Πρώτη, φυσικά, στην αξία έρχεται η πόλη και πρώτο επίσης το πολίτευμα και άριστοι οι νόμοι της – εκείνη στην οποία τηρείται απολύτως ο παλιός παροιμιώδης λόγος που καθορίζει ότι «οι φίλοι έχουν πράγματι τα πάντα κοινά». Αυτό, λοιπόν, είτε υπάρχει κάπου τώρα, είτε γίνει κάποτε πραγματικότητα —να είναι δηλαδή κοινές οι γυναίκες και τα παιδιά, κοινά επίσης όλα τα υπάρχοντά τους και είτε με κάθε μέσο έχει εξαλειφθεί από παντού ολοκληρωτικά και με κάθε τρόπο αυτό που ονομάζουμε «δικό μου», είτε όσο είναι δυνατό, με οποιοδήποτε πάλι μέσο έχουν γίνει κοινά κι αυτά που από τη φύση είναι ιδιοκτησία ατομική του καθενός, όπως παραδείγματος χάριν τα μάτια και τ' αυτιά και τα χέρια, ώστε οι πολίτες να νομίζουν ότι βλέπουν, ακούνε και εργάζονται από κοινού, και να επαινούν και να κατακρίνουν το καθετί, και ότι όλοι χωρίς καμιά εξαίρεση είναι δυνατό να χαίρονται και να λυπούνται για τα ίδια πράγματα τότε και οι νόμοι, που εξυπηρετούν στο μέτρο του δυνατού και όσο μπορούν περισσότερο την ενότητα της πόλεως, δεν θα μετακινηθούν, και κανένας δεν θα προτείνει ποτέ άλλο νόμο πιο σωστό και πιο τέλειο απ' αυτούς για να φτάσει η πόλη στην κορυφή της αρετής.