Πρέπει, λοιπόν, ο νόμος να είναι σύμφωνος με τη φύση των πραγμάτων, [ισχυρός] κατά το μέγιστο δυνατόν, και γενικά να συμφέρει στην πολιτεία. Γιατί, αν στερείται το ένα ή και περισσότερα ή και όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, τότε ή δεν θα είναι καθόλου νόμος, ή δεν θα είναι τέλειος νόμος. Και θα είναι σύμφωνος με τη φύση, αν μιμείται το φυσικό δίκαιο. Και το φυσικό δίκαιο εκφράζει αυτό, που αναλογεί και ανήκει στον καθένα σύμφωνα με την αξία του. Και είναι ισχυρός o νόμος, αν είναι προσαρμοσμένος στο επίπεδο και τον χαραχτήρα των ανθρώπων, για τους οποίους έχει θεσπισθεί (...) γι' αυτό και το δίκαιο άλλοι το διαμορφώνουν αριστοκρατικό, άλλοι δημοκρατικό και άλλοι ολιγαρχικό. Και το αριστοκρατικό δίκαιο Θεσπίζεται κατ' αντίθεση προς την ισότητα. Γιατί στους ισχυροτέρους παρέχει περισσότερα δικαιώματα και στους ασθενεστέρους ολιγότερα. Ενώ το δημοκρατικό δίκαιο κατανέμει τα δικαιώματα (και τις υποχρεώσεις) σύμφωνα με τη γεωμετρική αναλογία. Δηλαδή σ' αυτό το δίκαιο οι λόγοι των μεγαλυτέρων μεγεθών προς τα μικρότερα είναι ίσοι. Τέλος, το ολιγαρχικό και τυραννικό δίκαιο ρυθμίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις σύμφωνα με την αριθμητική αναλογία. Γιατί τα αντιμετωπίζει με βάση την αντίστροφη αναλογία. Δηλαδή στους λιγότερους παρέχει περισσότερα δικαιώματα και στους πολλούς λιγότερα.