Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ υποστήριξε το Σάββατο ότι το Ιράν φέρει την ευθύνη για τον βομβαρδισμό σχολείου στην πόλη Μινάμπ, αμφισβητώντας την «ακρίβεια» των επιθέσεων των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων.
«Με βάση όσα έχω δει, αυτό έχει γίνει από το Ιράν», δήλωσε ο Τραμπ σε δημοσιογράφους που τον συνόδευαν στο προεδρικό αεροσκάφος Air Force One, επαναλαμβάνοντας τις αιχμές του κατά της Τεχεράνης.
Όπως αναφέρουν οι New York Times, ο βομβαρδισμός του σχολείου ενδέχεται να οφείλεται σε αμερικανική αεροπορική επιδρομή, γεγονός που προκαλεί ερωτήματα σχετικά με την προέλευση της επίθεσης.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Μέχρι στιγμής, ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες ούτε το Ισραήλ έχουν αναλάβει την ευθύνη για το συγκεκριμένο πλήγμα, ενώ οι επίσημες αντιδράσεις παραμένουν περιορισμένες.
Οι ιρανικές αρχές ανακοίνωσαν ότι περισσότεροι από 150 μαθητές σκοτώθηκαν όταν χτυπήθηκε το σχολείο τους.
Ο κόσμος όλος καθώς περνάνε οι μέρες μοιάζει με ένα κουβάρι ρούχα πεταμένα στο πάτωμα. Και ανάλογα από ποια πλευρά του φεγγαριού βλέπεις το κουβάρι, τη δυτική ή την ανατολική, βγάζεις ένα ρευστό συμπέρασμα για αυτό το θέαμα. Είναι το μετά από ένα πάρτι στο οποίο η κορύφωση ήταν απολαυστική; Ή μήπως συμβολίζει μια υπαρξιακή κατάρρευση; Γιατί όλα τα πάρτι δεν τελειώνουν με την ένταση του ξεφαντώματος. Μπορεί και να εκδηλώνονται ως η εκφυλισμένη ηδονή του κακού.
Σήμερα που παρακολουθούμε με διεστραμμένη περιέργεια ηδονοβλεψιών την πραγματικότητα περασμένων ετών να αποκαλύπτεται μέσα στα αποχαρακτηρισμένα αρχεία της υπόθεσης Επστιν, αυτές οι προτάσεις της μόδας για τα ερωτικά-σέξι γυναικεία σώματα αποκτούν διαφορετικό ερμηνευτικό φορτίο.
Το να ανήκεις στον κλειστό περίγυρο (αρκετά διευρυμένο, όπως δείχνουν οι φωτογραφίες και οι ανταλλαγές e-mail των φακέλων Επστιν) είναι αίτημα και προϋπόθεση κοινωνικής ανέλιξης. Αν και ο καταναλωτής του 2000 με αφέλεια ηλιθίου προσπαθούσε να πάρει μαθήματα από τον σκηνοθετημένο ηδονισμό των εικόνων που γέμιζαν τις σελίδες εντύπων μόδας, τα μοντέλα της porn chic αισθητικής φαίνεται να γνώριζαν ότι η πασαρέλα και τα φωτογραφικά στούντιο δεν περιέγραφαν μια φανταστική κατάσταση. Αλλά αντανακλούσαν την πραγματικότητα του κόσμου των ισχυρών ονομάτων των οποίων η ισχύς πρόσφερε χρηματική ανταμοιβή και παροχές πολυτελείας σε κλινικές αποτοξίνωσης, ώστε να είναι έτοιμες να συμμετέχουν σε έναν επόμενο κύκλο συναντήσεων και στοχευμένων παρεκκλίσεων.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Τα φορεμένα ρούχα πολλές φορές είναι φλύαρα. Μιλάνε για τις περιπέτειες των σωμάτων που ντύθηκαν με αυτά. Τα ρούχα των πάρτι είναι από αυτά που μας δίνουν τις περισσότερες λεπτομέρειες. Κάποιες τραβηγμένες κλωστές από λεπτά πουκάμισα, το ξηλωμένο στρίφωμα σε μία φούστα, η σπασμένη τιράντα του φορέματος, το τακούνι που ξεκόλλησε, τα παπούτσια που σύρθηκαν σε χώμα, τα πέτα στα σακάκια που κράτησαν λιπαρές σημειώσεις από ατυχήματα με τους δίσκους catering… ένα άθροισμα από κινήσεις οικειότητας, χορευτικής δίνης, έλξης και απώθησης, πάθους και ίσως βίας που αποτυπώθηκαν στα ρούχα.
Τέτοια ρούχα απέκτησαν την αξία μιας ανάμνησης, γι’ αυτό και γίνονται πολύτιμα. Τουλάχιστον για τους κατόχους τους, αφού αποτελούν τεκμήρια μιας ξεχωριστής ημέρας, ενδείξεις συμβάντων που συμπληρώνουν τις τελείες μιας ζωής που ολοκληρώνει τα στάδια συναισθηματικής διαμόρφωσης. Πάνω σε αυτή τη συμβολική αξία των ρούχων που ξεφάντωσαν επενδύουν σήμερα οι νέες αυτοκρατορίες της πολυτέλειας για να παρουσιάσουν τα κατόπιν επεξεργασίας κομμάτια τους που μοιάζουν φορεμένα, φθαρμένα από ξενύχτια και χαρές, ταλαιπωρημένα από περιπέτειες και σημαδεμένα με εμπειρίες.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Είναι τα δερμάτινα τζάκετ με ξεθωριασμένες τσέπες και γιακάδες, οι θαμπές δερμάτινες τσάντες και τα παπούτσια που οι άκρες τους υποθετικά τσάκισαν από τη συχνή χρήση ετών, χάρη στο εφέ της τεχνητής παλαίωσης (vintage) που τους προσδίδει την ψευδο-πατίνα του χρόνου. Ομως η βιομηχανοποιημένη αποτύπωση μιας εντύπωσης δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την ανάμνηση της βιωμένης συνθήκης του σώματος που πλέον μαρτυρά το πραγματικά φορεμένο και χρησιμοποιημένο ρούχο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Οι σκέψεις αυτές πετάχτηκαν σαν κουμπιά που ξηλώνονται από ένα πουκάμισο που κάποιο αεικίνητο σώμα το ωθεί στα όριά του. Ενα σώμα όπως της Ροσαλία και των χορευτών της που έδωσαν ένα εκπληκτικό θέαμα έκστασης, μεταξύ προσευχής και εκτόνωσης, ερμηνεύοντας το δημοφιλές «Berghain» από το άλμπουμ «Lux» της ισπανίδας μουσικού. Πολλοί έχουν υποθέσει ότι το τραγούδι παραπέμπει στο ομώνυμο τέκνο κλαμπ του Βερολίνου. Η Ροσαλία λέει στον «Guardian» ότι αντλεί έμπνευση από την κυριολεξία των γερμανικών: «δάσος στο βουνό». «Ολοι έχουμε μέσα μας αυτό το δάσος σκέψεων όπου μπορείς να χαθείς» λέει. «Δεν εξυμνώ το κακό, αλλά το σκοτάδι είναι παρόν στη ζωή. Μου θυμίζει ένα απόφθεγμα με το οποίο συμφωνώ: “Ο καλλιτέχνης που περπατά δίπλα στον διάβολο, βάζοντας το χέρι του στον ώμο του, μπορεί να διευρύνει την κατανόησή μας για την κακία”».
Η Τάμτα βρέθηκε χθες στο νυχτερινό μαγαζί που εμφανίζεται η Νατάσσα Θεοδωρίδου με τον Σάκη Ρουβά και τραγούδησε ένα από τα πιο γνωστά της τραγούδια.
Η γνωστή τραγουδίστρια Τάμτα τα τελευταία χρόνια έχει αποχωρήσει από τα νυχτερινά σχήματα, με την τελευταία της συνεργασία να είναι με τον Χρήστο Μάστορα πριν από 4 χρόνια.
Παρόλο που οι εμφανίσεις τους ήταν sold out και έκανε ένα πολύ ιδιαίτερο show, η ίδια επέλεξε να αποχωρήσει από τις νυχτερινές πίστες και πλέον υποστηρίζει ένα εντελώς διαφορετικό είδος μουσικής και performing. Η ίδια πλέον εμφανίζεται στην Ελλάδα σε ένα συγκεκριμένο μαγαζί, το Smut, όπου οι εμφανίσεις της είναι sold out. Το μαγαζί είναι πιο underground, δεν επιτρέπεται η μαγνητοσκόπηση του live, θυμίζοντας τα μαγαζιά του Βερολίνου και η ίδια κάνει ακριβώς αυτό που την εκφράζει.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Πριν το live της στο Smut που έρχεται 22/3 , η ίδια βρέθηκε στο ΕΝΑΣΤΡΟΝ που εμφανίζεται ο Σάκης Ρουβάς με την Νατάσσα Θεοδωρίδου. Εκεί, ανέβηκε στη σκηνή μαζί με τον Σάκη Ρουβά τρελαίνοντας το κοινό.
Συγκεκριμένα ερμήνευσε το «Αγάπησε Με» μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της. Παρόλο που δεν προχώρησε σε ανάρτηση σχετικά με την εμφάνισή της, ο κόσμος του tiktok πήρε φωτιά και δεν σταμάτησε να ανεβάζει βίντεο από την εμφάνιση τους μαζί στο stage.
Το βίντεο που διέρρευσε:Τον κίνδυνο να οδηγηθεί το Ιράν σε εμφύλιες συγκρούσεις, γεγονός που θα προκαλέσει μεγάλη αστάθεια, ακραίο ριζοσπαστισμό και κύματα προσφύγων που θα επηρεάσουν αρνητικά την περιοχή και πολύ πέρα από αυτήν, τονίζει ο Αλί Βαέζ, ιρανοαμερικανός αναλυτής, διευθυντής του προγράμματος για το Ιράν στο think tank International Crisis Group, το οποίο έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επίτευξη της διεθνούς συμφωνίας για τα πυρηνικά της Τεχεράνης το 2015.
Ποιες είναι οι σκέψεις σας για όσα εκτυλίσσονται στη Μέση Ανατολή τις τελευταίες ημέρες;Η αίσθησή μου είναι ότι η ιδέα των ΗΠΑ – Ισραήλ πως οι βομβαρδισμοί στο Ιράν θα πυροδοτήσουν με κάποιον τρόπο μια λαϊκή εξέγερση θα μπορούσε να αποδειχθεί κάτι περισσότερο από ευσεβής πόθος. Φυσικά, οι βόμβες μπορούν να υποβαθμίσουν τις υποδομές, να αποδυναμώσουν τις ικανότητες και να εξαλείψουν τους ηγέτες, αλλά συνήθως δεν κατασκευάζουν οργανωμένες πολιτικές εναλλακτικές λύσεις. Νομίζω πως πρέπει να θυμόμαστε ότι ο ιρανικός λαός είναι άοπλος, κατακερματισμένος και αντιμετωπίζει ένα από τα πιο αυταρχικά κράτη στην περιοχή. Ετσι, ακόμα και μια αποδυναμωμένη ισλαμική δημοκρατία θα διατηρούσε ακόμη καταπιεστικούς θεσμούς – τους Φρουρούς της Επανάστασης, τις υπηρεσίες πληροφοριών, τις δυνάμεις ασφαλείας – που έχουν κατασκευαστεί ακριβώς για να διαρκέσουν στιγμές σαν κι αυτή.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Φαίνεται ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο των ΗΠΑ, κάποια σαφής στρατηγική για το τι θα συμβεί στη συνέχεια στο Ιράν. Συμφωνείτε με αυτή την εκτίμηση; Αν ναι, γιατί πιστεύετε ότι ο πρόεδρος Τραμπ επέλεξε να επιτεθεί τώρα;Νομίζω ότι ο χρόνος για τις επιθέσεις βασίζεται σε έναν συνδυασμό αυτών που αντιλαμβάνεται η Ουάσιγκτον ως απειλές και ευκαιρίες – ότι η υποβάθμιση της περιφερειακής ισχύος του Ιράν, οι διαβλητές άμυνες και η ασταθής νομιμοποίηση παρείχαν ένα παράθυρο για να εκμεταλλευτούν τουλάχιστον τις αδυναμίες του για μεγαλύτερες παραχωρήσεις ή ακόμα και να οδηγήσουν στην ανατροπή του καθεστώτος. Το ερώτημα τώρα είναι πόσο μακριά και για πόσο καιρό θέλουν να πιέσουν οι ΗΠΑ.
Το ιρανικό σύστημα έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα ανθεκτικό. Ποιες πιστεύετε ότι είναι οι πιθανότητες πραγματικής πολιτικής αλλαγής στο Ιράν;googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Η προτεραιότητα του συστήματος είναι η διατήρηση της συνοχής και του ελέγχου. Εχει επιβιώσει από τα αρχικά χτυπήματα, αλλά θα αντιμετωπίσει σημαντικές προκλήσεις όταν τα ανώτερα κλιμάκιά του συνεχίσουν να στοχοποιούνται, οι μηχανισμοί καταπίεσης βρίσκονται συνεχώς στο στόχαστρο και η πιθανότητα αναταραχής από τα κάτω αυξάνεται.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); }); Πώς θα αλλάξει η κατάσταση στη Μέση Ανατολή; Μήπως μπαίνουμε σε μια εποχή χάους στην περιοχή, με απρόβλεπτες συνέπειες;Η σύγκρουση έχει ήδη αντηχήσει γρήγορα και ευρέως σε όλη την περιοχή. Οι χώρες του Κόλπου που είχαν αναπτύξει εγκάρδιες σχέσεις με την Τεχεράνη βρίσκονται τώρα στην πρώτη γραμμή αμυνόμενες από τα αντίποινά της. Τα οικονομικά και πολιτικά τους μοντέλα βασίζονταν στην ιδέα της σταθερότητας και της προόδου σε μια ταραγμένη περιοχή.
Αλλά αν τα εσωτερικά ρήγματα του Ιράν οδηγήσουν σε παρατεταμένη εσωτερική αστάθεια, υπάρχει πραγματικά ο κίνδυνος αποσταθεροποίησης της Μέσης Ανατολής. Ακόμα κι αν οι ΗΠΑ πετύχουν αυτό που θέλουν, δηλαδή να διαλύσουν το καθεστώς, δεδομένου ότι δεν υπάρχει βιώσιμη, οργανωμένη εναλλακτική λύση στο εσωτερικό της χώρας που να μπορεί να αναλάβει την εξουσία, δημιουργείται ένας τεράστιος κίνδυνος: να ξεσπάσουν σε αυτή τη χώρα των 92 εκατομμυρίων εμφύλιες συγκρούσεις οι οποίες θα δημιουργήσουν το είδος της αστάθειας, του ακραίου ριζοσπαστισμού και των κυμάτων προσφύγων που θα επηρεάσει αρνητικά όλη την περιοχή και πολύ πέρα από αυτήν.
Η απώλεια 65 εκατ. ευρώ από τα ταμεία της Ιντερ δεν είναι απλώς μια οικονομική είδηση. Είναι σύμπτωμα. Πέρυσι οι Νερατζούρι εισέπραξαν 136 εκατομμύρια ευρώ από τη συμμετοχή τους και την πρόκριση στον τελικό του Champions League. Φέτος, μετά τον αποκλεισμό τους στη φάση των «16» από την
Μπόντο/Γκλιμτ, τα έσοδα περιορίζονται στα 71 εκατομμύρια. Η διαφορά δεν αποτυπώνει μόνο έναν πρόωρο αποκλεισμό. Αποτυπώνει τη σταδιακή διολίσθηση του calcio από την κορυφή της Ευρώπης σε μια ζώνη αβεβαιότητας.
Η φετινή ευρωπαϊκή σεζόν για τις ιταλικές ομάδες αποτέλεσε ηχηρό καμπανάκι. Η Νάπολι έμεινε εκτός από τη league phase, η Γιουβέντους δεν έχει δει προημιτελικό από το 2022 και μόνο η Αταλάντα, με γκολ στις καθυστερήσεις, διέσωσε ένα ιστορικό σερί 38 ετών, εξασφαλίζοντας την παρουσία τουλάχιστον μίας ιταλικής ομάδας στους «16». Ενα σερί που κράτησε περισσότερο από παράδοση παρά από υπεροχή.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Η Serie A απέχει έτη φωτός από την Premier League σε έσοδα, επενδύσεις και εμπορική ισχύ. Ακόμη και η La Liga, παρά τις δικές της οικονομικές περιπέτειες, διατηρεί σαφώς ισχυρότερη παρουσία στην ελίτ. Η Ιταλία βλέπει πλέον το πέμπτο ευρωπαϊκό εισιτήριο όχι ως δεδομένο αλλά ως ευκαιριακή εξαίρεση.
Η Ιντερ δεν ήταν χτισμένη για να κατακτήσει το Champions League. Οι δύο τελικοί μέσα σε τρία χρόνια έμοιαζαν με συγκυριακή ευθυγράμμιση παραγόντων – εξαιρετική διαχείριση, σωστό timing, αγωνιστική πειθαρχία. Δεν ήταν το αποτέλεσμα ενός project αντίστοιχου της Μάντσεστερ Σίτι ή της Παρί Σεν Ζερμέν, με πολυετή σχεδιασμό και επενδυτική σταθερότητα. Στην Ιταλία σήμερα ελάχιστες ομάδες μπορούν να μιλήσουν για μακροπρόθεσμο πλάνο υψηλών προδιαγραφών.
Ενα από τα διαχρονικά βαρίδια του ιταλικού ποδοσφαίρου είναι το ιδιοκτησιακό καθεστώς των γηπέδων. Οι περισσότερες ομάδες δεν διαθέτουν ιδιόκτητες εγκαταστάσεις, στερώντας τους κρίσιμα έσοδα από εισιτήρια, εμπορικές χρήσεις και naming rights. Η Γιουβέντους αποτέλεσε εξαίρεση, η Αταλάντα ακολούθησε, ενώ Ιντερ και Μίλαν κινούνται σε διαδικασίες ανανέωσης. Ωστόσο, η καθυστέρηση δεκαετιών έχει ήδη κοστίσει. Σε ένα περιβάλλον όπου τα γήπεδα λειτουργούν ως πολυλειτουργικά hubs ψυχαγωγίας, η Ιταλία παίζει ακόμη με τους όρους της δεκαετίας του ’90.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Κακή διαχείριση ταλέντωνΤο πρόβλημα όμως δεν περιορίζεται στα οικονομικά. Αγγίζει τη ρίζα του συστήματος παραγωγής ποδοσφαιριστών. Η εθνική ομάδα αποτελεί τον καθρέφτη της κρίσης. Από το 2014 και μετά, η «Azzurra» δεν έχει συμμετάσχει σε Μουντιάλ. Δύο συνεχόμενοι αποκλεισμοί στα μπαράζ – από τη Σουηδία και τη Βόρεια Μακεδονία – και τώρα μια τρίτη δοκιμασία ενόψει του 2026. Για μια χώρα που έχει κατακτήσει τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα, η απουσία από τρεις διοργανώσεις σερί μοιάζει αδιανόητη.
Η Ιταλία παράγει ταλέντο. Τα αποτελέσματα των μικρών εθνικών το αποδεικνύουν: πρωταθλήτρια Ευρώπης U17 και U19, φιναλίστ στο Παγκόσμιο U20. Το πρόβλημα δεν είναι η γέννηση ταλέντων αλλά η διαχείρισή τους. Το σύστημα Primavera, όπου οι ακαδημίες αγωνίζονται μεταξύ τους σε απομονωμένο πλαίσιο, δεν προσφέρει την απαραίτητη τριβή με το επαγγελματικό επίπεδο. Στα 19 τους χρόνια πολλοί νεαροί παίκτες βρίσκονται σε κενό. Δανεισμοί, μετακινήσεις, έλλειψη σταθερότητας. Λίγοι επιβιώνουν.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Η δήλωση του Τζάκομο Ρασπαντόρι είναι αποκαλυπτική: στην Ιταλία ένας 24χρονος θεωρείται ακόμη «νέος», ενώ αλλού έχει ήδη εκατοντάδες συμμετοχές. Το σύστημα φοβάται να δώσει χώρο στο λάθος, στην ωρίμανση μέσα από την εμπειρία. Προτιμά τη λύση του ξένου παίκτη με έτοιμο βιογραφικό από την επένδυση στον άγουρο εγχώριο ποδοσφαιριστή.
Οι προσπάθειες δημιουργίας ομάδων U23 στη Serie C από συλλόγους όπως η Γιουβέντους, η Αταλάντα και η Μίλαν αποτελούν θετικό βήμα, αλλά δεν αρκούν για να αλλάξουν άμεσα τη μεγάλη εικόνα. Χρειάζεται θεσμική μεταρρύθμιση, ενίσχυση των ακαδημιών και, κυρίως, αλλαγή νοοτροπίας.
Η πτώση του ιταλικού ποδοσφαίρου δεν είναι στιγμιαία. Από το 2010, όταν η Ιντερ κατέκτησε το Champions League, καμία ιταλική ομάδα δεν επανέλαβε το κατόρθωμα. Δεκαέξι χρόνια χωρίς «orejona» για μια χώρα που κάποτε κυριαρχούσε με τη Μίλαν, τη Γιουβέντους και την ίδια την Ιντερ. Το κενό μεγαλώνει και μαζί του μεγαλώνει η απόσταση από την ελίτ.
Το calcio βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Αν δεν επαναπροσδιορίσει το μοντέλο του – από τα γήπεδα μέχρι τις ακαδημίες – κινδυνεύει να παγιωθεί ως πρωτάθλημα νοσταλγίας. Μια σκηνή που ζει από το παρελθόν της αλλά δυσκολεύεται να διεκδικήσει το μέλλον. Η Ιταλία δεν έχασε απλώς 65 εκατομμύρια. Εχασε έδαφος. Και η ανάκτησή του απαιτεί κάτι πολύ περισσότερο από μια καλή ευρωπαϊκή πορεία. Απαιτεί μεταρρύθμιση, θάρρος και μια νέα αντίληψη για το τι σημαίνει ανταγωνισμός στον σύγχρονο ποδοσφαιρικό κόσμο.
Η Κυρά του Δέλτα έγινε γνωστή στο πανελλήνιο, για μια ακόμη φορά, όταν την επισκέφτηκε ο έλληνας Πρωθυπουργός στην «ψαροκαλύβα» της στο Δέλτα του Εβρου. Η «καλύβα» της βρίσκεται δίπλα στην εκβολή της δυτικής κοίτης του ποταμού, στο απάγκιο ενός μικρού μόλου, που την προφυλάσσει από τις φουρτούνες του Θρακικού Πελάγους. Δεν είναι ακριβώς «καλύβα». Για ένα «καλυβο-συγκρότημα» πρόκειται με προσθήκες και προεκτάσεις, με δωμάτια, σαλονάκι, κουζίνα, αποθήκες, αποβάθρα, μπλάβες.
Ολα είναι κτισμένα πρόχειρα με διαχρονικές προσθήκες, με ποικίλα αταίριαστα υλικά κάθε είδους και προέλευσης. Και βέβαια, όπως συμβαίνει και με τις άλλες 250 «καλύβες» και βίλες των «ηρωικών» αυθαίρετων οικιστών, κτίστηκε και αυτή χωρίς οικοδομική άδεια, χωρίς μελέτη, χωρίς εισφορές και τέλη, χωρίς δίκτυο αποχέτευσης, μέσα σε έναν αυστηρά προστατευόμενο βιότοπο, σε δημόσιο χώρο, με την ανοχή των Αρχών, παρά την αντίδραση του Δασαρχείου. Ολα γίνονται στο όνομα μιας άλλης ιδιότητας που ανθεί στον υγροβιότοπο, αυτή του «υπερασπιστή» των συνόρων, από την επαπειλούμενη εισβολή του προαιώνιου εχθρού.
Η κυρα-Αρτεμη είναι επαγγελματίας ψαράς, «ψαρού» την αποκαλούν στις Φέρες, μέλος των ψαράδων του Δέλτα, οι οποίοι, μαζί με τους κτηνοτρόφους, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του φυσικού περιβάλλοντος και συνυπάρχουν, εδώ και εκατοντάδες χρόνια, σε αρμονία με το οικοσύστημα του Δέλτα του Εβρου. Γι’ αυτούς τους επαγγελματίες εντάχθηκε στο πρόγραμμα «Εβρος-μετά», με πρότασή του γράφοντος και του σωματείου «Διάζωμα», η κατασκευή 16 ξύλινων εγκαταστάσεων με χώρο διαμονής των αλιέων, με αποθήκη και ξύλινη προβλήτα, με χημική τουαλέτα και φωτοβολταϊκό (για όλους και όχι μόνο για την πατριώτισσα), με χρηματοδότηση από το ΟΦΥΠΕΚΕ. Θα προταθεί και η κατασκευή αριθμού ξύλινων νόμιμων κυνηγητικών καταφυγίων, καλαίσθητων και μελετημένης χωροταξικά κατανομής, ώστε να εξασφαλισθεί και η ανθρώπινη παρουσία, χωρίς να βλάπτεται το φυσικό περιβάλλον του υγροβιότοπου. Και τότε δεν θα υπάρχει πλέον κανένα πρόσχημα για την επιβολή του νόμου.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Εν τω μεταξύ οι αυθαίρετοι οικιστές των υπερπατριωτών του «Αινήσιου Δέλτα» απέκτησαν στέκι στη Βουλή. «Ελέγχουν» έναν ικανό αριθμό ψηφοφόρων σε ολόκληρη την περιοχή των Φερών και όχι μόνο. Με στρατιωτική περιβολή ή εποχούμενοι στα USV τους, παρελαύνουν σε κάθε εθνική επέτειο με την ανοχή του δημάρχου και των αρμόδιων Αρχών, του στρατού και της αστυνομίας. Τιμητική θέση στην παρέλαση κατέχει η κυρα-Αρτεμη. Ενα τζιπ σέρνει μια πλατφόρμα με μια «μπλάβα», επί της οποίας επιβαίνει η ίδια, σημαιοστολισμένη μαζί με μικρά παιδιά που κρατούν σημαιάκια.
Είναι φανερό ποιοι χρησιμοποιούν την «κυρά του Δέλτα» για να δώσουν μια νότα γυναικείας τρυφερότητας και μητρικής φροντίδας απέναντι στη βαναυσότητα της δικής τους συμπεριφοράς προς τους αδύναμους πρόσφυγες που συλλαμβάνουν. Η επίσκεψη Μητσοτάκη όμως και τα νοστιμότατα θαλασσινά μεζεδάκια που του προσέφερε άλλαξαν την ατμόσφαιρα. «Οχι και να μας πάρει τις ψήφους μας», σκέφτηκαν. «Την έδρα μας στη Βουλή δεν θα τη χαρίσουμε στον Μητσοτάκη επειδή της έβαλε ένα φωτοβολταϊκό». Κάπως έτσι ο «έρωτας» προς την Κυρά του Δέλτα μετατράπηκε σε αντιπάθεια και φθόνο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Ας δούμε όμως και την ουσία. Για άλλη μια φορά ο Εβρος αντιμετωπίζεται ως σύνορο δύο κόσμων που έχει ανάγκη ηρώων για να φυλάσσουν σύνορα. Δύσκολο να γυρίσει αυτή η αντίληψη. Τα 20 εκατομμύρια καταναλωτών και τουριστών που βρίσκονται σε απόσταση μέχρι 2½ ωρών από τα σύνορα και έδωσαν ζωντάνια στην αγορά του Εβρου αντιμετωπίζονται ως εν δυνάμει στρατός εισβολής.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Τι και αν τα κανάλια, οι διώρυγες και οι λιμνοθάλασσες του Δέλτα του Εβρου αποτελούν το πλέον ακατάλληλο έδαφος για πολεμικές επιχειρήσεις; Τι και αν ο άρτια εκπαιδευμένος στρατός μας και τα υπερσύγχρονα μέσα παρακολούθησης των κινήσεων του «εχθρού» παρέχουν απόλυτη ασφάλεια; Δεν αρκούν.
Η κυρά του Δέλτα με τα καβούρια, με τα χέλια και την κακαβιά της, οι ανεξέλεγκτοι κυνηγοί, οι αυτόκλητοι ξεναγοί του υγροβιότοπου και άλλοι «επαγγελματίες» φυλούν τα σύνορα και τις «Θερμοπύλες». Και έρχονται κάθε τρεις και λίγο πρόεδροι και πρωθυπουργοί, υπουργοί, και στρατηγοί, κόμματα αριστερά, σοσιαλιστικά και κεντρώα, να αναβαπτιστούν στο «εθνικό φρόνημα» των αυθαίρετων οικιστών. Και να τους νομιμοποιούν. Και άσε τις εξώσεις, τα πρόστιμα και τις εντολές κατεδάφισης του Δασαρχείου να τρέχουν ανεκτέλεστες.
Ο Γιάννης Λασκαράκης είναι πολιτικός μηχανικός και συγγραφέαςΗ νέα εποχή στη Formula 1 είναι γεγονός. Δεσπόζουν οι ριζικές αλλαγές στους τεχνικούς κανονισμούς, κάνουν… ντου νέοι κατασκευαστές (Cadillac, Audi), ξεχωρίζει η νέα σχεδιαστική φιλοσοφία στα μονοθέσια που μεταβάλλει και την αεροδυναμική, ενώ το θέαμα θα παραμείνει απαράμιλλο, με λιγότερες ενεργειακές «σπατάλες» χάρη στην υβριδική εποχή!
Οι οδηγοί έχουν να διαχειριστούν ένα νέο πεδίο οδήγησης εξαιτίας των υβριδικών μηχανών που θα φέρουν τα πάνω κάτω στις ανακατατάξεις μέσα στην πίστα. Οι περισσότεροι μιλούν για πολύπλοκη διαχείριση, με χαμηλότερες ταχύτητες και προειδοποιούν ότι τα προσπεράσματα με τα νέα μονοθέσια του 2026 στη Formula 1 ενδέχεται να είναι πιο δύσκολα.
Στο «ζουμί» των μεγάλων αλλαγών: Η Formula 1 θα βιώσει με τα νέα μονοθέσια τη μεγαλύτερη τεχνολογική επανάσταση που έχει υποστεί στην 75χρονη ιστορία της. Η ηλεκτροκίνηση είναι ο πρωταγωνιστής όπου η ηλεκτρική ισχύς των κινητήρων έχει ανέβει από τα 120 στα 350 kW, μετατρέποντας την ηλεκτρική ενέργεια σε βασικό πυλώνα της συνολικής απόδοσης.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Οι ανησυχίεςΠριν από λίγες ημέρες ο επικεφαλής της McLaren, Αντρέα Στέλα, ζήτησε αλλαγές στους κανονισμούς, ακόμη και πριν από τον εναρκτήριο αγώνα της Μελβούρνης, αφού προβλέπει αυξημένη επικινδυνότητα στις εκκινήσεις, εξαιτίας της υβριδικής τεχνολογίας και της διαφορετικής διαχείρισης. Το 2026 χαρακτηρίζεται από τον μεγαλύτερο εξηλεκτρισμό των μονοθεσίων.
Σχεδόν οι περισσότεροι οδηγοί έχουν δηλώσει την ανησυχία τους για τα νέα μονοθέσια. Ο Τζορτζ Ράσελ παραδέχθηκε ότι το στυλ οδήγησης αλλάζει αισθητά σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, ενώ ο Φερστάπεν ανέφερε ότι οι οδηγοί πρέπει να ξεχάσουν την οδήγηση με τέρμα το γκάζι και πλέον πρέπει να προσηλωθούν στη σωστή διαχείριση της ενέργειας, τονίζοντας με καυστικό τρόπο ότι αυτό δεν είναι Formula 1.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Ακόμη πιο ειρωνικός με τη νέα κατάσταση στα νέα μονοθέσια ήταν ο Φερνάντο Αλόνσο, όντας ο γηραιότερος πιλότος: «Στις στροφές είμαστε περίπου 50 χλμ./ώρα πιο αργοί, γιατί δεν θέλουμε να ξοδέψουμε ενέργεια. Με αυτή την ταχύτητα μπορείς, πλέον, να οδηγήσεις το μονοθέσιο. Αυτό μπορεί να το οδηγήσει κι ο σεφ μας!». Η γνώμη του Αλόνσο λαμβάνεται περισσότερο από κάθε άλλο οδηγό, όντας ο πιλότος με τη μεγαλύτερη εμπειρία αφού έχει γνώση των αλλαγών που έχουν υποστεί τα μονοθέσια για περισσότερο από 20 χρόνια!
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Eπίσης, το… αγαπημένο DRS των πιλότων καταργείται και τη θέση του παίρνει το «Override»: ένα σύστημα που αξιοποιεί την επιπλέον ισχύ από την μπαταρία και ενεργοποιείται στην αρχή της ευθείας.
Οπως έχει γίνει γνωστό εδώ και αρκετό διάστημα τα μονοθέσια έχουν ήδη υποστεί μια ισχυρή δίαιτα! Το ελάχιστο όριο βάρους έχει μειωθεί κατά 32 κιλά (από τα 800 στα 768 κιλά, συμπεριλαμβανομένου του οδηγού). Διαθέτουν πιο κοντό μεταξόνιο, ενώ το πλάτος τους είναι μειωμένο σε σύγκριση με την προηγούμενη χρονιά, στοιχεία που θα επηρεάσουν την αλλαγή συμπεριφοράς των μονοθεσίων στα επερχόμενα γκραν πρι.
Kαι όλα αυτά στον βωμό της οικολογίας! Η χρήση βιώσιμων καυσίμων εντάσσεται στη στρατηγική απανθρακοποίησης του θεσμού, στοιχείο που αποτελεί βασικό άξονα της νέας εποχής στο κορυφαίο μηχανοκίνητο σπορ.
ΧαμόγελαΤην ώρα που οι μεγάλες ομάδες «κλαίνε» για τις νέες προδιαγραφές, στη Ferrari κρυφογελάνε, μετά τις ανταγωνιστικές επιδόσεις τους στις τελευταίες δοκιμές προς έκπληξη όλων. Το νέο μονοθέσιό τους, η SF-26, δεν έδειξε απλώς ανταγωνιστικό σε ρυθμό, αλλά ξεχώρισε από τα υπόλοιπα μονοθέσια, χάρη στις αεροδυναμικές λύσεις. Βρήκαν το μυστικό της επιτυχίας; Απλά, τυχαίο γεγονός; Σε κάθε περίπτωση ο Σαρλ Λεκλέρ και ο Λιούις Χάμιλτον μπαίνουν με νέα όπλα στην πίστα και βλέπουν με μεγαλύτερη αισιοδοξία το νέο πρωτάθλημα που τους… κλείνει το μάτι!
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Πάντως, το πρώην μεγάλο αφεντικό της Formula 1, ο Mπέρνι Εκλεστον, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και δηλώνει ότι οι νέοι κανονισμοί ίσως απομακρύνουν τον κόσμο από τη Formula 1. «Στην αρχή της σεζόν θα υπάρχει μπέρδεμα, γιατί όλοι θα πρέπει να ξαναμάθουν τη Formula 1. Ο κίνδυνος είναι να χάσουμε τους φιλάθλους. Ελπίζω να κάνω λάθος», ανέφερε ο έμπειρος τεχνοκράτης του αθλήματος.
Σημειώστε την είσοδο της Audi στη Formula 1 (που κρατάει μικρό καλάθι και ποντάρει σε διεκδίκηση πρωταθλήματος μετά το 2030), που εξαγόρασε την ομάδα της Sauber, αλλά και την επιστροφή της Ford στον κόσμο της F1 σε συνεργασία με τη Red Bull Powertrains, ενώ η Cadillac κάνει το ιστορικό της ντεμπούτο ως η 11η ομάδα του πρωταθλήματος.
Σε κάθε περίπτωση αύριο, τα φώτα πέφτουν και η νέα εποχή θα φανερώσει κατά πόσο οι αλλαγές θα κάνουν καλό στο άθλημα ή όχι.
Μισθοί σε άνοδοMπορεί η Formula 1 να εισέρχεται σε νέα εποχή με υβριδικά μοτέρ και οικονομία στα καύσιμα, όμως οι μισθοί των πιλότων συνεχίζουν να είναι παχυλοί. Ο Μαξ Φερστάπεν παραμένει, σύμφωνα με τα ξένα μέσα ενημέρωσης, ο πιο ακριβοπληρωμένος πιλότος και για το 2026, με τις ετήσιες απολαβές του να αγγίζουν τα 70 εκατομμύρια δολάρια. Δίπλα του ο επτά φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, ο Λιούις Χάμιλτον, που εισπράττει ετησίως 60 εκατομμύρια δολάρια, χωρίς να έχουν υπολογιστεί τα μπόνους και οι χορηγίες.
Ο πιο οικονομικός πιλότος φαίνεται να είναι νεοεισερχόμενος, ο Αρβιντ Λίντμπλαντ, ο μοναδικός rookie, που αμείβεται από τη Racing Bulls από 500.000 έως ένα εκατομμύριο δολάρια.
Στην Θεσσαλονίκη μετακόμισε η παρουσιάστρια Σίσσυ Χρηστίδου, τη γενέτειρά της, όταν έμαθε ότι είναι έγκυος στο πρώτο της παιδί, αποκαλύπτοντας ότι ήταν μια κίνηση φόβου μιλώντας στην εκπομπή της «Χαμογέλα και Πάλι».
Η Σίσσυ Χρηστίδου μίλησε ανοιχτά για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε κατά τη διάρκεια της πρώτης της εγκυμοσύνης. Όπως αποκάλυψε, είχε επιλέξει να μετακομίσει στη Θεσσαλονίκη, την πόλη όπου μεγάλωσε, ώστε να έχει τη στήριξη της μητέρας της σε αυτή τη νέα φάση της ζωής της.
Την ίδια περίοδο, η παρουσιάστρια εργαζόταν στην Αθήνα και, όπως είπε, για ολόκληρη τη σεζόν ταξίδευε κάθε Σαββατοκύριακο στην πρωτεύουσα. Με τον τρόπο αυτό προσπαθούσε να ισορροπήσει ανάμεσα στις επαγγελματικές της υποχρεώσεις και την προετοιμασία για τον ρόλο της μητέρας. Η ίδια εξήγησε ότι ο φόβος της για το πώς θα τα καταφέρει μόνη της την οδήγησε να οργανώσει τη ζωή της με σχολαστικότητα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Μιλώντας το πρωί του Σαββάτου 7 Μαρτίου στην εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι», την οποία παρουσιάζει, η Σίσσυ Χρηστίδου ανέφερε: «Ήμουν έγκυος στο πρώτο μου παιδί. Είχα κλείσει να δουλεύω Σαββατοκύριακο. Από τον φόβο μου, μετακόμισα στη Θεσσαλονίκη. Ψύχραιμη. Σκέφτηκα πώς θα τα κάνω όλα μόνη μου, πώς θα αλλάζω πάνες, πώς θα το κοιμίζω, πώς θα κάνω τα πάντα. Γι’ αυτό από τον φόβο μου μετακόμισα Θεσσαλονίκη, ξενοικιάσαμε το σπίτι εδώ στην Αθήνα, βρήκαμε άλλο στη Θεσσαλονίκη και σκεφτόμουν εγώ, πάρα πολύ ωραία, Σάββατο θα κατεβαίνω να κάνω την εκπομπή, Κυριακή θα ξεκουράζομαι από το μωρό, και θα γυρνάω μετά Θεσσαλονίκη».
Θυμούμενη την πρώτη της εμφάνιση στο τηλεοπτικό πλατό μετά τη γέννηση του παιδιού της, η παρουσιάστρια περιέγραψε: «Γεννάω. Δεν ήθελα μετά να το ακουμπήσει το μωρό, ούτε ο μπαμπάς του. Όχι η μάνα μου, ούτε ο μπαμπάς του. Και σκάω από το πρώτο Σαββατοκύριακο στην εκπομπή με την καλαθούνα, και τη μαμά μου, γιατί κάποιος έπρεπε να έχει το μωρό την ώρα της εκπομπής. Ερχόμουν κάθε Σαββατοκύριακο με το μωρό, τη μαμά μου αγκαζέ και το μωρό, δεν την άφηνα ούτε στο ξενοδοχείο να κάθεται. Φεύγαμε κάθε πρωί από το ξενοδοχείο όλοι μαζί και πηγαίναμε στο πλατό με τα πόδια και το καρότσι. Την έβγαλα έτσι όλη τη σεζόν».
Η εξομολόγηση της παρουσιάστριας συγκίνησε το τηλεοπτικό κοινό, αναδεικνύοντας τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν πολλές γυναίκες στην προσπάθειά τους να συνδυάσουν τη μητρότητα με την επαγγελματική τους πορεία.
«Αμαχητί σφέας αυτούς παρέδωσαν Δαρείον». Μπα, πάνε εκείνες οι εποχές. Τώρα ο Δαρείος, ο μεγάλος βασιλεύς μιλάει αμερικάνικα, έχει όλο το χρυσίον και τα πιο εξελιγμένα όπλα και σε ανατινάζει ακόμα και αν είσαι κρυμμένος μέσα στου βοδιού το κέρατο. Δηλαδή ανατινάζει ολόκληρο το βόδι, μη σου πω ολόκληρο το κοπάδι μαζί με τον βοσκό – σιγά μην κουράζεται να ψάχνει το σωστό κέρας. Δηλαδή ο Ξανθός και οι Ισραηλινοί, αντί να κάθονται να ερευνούν από δωμάτιο σε δωμάτιο, έριξαν τριάντα πυραύλους στο παλάτι του Χαμενεΐ, και πάει τελείωσε. Πάρε, μπάρμπα, να σου βρίσκονται.
Είναι το νέο κόλπο αυτό. Αντί να στέλνεις δολοφόνο με διόπτρα, ή φονιά εκ των ένδον, δηλητηριαστή, ή ξέρω γω, απλώς ανατινάζεις όλο το τετράγωνο ή και όλη τη συνοικία και αποθανέτω η ψυχή του Χαμενεΐ μετά των συγγενών, των αλλοφύλων, των ομοφυλοφίλων και των ομοφύλων. Αφού σκότωσε μερικές χιλιάδες διαδηλωτές πρώτα, πάει για ρύζια και πιλάφια Μπαρμπαμπέν κι ο παππούς, έγινε μάρτυρας όπως λένε προς παρηγορίαν, πούλεψε κι αυτός, περιβαλλόμενος μιαν κάποια ένδοξη ρητορική, διότι ρητορική υπάρχει για τα πάντα και αυτοί οι μουσουλμάνοι (και όχι μόνο) το ξέρουνε καλά το παραμύθι με τους μάρτυρες.
Μεγάλο λακιρντί οι πεθαμένοι και οι μάρτυρες στην πολιτική. (Θέλουν δεν θέλουν). Πολυεργαλεία. Οι ινστρούχτορες απαιτούν πάντα ήρωες, νεκρούς – στο μεταξύ κάθε πλευρά έχει ήρωες, όλοι είναι ήρωες, θύτες και θύματα, ο καθείς έχει τους δικούς του σκοτωμένους και τη δική του πρόζα. Προχθές είδαμε να θρηνούν χιλιάδες σκοτωμένους από το καθεστώς Χαμενεΐ, τώρα βλέπουμε έτερους να θρηνούνε τον ίδιο τον Χαμενεΐ και να στηθοχτυπιούνται, και άλλους να χορεύουν για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Αρα, η κτηνωδία υπάρχει καθεαυτή, αλλά ενίοτε είναι και θέμα ερμηνείας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Πάντως πήρε τον δρόμο του Ξέρξη, του Αρταξέρξη, του Μαρδόνιου και του Μεγάβυζου ο ηγέτης της μπούργκας και της αισθητικής αστυνομίας – τουλάχιστον, θα πεις, τότε επί Δαρείου αλλά και πριν οι Πέρσες είχανε μεγάλο πολιτισμό και ωραίους θεούς, αλλά τους έφαγε κι αυτούς η μουσουλμανίλα, τα χιτζάμπ, οι μαντίλες και τα ντυσίματα του πιγκουίνου.
Φταίνε βέβαια και κάποιοι ευρωπαίοι προοδευτικοί διανοούμενοι (νυν ισλαμοαριστερά) που στήριξαν τον Χομεϊνί διότι δεν τους άρεσε ο Σάχης ως δυτικόφιλος, οπότε ήρθε μετά το μεγάλο κακό της θεοκρατίας. Κι ακόμα κάποιοι ακατοίκητοι δυτικοί στηρίζουνε αυτό το πράμα με τους φρουρούς της επανάστασης και τους μουστακαλήδες που κυνηγούν τις γυναίκες στον δρόμο και τις δέρνουν δημοσία γιατί δεν φορούν μαντίλες ως τα νεφρά. Υπάρχουνε ακόμα δυτικοί, που στηρίζουν, αυτό το πράμα – ακόμα και μερικοί, που ήταν, κάποτε, κάπως σοβαροί άνθρωποι. (Ή, έτσι νομίζαμε).
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Είναι δυνατόν, εν έτει 2026 να επιμένουνε ακόμα στα τσεμπέρια και να ταλαιπωρούν αυτόν τον ωραιότατο, ευγενικό, ιστορικό λαό, τους Πέρσες, νυν Ιρανούς, κάποιοι θρησκέμποροι και να έχουνε επιβάλει αυτή την αφόρητη κατάσταση – άσε η μανία τους κατά της Δύσης και η χρηματοδότηση ένα σωρό τρομοκρατικών οργανώσεων. Δεν τους έφτανε η ιδεολογική μιζέρια θέλανε και τρομοκρατία. Ξυνότανε τόσα χρόνια για πόλεμο. Ε, να λοιπόν, τον έχουν τον πόλεμο, καθαρά, ντόμπρα και στα ίσια, κι όχι διά τρίτων. Αλλά, τώρα θα ζορίσει η κατάσταση. Διότι ωραία τα τσιτάτα απ’ το Κοράνι και ίσως νομίζανε πως θα τα βγάλουνε πέρα γιατί στις δύο κουβέντες τους οι τρεις είναι Αλλάχ, όμως πώς θα αντιπαρατεθούν με τη θρησκοληψία στην τεχνολογική, οπλική ισχύ; Κι αφού ο Αλλάχ, ο Βούδας, ή ο Κρίσνα είναι τόσο μεγάλοι γιατί δεν τους φτάνουν και θέλουνε και πυρηνικά; Ακατανόητο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Και ούτε έσωσε κάποιος θεός τον Χαμενεΐ από τους πυραύλους – άρα, με ποια έννοια είναι μάρτυρας; Και καμιά ηθικολογική μπούργκα, ή μπούρδα, δεν προστατεύει κανέναν από την αδήριτη εξέλιξη των πραγμάτων. Κανείς οπισθοδρομικός δεν μπορεί να σταθεί για πολύ, κανείς που ζει ακόμα στον εμφύλιο δεν μπορεί να επιβιώσει σε συνθήκες που βγάζουνε δύο νέα smart τη βδομάδα κι ένα καινούργιο SUV. Τι να κάνουν κι ο Μαρξ, ο Αλλάχ, ή ο Χριστός με τις μπαταρίες λιθίου, με τα νέα τσιπ, τους αλγόριθμους και τους νέους, αδιανόητους πυραύλους; Δεν το βλέπουν οι απόγονοι του Ξέρξη; Οχι, δεν το βλέπουν μέχρι να ‘ρθει ο πύραυλος εξ ουρανού – αλλά και τότε δεν προλαβαίνει κανείς να τον δει. (Απλώς, ακολουθεί η εξαέρωση).
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Οπότε, μαύρα σκυλιά πλακώσανε στου Κίτσου το λημέρι. Αλλά έτσι συμβαίνει πάντα, βρίσκεται κάποιος να δει το κενό και να αλλάξει στα γρήγορα τους συσχετισμούς. Ομως, παρ’ όλα αυτά είναι εκπληκτικό και γίνεται πρώτη φορά στην Ιστορία: να καθαρίζουνε τους ηγέτες της Χαμάς, της Χεζμπολάχ και του κοτζάμ Ιράν, σαν να ήτανε λαγοί, έναν κάθε μέρα, ή καμιά πενηνταριά με τη μία – δεν ξανάγινε. Να εξαφανίζουν ολόκληρες ηγεσίες κρατών λες και είναι μπεκάτσες παραταγμένες στο κλαδί; Να τους κάνουνε μάρτυρες και ο Αλλάχ, παρότι είναι μεγάλος, να αδιαφορεί πλήρως; Αλλά και πριν απ’ τον Αλλάχ, απ’ την εποχή του Μαραθώνα και της Σαλαμίνας έχουν κάποιο θέμα αυτοί οι Πέρσες.
Η κατάσταση στη Μονακό παραμένει τεταμένη και ο Βασίλης Σπανούλης αναμένεται να ξεκαθαρίσει το μέλλον του την Κυριακή (8/3). Ο 43χρονος προπονητής απείχε από τον αποψινό εντός έδρας αγώνα με τη Σολέ για το γαλλικό πρωτάθλημα, καθώς σκέφτεται σοβαρά το ενδεχόμενο παραίτησης μετά από 466 ημέρες στον πάγκο της ομάδας.
Τα οικονομικά προβλήματα, οι εντάσεις μεταξύ παικτών, όπως το επεισόδιο Μάικ Τζέιμς – Έλι Οκόμπο, και οι επτά ήττες στις τελευταίες οκτώ αγωνιστικές της EuroLeague έχουν δημιουργήσει εκρηκτικό κλίμα στη γαλλική ομάδα.
Με τον Σπανούλη, η Μονακό είχε φτάσει πέρυσι μέχρι τον τελικό της EuroLeague και φέτος διεκδικούσε ακόμη την κορυφή της κανονικής περιόδου, ωστόσο πλέον η αποχώρησή του μοιάζει το πιθανότερο σενάριο.
Ο Μιχάλης Γρηγορίου βλέπει πρόοδο, αλλά δεν μπορεί να σταθεί παραπάνω σε αυτή όταν ο Άρης αδυνατεί να κερδίσει τον Ατρόμητο, σε ματς που κέρδισε δύο πέναλτι και τα έχασε.
Ο Έλληνας τεχνικός ήταν… σκασμένος στις δηλώσεις του μετά το ματς, αφού όπως τόνισε η ομάδα του άξιζε τους τρεις βαθμούς.
«Το σύνολο των φιλάθλων προφανώς είδε ότι το αποτέλεσμα είναι άδικο για εμάς. Χάσαμε δύο πέναλτι, αλλά και γενικότερα η παρουσία μας στο γήπεδο ήταν καλή. Ακόμη και όταν μείναμε με δέκα παίκτες, η νοοτροπία των παιδιών ήταν αυτή που θέλαμε, να κυνηγήσουμε τη νίκη. Θέλω να σταθώ στην προσπάθεια που έκαναν οι ποδοσφαιριστές μας. Νομίζω ότι όλη η Ελλάδα είδε πως το αποτέλεσμα μας αδικεί και σήμερα έγινε μια συνθήκη που συμβαίνει μία στο τόσο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Χάσαμε κι άλλες ευκαιρίες και όταν είσαι στον Άρη υπάρχει πίεση για οποιονδήποτε στόχο. Κάθε χρόνο ο Άρης είναι υποχρεωμένος να πετυχαίνει τους στόχους του. Όσον αφορά τα παιδιά, εγώ δεν είδα κάποια πίεση. Είδα να προσπαθούν και μετά τα δύο χαμένα πέναλτι. Έδωσαν ό,τι είχαν για να πάρουμε τη νίκη. Δεν ήρθε, αλλά με παρόμοιες εμφανίσεις θα έρθουν σύντομα και οι νίκες».
Το Ηνωμένο Βασίλειο προετοιμάζει το αεροπλανοφόρο HMS Prince of Wales για ενδεχόμενη αποστολή στη Μέση Ανατολή, μειώνοντας τον χρόνο που θα απαιτηθεί για την επιχειρησιακή του ετοιμότητα, σύμφωνα με το βρετανικό Υπουργείο Άμυνας.
Η κίνηση αυτή δεν σημαίνει ότι το αεροπλανοφόρο, που εδρεύει στο Πόρτσμουθ και χρησιμοποιείται για τη μεταφορά μαχητικών αεροσκαφών και ελικοπτέρων, θα σταλεί άμεσα στον Περσικό Κόλπο, καθώς η ένταση στην περιοχή κλιμακώνεται. Ωστόσο, η ετοιμότητα της ναυαρχίδας του Βασιλικού Ναυτικού αυξάνεται.
Σύμφωνα με την εφημερίδα The Independent, δεν έχει ληφθεί ακόμη καμία απόφαση για την αποστολή του HMS Prince of Wales.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Ενίσχυση της βρετανικής παρουσίας στη Μέση ΑνατολήΕκπρόσωπος του Υπουργείου Άμυνας δήλωσε στην Independent: «Ενισχύουμε τη στρατιωτική παρουσία του Ηνωμένου Βασιλείου στη Μέση Ανατολή από τον Ιανουάριο. Έχουμε ήδη αναπτύξει δυνάμεις για την προστασία των Βρετανών πολιτών και των συμμάχων μας στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων μαχητικών Typhoon και F-35, συστημάτων αεράμυνας και επιπλέον 400 στρατιωτών στην Κύπρο».
Ο ίδιος πρόσθεσε: «Από την έναρξη των επιθέσεων, βρετανικά μαχητικά επιχειρούν καταρρίπτοντας drones, ενώ έχουν σταλεί επιπλέον μέσα για την ενίσχυση της αεράμυνας, όπως περισσότερα Typhoon και ελικόπτερα Wildcat εξοπλισμένα με πυραύλους κατά drones».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });«Το HMS Prince of Wales βρίσκεται ήδη σε υψηλή ετοιμότητα και ενισχύουμε περαιτέρω την προπαρασκευή του, μειώνοντας τον χρόνο που θα χρειαστεί για τυχόν ανάπτυξη», ανέφερε ο εκπρόσωπος.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Το αεροπλανοφόρο κλάσης Queen Elizabeth αποτελεί τη ναυαρχίδα του Βασιλικού Ναυτικού. Η αύξηση της ετοιμότητάς του δεν εμποδίζει την εκτέλεση άλλων προγραμματισμένων αποστολών.
Συνεργασία με τις ΗΠΑ και επιχειρήσεις από βρετανικές βάσειςΤο Υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε επίσης ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν βρετανικές βάσεις για «συγκεκριμένες αμυντικές επιχειρήσεις» με στόχο την αποτροπή εκτόξευσης πυραύλων από το Ιράν στην περιοχή.
Ένα ελικόπτερο Merlin έχει σταλεί στη Μέση Ανατολή για εναέρια επιτήρηση, ενώ μαχητικά Typhoon και F-35 της RAF συνεχίζουν επιχειρήσεις πάνω από την Ιορδανία, το Κατάρ και την Κύπρο.
Παράλληλα, αμερικανικά βομβαρδιστικά προσγειώθηκαν στη Βρετανία, καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ προειδοποίησε ότι το Ιράν θα «πληγεί πολύ σκληρά» σε νέο γύρο επιθέσεων. Το πρώτο B-1 Lancer έφτασε στη βάση RAF Fairford στο Gloucestershire το βράδυ της Παρασκευής, ενώ τρία ακόμη ακολούθησαν το Σάββατο το πρωί.
Το πρωτάθλημα αρχίζει μία εβδομάδα νωρίτερα σε σχέση με άλλες χρονιές, αύριο, στις 8 Μαρτίου, παραδοσιακά από τη Μελβούρνη. Ο εναρκτήριος αγώνας όπως διαβεβαιώνουν οι υπεύθυνοι της Formula 1 δεν πρόκειται να επηρεαστεί από τις πολεμικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Ομως, δεν αποκλείονται αλλαγές στο πρόγραμμα των γκραν πρι, ακόμη και την τελευταία στιγμή αφού οι εξελίξεις μπορεί να επηρεάσουν δύο σημαντικούς αγώνες που είναι στην καρδιά της Μέσης Ανατολής.
Ο ένας αγώνας είναι προγραμματισμένος για το τριήμερο 10-12 Απριλίου, στο Μπαχρέιν.
Η διοίκηση της Formula 1 εξετάζει την κατάσταση στη Μέση Ανατολή μετά την κήρυξη του πολέμου από ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν και στις φλεγόμενες περιοχές, μεταξύ άλλων και στο Μπαχρέιν, μισή ώρα μακριά από την πίστα του Σαχκίρ όπου πραγματοποιήθηκαν πριν από λίγες ημέρες με τον φόβο επίθεσης οι δοκιμές ελαστικών των ομάδων, ενώ παραμένει στο πρόγραμμα μια εβδομάδα πιο μετά το γκραν πρι στη Σαουδική Αραβία στην Τζέντα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Φέτος, η εκκίνηση θα έχει 11 ομάδες από δέκα. Η νέα συμμετοχή είναι αυτή της Cadillac, μια αμερικάνικη ομάδα που ύστερα από πολλά χρόνια στη Formula 1, αυξάνει τον αριθμό των ομάδων και των μονοθεσίων που θα τρέχουν στα γκραν πρι. Είκοσι δύο μονοθέσια διεκδικούν το πρωτάθλημα, με ελάχιστες αλλαγές στη σύνθεση των πιλότων.
Η Formula 1 εισέρχεται σε μια νέα εποχή με τις 22 θέσεις να έχουν καλυφθεί από τα τέλη της περασμένης χρονιάς. Ειδικότερα, η νέα χρονιά θα φέρει νέα ταλέντα, όπως τον Αρβιντ Λίντμπλαντ, το νέο αστέρι που έχει αρκετές φιλοδοξίες για τη νέα σεζόν και το μέλλον του στη Formula 1.
Ο Αρβιντ Λίντμπλαντ θα τρέχει με τη Racing Bulls (το προπύργιο της Red Bull), έχοντας κερδίσει τις εντυπώσεις στις πίστες με την καρίερα του ως έφηβος. Είναι 18 ετών, έχει σουηδικές και ινδικές ρίζες, ξεκίνησε από τα καρτ στα πέντε του και όπως και οι συνάδελφοί του ανέβηκε διαδοχικά τις κατηγορίες στο μηχανοκίνητο σπορ. Ξεχώρισαν οι τέσσερις νίκες του στη Formula 2, ενώ έγινε και ο νεότερος νικητής αγώνα, σε ηλικία 17 ετών και 254 ημερών. O 18χρονος Λίντμπλαντ προσφάτως ανέφερε: «Είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος. Πάντα ήταν στόχος μου να φτάσω στη Formula 1 και να γίνει το όνειρο πραγματικότητα. Ανυπομονώ να ξεκινήσω».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Παράλληλα, το νέο πρωτάθλημα σηματοδοτεί την επιστροφή έμπειρων οδηγών όπως οι Σέρτζιο Πέρες και Βάλτερι Μπότας.
Φαβορί δεν υπάρχουν αλλά οι προβλέψεις πέφτουν βροχή αυτή την περίοδο. Βαρύνουσα η γνώμη έμπειρων πιλότων, όπως αυτή του Ραλφ Σουμάχερ, που ανέφερε ότι φέτος το πιο δυνατό δίδυμο είναι αυτό της Mercedes, με τους Ράσελ και Αντονέλι, εστιάζοντας περισσότερο στο δεύτερο. Ο Σουμάχερ ποντάρει στον μικρό σε ηλικία πιλότο, τονίζοντας ότι έχει τη στόφα πρωταθλητή και δεν αποκλείεται φέτος να κάνει την έκπληξη και να κατακτήσει την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα οδηγών. «Το ένστικτό μου λέει Αντονέλι».
Η Ισπανία φέτος έχει δύο γκραν πρι. Το πρώτο είναι στην πρωτεύουσα τη Μαδρίτη που θα φιλοξενήσει τον 16ο γύρο του νέου πρωταθλήματος, σε μια νέα πίστα 5.47 χλμ. με 20 στροφές, 16 χλμ. από το κέντρο της ισπανικής πρωτεύουσα και στην περιοχή που βρίσκεται το μεγάλο της εμπορικό κέντρο. To άλλο ισπανικό γκραν πρι θα είναι στη γνωστή πίστα της Καταλωνίας, στη Βαρκελώνη. Η εμφάνιση της Μαδρίτης «έφαγε» την ιστορική πίστα στην Ιμολα, οπότε στην Ιταλία μένει μόνο η Μόντσα.
Κατάρα; Ανικανότητα; Δύσκολα βρίσκεται εξήγησησε αυτό που ζει φέτος ο Άρης, αδυνατώντας να κερδίσει και τον Ατρόμητο.
Το τελικό 0-0 του «Κλεάνθης Βικελίδης» κρατάει τους κιτρινόμαυρους δίχως νίκη για πάνω από έναν μήνα και σε… κίνδυνο για το 9-14.
Δύο άστοχα πέναλτι, σημαντικές χαμένες ευκαιρίες και ένας Ατρόμητος που παρουσιάστηκε ιδιαίτερα παθητικός και χωρίς επιθετική ουσία. Παρόλα αυτά, ο Άρης δεν μπόρεσε ξανά να πανηγυρίσει νίκη στην έδρα του.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ο Ράτσιτς έχασε την πρώτη μεγάλη ευκαιρία στο 9ο λεπτό, αστοχώντας σε εκτέλεση πέναλτι. Τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο δύσκολα για τους γηπεδούχους στο 40’, όταν ο Γκαρέ αποβλήθηκε με απευθείας κόκκινη κάρτα.
Ακόμη κι έτσι, ο Άρης εμφανίστηκε πιο απειλητικός στο δεύτερο ημίχρονο και στο 76’ κέρδισε δεύτερο πέναλτι. Ωστόσο, ο Μορόν δεν κατάφερε να σκοράρει, καθώς η εκτέλεσή του σταμάτησε στο οριζόντιο δοκάρι της εστίας του Γκουγκεσασβίλι.
Ο αγώνας
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Ο Γρηγορίου προχώρησε μόνο στις απολύτως απαραίτητες αλλαγές στο αρχικό σχήμα της ομάδας.
Συγκεκριμένα, υπήρξαν δύο διαφοροποιήσεις στην ενδεκάδα, κυρίως στην αμυντική γραμμή. Ο Τεχέρο τοποθετήθηκε στο δεξί άκρο της άμυνας, ενώ ο Ρόουζ αγωνίστηκε δίπλα στον Φαμπιάνο στο κέντρο της άμυνας. Στα αριστερά παρέμεινε ο Μεντίλ και κάτω από τα δοκάρια ο Αθανασιάδης.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Στη μεσαία γραμμή ξεκίνησαν οι Χόνγκλα και Ράτσιτς, με τον Γκαρέ να έχει ρόλο επιτελικού μέσου. Στα άκρα της επίθεσης βρέθηκαν οι Πέρεθ και Δώνης, ενώ στην κορυφή της επίθεσης τοποθετήθηκε ο Καντεβέρε.
Ο προπονητής του Ατρομήτου επέλεξε να εμπιστευτεί το ίδιο αρχικό σχήμα που είχε ξεκινήσει και στη νίκη με 1-0 απέναντι στον Παναιτωλικό.
Στο τέρμα αγωνίστηκε ο Γκουγκεσασβίλι. Στα άκρα της άμυνας ήταν οι Μουντές και Ούρονεν, ενώ το κεντρικό αμυντικό δίδυμο αποτελούσαν οι Σταυρόπουλος και Μανσούρ. Στον άξονα της μεσαίας γραμμής βρέθηκαν οι Τσιγγάρας και Μουτουσάμι. Πίσω από τον προωθημένο Τσούμπερ κινήθηκαν οι Μίρχολ, Μπάκου και Γιουμπιτάνα.
Στραβά ξεκίνησε, στραβά τελέίωσε
Το πρώτο ημίχρονο ξεκίνησε άσχημα για τον Άρη και εξελίχθηκε ακόμη χειρότερα, παρά το γεγονός ότι η ομάδα είχε την πρωτοβουλία των κινήσεων χωρίς όμως να είναι αποτελεσματική.
Η σημαντικότερη ευκαιρία για να προηγηθεί παρουσιάστηκε μόλις στο 7ο λεπτό. Ο Δώνης, που ήταν από τους πιο δραστήριους παίκτες του Άρη στο πρώτο μέρος, κέρδισε πέναλτι ύστερα από ωραία ατομική προσπάθεια μέσα στην περιοχή. Ωστόσο, στο 8ο λεπτό ο Ράτσιτς δεν κατάφερε να σκοράρει, εκτελώντας αδύναμα και χάνοντας την ευκαιρία για το 1-0.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Η ομάδα του Γρηγορίου συνέχισε στο ίδιο μοτίβο που είχε δείξει και στη Λεωφόρο. Καλή κυκλοφορία της μπάλας και άμεσο παιχνίδι, αλλά χωρίς σωστές επιλογές στην τελική προσπάθεια. Οι φάσεις ήταν λίγες, με την καλύτερη να έρχεται στο 39ο λεπτό, όταν ο Καντεβέρε και στη συνέχεια ο Δώνης απείλησαν διαδοχικά, όμως ο Γκουγκεσασβίλι αντέδρασε σωστά και κράτησε ανέπαφη την εστία του Ατρομήτου.
Στην ίδια φάση ο Άρης δεν έχασε μόνο δύο μεγάλες ευκαιρίες, αλλά και τον Γκαρέ. Ο Αργεντινός σήκωσε ψηλά το πόδι σε διεκδίκηση της μπάλας και βρήκε τον Ούρονεν, με τον διαιτητή Παπαπέτρου να του δείχνει απευθείας κόκκινη κάρτα.
Και πάλι καλύτερος… και πάλι άστοχοςΑκόμη και παίζοντας με δέκα παίκτες, ο Άρης παρουσιάστηκε πιο απειλητικός. Μπορεί να έχασε την κατοχή της μπάλας, ωστόσο συνέχισε να δείχνει περισσότερη ουσία στο παιχνίδι του σε σχέση με τον Ατρόμητο.
Μετά το εντυπωσιακό γυριστό σουτ του Καντεβέρε στο 46ο λεπτό, η επόμενη μεγάλη στιγμή του αγώνα ήρθε στο 75’. Τότε οι γηπεδούχοι κέρδισαν δεύτερο πέναλτι, ύστερα από προσπάθεια του Γιαννιώτα και χέρι του Μουτουσάμι μέσα στην περιοχή.
Παρά την ευκαιρία να πάρει προβάδισμα, ο Άρης δεν κατάφερε να σκοράρει. Ο Μορόν, που είχε περάσει νωρίτερα στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή, εκτέλεσε στο 76’, αλλά η μπάλα κατέληξε στο οριζόντιο δοκάρι του Γκουγκεσασβίλι, με αποτέλεσμα το 0-0 να παραμείνει μέχρι το τέλος της αναμέτρησης.
ΑΡΗΣ (Μιχάλης Γρηγορίου): Αθανασιάδης – Τεχέρο, Φαμπιάνο, Ρόουζ, Μεντίλ (72′ Φρίντεκ) – Χόνγκλα, Ράτσιτς (90′ Βοριαζίδης) – Πέρεθ (58′ Μπουσαΐντ), Γκαρέ, Δώνης (46′ Γιαννιώτας) – Καντεβέρε (58′ Μορόν)
ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ (Ντούσαν Κέρκεζ): Γκουγκεσασβίλι – Μουντές, Σταυρόπουλος, Μανσούρ, Ούρονεν (46′ Κίνι) – Τσιγγάρας (65′ Πνευμονίδης), Μουτουσάμι – Γιουμπιτάνα (65′ Φαν Βέερτ), Μίρχολ, Μπάκου (83′ Ουκάκι) – Τσούμπερ (88” Τσαντίλας)
Το πλάνο της συζήτησης βρέθηκε σε κενό αέρος σχεδόν από το ξεκίνημα. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δικαιολογούσε μια άπληστη περιέργεια για ερωτήσεις του τύπου «πώς θα διαχειριστείτε, κύριε Μπακογιάννη, τους παλαιούς και νέους «βαρόνους» της ΝΔ στην Α΄ Αθήνας;». Ή, «τι συνεπάγεται για την πολιτική διαδρομή της Ντόρας Μπακογιάννη η δική σας μετακόμιση στην εκλογική περιφέρεια της πρωτεύουσας;».
Ωστόσο, πριν ακόμη φτάσουν στο τραπέζι μια κούπα τσάι κι ένας εσπρέσο, ήταν ξεκάθαρο ότι ο Κώστας Μπακογιάννης είχε διαφορετική ατζέντα και άλλες ανησυχίες. Οταν αποχαιρετιστήκαμε, μια ώρα αργότερα, είχα ουσιαστικά καταγράψει τις πρώτες κινήσεις ενός σχεδιασμού για μια νέα αναμέτρηση με τον Χάρη Δούκα στον Δήμο της Αθήνας. Ο Κώστας Μπακογιάννης, λοιπόν, βρίσκεται ήδη σε φάση προετοιμασίας για τη ρεβάνς. Κι αυτό, στην πραγματικότητα, αποτελούσε από το φθινόπωρο του 2023 το βασικό και όχι το εναλλακτικό σενάριο. Αλλά δεν παύει να συνοδεύεται και από νέα ερωτήματα.
«Εχω εκκρεμότητες στον Δήμο της Αθήνας» σπεύδει να οριοθετήσει την κουβέντα, έχοντας αντιληφθεί ότι ετοιμαζόμουν να κινηθώ σε άλλη κατεύθυνση. Μισό λεπτό… Η προοπτική μεταπήδησης στην κεντρική πολιτική σκηνή μέσα από το ψηφοδέλτιο της ΝΔ στην Α΄ Αθήνας «τρέχει» από καιρό στην πολιτική αγορά.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Δεν μπορεί όλος αυτός ο καπνός να μην έκρυβε κάποια φωτιά. Κάποιες φλόγες, έστω… «Είναι μια συζήτηση που με τιμά», λέει. «Δεν έκρυψα, άλλωστε, ποτέ την πολιτική μου ταυτότητα για την οποία είμαι υπερήφανος. Επιτρέψτε μου, όμως, να πιστεύω ότι η αληθινή «φωτιά» βρίσκεται στη συζήτηση που αφορά τους Αθηναίους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους. Και αυτή είναι μια συζήτηση που δεν γίνεται αρκετά. Οποιος με γνωρίζει, όμως, ξέρει ότι το πάθος μου είναι η Αθήνα, η οποία σταθερά υποτιμάται στον δημόσιο πολιτικό διάλογο, ειδικά σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής σκηνής.
Ζω, εργάζομαι και μεγαλώνω παιδιά σε αυτή την πόλη. Την ξέρω πολύ καλά, από τη Ριζούπολη μέχρι τον Νέο Κόσμο και από τα Ιλίσια μέχρι τον Κολωνό. Ισως στην Ελλάδα συνηθίζουμε να θεωρούμε ότι μόνο τα μεγάλα και βαρύγδουπα έχουν σημασία στη πολιτική. Ομως η ζωή μας δεν κρίνεται αποκλειστικά εκεί. Κρίνεται στη γειτονιά. Πόσο κοντά είναι η πλησιέστερη παιδική χαρά; Σε τι κατάσταση είναι το σχολείο; Πόσο χρόνο χάνω κάθε ημέρα για να βρω να παρκάρω και πόση ώρα είμαι κολλημένος στην κίνηση; Μπορώ να βγω από το σπίτι μου όταν νυχτώσει ή φοβάμαι; Εχω χώρο για να περπατήσω ή πρέπει να κοιτάω πάντα κάτω μη σπάσω το πόδι μου;
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Τα παιδιά μου θα πνίγονται ακόμα περισσότερο στο τσιμέντο; Είμαστε καταδικασμένοι να ασφυκτιούμε χωρίς πράσινο; Γιατί οι άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες τα καταφέρνουν και εμείς όχι; Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις. Τα ερωτήματα είναι πολλά και δύσκολα. Αυτή είναι η πολιτική που με αφορά και ως πολίτη και ως ένας άνθρωπος που ασχολείται με τα κοινά από όποια θέση…».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Είναι προφανές ότι αρχίζει να στήνει τον καμβά του, αλλά λίγο ακόμη θα επιμείνω. Ξέρουμε και οι δύο ότι οι δημοσκοπήσεις στην πρωτεύουσα μετρούν τουλάχιστον από το φθινόπωρο και μια δική του υποψηφιότητα για τις εθνικές εκλογές, τού επισημαίνω. «Το ακούω κι εγώ και θα είναι ψέμα εάν πω ότι δεν με κολακεύουν αυτά που δείχνουν. Πολιτική όμως δεν κάνουν οι δημοσκοπήσεις. Τις μελετάς, τις λαμβάνεις υπόψη, αλλά στο τέλος της ημέρας τις αποφάσεις τις λαμβάνεις με άλλα κριτήρια… Η ζωή, οι νίκες και οι ήττες, με έχουν μάθει κάτι απλό: η πολιτική δεν είναι αυτοσκοπός. Εχω χτίσει μια ζωή και εκτός πολιτικής, δουλεύω, διδάσκω, μεγαλώνω παιδιά. Για εμένα η πολιτική είναι επιλογή, όχι ανάγκη. Δεν ονειρεύομαι να γίνω επαγγελματίας υπουργός. Θέλω να είμαι χρήσιμος εκεί που μπορώ πραγματικά να κάνω τη διαφορά. Να έχει νόημα αυτό που κάνω. Αυτό είναι το κριτήριό μου και όχι πού θα εκλεγώ πιο εύκολα».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); }); «Η συνέπεια έχει αξία»Ας πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής στον Δήμο της Αθήνας, λοιπόν. Αλλά εδώ έρχονται τα νέα ερωτήματα που λέγαμε νωρίτερα. Και δεν είμαι ο μόνος που αναρωτιέται ποιος δρόμος έχει μεγαλύτερο ρίσκο: η Α΄ Αθήνας ή ο Δήμος Αθηναίων; Δεν υπάρχει μια ανησυχία ότι η σχέση εμπιστοσύνης με τους δημότες της Αθήνας έχει διαρραγεί; Στις τελευταίες εκλογές αποφάσισαν ότι θέλουν άλλο δήμαρχο, τού υπενθυμίζω. «Το ρίσκο – λέει – είναι να υποτιμάς τους Αθηναίους. Η Αθήνα έχει πληρώσει ακριβά δημάρχους που τη βλέπουν ως σκαλοπάτι, που ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο παρά με τα προβλήματα των δημοτών. Δεν είναι σταθμός, είναι προορισμός. Το 2019 έλεγαν ότι θα μεταπηδήσω στην κεντρική πολιτική σκηνή. Δεν το έκανα. Το 2023 θεωρούσαν ότι δεν θα μείνω να κάνω αντιπολίτευση. Εμεινα. Συνειδητά. Είμαι πάντα παρών στο δημοτικό συμβούλιο και στις γειτονιές. Θετικά και εποικοδομητικά. Μπορεί κάποιοι να διαφωνούν μαζί μου, αλλά ξέρουν πως μπορούν να βασιστούν πάνω μου. Σε μια εποχή δυσπιστίας, για εμένα η συνέπεια έχει αξία, γιατί μόνο έτσι πιστεύω ότι χτίζεται η εμπιστοσύνη».
Ναι, αλλά στις κάλπες του 2023 κάτι έφταιξε. Υποτιμήθηκαν οι συνθήκες, οι μετρήσεις ξεγέλασαν και μπέρδεψαν την καμπάνια; Εκ του αποτελέσματος, ίσως έφταιξαν πολλά… Δεν κοντοστάθηκε για την απάντηση, την έχει επεξεργαστεί από καιρό: «Το αποτέλεσμα ήταν οριακό. Με 42% δεν εκλεγήκαμε από τον πρώτο γύρο για λίγες ψήφους. Κάναμε σημαντικά πράγματα, μια γεμάτη και πυκνή θητεία που μέτρησε για περισσότερες, αλλά δεν εξηγήσαμε όσο έπρεπε τι κάναμε και γιατί. Κυρίως δεν πείσαμε τους Αθηναίους να έρθουν στις κάλπες και η αποχή έσπασε όλα τα ρεκόρ. Παραμένουνε η μεγαλύτερη παράταξη στην πόλη, με ρίζες στις γειτονιές. Η σχέση μου λοιπόν με την Αθήνα δεν κρίνεται σε μία εκλογή. Κρίνεται στη διάρκεια…». Κάπου μέσα του, θεωρεί ότι τον αδίκησαν οι Αθηναίοι; Κι αν ναι, γιατί; «Αλίμονο. Δεν έχω προσωπικά ούτε γινάτια. Αλλωστε, όταν έχεις βιώσει απώλειες, οι ήττες, όσο στενάχωρες και αν είναι, είναι πολύ πιο διαχειρίσιμες και διδακτικές. Σε ωριμάζουν, σε δυναμώνουν, σε κάνουν να δεις τι λάθη έκανες και πως δεν θα τα επαναλάβεις».
Αν δεν προκύψει κάποια ανατροπή από την άλλη πλευρά, απέναντι θα βρεθεί ξανά ο Χάρης Δούκας. «Φαντάζομαι ότι θεωρείτε ήδη αποτυχημένη τη δημαρχία του… Ποιο είναι το μεγαλύτερο λάθος του;», τον ρωτάω. «Στην πράξη έδειξε από την πρώτη στιγμή ότι ο Δήμος Αθηναίων δεν ήταν η προτεραιότητα του. Στους έξι μήνες έθεσε υποψηφιότητα σαν να μην είχε συναίσθηση της θέσης του. Ακόμα και σήμερα το 80% του χρόνου του το σπαταλά στα θέματα του ΠΑΣΟΚ. Δίνει την αίσθηση ότι δεν ενδιαφέρεται για την πόλη και αυτό δυστυχώς αποτυπώνεται σε όλα τα πεδία. Η δυσαρέσκεια είναι μεγάλη και την εισπράττουμε καθημερινά. Η Αθήνα χρειάζεται δήμαρχο πλήρους αφοσίωσης, που να ζει και να αναπνέει για αυτήν», είναι η δική του πρώτη κίνηση μπροστά σε μια νέα σύγκρουση.
«Οι Αθηναίοι δεν ζητούν μάγο»Πώς κρίνεται, αλήθεια, ένας δήμαρχος στην πρωτεύουσα; Υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που πιστεύουν ότι στην Αθήνα δεν υπάρχει περιθώριο να αλλάξουν πολλά. Εκτός, ίσως, αν είχε ο δήμαρχος τη δυνατότητα να κατεδαφίσει τα μισά τετράγωνα της πόλης… «
Η Αθήνα – λέει – είναι η πρωτεύουσα. Το πρώτο σπίτι των Αθηναίων και το δεύτερο σπίτι όλων των Ελλήνων. Είναι μια πόλη όπου ζουν πολλοί που δεν ψηφίζουν και ψηφίζουν αρκετοί που δεν ζουν εδώ. Γι’ αυτό και συχνά μπερδεύουμε την αυτοδιοίκηση με την κεντρική πολιτική. Ομως οι Αθηναίοι δεν ζητούν ούτε μάγο ούτε επίδοξο πλανητάρχη. Ζητούν έναν δήμαρχο που να τους ξέρει, να τους νοιάζεται και να δουλεύει μόνο για την πόλη. Με συνέπεια. Με αποτέλεσμα. Και πιστέψτε με, μπορεί να μη γίνονται θαύματα, αλλά αλλάζουν πολλά πράγματα, το είδαμε να γίνεται».
Τη διαδρομή στην Αυτοδιοίκηση από το Καρπενήσι και την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας έως την Αθήνα, την έζησε με πολλές κυβερνήσεις –και για πολλούς είναι ζητούμενο εάν μια κυβέρνηση από τον ίδιο χώρο αποτελεί πλεονέκτημα ή τροχοπέδη για μια δημοτική αρχή. «Πάντα βοηθούν οι καλές πολιτικές και προσωπικές σχέσεις. Ομως, παραδόξως, το να είσαι στην αντιπολίτευση είναι πλεονέκτημα, αν το χειρίζεσαι έξυπνα και δεν έχεις άλλη ατζέντα από τον Δήμο. Αφενός δεν απολογείσαι παρά μόνο για τον εαυτό σου, αφετέρου μπορείς πιο ελεύθερα να διεκδικήσεις πόρους και παρεμβάσεις», αποφαίνεται μέσα από τη δική του εμπειρία. Στα χρόνια της πρωθυπουργίας Τσίπρα, αναφέρει για παράδειγμα, «οι πόρτες ήταν όλες ανοικτές».
Ακόμη κι αν ήθελε, είναι κατανοητό ότι ο εγγονός του Κώστα Μητσοτάκη, γιος της Ντόρας Μπακογιάννη και ανιψιός του Πρωθυπουργού και προέδρου της ΝΔ, δεν μπορεί να ξεφύγει από το πολιτικό οικογενειακό περιβάλλον. Οπως δεν μπορεί να ξεφύγει και από την κληρονομιά του Παύλου Μπακογιάννη. Είναι ένα ερώτημα, όμως, τι περιθώριο αυτονομίας αφήνει και πόσο βάρος φορτώνει αυτή η θέση που ακούγεται και είναι προνομιακή… «Ξέρω ότι κάποιοι με κρίνουν μέσα από τον οικογενειακό φακό. Είναι φυσικό», λέει. «Μεγάλωσα σε μια οικογένεια με έντονη πολιτική παρουσία και είμαι περήφανος για τη διαδρομή της. Από μικρός όμως έμαθα ότι στην πολιτική κάθε μέρα κρίνεσαι. Επέλεξα τον δικό μου δρόμο. Τελικά, στο τέλος της ημέρας, δεν σε κρίνει το επίθετό σου. Σε κρίνει η δουλειά σου και η συνέπειά σου απέναντι στους ανθρώπους που σε εμπιστεύονται».
Οταν συναντηθήκαμε είχαν περάσει μόλις λίγες ώρες από την τηλεοπτική παρέμβαση Κουφοντίνα. «Δεν άντεξα να τη δω. Για δεκαετίες μεγάλα θεσμικά μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα επέλεγαν συνειδητά να μη δίνουν δημόσιο βήμα σε τρομοκράτες. Ηταν μια στάση ευθύνης, γιατί γνώριζαν ότι η δημοσιότητα δεν ήταν απλώς μέρος της στρατηγικής τους, ήταν βασικός της στόχος. Πιστεύω ότι αυτή η θεσμική αυτοσυγκράτηση τιμούσε τη δημοκρατία. Οι αμετανόητοι κατά συρροή δολοφόνοι δεν χρειάζονται δημόσιο βήμα», ήταν η δική του αντίδραση και περιορίζεται σε αυτήν.
Κλείνοντας τη συζήτηση, ζήτησα ένα σχόλιο για το μέλλον, όχι μόνον για τη δική του πλατφόρμα «Αθήνα 2050», αλλά επειδή ανήκει σε εκείνη την πολιτική γενιά που καλείται να διαμορφώσει την εικόνα της Ελλάδας των επόμενων 20-30 χρόνων: «Το 2050 δεν είναι μια χρονολογία. Είναι τα παιδιά μας. Και αν θέλουμε να μιλήσουμε για την Ελλάδα του 2050, οφείλουμε να ξεκινήσουμε από τον καθρέφτη της, που είναι η Αθήνα. Είτε θα γίνει αβίωτη είτε θα ξαναβρεί τον ρυθμό της. Γι’ αυτό ξεκίνησα την πρωτοβουλία «Αθήνα 2050». Είναι μια οργανωμένη προσπάθεια, μέσω podcast, να βάλουμε στο τραπέζι τα μεγάλα ζητήματα της πόλης, αλλά και της χώρας, κλιματική κρίση, υποδομές, δημογραφικό, ανισότητες κ.ά. Συνομιλώ με ανθρώπους από όλο το πολιτικό φάσμα, οι οποίοι μελετούν και δουλεύουν πάνω στη ζωή στις πόλεις, όχι για να συμφωνήσουμε σε μια «μαγική λύση», αλλά για να διαμορφώσουμε ρεαλιστικές κατευθύνσεις πολιτικής. Το 2050 δεν θα έρθει μόνο του. Χτίζεται τώρα».
Ισχυρή φωτιά ξέσπασε το μεσημέρι του Σαββάτου (07.03.2026) σε δασική έκταση στην Κόρινθο. Συγκεκριμένα η φωτιά ξέσπασε στα Σοφιανά προκαλώντας συναγερμό στην Πυροσβεστική Υπηρεσία. Η φωτιά εκδηλώθηκε υπό άγνωστες μέχρι στιγμής συνθήκες, κινητοποιώντας άμεσα σημαντικές δυνάμεις πυρόσβεσης.
Στην περιοχή επιχειρούν δεκάδες πυροσβέστες με 15 οχήματα, δίνοντας μάχη με τις φλόγες για να περιορίσουν το πύρινο μέτωπο και να αποτρέψουν την εξάπλωσή του σε μεγαλύτερη δασική ζώνη.
Οι δυνάμεις της Πυροσβεστικής παραμένουν σε επιφυλακή, καθώς η επιχείρηση κατάσβεσης συνεχίζεται με εντατικούς ρυθμούς.
Σε λίγους το ελληνικό ποδόσφαιρο οφείλει. Και ο σημαντικότερος, για τον Νίκο Αλέφαντο, ήταν ο Κροάτης Στέφαν Μπόμπεκ. «Δεν έχανα προπόνηση» μου έλεγε. «Κάθε φορά έβλεπα κάτι καινούργιο. Κι αν το ποδόσφαιρο έχει ένα μεγαλείο, τον ευχαριστώ γιατί με μύησε σ’ αυτό». Και πίσω από τα λόγια του εξαιρετικά φειδωλού Αλέφαντου, σε ό,τι αφορά αξία προπονητή, αξία παίκτη, αξία διαιτητή, με οδήγησε στο να διακρίνω κι εγώ όλα εκείνα που συγκίνησαν τον φίλο μου Νίκο. Οταν ο Μπόμπεκ ήλθε στην Ελλάδα, τα συστήματα που κυριαρχούσαν ήταν το εγγλέζικο ΜW και το ουγγαρέζικο 4-2-4. Ο Κροάτης άνοιξε την πόρτα στο 4-3-3, που μέχρι σήμερα αποτελεί το κύριο ποδοσφαιρικό σύστημα.
Μας ήταν γνωστός ο Μπόμπεκ ως παίκτης. Κρατάμε την οδυνηρή ανάμνηση του παιχνιδιού που μας έκλεισε την πόρτα στο μακρινό όνειρο, τη συμμετοχή μας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1954 στη Βέρνη. Ηταν η εποχή που η εθνική ομάδα, με τους Χέλμηδες στον πάγκο και στο γήπεδο, έφτασε ένα βήμα από την πόρτα της Βέρνης. Ενας τελευταίος αγώνας με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας καθόρισε τη μη συμμετοχή μας, στέλνοντας παράλληλα, τουλάχιστον 10 χρόνια, το ελληνικό ποδόσφαιρο στην απαξία. Ηταν η Γιουγκοσλαβία με αρχηγό τον Στέφαν Μπόμπεκ κι από κοντά μια παρέα Σέρβων και Κροατών που εξέπληξε τους πάντες στο Μουντιάλ του 1954. Στάνκοβιτς, Σεμπέκοβιτς, Τσαϊκόφσκι, Μπεάρα, ήταν κάποιοι από τη μυθική παρέα του Μπόμπεκ. Σεβόμενοι και την ιστορία και την προϊστορία του Στέφανου Μπόμπεκ, θα κάνουμε μία λίαν περιγραφική αναδρομή της αθλητικής πορείας του.
Ο Στέφαν (ή Στίεπαν) Μπόμπεκ (1923-2010), ικανότατος ποδοσφαιριστής, αήττητος πρωταθλητής, μεγάλος σκόρερ και προπονητής του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού. Εφάρμοσε πρωτοπόρες ιδέες για τα δεδομένα της εποχής του. Εισήγαγε στην Ελλάδα το σύστημα 4-3-3 και δημιούργησε μία ομάδα που ήταν σχεδόν αδύνατο να νικηθεί. Εμεινε στην ιστορία για το θρυλικό αήττητο πρωτάθλημα του 1964.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ο Μπόμπεκ γεννήθηκε στη Γιουγκοσλαβία (τότε βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων) και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 13 ετών με τα χρώματα της Βικτόρια. Αγωνιζόταν στις θέσεις της επίθεσης. Το 1943 μεταπήδησε στη Γρατσιάνσκι Ζάγκρεμπ και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος με οκτώ γκολ.
Το 1945 φόρεσε τη φανέλα της Παρτίζαν Βελιγραδίου. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 1958. Κατέκτησε δύο πρωταθλήματα (1947, 1949) και τέσσερα Κύπελλα (1947, 1952, 1954, 1957). Σκόραρε συνολικά 403 γκολ σε 468 αγώνες και παραμένει, μέχρι σήμερα, πρώτος σκόρερ της ιστορίας της.
Με την εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας κατέκτησε δύο ασημένια ολυμπιακά μετάλλια (1948 στο Λονδίνο και 1952 στο Ελσίνκι). Ελαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950 στο Μεξικό και το 1954 στην Ελβετία. Παραμένει πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας (48 γκολ σε 63 διοργανώσεις).
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Αμέσως μετά τη δύση της αθλητικής του καριέρας ανέλαβε τη Λέγκια Βαρσοβίας το 1959. Την επόμενη χρονιά επέστρεψε στην Παρτίζαν, αυτή τη φορά ως τεχνικός. Κατέκτησε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα (1961, 1962, 1963). Το 1963, η διοίκηση του Παναθηναϊκού (προεδρία Λουκά Πανουργιά) κάνει το μεγάλο βήμα και έρχεται σε συμφωνία με τον Στέφαν Μπόμπεκ για την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας του Τριφυλλιού. Στο πρωτάθλημα της περιόδου 1963-64, ο Παναθηναϊκός του Στέφαν Μπόμπεκ είχε συνολικό απολογισμό 24 νίκες, έξι ισοπαλίες και καμία ήττα.
Αναδείχθηκε αήττητος πρωταθλητής, επίτευγμα που ουδέποτε πέτυχε άλλη ελληνική ομάδα σε επίπεδο Α’ Εθνικής Κατηγορίας. Το Τριφύλλι κλείδωσε το αήττητο πρωτάθλημα με νίκη 0-1 μέσα στην έδρα του Ολυμπιακού την τελευταία αγωνιστική.
Την επόμενη περίοδο (1964-65), οι Πράσινοι αναδείχθηκαν ξανά πρωταθλητές, έχοντας μόλις μία ήττα στον απολογισμό τους (3-2 από τον Εθνικό στον Πειραιά).
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Οι καινοτόμες ιδέες του Μπόμπεκ οδήγησαν το Τριφύλλι σε πολλές επιτυχίες. Το παρατσούκλι του ήταν «δάσκαλος». Ωστόσο, επειδή ήταν πολύ δύσκολο και χρονοβόρο να αφομοιωθούν αυτές οι ιδέες, απέκτησε και πολέμιους. Οταν χάθηκε το πρωτάθλημα του 1965-66 (παρότι ο Παναθηναϊκός αναδείχθηκε, με διαφορά, πρώτος σε γκολ), αποφασίστηκε η περίφημη «ανανέωση», δηλαδή η σταδιακή απόσυρση μερικών βασικών ποδοσφαιριστών και η αντικατάστασή τους με νέους, ελπιδοφόρους παίκτες.
Εκείνα τα χρόνια ξέσπασε μεγάλη εσωτερική κρίση στον σύλλογο, η οποία επεκτάθηκε τόσο αγωνιστικά όσο και η διοικητικά. Από τους μεγαλύτερους εκφραστές των πολέμιων του Μπόμπεκ ήταν ο Αριστείδης Καμάρας. Ο αμυντικός της ομάδας συνέταξε επιστολή που κατηγορούσε τον Μπόμπεκ για «διάβρωση του ηθικού των ποδοσφαιριστών» και για τον παραγκωνισμό πολλών παικτών. Από την πλευρά του ο Μπόμπεκ άφηνε σαφείς υπόνοιες για «ύποπτα» μειωμένη απόδοση ορισμένων παικτών.
Η όλη κατάσταση δημιούργησε ένα νοσηρό κλίμα με συνεχόμενες κατηγορίες μεταξύ των υποστηρικτών του προπονητή και όσων βρίσκονταν απέναντί του. Οι μεγαλύτεροι εκ των υποστηρικτών του Μπόμπεκ ήταν οι Μίμης Δομάζος και Ζαχαρίας Πιτυχούτης. Εν τέλει, ο Μπόμπεκ αποχώρησε από τον Παναθηναϊκό στα τέλη του 1966-67, αφού πρώτα καθοδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας τη σεζόν εκείνη.
Μετά το πέρασμά του από τον Παναθηναϊκό, επέστρεψε στην Παρτίζαν Βελιγραδίου και το 1969 βρέθηκε ξανά στην Ελλάδα, αυτή τη φορά ως προπονητής του Ολυμπιακού. Δεν κατέκτησε κάποιον τίτλο με τους Ερυθρόλευκους. Στην πορεία ανέλαβε την τουρκική Αλτάι Σ.Κ. και τη Δυναμό Ζάγκρεμπ.
Το 1974-75, ο Στέφαν Μπόμπεκ επέστρεψε στον πάγκο του Παναθηναϊκού. Σε μία προβληματική για την ομάδα χρονιά, το Τριφύλλι παρουσίασε πολύ αρνητική αγωνιστική εικόνα, και ο προπονητής αποχώρησε πριν ολοκληρωθεί η σεζόν. Επόμενοι σταθμοί της καριέρας του ήταν η Εσπεράνς Σπορτίβ της Τυνησίας, η ΦΚ Βαρντάρ και η ΦΚ Σεμλίνο. Πέθανε στις 22 Αυγούστου 2010 σε ηλικία 87 ετών.
Συνεχίζοντας την περιοδεία του σε πόλεις της Ελλάδας για την παρουσίαση του βιβλίου του, «Ιθάκη», ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται το Σάββατο 7 Μαρτίου στην Κοζάνη.
Στις 7 το απόγευμα θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου και η ομιλία του θα μεταδοθεί απευθείας από το Facebook και τα social media του Αλ.Τσίπρα.
Εδώ μπορείτε και εσείς να δείτε ζωντανά την εκδήλωση
Ο Νετανιάχου πιέζεται εδώ και πολύ καιρό αντιμετωπίζοντας τη γνωστή μακροχρόνια δίκη για διαφθορά. Ο Τραμπ έχει επανειλημμένως ζητήσει από τον ισραηλινό πρόεδρο Χέρτζογκ να δώσει χάρη στον ισραηλινό πρωθυπουργό. Ο Τραμπ πιέζεται επίσης πολύ τόσο από τις δημοσκοπήσεις και τη διαρκώς μειούμενη δημοφιλία του όσο και από τις δικαστικές αποφάσεις που ακυρώνουν αποφάσεις του, αλλά και από το σκάνδαλο Επστιν. Υπενθυμίζεται πως, σύμφωνα με δημοσιεύματα των «New York Times» αλλά και με την ανεξάρτητη έρευνα που διεξήγαγε το NPR, πολλά αρχεία του καταδικασθέντος για σεξουαλικά εγκλήματα Επστιν που περιέχουν το όνομα του Τραμπ αφαιρέθηκαν από το σύνολο των εγγράφων που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ.
Τούτων δοθέντων, δεν μοιάζουν παράλογες οι αιτιάσεις των επικριτών τόσο του Νετανιάχου όσο και του Τραμπ πως οι κινήσεις τους στο πολεμικό πεδίο είναι πιθανό να υπαγορεύονται από την πίεση που υφίστανται οι ίδιοι – άλλωστε συμβαίνουν στη σκιά αυτής της πίεσης.
Μετά την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς τον Οκτώβριο του 2023 και όσα ακολούθησαν – η ισοπέδωση της Γάζας, η εξουδετέρωση των μακρών τρομοκρατικών χειρών του Ιράν, Χαμάς και Χεζμπολάχ, τα ισραηλινά χτυπήματα στον Λίβανο και στο Ιράν, η ανατροπή του συμμαχικού στο Ιράν καθεστώτος Ασαντ στη Συρία – το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν ήταν πρωτοφανώς αποδυναμωμένο. Η δολοφονία του ανώτατου ηγέτη του και και τα κοινά χτυπήματα ΗΠΑ και Ισραήλ δύσκολα θα ανατρέψουν το απάνθρωπο καθεστώς της Τεχεράνης, όπως έχουν εξηγήσει και ισραηλινοί αναλυτές. Το Ιράν παραμένει ένα άκρως στρατιωτικοποιημένο κράτος με σημαντική δύναμη. Ως αντίποινα, βλέπουμε τις τελευταίες μέρες να χτυπά αδιακρίτως στόχους σε όλη τη Μέση Ανατολή.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Αυτός τι πόλεμος είναι; Ξέρει ο Τραμπ τι θέλει; Και τι μπορεί να επιτευχθεί από αυτά που ίσως θέλει; Υπάρχει πλάνο εξόδου από όλο αυτό; Ή τορπιλίστηκε η περιοχή και όπου βγεί; Δεν νομίζω ότι κανείς πιστεύει πως η περιοχή χρειαζόταν άλλο έναν πόλεμο. Οπως δεν πιστεύω ότι οι ένθερμοι υποστηρικτές των κινήσεων Τραμπ και Νετανιάχου έχουν σκεφτεί τι θα ακολουθήσει. Φυσιογνωμικά μιλώντας, όσοι πανηγυρίζουν δεν θα χαρούν όταν αρχίσουν να έρχονται νέα κύματα προσφύγων από την περιοχή. Γιατί, μεταξύ μας, το Ισραήλ δεν θα τους υποδεχτεί. Και τότε οι άλλοτε αντισημίτες, νυν «Βάστα, Νετανιάχου» θα μιλάνε πάλι για «λάθρο» και «εισβολείς», ξεχνώντας τι τους ανάγκασε να έρθουν στην πόρτα της Ευρώπης.
Μια μεγάλη μελέτη που στηρίχθηκε σε αναλύσεις εγκεφάλων πάνω από 35.000 ατόμων αποκαλύπτει ότι όσοι κατέχουν υψηλή κοινωνικοοικονομική θέση παρουσιάζουν σημαντικές διαφοροποιήσεις στα δίκτυα λευκής ουσίας του εγκεφάλου, που πρόκειται για τα νευρωνικά μονοπάτια στον εγκέφαλο τα οποία επιτρέπουν την επικοινωνία μεταξύ διαφορετικών περιοχών του.
Οι ερευνητές διευκρινίζουν ότι αυτό δεν σημαίνει πως οι ισχυροί άνθρωποι στερούνται ενσυναίσθησης. Παρόλα αυτά ο εγκέφαλός τους φαίνεται να λειτουργεί διαφορετικά σε ότι αφορά την ενσυναίσθηση σε σύγκριση με άτομα χαμηλότερης κοινωνικής θέσης. Ίσως αυτό να εξηγεί γιατί τα ανώτατα στελέχη ενδέχεται να βιώνουν διαφορετικά την ίδια… πραγματικότητα από τους εργαζόμενους που βρίσκονται χαμηλότερα στην ιεραρχία μιας επιχείρησης όπως αναφέρει σε δημοσίευσή του το popularmechanics.com.
Γιατί συμβαίνει μπορεί να συμβαίνει αυτό;Σύμφωνα με τους επιστήμονες, το «ραντάρ» του εγκεφάλου το οποίο είναι υπεύθυνο για τη σάρωση των συναισθημάτων των άλλων ατόμων μάλλον εξασθενεί όταν κάποιος βιώνει περιορισμένες κοινωνικές συνέπειες. Με την πάροδο του χρόνου, αυτή η προσαρμογή μπορεί επί της ουσίας να αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει τους γύρω του.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Σε ποια…διάσταση ζουν οι πανίσχυροι άνθρωποι;Το ερώτημα επανήλθε πρόσφατα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ύστερα από τις νέες αποκαλύψεις που αφορούν τον Τζέφρι Έπσταϊν και το σκάνδαλο το οποίο σχετίζεται με την σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων και δίκτυα εμπορίας ανθρώπων. Η υπόθεση αυτή αναζωπύρωσε τη συζήτηση σχετικά με το πως τα άτομα σε κορυφαίες θέσεις επιρροής μπορούν να διατηρούν τη δημόσια εικόνα τους χωρίς να φαίνεται να τους επηρεάζουν όσα γράφονται για εκείνους…
Η επιστήμη δείχνει ότι αυτό το κοινωνικό φαινόμενο ίσως έχει βαθύτερες νευροεπιστημονικές ρίζες. Μια μελέτη του 2025 στο περιοδικό Molecular Psychiatry, βασισμένη σε γενετικά δεδομένα σχεδόν ενός εκατομμυρίου ανθρώπων και σε σαρώσεις εγκεφάλου περίπου 35.000 συμμετεχόντων της UK Biobank, διαπίστωσε ότι η κοινωνικοοικονομική κατάσταση συνδέεται με διαφορές στη δομή του εγκεφάλου – κυρίως στα δίκτυα λευκής ουσίας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της Μεντελιανής τυχαιοποίησης, οι ερευνητές κατέληξαν ότι η υψηλότερη κοινωνική θέση μπορεί να προστατεύει τον εγκέφαλο από αλλοιώσεις που σχετίζονται με τη γήρανση ή τη γνωστική παρακμή. Με απλά λόγια, η κοινωνική ισχύς φαίνεται να αφήνει μακροχρόνια ίχνη στον εγκέφαλο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Ο ρόλος της κοινωνικής τάξης στην έννοια της ενσυναίσθησηςΗ Elizabeth Mateer, PhD, ερευνήτρια νευροψυχολογίας στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ, σημειώνει: «Η κοινωνική θέση είναι βιολογικά ενσωματωμένη. Αν αυτό ισχύει, τότε η διαρκής εξουσία -όπως και η διαρκής στέρηση- μπορεί να διαμορφώνει τον τρόπο που ο εγκέφαλος επεξεργάζεται τον κοινωνικό κόσμο».
Η ίδια εξηγεί ότι ο εγκέφαλος λειτουργεί ως «μηχανή πρόβλεψης», κατανέμοντας την προσοχή του ανάλογα με το τι θεωρεί πιο σχετικό ή απειλητικό. Όταν κάποιος αντιμετωπίζει ελάχιστες κοινωνικές συνέπειες, ο εγκέφαλος μειώνει την ευαισθησία του σε κοινωνικά σήματα, επαναρυθμίζοντας σταδιακά το «ραντάρ» ενσυναίσθησης.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Ωστόσο, η Mateer επισημαίνει ότι η μελέτη δεν μέτρησε άμεσα την ενσυναίσθηση και απορρίπτει κάθε ιδέα γενετικού ντετερμινισμού. «Η ακραία δύναμη δεν μετατρέπει τους ανθρώπους σε αναίσθητα όντα, αλλά μπορεί να επηρεάσει το πόσο συχνά και αυτόματα ασκούν ενσυναίσθηση», τονίζει.
Οι ηγέτες ζουν σε άλλη… πραγματικότηταΗ ψυχολόγος Shonna Waters, PhD, που μελετά την «ασθένεια του υψομέτρου» της ηγεσίας, αναφέρει ότι οι άνθρωποι σε θέσεις εξουσίας παρουσιάζουν μειωμένη δραστηριότητα στα κυκλώματα κατοπτρικών νευρώνων – τα νευρωνικά συστήματα που σχετίζονται με την ενσυναίσθηση και την κατανόηση της προοπτικής των άλλων.
Σε έρευνα της ομάδας της, η οποία παρακολούθησε περισσότερους από 1.600 υπαλλήλους, διαπιστώθηκε ότι τα στελέχη και οι εργαζόμενοι πρώτης γραμμής βιώνουν συχνά εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες μέσα στον ίδιο οργανισμό. Οι πρώτοι βλέπουν ευκαιρίες και αισιοδοξία, ενώ οι δεύτεροι αναφέρουν άγχος και αβεβαιότητα.
Η Waters υπογραμμίζει ότι καθώς οι άνθρωποι ανεβαίνουν στην ιεραρχία, το περιβάλλον τους φιλτράρεται: τα καλά νέα κυκλοφορούν ευκολότερα προς τα πάνω, οι συγκρούσεις λύνονται πριν φτάσουν στα ανώτερα επίπεδα και οι κοινωνικοί κύκλοι περιορίζονται σε άτομα με παρόμοια εμπειρία. Έτσι, οι ηγέτες και οι εργαζόμενοι συχνά ζουν μέσα σε δύο διαφορετικές πραγματικότητες.
«Όταν λέμε ότι οι ελίτ ζουν σε έναν διαφορετικό κόσμο, αυτό είναι νευρολογικά ακριβές», καταλήγει η Waters. «Η ισχύς φιλτράρει τα σήματα».