Η Ελλάδα του 2026 δεν έχει ανάγκη από νέους «σωτήρες», ούτε από την ανακύκλωση προσώπων σε ένα πολιτικό σύστημα που έμαθε να λειτουργεί ως επάγγελμα. Εχει ανάγκη από αλήθεια, ευθύνη και πολιτική ωρίμανση.
Η επιλογή του Εκτακτου Συνεδρίου είναι επιλογή προοπτικής και εξέλιξης. Διότι, αν θέλεις να σε ακούσει ευρύτερα η κοινωνία για τις αλλαγές που θεωρείς ότι πρέπει να επέλθουν στη χώρα, οφείλεις πρώτα να αποδείξεις ότι μπορείς να λειτουργείς με κανόνες, διαφάνεια και λογοδοσία στο δικό σου «σπίτι». Χωρίς υπαινιγμούς. Χωρίς μηχανισμούς. Χωρίς αποφάσεις ερήμην των μελών σου και, κατ’ επέκταση, της ίδιας της κοινωνίας.
Για εμάς, το προοδευτικό δεν είναι ιδεολογική ετικέτα ούτε ιστορικό κεκτημένο. Είναι στάση ευθύνης απέναντι στην κοινωνία και το μέλλον. Προοδευτικό σημαίνει να αρνείσαι να αποδεχτείς ως κανονικότητα μια χώρα όπου η εργασία δεν εξασφαλίζει αξιοπρεπή ζωή, όπου η ασφάλεια στους χώρους δουλειάς αντιμετωπίζεται ως κόστος, όπου η ισότητα απέναντι στον νόμο κάμπτεται από ασυλίες και εξαιρέσεις.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Αν αυτό ονομάζεται «ελληνική πραγματικότητα», τότε οφείλουμε να πούμε καθαρά ότι δεν την αποδεχόμαστε.
Ως έλληνας ομογενής γνώρισα αυτή την πραγματικότητα με τον πιο επίπονο τρόπο. Αν, όμως, η απαίτηση από τους πολιτικούς μου αντιπάλους είναι να συμβιβαστώ και να ενσωματωθώ σε ό,τι μας κρατά πίσω ως χώρα, τότε η απάντηση είναι ξεκάθαρη: αρνούμαι.
Αρνούμαι να προσαρμοστώ σε μια κουλτούρα που βαφτίζει τον συμβιβασμό «ρεαλισμό» και την ακινησία «σταθερότητα».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Το προοδευτικό, για εμάς, είναι θεσμικός ρεαλισμός χωρίς λαϊκισμό. Είναι βαθιές αλλαγές μέσα στη δημοκρατία, όχι απέναντί της. Είναι να πιστεύεις στη δημοκρατία πάντα, όχι μόνο όταν σε ευνοεί. Να πιστεύεις στη λογοδοσία ακόμη κι όταν αυτή κοστίζει. Είναι οι καθαρές δεσμεύσεις, όχι η «δημιουργική ασάφεια» του παρελθόντος.
Στην οικονομία, αυτό σημαίνει ισχυρό κοινωνικό κράτος, προστασία της εργασίας, αλλά και στήριξη της υγιούς παραγωγής και επιχειρηματικότητας. Ανάπτυξη που δεν μετριέται μόνο σε ποσοστά, αλλά σε ανθεκτικότητα, μισθούς και ποιότητα ζωής.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Στους θεσμούς, σημαίνει τέλος στα «δύο μέτρα και δύο σταθμά» και πραγματική ισότητα απέναντι στον νόμο. Στα εθνικά ζητήματα, προοδευτικό για εμάς σημαίνει πατριωτική ευθύνη χωρίς κραυγές. Υπεράσπιση της κυριαρχίας και των δικαιωμάτων της χώρας μέσα σε ένα ισχυρό ευρωπαϊκό πλαίσιο, με σοβαρότητα που δεν στερείται διεκδίκησης.
Γι’ αυτό μιλάμε για το προοδευτικό κέντρο: όχι ως μετριοπάθεια από φόβο, αλλά ως επιλογή ευθύνης. Εναν χώρο που ενώνει κοινωνικές δυνάμεις γύρω από κανόνες, θεσμούς και καθαρές δεσμεύσεις. Εναν χώρο άφθαρτο και αδιάφθορο, που δεν υπόσχεται τα πάντα, αλλά δεσμεύεται σε όσα μπορεί να υλοποιήσει.
Αυτό είναι, τελικά, το προοδευτικό για εμάς: να λες την αλήθεια που δεν τολμούν οι άλλοι να πουν, να αναλαμβάνεις την ευθύνη, να επιμένεις και να αντέχεις σε βάθος χρόνου, ακόμη κι όταν ο δρόμος δεν είναι εύκολος.
Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα: αν μπορούμε να ξανακάνουμε την πολιτική χώρο αλήθειας, συμμετοχής και προοπτικής. Για όλους.
Ο Στέφανος Κασσελάκης είναι ιδρυτής και πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατίας
Νέα στοιχεία ανατρέπουν τα δεδομένα στην υπόθεση της εξαφάνισης της 16χρονης Λόρας, η οποία αγνοείται από τις 8 Ιανουαρίου.
Σύμφωνα με νέο βίντεο-ντοκουμέντο, η ανήλικη φαίνεται να έφυγε από τη χώρα την ίδια ημέρα της εξαφάνισής της. Οι κάμερες την καταγράφουν να φτάνει στην Ομόνοια, να μπαίνει σε ταξιδιωτικό γραφείο και να ζητά εισιτήριο για Φρανκφούρτη. Η 16χρονη εμφανίζεται προσεκτικά μεταμφιεσμένη, με μακριά μαύρα νύχια και έντονο μακιγιάζ ώστε να δείχνει μεγαλύτερη. Αποφεύγει να κοιτάζει ψηλά, για να μην καταγραφεί από τις κάμερες ασφαλείας, και πληρώνει με μετρητά.
«Ήταν βιαστική. Ήρθε 11:00 η ώρα και νομίζω ήταν 5:00 η ώρα πτήση για Φρανκφούρτη. Βγάζουμε τα εισιτήρια, μας πληρώνει μετρητά και φεύγει, κάπου στα 200 ευρώ», δήλωσε ο ιδιοκτήτης του ταξιδιωτικού γραφείου. Όπως αποκάλυψε η έρευνα της Αγγελικής Νικολούλη, η 16χρονη φαίνεται να είχε σχεδιάσει προσεκτικά τη φυγή της, επιλέγοντας τον πιο απλό και γρήγορο τρόπο να εγκαταλείψει τη χώρα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Η πτήση ήταν απευθείας, ενώ η αεροπορική εταιρεία επιτρέπει την επιβίβαση ανηλίκου χωρίς γονική συναίνεση. Η ανήλικη έλαβε την κάρτα επιβίβασης μέσω email, αποφεύγοντας να δώσει αριθμό τηλεφώνου. «Εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να ζητάμε το τηλέφωνο επικοινωνίας ή το e-mail. Το τηλέφωνο δεν το έδωσε, μας έδωσε e-mail», πρόσθεσε ο ιδιοκτήτης του γραφείου.
Η διαδρομή προς το αεροδρόμιοΣτο βίντεο φαίνεται η Λόρα να κρατά κινητό τηλέφωνο. Ο οδηγός ταξί που την μετέφερε στο αεροδρόμιο, ανέφερε πως την άκουσε να μιλάει «στα ρώσικα». «Νομίζω ήτανε πληρωμή με μετρητά. Ήταν από Παναγιώτη Τσαλδάρη 1 και πήγαινε αεροδρόμιο 8 Γενάρη το πρωί στις 11:47. Η κούρσα δίνεται μέσω εφαρμογής, οπότε δε χρειάστηκε να μιλήσει. Στο τηλέφωνο μίλησε χαμηλόφωνα, νομίζω ρωσικά», ανέφερε ο ίδιος.
Η 16χρονη ακολούθησε τη διαδρομή Ζωγράφου – Ομόνοια, αγόρασε το εισιτήριό της και αναχώρησε για τη Φρανκφούρτη στις 5 το απόγευμα. Τρεις ώρες αργότερα, στις 8, έφτασε στον προορισμό της – την ώρα που οι γονείς της δήλωναν την εξαφάνισή της.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Πού επικεντρώνονται οι έρευνεςΟι Αρχές εκτιμούν ότι η 16χρονη βρίσκεται πλέον σε γερμανικό έδαφος, ωστόσο παραμένουν αναπάντητα κρίσιμα ερωτήματα: είναι μόνη της, ασφαλής ή τη βοηθά κάποιο πρόσωπο; Πληροφορίες αναφέρουν ότι η Λόρα πιθανόν έχει μεταβεί στο Αμβούργο, όπου είχε γεννηθεί και μεγαλώσει.
Οι ερευνητές θεωρούν πως φιλοξενείται από κάποιον γνωστό της και δεν περιπλανιέται στους δρόμους, γεγονός που ενισχύει την εκτίμηση ότι είχε οργανώσει εκ των προτέρων την αναχώρησή της.
Η ταινία «Καποδίστριας» έχει βοηθήσει ώστε να μετατοπιστεί η συζήτηση, από την κριτική κινηματογράφου, στην ιστορία. Και μάλιστα στην αγαπημένη στον τόπο μας εκδοχή, που είναι η παραμυθία. Παράλληλα ο Καποδίστριας ως πρόσωπο, έγινε γνωστός διά μέσου της ταινίας, σε ένα ευρύ ακροατήριο που μπορεί να γνωρίζει με τα μικρά ονόματα τους ήρωες των ριάλιτι, αλλά όχι τους δομικούς «συντάκτες», «υλοποιητές», τα εμβληματικά πρόσωπα του νέου ελληνικού κράτους.
Αλλά, έγινε γνωστός (ο Καποδίστριας), ακριβώς με τους όρους των εκπαιδευμένων από σαπουνόπερες θεατών ή των θεατών που έχουν συνηθίσει τον μυθοπλαστικό ντετερμινισμό. Με όλες τις ανακολουθίες των προσληπτικών τους μηχανισμών. Οι θεατές που έχουν εκπαιδευτεί σε έναν τύπο μυθοπλασίας (ή τηλεπαιχνιδιού), ακριβώς με αυτόν τον τρόπο προσλαμβάνουν και το ιστορικό γεγονός ή το ιστορικό πρόσωπο.
Είναι αλήθεια ότι η ανάγκη σινιάλων, νευμάτων, καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο χώρο στον εθνικό ψυχισμό. Συνήθως μακριά από επιστημονικούς όρους, αλλά με τις χαώδεις συνεκδηλώσεις των προσωπικών ανεκπλήρωτων που μετασχηματίζονται σε εθνικά αφηγήματα. Είναι σίγουρο ότι πολλοί δεν έχουν διαβάσει κανένα επιστημονικό κείμενο, ούτε καν βιογραφική έκθεση, για τον Ιωάννη Καποδίστρια και αναρωτιέσαι, γιατί η ταινία να διεγείρει τέτοια πάθη, ένθεν κακείθεν; Ενώ δηλαδή το φαινόμενο πατάει σε μια άγνοια των θεατών (ή των σοσιαλμιντιακών σχολιαστών) για το πρόσωπο και τις συνθήκες, σε ποια βάση πατάει η ένταση και η φανατική ένταξη;
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Η συλλογική ανασφάλεια, τα πανικόβλητα ταυτοτικά ερωτήματα, οδηγούν στην ανάγκη συμπαγών συμβόλων. Η ταινία του Γ. Σμαραγδή, όπως παλαιότερα «Ο Ανθρωπος με το Γαρύφαλλο» του Ν. Τζίμα, αντιστοιχούν σε ευρύτερες ιδεολογικές και επικυρωτικές ανάγκες.
Η μεταδικτατορική Αριστερά λόγω και της πολυετούς δίωξης της μετεμφυλιακής περιόδου, είχε απόλυτη ανάγκη επικύρωσης. Η μουσική, ο κινηματογράφος, το θέατρο, η λογοτεχνία, αντανακλούσαν την ανάγκη μια νέας αφήγησης.
Η χρεοκοπία, η οποία εγκαταστάθηκε οδυνηρά πάνω στον πολιτιστικό ερειπιώνα του νεοπλουτισμού και εκμαυλισμού των προηγούμενων χρόνων, διήγειρε στους εκμηδενισμένους μικροαστούς την ανάγκη ιδεολογικού σχήματος, ενός οχήματος αυτοαναγνώρισης. «Είμαι κάτι». Και αυτό «το κάτι», πρέπει να είναι περίλαμπρο, ακριβώς σε μια ανεστραμμένη αναλογία με την αίσθηση απαξίωσης και περιθωριοποίησης που βιώνει ο σύγχρονος πολίτης της χώρας μας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Ενα διαφώτιστο «κάτι» απέναντι σε μια θάλασσα διιστορικής και επιθετικής αδικίας. Σε μεγάλο βαθμό η συλλογική ταυτότητα συγκροτείται ως το σύνολο των αδικιών, των υπονομεύσεων, των συνωμοσιών «εναντίον μας».
Ο αυτοοικτιρμός είναι ανεστραμμένος μεγαλοϊδεατισμός. Η ταινία πάντως, σαν διεγέρτης πάθους, αποτελεί ούτως ή άλλως ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πολιτιστικό φαινόμενο. Πέρα από κριτικές για τη φιλμική ακεραιότητα ή την ιστορική ακρίβεια, η ταινία έχει λειτουργήσει σαν λαϊκό δρώμενο. Ανασύρει και γνωστοποιεί σε ένα ευρύ κοινό, ένα σημαντικό ιστορικό πρόσωπο που μέχρι χθες ήταν χαμένο στα λήμματα της Wikipedia ή επισκιασμένο απ’ τα ανερμάτιστα Reels, έστω κι αν σκηνοθετικά πρέπει να αναμονταριστεί (γίνεται πάντως και τώρα, να ξαναδουλέψει ο Σμαραγδής στο μοντάζ).
Οι ιστορικές ανακρίβειες δεν είναι περισσότερες από τις συνηθισμένες μυθοπλαστικές ανασκευές που κάνει η διεθνής κινηματογραφική βιομηχανία.
Υπάρχει όμως ένα ενδιαφέρον στοιχείο. Οι πολυάριθμοι θεατές συγκινούνται, χειροκροτούν όπως παλαιότερα είχε συμβεί και στην ταινία του Τζίμα.
Η φλέβα της συλλογικής ανάγκης, φαίνεται ότι παραβλέπει σκηνοθετικές απλουστεύσεις και ιστορικές ανακρίβειες. Η ταινία ανασκηνοθετείται και η ιστορία ανασυγγράφεται μέσα στη λαϊκή πίστη και την ψυχική ανάγκη.
Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι ζωγράφος και καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠΟλοκληρώθηκαν σήμερα οι εργασίες του 22ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, με την εκλογή της νέας Κεντρικής Επιτροπής και της νέας Κεντρικής Επιτροπής Οικονομικού Ελέγχου.
Στην πρώτη της συνεδρίαση, η Κεντρική Επιτροπή εξέλεξε ομόφωνα Γενικό Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ τον Δημήτρη Κουτσούμπα, επιβεβαιώνοντας τη συνέχιση της ηγεσίας του στο κόμμα.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, το Σάββατο 31 Ιανουαρίου ολοκληρώθηκε, μετά από πλούσια διήμερη συζήτηση, το Α’ Θέμα της Ημερήσιας Διάταξης του 22ου Συνεδρίου. Το θέμα αφορούσε τον Απολογισμό Δράσης της Κεντρικής Επιτροπής και της Κεντρικής Επιτροπής Οικονομικού Ελέγχου (ΚΕΟΕ), καθώς και τον Προγραμματισμό Δράσης έως το 23ο Συνέδριο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Κατά τη διάρκεια των εργασιών μίλησαν συνολικά 85 σύνεδροι. Στη συζήτηση εκφράστηκε ευρεία συμφωνία με τις Θέσεις και την Εισήγηση της ΚΕ, ενώ μεταφέρθηκε πολύτιμη πείρα από τη δράση των Οργανώσεων Περιοχής για τα εργατικά και λαϊκά ζητήματα.
Το περιεχόμενο και οι αποφάσεις του ΣυνεδρίουΜε αφετηρία τις διεθνείς και εσωτερικές εξελίξεις, ο προβληματισμός επικεντρώθηκε στο πώς η λειτουργία του Κόμματος και η κατάσταση των δυνάμεών του θα εναρμονιστούν με το επαναστατικό του Πρόγραμμα και το Καταστατικό. Στόχος, όπως επισημάνθηκε, είναι να αποτελέσει ένα «κόμμα παντός καιρού» και «έτοιμο για όλα», καθοδηγητή της πάλης του λαού για τον σοσιαλισμό.
Η Εισήγηση της Κεντρικής Επιτροπής και η τελική ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα υπερψηφίστηκαν ομόφωνα, όπως και η Εισήγηση της ΚΕΟΕ. Παράλληλα, το Συνέδριο ενέκρινε ομόφωνα την Πολιτική Απόφαση, η οποία καθορίζει τα καθήκοντα του Κόμματος έως το 23ο Συνέδριο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Βραβεύσεις Κομματικών ΟργανώσεωνΜε την ολοκλήρωση του πρώτου θέματος πραγματοποιήθηκε η βράβευση των Κομματικών Οργανώσεων που διακρίθηκαν στην άμιλλα στρατολογίας, οικοδόμησης και διακίνησης του «Ριζοσπάστη» για το 2025, προς τιμήν του 22ου Συνεδρίου.
Για την άμιλλα στρατολογίας και οικοδόμησης βραβεύτηκαν: 1η η ΚΟ Κρήτης, 2η η ΚΟ Ηπείρου – Κέρκυρας – Λευκάδας και 3η η ΚΟ Δυτικής Ελλάδας. Όσον αφορά την αύξηση της διακίνησης του «Ριζοσπάστη», διακρίθηκαν: 1η η ΚΟ Αττικής, 2η η ΚΟ Ανατολικής Στερεάς – Εύβοιας και 3η η ΚΟ Δυτικής Ελλάδας.
Παίζω και ξαναπαίζω το βίντεο. Εχω κολλήσει. Δεν ξέρω αν πρέπει να ευγνωμονώ ή να καταριέμαι την τεχνολογία που μας δίνει τέτοιες εικόνες. Που μας φέρνει τόσο ανατριχιαστικά κοντά στον θάνατο. Στον θάνατο των άλλων.
Τι μου θυμίζει το βαν στις ύστατες στιγμές; Κάποια πουλάκια που παθαίνουν μπλακάουτ, χάνουν τον προσανατολισμό τους και σκάνε στα παρμπρίζ και γίνονται χαλκομανίες, βρίζει ο οδηγός – «θα μας σκότωνε, ανάθεμά το!» –, φρενάρει στην άκρη του δρόμου και πλένει όπως-όπως το τζάμι. Καπνίζει ένα τσιγάρο και συνεχίζει το ταξίδι.
Με το που άγγιξε το ρύγχος της νταλίκας, μέσα σε κλάσμα του δευτερολέπτου, το βαν κόπηκε στα δύο. Το αριστερό μισό του αλέστηκε από τους τροχούς της. Το δεξί πέταξε πάνω από την άσφαλτο και προσγειώθηκε, συντρίμμια, στο χωράφι. Δεν διακρίνονται ευτυχώς κορμιά. Μόνο κομμάτια από μέταλλο και πλαστικό και κάτι σαν άσπρα πανιά, οι αερόσακοι θα είναι, που άνοιξαν μάταια. Οι κρότοι, που δεν έχουν καταγραφεί στο βίντεο, πρέπει να ήταν εκκωφαντικοί.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Προτού πεις κύμινο – και τότε σου έρχεται να βάλεις τα κλάματα – η ηρεμία έχει περίπου επανέλθει. Μια άλλη νταλίκα, με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά, περνάει εμπρός από την κάμερα. Μες στην καμπίνα της θα ακούγεται μουσική ή φλυαρία ραδιοφωνατζήδων.
Ενα κουρσάκι την ακολουθεί, κόβει ταχύτητα, θα σταματήσει; Ή «πού να μπλέκουμε τώρα με αστυνομίες και με καταθέσεις»; Τι νόημα έχει, αλήθεια; Σαν να άνοιξε μια χαραμάδα στον χρόνο και να κατάπιε εφτά ανθρώπους. Κι έπειτα όλα συνεχίστηκαν κανονικά. Δηλαδή ασυνάρτητα.
Κατέβηκαν στον Αδη για τον ΠΑΟΚ οι εφτά; Ας μην καταδεχόμαστε, όσοι δεν τους πενθούμε προσωπικά, ας μην ενδίδουμε σε τέτοιες ανοησίες. Από ένα τίποτα χάθηκαν. Μια στιγμιαία απώλεια ελέγχου του οχήματος, μια στραβοτιμονιά. Παθιάζονταν για την ομάδα τους, τους γέμιζε υπαρξιακά το ανήκειν, ο οπαδισμός, τους ανακούφιζε από μια σκληρή – ή απλώς πληκτική – καθημερινότητα. Δεν βγήκαν όμως στον πόλεμο για τον «Δικέφαλο του Βορρά». Μια εκδρομή πήγαν.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Αγορίστικη εκδρομή, επιστροφή στην εφηβεία. Απόδραση από δουλειές και σχέσεις. Από «πού είσαι; γιατί δεν σηκώνεις το κινητό;», από «στον γυρισμό, πάρε ψωμί», από «έλα, μάστορα, στάζει το καζανάκι, πότε ευκαιρείς να το διορθώσεις;». Θα το σχεδίαζαν από το καλοκαίρι. Θα είχαν ψάξει για φτηνά εισιτήρια – «δεν λέει το αεροπλάνο, πιάνεσαι, βαριέσαι, δεν καπνίζεις… καλύτερα να νοικιάσουμε αμάξι, να κάνουμε πλάκα στη διαδρομή!».
Πλάκες, καφρίλες, ποτά και στριφτά, στάσεις σε φαστφουντάδικα. Σε μπαρ. Θα διέσχιζαν τη μισή Ευρώπη σε δυο μέρες – «Λυών, σου ερχόμαστε!». Είχαν άραγε κλείσει ξενοδοχεία, είχαν αποφασίσει ποιος θα κοιμηθεί με ποιον; «Τον νου σας, μάγκες, στο γήπεδο θα μας ξεψειρίσουν μέχρι σώβρακο, να είστε καθαροί, μη μας μπουζουριάσουν τζάμπα και βερεσέ…». Στην κερκίδα θα τα ‘διναν όλα. Κι έπειτα, ανάλογα με την έκβαση του ματς ή θα έκαναν τον γύρο του θριάμβου ή θα έπνιγαν τον καημό τους στην μπίρα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Πολλά χρόνια αργότερα, σε πασχαλινό τραπέζι, θα έδειχνε κάποιος τους φωτογραφίες από εκείνο το τριήμερο. Πενηντάρηδες πλέον, θα ξεγελούσαν τη νοσταλγία τους με χαχανητά και με πειράγματα – «ρε καράφλα, τότε είχες χαίτη!», «δεν κοιτάς την κοιλούμπα σου, που εδώ σε βλέπω με σιξ πακ;». Οι γιοι τους όλοι Παοκτσήδες από κούνια, εκτός από έναν που θα είχε ξεστρατίσει και θα είχε γίνει Αρειανός.
Τζάμπα και βερεσέ. «Γιατί;». «Επειδή έτσι…». Κι ας ερευνούν οι ειδικοί τα αίτια της τραγωδίας. Οταν γλιτώνεις παρά τρίχα, όταν περνάει ξυστά ο θάνατος από δίπλα σου, συχνά ούτε εσύ δεν το καταλαβαίνεις. Είμαστε όλοι, στην ουσία, επιζώντες.
Τι μας προσφέρει η συνείδηση της τυχαιότητας και της προσωρινότητας, ακόμα και όταν τη διαθέτουμε; Ανεβάζουμε ένταση, ρουφάμε τη ζωή ως το μεδούλι; Αφοσιωνόμαστε σε ένα ιδανικό που να μας υπερβαίνει; Γινόμαστε απλώς θυμόσοφοι; Καθένας όπως ξέρει και μπορεί. «The rest is silence» που λέει κι ο Σαίξπηρ.
Τουλάχιστον 10.000 άνθρωποι, σύμφωνα με την αστυνομία, πραγματοποίησαν σήμερα μέσα σε τσουχτερό κρύο μια σιωπηλή πορεία στην Κοπεγχάγη, μια πορεία που διοργάνωσε η Ένωση Δανών Βετεράνων, για να καταδικάσουν τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος αμφισβήτησε την υπηρεσία των στρατιωτών των χωρών μελών του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν.
Ο Τραμπ προκάλεσε την αγανάκτηση της Δανίας και άλλων συμμαχικών χωρών στις 22 Ιανουαρίου, δηλώνοντας ότι τα στρατεύματά τους «παρέμεναν λίγο μακριά από τις γραμμές του μετώπου» κατά τη διάρκεια των 20 ετών της σύγκρουσης στο Αφγανιστάν.
Σε απάντηση, 44 σημαίες της Δανίας που έφεραν τα ονόματα ισάριθμων Δανών πεσόντων στρατιωτών στο Αφγανιστάν, φυτεύτηκαν σε παρτέρια μπροστά από την αμερικανική πρεσβεία στην Κοπεγχάγη, η οποία τις αφαίρεσε την Τρίτη προτού ζητήσει συγγνώμη για την ενέργειά της αυτή.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Thousands and thousands of Danish veterans, their families, and supporters are standing together in Copenhagen, protesting Trump’s deeply disrespectful statements and his mockery of the sacrifices made by Danish men and women who fought in U.S. wars. pic.twitter.com/oexmSfzHDR
— Pelle Dragsted (@pelledragsted) January 31, 2026
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });«Τρέφουμε βαθύτατο σεβασμό για τους Δανούς βετεράνους και για τις θυσίες που έχουν κάνει οι Δανοί στρατιώτες για την κοινή μας ασφάλεια. Η αφαίρεση των σημαιών δεν είχε καμία πρόθεση να βλάψει κάποιον», έγραψε η αμερικανική πρεσβεία στο Facebook. Διευκρίνισε ότι τα παρτέρια ήταν ιδιοκτησία της και όχι δημόσια περιουσία.
Την Παρασκευή, ο ίδιος ο Αμερικανός πρέσβης φύτεψε 44 σημαίες της Δανίας στα παρτέρια.
Το Σάββατο, αναμενόταν να προστεθούν 52 ακόμη σημαίες με ονόματα – 44 για Δανούς που σκοτώθηκαν στο Αφγανιστάν, συν τους οκτώ που πέθαναν στο Ιράκ.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Αφού συγκεντρώθηκαν στο Κάστελετ, την ακρόπολη της Κοπεγχάγης, διαδηλωτές παρακολούθησαν μια σύντομη τελετή στο μνημείο αφιερωμένο στους πεσόντες στρατιώτες πριν ξεκινήσει η πομπή.
«Τραμπ, ζήτα συγγνώμη!»Ορισμένοι διαδηλωτές κυμάτιζαν κόκκινες και άσπρες δανικές σημαίες. Άλλοι, ντυμένοι με στρατιωτικές στολές, παρέλασαν σιωπηλά προς την αμερικανική πρεσβεία, η οποία βρίσκεται σε απόσταση περίπου δύο χιλιομέτρων.
Τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή μπροστά από την πρεσβεία και κατατέθηκε στεφάνι από κόκκινα και άσπρα λουλούδια. «Η διαδήλωση έχει τίτλο “Χωρίς Λόγια” γιατί πραγματικά περιγράφει αυτό που νιώθουμε, δεν έχουμε λόγια», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Σόρεν Κνούντσεν, αντιπρόεδρος της ένωσης βετεράνων.
«Προφανώς, θέλουμε επίσης να πούμε στους Αμερικανούς ότι αυτά που είπε ο Τραμπ είναι μια προσβολή για εμάς και τις αξίες που υπερασπιστήκαμε μαζί», πρόσθεσε.
Στην κορυφή της πορείας, διαδηλωτές κρατούσαν ένα μεγάλο κόκκινο πανό που έγραφε “Χωρίς Λόγια”.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });«Ο Τραμπ είναι τόσο ηλίθιος», έγραφε ένα πλακάτ που κρατούσε ένας συμμετέχων, ενώ ένα άλλο, που κρατούσε ένα παιδί, έγραφε: «Τραμπ, ζήτα συγγνώμη!»
«Οι δηλώσεις του Τραμπ ήταν πολύ προσβλητικές», είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Χένινγκ Άντερσεν, ένας Δανός που υπηρέτησε σε αποστολή του ΟΗΕ στην Κύπρο. «Έχω φίλους που ήταν εκεί (στο Αφγανιστάν). Κάποιοι από αυτούς τραυματίστηκαν και εξακολουθούν να φέρουν τα σημάδια του πολέμου σήμερα», πρόσθεσε ο 64χρονος, με τέσσερα στρατιωτικά παράσημα καρφιτσωμένα στο στήθος του μαύρου σακακιού του βετεράνου.
Ο Τραμπ «λέει πράγματα για τα οποία δεν γνωρίζει όλη την αλήθεια», είπε αγανακτισμένος.
«Μείναμε πολύ ευχάριστα έκπληκτοι από την υποστήριξη που λάβαμε», δήλωσε ο Σόρεν Κνούντσεν, αντιπρόεδρος της Δανικής Ένωσης Βετεράνων.
Η Δανία, η οποία συνεχίζει να αποκαλεί τις ΗΠΑ «στενότερο σύμμαχό» της παρά τις εντάσεις για τη Γροιλανδία, είχε μεγάλη στρατιωτική συμμετοχή πολεμώντας στο πλευρό των αμερικανικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Κόλπου και αργότερα στο Αφγανιστάν και το Ιράκ.
Υπό έλεγχο τέθηκε η πυρκαγιά που ξέσπασε το απόγευμα του Σαββάτου (31/1) σε πολυκατοικία στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας.
Η φωτιά εκδηλώθηκε σε διαμέρισμα και εξαπλώθηκε γρήγορα, προκαλώντας ζημιές σε συνολικά τέσσερα διαμερίσματα του ίδιου κτιρίου. Στο σημείο έσπευσαν ισχυρές δυνάμεις της Πυροσβεστικής, με 16 πυροσβέστες, έξι οχήματα και ένα βραχιονοφόρο όχημα, προκειμένου να περιορίσουν τις φλόγες και να αποτρέψουν την περαιτέρω εξάπλωση.
Οι πυροσβέστες απομάκρυναν από το κλιμακοστάσιο έναν ηλικιωμένο άνδρα που αντιμετώπιζε αναπνευστικά προβλήματα. Ο άνδρας παραλήφθηκε από ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ και μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο για προληπτικούς λόγους.
Τα αίτια της πυρκαγιάς ερευνώνται από το ανακριτικό τμήμα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.
Εν όψει Συνεδρίου, βαρύς αχός ακούγεται στο ΠΑΣΟΚ για ένα θέμα που είναι παράδοξο αλλά και αχρείαστο. Από μία εσωκομματική πλευρά επιδιώκεται να ψηφιστεί μια συγκεκριμένη δέσμευση που θα απαγορεύει στο ΠΑΣΟΚ να έλθει σε μετεκλογική συνεργασία με τη ΝΔ υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.
Ενα τέτοιο ψήφισμα θα είναι όμως αχρείαστο, διότι το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί – ιδίως τα τελευταία χρόνια – να διαμορφώσει μια νέα φυσιογνωμία αυτόνομη και ανταγωνιστική προς τη ΝΔ, έτσι ώστε να αποτελέσει μια έγκυρη και αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης όταν οι πολίτες το αποφασίσουν.
Διαφορετικά, αν έσπευδε να εκδηλώσει προθυμία συνεργασίας και συμπόρευσης με τη συντηρητική παράταξη, θα εξασφάλιζε μεν κάποιες πρόσκαιρες φιλοδοξίες για ορισμένα στελέχη αλλά θα είχε ως αποτέλεσμα να συρρικνωθεί και η Ιστορία μάλλον θα του επιφύλασσε έναν βίο βραχύ και άδοξο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Κατά συνέπεια καμία βάση και δικαιολογία δεν υπάρχει για όσους κραδαίνουν την αντιδεξιά ρομφαία και θέλουν να του «δέσουν» τα χέρια για μετεκλογικές πρωτοβουλίες, οι οποίες είναι ούτως ή άλλως εκτός της στρατηγικής και της εν γένει συμπεριφοράς του ΠΑΣΟΚ.
Η πρόταση του ψηφίσματος θα είναι επίσης και παράδοξη, διότι θα καταλήξει να έχει αποτέλεσμα αντίθετο από αυτό που επιδιώκει – και αξίζει να δούμε το γιατί: Αν υποθέσουμε ότι ένα τέτοιο ψήφισμα περνάει στο Συνέδριο, τότε αρκετοί κεντρώοι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ θα το εκλάβουν ως προετοιμασία για να οργανωθεί ένα μετεκλογικό μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ, το νέο κόμμα Τσίπρα ή ενδεχομένως και άλλα αριστερά σχήματα.
Και μόνο μικρή πιθανότητα να θεωρήσουν ότι έχει η δημιουργία ενός τέτοιου μετώπου, οι κεντρώοι ψηφοφόροι που τώρα προσανατολίζονται προς το ΠΑΣΟΚ θα σπεύσουν μαζικά να ψηφίσουν ΝΔ για να το ματαιώσουν.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Είναι απολύτως βέβαιο ότι ασχέτως των πραγματικών χαρακτηριστικών και σχεδιασμών που ενδεχομένως θα μπορούσε να έχει ένα τέτοιο μέτωπο, θα υποστεί κάθε είδους επικοινωνιακή διαστρέβλωση για να εμφανιστεί ως μετενσάρκωση του 2015 και να αναπαραγάγει τους φόβους εκείνης της περιόδου.
Το πρόβλημα όμως δεν σταματά εδώ. Μερικοί θα προβλέψουν αυτόν τον κίνδυνο απώλειας κεντρώων ψήφων και – για να τον αποφύγουν – θα πουν εύλογα στο Συνέδριο ότι χρειάζεται να γίνει μια αντισταθμιστική κίνηση προς τα αριστερά.
Να δεσμευτεί δηλαδή το ΠΑΣΟΚ μέσω του Συνεδρίου ότι δεν θα κάνει κανενός είδους συμμαχίες και μέτωπα ούτε με τα αριστερά κόμματα. Μάλιστα αυτό ισχύει πολύ περισσότερο σε σχέση με το κόμμα Τσίπρα, το οποίο θεωρούν ότι θα απαιτήσει να ηγεμονεύσει στον χώρο, αν κρίνουν από τον απαξιωτικό τρόπο που αναφέρεται σε ολάκερη την αντιπολίτευση.
Εντελώς συμμετρικά με την προηγούμενη περίπτωση ένα τέτοιο ψήφισμα θα απωθήσει όσους νέους ή παλιούς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ προέρχονται από την Αριστερά, γιατί θα τους κάνει καχύποπτους ότι αποκλείοντας τις συνεργασίες στο τέλος, αν πιεστεί, μπορεί κάτι να κάνει ίσως και με τη Δεξιά. Αρα και πάλι θα υπάρξει περαιτέρω απώλεια ψήφων για το ΠΑΣΟΚ.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Η διαδικασία των διαδοχικών ψηφισμάτων εύκολα μπορεί να γίνει ευτράπελη αν καθένας προτείνει να αποκλείονται διάφορα μικρότερα κόμματα, πράγμα που θα έχει ως αποτέλεσμα να γίνει το ΠΑΣΟΚ «δέσμιο» σε ένα παράλογο παίγνιο εσωκομματικών τακτικισμών. Θα το κάνει να μοιάζει περισσότερο με τον Γκιούλιβερ που ερχόταν καθένας και τον έδενε όπως ήθελε μέχρι που δεν μπορούσε να κινηθεί και εκλιπαρούσε βοήθεια.
Η βοήθεια όμως δεν θα έλθει. Καθώς το ΠΑΣΟΚ θα χάνει φίλιες δυνάμεις και από τις δύο πλευρές λόγω των ετερόκλητων φόβων που θα ενσπείρουν τα ψηφίσματα, όλοι θα σπεύσουν να κατηγορούν τη σημερινή ηγεσία ότι απέτυχε εκλογικά και πρέπει να έλθει μια άλλη πιο αποτελεσματική.
Τότε θα εμφανιστεί ο κίνδυνος ενός μεγαλύτερου ρήγματος και οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ θα γίνουν απρόβλεπτες, καθώς κάθε πλευρά θα στοιχηθεί πίσω από τα ψηφίσματα που είχε επιδιώξει, ενώ η νεοπαγής ηγεσία δεν θα μπορεί πλέον να τα συγκολλήσει.
Τα πράγματα θα εξελιχθούν σαν μια αυτοεκπληρούμενη αποτυχία και δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς τον μεγάλο ωφελημένο.
Ο Νίκος Χριστοδουλάκης είναι οικονομολόγος και πρώην υπουργός Οικονομικών
Ο Ολυμπιακός επικράτησε με 94-71 του Περιστερίου Betsson στο ΣΕΦ, στο πλαίσιο της 17ης αγωνιστικής της Stoiximan GBL, με μια λεπτομέρεια στην εμφάνιση του Εβάν Φουρνιέ να τραβά τα βλέμματα.
Ο Γάλλος γκαρντ/φόργουορντ αγωνίστηκε φορώντας ένα μαύρο αυτοκόλλητο στη μύτη, το οποίο λειτουργεί ως ρινική ταινία, βοηθώντας στη διάνοιξη των αναπνευστικών οδών και στη βελτίωση της αναπνοής κατά τη διάρκεια της προσπάθειας.
Ήταν η πρώτη φορά που ο Φουρνιέ χρησιμοποίησε το συγκεκριμένο βοήθημα σε αγώνα με τα «ερυθρόλευκα» και μένει να φανεί αν πρόκειται για μια περιστασιακή επιλογή ή αν θα το εντάξει μόνιμα στην αγωνιστική του ρουτίνα.
Ο Φάλσταφ, κεντρική φιγούρα της κωμικής όπερας του Βέρντι, είναι ένας τροφαντός και ξεπεσμένος ιππότης που καθίσταται περίγελος στη μικρή τοπική κοινωνία του, καθώς προσπαθεί να αποπλανήσει δύο παντρεμένες γυναίκες για να αποκτήσει πρόσβαση στον πλούτο των συζύγων τους.
Ως άλλος Φάλσταφ, ο Τραμπ αναστάτωσε το ήδη σύνθετο γεωπολιτικό σκηνικό. Επιβράβευσε τον γεωπολιτικό αναθεωρητικό επεκτατισμό του Πούτιν κι επιχείρησε να εγκλωβίσει την Ευρώπη σε μια επικίνδυνη συμφωνία με τη Ρωσία.
Επιχείρησε να αρπάξει από την Ευρώπη τη Γροιλανδία και να αναγκάσει κράτος – μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ να υποχωρήσει σε ζητήματα εδαφικής κυριαρχίας και ακεραιότητας. Μας ζήτησε να υποχωρήσουμε έναντι του διεθνούς δικαίου.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Θέλει μια Ευρώπη διαιρεμένη που θα αγοράζει αμερικανική τεχνολογία. Μια Ευρώπη, όπου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα είναι εκτός ελέγχου και στα οποία οι ακροδεξιές θεωρίες συνωμοσίας θα κυριαρχούν. Με την αλλοπρόσαλλη ηγεσία του οδηγεί σε δημοκρατική οπισθοδρόμηση μια χώρα του οικονομικού και γεωπολιτικού μεγέθους των ΗΠΑ.
Οι ΗΠΑ πορεύονται σήμερα με τεράστια κοινωνικά προβλήματα, με ποσοστό αναλφαβητισμού στους νέους 16-24 ετών που πέρασε από το 17% το 2017 στο 25% το 2026 και με την κοινή γνώμη να διαφωνεί πλέον ξεκάθαρα με όλες τις επιλογές του Τραμπ.
Ομως, μέχρι να μάθουμε τι είναι αυτός ο τύπος που μπήκε στον Λευκό Οίκο κερδίζοντας τις εκλογές για δεύτερη φορά, θα τον βλέπουμε να διευθύνει τη μεγαλύτερη πολιτική απάτη στην ιστορία της Αμερικής.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Προκάλεσε ένα «σχίσμα» στη Δύση. Αν και περάσαμε σε μια προσωρινή αποκλιμάκωση της κρίσης μετά τις συναντήσεις στο Νταβός, οι διατλαντικές σχέσεις δεν θα είναι πλέον όπως τις γνωρίζαμε.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Από την εδώ πλευρά του Ατλαντικού, όντως η Ευρώπη μοιάζει αδύναμη γιατί είναι προβλέψιμη καθώς όλοι γνωρίζουν πώς λειτουργεί και πώς αντιδρά. Είναι αργή, με πολλές διαδικασίες και γραφειοκρατία. Ομως, αν θέλει να αποφύγει την «ταπείνωση της αδράνειας», αν θέλει να υπερασπιστεί τον εαυτό της, πρέπει να διαχειριστεί με στρατηγική ψυχραιμία τη βίαιη γεωπολιτική της «ενηλικίωση». «Η Ευρώπη έχει πλέον ξυπνήσει», δηλώνει ο γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς. Αρα, και η Γερμανία έχει πλέον «ξυπνήσει», θα προσθέταμε εμείς, ακούγοντας τον Φρίντριχ Μερτς να ζητάει την οικονομική και στρατιωτική ενίσχυση της Ευρώπης.
Η Ευρώπη κατάλαβε πως ο Τραμπ αντιλαμβάνεται μόνο τη γλώσσα της ισχύος. Είναι πλέον υποχρεωμένη να δημιουργήσει ένα δικό της στέρεο περίγραμμα γύρω από την ασφάλεια και τη δημοκρατία με σεβασμό των συνόρων, των θεμελιωδών δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου.
Σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, η Ευρώπη που μας αφορά, γιατί αποτελεί τη στρατηγική επιλογή της χώρας μας, θα πρέπει να σταθεί κυρίως με οικονομική ισχύ και έξυπνη διπλωματία.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Η πρόσφατη ιστορική συμφωνία της ΕΕ με την Ινδία κινείται προς αυτή την κατεύθυνση καθώς αντιπροσωπεύει το 1/3 του παγκόσμιου εμπορίου και είναι η μεγαλύτερη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου στην Ιστορία, όπως τόνισε και ο ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι.
Οσο για τον πρωταγωνιστή της σημερινής πολιτικής και οικονομικής παγκόσμιας αναστάτωσης, να του θυμίσουμε πως στο τέλος της όπερας του Βέρντι, ύστερα από διάφορες κωμικοτραγικές καταστάσεις, οι χαρακτήρες του έργου τραγουδούν όλοι μαζί «Ολα στον κόσμο είναι μια φάρσα… γελάει όμως καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος».
Ο Σωτήρης Ντάλης είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Ευρωπαϊκής Ενοποίησης, πρόεδρος του Τμήματος Μεσογειακών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο ΑιγαίουΜετά τη νίκη του Ολυμπιακού επί του Περιστερίου Betsson για την 17η αγωνιστική της Stoiximan GBL στο ΣΕΦ, ο Γιώργος Μπαρτζώκας αναφέρθηκε στις δηλώσεις του στην εμφάνιση της ομάδας του, στην αυτοπεποίθηση που αποπνέει και στην ομαλή προσαρμογή του Κόρι Τζόσεφ.
Ο Ολυμπιακός επικράτησε του Περιστερίου Betsson και ο προπονητής της ομάδας τόνισε την ποιότητα του παιχνιδιού τους, την εμπιστοσύνη που δείχνει η ομάδα μέσα στο γήπεδο, καθώς και τη θετική ενσωμάτωση του Τζόσεφ στο ρόστερ.
Αναλυτικά οι δηλώσεις του: googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Για τη συνολική εικόνα του Ολυμπιακού:«Ήμασταν πολύ πιο σοβαροί στο δεύτερο ημίχρονο, φυσικά και το Περιστέρι ήταν δύσκολο να παίξει στον ίδιο ρυθμό μέχρι τέλους. Πιστοποίησε και την άνοδο του ελληνικού πρωταθλήματος, είναι μια καλή ομάδα και όλες οι ομάδες έχουν καλό πλάνο, παίζουν σκληρά, παίζουν με ταχύτητα, έχουν καλούς ξένους και οι Έλληνες αρχίζουν να έχουν μεγαλύτερο ρόλο. Επομένως οι παίκτες μας θα πρέπει να καταλάβουν ότι μπορεί αυτά τα ματς να λήγουν με τέτοιες διαφορές αλλά χρειάζεται να καταβάλλεις προσπάθεια που είναι πολύ σημαντικό».
Για τον Κόρι Τζόσεφ: googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });«Ξέρει πολύ καλά το παιχνίδι και παίζει πολύ απλά, γεγονός που είναι πολύ σημαντικό για εμάς και για τον τρόπο που παίζουμε. Ψάχνει να βρει τον ανοιχτό παίκτη και είναι ανιδιοτελής και δεν ειναι εγωιστής. Ταυτόχρονα είναι καλός αμυντικός στη μπάλα και παίζει με μεγαλύτερη ταχύτητα από ότι δείχνει το σώμα του. Νομίζω λοιπόν πως όταν γυρίσει και ο Μόντε Μόρις, έχουμε και τον Φρανκ Νιλικίνα, σε αυτη τη θέση θα έχουμε πολλές λύσεις».
Οι απεσταλμένοι των ΗΠΑ και της Ρωσίας, Στιβ Γουίτκοφ και Κίριλ Ντμίτριεφ, δήλωσαν το Σάββατο ότι είχαν «εποικοδομητικές» συζητήσεις στη συνάντησή τους στη Φλόριντα, στο πλαίσιο των προσπαθειών διαμεσολάβησης των ΗΠΑ για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
«Είμαστε ενθαρρυμένοι από αυτή τη συνάντηση, η οποία δείχνει ότι η Ρωσία επιδιώκει να εργαστεί για την ειρήνη στην Ουκρανία», έγραψε σε ανάρτηση στο Χ ο ειδικός απεσταλμένος του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, Γουίτκοφ, χαιρετίζοντας μια «παραγωγική» συνάντηση.
Διευκρίνισε ότι η αμερικανική αντιπροσωπεία περιλάμβανε επίσης τον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ, Σκοτ Μπέσεντ, και τον Τζάρεντ Κούσνερ, γαμπρό του προέδρου Τραμπ.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Από την πλευρά του ο Ντμίτριεφ, σε ανάρτηση στο Χ έκανε λόγο για μια «εποικοδομητική συνάντηση με την αμερικανική αντιπροσωπεία που είναι υπεύθυνη για την ειρηνευτική διαδικασία. Επίσης, μια παραγωγική συζήτηση σχετικά με την οικονομική ομάδα εργασίας ΗΠΑ-Ρωσίας», έγραψε.
Νωρίτερα, μια πηγή με γνώση των διαπραγματεύσεων δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ότι οι συνομιλίες ξεκίνησαν στις 8:00 ώρα ανατολικής ακτής των ΗΠΑ (15:00 ώρα Ελλάδας).
Καμία από τις δύο πλευρές δεν παρείχε λεπτομέρειες για το ακριβές περιεχόμενο των συζητήσεων.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Υπενθυμίζεται ότι την Παρακσευή, η Ρωσία ανακοίνωσε ότι αποδέχθηκε το αίτημα του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, για προσωρινή παύση των αεροπορικών επιθέσεων στο Κίεβο έως την 1η Φεβρουαρίου, επικαλούμενη τις «ευνοϊκές συνθήκες» για τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων. Η Ουκρανία, ωστόσο, δηλώνει έτοιμη να ανταποδώσει.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Καθώς η ουκρανική πρωτεύουσα προετοιμάζεται για νέο ψυχρό κύμα από την Κυριακή, ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι τόνισε την Παρασκευή ότι δεν υπάρχει επίσημη εκεχειρία μεταξύ των δύο χωρών. Όπως είπε, η Ρωσία έχει μετατοπίσει το βάρος των επιθέσεών της σε ουκρανικές υποδομές logistics.
Τις τελευταίες ημέρες, η Μόσχα έχει πλήξει δρόμους και σιδηροδρομικές γραμμές, επιδιώκοντας – σύμφωνα με το Κίεβο – να αποδυναμώσει τις μεταφορές στρατιωτικού και ανθρωπιστικού υλικού.
Το αίτημα Τραμπ και η απάντηση ΠούτινΤο Κρεμλίνο ανέφερε ότι ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν αποδέχθηκε το προσωπικό αίτημα του Τραμπ να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί στο Κίεβο, ώστε να δημιουργηθούν «ευνοϊκές συνθήκες» για ειρηνευτικές συνομιλίες. Το τελευταίο διάστημα, ρωσικά πλήγματα σε ενεργειακές υποδομές έχουν αφήσει εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους χωρίς θέρμανση, ενώ οι θερμοκρασίες πέφτουν κάτω από τους -15°C.
«Ο πρόεδρος Τραμπ όντως υπέβαλε προσωπικό αίτημα στον πρόεδρο Πούτιν να αποφευχθούν τα πλήγματα στο Κίεβο για μία εβδομάδα, έως την 1η Φεβρουαρίου, προκειμένου να δημιουργηθούν ευνοϊκές συνθήκες για διαπραγματεύσεις», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ, επιβεβαιώνοντας τη συμφωνία του Ρώσου προέδρου.
Η στάση του ΚιέβουΟ Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι ανέφερε ότι η Ουκρανία είναι έτοιμη να ανταποδώσει, αναστέλλοντας τις επιθέσεις της σε ρωσικές υποδομές διυλιστηρίων. Υπογράμμισε, ωστόσο, πως αυτό αποτελεί «μια ευκαιρία και όχι μια συμφωνία».
Υποψήφιος για Grammy, ένα βραβείο ECHO CLASSIC, όρθια χειροκροτήματα από το απαιτητικό κοινό της Σκάλας του Μιλάνου, ηχογραφήσεις με κορυφαίες δισκογραφικές εταιρείες – Deutsche Grammophon, Decca –, εμφανίσεις στα πιο εμβληματικά θέατρα του κόσμου, όπως η Monnaie των Βρυξελλών, η αρένα της Βερόνας, η όπερα της Ζυρίχης, τo San Carlo της Νάπολι, το Teatro Massimo του Παλέρμο, το Τεάτερ αν ντερ Βιν στη Βιέννη, οι όπερες της Φρανκφούρτης, της Στουτγάρδης, της Κολωνίας, η Κόμισε Οπερ του Βερολίνου. Αυτά είναι μερικά στιγμιότυπα που συνθέτουν τη λαμπρή πορεία του Γιώργου Πέτρου, όμως επιμένει πως «τώρα νιώθω ότι είμαι μουσικός, αλλά δεν ξέρω πόσο καλός».
Η διεθνής αναγνώρισή του επισφραγίστηκε με τον τίτλο «Chevalier de l’ Ordre des Arts et des Lettres» από τη γαλλική κυβέρνηση, τον Associate of the Royal Academy of Music (ARAM) και τη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου, ενώ είναι καλλιτεχνικός διευθυντής στο Internationale Händel Festspiele-Goettingen, ένα από τα σημαντικότερα φεστιβάλ μπαρόκ όπερας του κόσμου.
Δίπλα σε αυτά όμως θα πρέπει να σταθεί και η ολοκλήρωση της τιτάνιας προσπάθειας του Γιώργου Πέτρου να κρατήσει την Καμεράτα όρθια. Τον Νοέμβριο του 2024 η επιτυχία αυτού του άθλου επισφραγίστηκε με μια σπουδαία συναυλία, την οποία ανακαλεί στη διάρκεια αυτής της συζήτησης στο εστιατόριο της γειτονιάς του στον Χολαργό. «Η νέα εποχή της Καμεράτας ξεκίνησε παρουσιάζοντας στην πρώτη μας συναυλία τα Βραδεμβούργια Κοντσέρτα του Γ. Σ. Μπαχ.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Οταν ανέβηκε η Ορχήστρα στη σκηνή, το κοινό την αποθέωσε. Ακουγα την ενθουσιώδη υποδοχή από τα παρασκήνια και ένιωθα απίστευτη χαρά, δικαίωση αλλά και θαυμασμό. Αυτό από μόνο του όρισε τη συνέχεια της ερμηνείας εκείνης της βραδιάς».
Το «Candide» του ΜπερνστάινΟ Γιώργος Πέτρου, από τους σημαντικότερους σύγχρονους ερμηνευτές της μουσικής του 18ου αιώνα και της όπερας του μπελκάντο, στρέφεται αυτή τη φορά σε ένα από τα μεγάλα μουσικοθεατρικά αριστουργήματα του 20ού αιώνα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Παρουσιάζει απόψε στη σκηνή «Αλεξάνδρα Τριάντη» για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό το «Candide» του Λέοναρντ Μπερνστάιν, ένα από τα σημαντικότερα μουσικοθεατρικά έργα του 20ού αιώνα, έχοντας την ευθύνη της μουσικής διεύθυνσης, της σκηνοθεσίας και της μετάφρασης. Πρόκειται για μια αιχμηρή απάντηση στον μακαρθισμό, τον πολιτικό εξτρεμισμό και τη χειραγώγηση των μαζών.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Αντλώντας έμπνευση από το σατιρικό αριστούργημα του Βολταίρου «Candide ή περί αισιοδοξίας» (1759), ο συνθέτης δημιουργεί έναν κόσμο όπου η αφελής αισιοδοξία των ανθρώπων αμφισβητείται από μια καταιγίδα παραλογισμών και ανατροπών.
Ποιο στοιχείο καθιστά ένα έργο αληθινά σπουδαίο, ώστε να αντέχει στις ανατροπές της εποχής και στις προσωπικές εμπειρίες των ανθρώπων; «Ο μόνος τρόπος για να διαπεράσει τον χρόνο ένα έργο είναι να το πιστέψουν οι ερμηνευτές. Αυτός είναι και ο λόγος που κάποια κομμάτια του διεθνούς ρεπερτορίου κατακτούν την αναγνώριση, ενώ άλλα παραμένουν άγνωστα».
Τι είναι όμως αυτό που οδηγεί έναν καλλιτέχνη να επιλέξει και να ερμηνεύσει ένα συγκεκριμένο έργο; «Γιατί βρίσκουμε σε αυτό έναν τρόπο δικής μας τελείωσης. Προσπαθούμε να αγγίξουμε πιο σημαντικές δημιουργίες του ανθρώπινου πνεύματος και μας ωθεί, ως καλλιτέχνες, να πλησιάζουμε το τέλειο, το θείο. Ετσι παραμένει και η διαχρονικότητα ενός έργου. Ο Μότσαρτ έλεγε για τα κοντσέρτα του: “Οσοι ξέρουν, θα αντλήσουν πολύ μεγάλη ευχαρίστηση αναλύοντας το έργο. Οσοι δεν ξέρουν, θα το κατευχαριστηθούν εξίσου”. Επίσης το μεγαλείο των σπουδαίων έργων είναι πως όσες φορές και να τα μελετήσεις, πάντα θ’ ανακαλύπτεις καινούργια στοιχεία. Πιστεύω ότι όσο ζω και είμαι ικανός να διευθύνω ορχήστρες, θα συνεχίσει αυτή η διαλεκτική σχέση με τα έργα».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); }); «Λιγότερο επιθετικά»Συνδέεται ο τρόπος που ζει ένας καλλιτέχνης με το πώς επιλέγει να προσεγγίσει και να παρουσιάσει μια δημιουργία; «Ερμηνεύουμε αυτό που είμαστε. Και κάθε φορά δεν είμαστε ποτέ ίδιοι. Αρα, μας ορίζει η καθημερινότητά μας, ο τρόπος που πλησιάζουμε ένα έργο. Σήμερα, κάτι που δεν συνέβαινε παλαιότερα, τείνω να παίρνω πιο πολύ χρόνο σε σχέση με τη μουσική. Δεν με ενδιαφέρει τόσο πολύ η έξαψη ή ο ενθουσιασμός, όσο το να μεταφέρω στον ακροατή όσο περισσότερες λεπτομέρειες και επίπεδα γίνεται. Οσο περνάει ο καιρός, αντιλαμβάνομαι πρόσθετες διαστάσεις – στη μουσική, στη σκηνοθεσία, στη μετάφραση, με ό,τι τέλος πάντων καταπιάνομαι.
Πλησιάζω το έργο λιγότερο επιθετικά σε σχέση με το παρελθόν, που ενδεχομένως με ενδιέφερε περισσότερο η εντύπωση. Φυσικά δεν εννοώ ότι η ερμηνεία ενός νέου είναι λιγότερο βαθιά από αυτή ενός μεγαλύτερου.
Υπάρχουν νέοι που διαθέτουν εκπληκτική ωριμότητα, σε σημείο που κάποιες φορές τούς οδηγεί σε τέλμα. Στη δική μου περίπτωση, νομίζω ότι πέρασα αυτά τα στάδια ομαλά. Χάρηκα πολύ αυτό το ταξίδι της σταδιακής εξέλιξης, που θέλω να πιστεύω ότι συνεχίζεται και θα συνεχίζεται».
Τονίζει ότι το κοινό στο οποίο απευθύνεται δεν συνδέεται με τις επιλογές στον τρόπο που αποφασίζει να ερμηνεύσει ένα έργο. Ωστόσο, επιμένει πως είναι μεγάλη η επίδραση του κόσμου που βρίσκεται στην πλατεία κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας, όσο και αν αυτό αμφισβητείται ή δεν γίνεται κατανοητό. «Η ενέργεια και ο τρόπος με τον οποίο οι ακροατές – θεατές παρακολουθούν είναι άκρως μεταδοτικά και ο καλλιτέχνης το αντιλαμβάνεται αυτό.
Κάποιες στιγμές είναι σαν να εισπνέεις οξυγόνο και άλλες καπνό. Το κοινό δεν είναι στρατιωτάκια. Φέρει ο καθένας την ενέργειά του. Η συναστρία του ποιος είναι από κάτω ορίζει την πορεία μιας συναυλίας».
Τη δική του πορεία, από τα πρώτα βήματά του, την όρισε το ερώτημα: «”Μπορώ να γίνω μουσικός;”. Ηξερα πως η μουσική ήταν αυτό που αγαπούσα και το μόνο πράγμα που με έκανε ευτυχισμένο. Εκ των υστέρων διαπιστώνω ότι και άλλα πράγματα θα μπορούσαν να με κάνουν ευτυχισμένο, απλώς δεν τα ήξερα τότε. Η μουσική απαιτεί την αφοσίωσή σου, ιδιαίτερα όταν είσαι νέος, πολλώ δε μάλλον όταν είσαι σπουδαστής. Ξέρεις ότι το αγαπάς, αλλά δεν ξέρεις αν μπορείς να το κάνεις».
Εξηγεί ότι πρόκειται για ένα ερώτημα που απαντήθηκε ύστερα από πολλά χρόνια και συμπληρώνει: «Οι καλλιτέχνες “χτυπάμε” τον εαυτό μας πολύ άσχημα. Εχουμε την τάση να παλεύουμε με εμάς, με τις δυνατότητές μας και τείνουμε να θαυμάζουμε σε όλους τους άλλους ό,τι εμείς δεν έχουμε. Αυτό είναι καλό γιατί μας κινητοποιεί. Ωστόσο, παραβλέπουμε εκείνα που έχουμε, τα οποία θεωρούμε δεδομένα.
Δεν είμαι σε θέση να διακρίνω κανένα προσόν μου, αλλά ούτε τι μου λείπει. Ακούω κάτι για παράδειγμα και λέω “τι ωραίο που είναι! Αραγε θα μπορώ να το κάνω εγώ έτσι;”. Κάποιος μπορεί να μου πει “εσύ το κάνεις καλύτερα”. Σημασία όμως έχει ότι για μένα λειτούργησε ως έμπνευση».
Η πρώτη επαφήΑυτή η συνειδητοποίηση της έμπνευσης και της ανάγκης να δημιουργεί τον οδήγησε πίσω στις πρώτες του αναμνήσεις. «Μεγάλωσα στον Χολαργό. Οι γονείς μου δεν ασχολούνταν καθόλου με τη μουσική. Ο πατέρας μου ήταν τραπεζικός και η μητέρα μου ήταν στο σπίτι.
Η επιθυμία για τη μουσική γεννήθηκε μέσα μου γιατί παρακολουθούσα τηλεόραση τον Κλάουντιο Αράου (σ.σ.: ο σπουδαίος χιλιανός πιανίστας, 1903-1991) να παίζει στην ΕΡΤ κάθε εβδομάδα και έλεγα “πω πω, τι ωραίο πράγμα είναι αυτό!”. Κάποια στιγμή ζήτησα να μάθω πιάνο».
Και μπορεί να μην είχαν άμεση σχέση με τη μουσική οι γονείς του, η μητέρα του όμως, όπως λέει, αγαπούσε τη λυρική σκηνή και το θέατρο. «Μικρό παιδί, 8, 9 ή 10 ετών, ξεχώριζα τις παραστάσεις που ήθελα να παρακολουθήσω. Δεν ήξερα ακριβώς τι ήταν αυτό που με τραβούσε, αλλά ένιωθα μια έλξη. Οταν πήγαινα στην όπερα, η μουσική με μάγευε – τα μπλε βελούδα της Λυρικής, η μυρωδιά των Ολυμπίων, τα όργανα που κούρδιζαν.
Ηταν μια στιγμή που θυμάμαι σαν χθες. Ξαφνικά, ένιωσα ότι ήθελα να μάθω μουσική, να εξερευνήσω αυτόν τον κόσμο. Ζήτησα να μου αγοράζουν δίσκους – “Καβαλερία Ρουστικάνα”, “Παλιάτσοι”, ουβερτούρες του Ροσίνι ήταν οι πρώτοι. Στη συνέχεια βρέθηκε ένας δάσκαλος που αγάπησα πολύ. Θυμάμαι πώς τα χέρια του πετούσαν πάνω στο πιάνο! Ηταν το ωραιότερο που είχα ακούσει ποτέ μου. Και έτσι ξεκίνησα, με μικρά βήματα».
Ακόμα και τότε, τις πρώτες μέρες του έρωτά του για το πιάνο, δεν σταμάτησε να ακούει ροκ. Ως εφηβος οι γνώσεις του στη ροκ μουσική ήταν πολύ περισσότερες από την κλασική. Η απόφαση να αφοσιωθεί στο πιάνο πάρθηκε όταν ενηλικιώθηκε.
Είχε ήδη μπει στη Νομική Σχολή, αλλά οι γονείς του στάθηκαν δίπλα του όταν τους ανακοίνωσε: «”Με ενδιαφέρει περισσότερο το Ωδείο Αθηνών”. Με στήριξαν πλήρως, και αυτό ήταν καθοριστικό όταν πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου στο Λονδίνο, όπου πήγα για να συνεχίσω τις σπουδές μου.
Ενιωσα μεγάλη ανασφάλεια. Θυμάμαι τον φόβο που αισθάνθηκα όταν πήγα να παρακολουθήσω μια συναυλία όπου ένας πιανίστας – αυτή τη στιγμή δεν θυμάμαι το όνομά του – θα έπαιζε το δεύτερο κοντσέρτο του Ραχμάνινοφ.
Με έλουσε κρύος ιδρώτας. Σκέφτηκα: “Δεν είμαι γι’ αυτό. Γιατί βρίσκομαι εδώ;“. Ηταν η πρώτη μου μέρα, και η αμφιβολία με χτύπησε δυνατά. Ομως, με τον χρόνο, την υποστήριξη δασκάλων, φίλων αλλά και τη δική μου επιμονή, αντιλήφθηκα ότι η μοναξιά και η αμφιβολία είναι κομμάτια της πορείας ενός μουσικού».
Δεν συμφιλιώθηκε όμως, όπως λέει, με τη μοναξιά του πιανίστα. «Γι’ αυτό στράφηκα στη μουσική διεύθυνση. Δεν άντεχα αυτές τις ατελείωτες ώρες μοναξιάς – μελέτης. Αν για λίγο δεν μελετήσεις, κυριαρχούν οι τύψεις.
Οταν βλέπω έναν πιανίστα, σκέφτομαι όλο αυτό που περνά μέχρι να φτάσει στη σκηνή. Για κάποιους, αυτές οι πέντε ή επτά ώρες μελέτης είναι ευλογία. Για μένα ήταν πραγματικός εφιάλτης. Αφησα λοιπόν το πιάνο με μεγάλη χαρά. Τώρα το απολαμβάνω παίζοντας όσο μου επιτρέπει η διάθεσή μου και είμαι ευχαριστημένος για αυτή την επιλογή. Την ίδια χαρά νιώθω!».
Και αυτή η αίσθηση ευτυχίας επιβεβαιώνει την επιλογή του. «Τελικά, ναι, έπρεπε ν’ ασχοληθώ με την τέχνη γιατί αυτό με κάνει ευτυχισμένο. Οπως και η φύση, η σκηνοθεσία, οι φίλοι μου, το φαγητό, ειδικά όταν το μοιράζομαι!».
Η ΑΕΚ κατάφερε να επικρατήσει 96-83 του Κολοσσού στην 17η αγωνιστική της Stoiximan GBL, έπειτα από ένα δύσκολο παιχνίδι που κράτησε περίπου 35 λεπτά. Οι «κιτρινόμαυροι» ξεχώρισαν χάρη στις εξαιρετικές εμφανίσεις των Γκρεγκ Μπράουν και Νάναλι, οι οποίοι έκαναν το ελληνικό τους ντεμπούτο με την ομάδα του Σάκοτα.
Ο Μπράουν σημείωσε double-double με 15 πόντους (5/9 δίποντα, 1/1 τρίποντο) και 10 ριμπάουντ, ενώ ο Νάναλι πρόσθεσε 14 πόντους (1/3 δίποντα, 2/5 τρίποντα, 6/6 βολές), 5 ριμπάουντ και 5 ασίστ.
Το παιχνίδι ξεκίνησε με τους φιλοξενούμενους να παίρνουν προβάδισμα 20-31 στην πρώτη περίοδο, αλλά η ΑΕΚ αντέδρασε με σερί 12-0 και στη συνέχεια 13-0, παίρνοντας το προβάδισμα και κλείνοντας το πρώτο ημίχρονο στο +8 (45-37).
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Στο δεύτερο μέρος οι δύο ομάδες έπαιξαν πιο σφιχτά, με τον Κολοσσό να πλησιάζει στους δύο πόντους (61-59), αλλά η ΑΕΚ απάντησε με αναπάντητα καλάθια και τελικά έφτασε σε ασφαλή νίκη, φτάνοντας στο +12 με τρίποντα των Φλιώνη, Γκρέι και Νάναλι, διαμορφώνοντας το τελικό 96-83.
ΟΙ ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ: Αγραφιώτης, Τζιοπάνος, Παπαϊωάννου
ΤΑ ΔΕΚΑΛΕΠΤΑ: 20-31, 49-42, 71-64, 96-83
Ο Λίνκολν, βουλευτής αρχικά του κόμματος των Ουίγων (Whig party), αναδείχθηκε υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για τις προεδρικές εκλογές του 1860 και εξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ.
Η προεδρία του σημαδεύτηκε από τον Αμερικανικό Εμφύλιο (1861-1865). Αντιμέτωπος με την απόσχιση των πολιτειών του αμερικανικού Νότου, ο Λίνκολν κατόρθωσε να επαναπροσδιορίσει το νόημα του αμερικανικού εμφυλίου μετατρέποντάς τον από μια μάχη για την ένωση των πολιτειών σε έναν αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία και την ισότητα. Συνέδεσε τον Εμφύλιο με τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, λέγοντας ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι.
Με τη Διακήρυξη της Χειραφέτησης, (Emancipation Proclamation) κατήργησε τη δουλεία και μετατρέποντας τον εμφύλιο σε πόλεμο κατά της δουλείας ενίσχυσε την ηθική διάσταση της Ενωσης.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Και στην περίφημη ομιλία του στο Gettysburg διακήρυξε ότι το αμερικανικό έθνος θα βιώσει «μια νέα γέννηση της ελευθερίας και μια κυβέρνηση του λαού, από τον λαό και για τον λαό». Το κόμμα του Αβραάμ Λίνκολν ταυτίστηκε με την κατάργηση της δουλείας, την ενίσχυση της ομοσπονδιακής εξουσίας, την υπεράσπιση της δημοκρατίας, και μια ηθική αντίληψη της πολιτικής που συνέδεε την πρόοδο με την ισότητα ενώπιον του νόμου.
Σήμερα, σχεδόν ενάμιση αιώνα αργότερα, το κόμμα του Λίνκολν έχει μετατραπεί στο κόμμα του Τραμπ, ένα κόμμα που ταυτίζεται με τον λαϊκισμό και την αμφισβήτηση θεσμών που κάποτε θεωρούσε ιερούς. Η πολιτική αυτή μεταμόρφωση είναι αποτέλεσμα μιας μακράς ιστορικής πορείας ιδεολογικών μετατοπίσεων, κοινωνικών συγκρούσεων και στρατηγικών επιλογών.
Οταν ιδρύθηκε το 1854, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα εξέφραζε τον βιομηχανικό Βορρά, τα ανερχόμενα μεσαία στρώματα και μια ηθική αντίθεση στη δουλεία. Υποστήριζε έναν ισχυρό ρόλο του κράτους στην οικονομία (σιδηρόδρομοι, υποδομές, και δασμοί για την προστασία της εγχώριας βιομηχανίας) και πίστευε ότι η Ενωση ήταν υπεράνω των πολιτειών. Για δεκαετίες μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, οι Ρεπουμπλικανοί παρέμειναν το κυρίαρχο κόμμα της βιομηχανικής Αμερικής. Παρά τις εσωτερικές τους αντιφάσεις, δεν ήταν ένα κόμμα «μικρού κράτους» με τη σημερινή έννοια, ούτε ένα κόμμα πολιτισμικού συντηρητισμού.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Η πρώτη μεγάλη ιδεολογική μετατόπιση ήρθε τον 20ό αιώνα, ιδιαίτερα μετά το New Deal και την κεϋνσιανή οικονομική πολιτική του Φράνκλιν Ρούσβελτ. Οι Δημοκρατικοί υιοθέτησαν έναν ισχυρό κρατικό παρεμβατισμό και πολιτικές και προγράμματα που προσέλκυσαν τα εργατικά στρώματα, τις μειονότητες και τους προοδευτικούς.
Αντιδρώντας σε αυτήν την πολιτική, οι Ρεπουμπλικανοί άρχισαν να μετατρέπονται, ολοένα και περισσότερο, σε κόμμα της ελεύθερης αγοράς και της αντίθεσης στο «μεγάλο κράτος».
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και κυρίως κατά τη δεκαετία του 1960, οι κοινωνικές μεταβολές, η ενίσχυση της ομοσπονδιακής εξουσίας, το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα (civil rights movement), και η πολιτισμική φιλελευθεροποίηση λειτούργησαν ως καταλύτες για την ανάδυση ενός αντιπάλου συντηρητικού λόγου.
Το καθοριστικό σημείο, όμως, ήταν η δεκαετία του 1960. Οταν οι Δημοκρατικοί, υπό τον Λίντον Τζόνσον, στήριξαν τα πολιτικά δικαιώματα των Αφροαμερικανών (civil rights movement), ο φυλετικά συντηρητικός Νότος άρχισε να απομακρύνεται από αυτούς.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Οι Ρεπουμπλικανοί, με τη λεγόμενη στρατηγική του Νότου (Southern Strategy), κυρίως επί Νίξον, εκμεταλλεύτηκαν αυτή τη δυσαρέσκεια, προσελκύοντας λευκούς ψηφοφόρους που ένιωθαν ότι χάνουν την κοινωνική και πολιτική τους κυριαρχία. Εδώ συντελέστηκε μια ιστορική αντιστροφή: το κόμμα που κάποτε είχε ταυτιστεί με την κατάργηση της δουλείας άρχισε να γίνεται το όχημα πολιτικής έκφρασης της λευκής συντηρητικής αντίδρασης.
Τη δεκαετία του 1980, με τον Ρόναλντ Ρίγκαν, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα συγχώνευσε τρία ρεύματα: οικονομικό νεοφιλελευθερισμό, αντικομμουνιστικό πατριωτισμό και κοινωνικό συντηρητισμό. Ευαγγελικές χριστιανικές ομάδες, που μέχρι τότε κρατούσαν απόσταση από την πολιτική, εντάχθηκαν μαζικά στο κόμμα. Αυτή η συμμαχία ήταν εκλογικά αποτελεσματική, αλλά ιδεολογικά εύθραυστη.
Οι ελίτ του κόμματος μιλούσαν τη γλώσσα της ελεύθερης αγοράς, ενώ η βάση του άρχισε να κινητοποιείται όλο και περισσότερο από κοινωνικά ζητήματα: τα θέματα των αμβλώσεων, της οπλοκατοχής, και της ταυτότητας.
Η παγκοσμιοποίηση, η αποβιομηχάνιση και η οικονομική κρίση του 2008 ανέδειξαν το χάσμα ανάμεσα στην ηγεσία και τη βάση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Πολλοί ψηφοφόροι ένιωθαν ότι οι πολιτικές της ελεύθερης αγοράς ωφέλησαν τις ελίτ, αλλά όχι τους ίδιους. Ταυτόχρονα, δημογραφικές αλλαγές, η μετανάστευση και η ενίσχυση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων τροφοδότησαν ένα αίσθημα κοινωνικής δυσανεξίας και ανασφάλειας.
Ο Ντόναλντ Τραμπ με εθνικιστική ρητορική, επιθετικότητα απέναντι στους θεσμούς, τα ΜΜΕ και τις «ελίτ», και μια απλοϊκή αντίληψη πολιτικής ως σύγκρουση «εμείς εναντίον αυτών», εξέφρασε αυτό το αντισυστημικό ρεύμα.
Πολλές παραδοσιακές ρεπουμπλικανικές αξίες, όπως δημοσιονομική πειθαρχία, σεβασμός στους θεσμούς, ελεύθερο εμπόριο, παραμερίστηκαν μπροστά στην πολιτική και εκλογική αποτελεσματικότητα του τραμπισμού.
Η ιδεολογική μετατόπιση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος οφείλεται σε τρεις βασικούς παράγοντες. Πρώτον, στη μακροχρόνια στρατηγική επιλογή του να επενδύσει σε πολιτισμικούς και ταυτοτικούς φόβους αντί σε συνεκτικό πολιτικό πρόγραμμα.
Δεύτερον, στη δομή του αμερικανικού πολιτικού συστήματος, όπου οι προκριματικές εκλογές ενισχύουν τους πιο φανατικούς υποψηφίους. Και τρίτον, στη διάβρωση της εμπιστοσύνης προς θεσμούς και ΜΜΕ, που έκανε τη ριζοσπαστική ρητορική όχι μόνο αποδεκτή αλλά ελκυστική.
Το κόμμα του Λίνκολν και το κόμμα του Τραμπ δεν διαφέρουν απλώς ιδεολογικά. Εκπροσωπούν διαφορετικές αντιλήψεις για τη δημοκρατία, το κράτος και την ίδια την έννοια της αμερικανικής ταυτότητας.
Ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος είναι καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, διευθυντής του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής», πρώην υπουργός.
Σε ηλικία 91 ετών έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Ακριτίδης, επιχειρηματίας από τον Καταχά Πιερίας, πολιτικός και ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, με μακρά πορεία στη δημόσια ζωή ως βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης και υπουργός.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, ο Νίκος Ακριτίδης υπήρξε προσωπικότητα που υπηρέτησε με συνέπεια και ήθος τη Δημοκρατική Παράταξη, παραμένοντας αφοσιωμένος στις αξίες της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Όπως αναφέρεται στη δήλωση του κόμματος, ο Ακριτίδης ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και συμμετείχε ενεργά στο πρώτο οργανωτικό κλιμάκιο του Κινήματος για την Κεντρική Μακεδονία. Παράλληλα, υπήρξε μέλος της τριμελούς γραμματείας της Νομαρχιακής Επιτροπής Θεσσαλονίκης την περίοδο 1974-1977.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Από το 1977 έως το 2000 εκλεγόταν βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης, ενώ διετέλεσε υπουργός Εμπορίου και Συγκοινωνιών. Στην ανακοίνωση τονίζεται ότι υπήρξε πολιτικός με καθαρό λόγο, σταθερές αξίες και ουσιαστικό ενδιαφέρον για τα προβλήματα των πολιτών.
Το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής αποχαιρετά τον Νίκο Ακριτίδη «με σεβασμό και θλίψη», εκφράζοντας ειλικρινή συλλυπητήρια στους οικείους του.
Ο Μανόλο Χιμένεθ δεν θα μπορούσε να μην είναι ικανοποιημένος από τη νίκη επί του Παναιτωλικού. Σίγουρα, όμως, δεν ήταν ικανοποιημένος από την αποτελεσματικότητα του Άρη στην αντίπαλη εστία.
«Ολοι βλέπουν τα αμυντικά λάθη αλλά εγώ θέλω να σταθώ στα επιθετικά. Είχαμε πολλές προϋποθέσεις να σκοράρουμε. Στο πρώτο μέρος, το σκορ έπρεπε να είναι στο 0-3. Πρέπει να έχουμε περισσότερο ένταση επιθετικά. Δεν χρειάζεται να ρισκάρουμε και να χάνουμε τα ματς μέσα από τα χέρια μας. Έτσι, αφήσαμε τον αντίπαλο να μείνει μέχρι τέλους στο ματς και να διεκδικήσει κάτι που δεν του άξιζε».
Είμαι ικανοποιημένος που κερδίσαμε αλλά πρέπει να το διορθώσουμε. Σήμερα δεν το πληρώσαμε, αλλά σε επόμενα ματς μπορεί να γίνει. Πρέπει να το βελτιώσουμε», δήλωσε ο Χιμένεθ στη συνέντευξη Τύπου.
Τι ακριβώς είναι η δημοσιότητα, για την οποία πολλοί θα έδιναν τη μισή τους ζωή για να την αποκτήσουν ή και θα πουλούσαν την ψυχή τους στον διάβολο;
Μα ειπώθηκε καθαρά στο Παγκόσμιο Συνέδριο Ψυχιατρικής. Οτι είναι ένα παράξενο και αδηφάγο θηρίο που από ευλογία μετατρέπεται σε κατάρα και τελικά ρουφάει τα πάντα. Κι αυτή η δημοσιότητα που δημιουργεί τη φήμη, επηρεάζει κυρίως την ψυχική υγεία. Οδηγεί στην απώλεια της κανονικότητας με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Αλλά δεν χρειαζόμαστε τους ψυχιάτρους για να κατανοήσουμε ότι αυτό το παιχνίδι της δημοσιότητας είναι πολλές φορές καταστροφικό, διαλύοντας κάθε μέτρο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ισως θα μπορούσε κάποτε να απαντήσει σ’ αυτό με το χέρι στην καρδιά ο Στέφανος Κασσελάκης! Αγνωστος στους περισσότερους, έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στην ελληνική πραγματικότητα και σε χρόνο μηδέν μπήκε σε όλα τα σπίτια! Πρωί – μεσημέρι – βράδυ «έπαιζε» παντού, αφού ο ίδιος σταματούσε παντού για να κάνει δηλώσεις επί παντός επιστητού. Μπήκε σε ένα παιχνίδι που προφανέστατα του άρεσε πολύ.
Και πέρα από τον σύντροφό του και αργότερα σύζυγό του, τον Τάιλερ ΜακΜπεθ, τον βλέπαμε στο γυμναστήριο, στις βόλτες του με το σκυλί του, τη Φάρλεϊ, στα μπαράκια που σύχναζε, στα εστιατόρια που έτρωγε, στα σπίτια του στο Κολωνάκι και στις Σπέτσες, μα παντού, ακόμα και στο γήπεδο.
Κι έπαιζε στα πρωινάδικα, στα μεσημεριανά, σε εκπομπές life style, στα δελτία ειδήσεων, παντού.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Ναι, τον κυνηγούσαν οι κάμερες, αναμφισβήτητα. Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι αν δεν το επιθυμούσε κι αν δεν του άρεσε, θα φρέναρε αυτή τη φρενίτιδα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Το πράγμα ξέφυγε, φτάνοντας στο σημείο να πει δημόσια ότι θα γίνει πρωθυπουργός και μάλιστα με αυτοδυναμία!
Λίγους μήνες μετά, σαν να μπήκε σε μια μαύρη τρύπα που τον κατάπιε, κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί του, αφού προηγουμένως τον άδειασε το κόμμα του. Κι αυτό που δημιούργησε μετά, το Κίνημα Δημοκρατίας, πέρασε εντελώς απαρατήρητο.
Για εντελώς διαφορετικούς λόγους αλλά με τον ίδιο παρονομαστή, την πολιτική και γιατί όχι την πρωθυπουργία, η Μαρία Καρυστιανού, εκούσα άκουσα μπήκε σε ένα τέτοιο παιχνίδι δημοσιότητας αφότου προανήγγειλε την κάθοδό της στις εκλογές.
Προφανώς με τους συμβουλάτορές της ξεκίνησε να τοποθετείται για διάφορα θέματα. Μετά τη σοβαρά ατυχή πρώτη φορά για το θέμα των αμβλώσεων, οδηγήθηκε σε άλλη πίστα. Τα εθνικά θέματα και δη το πλέον καυτό, τα ελληνοτουρκικά.
Πέρα από τα πομπώδη (η άσκηση των δικαιωμάτων της χώρας από το διεθνές δίκαιο είναι αδιαπραγμάτευτες και οποιαδήποτε απεμπόλησή τους είναι εθνική προδοσία), έφτασε στο σημείο να ρωτήσει τον Πρωθυπουργό ποια είναι τα θέματα συζήτησης με τον Ερντογάν ώστε οι έλληνες πολίτες να κρίνουν την ανάγκη ή μη διενέργειας της συνάντησης αυτής.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Δηλαδή σε ποια χώρα του κόσμου οι πολίτες αποφασίζουν αν ο Πρωθυπουργός της θα συναντήσει έναν ξένο ηγέτη; Εκείνοι θα κρίνουν αν πρέπει να γίνει ή όχι; Σε ποια κοινοβουλευτική δημοκρατία θα μπορούσε να γίνει;
Η δημοσιότητα που λέγαμε πριν λειτουργεί πολλές φορές αρνητικά – πάντα με βάση τα λεγόμενα του καθενός – εφόσον αυτός που την επιζητά δεν είναι απολύτως προετοιμασμένος για όσα θα πει. Κι αυτό αποτυπώθηκε δημοσκοπικά από την Interview, με το 70% των ερωτηθέντων να απαντά ότι η Μαρία Καρυστιανού είναι «λίγο ή καθόλου έτοιμη να ενεργοποιηθεί πολιτικά», ενώ μόλις το 27% θεωρεί ότι είναι «πολύ ή αρκετά έτοιμη».
Με τον αρχικό στόχο της, τη δικαίωση των τραγικών θυμάτων των Τεμπών, απέκτησε τεράστια δημοφιλία. Από τη στιγμή που άλλαξε πίστα, άλλαξαν πολλά. Κι αν δεν της το πουν οι συνεργάτες της, οφείλει να το δει η ίδια. Οτι η δημοσιότητα και τα λεγόμενα είναι δίκοπο μαχαίρι.
Με εξαιρετική εμφάνιση του Άλεκ Πίτερς, ο Ολυμπιακός διατήρησε το αήττητο σερί του στη Stoiximan GBL, επικρατώντας 94-71 του Περιστερίου Betsson στην 17η αγωνιστική. Ο Αμερικανός φόργουορντ σημείωσε 29 πόντους (4/8 τρίποντα), πρόσθεσε 3 ριμπάουντ και 2 κλεψίματα, αναλαμβάνοντας ηγετικό ρόλο απουσία του τιμωρημένου Σάσα Βεζένκοβ.
Ντεμπούτο στο ελληνικό πρωτάθλημα, μετά την EuroLeague, έκανε ο Κόρι Τζόσεφ, προσφέροντας 8 πόντους, 7 ασίστ και 3 λάθη.
Το Περιστέρι μπήκε δυνατά στο παιχνίδι και έκλεισε το πρώτο δεκάλεπτο μπροστά 24-27, με τον Ολυμπιακό όμως να ανεβάζει την άμυνά του στη συνέχεια. Με σερί 20-11 και πίεση στην αντίπαλη άμυνα, οι ερυθρόλευκοι πήγαν στα αποδυτήρια στο +6 (44-38), για να ξεφύγουν στο τρίτο δεκάλεπτο με 18 αναπάντητους πόντους, φτάνοντας στο τελικό 94-71.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Με τη νίκη αυτή, ο Ολυμπιακός παραμένει αήττητος και κορυφαίος στη βαθμολογία, συνεχίζοντας την πορεία του προς τον τίτλο.
ΟΙ ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ: Πουρσανίδης, Μηλαπίδης, Βάγγαλης
ΤΑ ΔΕΚΑΛΕΠΤΑ: 24-27, 44-38, 67-48, 94-71
Τουλάχιστον 32 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών, σκοτώθηκαν το Σάββατο από ισραηλινά πλήγματα στη Λωρίδα της Γάζας, σύμφωνα με νεότερο απολογισμό που έδωσαν σήμερα το απόγευμα οι παλαιστινιακές αρχές, στο πιο πρόσφατο επεισόδιο βίας που δοκιμάζει μια ήδη εύθραυστη εκεχειρία, με το Κατάρ και την Αίγυπτο, μεσολαβήτριες χώρες μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς να καταδικάζουν τις «επαναλαμβανόμενες ισραηλινές παραβιάσεις» της εκεχειρίας.
Το Ισραήλ, από την πλευρά του, δήλωσε ότι πραγματοποίησε αεροπορικές επιδρομές σε απάντηση σε παραβιάσεις της εκεχειρίας.
Ενώ άνθρωποι σκοτώνονται σχεδόν καθημερινά σε βομβαρδισμούς στον παλαιστινιακό θύλακα από τότε που τέθηκε σε ισχύ η εκεχειρία τον Οκτώβριο, οι σημερινές επιδρομές ήταν ιδιαίτερα θανατηφόρες.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ισραηλινά πυρά έχουν σκοτώσει περισσότερους από 509 ανθρώπους, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν άμαχοι, σύμφωνα με υγειονομικούς στη Γάζα, αφότου τέθηκε σε ισχύ, τον Οκτώβριο, εκεχειρία ανάμεσα στην Χαμάς και το Ισραήλ με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ έπειτα από δύο χρόνια πολέμου.
«Ο αριθμός των νεκρών από την αυγή έχει αυξηθεί σε 32, κυρίως παιδιά και γυναίκες», ανέφερε σε ανακοίνωσή της η Πολιτική Προστασία της Γάζας.
Αεροπορική επιδρομή έπληξε διαμέρισμα στην Πόλη της Γάζας σκοτώνοντας τρία παιδιά και δύο γυναίκες, σύμφωνα με ένα μέλος της οικογένειας και το επίσημο παλαιστινιακό πρακτορείο ειδήσεων WAFA. Άλλη αεροπορική επιδρομή έπληξε ένα αντίσκηνο στη Χαν Γιούνις, νοτιότερα, σύμφωνα με το WAFA.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });«Βρήκαμε τις τρεις μικρές ανιψιές μου στον δρόμο, λένε κατάπαυση του πυρός και τέτοια, τι έκαναν αυτά τα παιδιά, τι κάναμε εμείς;» είπε ο Σάμερ αλ-Άτμπας, συγγενής.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });«Διαμερίσματα, σκηνές, καταφύγια και ένα αστυνομικό τμήμα έγιναν στόχος», δήλωσε ο εκπρόσωπος της Χαμάς, Μαχμούντ Μπασάλ. Το ισλαμιστικό παλαιστινιακό κίνημα καταδίκασε τις επιθέσεις, μιλώντας για ένα «βάναυσο έγκλημα».
Σε ανακοίνωσή του, ο ισραηλινός στρατός τόνισε ότι οι ενέργειές του έγιναν ως αντίποινα για ένα περιστατικό χθες Παρασκευή κατά το οποίο οκτώ Παλαιστίνιοι μαχητές βγήκαν από μια σήραγγα στη Ράφα, στη νότια Γάζα, κάτι, που σύμφωνα με τον ισραηλινό στρατό, συνιστούσε παραβίαση της εκεχειρίας.
Αίγυπτος και Κατάρ, μεσολαβητές μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς, καταδίκασαν τις «επαναλαμβανόμενες παραβιάσεις» της εκεχειρίας από το Ισραήλ, καλώντας όλα τα μέρη να «επιδείξουν μέγιστη αυτοσυγκράτηση» πριν από το άνοιγμα του συνοριακού περάσματος της Ράφα μεταξύ της Λωρίδας της Γάζας και της Αιγύπτου.
Ισραήλ και Χαμάς κατηγορούν η μία την άλλη για παραβιάσεις της εκεχειρίας, παρότι η Ουάσιγκτον τις πιέζει να προχωρήσουν στις επόμενες φάσεις της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός που έχει σκοπό να τελειώσει ο πόλεμος οριστικά.
Η επόμενη φάση του σχεδίου του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ περιλαμβάνει περίπλοκα θέματα όπως ο αφοπλισμός της Χαμάς, τον οποίο απορρίπτει η ισλαμιστική οργάνωση, περαιτέρω αποχώρηση του Ισραήλ από τη Γάζα και ανάπτυξη διεθνούς ειρηνευτικής δύναμης.
Τέλος, η κύρια είσοδος στη Γάζα, το συνοριακό πέρασμα της Ράφα με την Αίγυπτο που ήταν εν πολλοίς κλειστό στη διάρκεια του πολέμου, αναμένεται να ξανανοιξει την Κυριακή.