Feed aggregator

Απόφαση-ανάσα για τους δανειολήπτες κόκκινων δανείων που είχαν ενταχθεί στον «νόμο Κατσέλη» έλαβε χθες με μεγάλη πλειοψηφία η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου. Μέσα σε λιγότερο από τέσσερις ώρες οι ανώτατοι δικαστές είχαν ολοκληρώσει την κεκλεισμένων των θυρών διάσκεψή τους και με την ψήφο τους έγειρε ο ζυγός της Θέμιδος υπέρ της συγκεκριμένης κατηγορίας των δανειοληπτών σε μια πιλοτική δίκη με ευρύτατο κοινωνικό και οικονομικό αντίκτυπο.

Συγκεκριμένα, η Ολομέλεια του Ανώτατου Δικαστηρίου έκρινε ότι οι τόκοι στα δάνεια όσων έχουν υπαχθεί στον νόμο Κατσέλη θα πρέπει να υπολογίζονται με βάση τη μηνιαία δόση και όχι με βάση το σύνολο του ποσού. Επί της ουσίας η πλειοψηφία των δικαστών – πληροφορίες λένε ότι η διαφορά ήταν 35 ψήφοι έναντι 12 – συντάχθηκαν με την εισήγηση που είχε διατυπώσει ο εισηγητής, αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Σωκράτης Πλαστήρας, αλλά και με την πρόταση που είχε κάνει η πρώην εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεωργία Αδειλίνη περίπου πριν από έναν χρόνο, όταν συζητήθηκε η υπόθεση.

Το θέμα έφθασε στο ανώτατο δικαστήριο από το Ειρηνοδικείο Ιωαννίνων, ενώ δεκάδες δικαστήρια σε όλη την επικράτεια αποφάσιζαν διαφορετικά για τον υπολογισμό των τόκων.

Σύμφωνα με δικηγόρους των δανειοληπτών που δικαιώθηκαν, η απόφαση του δικαστηρίου αφορά περίπου 250.000 δικαστικές αποφάσεις, δηλαδή  ουσιαστικά αποτελεί «δίχτυ προστασίας» για ισάριθμες πρώτες κατοικίες που κινδύνευαν να χαθούν.

Υστερα από αυτή την εξέλιξη αυτό που αναμένεται είναι η δημοσίευση του σκεπτικού της απόφασης, που επίσης αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τόσο από την πλευρά των τραπεζών, που θα πρέπει να υπολογίζουν τον τόκο για τη συγκεκριμένη κατηγορία των πελατών τους με βάση τη μηνιαία δόση του δανείου τους, όσο και από τους ίδιους τους δανειολήπτες. Και αυτό γιατί, όπως επισημαίνεται, από το σκεπτικό της απόφασης θα φανεί αν θα έχει και αναδρομική ισχύ, κάτι που μπορεί να καταστήσει ακόμα πιο ευνοϊκή τη θέση των δανειοληπτών, γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα μπορούν να ζητήσουν να μειωθούν ακόμα περισσότερο οι δόσεις των δανείων τους, αφού προηγουμένως αφαιρεθούν οι τόκοι που έχουν πληρώσει όλα τα προηγούμενα χρόνια με βάση το σύνολο της οφειλής τους.

Σοβαρό τροχαίο στην Κηφισιά σημειώθηκε το απόγευμα της Παρασκευής, όταν ένα ΙΧ αυτοκίνητο ανετράπη, εγκλωβίζοντας δύο άτομα στο εσωτερικό του. Το ατύχημα έγινε στη συμβολή των οδών Γορτυνίας και Στρατηγού Δαγκλή, κοντά στη Χαριλάου Τρικούπη.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, το όχημα ανατράπηκε έπειτα από πλευρική πρόσκρουση με άλλο αυτοκίνητο. Η σύγκρουση είχε ως αποτέλεσμα το ΙΧ να αναποδογυρίσει, προκαλώντας πανικό στους διερχόμενους οδηγούς και πεζούς.

Στο σημείο έσπευσαν επτά πυροσβέστες με δύο οχήματα, οι οποίοι προχώρησαν στον απεγκλωβισμό των δύο επιβαινόντων. Παράλληλα, διασώστης του ΕΚΑΒ βρέθηκε στο σημείο για να παράσχει πρώτες βοήθειες.

Όπως έγινε γνωστό, οι εγκλωβισμένοι δεν έφεραν ανησυχητικά τραύματα, ωστόσο μεταφέρθηκαν προληπτικά για περαιτέρω ιατρικό έλεγχο.

Εχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια από τότε που ο μινιμαλισμός κυριαρχούσε στην αγορά των δρομικών παπουτσιών – οι παλιοί θα θυμούνται εκείνα τα καλτσοειδή υποδήματα με τα… δάχτυλα όταν το ξυπόλητο τρέξιμο βρισκόταν στο προσκήνιο. Στα χρόνια που ακολούθησαν, τα παπούτσια τρεξίματος «φούσκωναν» με εντυπωσιακούς ρυθμούς και γίνονταν όλο και πιο παχιά και πιο μαλακά με κάθε νέο μοντέλο.

Σήμερα, οι περισσότεροι δρομείς δεν βγαίνουν από το σπίτι χωρίς αρκετά εκατοστά αφρού – και συχνά και μια πλάκα από ανθρακόνημα – στα πέλματά τους. Παρότι τα μαξιμαλιστικά παπούτσια και τα super shoes προβάλλονται για τα «σωτήριά» τους οφέλη, αρκετοί ειδικοί επισημαίνουν ότι ταυτόχρονα ενθαρρύνουν μια παθητική λειτουργία του πέλματος, κάτι που μακροπρόθεσμα μπορεί να οδηγήσει σε μια αλυσίδα προβλημάτων.

Αυτός είναι και ο λόγος που, σύμφωνα με πολλούς, αξίζει να περνάμε χρόνο κινούμενοι με ελάχιστο ή και καθόλου υλικό ανάμεσα στα πέλματα και το έδαφος.

Οι βασικές αρχές του barefoot

Η αμερικανίδα αθλητίατρος-ποδίατρος Κριστίν Χόφμαν είναι από τις πιο σταθερές υποστηρίκτριες της ενσωμάτωσης του ξυπόλητου τρεξίματος στην προπόνηση. «Είμαι υπέρ της χρήσης του, ώστε οι δρομείς να υιοθετούν και να διατηρούν προσγείωση στο μέσο ή στο μπροστινό μέρος του πέλματος – κάτι που έχει φανεί ότι μειώνει τις δυνάμεις πρόσκρουσης και τον κίνδυνο τραυματισμών», εξηγεί στο περιοδικό «Outside Run».

Συστήνει σύντομα κομμάτια ξυπόλητου τρεξίματος σε επιφάνειες όπως το γρασίδι ή η άμμος, αλλά και άλλες δραστηριότητες χωρίς παπούτσια, όπως ασκήσεις ενδυνάμωσης, οι οποίες συμβάλλουν και στη μείωση του μήκους του διασκελισμού. Πέρα από την πρόληψη τραυματισμών, η Χόφμαν αναφέρει την ενδυνάμωση των ενδογενών μυών του ποδιού και τη βελτίωση της ισορροπίας και της ιδιοδεκτικότητας, σημειώνοντας ωστόσο ότι αυτά τα δευτερεύοντα οφέλη παραμένουν περισσότερο θεωρητικά και δεν υποστηρίζονται από ισχυρό όγκο επιστημονικών δεδομένων.

Στο ίδιο πνεύμα κινείται και ο προπονητής Πιτ Τζούλιαν από το www.unionathleticsclub.com, ο οποίος ενθαρρύνει τους αθλούμενούς του να περπατούν ξυπόλητοι στο σπίτι, να κάνουν γυμναστική χωρίς παπούτσια και να εκτελούν τα ανοίγματά τους μετά το τρέξιμο ξυπόλητοι, σε γρασίδι ή χλοοτάπητα. Οι αθλητές με δυνατά πέλματα και καλή κινητικότητα στην ποδοκνημική, λέει, τραυματίζονται σπανιότερα. «Ο καλύτερος τρόπος να χτίσεις δυνατά πόδια είναι να μη φοράς παπούτσια όταν δεν τα χρειάζεσαι».

Ο δρ Μαρκ Κουκουζέλα, γιατρός πρωτοβάθμιας φροντίδας και υποστηρικτής του «φυσικού τρεξίματος», τονίζει ότι το ξυπόλητο τρέξιμο ενθαρρύνει τη συνειδητή κίνηση: χαμηλότερο ρυθμό, καλύτερη αίσθηση του εδάφους και αρμονία με τη φυσική μηχανική. Προτείνει την ενσωμάτωση σύντομων περιόδων ξυπόλητου βαδίσματος ή τρεξίματος, ως επένδυση στη μακροχρόνια φυσική κατάσταση και ανθεκτικότητα. «Το ξυπόλητο βάδισμα ή το πολύ χαλαρό τρέξιμο βελτιώνει τη στάση του σώματος, ενεργοποιεί πιο αποτελεσματικά τους γλουτούς και τον κορμό και περιορίζει το υπερβολικό άνοιγμα του διασκελισμού», σημειώνει. «Καλλιεργεί ανθεκτικότητα, οικονομία κίνησης και μια βαθύτερη σύνδεση με την κίνηση».

Πώς να ξεκινήσετε

Αν η ιδέα να βγάλετε τα παπούτσια σάς ενθουσιάζει, καλώς – αλλά με μέτρο. Η Χόφμαν προειδοποιεί ότι η ποσότητα ξυπόλητης δραστηριότητας που μπορεί να αντέξει ένας δρομέας είναι απολύτως προσωπική. Δρομείς με τρέχοντες ή παλαιότερους τραυματισμούς, ιδιαίτερα στον αχίλλειο τένοντα, ή με έντονη πλατυποδία και υπερκινητικότητα, θα πρέπει να συμβουλευτούν ειδικό. Κι ο Κουκουζέλα συμφωνεί στην ανάγκη προσεκτικής μετάβασης. Απότομες αλλαγές μπορούν να οδηγήσουν σε τενοντίτιδα του αχίλλειου ή σε κατάγματα κόπωσης στα μετατάρσια, λόγω ανεπαρκούς δύναμης του πέλματος.

Χωρίς σταδιακή προσαρμογή, αυξάνεται ο κίνδυνος μυϊκών θλάσεων, τενοντικών κακώσεων ή ακόμη και οστικού οιδήματος, ιδιαίτερα σε δρομείς που έχουν συνηθίσει σε πολύ απορροφητικά παπούτσια. Η λύση είναι η υπομονή και η προοδευτική ένταξη. «Ξεκινώντας με σύντομα, εύκολα τρεξιματάκια σε μαλακές επιφάνειες, όπως το γρασίδι, μπορούμε να ενισχύσουμε φυσικά την υποστήριξη της καμάρας, να βελτιώσουμε την ισορροπία και να μειώσουμε τα ποσοστά χρόνιων τραυματισμών», εξηγεί ο Κουκουζέλα.

Τρέχω Tips

Ενα προοδευτικό πρόγραμμα

Για την έναρξη, η Χόφμαν προτείνει έναν καλοσυντηρημένο χώρο με γρασίδι ή συνθετικό τάπητα, ή έναν εσωτερικό χώρο με μοκέτα. Χωρίς κάλτσες και χωρίς παπούτσια.

*      Εβδομάδα 1η: 10 επαναλήψεις των 10 ξυπόλητων βημάτων μετά το τρέξιμο

*      Εβδομάδα 2η: 10 επαναλήψεις των 10 βημάτων πριν από το τρέξιμο (έπειτα από σύντομη προθέρμανση) και άλλες 10 μετά

*      Εβδομάδες 3η-6η: Προσθέστε 10 βήματα σε κάθε επανάληψη, με σταδιακή εξέλιξη έως 10 επαναλήψεις του ενός λεπτού ξυπόλητου τρεξίματος

*      Συντήρηση: 10 επαναλήψεις του 1 λεπτού ξυπόλητου τρεξίματος πριν και μετά το τρέξιμο

Υπάρχει λόγος που η μητέρα σας πάντα σας έλεγε να πίνετε το γάλα σας. Με τα 15 πολύτιμα θρεπτικά συστατικά του, το γάλα θεωρείται ένα εξαιρετικό ρόφημα. Εκτός από την υψηλής ποιότητας πρωτεΐνη που περιέχει, είναι πηγή υδατανθράκων, ηλεκτρολυτών και νερού, τα οποία είναι απαραίτητα για την επαναφορά των αποθεμάτων ενέργειας σε ικανοποιητικά επίπεδα ύστερα από οποιαδήποτε έντονη δραστηριότητα. Είτε πρόκειται για αθλητές υψηλού επιπέδου είτε για ερασιτέχνες δρομείς, το γάλα, σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες, αναδεικνύεται ως μια από τις καλύτερες επιλογές για την «επαναφόρτιση» του οργανισμού και την ενίσχυση της δρομικής μας απόδοσης.

Πιο συγκεκριμένα, το γάλα μπορεί να συμβάλει στην:

• Επανυδάτωση του οργανισμού, αναπληρώνοντας τα υγρά που χάνονται μέσω του ιδρώτα μετά την προπόνηση.
• Μείωση της μυϊκής κόπωσης και του ενδεχόμενου πόνου.
• Αναπλήρωση των αποθεμάτων γλυκογόνου στους μυς έπειτα από δραστηριότητες αντοχής, όπως το τρέξιμο, η κολύμβηση και η ποδηλασία.
• Αποκατάσταση της μυϊκής βλάβης και βελτιστοποίηση της σύνθεσης του σώματος αφού κάνει κανείς ασκήσεις αντίστασης, όπως βάρη.

Το καλύτερο απ’ όλα είναι ότι το γάλα είναι μια φυσική και προσιτή επιλογή που μπορεί να ενσωματωθεί εύκολα στην καθημερινή διατροφή. Συνιστάται λοιπόν να πιείτε ένα ποτήρι γάλα αμέσως μετά την προπόνηση ή τον αγώνα, καθώς τα θρεπτικά συστατικά του απορροφώνται γρήγορα από το σώμα.

Boost στην άσκηση με σωστούς συνδυασμούς

Ενισχύστε ακόμα περισσότερο την αποτελεσματικότητα του γάλακτος, συνδυάζοντάς το με:

1      Φρούτα

Η μπανάνα είναι μια πολύ καλή επιλογή λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς της σε κάλιο, έναν σημαντικό ηλεκτρολύτη που χάνεται με την εφίδρωση και βοηθά στην αποφυγή των κραμπών.

2      Δημητριακά

Τα δημητριακά ολικής άλεσης (όπως η βρόμη) παρέχουν υδατάνθρακες με χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη, που βοηθούν στην αργή και σταθερή αναπλήρωση της ενέργειας. Επιπλέον, η βρόμη είναι πηγή φυτικών ινών, οι οποίες βελτιώνουν την πέψη και ενισχύουν την υγεία του εντέρου. Το γάλα μαζί με δημητριακά αποτελεί έναν ιδανικό συνδυασμό για ένα πλήρες πρωινό ή για ένα ελαφρύ γεύμα μετά την προπόνηση, προσφέροντας ενέργεια και θρεπτικά συστατικά.

3      Ξηροί καρποί

Οι ξηροί καρποί, όπως τα αμύγδαλα ή τα καρύδια, είναι μια εξαιρετική πηγή «καλών» λιπαρών, τα οποία είναι απαραίτητα για την αναγέννηση των κυττάρων και την καλύτερη απορρόφηση των λιποδιαλυτών βιταμινών. Οι ξηροί καρποί είναι επίσης πλούσιοι σε αντιοξειδωτικά και βιταμίνες, που βοηθούν στην αποκατάσταση και τη μείωση της μυϊκής φλεγμονής μετά την άσκηση.

4      Λίγο μέλι

Το μέλι είναι μια φυσική πηγή ζάχαρης με υψηλή θρεπτική αξία και αντιοξειδωτικές ιδιότητες. Ετσι, δίνετε μια επιπλέον ώθηση στον οργανισμό σας, κάτι που σίγουρα χρειάζεστε ειδικά έπειτα από έντονες αερόβιες ασκήσεις.

5      Γιαούρτι ή τυρί cottage

Αυτός ο συνδυασμός βοηθά στην καλύτερη πέψη της πρωτεΐνης του γάλακτος και στην αποτελεσματικότερη απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών του.

Ο Τζέφρι Έπσταϊν φέρεται να είχε επιχειρήσει να καλλιεργήσει δεσμούς με τον Βλαντιμίρ Πούτιν και το περιβάλλον του, σύμφωνα με νέα έγγραφα του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ που αποκαλύπτει το CNN International. Τα έγγραφα ρίχνουν φως σε μια σειρά επικοινωνιών και επαφών του Αμερικανού χρηματιστή με Ρώσους αξιωματούχους και πρόσωπα επιρροής.

Τον Ιούνιο του 2018, έναν χρόνο μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Ρώσου πρέσβη στα Ηνωμένα Έθνη, Βιτάλι Τσούρκιν, ο Έπσταϊν φέρεται να αναζητούσε επαφή με τον υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ. Σε email προς τον Νορβηγό πολιτικό Θόρμπιορν Γιάγκλαντ, τότε γενικό γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης, ο Έπσταϊν πρότεινε να ενημερωθεί ο Πούτιν για τη διάθεσή του να συνομιλήσει με τον Λαβρόφ.

«Νομίζω ότι θα μπορούσατε να προτείνετε στον Πούτιν, ότι ο Λαβρόφ μπορεί να πάρει πληροφορίες μιλώντας μαζί μου. Ο Βιτάλι Τσούρκιν συνήθιζε να το κάνει, αλλά πέθανε», ανέφερε στο συγκεκριμένο μήνυμα. Ο Γιάγκλαντ απάντησε ότι θα συναντούσε τον βοηθό του Λαβρόφ την επόμενη εβδομάδα και θα του το μετέφερε.

Τα έγγραφα αποκαλύπτουν πως ο Έπσταϊν επιχείρησε επανειλημμένα να πλησιάσει υψηλόβαθμους Ρώσους αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Πούτιν. Οι επικοινωνίες του με διεθνείς πολιτικούς έχουν προκαλέσει νέες εικασίες σχετικά με τα κίνητρα και τις φιλοδοξίες του.

Ο Πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ ανακοίνωσε ότι η χώρα του θα διερευνήσει πιθανές διασυνδέσεις του Έπσταϊν με τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες. «Όλο και περισσότερα στοιχεία και σχόλια στον παγκόσμιο Τύπο σχετίζονται με την υποψία ότι αυτό το πρωτοφανές σκάνδαλο παιδεραστίας συνδιοργανώθηκε από τις ρωσικές υπηρεσίες πληροφοριών», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Το Κρεμλίνο απέρριψε κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς. Ο εκπρόσωπος Ντμίτρι Πεσκόφ τόνισε ότι «η θεωρία πως ο Έπσταϊν ήταν υπό τον έλεγχο των ρωσικών υπηρεσιών πληροφοριών δεν μπορεί να ληφθεί σοβαρά» και κάλεσε τους δημοσιογράφους «να μην χάνουν χρόνο» με τέτοιες εικασίες.

Σύμφωνα με τα έγγραφα, στις 9 Μαΐου 2013 ο Έπσταϊν ενημέρωσε τον πρώην πρωθυπουργό του Ισραήλ Εχούντ Μπαράκ ότι ο Γιάγκλαντ θα έβλεπε τον Πούτιν στο Σότσι και ίσως μετέφερε μήνυμα εκ μέρους του. Ο Έπσταϊν πρόσθεσε: «Δεν τον συνάντησα ποτέ, ήθελα να το ξέρετε».

Σε επόμενο email, ο Γιάγκλαντ τον ενημέρωσε πως θα μετέφερε μήνυμα στον Ρώσο πρόεδρο ότι ο Έπσταϊν θα μπορούσε να φανεί χρήσιμος. Ο Έπσταϊν απάντησε ότι ήθελε μια συνάντηση «τουλάχιστον δύο έως τριών ωρών» και ότι συμβουλεύει τον Γκέιτς, προσθέτοντας πως «αυτό είναι εμπιστευτικό».

Ένα χρόνο αργότερα, το 2014, ο τότε διευθυντής του MIT Media Lab, Τζόι Ίτο, ενημέρωσε τον Έπσταϊν πως δεν κατάφερε να πείσει τον ιδρυτή του LinkedIn να τον συνοδεύσει σε συνάντηση με τον Πούτιν.

Οι επικοινωνίες αυτές καταγράφονται σε μια κρίσιμη περίοδο μετά τις κατηγορίες των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών περί ρωσικής ανάμειξης στις εκλογές του 2016, τις οποίες κέρδισε ο Ντόναλντ Τραμπ. Το καλοκαίρι του 2018, ο Γιάγκλαντ ανέφερε στον Έπσταϊν ότι θα ταξίδευε στη Μόσχα για επαφές με τον Πούτιν, τον Λαβρόφ και τον τότε πρωθυπουργό Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Ο Έπσταϊν απάντησε: «Λυπάμαι απλώς που δεν είμαι μαζί σας για να συναντήσω τους Ρώσους».

Τα ίδια έγγραφα δείχνουν ότι ο Έπσταϊν διατηρούσε επαφές με Ρώσους που είχαν δεσμούς με την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας (FSB). Σε email του 2015 προς τον επενδυτή Πίτερ Θιλ, χαρακτήριζε τον Σεργκέι Μπελιακόφ, απόφοιτο της Ακαδημίας FSB, ως «πολύ καλό μου φίλο».

Αν και δεν είναι γνωστό πόσο συχνά ταξίδευε στη Ρωσία, τα αρχεία πτήσεων που δημοσιοποιήθηκαν από το Υπουργείο Δικαιοσύνης επιβεβαιώνουν ότι ο Έπσταϊν επισκέφθηκε τη χώρα. Μαζί με τη Γκισλέιν Μάξγουελ ταξίδεψαν στη Μόσχα και στην Αγία Πετρούπολη τον Νοέμβριο του 2002 με το προσωπικό του αεροσκάφος.

Το 2018 υπέβαλε εκ νέου αίτηση για ρωσική βίζα, ενώ τον Μάρτιο του 2019 η ομάδα του ζήτησε να μεταφερθεί η ισχύουσα βίζα του σε νέο διαβατήριο, λίγους μήνες πριν τη σύλληψή του με ομοσπονδιακές κατηγορίες για σεξουαλική εμπορία ανηλίκων.

Η Κρίσταλ Πάλας έφυγε με μεγάλο διπλό από την έδρα της Μπράιτον, επικρατώντας με 1-0 χάρη στο γκολ του Σαρ και βάζοντας τέλος σε ένα αρνητικό σερί δώδεκα αγώνων χωρίς νίκη.

Βασικός στην αναμέτρηση ξεκίνησε ο Μπάμπης Κωστούλας, ο οποίος αγωνίστηκε για 82 λεπτά πριν παραχωρήσει τη θέση του στον Τζακ Χίνσελγουντ. Ο Έλληνας επιθετικός ξεχώρισε ως ο πιο απειλητικός παίκτης των «γλάρων», καταγράφοντας δύο τελικές προσπάθειες, με τη μία να βρίσκει στόχο, συγκεντρώνοντας συνολικά 0.33 xG.

Ο Κωστούλας συμμετείχε ενεργά στο παιχνίδι της ομάδας του, έχοντας 47 επαφές με την μπάλα και 22 επιτυχημένες πάσες σε 28 προσπάθειες. Παράλληλα, μέτρησε 13 κουβαλήματα, εκ των οποίων το ένα ήταν προωθητικό, ενώ συνέβαλε και ανασταλτικά με ανακτήσεις και απομακρύνσεις.

• Τελικές προσπάθειες: 2

• Σουτ στον στόχο: 1

• xGoals: 0.33

• Πάσες: 22/28

• Επαφές με την μπάλα: 47

• Κουβαλήματα: 13

• Προωθητικά κουβαλήματα: 1

• Τάκλιν: 1/2

• Απομακρύνσεις: 3

• Ανακτήσεις κατοχής: 4

• Μονομαχίες: 2/12

Το τρέξιμο με τα παιδιά μπορεί να γίνει ένας υπέροχος τρόπος να μοιραστείτε χρόνο, κίνηση και – γιατί όχι – τις πρώτες βάσεις μιας υγιούς σχέσης με τη σωματική άσκηση. Το ερώτημα όμως έρχεται σχεδόν αμέσως: πότε είναι η κατάλληλη ηλικία για να ξεκινήσουν; Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή όσο ένας «μαγικός» αριθμός. Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένες βασικές αρχές που μπορούν να βοηθήσουν τους γονείς να πάρουν πιο ψύχραιμες και ασφαλείς αποφάσεις.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), τα παιδιά και οι έφηβοι ηλικίας 5 έως 17 ετών θα πρέπει να κάνουν τουλάχιστον 60 λεπτά μέτριας έως έντονης σωματικής δραστηριότητας καθημερινά. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της άσκησης καλό είναι να είναι αερόβιο – όπως το τρέξιμο, η ποδηλασία ή το ενεργητικό παιχνίδι. Παράλληλα, οι οδηγίες τονίζουν ότι τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα η δραστηριότητα θα πρέπει να περιλαμβάνει ασκήσεις που ενδυναμώνουν μύες και οστά, όπως σπριντ, παιχνίδια με άλματα, αθλήματα επαφής ή ακόμη και προπόνηση με αντιστάσεις, προσαρμοσμένη πάντα στην ηλικία.

Τα περισσότερα παιδιά περνούν τα πρώτα χρόνια της ζωής τους μέσα σε αδόμητες δραστηριότητες: τρέχουν, σταματούν, πηδούν, αλλάζουν κατεύθυνση, ξαναξεκινούν. Ολα αυτά δείχνουν ότι διαθέτουν τη βασική δύναμη και ικανότητα να τρέξουν. Υπάρχει όμως μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα σε αυτό το φυσικό, αυθόρμητο παιχνίδι και στο συνεχόμενο τρέξιμο μεγαλύτερης διάρκειας. Το ελεύθερο παιχνίδι χαρακτηρίζεται από σύντομες εκρήξεις έντασης που εναλλάσσονται με διαλείμματα ξεκούρασης. Αντίθετα, το συνεχόμενο τρέξιμο απαιτεί σταθερό ρυθμό και παρατεταμένη προσπάθεια. Και εδώ αξίζει να θυμόμαστε ότι τα παιδιά δεν είναι μικρογραφίες ενηλίκων: ρυθμίζουν τη θερμοκρασία του σώματός τους διαφορετικά και είναι πιο ευάλωτα στην υπερθέρμανση. Γι’ αυτό χρειάζονται συχνά διαλείμματα και καλή ενυδάτωση – ακόμη κι αν τα ίδια δηλώνουν ότι «δεν διψάνε». Επιπλέον, η κίνηση των παιδιών βασίζεται σχεδόν πάντα στο παιχνίδι και όχι σε τυποποιημένες «ασκήσεις». Και αυτό είναι καλό. Το ελεύθερο παιχνίδι δεν καλύπτει μόνο τις συστάσεις για τη σωματική δραστηριότητα, αλλά συμβάλλει και στην ανάπτυξη κινητικών δεξιοτήτων και κοινωνικών ικανοτήτων. Το τρέξιμο, λοιπόν, δεν είναι πρόβλημα – αρκεί να μη γίνει υποκατάστατο όλου του παιχνιδιού.

Το τρέξιμο, ακόμη και στους ενηλίκους, συνδέεται με υψηλά ποσοστά τραυματισμών: σχεδόν οι μισοί δρομείς τραυματίζονται τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο. Στους εφήβους που προπονούνται συστηματικά, μελέτες δείχνουν ότι περίπου το 18% υπέστη τραυματισμό μέσα σε διάστημα οκτώ μηνών.

Οι περισσότεροι από αυτούς τους τραυματισμούς ανήκουν στην κατηγορία της υπέρχρησης – προκύπτουν δηλαδή όταν κάποιος αυξάνει πολύ γρήγορα την ένταση ή τον όγκο της προπόνησης, χωρίς να δώσει χρόνο στο σώμα να προσαρμοστεί. Υπάρχουν ενδείξεις ότι παιδιά με αδύναμους μυς γύρω από τα γόνατα και τους γοφούς μπορεί να είναι πιο επιρρεπή σε τραυματισμούς, ενώ τα κορίτσια φαίνεται να αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο από τα αγόρια. Οι λόγοι δεν είναι απολύτως ξεκάθαροι, αλλά πιθανόν σχετίζονται με τη μικρότερη μυϊκή μάζα, που μεταφέρει μεγαλύτερο φορτίο σε οστά και αρθρώσεις.

Το βασικό μήνυμα, πάντως, είναι απλό – και ισχύει για μικρούς και μεγάλους: ξεκίνημα με μέτρο, αργή πρόοδος και υπομονή. Το «πάρα πολλά, πάρα πολύ γρήγορα» είναι σχεδόν πάντα συνταγή για τραυματισμό. Και στο παιδικό τρέξιμο, το λιγότερο συχνά είναι περισσότερο.

Τα παιδιά που κινούνται περισσότερο – είτε τρέχοντας είτε μέσα από άλλες μορφές άσκησης – φαίνεται να κερδίζουν σε πολλά επίπεδα. Εχουν μικρότερο κίνδυνο παιδικής παχυσαρκίας, καλύτερη καρδιαγγειακή υγεία και πιο θετική ψυχική διάθεση. Παράλληλα, αυξάνονται οι πιθανότητες να παραμείνουν σωματικά δραστήρια και στην ενήλικη ζωή, κάτι που ίσως είναι και το πιο πολύτιμο «δώρο» που μπορεί να τους προσφέρει η άσκηση από νωρίς. Με άλλα λόγια, τα οφέλη του τρεξίματος είναι πιθανό να υπερτερούν των πιθανών αρνητικών επιπτώσεων – ιδίως όταν γίνεται με ασφάλεια, μέτρο και χωρίς υπερβολικές φιλοδοξίες για χρόνους και αποστάσεις.

Η βιολογική ωρίμαση διαφέρει από παιδί σε παιδί, επομένως δεν υπάρχει μία και μοναδική «σωστή» ηλικία για να ξεκινήσει το τρέξιμο. Τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν πάντως ότι τα παιδιά κάτω των πέντε ετών δεν έχουν καμία ανάγκη για οργανωμένη άσκηση: η κίνησή τους θα πρέπει να προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά από το παιχνίδι.

Από την ηλικία των πέντε έως επτά ετών, ορισμένοι ειδικοί θεωρούν ότι μπορούν να ενταχθούν μία ή δύο δραστηριότητες τρεξίματος την εβδομάδα, πάντα με παιχνιδιάρικο χαρακτήρα – κυνηγητό, παιχνίδια ρόλων, «κολλημένος στη λάσπη». Το συνεχόμενο τρέξιμο, ωστόσο, καλό είναι να περιμένει.

Μεταξύ επτά και εννέα ετών, τα παιδιά μπορούν σταδιακά να τρέχουν συνεχόμενα για 20 έως 30 λεπτά, έως και τρεις φορές την εβδομάδα. Σε αυτή τη φάση έχουν συνήθως την απαραίτητη μυϊκή δύναμη ώστε να μειώνεται ο κίνδυνος τραυματισμών. Από τα δέκα έως τα δώδεκα χρόνια, η συχνότητα μπορεί να αυξηθεί σε τρεις έως πέντε προπονήσεις την εβδομάδα, με διάρκεια 20 έως 40 λεπτά. Η απόσταση, ωστόσο, καλό είναι να περιορίζεται περίπου στα 5 χιλιόμετρα ανά προπόνηση.

Σε αυτές τις ηλικίες, το τρέξιμο δεν θα πρέπει να λειτουργεί απομονωμένα. Η ενασχόληση με άλλα αθλήματα που περιλαμβάνουν υψηλή ένταση, άλματα και αλλαγές κατεύθυνσης βοηθά τόσο στην αποφυγή τραυματισμών από υπερβολική χρήση όσο και στην πιο ισορροπημένη σωματική ανάπτυξη.

Στην εφηβεία (13–17 ετών), το τρέξιμο μπορεί να πάρει πιο «προσωπικό» χαρακτήρα. Αν ο έφηβος το απολαμβάνει, μπορεί να τρέχει τρεις έως πέντε φορές την εβδομάδα και να επεκτείνει ορισμένα τρεξίματα έως περίπου 8 χιλιόμετρα. Και εδώ, όμως, η ποικιλία παραμένει σημαντική: ένα διάλειμμα λίγων μηνών κάθε χρόνο από το τρέξιμο, με έμφαση σε άλλα αθλήματα, μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα ωφέλιμο.

Ολες αυτές οι προτάσεις λειτουργούν ως γενικές κατευθύνσεις και όχι ως άκαμπτοι κανόνες. Το πιο σημαντικό είναι το παιδί ή ο έφηβος να είναι σωματικά έτοιμος, να έχει διάθεση και – κυρίως – να μην πονάει.

Ο Χάντερ Μπένετ είναι λέκτορας Επιστήμης της Ασκησης στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Αυστραλίας. Το κείμενό του αναδημοσιεύεται από το περιοδικό The Conversation με άδεια Creative Commons.

Από τις 3 Αυγούστου 2026 η έκδοση του νέου διαβατηρίου θα απαιτεί την κατοχή νέου τύπου δελτίου ταυτότητας. Η αλλαγή αυτή αποσκοπεί στην ενίσχυση της ασφάλειας και της αξιοπιστίας της διαδικασίας, σύμφωνα με ανακοίνωση του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.

Το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και η Ελληνική Αστυνομία υπογραμμίζουν ότι συνεχίζουν τον εκσυγχρονισμό των διαδικασιών και την αναβάθμιση των πληροφοριακών συστημάτων. Στόχος είναι η ταχύτερη, ασφαλέστερη και ποιοτικότερη εξυπηρέτηση των πολιτών.

Η έκδοση των ελληνικών διαβατηρίων εισέρχεται σε νέα ψηφιακή εποχή. Το νέο σύστημα ηλεκτρονικής διακίνησης δικαιολογητικών περιορίζει τη γραφειοκρατία και επιταχύνει τη διαδικασία, ιδιαίτερα για τους Έλληνες του εξωτερικού.

Η νέα εφαρμογή αναπτύχθηκε χωρίς επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού και πληροί πλήρως τις προδιαγραφές ασφάλειας και προστασίας προσωπικών δεδομένων, όπως προβλέπει η ισχύουσα νομοθεσία.

Η ψηφιοποίηση της διαδικασίας φέρνει σημαντικά πλεονεκτήματα για πολίτες και υπηρεσίες. Ο χρόνος διεκπεραίωσης μειώνεται κατά μία έως δύο ημέρες, καθώς καταργείται η αποστολή έντυπων δικαιολογητικών μέσω ταχυδρομείου.

Παράλληλα, περιορίζονται τα λάθη στην καταχώριση στοιχείων, αφού το σύστημα προσυμπληρώνει αυτόματα δεδομένα μέσω διασύνδεσης με άλλα πληροφοριακά συστήματα. Επιπλέον, καταργούνται ορισμένα δικαιολογητικά που απαιτούνταν στο παρελθόν, όπως το ψηφιακό αντίγραφο ταυτότητας και η βεβαίωση απώλειας ή κλοπής διαβατηρίου.

Η νέα διαδικασία μειώνει τις δαπάνες ταχυμεταφοράς και ενισχύει την ασφάλεια των εγγράφων, καθώς οι φωτογραφίες συλλέγονται πλέον σε ψηφιακή μορφή υψηλής ανάλυσης.

Το νέο σύστημα λειτουργεί ήδη σε όλα τα Γραφεία Διαβατηρίων και τα Σημεία Παραλαβής Δικαιολογητικών της χώρας. Μέχρι το 2026 προβλέπεται η επέκτασή του και στις Ελληνικές Προξενικές Αρχές του εξωτερικού, μειώνοντας τον χρόνο έκδοσης διαβατηρίων για τους Έλληνες του εξωτερικού έως και κατά 30 ημέρες.

Η διαδικασία τέθηκε σε λειτουργία στις 31 Δεκεμβρίου 2025. Έως τις 31 Ιανουαρίου 2026 θα εφαρμόζεται παράλληλα και η παλαιά μέθοδος με έντυπα δικαιολογητικά, ώστε να διασφαλιστεί η ομαλή μετάβαση στο νέο σύστημα.

Στα 18 του είχε αποφασίσει να φύγει για το Παρίσι, όπου σπούδασε νομικά. Αλλά εκείνο το βράδυ πριν από την αναχώρηση μία παράσταση των «Χοηφόρων» στο Ηρώδειο έμοιαζε να τον τραβάει πίσω στη γενέθλια γη. Σήμερα πια, εξομολογείται στο αυτοβιογραφικό βιβλίο «Κρυμμένη πατρίδα», που αναμένεται από τις εκδόσεις Πατάκη την επόμενη εβδομάδα, αισθάνεται ότι δεν έπαυσε ποτέ να φεύγει και να επιστρέφει στην Ελλάδα – «χωρίς να έχω ακόμα καταλάβει αν αυτό το ατέρμονο πηγαινέλα μπορεί να τελειώνει κάπου».

Το σίγουρο είναι ότι η διαδρομή του Γιάννη Κιουρτσάκη έχει αφήσει τις δικές της «αποκρυσταλλώσεις» ανάμεσα στη μελέτη και τη μυθοπλασία, το συγγραφικό εγώ και το «εμείς» ως φωνή του τόπου, τον αστικό πολιτισμό και τη λαϊκή παράδοση. Στην εργογραφία του άλλωστε εντοπίζουμε, εκτός άλλων: τις μελέτες «Ελληνισμός και Δύση στο στοχασμό του Σεφέρη» (Κέδρος, 1979, γ’ έκδοση 2014), «Προφορική παράδοση και ομαδική δημιουργία. Το παράδειγμα του Καραγκιόζη» (Κέδρος, 1983), λογοτεχνικά δοκίμια για το καρναβάλι, τον Παπαδιαμάντη, το 1821 και τον Λάκη Παπαστάθη και, φυσικά, το «Σαν μυθιστόρημα» (Κέδρος, 1995). Το βιβλίο που ξεκινά σαν απομνημόνευμα για να αποκτήσει τη διάσταση ενός μυθιστορήματος και να παραμείνει στους σημαντικότερους τίτλους της τελευταίας 50ετίας με την έκθεση των οικογενειακών βιωμάτων του, στο επίκεντρο των οποίων βρίσκεται η αυτοχειρία του Χάρη, του μεγαλύτερου αδελφού του, σε ηλικία 26 ετών. Παράλληλα αφηγείται εκεί την προσωπική διαδρομή από τα παιδικά του χρόνια ώς την εφηβεία του: «Ετσι σκαλίζω μέσα στις παιδικές μου αναμνήσεις και προσπαθώ να ξεδιαλέξω όσες από αυτές μου δείχνουν πιο καλά αυτό που είμαι και αυτό που έγινα, τον μοναδικό μου εαυτό και, μέσα του, τον ανθρώπινο πυρήνα που μοιράζομαι με τους άλλους. Προσπαθώ να ξαναβρώ όχι τα πράγματα ή τα γεγονότα –αυτά είναι συνήθως φτωχά και πάντοτε αλλοιωμένα από τη μνήμη που μου τα επιστρέφει – αλλά το χνάρι τους στο κορμί και στην ψυχή μου».

Το ταξίδι συνεχίζεται εν πολλοίς και στο νεότερο αυτοβιογραφικό βιβλίο, όπου για άλλη μια φορά ο Κιουρτσάκης συναντάει και «συνδιαλέγεται» με τους δασκάλους του, τους φίλους του, τον αναγνώστη· με την ελληνική λαϊκή παράδοση και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό· με τους αγαπημένους νεκρούς και τις νεότερες γενιές. Μέσα σ’ αυτό το αφήγημα η ταυτότητα, ατομική και συλλογική, ως ιδρυτική και αναπόφευκτη σχέση με τους άλλους, δεν λείπει ποτέ. «Ενα σαράκι τυραννούσε ύπουλα την ψυχή μου – και δεν γινόταν αλλιώς. Μπορούσα τάχα να ξεχάσω το τραγικό πρόσωπο του αυτόχειρα Χάρη στις Βρυξέλλες; Μπορούσα να ξεχάσω τα όνειρα που τρέφαμε και οι δύο για την Ελλάδα και για την Ευρώπη και που, αυτόν τουλάχιστον, τον είχαν ανελέητα προδώσει; Και, καθώς η πίκρα της ξενιτιάς δεν έπαυε, ασυναίσθητα, να σταλάζει μέσα μου με την παραμικρή αφορμή, ένιωθα τώρα όλο και πιο συχνά την ανάγκη να συγκρίνω τις δυο πατρίδες μου. Θες οι περιοδικές απουσίες της Ζιζέλ από το Παρίσι· θες η καταφρόνια της αστικής της οικογένειας, που μ’ έβλεπε σαν έναν άξεστο Ανατολίτη· θες ένα επεισόδιο με τη γαλλική αστυνομία που με είχε συλλάβει και χτυπήσει μια νύχτα, παίρνοντάς με, από μια παρεξήγηση, για κλέφτη· θες τα χίλια δυο μικροσυμβάντα της καθημερινής ζωής, είχαν σπείρει μέσα μου πολλές αμφιβολίες για την προθυμία αυτής της χώρας να μου επιτρέψει να ριζώσω μέσα της, όπως το ποθούσα».

Ανατρέχοντας στην πορεία έξι δεκαετιών ο συγγραφέας της «Κρυμμένης πατρίδας» αναδεικνύει τελικά τη μόνιμη αγωνία του: τον τρόπο που η φωνή του τόπου γίνεται η φωνή της γλώσσας. Με την άδεια του εκδοτικού οίκου, προδημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο.

Ενα διάφανο χειμωνιάτικο πρωί, ἐνῶ περπατοῦσα ἀμέριμνα στήν ἐξοχή, μέ κεραυνοβόλησε μιά ἀπίστευτη ἀποκάλυψη: ἔξαφνα ὁ χρόνος εἶχε γιά μένα σταματήσει καί ὁ νεκρός πρίν ἀπό εἴκοσι χρόνια ἀδερφός μου ἀνάσαινε μέσα μου ζωντανός! Λές καί σχηματίζαμε ἕνα σῶμα, μοναδικό κι ὅμως διπλό, μέ δύο ξεχωριστές ψυχές, ἡ καθεμιά ἀπό τίς ὁποῖες ἦταν ἱκανή νά φωτίσει, νά καθρεφτίσει, ν’ ἀποκαλύψει τά ἄγνωστα βάθη τῆς ἄλλης!

Ἀπό ποῦ εἶχε ἀναδυθεῖ αὐτό τό ἀλλόκοτο ὅραμα; Τό κατάλαβα μόλις συνῆλθα ἀπό τό θάμβος: ἡ πηγή του ἦταν τό Δίκωλον, ἕνα πρόσωπο τοῦ παλιοῦ ποντιακοῦ καρναβαλιοῦ τοῦ δωδεκαημέρου, πού ὀνομαζόταν ἔτσι ἐπειδή κουβαλοῦσε στή ράχη του τό σῶμα τοῦ νεκροῦ του ἀδερφοῦ· κάτι πού δέν εἶναι διόλου σπάνιο στά καρναβάλια (παρόμοιες διπλές φιγοῦρες ἤ προσωπεῖα, πού ἑνώνουν σέ μιά μορφή τόν ζωντανό μέ τόν νεκρό, τόν νέο μέ τόν γέρο, τό καινούργιο μέ τό παλιό εἶναι συνηθισμένες). Καί τότε συνειδητοποίησα γιά ποιόν λόγο αὐτή ἡ φιγούρα μέ εἶχε συναρπάσει ὅταν μελετοῦσα τό καρναβάλι: πολύ ἁπλά, γιατί στήν πραγματική ζωή τό Δίκωλον ἤμουν ἐγώ!

Τό ἴδιο βράδυ ἐμφανίστηκε, στήν πρώτη σελίδα τοῦ βιβλίου πού ἄρχισα νά γράφω, ὁ Χάρης, ὁ αὐτόχειρας ἀδερφός μου.

Δέν εἶναι χαρακτηριστικό; Ἀπό τό ξεκίνημα ἑνός βιβλίου πού τό φανταζόμουν νά περιστρέφεται ἀποκλειστικά γύρω ἀπό τόν ἑαυτό μου καί τά βιώματά του, τό πρῶτο πρόσωπο πού «γράφτηκε» στό λευκό χαρτί ἦταν, ἀχώριστα ἀπό ἐμένα, ὁ χαμένος μου ἀδερφός, πού δέν εἶχε πάψει νά φωλιάζει μέσα μου ἀπό ἐκείνη τή γεναριάτικη νύχτα τοῦ 1960 στίς Βρυξέλλες, ὅταν εἶχε κόψει τόσο πρόωρα τό νῆμα τῆς ζωῆς του. Σ’ ἐκεῖνον θά ἔδινα τώρα νέα ζωή μέ τό βιβλίο μου· κι ἐκεῖνος θά μοῦ ἔδινε τή νέα ζωή πού χρειαζόμουν γιά νά τό γράψω. Τό βιβλίο αὐτό δέν θά ἦταν μιά αὐτοβιογραφία, ἀλλά μιά διπλή βιογραφία, θρεμμένη ἐξίσου ἀπό τή ζωή καί τή φαντασία, δηλαδή ἕνα μυθιστόρημα.

Ἀλήθεια, τό πρόσωπο τοῦ Χάρη θά γινόταν ἄραγε τόσο ἀποκαλυπτικό γιά τή δουλειά μου, ἄν δέν εἶχε τραφεῖ μέσα μου ἀπό τό πνεῦμα τοῦ καρναβαλιοῦ πού ἀνασταίνει τούς νεκρούς καί ἀδελφώνει ζωή καί θάνατο σ’ ἕνα ἀειθαλές σῶμα; Αὐτή δέν ἦταν ἡ λογοτεχνική μήτρα ὅπου εἶχε σχηματιστεῖ ἡ κρυφή μου γνώση γιά ἐμᾶς τούς δύο; […]

Ξαναδιαβάζω ἐκεῖνο τό ποίημα τοῦ 1967 καί μένω κατάπληκτος διαπιστώνοντας ὅτι, πολλά χρόνια προτοῦ ἀνακαλύψω τόν Μπαχτίν καί αἰσθανθῶ νά σκιρτάει μέσα μου τό «Δίκωλον», ὁ νεκρός Χάρης εἶχε ἤδη γίνει γιά μένα τό ἄλλο μέρος τοῦ ἑαυτοῦ μου καί τῶν χαμένων ὀνείρων καί τῶν δυό μας – τί λέω, τῶν χαμένων ὀνείρων τῶν Ἑλλήνων! Σάν νά προαισθανόμουν, πολύ προτοῦ ἀρχίσω νά γράφω τό Σάν μυθιστόρημα, ὅτι εἶχα τό χρέος νά διαμορφώσω μέσα μου ἕναν κρυφό χῶρο, ἕνα περιβολάκι τῆς ψυχῆς, ὅπου θά φύλαγα ἀδελφωμένους καί τόν χαμένο μου ἀδερφό καί τήν πατρίδα πού χανόταν κάθε τόσο ἀπό τά μάτια μας καί ἀπό τή ζωή μας καί νά ποτίζω κάθε φορά ἐκεῖ τίς παλιές, λησμονημένες ρίζες τους, ὥσπου νά ἀναστηθοῦν κάποτε στό μέλλον σ’ ἕνα ἔργο πού θά μέ ξεπερνοῦσε. Ἄραγε δέν ἀποζητοῦσα ἀπό τότε νά φέρω στό φῶς τήν κρυμμένη μου πατρίδα –αὐτήν πού σήμερα ἀναζητῶ– μέσα ἀπό ἐκείνην πού εἶχα χάσει; Ἴσως αὐτήν ἀποζητοῦσα ἤδη ὅταν ἐγκατέλειπα ἔφηβος τήν Ἑλλάδα.

Αὐτή ἡ περιπέτεια πέρασε ἀπό πολλές δοκιμασίες καί ἀνακαλύψεις, πού τίς ἔχω ἤδη ἀφηγηθεῖ. Θά ὑπενθυμίσω ἐδῶ μόνο ἐκεῖνες πού ἄνοιξαν γιά μένα τήν ὁδό τοῦ ἔργου. Πῶς, λόγου χάρη, νά μή σταθῶ ἀκόμα μιά φορά στήν οἱονεί μετα-φυσική ἀποκάλυψη ὅτι μέσα στή ναυαγισμένη, «ἀνύπαρκτη» Ἑλλάδα τοῦ 1970 ὑπῆρχαν ὡστόσο πάντα τά βουνά: αὐτή ἡ διαιώνια παρουσία, πού ἀποτελοῦσε γιά μένα καί –γιατί ὄχι;– γιά ὅλους μας μιά πρόκληση ἀπέναντι στήν καταβαράθρωση τῆς ἀνθρωπιᾶς μας; Πῶς νά μήν ἀπορήσω πάλι μέ τή σκέψη ὅτι, σ’ αὐτόν τόν ἐξαθλιωμένο τόπο, τό φῶς ἦταν ἱκανό νά μᾶς συλλογίζεται, ἐμένα καί ὅλους τούς ταλαίπωρους μικρούς ἀνθρώπους αὐτοῦ τοῦ κόσμου πού μοιράζονταν τή μοίρα μου, πάει νά πεῖ νά μᾶς νοιάζεται ὥς τή συντέλεια τοῦ κόσμου; Καί πῶς νά μήν ξαναθαυμάσω τό ἀπροσδόκητο μήνυμα ἐκείνου τοῦ βοσκοῦ: ὅτι ἄν ὁ ἀρχαϊκός λαός μας ἦταν πιά ἀνήμπορος νά πολεμήσει τίς μηχανές τῆς μοντέρνας βαρβαρότητας, μποροῦσε ὡστόσο νά κρύβει μές στά σπλάχνα του ἔστω κι ἕναν μονάχα ἄνθρωπο ἄξιο νά παραδώσει σ’ ἕναν ἄλλον τό παλιό τραγούδι τοῦ τόπου του, γιά νά τό παραδώσει κι ἐκεῖνος, ἄν τό κατόρθωνε ἀκόμα, σ’ ἕναν ἄλλον ἕτοιμο νά τοῦ χαρίσει μιά γωνιά μές στήν ψυχή του;

Ὅλα τοῦτα ἔδειχναν ὅτι, πέρα ἀπό τό σκοτάδι ὅπου βολόδερνα, ὑπῆρχε ἕνας ἄλλος ὁρίζοντας γιά μένα καί γιά πολλούς ἄλλους. Καί ἀπό τή στιγμή πού μέ εἶχε κυριέψει ἡ ἀλλόκοτη ἰδέα ὅτι τό φῶς νοιαζότανε γιά μένα, μέ βάραινε ἕνα χρέος παραπάνω: νά νοιαστῶ κι ἐγώ γιά κεῖνο· νά τό κρατήσω ζωντανό, πρῶτα πρῶτα μέσα μου, ἀχώριστα ἀπό τή φύση πού τρεφόταν ἀπό τά δῶρα του καί τά ἔτρεφε μέ τή σειρά της καί ἀπό τήν παράδοση τῶν ἀνθρώπων πού τά ὑμνοῦσε, γιά νά τά χαίρονται πάντα καί νά τά ἐκτιμοῦν οἱ ἐπερχόμενοι.

Θυμᾶμαι πόσες ἀναγνώστριες καί ἀναγνῶστες ἀναγνώρισαν στό Σάν μυθιστόρημα, ἀπό τόν πρῶτο καιρό πού κυκλοφόρησε, τή βαθιά ἐπίδραση τοῦ Ἀναζητώντας τόν χαμένο χρόνο τοῦ Προύστ. Εἶχαν δίκιο: αὐτό τό ἀριστούργημα σημάδεψε τήν πνευματική μου διαμόρφωση ἀπό τή νιότη μου. Ὅμως, ὅσο περνοῦν τά χρόνια, συνειδητοποιῶ ὅλο καί πιό καθαρά πόσο διαφορετική ὑπῆρξε ἡ δική μου ὑπαρξιακή καί λογοτεχνική ἀναζήτηση. Ὁ Προύστ ἀναζητοῦσε τόν πιό βαθύ του ἑαυτό στόν χρόνο τῆς προσωπικῆς ζωῆς του, τήν ὁποία φοβόταν πώς εἶχε μάταια σπαταλήσει [σ]τῶν συναναστροφῶν / τήν καθημερινή ἀνοησία, ἐνῶ στήν πραγματικότητα εἶχε θησαυρίσει ἀσυνείδητα τίς πιό πολύτιμες στιγμές της· ὥς τή στιγμή πού κατόρθωσε νά «ξανακερδίσει» ἀτόφιο τόν χρόνο πού νόμιζε χαμένο, στό ἀνεπανάληπτο ἔργο του. Ἐνῶ ἐγώ ἀναζήτησα τόν βαθύτερό μου ἑαυτό στό πρόσωπο τοῦ ἄλλου, πού ἀναγνώρισα στόν χαμένο μου ἀδερφό καί, πιό βαθιά, στή χαμένη πατρίδα καί τῶν δυό μας καί ἀναρίθμητων Ἑλλήνων· πάει νά πεῖ στόν συλλογικό χρόνο ἑνός ἐμεῖς πού δέν ἔχει ἀρχή καί τέλος, ἀλλά κυκλοφορεῖ ἀπό γενιά σέ γενιά ἐντός μας ὅπως τό αἷμα μές στίς φλέβες μας. Πίσω ἀπό αὐτή τή διαφορά μπορεῖ κανείς ν’ ἀναγνωρίσει τήν ἀπόσταση πού χωρίζει ἕναν μεγαλοφυῆ Γάλλο συγγραφέα τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα ἀπό ἕναν ταπεινό μαθητή τοῦ Σεφέρη. Ἀλλά θά ἦταν, θαρρῶ, πιό ἐνδιαφέρον νά διακρίνει τήν ἀπόσταση πού χωρίζει δύο πολιτισμούς. Θά χρειαστεῖ νά ἐπανέλθω.

Ἔτσι φωτίζεται ἀναδρομικά στή σκέψη μου ἡ περιπέτεια πού ὕφανε τή ζωή μου μέ κάποιο ἔργο. Ὁ ζόφος πού, ὅπως ψυχανεμιζόμουν ἀπό τήν ἐφηβεία, πλανιόταν πάνω ἀπό τήν τυραννισμένη μετεμφυλιακή Ἑλλάδα τῆς δεκαετίας τοῦ 1950 μέ ὁδήγησε στά «φῶτα» τῆς Εὐρώπης, πού ἔμελλε τόσα νά μοῦ μάθουν. Κι ἐκεῖνα μοῦ φανέρωσαν ἀπρόσμενα μιάν ἄλλη Ἑλλάδα, ὅπου δέν ἔπαψα ἀπό ἐκεῖ καί πέρα ν’ ἀναζητῶ, νά βρίσκω καί νά χάνω τήν πιό βαθιά πατρίδα μου».

Εκτυφλωτικά όμορφο! Εξωφρενικά πολυτελές! Ονειρικό, μαγευτικό, το κορυφαίο spot που απευθύνεται στους υπερπλούσιους του κόσμου. Πρόκειται για το Estelle Manor, το πλέον αστραφτερό και πολυσυζητημένο country house hotel και private member’s club, μέσα στο υπέροχο Oxfordshire.

Ενα ξενοδοχείο σαν τα κάστρα στα fairytales, περιτρυγυρισμένο από αχανείς καταπράσινες εκτάσεις και τεράστιους κήπους γεμάτους λουλούδια. Αυτή τη στιγμή, το Estelle Manor είναι ό,τι καλύτερο, ό,τι πιο όμορφο και πολυτελές μπορεί να σκεφθεί ένας μεγιστάνας του πλούτου. Αρκεί να ανήκει στο membership αυτού του νέου, εκπληκτικού χώρου, για τον οποίο ξοδεύτηκαν πάρα πολλά εκατομμύρια, για να είναι στα στάνταρντς των ανθρώπων που σκέφθηκαν να δημιουργήσουν κάτι τέτοιο. Το λαμπερό, πανάκριβο στις τιμές του spot, περιλαμβάνει 108 κρεβατοκάμαρες, τέσσερα εξαιρετικά εστιατόρια, 4 spa και μια πολύ μεγάλη πισίνα.

Το μοναδικό αυτό estate, είναι διακοσμημένο με έπιπλα vintage, χωρίς όμως να έχουν εκείνο το βαρύ, χρυσοποίκιλτο βρετανικό στυλ, που φέρνει μελαγχολία. Υπάρχουν ιδιωτικές βίλες, λουτρά (Eynsham Baths) από την αρχαία εποχή για τρομερή ευεξία, ενώ απολαμβάνεις το φαγητό σου σαν… βασιλιάς, στα φοβερά και τρομερά Brasserie, στο Glasshouse και στο Armoury που σερβίρει γιαπωνέζικη κουζίνα.

Η βρετανική εξοχή απλώνεται μπροστά σου και για εκείνους που ξέρουν, δεν θα μπορούσες παρά να κάνεις ιππασία. Κινηματογραφική εικόνα. Το Estelle Manor ήταν γνωστό στους billionaires, στους ανθρώπους που ασχολούνται με τον υψηλό τουρισμό και τους big stars. Εγινε παγκοσμίως γνωστό, όταν εκεί έφθασε πριν από λίγα εικοσιτετράωρα, το νέο, πολυσυζητημένο ζευγάρι της  εποχής μας. Ο superstar της Formula 1, Λιούις Χάμιλτον και η Κιμ Καρντάσιαν. Ηταν ίσως το μοναδικό μέρος στον κόσμο, όπου μπορούσαν να απολαύσουν ένα μυθικό τριήμερο μέσα στο απόλυτο privacy…

Κινεζικό δίκτυο κατασκοπείας φέρεται να είχε προσεγγίσει Έλληνα στρατιωτικό, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας που ήρθαν στο φως. Η υπόθεση αποκαλύπτει ένα οργανωμένο σχέδιο στρατολόγησης και διαρροής απόρρητων πληροφοριών, με επίκεντρο αξιωματικό της Πολεμικής Αεροπορίας.

Όπως προκύπτει, ένας Κινέζος που παρουσιαζόταν ως επιχειρηματίας ήταν στην πραγματικότητα εκπρόσωπος των μυστικών υπηρεσιών της Κίνας. Με πρόσχημα μια πιθανή συνεργασία, προσέγγισε τον Έλληνα αξιωματικό, ο οποίος στη συνέχεια φέρεται να συμμετείχε σε δίκτυο κατασκοπείας διαρρέοντας ΝΑΤΟϊκά μυστικά και πληροφορίες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Βασίλη Λαμπρόπουλο, ο σμήναρχος διέθετε δεύτερο κινητό τηλέφωνο, στο οποίο είχε εγκατασταθεί ειδικό κρυπτογραφημένο λογισμικό κατά τη διάρκεια ταξιδιού του στην Κίνα. Το λογισμικό αυτό χρησιμοποιούνταν για την επικοινωνία με το εξωτερικό.

Κατά τη σύλληψή του, ο αξιωματικός αρχικά αρνήθηκε την ύπαρξη του λογισμικού. Ωστόσο, οι αρχές είχαν ήδη ενημερωθεί από ξένες υπηρεσίες για το δεύτερο κινητό, γεγονός που οδήγησε τελικά στην ομολογία του.

Ιδιαίτερη σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούσε να αποκρύψει τις οικονομικές συναλλαγές του. Ο σμήναρχος φέρεται να λάμβανε χρήματα σε διάφορα νομίσματα, αλλά και σε κρυπτονομίσματα, χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικά πορτοφόλια και αναλήψεις μέσω ΑΤΜ σε μικρά ποσά, ώστε να αποφύγει τον εντοπισμό και τον έλεγχο για ξέπλυμα χρήματος.

Ο κατηγορούμενος περιέγραψε τον σύνδεσμό του ως άνδρα ηλικίας 40-45 ετών, με μόνιμη βάση στο Πεκίνο. Η πρώτη επαφή τους έγινε το 2024, κατά τη διάρκεια ιδιωτικού ταξιδιού του στην Κίνα.

Το ταξίδι πραγματοποιήθηκε υπό το πρόσχημα συμμετοχής σε σεμινάρια, χωρίς ενημέρωση της υπηρεσίας του. Περίπου έναν χρόνο αργότερα, ακολούθησε νέα συνάντηση στην Αθήνα, όπου παραδόθηκαν ειδικά μέσα επικοινωνίας για την ανταλλαγή πληροφοριών. Το υλικό αυτό εντοπίστηκε στην κατοχή του κατά τη σύλληψή του και θεωρείται κρίσιμο για την πορεία της έρευνας.

Η επικοινωνία με τον ξένο σύνδεσμο γινόταν μέσω εφαρμογών υψηλής ασφάλειας. Ο 54χρονος φέρεται να φωτογράφιζε απόρρητα έγγραφα και να τα διαβίβαζε στο εξωτερικό χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τα παρεχόμενα μέσα επικοινωνίας.

Οι αρχές εξετάζουν τον όγκο και τη βαρύτητα των πληροφοριών που διέρρευσαν, ώστε να εκτιμηθεί η ζημιά στα εθνικά συμφέροντα. Παράλληλα, διερευνάται το χρονικό εύρος της δράσης του, που εκτιμάται ότι διήρκεσε τουλάχιστον 18 μήνες.

Το οικονομικό σκέλος της υπόθεσης παραμένει στο επίκεντρο. Στους λογαριασμούς του εντοπίστηκαν ποσά περίπου 60.000 ευρώ, ενώ φαίνεται πως έλαβε και αμοιβές μέσω κρυπτονομισμάτων.

Οι συναλλαγές αυτές εξετάζονται προσεκτικά, προκειμένου να διαπιστωθεί αν συνδέονται με τη διαρροή των απόρρητων εγγράφων και αν υπήρχαν άλλοι αποδέκτες ή διαμεσολαβητές.

Οι αρχές δεν αποκλείουν την ύπαρξη ενδιάμεσου προσώπου που διευκόλυνε την επαφή με τον σύνδεσμο στο Πεκίνο. Στο επίκεντρο βρίσκονται επίσης δύο απόστρατοι αξιωματικοί, οι οποίοι φέρονται να διατηρούσαν δίαυλο επικοινωνίας με κινεζικούς κύκλους.

Η έρευνα συνεχίζεται με εντατικούς ρυθμούς, με τις αρχές να εξετάζουν ταξίδια, επαφές και ψηφιακά ίχνη του κατηγορουμένου. Το επόμενο διάστημα θεωρείται καθοριστικό για τη διαλεύκανση της υπόθεσης και την απόδοση ευθυνών σε όσους ενδέχεται να εμπλέκονται.

Ο τεχνικός της Ρεάλ Μαδρίτης, Άλβαρο Αρμπελόα, εξαπέλυσε επίθεση προς την Μπαρτσελόνα, σχολιάζοντας τις εξελίξεις γύρω από την πολύκροτη υπόθεση Νεγκρέιρα, στην οποία οι Καταλανοί εμπλέκονται εδώ και χρόνια. Σύμφωνα με τον ίδιο, το γεγονός ότι δεν έχει υπάρξει ακόμη τελική απόφαση δημιουργεί εύλογα ερωτήματα και ανησυχία.

Η υπόθεση επανήλθε δυναμικά στο προσκήνιο, μετά την αποκάλυψη πως η Μπαρτσελόνα κατέβαλε το ποσό των 8,4 εκατομμυρίων ευρώ στον Χοσέ Μαρία Ενρίκες Νεγκρέιρα, ο οποίος διετέλεσε αντιπρόεδρος της Τεχνικής Επιτροπής Διαιτητών της Ισπανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, την περίοδο 2001–2018.

Οι «μπλαουγκράνα» υποστηρίζουν ότι οι συγκεκριμένες πληρωμές αφορούσαν συμβουλευτικές υπηρεσίες και τεχνικές αναλύσεις σχετικά με τη διαιτησία, απορρίπτοντας κάθε υπόνοια επηρεασμού αγώνων. Από την πλευρά του, ο Νεγκρέιρα αρνείται ότι είχε οποιαδήποτε ανάμειξη σε χειραγώγηση διαιτητικών αποφάσεων. Αν και η κατηγορία της δωροδοκίας αποσύρθηκε από ισπανικό δικαστήριο τον Μάιο του 2024, η δικαστική έρευνα συνεχίζεται με επίκεντρο την κατηγορία της διαφθοράς.

«Είναι ακατανόητο πώς, μέχρι σήμερα, αυτό που θεωρώ το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου παραμένει χωρίς ξεκάθαρη κατάληξη. Αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να προβληματίζει πολλούς», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Επιστροφή στις νίκες με ξέσπασμα στο δεύτερο ημίχρονο για την ΑΕΚ! Ο Πανσερραϊκός αντιστάθηκε για ένα ημίχρονο κόντρα στην Ένωση, η οποία στο δεύτερο τον διέλυσε με 4-0 για την 20η αγωνιστική της Super League μπροστά σε περίπου 4.000 οπαδούς της και έπιασε κορυφή περιμένοντας τα βραδινά ντέρμπι για να δει αν θα παραμείνει εκεί.

Ο Στρακόσα ήταν κάτω από τα δοκάρια για την ΑΕΚ και οι Ρότα, Μουκουντί, Βίντα και Πενράις τετράδα στην άμυνα. Πινέδα και Μαρίν ξεκίνησαν στον άξονα, Ελίασον και Κοϊτά στα άκρα και οι Ζίνι Βάργκα στην επίθεση. Ο Πανσερραϊκός ξεκίνησε με τους Τσομπανίδη, Γκελασβίλι, Ριέρα, Τεϊσέιρα, Τσαούση, Μασκανάκη, Λύρατζη, Δοϊρανλή, Φέλτες, Ομεονγκά, Κάλινιν

Πολύ κακό από άποψη θεάματος ήταν το πρώτο μέρος, με την ΑΕΚ να έχει τον έλεγχο και να ψάχνει τον τρόπο να γίνει απειλητική χωρίς επιτυχία. Καθαρή ευκαιρία ουσιαστικά δεν είχε η Ένωση που δεν εκμεταλλεύτηκε ούτε τις πολλές στημένες φάσεις γύρω από την αντίπαλη περιοχή. Καλύτερη στιγμή της ήταν μία διπλή ευκαιρία με Ελίασον και Μουκουντί που δεν μπόρεσαν να σκοράρουν από κοντά. Από την άλλη, ο Πανσερραϊκός έψαχνε τις αντεπιθέσεις και λίγο έλειψε να σκοράρει όταν από λάθος γύρισμα του Ρότα ο Στρακόσα πρόλαβε τον Κάλινιν σε τετ α τετ.

Ίδιο ήταν το σκηνικό και στο ξεκίνημα του δεύτερου μέρους, με τον Βάργκα να έχει μία καλή στιγμή στο 46′ και στο 55′ η ΑΕΚ άνοιξε το σκορ. Ο Μαρίν εκτέλεσε ένα φάουλ και ο Βάργκα με κεφαλιά στο δεύτερο δοκάρι έκανε το 1-0 για την Ένωση. Για να μετρήσει βέβαια το γκολ χρειάστηκε να περάσουν πέντε λεπτά, με το VAR να εξετάζει τη φάση για οφσάιντ. Στο 62′ ο Κοϊτά με δυνατό σουτ είδε τον Τσομπανίδη να του λέει «όχι» και στο 72′ από κλέψιμο του Γκατσίνοβιτς ο Ζοάο Μάριο σούταρε στα σώματα. Δύο λεπτά μετά ο Κοϊτά έφυγε στην αντεπίθεση, αλλά το σουτ του έφυγε λίγο έξω. Στο 85′ ο Αφρικανός είχε άλλη μία καλή στιγμή, σε φάση που δέχθηκε πάτημα με τις τάπες από τον Φέλτες.

Ο Φωτιάς φώναξε τον Τζήλο να δει τη φάση και εκείνος έδωσε πέναλτι και δεύτερη κίτρινη στον παίκτη των γηπεδούχων. Ο Μαρίν εκτέλεσε εύστοχα και έκανε το 2-0 για την ΑΕΚ στο 89′. Από εκεί και μετά ο Πανσερραϊκός κατέρρευσε και οι «κιτρινόμαυροι» πέτυχαν άλλα δύο γκολ. Από κόρνερ του Μαρίν στο 90+1′ ο Γκρούγιτς με κεφαλιά έκανε το 3-0 πετυχαίνοντας το πρώτο του γκολ με τον Δικέφαλο και στο 90+5′ από ασίστ του Ζοάο Μάριο ο Βάργκα σε τετ α τετ διαμόρφωσε το τελικό 4-0.

Σούπερ ματς από τον Κοϊτά που ήταν ο πιο σταθερός παίκτης της ΑΕΚ μέσα στο παιχνίδι.

Ο Μαρίν εξελίχθηκε στον κορυφαίο του ματς με το γκολ και τις δύο ασίστ.