Κλείνοντας έναν κύκλο αποστολών «εκτός των τειχών», ο Κυριάκος Μητσοτάκης σχεδιάζει να επισκεφθεί στις 19 Φεβρουαρίου την Ινδία έπειτα από πρόσκληση του Ναρέντρα Μόντι προκειμένου να συμμετάσχει σε μεγάλο διεθνές συνέδριο με τίτλο «AI Impact Summit» που είναι επικεντρωμένο στην επίδραση της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Στο περιθώριο του συνεδρίου Μητσοτάκης και Μόντι προβλέπεται να έχουν διμερή συνάντηση, την ώρα που και η ΕΕ προσεγγίζει έτι περαιτέρω την πολυπληθέστερη χώρα του πλανήτη μέσω νέας συμφωνίας που θα υπογραφεί την επόμενη εβδομάδα κατά τη διάρκεια Συνόδου ΕΕ – Ινδίας στο Νέο Δελχί.
Από την πλευρά της η Ινδία ενδιαφέρεται έντονα επί του παρόντος για τη νέα ινδοευρωπαϊκή συμφωνία που θα επεκτείνει τη συνεργασία σε κρίσιμα πεδία όπως είναι η ασφάλεια, η άμυνα, η θαλάσσια ασφάλεια, η τρομοκρατία και η κυβερνοασφάλεια.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Στους συγκεκριμένους τομείς εξάλλου προσβλέπει και η Αθήνα στο πλαίσιο της ενίσχυσης των δεσμών της με το Νέο Δελχί, πυκνώνοντας την ανταλλαγή επισκέψεων σε επίπεδο κορυφής (και όχι μόνο) τα τελευταία χρόνια, την ώρα που διατηρεί προοπτικά τον στόχο της σύμπλευσης όσον αφορά τον στρατηγικό οικονομικό διάδρομο IMEC που θα συνδέει την Ινδία, τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη μέσω μιας εμπορικής διαδρομής που παράλληλα θα ενδυναμώνει την ειρήνη και την ευημερία, με ευρωπαϊκή πύλη εισόδου την Ελλάδα.
Η προσέγγιση που επιχειρεί σταθερά η ελληνική πλευρά με την ινδική, όπως σημειώνουν αρμόδιες πηγές, έχει αρχίσει να σημειώνει ήδη μικρές νίκες. Μία εξ αυτών πήρε σάρκα και οστά χθες με την πρώτη απευθείας πτήση από τη Βομβάη στην Αθήνα την οποία έριξε στο τραπέζι για πρώτη φορά ο έλληνας Πρωθυπουργός στον ινδό ομόλογό του κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψής του στην ελληνική πρωτεύουσα τον Αύγουστο του 2023. Το Νέο Δελχί πιστεύει πως χρειάζεται ακόμα μια επίσκεψη του Ναρέντρα Μόντι στην Αθήνα προσεχώς, προκειμένου να κρατηθεί ζωντανός ο ρυθμός της προόδου που σημειώνεται στη διμερή συνεργασία.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); }); googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Οι προκλήσεις που αναδύονται εσχάτως με τις τεκτονικές αλλαγές οι οποίες σημειώνονται από τις μετατοπίσεις των ΗΠΑ σε επίπεδο διεθνούς αρχιτεκτονικής ασφαλείας, σε συνδυασμό με την προσπάθεια της Τουρκίας να δημιουργήσει μια νέα αμυντική συμμαχία με το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία ως μια «πιο ολοκληρωμένη περιφερειακή πλατφόρμα ασφαλείας», λειτουργούν καταλυτικά στην ελληνο-ινδική προσέγγιση.
Με την Ουάσιγκτον να απομακρύνεται σταθερά από το μεταπολεμικό status quo και την ώρα που η Αθήνα επενδύει στον κομβικό ρόλο της στο εγχείρημα του IMEC, ο στόχος για εμβάθυνση της συνεργασίας με την ταχέως αναπτυσσόμενη ινδική οικονομία αναδεικνύεται πλέον ολοένα και πιο εμφατικά ως στρατηγική ελληνική επιλογή. Ενδεικτικές των προθέσεων των δύο πλευρών εξάλλου ήταν και οι ανταλλαγές επισκέψεων σε επίπεδο Ενόπλων Δυνάμεων, με τον αρχηγό της Πολεμικής Αεροπορίας της Ινδίας να επισκέπτεται τον Ιούνιο του 2025 το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας για συζητήσεις διμερούς συνεργασίας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Είχε προηγηθεί επίσκεψη του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, Δημήτρη Χούπη, στο Νέο Δελχί, ενώ πριν από δύο εβδομάδες επικαιροποιήθηκε το πρόγραμμα στρατιωτικής συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες που προβλέπει κοινές ασκήσεις, ανταλλαγή τεχνογνωσίας κ.ά. Υπό το πρίσμα των διεθνών και περιφερειακών εξελίξεων, Ελλάδα και Ινδία έχουν κάθε λόγο να επενδύουν στη μεταξύ τους συνεργασία ως δύο έθνη προσηλωμένα στο Διεθνές Δίκαιο, με την ελληνική πλευρά να στηρίζει, επιπλέον, ανοιχτά το αίτημα της Ινδίας για μόνιμη εκπροσώπηση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Η γεωστρατηγική σύνδεση των δύο χωρών είναι προδιαγεγραμμένο να ενισχυθεί έτι περαιτέρω το προσεχές διάστημα σε πολλαπλά επίπεδα, ενώ κάθε νέο «καμπανάκι κινδύνου» είναι βέβαιο πως θα ωθεί Αθήνα και Νέο Δελχί προς αυτήν την κατεύθυνση.
Από την αρχή του αγώνα, οι Έλληνες παίκτες ανέλαβαν τον έλεγχο, δείχνοντας αμυντική στιβαρότητα και αποτελεσματικότητα στην επίθεση. Με το 2-7 στο ημίχρονο και το τελικό 5-12, η ελληνική ομάδα δεν άφησε περιθώρια στους Ιταλούς.
Η Ελλάδα είχε πριν καταφέρει να κερδίσει μετάλλια σε διεθνείς διοργανώσεις, όπως στους Ολυμπιακούς Αγώνες και τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα, αλλά ποτέ σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, με την καλύτερη θέση της να είναι η 4η το 1999 και το 2016. Αυτό άλλαξε στο Βελιγράδι, όπου, δέκα χρόνια μετά την 4η θέση στο ίδιο στάδιο, οι παίκτες του Θοδωρή Βλάχου ανέβηκαν στο βάθρο, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο.
Πως εξελίχθηκε ο αγώνας:
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})1ο Οκτάλεπτο:
Η Ελλάδα πήρε το προβάδισμα από νωρίς, με τον αρχηγό Γενηδουνιά να κερδίζει το πρώτο σπριντ. Ο Γκιουβέτσης άνοιξε το σκορ από τον παραπάνω, ενώ ο Κάκαρης σκόραρε στα 2μ. Στην συνέχεια, ο Αργυρόπουλος σημείωσε δύο γκολ, και η Ιταλία κατάφερε να μειώσει μόνο με πέναλτι του Φερέρο. Το πρώτο οκτάλεπτο έκλεισε με 1-4 για την Ελλάδα.
2ο Οκτάλεπτο:
Ο Καλογερόπουλος σκόραρε στον παραπάνω για το 1-5, και ο Γκίλλας πραγματοποίησε μια εξαιρετική άμυνα. Ο Παπαναστασίου σκόραρε στην αντεπίθεση, και η Ελλάδα επέζησε από μια επίθεση με παίκτη λιγότερο. Ο Καλογερόπουλος έβαλε το 1-7, και η Ιταλία σκόραρε με τον Κοντέμι στην εκπνοή του ημιχρόνου, για να διαμορφωθεί το 2-7.
3ο Οκτάλεπτο:
Η Ελλάδα συνέχισε την κυριαρχία της, με τον Κάκαρη να σκοράρει ένα απίθανο γκολ στα 2μ για το 2-8. Ο Παπαναστασίου έκανε άλλο ένα μπλοκ με παίκτη λιγότερο, και ο Νικολαΐδης σκόραρε για το 3-10. Η Ιταλία μείωσε με τον Φερέρο στο τέλος της περιόδου, κάνοντας το 4-10.
4ο Οκτάλεπτο:
Οι δύο ομάδες παρέμειναν σε σφιχτές άμυνες, χωρίς γκολ μέχρι το 5ο λεπτό, όταν ο Αργυρόπουλος σκόραρε για το 5-11. Ο Μπαλζαρίνι μείωσε για την Ιταλία, αλλά ο Αργυρόπουλος έκλεισε το σκορ με το 4ο γκολ του, διαμορφώνοντας το τελικό 5-12 και χαρίζοντας στην Ελλάδα το χάλκινο μετάλλιο.
Η Ελλάδα κατέκτησε την ιστορική τρίτη θέση, κάνοντας υπερήφανη τη χώρα με αυτή την εκπληκτική πορεία και την πρώτη διάκριση σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Ενα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπο του Μιχάλη Τιβέριου μαρτυρούσε την ανακούφισή του. Ολα είχαν πάει καλά στην τελετή της προηγούμενης βραδιάς κι είχε πλέον παραδώσει την προεδρία της Ακαδημίας Αθηνών στον διάδοχό του Νικηφόρο Διαμαντούρο. Μια χρονιά πολύ απαιτητική, φορτωμένη με άγχος και υποχρεώσεις, που δεν του άφησε περιθώριο να ασχοληθεί με όσα αγαπά, όπως λέει, είχε μόλις τελειώσει.
Καθόμαστε στο ίδιο εστιατόριο και σχεδόν στο ίδιο τραπέζι, όπως πριν από επτά χρόνια, όταν είχαμε συναντηθεί για μια ανάλογη συνέντευξη. Στο μεταξύ έχουν αλλάξει πολλά: έχει αναγορευθεί πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. Ο σταθμός Βενιζέλου του μετρό Θεσσαλονίκης – για τον οποίο δέχθηκε πολλά πυρά ως σύμβουλος της Αττικό Μετρό – λειτουργεί και τυγχάνει θετικών σχολίων από τους επισκέπτες. Ο πλανήτης έχει περάσει τη δοκιμασία μιας πανδημίας. Και τώρα δοκιμάζεται εκ νέου με τον παραλογισμό που συνοδεύει τη δεύτερη προεδρία Τραμπ.
«Επαθα σοκ όταν διάβασα προ ημερών στην εφημερίδα σας ότι απαγορεύτηκε η διδασκαλία του Πλάτωνα σε ένα αμερικανικό πανεπιστήμιο. Είναι τρομακτικό αν αναλογιστεί κάποιος ότι λογοκρίνεται η διάδοση της αρχαίας ελληνικής γραμματείας στη χώρα που θεωρείται ως η καρδιά του καπιταλισμού και της δημοκρατίας. Ολα αυτά μου θυμίζουν απαγορεύσεις ακραίων καθεστώτων, όπου καίγονταν τα βιβλία και τα έργα τέχνης», λέει και η ένταση στη φωνή του μαρτυρά την ανησυχία του.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})«Πολλοί λένε ότι πρόκειται για φαινόμενα αντίστοιχα του μακαρθισμού, αλλά όσα συμβαίνουν σήμερα δεν έχουν καμία σχέση. Ο μακαρθισμός αφορούσε ξεκάθαρα την πολιτική ιδεολογία. Εδώ όμως μιλάμε για κάτι άλλο. Εχει πάψει να ισχύει το διεθνές δίκαιο. Δείτε τι έγινε στη Βενεζουέλα, τι γίνεται με τη Γροιλανδία. Υπάρχει πλέον μόνο το δίκαιο του ισχυρού. Είναι ασύλληπτο», συνεχίζει. Ο σερβιτόρος επιχειρεί να πλησιάσει για την παραγγελία, αλλά αντιλαμβάνεται πως η στιγμή δεν είναι κατάλληλη, καθώς προλαβαίνει να ακούσει την ερώτηση σχετικά με το αν ισχύει η αίσθηση που δημιουργεί η παρούσα διεθνής συγκυρία, ότι δηλαδή η Ιστορία επαναλαμβάνεται.
«Οχι με τον ίδιο τρόπο, αλλά με κοινά μοτίβα. Η διαφορά σήμερα είναι ότι ο κυρίαρχος της παγκόσμιας ισχύος δεν είναι πολιτικός. Είναι επιχειρηματίας. Και αυτό δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Και επειδή σκέφτεται πρώτα το κέρδος, πιστεύω ότι δεν θα φτάσουμε σε έναν Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά θα μοιραστεί ο κόσμος από τις ΗΠΑ, την Κίνα και τη Ρωσία με εναλλακτικούς τρόπους. Για τον ρόλο της Ευρώπης δεν συζητάμε. Παρόλο που πιστεύω ακράδαντα στην αναγκαιότητά της και είμαι ένθερμος υποστηρικτής της, είναι ξεκάθαρο ότι είναι ο ασθενής αυτής της κρίσης. Εχει απογυμνωθεί πλήρως και εξαρτάται από τους Αμερικανούς, στρατιωτικά και πολιτικά. Ζούμε πια στον νόμο της ζούγκλας. Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Η διακοπή είναι απαραίτητη πλέον για να δοθεί η παραγγελία και ο ευγενικός σερβιτόρος ζητεί διευκρίνιση, καθώς ο εξ Ανδρου ορμώμενος Μιχάλης Τιβέριος έχει υιοθετήσει πλήρως την ταυτότητα του Θεσσαλονικιού, όπου ζει εδώ και έξι δεκαετίες, οπότε ζητεί «λαχανοσαρμάδες» και όχι «λαχανοντολμάδες», όπως γράφει ο κατάλογος.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Ευκαιρία για να αλλάξει σελίδα η συζήτηση και να περάσει στο θέμα της θητείας του ως προέδρου της Ακαδημίας τη χρονιά που μόλις έφυγε. «Από τα θαύματα του Σύμπαντος και τον αστροφυσικό Σταμάτη Κριμιζή τα ηνία πέρασαν σε έναν αρχαιολόγο που καταπιάνεται με όσα κρύβονται κάτω από το χώμα…». Πριν προλάβω να ολοκληρώσω τη φράση, με προλαβαίνει η αντίδρασή του. «Και ως αρχαιολόγος άρχισα να ανοίγω τα συρτάρια και τους φωριαμούς που υπήρχαν στο γραφείο μου, τα οποία δεν είχε ως τώρα κανείς την περιέργεια να ανοίξει. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθώ μπροστά σε θησαυρούς, ορισμένοι από τους οποίους θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά σε έκθεση που ετοιμάζει η Ακαδημία Αθηνών στη Βουλή των Ελλήνων, το φθινόπωρο του 2026, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών λειτουργίας της».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Η «ανασκαφή» έφερε στο φως ένα τυλιγμένο πακέτο που μέσα του βρισκόταν ένα ολοκέντητο χειροποίητο μεγάλων διαστάσεων τραπεζομάντιλο, στο οποίο ο Μιχάλης Τιβέριος αναγνώρισε σκηνές από τον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης και τις μορφές του Παναγιώτη Αριστόφρονος (του αρχιτέκονα και παθιασμένου θαυμαστή του Πλάτωνα που χρηματοδότησε τις ανασκαφές στον σημερινό αρχαιολογικό χώρο της Ακαδημίας Πλάτωνος) και της συζύγου του Ιωάννας Καζούλη με τον τρόπο που απεικονίζονται ο Ιουστινιανός και η Θεοδώρα στα περίφημα ψηφιδωτά της Ραβέννας. «Βρισκόταν στην Ακαδημία περίπου από το 1960 για να δημοπρατηθεί μαζί με άλλα αντικείμενα.
Τα χρήματα που θα συγκεντρώνονταν θα δίνονταν στο υπό ίδρυση Διεθνές Κοινό των Ακαδημιών. Η τιμή εκκίνησης είχε οριστεί στα 1,7 εκατ. δραχμές και δεν πωλήθηκε επειδή οι πλούσιοι της εποχής δεν ήθελαν να το αγοράσουν καθώς οι απεικονιζόμενοι δεν ήταν γνωστά πρόσωπα». Σε ένα ντουλάπι βρήκε τις πέντε επίσημες στολές του πρώτου προεδρείου της Ακαδημίας, η ύπαρξη των οποίων ήταν άγνωστη. Και σε ένα άλλο, θεατρικά έργα από κάποιον διαγωνισμό που είχε προκηρύξει η Ακαδημία, τα οποία έχει δώσει στον ακαδημαϊκό και σκηνοθέτη Στάθη Λιβαθινό να τα εκτιμήσει και να εξετάσει το ενδεχόμενο να παρουσιαστούν στο κοινό.
Η μεγαλύτερη έκπληξη, ωστόσο, ήταν όταν σε κάποια άλλα κατάστιχα ανακάλυψε ότι η Ακαδημία διέθετε μετοχές ονομαστικής αξίας 2 εκατ. ευρώ, τις οποίες το ίδρυμα δεν γνώριζε ότι έχει στην κατοχή του από κάποιο γραφειοκρατικό λάθος και από έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού. «Ποιος ευθύνεται και γιατί δεν γνωρίζαμε για τις μετοχές, είναι δουλειά άλλων να το βρουν. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι η διαχείριση της περιουσίας της Ακαδημίας είναι πολύ δύσκολη και για τον λόγο αυτό ζητήσαμε εξωτερική βοήθεια. Μπορώ να σας πω, όμως, ότι η πιο ψυχοφθόρα διαδικασία κατά τη διάρκεια της προεδρίας μου ήταν η προσπάθεια να βάλω τάξη στην ακίνητη περιουσία του ιδρύματος. Μεγάλο μέρος των ακινήτων έχει κληροδοτηθεί στο ίδρυμα, με όρο τη χρηματοδότηση υποτροφιών. Νοικιάζονταν όμως με πολύ μικρό μίσθωμα, ορισμένα μάλιστα και σε ανθρώπους που είχαν προσφέρει στη χώρα και οι οποίοι θεωρούσαν πως η Ακαδημία οφείλει να τους ανταμείψει με αυτόν τον τρόπο.
Για να σας δώσω μια τάξη μεγέθους, το μηνιαίο μίσθωμα για ένα διαμέρισμα στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου ήταν μέχρι πρόσφατα 800 ευρώ και όταν βγήκε σε δημόσιο διαγωνισμό χτυπήθηκε για 5.200 ευρώ. Οσοι έχουν δημοκρατικές καταβολές και τους εξηγούσα ότι τα χαμηλά ενοίκια στερούν τα χρήματα από τις σπουδές νέων παιδιών, υποχώρησαν. Υπήρχαν όμως κι εκείνοι που επέμεναν. Δυσαρέστησα πολύ κόσμο. Εκείνο όμως που έχει σημασία είναι ότι πλέον η Ακαδημία, που διέθεσε την τελευταία τριετία 1,5 εκατ. ευρώ για υποτροφίες, θα μπορεί να δίνει ακόμη περισσότερα», λέει. Και προσθέτει στη λίστα των όσων κατάφερε στον έναν χρόνο της προεδρίας του το μνημόνιο συνεργασίας με τη Βουλή, που ενεργοποιεί τον γνωμοδοτικό ρόλο της Ακαδημίας, ο οποίος προβλεπόταν στον ιδρυτικό της νόμο, αλλά και μικρές, όπως τις χαρακτηρίζει, ωστόσο σημαντικές κινήσεις για την πόλη, όπως το ότι έπαψε πλέον ο περιβάλλων χώρος στην πρόσοψη του κτιρίου να λειτουργεί ως χώρος στάθμευσης και το ότι εξασφάλισε την αστυνόμευσή του, ώστε να μην αποτελεί καταφύγιο για διακινητές και χρήστες ναρκωτικών.
Το λεξικόΟσες προσπάθειες, μικρές ή μεγάλες, κι αν γίνονται κατά καιρούς, ο κόσμος εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το ύψιστο πνευματικό ίδρυμα της χώρας ως έναν χώρο απρόσιτο και εσωστρεφή, ασύνδετο με την κοινωνία και τα προβλήματά της, που ταλανίζεται συχνά από εσωτερικές έριδες και κινείται με ιδιαιτέρως βραδύ ρυθμό όσον αφορά την παραγωγή έργου, με πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα το Ιστορικό Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας. Εχουν περάσει 100 χρόνια από τη γέννηση της ιδέας και 93 χρόνια από την έκδοση του πρώτου τόμου και βρίσκεται ακόμη στο γράμμα «Η».
«Η αλήθεια είναι πως η Ακαδημία με το ιατροβιολογικό της ίδρυμα και με τα ερευνητικά της κέντρα παράγει σπουδαίο έργο και εκτός των άλλων δίνει και πολλές υποτροφίες, όπως προείπαμε, αλλά δυστυχώς έχει έλλειμμα επικοινωνίας. Είτε επειδή ο Τύπος θεωρεί πως το έργο της Ακαδημίας δεν ενδιαφέρει τον κόσμο, είτε επειδή κι εμείς δεν έχουμε τον σωστό τρόπο να το επικοινωνήσουμε», εκτιμά ο εδώ και 14 χρόνια ακαδημαϊκός και ομότιμος καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. «Οσον αφορά το λεξικό, είναι ένα έργο που ξεπερνά τις δυνατότητες της Ακαδημίας. Ξεκίνησε σε μια εποχή που η τεχνολογία δεν είχε εξελιχθεί όπως σήμερα και όταν ήταν πλέον διαθέσιμη δεν υπήρχε το ανάλογο προσωπικό. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με διάφορα κωλύματα που αφορούν ζητήματα πνευματικών δικαιωμάτων των συγγραφέων των λημμάτων αποτελούν τους βασικούς λόγους που το λεξικό δεν έχει προχωρήσει όπως θα έπρεπε», εξηγεί.
Στα μικρά διαλείμματα που επιβάλλονται για να προχωρήσει και το γεύμα, η συζήτηση κινείται πιο χαλαρά σε ιστορίες από τα φοιτητικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη, όπου ο δύσπιστος καθηγητής των Λατινικών ζήτησε να δει την ταυτότητά του για να βεβαιωθεί ότι δεν τον εμπαίζει και όντως ονομάζεται Τιβέριος. Στο ναυτικό φυλλάδιο που έχει ακόμη στο συρτάρι του, καθώς προοριζόταν λόγω καταγωγής για καριέρα στη θάλασσα, αλλά θέλοντας να κερδίσει ένα ακόμη καλοκαίρι επέλεξε να δώσει εξετάσεις στη Φιλοσοφική τον Σεπτέμβριο, χωρίς να ξέρει ούτε λέξη Λατινικά ως απόφοιτος ναυτικού σχολείου.
Στη μεγάλη του αγάπη για τη μουσική – από τα ρεμπέτικα έως τις αμερικανικές λαϊκές μελωδίες –, τον εμπορικό κινηματογράφο και τα θερινά σινεμά, καθώς αποφεύγει τον συνωστισμό στις κλειστές αίθουσες, εξού και δεν έχει δει ακόμη τον πολυσυζητημένο «Καποδίστρια». Και στο πάθος του για τον Ολυμπιακό – μπορεί να παρακολουθεί ποδοσφαιρικό αγώνα ενώ γράφει τις μελέτες του –, όπως και στη συνήθεια που έχει αποκτήσει πρόσφατα να κλείνει από τα νεύρα του την τηλεόραση όταν η αντίπαλη ομάδα βάζει γκολ.
Πριν αποχαιρετιστούμε, τον ρωτάω, αν είχε τη δυνατότητα να επιλέξει, τι θα ήθελε να αναγραφόταν δίπλα στο όνομά του σε ένα λεξικό προσωπικοτήτων που θα κυκλοφορούσε ύστερα από 100 χρόνια; «Αρχαιολόγος. Αρκεί».
Tο πρωί της Παρασκευής, η ομάδα με έδρα το Μαρανέλο παρουσίασε το πρώτο της αυτοκίνητο για τους νέους κανονισμούς μονάδας ισχύος της F1 στην πίστα δοκιμών του Φιοράνο, πριν πραγματοποιήσει την αρχική δοκιμαστική δοκιμή.
Κατά τον παραδοσιακό τρόπο, οι οπαδοί της Ferrari ήταν παρόντες στην πίστα αρκετές ώρες πριν από την έναρξη — μια από τις πιο μοναδικές περιστάσεις στο άθλημα.
Ο Χάμιλτον ήταν ο πρώτος που ολοκλήρωσε γύρους με το τελευταίο αυτοκίνητο της Ferrari στην F1, προτού αναλάβει ο Σαρλ Λεκλέρκ για να αξιολογήσει την αρχική του εντύπωση από το αυτοκίνητο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Όλη η ημέρα δοκιμών με τη SF-26 ήταν γεμάτη από ενθουσιασμό για τον 41χρονο Χάμιλτον, ο οποίος ένιωσε ανακούφιση που χωρούσε άνετα στο πιλοτήριο.
Όταν ρωτήθηκε πώς είναι να οδηγείς το νέο αυτοκίνητο της Ferrari, ο Hamilton δήλωσε στην F1 : «Λοιπόν, πέρυσι ήταν η πρώτη φορά που κάθισα σε ένα κόκκινο αυτοκίνητο, και αυτό ήταν μοναδικό ως πρώτη φορά.»
«Είμαι ενθουσιασμένος λοιπόν για την πρώτη δοκιμή – προφανώς σήμερα δεν μπορείς να το πιέσεις, αλλά είναι ωραίο στη Ferrari.»
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });« Το καλό είναι ότι όταν επιστρέφεις, πάντα ελπίζεις να ταιριάζεις. Ευτυχώς, εγώ ταιριάζω απόλυτα καλά με το νέο μονοθέσιο.»
«Είναι τόσο συναρπαστικό όταν βάζουν μπροστά το αυτοκίνητο και νιώθεις τη νέα δόνηση του αυτοκινήτου μέσα από το σώμα σου, και μετά καταλήγεις στην 1η στροφή όπου μπορείς να δεις τους Tifosi».
Ο Ντόναλντ Τραμπ συνειδητοποίησε ότι οι Ευρωπαίοι είναι πολύ σοβαροί στην υπεράσπιση της κυριαρχίας τους, ακόμη και απέναντι στην αμερικανική επιθετικότητα, ενώ υποεκτίμησε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών θέλουν τις ΗΠΑ δεσμευμένες στο ΝΑΤΟ και αντιτίθενται στην απόκτηση ή κατάληψη της Γροιλανδίας, δηλώνει στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» ο Ιαν Μπρεζίνσκι, ανώτερος συνεργάτης του The Atlantic Council, πρώην αναπληρωτής βοηθός υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ. Ο αμερικανός ειδικός, ο οποίος συμμετείχε στη διαπραγμάτευση της αμερικανικής συμφωνίας του 2004 για τη Γροιλανδία, προειδοποιεί ότι ο Πούτιν προετοιμάζεται για χρήση βίας στην Αρκτική, αν όχι για να καταλάβει εδάφη, για να δημιουργήσει μια κρίση που θα μπορούσε να διχάσει τη Συμμαχία.
Μιλώντας στο Νταβός, ο Τραμπ απέκλεισε μια εισβολή στη Γροιλανδία. Γιατί άλλαξε στάση;Δεν θα υποτιμούσα την αποφασιστικότητά του να αποκτήσει εδάφη. Οπως ξεκαθάρισε στην εναρκτήρια ομιλία του στις 20 Ιανουαρίου 2025, αυτό είναι ένα από τα σημεία αναφοράς επιτυχίας που έχει θέσει για την κυβέρνησή του. Είναι μια πολύ ισχυρή και σημαντική δήλωση. Το ζήτημα της χρήσης στρατιωτικής βίας έχει δημιουργήσει ένα βαθύ αίσθημα ανησυχίας, όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στις ΗΠΑ. Μόνο το 17% των Αμερικανών που συμμετείχαν σε δημοσκόπηση πιστεύει ότι είναι καλή ιδέα να επιδιώξει ο αμερικανός πρόεδρος την απόκτηση ή κατάληψη της Γροιλανδίας. Η συντριπτική πλειοψηφία πιστεύει ότι δεν είναι καλή ιδέα και αντιτίθεται σε αυτήν.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Μέλη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, συμπεριλαμβανομένων των ακροδεξιών, των τραμπιστών, αντιτίθενται. Ο Τραμπ έχει εκπλαγεί για το πόσο υποεκτίμησε την εκτίμηση που τρέφουν ο αμερικανικός πληθυσμός, το Κογκρέσο, το δικό του κόμμα στο ΝΑΤΟ. Το 70% των Αμερικανών πιστεύει ότι πρέπει να διατηρήσουμε ή να αυξήσουμε τη δέσμευσή μας στο ΝΑΤΟ. Εχει υποτιμήσει πόσο βαθιά αντιτίθενται στην ιδέα να αποσπάσουν οι ΗΠΑ μια κυρίαρχη περιοχή νατοϊκού συμμάχου. Ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών η εικόνα αμερικανικών δυνάμεων που φυλάνε ένα βραχώδες, παγωμένο σύνορο στη Γροιλανδία, η εικόνα αμερικανικών δυνάμεων να κατέχουν το Νουούκ θα είχε κακή απήχηση στις ΗΠΑ. Θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια κρίση.
Μετά τη συνάντησή του με τον Μαρκ Ρούτε, ο Τραμπ «υποχώρησε» ακόμη περισσότερο, δηλώνοντας ότι δεν θα επιβάλει δασμούς.Αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι οι Ευρωπαίοι είναι πολύ σοβαροί στην υπεράσπιση της κυριαρχίας τους, ακόμη και απέναντι στην αμερικανική επιθετικότητα. Οι Ευρωπαίοι είπαν ότι θα μπορούσαν να αντιδράσουν με ένα φάσμα επιλογών από την εφαρμογή των 93 δισ. ευρώ σε αντιδασμούς έως την ενεργοποίηση του μηχανισμού κατά του καταναγκασμού. Θα μπορούσαν επίσης να περιορίσουν σοβαρά την ανταλλαγή πληροφοριών και υπάρχει η εξάρτησή μας από τους Ευρωπαίους για τη χρήση εδαφών ως ορμητήρια για στρατιωτικές επιχειρήσεις, όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Πώς ερμηνεύετε την αναφορά του Τραμπ για ένα «πλαίσιο μελλοντικής συμφωνίας» για τη Γροιλανδία μετά τη συνάντησή του με τον Μαρκ Ρούτε;Θα μπορούσε να είναι καλό νέο, αν σημαίνει ότι ο Τραμπ θα επικεντρώσει την προσοχή του στη συνεργασία με τους Συμμάχους μέσω του ΝΑΤΟ για την ενίσχυση της ασφάλειας στην Αρκτική αντί για την επίτευξη της κυριαρχίας των ΗΠΑ επί της Γροιλανδίας.
Στην ομιλία του ο Τραμπ είπε ότι οι ΗΠΑ χρειάζονται τη Γροιλανδία για εθνική στρατηγική ασφάλεια και διεθνή ασφάλεια. Είναι σοβαρή η απειλή;Για πολύ καιρό το ΝΑΤΟ δεν έχει αφιερώσει επαρκή προσοχή και πόρους για να ενισχύσει την ασφάλεια στην Αρκτική, όπου υπάρχει αυξημένη κινεζική παρουσία, αλλά πάνω απ’ όλα ακλόνητη στρατιωτικοποίηση της Αρκτικής από τη Ρωσία τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Ο Πούτιν έχει ανανεώσει παλιές σοβιετικές βάσεις, έχει δημιουργήσει ειδική διοίκηση στην Αρκτική, πειραματίζεται με διαφορετικές τεχνολογίες, έχει κάνει αεροπορικές ασκήσεις σε πάγο. Ανησυχώ ότι προετοιμάζεται για χρήση βίας στην Αρκτική, αν όχι για να καταλάβει εδάφη, για να δημιουργήσει μια κρίση που θα μπορούσε να διχάσει τη Συμμαχία. Πάντως, για το αν υπάρχει ή όχι άμεση και επείγουσα απειλή για τη Γροιλανδία από τη Ρωσία και την Κίνα δεν γνωρίζω κανένα σοβαρό άτομο που να λέει ότι ισχύει. Ο Τραμπ προσπαθεί να δημιουργήσει μια εικόνα εκατοντάδων ρωσικών και κινεζικών πλοίων που περικυκλώνουν το νησί. Δεν υπάρχουν στοιχεία γι’ αυτό.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); }); Πώς θα πρέπει το ΝΑΤΟ να διασφαλίσει τα συμφέροντά του στην Αρκτική;Θα πρέπει να διεξάγει περισσότερες επιχειρήσεις επιτήρησης, ιδίως καθώς η Ρωσία αναπτύσσει νέα καινοτόμα ναυτικά συστήματα. Οι ΗΠΑ έχουν μια πολύ ισχυρή αμυντική συμφωνία με τη Γροιλανδία. Οι ΗΠΑ έχουν μια εκπληκτική ελευθερία να αναπτύξουν δυνάμεις στη Γροιλανδία, να κατασκευάσουν νέες βάσεις, αναλόγως των απαιτήσεων. Οι Δανοί πάντα δήλωναν ότι είναι πρόθυμοι να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο και να αποδεχτούν ότι οι ΗΠΑ θα έχουν πρόσβαση στα κρίσιμα ορυκτά. Οι αμερικανικές εταιρείες μπορούν να κάνουν εξορύξεις, εφόσον συμμορφώνονται με τους νόμους της Γροιλανδίας και της Δανίας. Αλλά δεν πρόκειται να το κάνουν μέχρι να είναι εμπορικά βιώσιμο.
Πώς πιστεύετε ότι θα εξελιχθεί το διατλαντικό αυτό ζήτημα;Η πιο εποικοδομητική διέξοδος θα είναι να παραμείνουν οι Ευρωπαίοι σταθεροί, αλλά αποφασισμένοι να εντείνουν τις προσπάθειές τους για την ενίσχυση των διατλαντικών συμφερόντων ασφαλείας στην Αρκτική, δίνοντας έτσι στον Τραμπ ένα φύλλο συκής για να κάνει πίσω και να προχωρήσει σε πιο σημαντικές προτεραιότητες της διατλαντικής σχέσης. Αλλά αυτό θα απαιτήσει από τους Ευρωπαίους να αναλάβουν το ρίσκο μιας πιθανής πραγματικής αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ. Για πολύ καιρό οι Ευρωπαίοι ήταν δουλοπρεπείς στον Τραμπ, προσπαθώντας να τον κατευνάσουν. Ως αμερικανός πολίτης, θέλω συμμάχους, όχι υπηρέτες. Το μήνυμα που πρέπει να δώσουν οι Ευρωπαίοι στον Τραμπ είναι ότι σεβόμαστε την κυριαρχία, συμφωνούμε ότι πρέπει να γίνουν περισσότερα για την εξασφάλιση των διατλαντικών συμφερόντων στην Αρκτική, αλλά αν επιβάλετε δασμούς σε ένα ή περισσότερα από τα μέλη μας θα απαντήσουμε με τον ίδιο τρόπο.
Θα μπορούσε η Ευρώπη να αμυνθεί αν οι ΗΠΑ εισέβαλλαν στη Γροιλανδία;Θα ήταν πολύ δύσκολο για τους Ευρωπαίους να αμυνθούν εάν οι ΗΠΑ ήταν πραγματικά αποφασισμένες. Είναι ένα απομονωμένο νησί, έχει πολύ μικρό πληθυσμό και οι Ευρωπαίοι έχουν πολύ περιορισμένη ικανότητα να προβάλλουν γρήγορα την ισχύ τους.
Από την κατάργηση των μόνιμων θέσεων εργασίας έως την ανατροπή των συλλογικών διαπραγματεύσεων, οι συνδικαλιστές προειδοποιούν για «κόκκινη γραμμή» – εκτεταμένες διαταραχές στα δρομολόγια σε όλη τη χώρα
Το Βέλγιο ετοιμάζεται να ζήσει μια από τις σοβαρότερες σιδηροδρομικές αναταράξεις των τελευταίων ετών.
Από το βράδυ της Κυριακής 25 Ιανουαρίου έως την αναχώρηση του τελευταίου τρένου την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου, οι σιδηροδρομικές μετακινήσεις σε ολόκληρη τη χώρα θα επηρεαστούν από πενθήμερη απεργία που κήρυξαν τα συνδικάτα του κλάδου.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Η κινητοποίηση στρέφεται ευθέως κατά των μεταρρυθμίσεων που προωθεί η ομοσπονδιακή κυβέρνηση για τον εκσυγχρονισμό των δημόσιων σιδηροδρομικών εταιρειών.
Στην καρδιά της σύγκρουσης βρίσκεται ένα νομοσχέδιο που, σύμφωνα με τα συνδικάτα, αλλάζει ριζικά το εργασιακό τοπίο στη SNCB και την Infrabel. Η πιο εκρηκτική διάταξη αφορά την κατάργηση των μόνιμων θέσεων εργασίας, ένα θεμέλιο πάνω στο οποίο είχε χτιστεί επί δεκαετίες η εργασιακή ασφάλεια στον βελγικό σιδηρόδρομο. Για τους εργαζόμενους, η πρόβλεψη αυτή δεν αποτελεί απλώς διοικητική μεταρρύθμιση, αλλά απειλή για τη σταθερότητα και την ελκυστικότητα του επαγγέλματος.
Παράλληλα, έντονες αντιδράσεις προκαλούν και οι αλλαγές που σχεδιάζονται στο σύστημα των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Τα συνδικάτα εκφράζουν φόβους ότι η HR Rail, ο οργανισμός που διαχειρίζεται το προσωπικό τόσο της SNCB όσο και της Infrabel, θα αποκτήσει τη δυνατότητα να λαμβάνει κρίσιμες αποφάσεις χωρίς τη συναίνεση τουλάχιστον ενός συνδικάτου. Μια τέτοια εξέλιξη, όπως υποστηρίζουν, αποδυναμώνει τον κοινωνικό διάλογο και μεταφέρει υπερβολική εξουσία στη διοίκηση.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Η απεργία, ωστόσο, δεν αφορά μόνο θεσμικές αλλαγές. Εντάσσεται σε ένα ευρύτερο κλίμα δυσαρέσκειας για τις συνθήκες εργασίας και τις σχεδιαζόμενες μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό σύστημα. Οι εργαζόμενοι προειδοποιούν ότι η συσσώρευση αλλαγών, χωρίς επαρκή διαβούλευση, υπονομεύει την καθημερινή λειτουργία των σιδηροδρόμων και, τελικά, την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών.
Για το επιβατικό κοινό, οι συνέπειες θα είναι άμεσες. Η SNCB έχει ανακοινώσει ότι τα δρομολόγια θα εκτελούνται με περιορισμένο πρόγραμμα, το οποίο θα επικαιροποιείται καθημερινά μέσω της ιστοσελίδας και της εφαρμογής της.
Οι επιβάτες καλούνται να ελέγχουν συνεχώς τα διαθέσιμα δρομολόγια πριν από κάθε μετακίνηση, καθώς ακυρώσεις και τροποποιήσεις θα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Οι διεθνείς σιδηροδρομικές συνδέσεις ενδέχεται επίσης να επηρεαστούν, προσθέτοντας ακόμη έναν πονοκέφαλο σε ταξιδιώτες και επιχειρήσεις.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Η πενθήμερη απεργία αναδεικνύει για ακόμη μία φορά τη δυσκολία εξισορρόπησης ανάμεσα στην ανάγκη εκσυγχρονισμού των δημόσιων μεταφορών και στη διατήρηση ενός σταθερού κοινωνικού συμβολαίου με τους εργαζομένους.
Για την κυβέρνηση, το ζητούμενο είναι ένα πιο ευέλικτο και βιώσιμο σιδηροδρομικό σύστημα. Για τα συνδικάτα, όμως, το κόστος αυτής της μετάβασης φαίνεται να μεταφέρεται δυσανάλογα στους εργαζόμενους.
Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν αυτή η σύγκρουση θα οδηγήσει σε ουσιαστικό διάλογο ή αν θα αποτελέσει ακόμη έναν σταθμό σε μια μακρά πορεία κοινωνικών εντάσεων. Προς το παρόν, εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι, για πέντε ημέρες, ο βελγικός σιδηρόδρομος θα κινείται σε ρυθμούς απεργίας – και μαζί του, ολόκληρη η χώρα.
O Άρης κατάφερε να ισοφαριστεί στο ματς με τον Λεβαδειακό, σε ένα ματς που ήταν καλύτερος και πιο απειλητικός από τον αντίπαλό του, με τον Μανόλο Χιμένεθ να στέκεται στην αφέλεια που έδειξαν οι παίκτες του. Χαρακτηριστικά ο Ισπανός προπονητής ανέφερε πως είναι απαγορευτικό οι παίκτες του να είναι τόσο αθώοι και να μην παίρνουν τη νίκη εξαιτίας δικών τους λαθών.
Αναλυτικά όσα είπε ο Χιμένεθ στο flash interview:«Είναι απαγορευτικό να είμαστε τόσο αθώοι και αφελείς, μετά από ένα τόσο καλό παιχνίδι που κάναμε με τον Λεβαδειακό, παραχωρήσαμε βαθμούς από δική μας αφέλεια. Πρέπει να συνεχίσουμε τη δουλειά, δεν πρέπει να ψάχνουμε δικαιολογίες, αλλά να ψάξουμε τις λύσεις στο πλαίσιο των δυνατοτήτων μας», πρόσθεσε σε ερώτηση για τη βαθμολογική θέση του Άρη.»
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Αργότερα στη συνέντευξη Τύπου ο Μανόλο Χιμένεθ ανέφερε:
«Το πρώτο που θέλω να πω είναι ότι αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να ζητήσουμε μία συγγνώμη… Παρότι κάναμε καλό ματς απέναντι σε έναν καλό αντίπαλο και οι παίκτες τα έδωσαν. Είναι αδιανόητο να κάνουμε τόσα παιδικά λάθη. Δεν μπορούν να μας κάνουν αντεπίθεση από πλάγιο άουτ. Παίξαμε σαν άνδρες και κάναμε λάθη σαν παιδιά».
Για τα μεταγραφικά: «Έχουμε καταλήξει σε συγκεκριμένες θέσεις. Το κλαμπ ξέρει που πονάει η ομάδα. Αυτό που αποδεικνύεται στην πράξη είναι ότι σε αυτή τη μεταγραφική περίοδο τα πράγματα είναι δύσκολα. Χωρίς να υπάρχει καμία δικαιολογία, είμαστε αυτοί που είμαστε και βρισκόμαστε σε αυτή την κατάσταση. Πρέπει να τα δώσουμε όλα ως το τέλος της σεζόν».
Για τα λάθη: «Το ποδόσφαιρο έχει εξελιχθεί πολύ. Σε κάποια θετικά και σε άλλα αρνητικά. Παλιά στον δρόμο μαθαίναμε πολλά πράγματα. Σε έναν λατινοαμερικάνο παίκτη, τέτοιο λάθος δεν του συμβαίνει. Παίζουμε πολύ λιγό ποδόσφαιρο… δρόμου, στο οποίο μαθαίνεις πολλά πράγματα. Οταν ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να βρούμε τους πόρους να ενισχύσουμε το παιχνίδι και πρέπει να βρούμε άλλες λύσεις, οι παίκτες πρέπει να είναι συγκεντρωμένοι στο 100%»Ποδοσφαιρικές εμφανίσεις»
Στον απόηχο της συνόδου του Νταβός, ο Αλεξάντερ Γκαμπουέφ επικεφαλής του Carnegie Russia Eurasia Center αναλύει στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» τις νέες εντάσεις στις ευρωατλαντικές σχέσεις – από τη Γροιλανδία έως τον πόλεμο στην Ουκρανία – και εξηγεί πώς οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις των επόμενων ετών ενδέχεται να αναμορφώσουν τη σχέση Δύσης – Ρωσίας.
Τους τελευταίους μήνες, οι εντάσεις γύρω από τη Γροιλανδία έχουν προσθέσει ένα νέο επίπεδο πολυπλοκότητας στις ευρωατλαντικές σχέσεις. Πώς αξιολογείτε τη στρατηγική σημασία της Γροιλανδίας σήμερα και γιατί έχει καταστεί επίκεντρο της ευρύτερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ – Ευρώπης και ανερχόμενων δυνάμεων όπως η Κίνα;Υποθέτω ότι η Γροιλανδία είναι σημαντική, είναι ένα μεγάλο κομμάτι της Αρκτικής, ένα μεγάλο τμήμα των ακτών της Αρκτικής και διαθέτει ορυκτούς πόρους κ.λπ. Το πρόβλημα είναι ότι οι ρωσικές και κινεζικές δραστηριότητες εκεί είναι αρκετά περιορισμένες. Οι ΗΠΑ έχουν όλα τα εργαλεία, ξέρετε, για να έχουν πιο έντονη παρουσία εκεί, να αναπτύξουν περισσότερες δυνάμεις. Η συμφωνία προβλέπει ότι μπορούν να αναπτύξουν έως και 15.000 άτομα προσωπικό και το έχουν μειώσει στα 150 για προφανείς λόγους – όπως γιατί κοστίζει και δεν είναι αναγκαίο. Το ΝΑΤΟ – ή οι ΗΠΑ – δεν αντιμετωπίζουν καμία σημαντική απειλή από τη Ρωσία και την Κίνα. Αρα δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα και το πραγματικό θέμα είναι κάποια μορφή εμμονής του Τραμπ με την εδαφική επέκταση. Για παράδειγμα, ανεβάζει στο Truth Social αυτόν τον χάρτη όπου ο Καναδάς και η Γροιλανδία έχουν τα χρώματα της αμερικανικής σημαίας. Και επειδή πρόκειται για κάποιον που προέρχεται από τον χώρο των ακινήτων, βλέπει ωραίους αυτούς τους χάρτες… Απλώς χρωματίζει τη Γροιλανδία, την οποία θεωρητικά είναι εύκολο να την «αρπάξει» και να επεκτείνει την αμερικανική επικράτεια. Αυτό θα είναι η κληρονομιά του μαζί με ένα μεγάλο του άγαλμα. Οπότε αυτό θα μπορούσε πιθανόν να είναι το κίνητρο. Δεν θα έπρεπε να αναζητούμε κάποια ρεαλιστική δικαιολόγηση για αυτόν τον εκφοβισμό και την πιθανή απόπειρα αρπαγής εδάφους, την οποία δεν θα απέκλεια.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Σε ποιον βαθμό οι διαφωνίες εντός της διατλαντικής συμμαχίας – από τον επιμερισμό των αμυντικών βαρών έως τις αποκλίνουσες αντιλήψεις απειλής – επηρεάζουν την ικανότητα της Δύσης να ανταποκρίνεται με συνοχή στον εξελισσόμενο ρόλο της Ρωσίας στην Αρκτική και τον Βόρειο Ατλαντικό;Νομίζω ότι η δυτική ασυνεννοησία επηρεάζει πρώτα και κύρια την Ουκρανία: αν ο Τραμπ θεωρεί ότι η παροχή πληροφοριών, η πώληση όπλων και η διατήρηση των υπαρχόντων συστημάτων που έχουν δοθεί στην Ουκρανία αποτελούν μοχλό πίεσης προς τους Ευρωπαίους και τα κόψει, τότε η υποστήριξη στο Κίεβο γίνεται πολύ πιο δύσκολη υπόθεση. Νομίζω ότι προς τα εκεί κατευθυνόμαστε και η έλλειψη ενότητας και η απόσυρση των ΗΠΑ από τις δεσμεύσεις τους για εγγυήσεις ασφάλειας κάνουν τη ρωσική στρατηγική του «διαίρει και βασίλευε» πολύ πιο εύκολη. Και δεν υπάρχει δυνατότητα για πιο έντονη και αποφασιστική παρουσία στον Βόρειο Ατλαντικό ή την Αρκτική χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ, λόγω προϋπολογισμού, λόγω δυνατοτήτων των υπηρεσιών πληροφοριών κ.λπ. Ναι, σε τοπικό επίπεδο οι χώρες του ΝΑΤΟ είναι πολύ ισχυρές, αλλά όπως συμβαίνει με όλα γύρω από το ΝΑΤΟ, το άθροισμα των μερών είναι μικρότερο αν οι ΗΠΑ βγουν από την εξίσωση.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); }); Με αφορμή τις συζητήσεις στο Νταβός, πώς αναμένετε ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι μακροπρόθεσμες συνέπειές του θα αναδιαμορφώσουν την ευρωατλαντική αρχιτεκτονική ασφάλειας; Οδεύουμε προς ένα πιο κατακερματισμένο σύστημα ή προς μια ανανεωμένη στρατηγική συναίνεση;googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Υποθέτω ότι πριν τον Τραμπ, ο πόλεμος στην Ουκρανία οδηγούσε την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας προς το ΝΑΤΟ και την Ουκρανία σε μια σχέση φιλική προς το ΝΑΤΟ – όχι απαραίτητα ενσωματωμένη στη Συμμαχία, αλλά πολύ κοντά της –, απέναντι στη Ρωσία και με στόχο την αποτροπή της. Αυτή ήταν η πορεία. Αλλά πιστεύω ότι τώρα με τον Τραμπ αυτό έχει ξεφύγει από τον έλεγχο. Πρόκειται να υπάρξει ένας βαθύς κατακερματισμός που είναι απίθανο να τελειώσει σύντομα – τουλάχιστον όσο βρίσκεται στην εξουσία. Εν μέρει αναρωτιέμαι πόσο βαθιά θα είναι αυτά τα ρήγματα και τι θα έχει απομείνει όταν δεν θα βρίσκεται πλέον στο προσκήνιο. Και νομίζω ότι τα τραύματα μπορεί να είναι αρκετά βαθιά, ώστε να καταστήσουν πραγματικά δύσκολη την επούλωση στο μέλλον.
«Εχω πάντα δίκιο, ακόμα και όταν έχω άδικο»: αυτόν τον τίτλο θα επέλεγε, αν χρειαζόταν να το κάνει, για την ομιλία του αμερικανού προέδρου στο Νταβός ο Μπρουνό Τερτρέ. Αναπληρωτής διευθυντής του Ιδρύματος για τη Στρατηγική Ερευνα (FRS), ο Τερτρέ θεωρείται από τις πλέον έγκυρες φωνές στη Γαλλία – και ευρύτερα στην Ευρώπη – σε θέματα γεωπολιτικής, διεθνών σχέσεων και στρατηγικής ασφάλειας. Ενα πράγμα είναι βέβαιο, λέει στα «ΝΕΑ»: «Δεν μπορούμε πια να στηριζόμαστε στον Ντόναλντ Τραμπ».
Κύριε Τερτρέ, έχουν άραγε ακόμη οι Ευρωπαίοι το δικαίωμα να εκπλήσσονται ή/και να σοκάρονται από όσα λέει και κάνει ο Τραμπ; Δεν είχαμε προειδοποιηθεί επαρκώς;Πιστεύω ότι πολλοί Ευρωπαίοι ήλπιζαν ακόμη, πριν από έναν χρόνο, ότι η δεύτερη προεδρία Τραμπ θα εξελισσόταν όπως η πρώτη. Οτι θα αρκούσε να κολακέψει κανείς τον αμερικανό πρόεδρο, να κάνει ορισμένες παραχωρήσεις και να αφήσει την καταιγίδα να περάσει. Υπήρχαν, ωστόσο, πολλοί λόγοι να περιμένουμε ότι η δεύτερη θητεία του Τραμπ θα ήταν πολύ διαφορετική… Πάρα πολλοί Ευρωπαίοι βρίσκονταν σε άρνηση. Ας ελπίσουμε ότι τώρα θα ανοίξουν τα μάτια.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Ενα σχόλιο για την ομιλία του αμερικανού προέδρου στο Νταβός;Ο Τραμπ αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας του στο να εξυμνεί την οικονομική πολιτική του, παρότι τα δεδομένα τον διαψεύδουν. Και στο να επινοεί νίκες, όπως για παράδειγμα στο ζήτημα των τιμών των ευρωπαϊκών φαρμάκων.
Ο αμερικανός πρόεδρος απειλεί ότι θα εισβάλει στη Γροιλανδία και κατόπιν διαβεβαιώνει ότι δεν θα εισβάλει· μιλάει για επιβολή δασμών αν δεν του πουληθεί το νησί κι έπειτα λέει ότι δεν θα επιβάλει δασμούς. Απέναντι σε έναν τόσο απρόβλεπτο και αναξιόπιστο ηγέτη, ποιον δρόμο πρέπει να επιλέξει η Ευρώπη: του κατευνασμού ή της ρήξης;googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Οι μεταστροφές του Τραμπ είναι τόσο συχνές που είναι πια αδύνατο να νιώθει κανείς ασφαλής όταν μοιάζει να αλλάζει στάση, όπως στην περίπτωση της Γροιλανδίας. Οσα λέει σήμερα μπορεί να αναιρεθούν αύριο. Δεν μπορούμε πια να στηριζόμαστε σε αυτόν. Το θέμα δεν είναι να προχωρήσουμε σε «ρήξη», αλλά να πάψουμε να επενδύουμε στη λογική του κατευνασμού και να αποδεχθούμε νηφάλια την αναμέτρηση ισχύος, χωρίς να την προκαλούμε.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); }); Πιστεύετε ότι θα επιχειρούσε ποτέ να καταλάβει τη Γροιλανδία διά της βίας;Προσωπικά, δεν το θεωρώ πιθανό. Γιατί δεν είναι καθόλου απαραίτητο προκειμένου να ενισχυθεί η στρατιωτική παρουσία της Ουάσιγκτον στην περιοχή και επιπλέον θα είχε σημαντικό πολιτικό κόστος για τον ίδιο. Η πλειοψηφία του στο Κογκρέσο θα αντιδρούσε.
Ο Εμανουέλ Μακρόν ήταν ο πρώτος που τάχθηκε υπέρ της ενεργοποίησης του ευρωπαϊκού μηχανισμού κατά του οικονομικού εξαναγκασμού. Θεωρείτε ότι πρόκειται για ένα αποτελεσματικό εργαλείο;Ο μηχανισμός αυτός θεσπίστηκε το 2023, κυρίως με την Κίνα στο στόχαστρο, και δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ… Η αποτελεσματικότητά του ως εργαλείου αποτροπής δεν είναι, προς το παρόν, προφανής. Μπορεί όμως να είχε έμμεσο αντίκτυπο στον Τραμπ μέσω της αμερικανικής οικονομίας και του περιβάλλοντός του, εάν οι επιχειρηματικές του δραστηριότητες αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα. Και οι ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο απέχουν μόλις λίγους μήνες.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); }); Ο τίτλος του φετινού Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός, «Πνεύμα διαλόγου», ακούγεται σχεδόν ειρωνικός αν αναλογιστεί κανείς πόσο μονοπωλεί την προσοχή όλων ο Ντόναλντ Τραμπ. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η πολυμερής προσέγγιση ανήκει πλέον στο παρελθόν, όπως και η βασισμένη σε κανόνες διεθνής τάξη;Οπως είπε πολύ σωστά ο καναδός πρωθυπουργός στο Νταβός, «η διεθνής τάξη που βασίζεται σε κανόνες» ήταν ανέκαθεν, εν μέρει, μια μυθοπλασία. Από την άλλη πλευρά, το να πει κανείς ότι ο πολυμερισμός ανήκει πλέον στο παρελθόν μού φαίνεται υπερβολικό. Εξακολουθεί να εφαρμόζεται από την πλειονότητα των χωρών του κόσμου. Και έχουμε ήδη βιώσει περιόδους μπλοκαρίσματος στο Συμβούλιο Ασφαλείας: κατά τον Ψυχρό Πόλεμο φυσικά, το 2002-2003 επίσης, με την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ, και από το 2012 με τη Ρωσία. Τίποτα δεν είναι απολύτως μη αναστρέψιμο.
Θυμάμαι τον τίτλο μιας παλαιότερης συνέντευξής σας σχετικά με τον Βλαντίμιρ Πούτιν: «Δεν συζητάς συνταγές μαγειρικής με έναν κανίβαλο!». Τι μπορούμε να κάνουμε ως Ευρώπη όταν εκείνος που συζητά με τον «κανίβαλο» τον θαυμάζει ανοιχτά;Είναι πράγματι ακόμα πιο δύσκολο, καθώς οι θέσεις του Τραμπ αναφορικά με τη Ρωσία και τον Πούτιν αλλάζουν κυριολεκτικά από τη μία μέρα στην άλλη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πλέον είναι μάταιο να περιμένουμε μια οριστική μεταστροφή του Τραμπ. Είμαστε πια αναγκασμένοι να βασιστούμε αποκλειστικά στις δικές μας δυνάμεις. Αυτό είναι δύσκολο για την Ευρώπη, ιδίως για τις χώρες που βασίζονταν ανέκαθεν κυρίως στην Ουάσιγκτον για την άμυνά τους. Θα είναι πιθανότατα λιγότερο δύσκολο για τις χώρες που πάντα κρατούσαν αποστάσεις και, κυρίως, κατέβαλλαν σημαντικές προσπάθειες για την εθνική άμυνα, όπως η Ελλάδα και η Γαλλία.
Το Μιλάνο της υψηλής αρχιτεκτονικής, του design, της κορυφαίας γαστρονομίας και της μόδας, γέμισε από υπέρκομψους ανθρώπους, που έφθασαν στην πόλη από διάφορες περιοχές του πλανήτη. Το κρύο ήταν τσουχτερό, όπως άλλωστε συμβαίνει πάντα, αφού στην όμορφη ιταλική πόλη το θερμόμετρο κατεβαίνει χαμηλά. Το Men’s Fashion Week έδωσε την ευκαιρία στους άνδρες που ενδιαφέρονται για την εμφάνισή τους, αλλά και σε διευθυντές εντύπων, fashion editors, stylists, επιχειρηματίες, buyers, να ενημερωθούν και αγοράσουν ό,τι πιο καινούργιο και «εμπνευσμένο» με την υπογραφή διάσημων designers.
Στους χώρους όπου έγιναν τα fashion shows, είχαν συγκεντρωθεί, όχι μόνο άνδρες, αλλά και πολλές κυρίες και δεσποινίδες (νεαρής κυρίως ηλικίας) με υπέροχα μακριά παλτό σε καμηλό, μαύρα, ιβουάρ χρώματα, μπότες και κασκόλ σε εκρηκτικές αποχρώσεις. Στο catwalk για το Φθινόπωρο – Χειμώνα 2026-2027, τα μοντέλα έδειξαν τις κολεξιόν των μεγάλων σχεδιαστών που οι περισσότερες είχαν έμπνευση από τους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Cortina d’ Ampezzo (ξεκινούν στις 6 Φεβρουαρίου). Ο καναδός ηθοποιός Hudson Williams άνοιξε το show για το brand DSquared 2, εμπνευσμένο από τους Winter Olympic Games.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Η Prada έδειξε εντυπωσιακά ρούχα με τα μπουφάν και τα άνορακ όπως και τα παλτό, να κλέβουν τα flash. Εξαιρετικά και τα ρούχα των Ralph Lauren, Armani, Louis Vuitton, Brunello Cucinelli, Dunhill και πολλών άλλων. Οι άνδρες προσέχουν πλέον πολύ τον εαυτό τους, ξοδεύοντας μεγάλα ποσά για ρούχα, παπούτσια, αλλά και καλλυντικά. Και δεν μιλάμε μόνο για κολόνιες ή μία απλή ενυδατική. Τα serum για σφριγηλή επιδερμίδα και οι κρέμες ματιών, κάνουν θραύση! Ετσι πρέπει αγόρια…
Νέες αποκαλύψεις έρχονται στο φως σχετικά με τον πατροκτόνο της Γλυφάδας, ο οποίος είχε σκοτώσει και τη μητέρα του το 2014. Ο 46χρονος σήμερα άνδρας είχε βρεθεί εκτός φυλακής αλλά και εκτός ψυχιατρικής νοσηλείας, γεγονός που προκαλεί ερωτήματα για το πώς εφαρμόστηκαν οι προβλέψεις του νόμου.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του αποφυλακιστηρίου του, ο δράστης αποφυλακίστηκε από το Ψυχιατρείο Κρατουμένων Κορυδαλλού στις 3 Μαΐου 2018, κάνοντας χρήση των διατάξεων του λεγόμενου νόμου Παρασκευόπουλου και της τροποποίησής του. Ο νόμος προέβλεπε τη δυνατότητα αποφυλάκισης κρατουμένων που είχαν εκτίσει το ήμισυ της ποινής τους, υπολογίζοντας ευεργετικά τον χρόνο κράτησης.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ο άνδρας κρατούνταν από τις 2 Απριλίου 2014 για την ανθρωποκτονία της μητέρας του και είχε καταδικαστεί από το Α’ Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών σε κάθειρξη 16 ετών για ανθρωποκτονία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, καθώς και για παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία. Η ποινή του είχε αρχίσει να μετρά από τις 28 Μαρτίου 2014, με προβλεπόμενη λήξη στις 28 Μαρτίου 2030.
Η αποφυλάκιση και οι όροιΗ αποφυλάκιση εγκρίθηκε με διάταξη του εισαγγελέα Πρωτοδικών Πειραιά, με αναστολή του υπολοίπου της ποινής, το οποίο ανερχόταν σε επτά έτη, εννέα μήνες και 24 ημέρες. Η απόφαση στηρίχθηκε στις διατάξεις του άρθρου 43 του νόμου 4489/2017, που επέτρεπαν την αποδέσμευση κρατουμένων μετά την έκτιση του μισού της ποινής τους.
Καθοριστικό ρόλο είχε ο ευεργετικός υπολογισμός του χρόνου κράτησης και νοσηλείας του στο Ψυχιατρείο Κρατουμένων Κορυδαλλού, όπου κάθε ημέρα υπολογιζόταν ως δύο ημέρες εκτιόμενης ποινής. Έτσι, για την περίοδο από 2 Απριλίου 2014 έως 3 Μαΐου 2018, θεωρήθηκε ότι είχε εκτίσει τέσσερα έτη, πέντε μήνες και μία ημέρα. Ο υπολογισμός εγκρίθηκε από τον εισαγγελέα επόπτη των Φυλακών Κορυδαλλού, μετά από πρόταση του Συμβουλίου Εργασίας του Ψυχιατρείου.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Η ψυχιατρική γνωμάτευσηΠαρά την αποφυλάκιση, ιατρική γνωμάτευση έκρινε ότι ο κρατούμενος δεν μπορούσε να επιστρέψει άμεσα στην κοινωνία, καθώς θεωρήθηκε επικίνδυνος για τον εαυτό του και για τρίτους. Έτσι, με εντολή του εισαγγελέα Πρωτοδικών Πειραιά, οδηγήθηκε στο Δρομοκαΐτειο Νοσοκομείο για νοσηλεία στις 2 Μαΐου 2018.
Οι περιοριστικοί όροιΗ αναστολή της ποινής συνοδεύτηκε από περιοριστικούς όρους, όπως η υποχρέωση μόνιμης διαμονής στη δηλωθείσα κατοικία του στη Γλυφάδα και η τακτική εμφάνισή του στο αστυνομικό τμήμα την 1η και 15η ημέρα κάθε μήνα. Οι όροι αυτοί ίσχυαν έως την ολοκλήρωση του χρόνου δοκιμασίας, στις 27 Φεβρουαρίου 2026.
Μετά τη νοσηλεία του στο Δρομοκαΐτειο, ο άνδρας αφέθηκε ελεύθερος, παραμένοντας υπό το καθεστώς των περιοριστικών όρων που είχαν επιβληθεί.
Ο 27χρονος ελληνοαλβανός σκηνοθέτης Μάριο Μπανούσι είναι ο φετινός κάτοχος του Αργυρού Λέοντα στα Βραβεία Θεάτρου της Μπιενάλε Βενετίας 2026, ύστερα από την εισήγηση του Γουίλεμ Νταφόε, διευθυντή του Τμήματος Θεάτρου. Τον Χρυσό Λέοντα για τη συνολική προσφορά της απέσπασε η καταξιωμένη ιταλίδα σκηνοθέτιδα θεάτρου και όπερας Εμα Ντάντε. Η τελετή απονομής θα πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια του 54ου Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου (7–21 Ιουνίου) στα γραφεία της Biennale, στο Ca’ Giustinian, στη Βενετία.
Γεννημένος το 1998 και μεγαλωμένος ανάμεσα στην Αλβανία και την Ελλάδα, ο Μπανούσι ξεκίνησε με την παράσταση «Θραύσματα της performance Ragada» το 2022, για να συνεχίσει με το «Goodbye, Lindita» (2023), το «Taverna Miresia» (2023) και το «Mami» (2025), το οποίο ταξίδεψε και στο Φεστιβάλ της Αβινιόν.
Τι μπορεί να αποκαλύψει για τα τελευταία χρόνια της Επανάστασης το αρχείο του ναυάρχου Τόμας Κόχραν που μόλις αποσφραγίστηκε και αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο; Πού βρίσκεται μια δανειστική βιβλιοθήκη με 100.000 βιβλία που έχει υποδεχθεί 60.000 επισκέπτες σε τρεις δεκαετίες; Και πού θα μπορούμε – στην επόμενη διετία – με μια ματιά να δούμε τα ιστορικά γεγονότα που είχαν γίνει σαν σήμερα; Οι απαντήσεις βρίσκονται στο έργο του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη, το οποίο γιορτάζει 30 χρόνια παρουσίας στον χώρο του πολιτισμού, της εκπαίδευσης, της ναυτικής παράδοσης. Μια διαδικτυακή πλατφόρμα που μπορεί να μας συστήσει τα αρχέτυπα που κυκλοφορούν στην Ελλάδα και να μας δείξει πού βρίσκονται, κι ένας διαδικτυακός χάρτης που αρκεί να επιλέξουμε τον τόπο που θέλουμε για να δούμε τι έχουν γράψει οι αρχαίοι συγγραφείς για αυτόν (στα αρχαία ελληνικά και τα αγγλικά) είναι μερικές μόνο από τις εφαρμογές που προσφέρονται δωρεάν για υπολογιστές και κινητά, ενώ στα σχέδια του ιδρύματος είναι η δημιουργία μιας εμπειρίας εμβάθυνσης που θα επιτρέπει στον επισκέπτη να «βιώσει» τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου. Περισσότερα στο
Ο Εργκίν Αταμάν, παρά τις πολλές απουσίες στην ομάδα, οδήγησε τον Παναθηναϊκό σε ακόμα μία νίκη, αυτή τη φορά απέναντι στο Μαρούσι για την 16η αγωνιστική της Stoiximan GBL, και ανέβηκε στη δεύτερη θέση της λίστας με τους προπονητές με τις περισσότερες νίκες στην ιστορία του συλλόγου στο ελληνικό πρωτάθλημα. Με αυτή τη νίκη, ξεπέρασε τον Τσάβι Πασκουάλ, ο οποίος είχε καθίσει στον πράσινο πάγκο για σχεδόν 2,5 χρόνια.
Ο Αταμάν μετρά πλέον 72 νίκες στην Stoiximan GBL και βρίσκεται πίσω μόνο από τον θρυλικό Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ο οποίος έχει 382 νίκες σε 447 αγώνες. Για να πλησιάσει τον «Ζοτς», ο Τούρκος τεχνικός χρειάζεται ακόμα 331 νίκες, κάτι που φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο, καθώς ο Ομπράντοβιτς είχε καθοδηγήσει τον Παναθηναϊκό για 13 χρόνια, από το 1999 έως το 2012.
Από την ημέρα που ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Παναθηναϊκού, τον Απρίλιο του 2023, ο Αταμάν έχει κατακτήσει την Euroleague το 2024 στο Βερολίνο απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, το πρωτάθλημα για τη σεζόν 2023-24 και το Κύπελλο Ελλάδας το 2024-25, έχοντας αφήσει ήδη το στίγμα του στην ομάδα.
Η Κίνα δεν είναι η μόνη χώρα που επιβάλλει περιορισμούς στη δημιουργική έκφραση, υποστηρίζει ο προκλητικός καλλιτέχνης Αϊ Ουέι Ουέι στο νέο του βιβλίο «On Censorship» (Σχετικά με τη λογοκρισία), για το οποίο οη «Guardian» γράφει ότι συμπυκνώνει τη φιλοσοφία του κινέζου προβοκάτορα καλλιτέχνη. Η λογοκρισία, όπως υποστηρίζει, δεν είναι ένα νέο φαινόμενο. Αφού κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Σανγκ (1600-1046 π.Χ.) εμφανίστηκε το ρητό «τα μεγάλα θέματα του κράτους είναι η λατρεία και οι στρατιωτικές βάσεις». Ωστόσο, το κύριο επιχείρημα του Αϊ είναι ότι η λογοκρισία δεν αφορά αποκλειστικά την Κίνα, ούτε κάτι που εντοπίζεται σε «χώρες που χαρακτηρίζονται αυταρχικές και απολυταρχικές». Στη Δύση – τον «λεγόμενο ελεύθερο κόσμο», με τις «φαινομενικά δημοκρατικές κοινωνίες» του – η ελευθερία του λόγου είναι μια χίμαιρα, που ρυθμίζεται με «πιο κρυφά, πιο παραπλανητικά και πιο διαβρωτικά» μέσα. Χρησιμοποιώντας τη ρητορική του, περιγράφει τη λογοκρισία «ως ένα απαραίτητο εργαλείο πνευματικής υποδούλωσης και μια θεμελιώδη πηγή πολιτικής διαφθοράς».
Το «On Censorship» είναι πιο ερεθιστικό όταν ο καλλιτέχνης αναλογίζεται την τεχνητή νοημοσύνη. Η πίστη του στη θεμελιώδη σημασία των ατόμων έρχεται σε αντίθεση με τη θεολογία των μεγάλων δεδομένων, αναφέρει η «Guardian»: «Τα άτομα μέσα στην κοινωνία μειώνονται σε μια διάφανη κατάσταση, σαν γέλη, άμορφα, ομοιόμορφα και χωρίς διακριτικά χαρακτηριστικά». Η τεχνητή νοημοσύνη, πιστεύει ο Αϊ Ουέι Ουέι, αντιπροσωπεύει μια «βαθιά υπαρξιακή κρίση για την ανθρωπότητα. Σαν ιός διεισδύει στο κεντρικό νευρικό σύστημα της ανθρώπινης γνώσης».
Η Αράχνη ήταν η πιο θαυμαστή υφάντρα στον κόσμο – και το γνώριζε. Ακόμα και οι νύμφες άφηναν τα καταφύγιά τους για να θαυμάσουν τον τρόπο με τον οποίο τέντωνε το μαλλί σε λεπτές ίνες και γύριζε με δεξιοτεχνία το αδράχτι της. Οταν η θεά Αθηνά άκουσε για την αλαζονεία της Αράχνης, την προκάλεσε σε διαγωνισμό. Εστησαν τους αργαλειούς τους, σήκωσαν τους χιτώνες και ύφαναν δύο καταπληκτικά υφαντά, διάστικτα με χρυσές κλωστές.
Το έργο της Αθηνάς παρουσίαζε τους θεούς του Ολύμπου, επιβλητικούς και ένδοξους. Η Αράχνη ύφανε σκηνές θεών που φέρονται αισχρά: τον Δία, με τη μορφή ταύρου, να αποπλανεί την Ευρώπη· τον Δία, με τη μορφή κύκνου, να αποπλανεί τη Λήδα· τον Δία, ως χρυσή βροχή, να αποπλανεί τη Δανάη. Και ούτω καθεξής με τα παραπτώματα του Βάκχου και τις αρπαγές του Κρόνου. Ως τιμωρία για την ύβρη της, η Αθηνά καταξέσχισε το υφαντό της Αράχνης και τη μετέτρεψε σε αράχνη, καταδικασμένη να υφαίνει αιώνια θαυμαστά δίχτυα. Πρόκειται για μία από τις πιο ανθεκτικές στον χρόνο ιστορίες που αφηγείται ο ρωμαίος ποιητής Οβίδιος στις «Μεταμορφώσεις» του, τη μεγάλη συλλογή αφηγήσεων μεταμόρφωσης (πιο μεγάλη από την Αινειάδα και σχεδόν ίσου μεγέθους με την Οδύσσεια) με πηγή την ελληνική μυθολογία που συνέγραψε λίγο πριν από τον θάνατό του, το 17 μ.Χ.
Κι αν το συγκεκριμένο έργο του άφησε έντονο το αποτύπωμά του στη λογοτεχνία των αιώνων που ακολούθησαν, ακόμα πιο ισχυρότερο αποδείχθηκε στην τέχνη, με τους Τιτσιάνο, Καραβάτζο, Ρούμπενς, Μπερνίνι, Ροντέν, Μπρανκούζι και Μπουρζουά όχι μόνο να παρασύρονται από τη μαγεία των αφηγήσεων του ρωμαίου ποιητή, αλλά και να επιχειρούν να ανταποκριθούν στην πρόκληση να ζωγραφίσουν χρυσή τη βροχή ή μια σάρκα ταλαιπωρημένη από τη θεϊκή τιμωρία. Και είναι αυτά τα ίχνη που διερευνά η νέα έκθεση του Κρατικού Μουσείου της Ολλανδίας στο Αμστερνταμ, «Μεταμορφώσεις».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Οι ήρωες του ΟβίδιουΠαρόντες πολλοί από τους ήρωες που κέντρισαν τη φαντασία του Οβίδιου για να τους εντάξει στο έργο του: ο Περσέας που υψώνει το κομμένο κεφάλι της Μέδουσας στο γνωστό χάλκινο γλυπτό του Μπενβενούτο Τσελίνι, αλλά και σε έναν πίνακα του Σεμπαστιάνο Ρίτσι. Ο Νάρκισσος, με τα χείλη μισάνοιχτα σαν να πρόκειται να φιλήσει το είδωλό του, σε ένα έργο του Καραβάτζο. Το φρικτό θέαμα του σατύρου Μαρσύα, τον οποίο έγδαρε ο Απόλλων σε μια ζωγραφική απόδοση του Λούκα Τζορντάνο. Αλλά και τα κεφάλια του Τζουζέπε Αρτσιμπόλντο με μύτες από γογγύλια, μάγουλα από κρεμμύδια και γενειάδες από κάστανα, που μπορεί να μη βρίσκονται στους στίχους του Οβίδιου, εντάσσονται όμως στο πλαίσιο των μεταμορφώσεων.
Το πιο διάσημο έργο τέχνης εμπνευσμένο από τον Οβίδιο είναι αδιαμφισβήτητα το σύμπλεγμα «Απόλλων και Δάφνη» του Μπερνίνι, που φυλάσσεται στην Γκαλερία Μποργκέζε της Ρώμης. Το γλυπτό μοιάζει να μεταμορφώνεται μπροστά στα μάτια του θεατή. Το χέρι του Απόλλωνα σφίγγει τη μέση της Δάφνης. Το στόμα της ανοίγει για να βγάλει μια κραυγή τρομοκρατημένη που βλέπει τα πόδια της μισοφυλακισμένα σε έναν κορμό και στο σώμα της να τυλίγεται ο φλοιός ενός δέντρου.
Είναι κι εκείνο που θα απουσιάζει, όμως, από την έκθεση που θα ξεκινήσει στις 6 Φεβρουαρίου και θα ολοκληρωθεί στις 25 Μαΐου, καθώς το συγκεκριμένο έργο θεωρείται αμετακίνητο και δεν πρόκειται να μετακινηθεί εκτός της Βίλας Μποργκέζε.
Για δεκαεννέα χρόνια, έως τη συνταξιοδότησή του το 1885, ο Χέρμαν Μέλβιλ κάθε πρωί φορούσε τη στολή του από σκούρο μπλε ναυτικό ύφασμα. Κάρφωνε στο στήθος του το χάλκινο σήμα του επιθεωρητή Τελωνείων των Ηνωμένων Πολιτειών και ξεκινούσε να ελέγχει τα έγγραφα σε αντιπαραβολή με τα φορτία που ξεφορτώνονταν.
Ο Μέλβιλ στράφηκε σε αυτό το επάγγελμα αφού τα πιο διάσημα βιβλία του είχαν ήδη εκδοθεί, αν και με ελάχιστη απήχηση. Η εφημερίδα «Boston Post» έγραψε ότι το «Μόμπι Ντικ» «δεν αξίζει τα λεφτά του». Συντετριμμένος από την κριτική, αφοσιώθηκε πλέον στη μεθοδική εξέταση των φορτωτικών εγγράφων, διαθέτοντας τον ελεύθερο χρόνο του στην ποίηση, η οποία επίσης δεν εκτιμήθηκε. Και κάπως έτσι ο συγγραφέας του «Μόμπι Ντικ» εργαζόταν έξι ημέρες την εβδομάδα και πληρωνόταν τέσσερα δολάρια την ημέρα, χωρίς να λάβει ποτέ αύξηση μέσα σε δύο δεκαετίες.
«Η εργασία είναι η κατάρα των συγγραφέων. Εκτός αν είσαι οικονομικά ανεξάρτητος, φυσικά. Οι περισσότεροι συγγραφείς ανέκαθεν έπρεπε να υπομένουν άσχετες δουλειές για να πληρώνουν τους λογαριασμούς τους», γράφει ο Εντ Σάιμον στο έγκυρο αμερικανικό λογοτεχνικό διαδικτυακό περιοδικό LitHub έχοντας προσωπική εμπειρία καθώς και ο ίδιος πριν αποκτήσει τη συγγραφική και την ακαδημαϊκή του ιδιότητα (είναι καθηγητής ανθρωπιστικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο Κάρνεγκι Μέλον) εργάστηκε για έξι μήνες στην Ταχυδρομική Υπηρεσία των ΗΠΑ, όπου προσλήφθηκε σε θέση επικοινωνίας έπειτα από χρόνια κακοπληρωμένης και επισφαλούς εργασίας ως συμβασιούχος στον ακαδημαϊκό χώρο. Το εξάμηνο αυτό, όπως περιγράφει εκτενώς στο άρθρο του, χαρακτηρίστηκε από γραφειοκρατική αδράνεια, έντονη ανία και αίσθηση επαγγελματικής αποξένωσης, και έληξε με την οικειοθελή αποχώρησή του όταν άλλαξαν οι συνθήκες εργασίας και εντάθηκε η πολιτική παρέμβαση στο μέχρι τότε απολιτικό περιβάλλον εργασίας του.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ. Εκτός από τις «κλασικές» εργασιακές επιλογές των συγγραφέων, όπως η επιμέλεια κειμένων – η Τόνι Μόρισον εργάστηκε επί παραδείγματι στον οίκο Random – και η διδασκαλία, είναι μακρύς ο κατάλογος των λογοτεχνών που αναζήτησαν τα προς το ζην σε αλλόκοτες θέσεις: από τον Ουίλιαμ Σ. Μπάροουζ που εργάστηκε ως εξολοθρευτής εντόμων μέχρι την Οκτάβια Μπάτλερ που ήταν υπεύθυνη ποιοτικού ελέγχου για πατατάκια. Ο Τζόζεφ Χέλερ ήταν σιδεράς, ο Τζέιμς Τζόις δούλεψε σε κινηματογράφο και ο Τζακ Κέρουακ ήταν λαντζέρης.Ο Ουόλτ Ουίτμαν ήταν κρατικός λογιστής στα τελευταία χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου και την επόμενη δεκαετία, εργάστηκε κατά διαστήματα στο Γραφείο Πληρωμών του Στρατού και στο Γραφείο Υποθέσεων των Ινδιάνων. Ο Ναθάνιελ Χόθορν επίσης διετέλεσε επιθεωρητής τελωνείων στο Σάλεμ, αλλά σε αντίθεση με τον φίλο του, Μέλβιλ, μετέφερε την επαγγελματική του εμπειρία στο λογοτεχνικό του σύμπαν γράφοντας στον πρόλογο του πιο δημοφιλούς έργου του «Το άλικο γράμμα» ότι «ούτε η μπροστινή ούτε η πίσω είσοδος του τελωνείου ανοίγουν τον δρόμο προς τον Παράδεισο».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Πολλοί συγγραφείς υπήρξαν ταχυδρομικοί υπάλληλοι, ανάμεσά τους ο Αντονι Τρόλοπ, ο Ουίλιαμ Φόκνερ και ο Τσαρλς Μπουκόφσκι. Ο Φόκνερ, μάλιστα, διετέλεσε για μικρό χρονικό διάστημα και διευθυντής ταχυδρομείου στο Μισισίπι, καταθέτοντας την πιο εκπληκτική επιστολή παραίτησης, γράφοντας ότι «να με πάρει ο διάβολος αν προτίθεμαι να είμαι στη διάθεση κάθε περιπλανώμενου αλήτη που έχει δύο σεντς να επενδύσει σε ένα γραμματόσημο».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Υπήρξαν, ωστόσο, και συγγραφείς με βιοποριστικές εργασίες που, απ’ ό,τι φαίνεται, τις αγαπούσαν. Ο Τ.Σ. Ελιοτ εργαζόταν στην τράπεζα Lloyd’s και ο Γουάλας Στίβενς ήταν δικηγόρος σε μεγάλη ασφαλιστική εταιρεία.
«ΑΦΟΡΗΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ». Αντίθετη άποψη για τα καθήκοντά του σε ασφαλιστική εταιρεία είχε ο Φραντς Κάφκα, αφού έγραψε στο ημερολόγιό του ότι «η δουλειά μου μού είναι αφόρητη, γιατί συγκρούεται με τη μοναδική μου επιθυμία και τη μοναδική μου κλίση, που είναι η λογοτεχνία». Ο Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς χρησιμοποιούσε το συνταγολόγιο που είχε ως γιατρός για να γράφει μερικούς από τους στίχους του. Ο Φρανκ Ο’Χάρα συνέθετε τα ποιήματα της συλλογής του «Lunch Poems» δουλεύοντας ως φύλακας στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης. Ο Πολ Λόρενς Ντάνμπαρ χειριζόταν έναν ανελκυστήρα στο Ντέιτον του Οχάιο. Η Αγκαθα Κρίστι ανέπτυξε τη βαθιά της γνώση για τα δηλητήρια εργαζόμενη ως φαρμακοποιός. Η Χάρπερ Λι ήταν υπάλληλος έκδοσης αεροπορικών εισιτηρίων όταν σχεδίαζε στο μυαλό της την πλοκή του «Οταν σκοτώνουν τα κοτσύφια» και ο Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ οργάνωνε τη συλλογή πεταλούδων στο Μουσείο Συγκριτικής Ζωολογίας του Χάρβαρντ.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });«Είναι η συγγραφή ισοδύναμη με το βιοποριστικό επάγγελμα;», αναρωτιέται ο Εντ Σίμον και απαντά: «Στο πιο προφανές επίπεδο, ασφαλώς. Η γραφή είναι κουραστική, αγχωτική και συχνά απογοητευτική, όπως κάθε δουλειά. Για εμάς τους λίγους τυχερούς υπάρχει μια αμειβόμενη διάσταση της τέχνης που τη χαρακτηρίζει ως εργασία, με τον Στίβεν Κινγκ να υποστηρίζει ότι αν “έγραψες κάτι για το οποίο κάποιος σου έστειλε μια επιταγή, αν εξαργύρωσες την επιταγή και δεν ήταν ακάλυπτη και αν πλήρωσες τον λογαριασμό του ρεύματος με αυτά τα χρήματα”, τότε είσαι γνήσιος συγγραφέας. Παρότι σκεφτόμαστε τη λογοτεχνική ζωή με μια αχλή ρομαντισμού, παραμένει μια δουλειά στην οποία αφιερώνεις τις ώρες σου».
Σπουδαία εκτός έδρας νίκη με 2-0 πέτυχε η Νότιγχαμ Φόρεστ επί της Μπρέντφορντ, με την ομάδα του Σον Ντάις να κατακτά τρεις πολύτιμους βαθμούς, σε μια δύσκολη έδρα.
Οι φιλοξενούμενοι, που θα πρέπει να σημειωθεί πως είχαν δώσει την Πέμπτη το βράδυ και παιχνίδι για το Europa League, «διάβασαν» σωστά το ματς και κατάφεραν να πάρουν ένα τεράστιο «διπλό», μια νίκη που τους δίνει ώθηση για την συνέχεια των υποχρεώσεων τους στην Πρέμιερ Λιγκ.
Με την σημερινή της νίκη, η Νότιγχαμ έφτασε τους 25 πόντους στην βαθμολογία του κορυφαίου πρωταθλήματος στον κόσμο, με τους reds να πιάνουν την Λιντς και ν’ απέχουν μόλις τρεις βαθμούς από την Κρίσταλ Πάλας και την Τότεναμ, οι οποίες έχουν 28 βαθμούς.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Η Νότιγχαμ είχε ιδανικό ξεκίνημα στο παιχνίδι, καθώς κατάφερε να αιφνιδιάσει την Μπρέντφορντ και πήρε το προβάδισμα στα πρώτα λεπτά της αναμέτρησης.
Ο Ζεσούς ήταν αυτός που άνοιξε το σκορ για την Φόρεστ στο δωδέκατο λεπτό της αναμέτρησης και θα πρέπει εδώ να σημειωθεί πως οι φιλοξενούμενοι διαχειρίστηκαν με εξαιρετικό τρόπο το προβάδισμα που πήραν.
Βρήκαν μάλιστα τρόπο, στο δεύτερο μέρος, να πετύχουν και δεύτερο τέρμα «κλειδώνοντας» έτσι την κατάκτηση τριών σπουδαίων βαθμών κόντρα στην Μπρέντφορντ.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Ο Αβονίγι πέρασε στο ματς σαν αλλαγή στο 68′ (πήρε την θέση του Ζεσούς) και αποδείχθηκε «χρυσή» αλλαγή για τον Σον Ντάις, καθώς ήταν αυτός που έκανε το 2-0 για τη Νότιγχαμ στο 79′.
Ο Γκιμπς Γουάιτ έδωσε την ασίστ στο δεύτερο γκολ των φιλοξενούμενων, με τον Αβονίγι να «εκτελεί» μ’ εξαιρετικό τρόπο, διαμορφώνοντας το αποτέλεσμα της αναμέτρησης.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Η Φόρεστ πήρε μια τεράστια εκτός έδρας νίκη με 2-0 και αυτή η επιτυχία, αναμένεται να δώσει ακόμα μεγαλύτερη ώθηση στους reds ενόψει της συνέχειας στην Πρέμιερ Λιγκ.
ΜΠΡΕΝΤΦΟΡΝΤ: Κέλεχερ, Χένρι (67’ Χίκεϊ), Αγιέρ (38’ Φαν ντεν Μπερχ), Καγιόντε (81’ Λιούις Πότερ), Γιαρμόλιουκ (81’ Χέντερσον), Γένσεν, Γιάνελτ, Σαντέ, Ντάμσγκααρντ (38’ Ουαταρά), Τιάγκο.
ΝΟΤΙΓΧΑΜ ΦΟΡΕΣΤ: Σελς, Άινα, Μιλένκοβιτς, Ουίλιαμς, Μουρίγιο, Σανγκαρέ, Άντερσον, Ντομίνγκες (61’ Χάτσινσον), Γκιμπς Γουάιτ, Χάντσον Οντόι (87’ Μοράτο), Ιγκόρ Ζεσούς (68’ Αβονίγι).
Το αμερικανικό έγγραφο που αναφέρεται στις εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία είναι έτοιμο και το Κίεβο αναμένει να μάθει πότε και πού θα το υπογράψει, ανακοίνωσε σήμερα ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι.
«Για εμάς, οι εγγυήσεις ασφαλείας είναι πρωτίστως οι εγγυήσεις ασφαλείας από τις ΗΠΑ. Το έγγραφο είναι 100% έτοιμο και περιμένουμε από τους εταίρους μας να επιβεβαιώσουν τον χρόνο και τον τόπο όπου θα το υπογράψουμε», είπε ο Ζελένσκι σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε από το Βίλνιους, την πρωτεύουσα της Λιθουανίας.
«Κατόπιν το έγγραφο θα σταλεί προς επικύρωση στο Κογκρέσο των ΗΠΑ και στο ουκρανικό κοινοβούλιο», πρόσθεσε.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ο πρόεδρος της Λιθουανίας Γκιτάνας Ναουσέντα, μετά τη συνάντηση που είχε με τον Ζελένσκι, είπε στους δημοσιογράφους ότι η Ρωσία αποφεύγει να δεσμευτεί σε μια διαρκή και δίκαιη ειρήνη και δεν δέχεται την εκεχειρία.
Η μόδα των δρόμων και των grunge χαμινιών στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν ένα παράσημο που οι φωτογράφοι προσπαθούσαν με πάθος και κόπο να αποκτήσουν, ώστε να περάσουν τις εικόνες τους στις σελίδες των περιοδικών.
Αυτή την εποχή των περασμένων μεγαλείων για τον έντυπο Τύπο και με ανθρωπολογικό ενδιαφέρον για τους ερευνητές των σύγχρονων πολιτιστικών φαινομένων ο Μπιλ Γεωργούσης την είδε, τη βίωσε και την κατέγραψε. Το σώμα της δουλειάς του, ένα φωτογραφικό υλικό που διατρέχει περισσότερο από τριάντα χρόνια, δημιουργήθηκε στους δρόμους, σε στούντιο, σε εναλλακτικά άγνωστα ερείπια των πόλεων όπου έζησε και συνεργάστηκε με μεγάλους τίτλους περιοδικών μόδας και νεανικής κουλτούρας.
Γεννημένος στη Μελβούρνη, στα μέσα μιας δεκαετίας όπου οι συλλογικοί τρόποι ζωής άλλαζαν χάρη στην πληθώρα τεχνολογικών επιτευγμάτων που προξενούσαν αισιοδοξία, ο Μπιλ Γεωργούσης έζησε τα εφηβικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη, «μια ζωή πάνω στη σανίδα του skate» λέει στα «Πρόσωπα». «Μαζευόμασταν στον Λευκό Πύργο, στο άγαλμα του Μεγάλου Αλέξανδρου, σαν μια κοινότητα εκφυλισμένων ομογενών, οι “κακοί” μαθητές του σχολείου, που στα 80s είχαμε έρθει από διαφορετικές χώρες, Γερμανία, Αυστραλία, Βέλγιο, έχοντας τη δυνατότητα να διαθέτουμε σανίδα για να να κάνουμε skateboard. Το ωραίο στην περίπτωση αυτή ήταν ότι επειδή τα παιδιά είχαν ζήσει σε άλλες χώρες, καθένα έφερνε κάτι από τη μόδα του δικού του περίγυρου, οπότε έβλεπες διαφορετικά στυλ. Νομίζω ότι αυτές οι συναντήσεις για εμένα ήταν η αφετηρία μου στη φωτογραφία του youth culture, που για τα περιοδικά των 90ς ήταν κυρίαρχη αισθητική. Προέκυψε οργανικά στο να διακρίνω αυτόν τον νεανικό τρόπο ντυσίματος που είχε αφετηρία την καθημερινή ζωή στους δρόμους και τις συνήθειες των skaters. Μετά ήρθαν τα μουσικά grunge σχήματα, τα ρέιβ πάρτι, το κλάμπινγκ του Λονδίνου. Από εκεί βγήκαν τα στιγμιότυπα της νεανικής κουλτούρας, αλλά που ταυτόχρονα τα ζούσα. Για εμένα τα πλάσματα αυτά ήταν σαν άγγελοι που κατοικούν στις πόλεις». Ο ίδιος, αφού επισκέφθηκε, με σημερινό βλέμμα, τα κουτιά, τα συρτάρια, τους φακέλους που περιέχουν το φωτογραφικό αρχείο του – ίχνη πορείας από Ισπανία, Μιλάνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Αθήνα, δημοσιευμένα στα διεθνή περιοδικά «Arena Homme+», «Dazed & Confused», «Self Service», «i-D», «Document Journal», «Jalouse», «Amica», «The Beyond Noise», «Purple Fashion», την ελληνική έκδοση του «Marie Claire» – έκανε την επιλογή του. Συγκέντρωσε εικόνες, αντικείμενα και τεκμήρια για να παρουσιάσει στην K-Gold Temporary Gallery στη Λέσβο την έκθεση-εγκατάσταση του «Push Plus One», κυρίως με αδημοσίευτο αρχειακό υλικό.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Η ΜΟΔΑ ΣΤΗΝ ΓΚΑΛΕΡΙ. Η δουλειά του διατρέχει την ακμή των έντυπων εκδόσεων και τη μετάβαση από την αναλογική φωτογραφία και το φιλμ στην αδιάκοπη ροή ψηφιακών εικόνων. Αλλαγή που αναδιαμόρφωσε την αισθητική και το λεξιλόγιο της βιομηχανίας της μόδας. Αφετηρία της έκθεσης είναι η διαρκής έρευνά του για τη δημιουργία της εικόνας και τον ρόλο του φωτογράφου στη σύγχρονη πραγματικότητα, στον παρόντα χρόνο υπερπαραγωγής περιεχομένου. Στους τοίχους της γκαλερί ο Γεωργούσης τοποθετεί τις φωτογραφίες του σαν κολάζ, άλλοτε μικρές, άλλοτε μεγαλύτερες σε μέγεθος, όχι απαραίτητα κορνιζαρισμένες, με το επίσημο ύφος έργου τέχνης. Επιδιώκει να δείξει φωτογραφίες τυπωμένες στον σκοτεινό θάλαμο, στιγμιότυπα τραβηγμένα με αναλογικές φωτογραφικές μηχανές, «τότε που κοίταζες μέσα από την κάμερα και δεν είχες ψηφιακή οθόνη για να κάνεις επί τόπου τις ρυθμίσεις του πλάνου όπως το κάνεις τώρα στην οθόνη του έξυπνου κινητού σου» εξηγεί ο φωτογράφος και υπερασπίζεται την πρακτική του. «Το 95% των επιλογών μου για αυτή την έκθεση είναι φωτογραφίες μόδας, ανδρικής και γυναικείας. Είναι ρατσισμός η άποψη ότι οι φωτογράφοι μόδας δεν είναι κατάλληλοι για να τους βάλεις σε τοίχους γκαλερί επειδή η δουλειά τους δεν είναι καλλιτεχνική. Για όσους δουλεύουν μέσα στη μόδα, την αντιμετωπίζουν με ημερομηνία λήξης, όμως οι θεατές μιας έκθεσης θα τη δουν διαφορετικά. Η καλή εικόνα είναι εικόνα που μένει. Αφορά απολύτως το τώρα, ωστόσο με τη συμμετοχή του μακιγιάζ και του styling μία εικόνα μπορεί να γίνει ιστορία. Οπως οι εικόνες του Ριτσαρντ Αβεντον για τα 60s».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Ο επιμελητής της έκθεσης Νικόλας Βαμβουκλής σημειώνει ότι «σε αντίθεση με τη φρενήρη πραγματικότητα, ο Μπιλ Γεωργούσης βασίζεται σε έναν πιο στοχαστικό ρυθμό: λίγες αλλά προσεκτικά μελετημένες λήψεις, που εστιάζουν στην παρατήρηση, την απλότητα και την ουσία των πραγμάτων». Ειδικά για την έκθεση, ο Μπιλ Γεωργούσης δημιουργεί μια εγκατάσταση που προσφέρει στο κοινό την ευκαιρία να δει το παρασκήνιο της διαδικασίας, φέρνοντας σε διάλογο προσωπικά του αντικείμενα, τεχνικό εξοπλισμό και πειραματισμούς του: «Επιδιώκω να δείξω τον χώρο όπως όταν δουλεύαμε με φιλμ, μεταφέροντας τη διαδικασία μιας φωτογράφισης στο στούντιο. Τότε που χρειαζόσουν χρόνο να κάνεις μοντάζ, να διαλέξεις λήψεις. Τότε που και οι συνεννοήσεις μας με τα περιοδικά απαιτούσαν περισσότερο τη φυσική παρουσία. Και που μια τυχαία συνάντηση, κάπου εκεί έξω, σε έναν χώρο όπου σύχναζαν στυλίστες, μοντέλα και διάφοροι δημιουργικοί άνθρωποι εκδήλωναν ενδιαφέρον όταν τους πρότεινες να τους δείξεις κάτι από το υλικό σου. Τότε που δεν σε googl-αραν, αλλά σε έβλεπαν και σε άκουγαν».