Ένας 80χρονος εντοπίστηκε νεκρός το μεσημέρι του Σαββάτου σε διαμέρισμα πολυκατοικίας, που βρίσκεται επί της οδού Ανδρούτσου στο Γαλάτσι.
Τον 80χρονο εντόπισε ο γιος του γύρω στις 15:00 το μεσημέρι και ειδοποίησε την ΕΛ.ΑΣ.
Σύμφωνα με την Αστυνομία ο 80χρονος έφερε τραύμα στο λαιμό, ενώ υπήρχαν κηλίδες αίματος στα σεντόνια του κρεβατιού που εντοπίστηκε νεκρός. Παράλληλα δεν υπήρχαν ίχνη παραβίασης του διαμερίσματος ούτε ο χώρος ήταν αναστατωμένος.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Όπως έγινε γνωστό από την Αστυνομία ο ιατροδικαστής δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας και αναμένεται η νεκροψία-νεκροτομή που θα ρίξει φως στα αίτια του θανάτου του 80χρονου.
«Θα ανοικοδομήσουμε, θα επισκευάσουμε και θα είμαστε παρόντες για όσο διάστημα χρειαστεί» μετά τις σφοδρές πυρκαγιές που πλήττουν αυτές τις ημέρες τη Γαλλία, ιδίως το νοτιοδυτικό τμήμα της χώρας, στη Ζιρόντ και τη Λαντ, διαβεβαίωσε σήμερα ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν με ανάρτησή του στην πλατφόρμα X.
«Αυτές τις ώρες που οι φλόγες δοκιμάζουν σκληρά τη χώρα μας, η Γαλλία αποκαλύπτει αυτό που είναι: ένας ενωμένος λαός, που στηρίζει ο ένας τον άλλον», εξήρε επίσης ο αρχηγός του κράτους. Νωρίτερα, οι αρχές προχώρησαν στην εκκένωση πολλών κοινοτήτων, απομακρύνοντας από τις εστίες τους και τα τουριστικά καταλύματά περίπου 200.000 ανθρώπους.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιέζ, οι φλόγες απέχουν περίπου 30 χιλιόμετρα από το Μπορντό. Η κυβέρνηση ζητά να περιοριστούν οι σιδηροδρομικές και οι οδικές μετακινήσεις στην περιοχή. Το αεροδρόμιο του Μπορντό παραμένει ανοιχτό αλλά τα δρομολόγια των τρένων και των λεωφορείων προς αυτό έχουν επηρεαστεί, ανέφερε στον ιστότοπό της.
«Έφυγα χωρίς τίποτα απολύτως, μόνο με τα δύο μικρά παιδιά», είπε η 71χρονη Μπερναντέτ, που μαζί με τους εγγονούς της εγκατέλειψαν το σπίτι της στα παράλια μέσα στη νύχτα. Τώρα έχει βρει καταφύγιο σε ένα συνεδριακό κέντρο του Μπορντό που μετατράπηκε σε καταφύγιο για τους «πρόσφυγες της φωτιάς». «Ξέχασα πολλά πράγματα, τα φάρμακα για τα μάτια μου, τα πάντα», πρόσθεσε.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Παρόμοιες είναι οι ιστορίες και των χιλιάδων ανθρώπων που απομακρύνθηκαν εσπευσμένα από τα σπίτια τους στην περιφέρεια της Μαδρίτης και την Άβιλα της Ισπανίας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });«Είδα καπνούς να υψώνονται στον ουρανό. Τότε κατάλαβα ότι κάτι συμβαίνει. Νομίζω ότι όλοι πανικοβληθήκαμε. Μετά, λάβαμε ένα μήνυμα που μας έλεγε να ετοιμαστούμε, να πάρουμε ό,τι πολύτιμο μπορούσαμε να μεταφέρουμε, ό,τι ήταν σημαντικό. Πήρα τη γάτα μου και έφυγα» είπε η 60χρονη Ροντίκα από την κωμόπολη Φρεσνεδίγιας δε λα Ολίβα.
Η υπουργός Υγείας της Ισπανίας Μόνικα Γκαρθία κάλεσε τους πολίτες να αποφεύγουν τις δραστηριότητες στο ύπαιθρο, λόγω των καπνών. «Αν βγείτε έξω και υπάρχει καπνός ή στάχτες, να φοράτε μάσκα», έγραψε σε ανάρτησή της στην πλατφόρμα Χ.
Στη Ζιρόντ της Γαλλίας πάντως, οι αρχές επέτρεψαν σε 3.000 ανθρώπους να επιστρέψουν απόψε στα σπίτια τους, σε τομείς που θεωρείται ότι «έχουν σταθεροποιηθεί πλήρως», όπως ανακοίνωσε ο περιφερειάρχης Ζιλ Κλαβρέλ. Η επιστροφή θα ξεκινήσει στις 21.00 (ώρα Ελλάδας) και αφορά την πόλη Μπισκαρός, μολονότι η πυρκαγιά δεν έχει ακόμη τεθεί υπό έλεγχο στην περιοχή.
Ο Εμμανουήλ Καραλής επιβεβαίωσε για ακόμη μία χρονιά την κυριαρχία του στο άλμα επί κοντώ, κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στίβου που διεξάγεται στον Βόλο.
Ο κορυφαίος Έλληνας επικοντιστής έφτασε στην έκτη διαδοχική κατάκτηση του τίτλου, αν και αυτή τη φορά χρειάστηκε να ξεπεράσει ένα δύσκολο ξεκίνημα πριν επιβληθεί του ανταγωνισμού.
Ο «Μανόλο» μπήκε στον αγώνα απευθείας στα 5,66μ., όμως βρέθηκε από νωρίς με την πλάτη στον τοίχο, καθώς απέτυχε στις δύο πρώτες προσπάθειές του. Στην τρίτη και τελευταία ευκαιρία του, ωστόσο, έδειξε την ποιότητά του, περνώντας το ύψος και αποφεύγοντας έναν απρόσμενο αποκλεισμό.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Από εκείνο το σημείο και έπειτα ο χάλκινος Ολυμπιονίκης ανέβασε ρυθμό, πέρασε με χαρακτηριστική άνεση τα 5,80μ. και «κλείδωσε» ακόμη έναν πανελλήνιο τίτλο, δεχόμενος το θερμό χειροκρότημα του κόσμου που βρέθηκε στο Πανθεσσαλικό Στάδιο.
Με την πρώτη θέση εξασφαλισμένη, ο Καραλής επέλεξε να ανεβάσει τον πήχη στα 6,00μ., επιδιώκοντας να ισοφαρίσει την κορυφαία φετινή του επίδοση στον ανοιχτό στίβο.
Παρά τις τρεις προσπάθειές του, δεν κατάφερε να ξεπεράσει το συγκεκριμένο ύψος και ολοκλήρωσε τον αγώνα με καλύτερο άλμα στα 5,80μ., χωρίς πάντως να επηρεαστεί η κυριαρχία του.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Το ασημένιο μετάλλιο κατέκτησε ο Γιάννης Ρίζος με άλμα στα 5,56μ., αποτέλεσμα που τον διατηρεί σε τροχιά πρόκρισης για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, ενώ την τρίτη θέση πήρε ο Γιώργος Παπαναστασίου με 5,12μ.
Πλέον, ο επόμενος μεγάλος στόχος για τον Εμμανουήλ Καραλή είναι το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στίβου του Μπέρμιγχαμ (10-16 Αυγούστου), όπου θα επιδιώξει να διεκδικήσει ακόμη μία μεγάλη διάκριση απέναντι στους κορυφαίους άλτες της ηπείρου.
O Βολοντίμιρ Ζελένσκι κατηγόρησε τη Ρωσία ότι σχεδιάζει να στρατολογήσει 30.000 Βορειοκορεάτες για να συμμετάσχουν στον πόλεμο, ενώ ήδη προετοιμάζεται για την υποδοχή τους.
Σε νυχτερινό διάγγελμά του, ο πρόεδρος της Ουκρανίας ανέφερε: «Βλέπουμε επίσης τη συνεργασία της Ρωσίας με τη Βόρεια Κορέα. Η Ρωσία θέλει να φέρει άλλους 30.000 Βορειοκορεάτες στρατιώτες». Ο Ζελένσκι συμπλήρωσε πως «οι προετοιμασίες είναι σε εξέλιξη από τον Ιούνιο στην περιοχή του Βορονιέζ για να τους υποδεχτούν».
Σύμφωνα με το αμυντικό σύμφωνο που έχει υπογραφεί μεταξύ Ρωσίας και Βόρειας Κορέας, η Πιονγκγιάνγκ έχει ήδη στείλει 14.000 στρατιώτες για να πολεμήσουν στο πλευρό των Ρώσων στο Κουρσκ το 2024, μετά από διείσδυση ουκρανικών δυνάμεων στην περιοχή.
Η Εθνική πόλο ανδρών εξασφάλισε την παρουσία της στον μεγάλο τελικό του World Cup και πλέον απέχει ένα βήμα από την κορυφή του κόσμου.
Μετά τη σπουδαία νίκη επί της Ιταλίας, ο ομοσπονδιακός τεχνικός Θοδωρής Βλάχος στάθηκε στην προσπάθεια των παικτών του, αλλά και στον μεγάλο στόχο της κατάκτησης του χρυσού μεταλλίου.
Ο Έλληνας προπονητής αναφέρθηκε στη δύσκολη αναμέτρηση απέναντι στη «Σετεμπέλο», ευχαρίστησε τους Έλληνες φιλάθλους που βρίσκονται στο Σίδνεϊ για τη στήριξή τους και τόνισε πως η ομάδα θέλει να τους ανταμείψει με μία ακόμη μεγάλη επιτυχία.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Αναλυτικά όσα δήλωσε«Ήταν πολύ σκληρό παιχνίδι κόντρα στην Ιταλία και μέχρι το τέλος υπήρχαν δύο μεγάλες ομάδες. Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα να παίζεις στον τελικό της διοργάνωσης.
Θα παλέψουμε σκληρά αύριο, και θέλω να ευχαριστήσω τους Έλληνες φιλάθλους. Αύριο θα είμαστε ξανά εδώ και θέλουμε να τους κάνουμε περήφανους.
Μας κάνουν να νιώθουμε σαν στο σπίτι μας αν και είμαστε πολύ μακριά. Θέλουμε να πάρουμε το χρυσό αύριο και θα παλέψουμε για αυτό.
Θα δώσουμε την καρδιά μας στο νερό και για εμάς και για τους φιλάθλους μας. Η Ουγγαρία είναι σπουδαίος αντίπαλος, αν και κανείς δεν ξέρει το αποτέλεσμα αλλά θα προσπαθήσουμε για το καλύτερο αποτέλεσμα».
Αναπαράσταση φονικού στη Σύρο πραγματοποιήθηκε το πρωί, με τον 42χρονο και τη σύζυγό του να επιστρέφουν, υπό ισχυρή αστυνομική παρουσία και με χειροπέδες στα χέρια, στον τόπο του εγκλήματος για τις ανάγκες της διαδικασίας.
Η αναπαράσταση διήρκεσε περίπου τρεις ώρες. Σύμφωνα με πληροφορίες, το ζευγάρι δεν υπέπεσε σε ουσιαστικές αντιφάσεις, ενώ οι ισχυρισμοί τους για τα γεγονότα φαίνεται να επιβεβαιώνονται από το οπτικό υλικό που έχουν στη διάθεσή τους οι Αρχές.
Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας, οι δύο οδηγήθηκαν στην Εισαγγελία Πρωτοδικών. Στον 42χρονο ασκήθηκε δίωξη για θανατηφόρα σωματική βλάβη, ενώ στη σύζυγό του δίωξη για συνέργεια. Και οι δύο έλαβαν προθεσμία για να απολογηθούν την Τρίτη.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Σύμφωνα με πληροφορίες του MEGA, ο 42χρονος υποστηρίζει πως όταν η σύζυγός του άνοιξε την πόρτα, είδε κάποιον να της επιτίθεται. Όπως είπε, άρπαξε το μαχαίρι με το οποίο έτρωγε και επιτέθηκε στην 42χρονη διασώστρια του ΕΚΑΒ.
Η σύζυγος του 42χρονου ανέφερε πως την ημέρα του συμβάντος είχε παρατηρήσει ότι κάποιο αυτοκίνητο την παρακολουθούσε.
Οι αστυνομικοί εξετάζουν το κινητό του 42χρονου και τις συσκευές του ζευγαριού. Από την πρώτη εξέταση, σύμφωνα με την αστυνομία, δεν προκύπτουν συνομιλίες μεταξύ του 42χρονου και του θύματος, καθώς ο αριθμός της γυναίκας δεν ήταν αποθηκευμένος στις επαφές του.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Καρέ-καρέ η φονική συμπλοκήΣτο βίντεο που έχουν στη διάθεσή τους οι Αρχές, η 42χρονη διασώστρια του ΕΚΑΒ εμφανίζεται με καλυμμένα χαρακτηριστικά, φορώντας γάντια και κρατώντας μαχαίρι, να χτυπάει το κουδούνι του σπιτιού του ζευγαριού.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Η σύζυγος του 42χρονου άνοιξε την πόρτα και φέρεται να δέχθηκε επίθεση με το μαχαίρι, τραυματιζόμενη ελαφρά. Τότε ο 42χρονος άρπαξε μαχαίρι από την κουζίνα και τραυμάτισε πισώπλατα το θύμα.
Η συμπλοκή συνεχίστηκε στον εξωτερικό χώρο, όπου ο 42χρονος εκτόξευσε διάφορα αντικείμενα κατά της γυναίκας, η οποία λίγα μέτρα πιο κάτω κατέρρευσε.
Προηγούμενο περιστατικό διάρρηξηςΓειτόνισσα του ζευγαριού υποστήριξε πως πριν από ένα μήνα άγνωστοι είχαν διαρρήξει το σπίτι του 42χρονου. Όπως ανέφερε, μετά το περιστατικό, ο ίδιος είχε τοποθετήσει κάμερες ασφαλείας.
Οι Αρχές συνεχίζουν να συλλέγουν κρίσιμες λεπτομέρειες για τις συνθήκες της τραγωδίας. Την Τρίτη, φίλοι και συγγενείς θα πουν το τελευταίο αντίο στην 42χρονη διασώστρια στη Σύρο.
Συγκλονισμένες οι οικογένειες και η τοπική κοινωνίαΗ μητέρα της 42χρονης μιλώντας στο MEGA, εξέφρασε την οδύνη της και την αδυναμία να συνειδητοποιήσει τι έχει συμβεί.
«Ήταν πολύ χαρούμενο το κορίτσι. Μου λέει ‘μαμά είμαι πολύ καλά, είμαι ωραία, περνάω καλά’, δεν ξέρω τι έγινε. Δεν μου είπε και τίποτα, δεν ήταν στεναχωρημένη, χαρούμενη ήταν. Το κορίτσι μου πάντα έτσι ήταν».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Η μητέρα της 41χρονης προσπαθεί να καταλάβει πώς συνέβη το κακό, χωρίς να βρίσκει απαντήσεις.
«Το κορίτσι μου μεγάλωσε με όλη την αγάπη από τον πατέρα. Δεν ήταν αγάπη, ήταν λατρεία για τα εγγόνια μου και στο νησί όλοι μας αγαπάνε. Δεν ξέρω τι έγινε, δεν μπορώ ούτε και αυτό που λένε, δεν μπορώ, δεν στέκει δεν ξέρω γιατί πήγε εκεί, δεν ξέρω».
Οι σχέσεις των οικογενειώνΣύμφωνα με πληροφορίες από το περιβάλλον της 42χρονης, οι δύο οικογένειες είχαν κοινωνικές επαφές, καθώς τα παιδιά τους έκαναν παρέα για χρόνια.
«Τα παιδιά μας κάνανε παρέα με τα παιδιά του. Πηγαίνανε για μπάνιο, έμεναν στο σπίτι του ξαδέρφου της, κοιμόντουσαν μαζί. Δηλαδή δεν πιστεύω να υπήρχε κάποια διαφορά», δήλωσε ο πρώην σύζυγός της.
Παιδικός φίλος της 42χρονης δήλωσε στο MEGA πως η είδηση του φονικού τον συγκλόνισε.
«Μου κόπηκαν τα πόδια. Τι να σας πω, ότι μέχρι χθες έκλαιγα; Βοηθούσε όλο τον κόσμο και στη δουλειά της συνεπής. Δούλευε για τα παιδιά της. Τώρα αυτό που λένε ότι πήγε να κλέψει, δεν υφίσταται τέτοιο θέμα. Όλη η Σύρος έχει τρελαθεί για αυτό το θέμα».
Ο βίαιος χαμός της διασώστριας του ΕΚΑΒ έχει βυθίσει στη θλίψη το νησί. Η κηδεία της θα τελεστεί την Τρίτη, με τα αίτια του φονικού να παραμένουν αδιευκρίνιστα.
Συγκλονιστικές είναι οι νέες πληροφορίες για το σοβαρό περιστατικό με το δίχρονο αγοράκι γερμανικής υπηκοότητας, το οποίο ανασύρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του από πισίνα σε κατοικία στον Καβρό Αποκορώνου Χανίων.
Σύμφωνα με το neakriti.gr, το παιδί διέφυγε, κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι στιγμής συνθήκες, από την προσοχή των γονιών του. Όταν εκείνοι αντιλήφθηκαν ότι έλειπε, άρχισαν να το αναζητούν με αγωνία και λίγο αργότερα το εντόπισαν στον πυθμένα της πισίνας, χωρίς τις αισθήσεις του.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι το παιδί παρέμεινε μέσα στο νερό για περίπου δύο έως τρία λεπτά, μέχρι να εντοπιστεί.
Διαβάστε ακόμα: Βίντεο-σοκ από τη Μάνη: Αυτοκίνητο έπεσε σε πισίνα ξενοδοχείου – Σώθηκε μικρό παιδί
Ακολούθησαν δραματικές στιγμές. Η μητέρα του παιδιού, η οποία είναι γιατρός, ξεκίνησε αμέσως καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση (ΚΑΡΠΑ), δίνοντας μάχη για περίπου πέντε λεπτά προκειμένου να επαναφέρει το παιδί.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Οι προσπάθειές της απέδωσαν, καθώς το αγοράκι ανέκτησε σημεία ζωής πριν από την άφιξη των διασωστών του ΕΚΑΒ.
Λίγο αργότερα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ έφτασε στο σημείο και οι διασώστες συνέχισαν τις προσπάθειες σταθεροποίησης της κατάστασής του, προτού το μεταφέρουν εσπευσμένα στο Νοσοκομείο Ρεθύμνου.
Λόγω της σοβαρότητας της κατάστασής του, οι γιατροί έκριναν αναγκαία τη διασωλήνωσή του και αποφασίστηκε η διακομιδή του στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου (ΠΑΓΝΗ), όπου νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, το παιδί παρουσίασε μειωμένο επίπεδο συνείδησης, με τους γιατρούς να παρακολουθούν στενά την πορεία της υγείας του.
Την ίδια ώρα, οι αρμόδιες αρχές διερευνούν τις ακριβείς συνθήκες κάτω από τις οποίες το δίχρονο βρέθηκε μέσα στην πισίνα, προκειμένου να διαπιστωθεί πώς συνέβη το ατύχημα.
Η αγωνία πλέον στρέφεται στην εξέλιξη της κατάστασης της υγείας του μικρού παιδιού, με την οικογένειά του και το ιατρικό προσωπικό να δίνουν τη δική τους μάχη, ελπίζοντας σε μια θετική έκβαση.
Στα 100μ. γυναικών γράφτηκε μια ιδιαίτερα σπάνια στιγμή, καθώς η Ραφαέλα Σπανουδάκη και η Πολυνίκη Εμμανουηλίδου τερμάτισαν απόλυτα ισόπαλες στην κορυφή.
Οι δύο αθλήτριες σημείωσαν χρόνο 11.37, έχοντας μάλιστα ακριβώς την ίδια επίδοση και στα χιλιοστά του δευτερολέπτου (.370), με αποτέλεσμα να μοιραστούν το χρυσό μετάλλιο.
Την τρίτη θέση κατέκτησε η Δήμητρα Τσουκαλά με 11.54, ενώ η Ηρώ Παπαδεράκη τερμάτισε τέταρτη με 11.61, επίδοση που αποτελεί νέο ατομικό ρεκόρ και επιβεβαιώνει την ανοδική της πορεία.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Στα 100μ. των ανδρών, ο Σωτήρης Γκαραγκάνης επιβεβαίωσε τον τίτλο του φαβορί και κατάφερε να υπερασπιστεί την περσινή του επιτυχία. Ο Έλληνας σπρίντερ τερμάτισε πρώτος με 10.24 (+0.9), σημειώνοντας φετινό ατομικό ρεκόρ.
Ο Γιάννης Μυριανθόπουλος ακολούθησε στη δεύτερη θέση με 10.39, ενώ το χάλκινο μετάλλιο πήρε ο Παναγιώτης Παναγιωτόπουλος με 10.40, σε έναν τελικό που κρίθηκε στις λεπτομέρειες.
Στα 110μ. με εμπόδια, ο Χρήστος Παναγιώτης Ρούμτσιος πανηγύρισε τον πρώτο του τίτλο σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα ανοιχτού στίβου, επικρατώντας με χρόνο 13.90. Δεύτερος ήταν ο Γιάννης Καμαρινός με 13.96 και τρίτος ο Αναστάσης Ηλιόπουλος με 14.18.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Στις γυναίκες των 100μ. με εμπόδια, η Σοφία Καμπερίδου έκανε την έκπληξη, κατακτώντας το πρώτο πανελλήνιο χρυσό μετάλλιο της καριέρας της.
Με επίδοση 13.42 άφησε πίσω της την περσινή πρωταθλήτρια Σοφία Ιωσηφίδου (13.43), ενώ την τριάδα συμπλήρωσε η Μάρθα Νεαμονίτη με νέο ατομικό ρεκόρ (13.67).
Θα έπρεπε κάποτε να μελετηθεί γιατί συζητώντας κανείς μ’ έναν άνθρωπο του λόγου, θεατρικό συγγραφέα, ποιητή, πεζογράφο, αλλά και γενικότερα μ’ έναν καλλιτέχνη, οποιαδήποτε τέχνη κι αν ασκεί, ενδιαφέρεται απεράντως περισσότερο να μάθει ποια υπήρξε η αφετηρία, το έναυσμα, για να καταπιαστεί μαζί της, απ’ ό,τι θα ενδιαφερόταν να μάθει γιατί κάποιος αποφάσισε να γίνει γιατρός, δικηγόρος, ή πολιτικός. Σάμπως να πρόκειται να σου αποκαλυφθεί ένα μυστικό που σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση να γίνεται κάτι, αν όχι αδιάφορο, πάντως κάθε άλλο παρά περιέργεια να προκαλεί.
«Θα χαρακτήριζα ως αφετηρία μια συνδιαμόρφωση πραγμάτων που μέσα της καταχωρούνται κυρίως το ραδιοφωνικό θέατρο και η ραδιοφωνική βιβλιοθήκη», λέει ο Γιάννης Τσίρος. «Εδινα μεγάλη μάχη με την οικογένειά μου, παιδάκι όπως ήμουν, για να κρατάω το ραδιοφωνάκι δίπλα στο αφτί, ενώ οι άλλοι κοιμόντουσαν. Σχεδόν δεν υπήρχε μέρα που να μη μεταδίδεται από το ραδιόφωνο ένα θεατρικό έργο, Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο και Κυριακή, ενώ κάθε Παρασκευή υπήρχε η ραδιοφωνική βιβλιοθήκη. Μεγαλώνοντας, το διάβασμα των βιβλίων έγινε κομμάτι της ζωής μου, ήταν μια πραγματική απόλαυση. Στα παλαιοβιβλιοπωλεία του Μοναστηρακίου βρήκα όλα τα θεατρικά έργα που είχαν μεταφραστεί σε παλαιότερα χρόνια, εκτός από αυτά που εξέδιδε η “Δωδώνη”.
Οι πρώτες μου βιβλιοθήκες σχηματίστηκαν από παλιά βιβλία, σπάνιες εκδόσεις που θα ήταν αδύνατον να τις βρεις σήμερα. Για το ίδιο το θεατρικό έργο θα έλεγα, πως δεν είναι μια ιδέα αυτή που οδηγεί στην τελική μορφή, όσο ένα συναισθηματικό απόθεμα που έχει δημιουργηθεί και το κρατάς μέσα σου για χρόνια. Αν και δεν μπορείς να το ερμηνεύσεις, το ίδιο μέσα στον χρόνο αποκτά μια οντότητα. Η οντότητα αυτή μεταμορφώνεται σε πρόσωπα, σε καταστάσεις, που χρησιμοποιώντας τες μπορείς να γράψεις θέατρο. Ασχολήθηκα όμως και μ’ ένα άλλο αγαπημένο μου είδος, τον κινηματογράφο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Από μικρός, όλο μου το χαρτζιλίκι το έτρωγα στους κινηματογράφους. Επειδή μάλιστα είχα σκληραγωγηθεί στην ζωή, μπορούσα να μπαίνω και στα “ακατάλληλα“, αν και ήμουν δεκατεσσάρων χρόνων, φαινόμουν το λιγότερο για δεκαεπτά, ήταν το όριο για να μπορείς να παρακολουθήσεις μια ακατάλληλη ταινία. Αν και παρατηρούμε να έχει – ο κινηματογράφος – τις ίδιες δραματουργικές παραβολές με το θέατρο, πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικές τέχνες. Σταθεροποιήθηκε αυτή η γνώση μέσα μου όταν αποφάσισα να παρακολουθήσω το νεοσύστατο τμήμα Θεάτρου στη Φιλοσοφική Σχολή στο πλαίσιο του Ανοιχτού Πανεπιστημίου. Τότε μου δόθηκε η ικανότητα να φτιάξω έναν καμβά με όλες αυτές τις θεωρητικές γνώσεις που είχα αποκτήσει με τις μελέτες μου. Ή μάλλον για να είμαι ακριβέστερος, κατόρθωσα όλη αυτή την πανσπερμία των πληροφοριών που είχε συσσωρευτεί, να τη μετουσιώσω σε γνώση».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Είναι πολύ λίγα τα έργα – σε παγκόσμιο επίπεδο – με μια πληθώρα ηρώων πάνω στη σκηνή. Μετρημένα τα πρόσωπά τους συνήθως στα πέντε δάχτυλα του ενός χεριού, έστω και με μερικά ακόμη δάχτυλα από το δεύτερο χέρι, επόμενο είναι να αναρωτιέσαι τι γίνεται με τον σημερινό φιλοξενούμενό μας με τρία μόνον πρόσωπα (στον «Αγριο σπόρο» τουλάχιστον, που θα συνεχιστεί για δεύτερο χρόνο από 1η Οκτωβρίου στο Θέατρο Μικρό Χορν) και σ’ ένα απομονωμένο μέρος, – μια παραλία – να έχεις την αίσθηση, όσον αφορά την ανατομία των κοινωνικών συνθηκών, ότι βρίσκεσαι στο κέντρο μιας μεγαλούπολης, μ’ ένα πλήθος ανθρώπων να κινούνται μέσα του; «Για μένα προσωπικά αυτό που προέχει είναι να δω πώς συμπεριφέρονται τα υποκείμενα, οι ήρωές μου, τα πρόσωπα, οι άνθρωποι εν γένει σε σχέση με ένα γεγονός που έχει συντελεστεί. Βλέπω λοιπόν κάθε μου έργο, όχι πάντα, αλλά τις περισσότερες φορές, σαν την τελευταία πράξη ενός έργου.
Ξεκινώ δηλαδή το γράψιμο από το τελευταίο κομμάτι του έργου, όταν όλα έχουν συντελεστεί. Με αυτή ακριβώς τη βάση προσπαθώ να δω πώς θα κινηθούν οι ήρωές μου, που έχουν βιώσει με τον τρόπο του ο καθένας τα γεγονότα, πώς θ’ αντιδράσουν σ’ όλα αυτά. Στον “Αγριο σπόρο”, το γεγονός που έχει συντελεσθεί, είναι μια εξαφάνιση, κάτι που το καταλαβαίνουμε από την πρώτη στιγμή, αλλά που δεν φαίνεται να έχει επιδράσει ιδιαίτερα στους τρεις χαρακτήρες του έργου. Εχει όμως ως συνέπεια να δημιουργείται ένας περιβάλλων κόσμος, που αν και έχει πολλή μεγάλη σημασία για μένα – για τον συγγραφέα –, δεν κρίνεται αναγκαίο να υπάρξει στη σκηνή. Αν είχαμε στη σκηνή και τον γερμανό ερευνητή που έχει εξαφανιστεί, και τους ανθρώπους του χωριού, και τους Γάλλους και τους Αγγλους που παρεπιδημούν σ’ αυτή την παραλία, όλο δηλαδή αυτό τον συρφετό, θα μας αποσπούσαν από την ουσία που είναι το τι συμβαίνει στους τρεις αυτούς ανθρώπους, τους ήρωες του έργου. Κυρίως το τι συμβαίνει στον βασικό ήρωα, τον ώριμο ιδιοκτήτη της καντίνας που αγωνίζεται για την επιβίωσή του.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Θα έλεγα ότι ο “Αγριος σπόρος” είναι αυτή η δύναμη που φυτρώνει μέσα στον καθένα μας ώστε να μπορέσει να επιβιώσει. Πρόκειται για μια δύναμη που δεν αναστέλλεται ούτε εν μέρει ούτε στο σύνολό της. Υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό στη χώρα μας – μπορεί να είναι και εκατοντάδες χιλιάδες – που αν και δεν φαίνονται, χρειάζεται να ζουν, προκειμένου να επιβιώσουν στις παρυφές του νόμου. Δεν μπορούν να έχουν σχέση με τον νόμο. Οι νόμοι ισχύουν για ανθρώπους που έχουν θεμελιώσει έναν τρόπο ζωής στον “επάνω κόσμο”. Υπάρχει όμως κι ένας “κάτω κόσμος”, λούμπεν, όπως τον χαρακτηρίσατε, κύριε Νιάρχο, που αν δεν παραβεί τον νόμο, δεν μπορεί να ζήσει. Δεν τους λένε τίποτε όλες αυτές οι διατάξεις και οι αποχρώσεις των νόμων που κάθε φορά βλέπουμε να ψηφίζονται στο κοινοβούλιο, αυτά τα “πρέπει έτσι” και “πρέπει αλλιώς”. Για να το πω μ’ έναν τρόπο λαϊκό, “τους έχουν γραμμένους” τους νόμους. Και καλά κάνουν, θα έλεγα, αφού οι νομοθέτες αναφέρονται πάντα σ’ ένα άλλο είδος ανθρώπων, που έχουν, αν όχι υποταχθεί, αποδεχτεί, μια σύμβαση ζωής. Είναι όμως πολύ ελκυστικό αυτό το μέρος της κοινωνίας, γιατί με τις πράξεις του προκειμένου να επιβιώσει και με το βίωμά του, έρχεται να μας θυμίσει κάτι που εμείς, όσοι προσπαθούμε να είμαστε πάντα σύμφωνοι με το γράμμα του νόμου – ακόμη κι όταν ο νόμος αυτός είναι άδικος – το έχουμε χάσει».
Αποδιοπομπαίος τράγοςΕίναι κάτι καταπληκτικό να παρακολουθείς ένα θεατρικό έργο που ενώ δέχεσαι κατά πρόσωπο την ανάσα μιας απερίγραπτης υπαρξιακής οιμωγής, μια μικρή «διευκρίνιση» πως ο ήρωας του «Αγριου σπόρου» συνιστά ενός είδους «αποδιοπομπαίου τράγου» όχι γιατί έχει φταίξει ο ίδιος, αλλά γιατί μόνον έτσι μπορεί να λειτουργήσει το «σύστημα», σε φέρνει αντιμέτωπο μ’ ένα ακραιφνώς πολιτικό έργο. «Πρόκειται για μια “τακτική” που τη συναντάμε σε πάρα πολλές εποχές μέσα στην ιστορία. Σίγουρα ο “αποδιοπομπαίος τράγος” δεν είναι ένα εντελώς αγαθό πρόσωπο, έχει συμβάλλει και ο ίδιος με τον τρόπο του να χαρακτηριστεί ως “αποδιοπομπαίος“. Το ζήτημα όμως είναι ότι φορτώνεται ή μάλλον κατηγορείται για πράγματα που τα φέρουμε και όλοι οι υπόλοιποι. Αλλά αισθανόμαστε με τον τρόπο αυτό να “εξευμενιζόμαστε”. Ενας αποδιοπομπαίος τράγος υπήρξε αναμφισβήτητα ο Χριστός, η Εκκλησία το λέει καθαρά πως ήρθε για να φορτωθεί τα δεινά και τις αμαρτίες των άλλων. Πρόκειται για ένα στοιχείο σύμφυτο με την κοινωνία μας. Πάντα δηλαδή θα παράγονται αποδιοπομπαίοι τράγοι, γιατί μόνον με τον τρόπο αυτό μπορεί να εκτονώνεται ένα σύστημα που δεν έχει και πολλές βαλβίδες σε σχέση με τα μέσα που χρειάζεται να διοχετεύσει την αρνητικότητά του. Θα έλεγα πως ο αποδιοπομπαίος τράγος επειδή ακριβώς συνιστά μια βαλβίδα που το σύστημα εκτονώνει το δικό του πρόβλημα, γίνεται και ο λυτρωτής του συστήματος».
Παραμένει μια μόνιμη διαπίστωση ή και παράπονο πολλών ηθοποιών του θεάτρου τα τελευταία χρόνια πως αναγκάζονται να καταφεύγουν σε έργα κυρίως ξένα, αλλά και ελληνικά, που έχουν παιχτεί και ξαναπαιχτεί γιατί υπάρχει παγκοσμίως «κρίση ρεπερτορίου». Εχουν όμως έτσι τα πράγματα; «Κάθε φορά που γράφεται ένα έργο και είναι ένα έργο καλό, παραμένει ως μια παρακαταθήκη στις κοινωνίες των ανθρώπων. Αυτά τα έργα, τα καλά έργα εννοείται, έρχονται και συσσωρεύονται μέσα στους αιώνες, δημιουργώντας έναν όγκο που πολύ δύσκολα μπορεί να αντιμετωπιστεί. Βέβαια το γεγονός ότι οι περισσότεροι σκηνοθέτες θέλουν να αναμετρηθούν με τα σπουδαία έργα που έχουν γραφεί μέσα στους αιώνες και όχι με τα αντίστοιχα έργα που γράφονται στην εποχή τους, δημιουργεί ένα πρόβλημα. Ενα πρόβλημα, ωστόσο, που δεν είναι άσχετο με το γεγονός ότι το θέατρο σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες τέχνες είναι η τελευταία ανάγκη των ανθρώπων. Θα τολμούσα να πω ότι το θέατρο είναι ο ουραγός των τεχνών. Το θέατρο δεν υπήρξε ποτέ πρωτοπορία και ιστορικά ακόμη.
Πρωτοπορία υπήρξε η ποίηση γιατί έχει μια αμεσότητα, υπήρξε η μουσική, υπήρξε η ζωγραφική. Γενικά οι εικαστικές τέχνες μπορεί να έχουν έναν πρωτοποριακό χαρακτήρα που να μας ξαφνιάζει, γιατί συμβαίνει συχνά να είναι πιο μπροστά από μας. Αν και το θέατρο συγκεντρώνει όλες τις άλλες τέχνες, για να υπάρξει χρειάζεται τα πράγματα να έχουν καταλαγιάσει, να έχουν ωριμάσει. Χρειάζεται όλα αυτά που έχουν συμβεί, να έχουν μετουσιωθεί σε μια γνώση που θα μπορεί να εκφραστεί προς τα έξω μ’ έναν λόγο οικείο και άμεσο.
Ο,τι κάνει σπουδαία την τέχνη του θεάτρου, είναι ακριβώς ότι έρχεται τελευταία μεταφέροντας όλα τα γεγονότα που έχουν στο μεταξύ διαδραματιστεί στον δημόσιο χώρο, σε σχέση πάντα με την υπαρξιακή τους συνεκδοχή. Διαφορετικά θα θεωρούσαμε ως θεατρική τέχνη μόνο την επιθεώρηση που μπορεί να μας μιλάει για γεγονότα σημερινά. Θα ήταν αδύνατον να καθίσει να γράψει κανείς ένα θεατρικό έργο με γεγονότα που συμβαίνουν σήμερα, αν δεν έχει δει το ωστικό τους κύμα, τι έχουν φέρει, τι έχουν δημιουργήσει, πού έχουν καταλήξει.
Αναπόφευκτα έχουν δημιουργηθεί κάποια δράματα και το θεατρικό έργο οφείλει να τα περιλάβει καθώς το θέατρο είναι μια τέχνη ολοκλήρωσης. Χρειάζεται να εμπεριέχει μια ιστορία που αρχίζει και τελειώνει. Το γεγονός αυτό την καθιστά μια τέχνη δύσκολη όσο απλό πράγμα κι αν φαντάζει η γραφή μιας πρόζας, ενός διαλόγου. Για ν’ αποκτήσει βαρύτητα αυτός ο λόγος, αυτός ο διάλογος, χρειάζεται να μεταφέρει πραγματικές ανάγκες, όχι τρέχοντα προβλήματα και τρέχουσες σκέψεις. Δεν θα έλεγα ότι δεν γράφονται θεατρικά έργα, αντίθετα γράφονται πάρα πολλά και αυτή η συσσώρευση όπως αυξάνει την ευχέρεια των επιλογών, κάνει πολύ δύσκολο να ζήσει κανείς αποκλειστικά από το θέατρο. Προσωπικά δεν μ’ ενδιέφερε ποτέ ν’ αποκτήσω χρήματα. Ηθελα να έχω τόσα ώστε να μπορώ να συντηρούμαι. Εχω όμως τη χαρά να κάνω κάτι που το αγαπάω και θα το έκανα ακόμη κι αν δεν πληρωνόμουν».
Σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση για την αποστολή της ελληνικής πυροβολαρχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία ασκεί ο Τομέας Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΛ.Α.Σ., με αφορμή τα διαδοχικά περιστατικά ενεργοποίησης του ελληνικού αντιαεροπορικού συστήματος για την αναχαίτιση drones και βαλλιστικών πυραύλων που εκτοξεύθηκαν από την Υεμένη.
Στην ανακοίνωσή της, η ΕΛ.Α.Σ. υποστηρίζει ότι οι τελευταίες εξελίξεις δεν αποτελούν λόγο πανηγυρισμού, αλλά αναδεικνύουν –όπως αναφέρει– την «επικίνδυνη εμπλοκή της Ελλάδας στις πολεμικές συγκρούσεις της περιοχής».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Παράλληλα, καλεί την κυβέρνηση να εξηγήσει ποιο είναι το εθνικό όφελος από την παρουσία ελληνικών Patriot και προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων στη Σαουδική Αραβία, υποστηρίζοντας ότι η χώρα αναλαμβάνει αυξημένους κινδύνους, την ώρα που το Ριάντ ενισχύει τις σχέσεις του με την Τουρκία.
«Η κυβέρνηση θα πρέπει να απαντήσει στον ελληνικό λαό πώς εξυπηρετούνται τα εθνικά μας συμφέροντα, όταν η Ελλάδα εκτίθεται σε κινδύνους έχοντας στείλει Patriot και προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων στη Σαουδική Αραβία, ενώ η σαουδαραβική ηγεσία συνάπτει συμφωνίες συνεργασίας με την Τουρκία και συντονίζεται με την Άγκυρα για τις εξελίξεις στην περιοχή, τόσο διμερώς όσο και στο πλαίσιο νέων πολυμερών σχημάτων», επισημαίνεται χαρακτηριστικά.
Η ΕΛ.Α.Σ. υπενθυμίζει επίσης ότι ο Αλέξης Τσίπρας είχε εκφράσει ήδη από το 2021 την αντίθεσή του στη συμφωνία για την αποστολή των ελληνικών Patriot στη Σαουδική Αραβία, υποστηρίζοντας τότε ότι η στρατιωτική εμπλοκή της Ελλάδας σε τρίτες χώρες, εκτός του πλαισίου και της εντολής των διεθνών οργανισμών στους οποίους συμμετέχει, υπονομεύει τόσο την ασφάλεια της χώρας όσο και τον ρόλο της ως παράγοντα ειρήνης και σταθερότητας στην περιοχή.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Τέλος, η ανακοίνωση επισημαίνει ότι όσο δεν αναλαμβάνεται μια ουσιαστική διεθνής πρωτοβουλία –με ιδιαίτερη ευθύνη, όπως αναφέρει, της Ευρωπαϊκής Ένωσης– για την αντιμετώπιση των πολλαπλών κρίσεων στη Μέση Ανατολή, από το Παλαιστινιακό και το Ιράν έως τον Λίβανο και την Υεμένη, τόσο θα αυξάνονται οι κίνδυνοι αποσταθεροποίησης και η διάχυση της κρίσης σε ολόκληρη την περιοχή.
Ταύρος σκόρπισε πανικό σε φεστιβάλ στην Κολομβία, προκαλώντας σκηνές τρόμου στην περιοχή Καστίγια του Κογιάιμα, όταν πήδηξε τον προστατευτικό φράχτη και εισέβαλε στις κερκίδες των θεατών.
Το περιστατικό εκτυλίχθηκε κατά τη διάρκεια του παραδοσιακού φεστιβάλ Corraleja, όπου το ζώο αφήνεται ελεύθερο στην αρένα και το κοινό συνηθίζει να το προκαλεί. Οι ζητωκραυγές ενθουσιασμού μετατράπηκαν σε κραυγές αγωνίας μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Βίντεο από το σημείο καταγράφει τη στιγμή που ο ταύρος καταδιώκει ανθρώπους εντός της αρένας. Ξαφνικά, πηδά πάνω από τον ψηλό κόκκινο φράχτη και επιτίθεται στο πυκνό πλήθος των θεατών.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Μέσα στον πανικό, οι παρευρισκόμενοι άρχισαν να τρέχουν για να σωθούν, ενώ αρκετοί πήδηξαν ακόμη και μέσα στην αρένα για να ξεφύγουν. Μία γυναίκα παρασύρθηκε και καταπατήθηκε από το ζώο, ενώ η κατάσταση εκτονώθηκε προσωρινά όταν ένας παρευρισκόμενος έπιασε τον ταύρο από την ουρά, δίνοντας χρόνο στους υπόλοιπους να απομακρυνθούν.
Αντιδράσεις και κάλεσμα για κατάργηση των ταυρομαχιώνΕντύπωση προκάλεσε η ψύχραιμη στάση ενός ταυρομάχου, ο οποίος διέσχισε ήρεμα την αρένα κρατώντας την κόκκινη κάπα του, προσπαθώντας να αποσπάσει την προσοχή του ταύρου. Συνολικά, τέσσερα άτομα τραυματίστηκαν σοβαρά και διακομίστηκαν στο νοσοκομείο, ενώ οι τοπικές Αρχές διενεργούν έρευνα για τον ακριβή αριθμό των τραυματιών και τη σοβαρότητα των περιστατικών.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Το συμβάν προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από τις τοπικές αρχές. Ο Υπουργός Εσωτερικών της επαρχίας Τολίμα, Ρικάρντο Σουάρες, καταδίκασε το περιστατικό με δηλώσεις του στα τοπικά μέσα ενημέρωσης, επισημαίνοντας:
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });«Ο ταύρος πήδηξε προς το κιγκλίδωμα όπου στέκονταν θεατές και επιτέθηκε σε ορισμένους από αυτούς. Αυτή είναι η συνέπεια της βίας που εμείς οι άνθρωποι συνεχίζουμε να προωθούμε. Πρέπει να προχωρήσουμε προς νέες μορφές ψυχαγωγίας που εμπλουτίζουν πραγματικά τον πολιτισμό μας. Αυτή η βαρβαρότητα δεν είναι ούτε πολιτισμός ούτε γενναιότητα. Οι ταυρομαχίες πρέπει να τελειώσουν στην Τολίμα. Είναι μια γκροτέσκα πρακτική που δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στην κοινωνία. Δεν μπορούμε να αναζητούμε την απόλαυση εις βάρος της υποφοράς συναισθανόμενων όντων».
Τραυματισμοί και σε φεστιβάλ της ΙσπανίαςΤο περιστατικό στην Κολομβία δεν ήταν το μόνο που σημειώθηκε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Μία εβδομάδα νωρίτερα, στο φεστιβάλ Σαν Φερμίν της Παμπλόνα στην Ισπανία, ένας 86χρονος Βρετανός τουρίστας έγινε ο γηραιότερος τραυματίας της φετινής διοργάνωσης.
Ο συνταξιούχος ήταν ανάμεσα στους δέκα τραυματίες της τελευταίας ημέρας του φεστιβάλ, με τραύματα στο χέρι, το φρύδι και τον αριστερό αγκώνα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Στο ίδιο φεστιβάλ τραυματίστηκε και ο 24χρονος Βρετανός Γουίλιαμ Μίτσινσον, ο οποίος καταπατήθηκε από τα ζώα στη διάρκεια της διαδρομής, που διήρκεσε μόλις δύο λεπτά και 25 δευτερόλεπτα. Ο ίδιος δήλωσε φεύγοντας από το νοσοκομείο με νάρθηκα στον αστράγαλο:
«Έτρεχα μέχρι που με καταπάτησε ο ταύρος. Είχα δει το φεστιβάλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και φαινόταν διασκεδαστικό. Ίσως επιστρέψω μια άλλη χρονιά, αλλά μόνο για το πάρτι».
Οι ισπανικές Αρχές επιβεβαίωσαν ότι ακόμη δύο δρομείς υπέστησαν τραύματα από κουτουλιές, αναζωπυρώνοντας τη δημόσια συζήτηση για την επικινδυνότητα αυτών των εθίμων.
Ο γνωστός ποινικολόγος κείτεται νεκρός. Οι κόρες του, δεκαεξάχρονα δίδυμα κορίτσια, σπαράζουν. Αντικρίζουν τον πατέρα τους γυμνό σε εμβρυακή στάση, μέσα σε μια λίμνη αίματος. Η ενημέρωση, απτόητη και με ανελέητη ταχύτητα τροφοδοτείται από την αγριότητα της σκηνής και το παρασκήνιο της ιστορίας. Mα τι άλλο θα μπορούσε να γίνει; Αναρωτιέσαι…
Η απάντηση δεν βρίσκεται στη λογοκρισία ούτε στην απόκρυψη των γεγονότων. Βρίσκεται στην ηθική του βλέμματος. Στην ικανότητά μας να ενημερωνόμαστε χωρίς να μετατρέπουμε την οδύνη του άλλου σε δημόσιο θέαμα. Ισως, τελικά, ο πολιτισμός να κρίνεται όχι από το πόσα γνωρίζει και αποκαλύπτει αλλά από το τι επιλέγει να αφήσει στη σιωπή, από σεβασμό προς εκείνους που καλούνται να συνεχίσουν να ζουν.
Στον ψηφιακό δημόσιο χώρο, τίποτα ούτε καν ο ίδιος ο θάνατος δεν φαίνεται να αφήνει περιθώρια Σιωπής. Ούτε στιγμή ανάσας. Η χαρά της αποδόμησης. Δεν υπάρχει έλεος.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Οι Ελληνες κάποτε γνώριζαν ότι ο θάνατος επιβάλλει ένα όριο. Στην τραγωδία, ακόμη και ο πιο αμφιλεγόμενος νεκρός αποκτούσε το δικαίωμα στην ταφή και στη σιωπή.
Μέσα από αυτή την μιντιακή υπερπροβολή της εγκληματικότητας ελλοχεύει ο κίνδυνος της κανονικοποίησης. Το Κακό μεταμορφώνεται σε ένα στοιχείο της καθημερινότητάς μας. Δεν μας προκαλεί απορία. αποτροπιασμό. Κάπου, κάπως το περιμένουμε να μας χτυπήσει την πόρτα. Ενας γνώριμος αβλαβής γείτονας. Τον υποδεχόμαστε. Δεν ζητά τίποτα από εμάς. Αντίθετα, η παρουσία του εξυπηρετεί την, συχνά αβάσταχτη, καθημερινότητά μας. Διανθίζει το βάρος της.
Ακόμα και η απροκάλυπτη ωμή βία καθημερινοποιείται. Η ανθρώπινη ζωή αφανίζεται στο πι και φι. Παρακολουθούμε στην οθόνη την εκτέλεσή της. Η βία, ένα προϊστορικό ζώο που το εξημερώσαμε. Το μεταμορφώσαμε σε ένα διακοσμητικό κανίς στον καναπέ μας! Το ταΐζουμε και μας ταΐζει. Αμέριμνοι ιδιοκτήτες ενός τέτοιου «πολυτελούς» ζώου!
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Στο social media προβάλλονται συνεχώς κι ακαταπαύστως φόνοι, αίματα, απαγχονισμοί, λιντσαρίσματα. Ποιος είπε ότι σε αυτόν τον κόσμο τίποτα δεν είναι τόσο φρικτό ώστε να μην μπορεί να συμβεί; Ποιος μίλησε για την κανονικοποίηση της φρίκης; Για τη ρηχότητα του κακού;
Η επόμενη μέρα των δύο δεκαεξάχρονων: Το πρώτο πρωινό χωρίς τον πατέρα θα είναι και η αρχή μιας βίαιης αναμέτρησης με μια κοινωνία που δηλώνει συγκλονισμένη και αδυνατεί να σταματήσει να τροφοδοτείται από τον συγκλονισμό της. Δεν υπάρχει άβατο. Δεν υπάρχει μια προστατευτική σιωπή. Ολα οφείλουν να είναι ορατά, έκδηλα. Αυτή είναι η κανιβαλιστική πλευρά του πολιτισμού μας. Δεν καταβροχθίζει πλέον το σώμα. Καταβροχθίζει την ιδιωτικότητα. Την αξιοπρέπεια. Τη μνήμη.
Υστερόγραφο. Τα δύο κορίτσια άθελά τους βρέθηκαν στο επίκεντρο μιας ανθρωποφαγικής δημοσιότητας. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να τους στερήσει το δικαίωμα να συνεχίσουν να ζουν με την προοπτική της ανάκαμψης και της ανθεκτικότητας. Οι ενορμήσεις ζωής τους ανήκουν. Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να τις υφαρπάξει. Aς είναι αυτή η τελευταία λέξη, έστω ως επιθυμία ενός θαύματος. Σαν το στοίχημα του Πασκάλ. Αν πιστεύεις και ο Θεός υπάρχει: Κερδίζεις τα πάντα. Αν δεν πιστεύεις και δεν υπάρχει θεός, τι είχαμε, τι χάσαμε.
Η Φωτεινή Τσαλίκογλου είναι συγγραφέας και ομότιμη καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πάντειο ΠανεπιστήμιοΤο ξεκίνημά της στο τραγούδι δεν ήταν καθόλου λαμπερό, καθώς περίπου οχτώ ετών αναγκάστηκε να μπει στον κόσμο της νύχτας για ένα τραγουδάκι, ένα ακροβατικό ή χορευτικό νούμερο. Αλλά όλα άλλαξαν μετά τη γνωριμία της με τον Κώστα Χατζηχρήστο, τη Μαρίκα Νίνου, και φυσικά, με τον Μανώλη Χιώτη. Με τον τελευταίο μπήκαν στο χρυσό κάδρο των ελληνικών sixties, δίπλα στο άλλο μεγάλο καλλιτεχνικό ζεύγος των Στέλιου Καζαντζίδη – Μαρινέλλας.
Ολοι μαζί, άλλωστε, συμμετείχαν στην άνοδο του Μίκη Θεοδωράκη μέσα από τους κύκλους «Πολιτεία» και «Αρχιπέλαγος», αλλά και από τις συναυλίες, όπως στο θέατρο «Κεντρικό». Και στη σόλο καριέρα της, ωστόσο, διατήρησε τη χορευτική άνεση και το μπρίο με το οποίο «μιλούσε» στα πλήθη. Στην όψιμη περίοδο των εμφανίσεών της – που ξεκινούν από τα «Εννέα όγδοα» και τον «Διογένη» στη δεκαετία του 1990 – έως και τις εμφανίσεις της στο Ηρώδειο (ειδικά το 2014 στην επετειακή συναυλία του Φεστιβάλ Αθηνών) νεότεροι συνεργάτες «έδεσαν» μαζί της, παίρνοντας τη σκυτάλη από τους παλιούς· όπως ο μαέστρος Γιώργος Παγιάτης και ο δεξιοτέχνης Στέλιος Τζανετής, ο οποίος απαχαιρετά την κορυφαία ερμηνεύτρια μέσω των «ΝΕΩΝ».
Οταν το τηλέφωνο χτύπησε, για να μου πουν πως η Μαίρη έφυγε, το μυαλό μου δεν πήγε στα πρωτοσέλιδα, ούτε στους χρυσούς δίσκους και τις ελληνικές ταινίες. Το μυαλό μου γύρισε πίσω, στα τέλη του 1999 με αρχές 2000 στον Βόλο. Εκεί, σε έναν χορό, με πάνω από 1.500 άτομα ήταν η πρώτη φορά που βρεθήκαμε στο ίδιο πάλκο. Εγώ με το μπουζούκι στα χέρια κι εκείνη με αυτό το εκτυφλωτικό χαμόγελο που γέμιζε τον χώρο πριν καν ακουστεί η πρώτη νότα. Δεν φανταζόμουν τότε πως εκείνος ο χορός στον Βόλο θα ήταν η αρχή μιας κοινής πορείας, που θα κρατούσε 13 ολόκληρα χρόνια. Από εκείνη τη νύχτα και μετά, γίναμε αυτοκόλλητοι. Ακολούθησαν 13 χρόνια στους δρόμους. Και πού δεν πήγαμε…
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Γυρίσαμε όλη την Ελλάδα, σπιθαμή προς σπιθαμή. Αμέτρητα χιλιόμετρα, αμέτρητες πόλεις, φτάσαμε μέχρι την Αίγυπτο, την Αυστραλία και τον Καναδά – ατελείωτες ώρες – σε αεροπλάνα, σε καράβια, στο αυτοκίνητο, σε καμαρίνια, σε ξενοδοχεία. Κι όμως, όσο κι αν άλλαζαν οι σκηνές, οι πόλεις και τα πρόσωπα του κοινού, ένα πράγμα έμενε πάντα το ίδιο: η ανθρώπινη, ζεστή, μοναδική της πάστα. Για μένα δεν ήταν η μακρινή «σταρ» που έβλεπε ο κόσμος. Ηταν η Μαίρη που με φώναζε πάντα με εκείνη την ιδιαίτερη, αγαπημένη της κουβέντα: «Μανίτσα».
Οσοι ζουν στη δουλειά μας με τις περιοδείες γνωρίζουν καλά πως πίσω από τη λάμψη υπάρχει τεράστια σωματική και ψυχική κόπωση. Θυμάμαι πόσες και πόσες φορές, πριν βγούμε στη σκηνή, ερχόταν εξαντλημένη, με κοίταζε στα μάτια και μου έλεγε με παράπονο: «Μανίτσα, απόψε δεν θα τα καταφέρω, είμαι χάλια. Δεν έχω κοιμηθεί καθόλου, η φωνή μου… ούτε να μιλήσω δεν μπορώ! Να δω πώς θα τραγουδήσω απόψε…». Κι εγώ την κοιτούσα, χαμογελούσα εσωτερικά και περίμενα· γιατί ήξερα τι θα συνέβαινε.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Ξεκινούσε η εισαγωγή, άναβαν τα φώτα και μόλις η Μαίρη πάταγε το πόδι της πάνω στη σκηνή, γινόταν το θαύμα. Με έναν τρόπο ανεξήγητο, μαγικό – λες και μεταμορφωνόταν στη στιγμή – , εξαφανιζόταν κάθε ίχνος κούρασης. Επαιρνε το μικρόφωνο κι έσκιζε! Η φωνή της έβγαινε καμπάνα, κρύσταλλο· γέμιζε την αίθουσα, ξεσήκωνε τον κόσμο. Κοιταζόμασταν πάνω στο πάλκο και ήξερα τι ήθελε. Το μεγαλείο της; Μια αληθινή δύναμη της φύσης, μια καλλιτέχνιδα που γεννήθηκε για τη σκηνή και που το κοινό της έδινε ζωή. Στα 13 χρόνια που παίζαμε μαζί, δεν ήταν απλώς η τραγουδίστρια που συνόδευα. Ηταν ο δικός μου άνθρωπος. Μοιραστήκαμε αγωνίες, γέλια, ιστορίες από τα παλιά, κούραση, αλλά και στιγμές αποθέωσης που μόνο η μουσική μπορεί να σου χαρίσει. Φερόταν στους μουσικούς της με απεριόριστο σεβασμό, με αγάπη και με αληθινό ενδιαφέρον.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Σήμερα, η είδηση του χαμού της αφήνει στην ελληνική μουσική ένα κενό που δεν πρόκειται να αναπληρωθεί. Γιατί η Μαίρη Λίντα δεν ήταν απλώς μια μεγάλη φωνή· ήταν μια ολόκληρη εποχή ήθους, αισθητικής και αυθεντικότητας, που δυστυχώς φεύγει μαζί της. Για μένα, κάθε φορά που θα πιάνω το μπουζούκι στα χέρια μου και θα παίζω εκείνες τις γνώριμες εισαγωγές, θα είναι σαν να ακούω ακόμα τη φωνή της να μου ψιθυρίζει στο καμαρίνι: «Μανίτσα, πάμε».
Σε ευχαριστώ για όλα, Μαίρη. Για τους δρόμους που οργώσαμε, για τις νότες που μοιραστήκαμε, για την αγάπη σου.
Καλό σου ταξίδι.
Ο Στέλιος Τζανετής, σολίστ μπουζουκιού, υπήρξε στενός συνεργάτης της Μαίρης ΛίνταΟ Βινίσιους βρέθηκε σε γήπεδο γκολφ και αποφάσισε να οδηγήσει ένα από τα ειδικά αμαξίδια μετακίνησης που χρησιμοποιούνται στις εγκαταστάσεις. Ωστόσο, η βόλτα του δεν εξελίχθηκε ακριβώς όπως την περίμενε.
Ο 26χρονος εξτρέμ έχασε για λίγο τον έλεγχο του οχήματος, με αποτέλεσμα το αμαξίδιο να βγει εκτός της διαδρομής και να σταματήσει σε σημείο έξω από τον δρόμο.
Το περιστατικό, πάντως, δεν πήρε διαστάσεις, καθώς ο Βινίσιους αντιμετώπισε την απρόοπτη στιγμή με χιούμορ και χαμόγελο, δείχνοντας πως το διασκέδασε.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Η στιγμή καταγράφηκε σε βίντεο και γρήγορα έγινε viral στα social media, προσφέροντας μία πιο ανάλαφρη εικόνα του Βραζιλιάνου άσου, ο οποίος συνηθίζει να βρίσκεται στο επίκεντρο για τις ποδοσφαιρικές του εμφανίσεις και όχι για… οδηγικές περιπέτειες.
https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/07/WhatsApp-Video-2026-07-25-at-19.36.23.mp4Λίγο πριν από τις κατατακτήριες δοκιμές του Grand Prix της Ουγγαρίας, ένας Έλληνας φίλος της Ferrari κλήθηκε να προβλέψει τον νικητή.
Η απάντησή του ήταν άμεση, λιτή και χωρίς δεύτερη σκέψη: Λεκλέρ.
View this post on InstagramΟ Καζαντζάκης έλεγε ότι ελεύθερος άνθρωπος είναι αυτός που δεν φοβάται τον θάνατο. Μαζί του. Δεν ξέρω ωστόσο τι θα έλεγε αν ζούσε στις μέρες μας. Αν έβλεπε, με αφορμή τον θάνατο κάποιου, να κρεμιέται η ιδιωτική του ζωή στα μανταλάκια των μπουγαδόσχοινων του Διαδικτύου.
Στα τσιγκέλια των μιντιακών σφαγείων για λίγα κλικ. Χάριν, τάχα μου, της ενημέρωσης που δεν είναι όμως παρά κουτσομπολιό. Ούτε καν αυτό. Στις παλιές γειτονιές, στις παλιές αυλές, το κουτσομπολιό είχε κώδικες και κανόνες.
Μπορεί να έσερναν τα μύρια όσα στη σουρτούκα του απέναντι σπιτιού, να παρακολουθούσαν πίσω από τα κουρτινάκια με ποιον και τι ώρα μπαίνει στο σπίτι της, αλλά μπροστά στον θάνατο όλοι σιωπούσαν. Ακόμη και αν αυτός ο θάνατος ερχόταν κάτω από περίεργες συνθήκες, ενδεικτικές για τον τρόπο ζωής του τεθνεώτος, επικρατούσε ένας αταβιστικός σεβασμός. Και εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν λεγόταν κάτι, λεγόταν στα κρυφά.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Με μια ντροπή, βρε παιδί μου. Οσο ζούσε μπορεί να τον ή την «σταύρωναν», να τον έβαζαν στον τάκο, να έκαναν σχόλια κακεντρεχή και πικρόχολα, ειρωνικά και απαξιωτικά για συμπεριφορές πραγματικές ή φανταστικές. Ο πεθαμένος όμως ήταν ιερό πρόσωπο. Εστω μέχρι το μνημόσυνο των σαράντα του.
Ναι, ο ελεύθερος άνθρωπος του Νίκου Καζαντζάκη μπορεί να μη φοβάται τον θάνατο. Μπορεί να φοβάται όμως τη διαπόμπευση μετά τον θάνατό του. Που μεταφράζεται σε έναν κοινωνικό και ψυχολογικό «θάνατο» των δικών του ανθρώπων.
Να φεύγεις δηλαδή άγρια δολοφονημένος και να αφήνεις πίσω σου κι άλλους «νεκρούς». Θύματα μιας νοσηρής περιέργειας και μιας διαστρεβλωμένης άποψης περί αλήθειας. Αν ήταν όμως η αλήθεια και το «όλα στο φως» πανάκεια, δεν θα έσπαγε το κεφάλι του ο Ιψεν για να αναλύσει την αναγκαιότητα του ζωτικού ψεύδους στην «Αγριόπαπια».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Το είδαμε να συμβαίνει με τον πιο ειδεχθή τρόπο στο έγκλημα των τελευταίων ημερών. Ανθρωποι που ζουν μέσα στο ψέμα και την υποκρισία, έτοιμοι να ταΐσουν τα ένστικτά τους με «φρέσκο κρέας». Να σχολιάσουν, να κρίνουν, να ψέξουν τον νεκρό, νομίζοντας ότι έτσι κερδίζουν οι ίδιοι πόντους ηθικής. Ή κάτι ακόμη χειρότερο. Για λόγους ιδεοληπτικής σκοπιμότητας να αλλάξουν τους ρόλους μεταξύ θύτη και θύματος.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Τι σημασία έχει αν βρέθηκε άγρια δολοφονημένος. Ηταν πλούσιος, είχε κοινωνική προβολή, αντιπροσώπευε το κατεστημένο. Αρα αυτός έφταιγε και όχι ο νεαρός μετανάστης που τον κατακρεούργησε.
Νομίζουμε πως πετάμε στους αιθέρες των νέων ιδεών, της συμπερίληψης και της ελευθερίας και, με αφορμή τις παράλληλες αναγνώσεις τέτοιων περιστατικών, προσγειωνόμαστε απότομα στη βραχώδη επιφάνεια της πραγματικότητας.
Διότι ακόμη και οι απόψεις της νέας εποχής έχουν τα κλισέ και τα ταμπού τους. «Γιατί», σου λέει, «δεν δήλωνε τις προτιμήσεις του;». Και γιατί να τις δηλώσει; Πιο φασιστικό από το να απαγορεύεις σε κάποιον να μιλάει ή να του επιβάλλεις να μιλήσει για όσα δεν θέλει.
Εν τω μεταξύ, σε αυτή την ιστορία υπάρχουν δύο δίδυμα κορίτσια 16 ετών. Που δεν γνώρισαν τη μητέρα τους. Που πριν από δύο χρόνια έχασαν τη γιαγιά τους που τα μεγάλωσε. Και που αυτά βρήκαν τον πατέρα τους νεκρό στο γραφείο του. Να βγάλουμε όλοι τον σκασμό είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτά τα παιδιά.
Μεταγωγικό αεροσκάφος Α400Μ των γαλλικών ενόπλων δυνάμεων, που κινητοποιήθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών στο Μπορντό, πραγματοποίησε την πρώτη ρίψη επιβραδυντικού υλικού το απόγευμα στο Λακανό της Ζιρόντ.
Πρόκειται για την πρώτη φορά που το αεροσκάφος της Airbus χρησιμοποιείται σε πραγματικές συνθήκες, με δυνατότητα μεταφοράς 20.000 λίτρων νερού ή επιβραδυντικού υγρού.
Νωρίτερα, το γενικό επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων ανέφερε στο Γαλλικό Πρακτορείο πως «έχουν ολοκληρωθεί οι προετοιμασίες» για να αξιολογηθεί η τεράστια δεξαμενή του αεροσκάφους και να διασφαλιστεί η επιχειρησιακή του ετοιμότητα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Το πρωτότυπο, που δοκιμάστηκε από την κατασκευάστρια εταιρεία τον Απρίλιο του 2025, διαθέτει μια μεγάλη, ημικυλινδρική δεξαμενή τοποθετημένη στο κάτω μέρος του αεροπλάνου, χωρίς δομική τροποποίηση. Χάρη στο ειδικά σχεδιασμένο σύστημα, το Α400Μ μπορεί να πραγματοποιήσει ρίψεις υλικού ισοδύναμου με αυτόν τριών αεροσκαφών Canadair.
Η υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας διευκρίνισε ότι η σημερινή ρίψη είχε στόχο «τη δημιουργία ζωνών επιβραδυντικού υγρού έξω από τους ορεινούς όγκους και την περιφέρεια του Μπορντό».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Από το βράδυ, 1.500 στρατιώτες συμμετέχουν στην αντιμετώπιση των φλόγων, με βασική αποστολή να συνδράμουν στις εκκενώσεις των απειλούμενων ζωνών και να προστατεύσουν κατοικίες χωρίς επιτήρηση.
Μεταγωγικό αεροσκάφος Α400Μ των γαλλικών ενόπλων δυνάμεων, που κινητοποιήθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών στο Μπορντό, πραγματοποίησε την πρώτη ρίψη επιβραδυντικού υλικού το απόγευμα στο Λακανό της Ζιρόντ.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Πρόκειται για την πρώτη φορά που το αεροσκάφος της Airbus χρησιμοποιείται σε πραγματικές συνθήκες, με δυνατότητα μεταφοράς 20.000 λίτρων νερού ή επιβραδυντικού υγρού.
Νωρίτερα, το γενικό επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων ανέφερε στο Γαλλικό Πρακτορείο πως «έχουν ολοκληρωθεί οι προετοιμασίες» για να αξιολογηθεί η τεράστια δεξαμενή του αεροσκάφους και να διασφαλιστεί η επιχειρησιακή του ετοιμότητα.
Το πρωτότυπο, που δοκιμάστηκε από την κατασκευάστρια εταιρεία τον Απρίλιο του 2025, διαθέτει μια μεγάλη, ημικυλινδρική δεξαμενή τοποθετημένη στο κάτω μέρος του αεροπλάνου, χωρίς δομική τροποποίηση. Χάρη στο ειδικά σχεδιασμένο σύστημα, το Α400Μ μπορεί να πραγματοποιήσει ρίψεις υλικού ισοδύναμου με αυτόν τριών αεροσκαφών Canadair.
Η υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας διευκρίνισε ότι η σημερινή ρίψη είχε στόχο «τη δημιουργία ζωνών επιβραδυντικού υγρού έξω από τους ορεινούς όγκους και την περιφέρεια του Μπορντό».
Από το βράδυ, 1.500 στρατιώτες συμμετέχουν στην αντιμετώπιση των φλόγων, με βασική αποστολή να συνδράμουν στις εκκενώσεις των απειλούμενων ζωνών και να προστατεύσουν κατοικίες χωρίς επιτήρηση.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Στη Γαλλία, περίπου 200.000 άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια ή τους τόπους διακοπών τους, σε μια επιχείρηση εκκένωσης που «πιθανότατα» είναι η μεγαλύτερη που έχει οργανωθεί στη χώρα, σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιέζ.
Ιστορικό ρεκόρ στις πυρκαγιέςΑπό τις αρχές του έτους, οι πυρκαγιές στη Γαλλία έχουν καταστρέψει συνολικά 980.000 στρέμματα, επίδοση που χαρακτηρίζεται «ιστορικό ρεκόρ» από τον Νουνιέζ.
Ο υπουργός παρουσίασε την κατάσταση, σημειώνοντας ότι «υπάρχουν ακόμη πυρκαγιές που δεν έχουν οριοθετηθεί», όπως αυτές στη Ζιρόντ, στη Λαντ και το Βαρ, στη νοτιοδυτική και νοτιοανατολική Γαλλία.
Ωστόσο, η εκκένωση του Μπορντό, της μεγάλης πόλης της νοτιοδυτικής Γαλλίας, «δεν είναι στην ημερήσια διάταξη», παρά την πυρκαγιά που μαίνεται σε απόσταση μερικών δεκάδων χιλιομέτρων, σύμφωνα με τον δήμαρχο Τομάς Καζενάβ. Στο Μπορντό έχουν βρει καταφύγιο 5.000-6.000 άνθρωποι από γειτονικές κοινότητες που εκκενώθηκαν.
Δραματική κατάσταση στην ΙσπανίαΣτην Ισπανία, ο πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ τόνισε πως η προτεραιότητα της κυβέρνησης είναι «να σωθούν ζωές», χαρακτηρίζοντας «περίπλοκη» την κατάσταση, μετά από επίσκεψη σε κέντρο διαχείρισης εκτάκτων περιστατικών στη Μαδρίτη.
Σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών της Ισπανίας, οι πυρκαγιές στα δυτικά της πρωτεύουσας και την Άβιλα έχουν κάψει 250.000 στρέμματα, έκταση υπερδιπλάσια αυτής της πόλης του Παρισιού.
Μέχρι στιγμής, δεν έχουν αναφερθεί θύματα από τις πυρκαγιές στη Γαλλία και την Ισπανία.
Ο περιφερειάρχης της Μαδρίτης, Φρανθίσκο Μαρτίν Αγκίρε, προειδοποίησε ότι η ημέρα θα ήταν «δύσκολη» λόγω των «ακανόνιστων ριπών» ανέμου, ωστόσο εξέφρασε αισιοδοξία, καθώς «με την αύξηση της σχετικής υγρασίας και τη μείωση της θερμοκρασίας (…) υπάρχει μια πραγματική πιθανότητα να επιτεθούμε στη φωτιά με καλές πιθανότητες επιτυχίας».
Στα βόρεια προάστια της Μαδρίτης, στρώμα μαύρης στάχτης καλύπτει στέγες και βεράντες, ενώ ο καπνός και η μυρωδιά καμένου προκαλούν ερεθισμούς, αναγκάζοντας τους κατοίκους να κρατούν κλειστά τα παράθυρα. Στο Ελ Εσκοριάλ, το ιστορικό μοναστήρι της πόλης ήταν πνιγμένο στους καπνούς, σύμφωνα με δημοσιογράφους του Γαλλικού Πρακτορείου.
Πυρκαγιά στη βόρεια ΣκωτίαΣτη βόρεια Σκωτία, οι πυροσβέστες επιχειρούν σε πυρκαγιά σε βλάστηση στο εθνικό πάρκο Κέρνγκορν, που χαρακτηρίζεται «σοβαρή». Οι τοπικές αρχές κάλεσαν τους κατοίκους να απομακρυνθούν από την περιοχή.
Ο πρώτος υπουργός της Σκωτίας Τζον Σουίνι προήδρευσε το πρωί νέας σύσκεψης της ομάδας αντιμετώπισης κρίσεων, δηλώνοντας πως η κατάσταση παραμένει «περίπλοκη και δύσκολη».
Στη Γαλλία, περίπου 200.000 άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια ή τους τόπους διακοπών τους, σε μια επιχείρηση εκκένωσης που «πιθανότατα» είναι η μεγαλύτερη που έχει οργανωθεί στη χώρα, σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιέζ.
Κάποτε ξέραμε τι μας γίνεται, η σκάφη ήταν σκάφη, τα σύκα-σύκα και ο Βιτόριο ντε Σίκα σκηνοθέτης του νεορεαλισμού. Τώρα νεορεαλισμός είναι αμφίβολο αν υπάρχει, ή ακόμα και παλαιο-ρεαλισμός, και οι συγγραφείς, τις επόμενες μέρες, θα αποφασίσουν τι θα συμβεί στις προηγούμενες.
Ετσι γίνεται πάντα με αυτούς, κι ενώ παλιότερα υπήρχαν οι βασικές διακρίσεις και μπορούσαμε κάπως να συνεννοηθούμε, τώρα αυτό είναι μάλλον ακατόρθωτο: δεν ξέρεις, για παράδειγμα, τι λέει ο Τραμπ ο οποίος ισχυρίζεται πέντε διαφορετικά πράγματα μέσα σε μια μέρα, αλλά είναι πρωτοπόρος, ως ο πρώτος που εκόμισε τον σουρεαλισμό αλλά και την ασυναρτησία στην πολιτική και μας γλίτωσε από την καγκεμπίτικη λογική άλλων, π.χ., του Πούτιν που είναι και πιο αβάσταχτη – άρα λυτρωμός δεν υπάρχει.
Ξέραμε, πριν κάτι χρόνια, τι μας γίνεται – ή έτσι νομίζαμε. Τώρα; Τι να συμβαίνει ακριβώς στο Ιράν και με το Ιράν και εντός του Ιράν («Μα, πώς μπορεί κανείς να είναι Πέρσης;»), τι συμβαίνει με τη Ρωσία και την Ουκρανία;
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ποιος νικάει, ποιος δεν νικάει και ποιος νικάει μεν, ηττάται δε, χωρίς αυτό να έχει σημασία, διότι όλα έχουνε γίνει σχετικά – μήπως κι εδώ στην Ελλάδα δεν έχουμε εκείνους που γιορτάζουν διαρκώς την ήττα τους, με γιούργιες και παντομίμες στον Γράμμο; Και μήπως ο ευφυής Μανόλης Αναγνωστάκης δεν έγραψε αυτοσαρκαστικά «Θέλω άνεση σουίτας, είμαι ποιητής της ήττας»;
Αρα πώς νοείται η ήττα διά της συντριβής και πώς οι συνιστώσες ρευστοποιούμενες θα γίνουν πρόσκαιρα βασίλειο κάποιου τρίτου (για μετά βλέπουμε, πάλι) και ποια η ιδεολογία όλων εκείνων που ένας ελάσσων πατερούλης τούς αποδοκιμάζει δημοσίως κι αυτοί επιστρέφουν διαρκώς όπως η κότα που τη διώχνεις κι εκείνη ξαναγυρίζει επίμονα στον τραχανά; Οχι λίγοι, χουν λείχοντες, χαμαίσυρτοι και στο παρακαλετό, μαζοχιστικά αυτομαστιγούμενοι ξαναγυρίζουν με μειωμένες ηθικές εφεδρείες και με μάλλον χλωμό αυτοσεβασμό σε μια χαμένη υπόθεση. Φεύγουν και ξαναγυρίζουν συνέχεια στα ίδια, επαληθεύοντας αυτό που λέμε «η επιστροφή του γυρισμού». Και για ποια αποστασία του ’65 μιλάμε τόσα χρόνια, όταν η αποστασία πια έγινε καθημερινότητα και δεν υπάρχει όριο που να μην έχει ξεπεραστεί δίνοντας απόλαυση στους φιλόγελους και προκαλώντας κάποια πικρία στους περισσότερους εξ ημών που θέλουμε το πολιτικό παίγνιο να διαπνέεται από κάποια, στοιχειώδη, αν όχι σοβαρότητα, αλλά τουλάχιστον αξιοπρέπεια;
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Είναι δύσκολο να βγάλεις άκρη, πλέον, με τα καμώματα περιπτώσεων που παλιότερα, εμπνεόμενοι από κάποιο βοναπαρτικό Τίποτα, περνούσαν για κάπως σοβαροί και πίστευαν ότι θα αλλάξουν και την Ευρώπη, ως Ρομά που θα έρχονταν να μας διδάξουν νοικοκυριό στήνοντας τσαντίρι στο σαλόνι. Τι γίνεται τώρα, αδέρφια; Δεν μπορείτε να συγκρατηθείτε, ούτε στοιχειωδώς μπροστά στον ελάσσονα πατερούλη; Τέτοιος καημός… Και το θέμα είναι, πια, πως εμείς δεν καταλαβαίνουμε τι γίνεται: αν αυτό το πράγμα είναι μειξο-Δεξιά, Αριστερά, είναι Κεντροαριστερά, είναι Σοσιαλδημοκρατία με σταλινικό ωροσκόπο, είναι κάτι τρέχα-γύρευε στα θολά νερά κάποιου σοσιαλπατριωτισμού. Μήπως πρόκειται για παραλλαγές οπορτουνισμού και επιβίωση με σημαίες ευκαιρίας, που μάλλον είναι το πιθανότερο, διότι πρώτα πρέπει να ζει κανείς, κι έπειτα να φιλοσοφεί. Κάπως πρέπει να επιβιώνει ο καθείς, ιδίως αν δεν ξέρει άλλη δουλειά από τον σοσιαλισμό και την με το ζόρι σωτηρία του κόσμου.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Θα πεις: μήπως και με άλλα κόμματα δεν συμβαίνει το ίδιο – δηλαδή επίτηδες εμφανίζονται ιδεολογικώς αινιγματικά, ήτοι τουρλού, εκπέμποντας θολές, αριστεροδέξιες ανταύγειες κι όποιον πελάτη αρπάξουμε. Είναι το σύστημα πετάμε την μπάλα στα περιστέρια κι όποιο περιστέρι σηκωθεί, σηκώθηκε. Κι έτσι ζούμε όλοι μέσα σε πολλαπλή σύγχυση, και όσον αφορά τα παγκόσμια γεγονότα και όσον αφορά τη μικρή αυλή μας, όπου δύσκολα βγάζεις άκρη ιδεολογική, κομματική, ή, ψυχαναλυτική. Πιο πολύ παίζουν μερικά πρόσωπα ως περσόνες, ως ιδιαιτερότητες θα έλεγες, παρά ως ισχυρές προσωπικότητες που θα μπορούσαν, και με τη βοήθεια ισχυρών, διαλεχτών επιτελείων να στήσουν ένα σοβαρό σύστημα που να διαφεύγει της ευτραπελίας. Δύσκολο, θα πεις, αυτό, και πόσοι θα το ανέχονταν – πιο εύκολο είναι να βρεις κάπως σοβαροφανείς, θεατρικές περιπτώσεις, ιδεοδαγκωμένους, και, πού και πού καμιά πλανώμενη (κομματικώς) πασιονάρια που ενίοτε δεν περιφρονεί κι ένα κομψό ταγέρ και μια τσάντα Louis Vuitton – βαθύς, σοσιαλιστικός καημός η ακριβή τσάντα.
Εχουμε ανάγκη από σαφήνεια αλλά και από πρωτότυπη όραση – θυμήθηκα τώρα τον Μάνο Χατζιδάκι, ο οποίος όταν όλοι λατρεύαμε τον Γκάλη, εκείνος δεν τον άντεχε και, σε ένα ματς που τον ρωτήσανε, είπε «Μα τι πράμα είναι αυτός ο Γκάλης, παίρνει την μπάλα και βάζει οπωσδήποτε καλάθι. Δεν είναι εντελώς αντι-ερωτικό;». Γενικώς χρειαζόμαστε ανακαίνιση και φρέσκια, απρόσμενη αντίληψη, τώρα που διάφορες προοδευτικές ποικιλίες έφεραν ξανά τη Δεξιά στη μόδα. Βιοδιασπώμενα κόμματα που δεν υπάρχουν παρά σε ρευστή κατάσταση αέναων μετακομίσεων και μεταφοράς μεταφερομένου – αλλά η σύγχυση υπάρχει σχεδόν παντού κι αυτό είναι το θέμα: ποιος νικάει στο Ιράν; Κανείς δεν ξέρει. Ποιος νικάει στην Ουκρανία; Κανείς δεν ξέρει. Τι μέρα έχουμε σήμερα; Αρκετά πιθανό να είναι Σάββατο – μη ρωτάς για τις μέρες εμένα, έναν συνταξιούχο.
Το πρώτο του δείγμα γραφής με τη φανέλα της Άρσεναλ έδωσε ο Χρήστος Τζόλης, λίγες ημέρες μετά την ολοκλήρωση της μεγάλης μετακίνησής του στο Λονδίνο.
Ο Έλληνας εξτρέμ, για τον οποίο οι «κανονιέρηδες» δαπάνησαν 40 εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να τον αποκτήσουν από την Κλαμπ Μπριζ, πραγματοποίησε το ανεπίσημο ντεμπούτο του στο φιλικό απέναντι στη ΜΚ Ντονς.
Ο 24χρονος άσος ξεκίνησε βασικός και χρειάστηκε ελάχιστο χρόνο για να δείξει στοιχεία από το ταλέντο του. Μάλιστα, η επίσημη ιστοσελίδα της Άρσεναλ στάθηκε στην παρουσία του, χαρακτηρίζοντας το ξεκίνημά του ιδιαίτερα θετικό.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ο Τζόλης είχε από νωρίς ενεργό ρόλο στο παιχνίδι, δημιουργώντας ευκαιρίες για τους συμπαίκτες του.
Στην πρώτη του σημαντική ενέργεια συνεργάστηκε με τον Ρις Νέλσον, ο οποίος δεν κατάφερε να σκοράρει, ενώ λίγο αργότερα ήταν εκείνος που δημιούργησε το πρώτο γκολ της ομάδας του.
Με εξαιρετική συνεργασία με τον Ρικάρντο Καλαφιόρι, ο Έλληνας διεθνής έδωσε την ασίστ στον Νέλσον, ο οποίος αυτή τη φορά βρήκε τον δρόμο προς τα δίχτυα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Το πρώτο ανεπίσημο παιχνίδι του Έλληνα εξτρέμ με τα χρώματα της Άρσεναλ άφησε θετικές ενδείξεις, με τον Τζόλη να δείχνει πως θέλει να διεκδικήσει σημαντικό ρόλο στο πλάνο του Αρτέτα από την πρώτη του σεζόν στην Premier League.
View this post on InstagramH Ροκαφόντα είναι η φτωχική γειτονιά στη βορειοανατολική Καταλωνία όπου μεγάλωσε ο Λαμίν Γιαμάλ και όπου η γιαγιά του ζει ακόμα. Λίγες ημέρες μετά την κατάκτηση του Μουντιάλ από την Εθνική Ισπανίας, οι φωτογράφοι έσπευσαν να επισκεφθούν και πάλι το μέρος που έκανε γνωστός ο 19χρονος επιθετικός της Μπαρτσελόνα και της Εθνικής, όταν γιόρταζε τα γκολ του κάνοντας με τα χέρια του τους αριθμούς «304» – τα τρία τελευταία ψηφία του ταχυδρομικού κώδικα της Ροκαφόντα, όπου ζουν κυρίως μετανάστες. Το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής, διαπιστώνει ότι το 50% των κατοίκων της γειτονιάς κινδυνεύει από τη φτώχεια. Τα κτίρια δεν διαθέτουν ανελκυστήρες και είναι εμφανώς φθαρμένα. Σε όλα αυτά, λένε οι κάτοικοι, υπάρχει μόνο ένα αντίδοτο: το ποδόσφαιρο στις αλάνες.
Μέτρα για τη μείωση του κόστους ζωής, όπως η κατάργηση του ΦΠΑ στους οικιακούς λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος, την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης, όπως το πάγωμα των ενοικίων και η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, όπως ένα κρεβάτι για κάθε άστεγο, παρουσίασε μεταξύ άλλων ο Αντι Μπέρναμ, πέμπτος πρωθυπουργός της Βρετανίας μέσα σε τέσσερα χρόνια. Ο νέος ηγέτης των Εργατικών καλείται να αντιστρέψει τις συνέπειες του Brexit και να απαντήσει σε ένα φλέγον ερώτημα για την εποχή μας, ιδίως στην Ευρώπη: Θα καταφέρει η Κεντροαριστερά να προωθήσει πολιτικές που θα δημιουργήσουν εμπιστοσύνη στους πολίτες; Θα μπορέσει η Σοσιαλδημοκρατία να επιστρέψει σε κεντρικό πολιτικό ρόλο και να αποτελέσει ανάχωμα για την επικίνδυνη άνοδο της Ακροδεξιάς;
Οι αρχαίοι Ελληνες ενσωμάτωναν στη μυθολογία τους στοιχεία υψηλής τεχνολογίας. Υστερα ήρθαν οι περιγραφές μαχών και κατασκευαστικών έργων, από τα Κυκλώπεια Τείχη έως τον Παρθενώνα. Αυτή τη σχέση αναλύει ο καθηγητής και δάσκαλος χιλιάδων πολιτικών μηχανικών Θεοδόσης Τάσιος, στη σειρά βιβλίων με τίτλο «Αρχαία Ελληνική Τεχνολογία». Στα ομηρικά έπη τα ανάκτορα των θεών προστατεύονταν με «αυτόματες πύλες ουρανού» Πριν από το τεράστιο «ρομπότ», τον γίγαντα Τάλω, υπήρχαν οι «χρυσές θεραπαινίδες», «όμοιες με ζωντανές κοπέλες», ενώ ο Ηφαιστος στο εργαστήρι του είχε 20 μεγάλα «αυτόματα» φυσερά. «Το ομηρικό έπος δεν προβάλλει μόνο την ανθρώπινη τεχνολογία σε θεϊκό επίπεδο, αλλά δηλώνει και το μελλοντικό τεχνολογικό όραμα».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Το όνειρο η Μαρία-Μιχαέλα Χαιρέτη από τη Ρόδο το είχε από παλιά. Και την οδήγησε, με επιμονή στο να συγκεντρώσει 18.710 μόρια, κατακτώντας την πρώτη θέση στην Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ. «Είναι η ύψιστη ικανοποίηση», δήλωσε με πλατύ χαμόγελο, λίγο μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων που καρδιοχτύπησαν χιλιάδες οικογένειες. Στον μακρύ δρόμο προς την επιτυχία υπήρχε άγχος, αμφιβολίες και δύσκολες στιγμές. Μέσα στη χαρά της έχει και ένα μήνυμα για τους συνομηλίκους της: «Οι Πανελλαδικές δεν είναι ο μόνος δρόμος για τη ζωή και η αξία και οι δυνατότητες του καθενός δεν μετρώνται μόνο με τα μόρια. Οποιος προσπαθήσει αρκετά μπορεί να πετύχει τα όνειρα και τους στόχους του».