Τεχνολογία

Μάιος 2024. Τον γύρο του κόσμου κάνει η είδηση του θανάτου του προέδρου του Ιράν Εμπραχίμ Ραϊσί, του επονομαζόμενου «χασάπη της Τεχεράνης». Προστατευόμενος του Χαμενεΐ, εκτέλεσε χιλιάδες αντιπάλους του καθεστώτος, σκλήρυνε τα μέτρα λογοκρισίας, εκτόξευσε τους αριθμούς εκτελέσεων – κυρίως γυναικών. Ηταν εισαγγελέας το 1988, όταν εκτελέστηκαν 10.000 αντιφρονούντες. Τον Νοέμβριο του 2019 ήταν επιβλέπων όταν οι Αρχές δολοφόνησαν εκατοντάδες διαδηλωτές. Το 2021 εξελέγη πρόεδρος με στημένες εκλογές, ενώ έναν χρόνο αργότερα διέταξε τη βίαιη καταστολή αντικυβερνητικών διαδηλώσεων μετά τη δολοφονία της 22χρονης Μαχσά Αμινί από την αστυνομία ηθών.

Για αυτόν τον άνθρωπο, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε την ημέρα του θανάτου ανακοίνωση εκφράζοντας «τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στον ιρανικό λαό για την απώλεια του προέδρου Ραϊσί» ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων. Δύο χρόνια μετά και ενώ οι Ιρανοί πανηγυρίζουν την εξόντωση του αυταρχικού ηγέτη του θεοκρατικού καθεστώτος Χαμενεΐ, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε στη Βουλή πως «η λύση πρέπει να έρθει από τον ιρανικό λαό, γι’ αυτό καταδικάσαμε από την πρώτη στιγμή τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και του Ισραήλ, μια εξαιρετικά επικίνδυνη εξέλιξη που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου στην ευρύτερη περιοχή κανονικοποιώντας την αρχή του ισχυρού και καταπατώντας το διεθνές δίκαιο». Δεν ήταν ο μόνος.  Κακομαθημένοι Δυτικοί, δήθεν ανθρωπιστές, διαδηλώνουν υπέρ εκείνων που καταπατούν κάθε ελευθερία και δικαίωμα και στηρίζουν καθεστώτα που αντιμετωπίζουν τη γυναίκα σαν κατώτερο είδος. Τον Ιανουάριο του 2024, συγκλονισμένη η διεθνής κοινότητα μάθαινε την ιστορία της Ρόγια Χεσμάτι.

Η 33χρονη υπέστη μεσαιωνικά βασανιστήρια επειδή άφησε ακάλυπτα τα μαλλιά της. Καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλάκιση, 74 μαστιγώματα και πρόστιμο. Δυτικά καλοζωισμένα κορίτσια, που μπορούν να ντύνονται όπως θέλουν, να φτιάχνουν τα μαλλιά τους όπως τους αρέσει, να λένε δημόσια ό,τι θέλουν, χρησιμοποιούν αυτές τις ελευθερίες της Δύσης για να στηρίξουν δολοφόνους, οι οποίοι απαγχονίζουν γυναίκες επειδή βιάστηκαν. Χρησιμοποιούν δημόσιο βήμα για να προπαγανδίζουν υπέρ εκείνων που προσφάτως δημιούργησαν «κλινικές» στο Ιράν, όπου οδηγούνται για «συνετισμό» γυναίκες που παραβιάζουν τον υποχρεωτικό νόμο του χιτζάμπ. Φεμινίστριες της Δύσης που βγάζουν πύρινους λόγους κατά της πατριαρχίας επιδίδονται σε λεξιπλασίες προσπαθώντας να επιβάλουν τη χρήση κακόηχων νεωτερισμών σαν το γνωστό «βουλεύτριες», δικαιωματιστές που δίνουν μάχες για να καθιερωθεί η προσφώνηση «όλες, όλοι, όλα» και κάποιοι «ευαίσθητοι» που λοιδωρούν όποιον παραβιάζει τους κανόνες της πολιτικής ορθότητας στηρίζουν δολοφόνους οι οποίοι καταστρατηγούν κάθε είδους ανθρώπινο δικαίωμα. Οργανώσεις «υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων», που κατηγορούν ως ρατσιστές όσους μιλούν κατά των φανατικών ισλαμιστών και δεν θέλουν τζιχαντιστές στη χώρα τους, καταδικάζουν την επέμβαση ΗΠΑ και Ισραήλ επειδή «παραβιάζει το διεθνές δίκαιο». Για την παραβίαση του οποίου κανένα πρόβλημα δεν είχαν όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, ούτε όταν η Χαμάς δολοφονούσε νεαρά παιδιά που διασκέδαζαν σε φεστιβάλ μουσικής στο Ισραήλ.

Με το κλασικό χυδαίο «ναι μεν, αλλά» προσπαθούν να προσδώσουν ιδεολογικά χαρακτηριστικά και γεωπολιτικές προεκτάσεις δικαιολογώντας προκλητικά φρικαλεότητες. Αυτοδιαφημιζόμενοι ως «ευαίσθητοι» καλλιτέχνες, λαλίστατοι σε άλλες περιπτώσεις σελέμπριτις, υπερδραστήριοι διανοούμενοι, κανένας δεν νιώθει την ανάγκη να τις καταδικάσει, παρά μόνο κάνουν βαρύγδουπες αναλύσεις περί διεθνούς δικαίου. Τυφλωμένοι από ιδεοληψίες, χρωματίζουν εγκλήματα με βάση την ιδεολογική τους τοποθέτηση, κόκκινο και μαύρο σε πλήρη ώσμωση, ο καθένας υπερασπίζεται τα –  κατά Ρούζβελτ – … «δικά ΤΟΥΣ καθάρματα».

Με τα γεγονότα των ημερών να εκδικούνται μεταφέροντας τις δημόσιες συζητήσεις από τα μικρά καθημερινά στα μεγάλα ιστορικά ζητήματα της πολιτικής, η κοινή γνώμη βρίσκεται για μια ακόμα φορά αντιμέτωπη με την πραγματικότητα που έχουν διαμορφώσει οι επιπτώσεις μιας πρωτόγνωρης κρίσης αντιπροσώπευσης. Προϊόντος του χρόνου, αντί η κρίση αυτή να οριοθετείται μοιάζει μάλλον να διευρύνεται, προσφέροντας στην κυβέρνηση το πλεονέκτημα που πάντα έχουν οι κυβερνώντες όταν διαχειρίζονται ανάλογες καταστάσεις και εξωτερικούς κινδύνους.

Είναι βέβαια αλήθεια ότι ούτως ή άλλως θα ήταν πολύ δύσκολο για την ελληνική κοινωνία να συμβιβαστεί με μια πραγματικότητα που υπολείπεται παρασάγγας των εμπειριών και βιωμάτων της. Γιατί κακά τα ψέματα. Μπορεί αυτή η χώρα να είχε ανέκαθεν πολλά προβλήματα, είχε όμως μέχρι πρότινος και δυο προτερήματα που την έσωζαν. Το πρώτο ήταν ότι διέθετε πολιτικές ηγεσίες που την ενέπνεαν. Το δεύτερο ήταν ότι καταλαμβανόταν από πολιτικά πάθη που την έθρεφαν. Μπορεί να την οδηγούσαν σε πόλωση και διχαστικούς φανατισμούς, αλλά δεν της στερούσαν το νόημα της πολιτικής συμμετοχής.

Πολλώ δε μάλλον που ως επί το πλείστον συνέτρεχαν δυο ακόμη συνθήκες υπό τις οποίες ενθαρρυνόταν και νοηματοδοτούνταν ο παραταξιακός ανταγωνισμός. Η πρώτη ήταν η έστω σταδιακή διάχυση της κοινωνικής ευημερίας με αυξημένη συμμετοχή των λαϊκότερων στρωμάτων στη νομή του παραγόμενου πλούτου. Η δεύτερη ήταν η διαρκώς πολλαπλασιαζόμενη κοινωνική κινητικότητα από ένα εκπαιδευτικό σύστημα και μια καταρχήν δωρεάν παιδεία που λειτουργούσαν ως ασανσέρ κοινωνικής ανόδου των μη προνομιούχων. Αυτοί ήταν άλλωστε και οι όροι υπό τους οποίους αναπτύχθηκε ο δικομματισμός, τηρήθηκε το Σύνταγμα και συμφωνήθηκε το κοινωνικό συμβόλαιο της Μεταπολίτευσης.

Σήμερα, η μεν κυβερνώσα Κεντροδεξιά της ΝΔ, επωφελούμενη των έκτακτων γεωπολιτικών περιστάσεων, δεν φαίνεται να πολυνοιάζεται για την τύχη του, ελπίζοντας ότι με τη συντήρηση των διάφορων μάλλον παραπλανητικών success stories περί την οικονομία θα εξασφαλίσει ταυτόχρονα και την πολυπόθητη αυτοδυναμία, η δε αντιπολιτευόμενη Κεντροαριστερά, ενώ εμφανίζεται να επιδιώκει την επαναφορά του κοινωνικού συμβολαίου επανατοποθετούμενη στρατηγικά ως η κατεξοχήν δύναμη που εγγυάται την ανανέωση και την εφαρμογή του, συνεχίζει απτόητη στον δρόμο της πολυδιάσπασης, δείχνοντας να αγνοεί πλήρως ότι από την εποχή κιόλας του Ζαν-Ζακ Ρουσό εκείνο που πρωτίστως συνιστά την πεμπτουσία κάθε κοινωνικού συμβολαίου είναι η επαναθεμελίωση της έννοιας του κοινού καλού και του δημόσιου συμφέροντος, όχι στη βάση μιας οποιασδήποτε αφηρημένης πολιτικής ιδέας, αλλά στη βάση της απτής συν-αίσθησης των (συν-αισθηματικών) δεσμών που συνενώνουν και συνέχουν τα μέλη μιας κοινωνίας πολιτών.

Δεν είναι, άλλωστε, μόνο η απώλεια της κυβερνησιμότητας που έχει αποδυναμώσει τη θέση της αξιωματικής και όχι μόνο αντιπολίτευσης. Είναι κυρίως ο αποπροσανατολισμός που επιφέρουν όσοι πιστεύουν ότι θα καταφέρει να ξορκίσει τον (αντισυστημικό) λαϊκισμό ορθώνοντας απέναντί του το «μέτωπο της λογικής» που συγχέει τον ορθολογισμό με τον τεχνοκρατικό ορθό λόγο.

Ετσι όμως μένει ελεύθερο το πεδίο του πολιτικού ανταγωνισμού στην επέλαση της αντιπολιτικής Ακροδεξιάς, ακριβώς επειδή η τελευταία αποδεικνύει συστηματικά ότι αντιλαμβάνεται καλύτερα τη θεμελιώδη διαφορά που ανέδειξε ο Αριστοτέλης μεταξύ του λογικού και του ορθολογικού.

Γιατί χρειάζεται πράγματι μια κάπως οξυμμένη συναισθηματική νοημοσύνη για να γίνει κατανοητή η διαπίστωση του γάλλου φιλοσόφου Eric la Blanche ότι «χωρίς (κοινωνικό) θυμό δεν θα είχε σημειωθεί ποτέ καμιά κοινωνική πρόοδος».

Διότι απλούστατα, όταν ο λόγος αφήνει αμετάφραστα τα συναισθήματα των ανθρώπων, η θέση του αναπληρώνεται από τη διαχειριστική λογική που αναιρεί τη σημασία των συναισθημάτων και απαξιώνει την πολιτική.

Μεγάλη αναστάτωση έχει προκαλέσει στο Ιράν η στάση των παικτριών της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου γυναικών κατά τη διάρκεια του Κυπέλλου Ασίας, σε μια περίοδο όπου η ένταση στη Μέση Ανατολή κλιμακώνεται μετά από ισραηλινούς βομβαρδισμούς σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις κοντά στην Τεχεράνη.

Στον πρώτο αγώνα της διοργάνωσης απέναντι στη Νότια Κορέα, οι Ιρανές διεθνείς παρέμειναν σιωπηλές κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου, σε μια κίνηση που ερμηνεύτηκε ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τις εξελίξεις στη χώρα τους. Στη δεύτερη αναμέτρηση με την Αυστραλία τραγούδησαν τον ύμνο, ωστόσο συνόδευσαν τη στιγμή με στρατιωτικό χαιρετισμό, γεγονός που πολλοί θεώρησαν ότι έγινε υπό πίεση.

Η στάση της ομάδας προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στα κρατικά μέσα ενημέρωσης. Σχολιαστές της ιρανικής τηλεόρασης χαρακτήρισαν τις αθλήτριες «προδότριες πολέμου», ζητώντας την αυστηρότερη δυνατή τιμωρία.

Σε ορισμένες τοποθετήσεις μάλιστα επισημάνθηκε πως σε περίοδο πολέμου τέτοιες πράξεις θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερη αυστηρότητα, αφήνοντας ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο της θανατικής ποινής.

Οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν άμεση διεθνή αντίδραση. Η FIFPRO Asia/Oceania εξέφρασε έντονη ανησυχία για την ασφάλεια των παικτριών, ιδιαίτερα από τη στιγμή που η εθνική ομάδα έχει ήδη αποκλειστεί από τη συνέχεια του Κυπέλλου Ασίας και αναμένεται να επιστρέψει στο Ιράν.

Σε ανακοίνωσή της, η ένωση ποδοσφαιριστών κάλεσε την Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου και τη FIFA να συνεργαστούν άμεσα με την ιρανική ομοσπονδία και τις αρμόδιες αρχές, ώστε να διασφαλιστεί ότι θα ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία των αθλητριών.

Η ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή είναι για την κυβέρνηση μια απροσδόκητη ευκαιρία. Οχι μόνο επειδή είναι κοινός τόπος ότι όποτε προκύπτουν εθνικές κρίσεις ή ορατή απειλή ασφάλειας οι πολίτες συσπειρώνονται γύρω από την τρέχουσα ηγεσία τους. Στη συγκεκριμένη συγκυρία έχει πολλές δυνατότητες. Ξεκινώντας από τα λιγότερο σημαντικά, η πολεμική σύρραξη αλλάζει τα δεδομένα στην περιοχή και δημιουργεί ένα διαφορετικό περιβάλλον στις σχέσεις με την – εξαιρετικά αμήχανη – Τουρκία.

Το τελευταίο που θα μπορούσε να επιδιώξει αυτή τη στιγμή η Αγκυρα θα ήταν μια επιδείνωση στις σχέσεις της με την Ελλάδα. Η κυβέρνηση αξιοποίησε γρήγορα και αποτελεσματικά μια σπάνια ευκαιρία για την αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο και την εγκατάσταση συστοιχίας Patriot στην Κάρπαθο, που σε άλλες συνθήκες θα ήταν από επικίνδυνες έως αδύνατες. Στο εσωτερικό, αυτό μεταφράζεται σε πλήρη αποδυνάμωση των ενδοπαραταξιακών επικριτών της, που είχαν επιλέξει την εξωτερική πολιτική ως προνομιακό πεδίο κριτικής προς τον κ. Μητσοτάκη.

Πέρα από τα σχεδόν προφανή, οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη έχουν κι ένα άλλο σταθερό χαρακτηριστικό. Η λογική τους είναι διαχειριστική και όχι στρατηγική. Εχουν ως άξονα και βασική επιδίωξη τη διαχείριση της εξουσίας, παρά την εκπλήρωση ενός ευρύτερου στρατηγικού σχεδίου. Ως αποτέλεσμα, οι επιδόσεις τους είναι πολύ καλύτερες σε θέματα που μπορεί να χειριστεί ένας κλειστός κύκλος (μάλλον παρά επιτελείο) γύρω από τον Πρωθυπουργό, με τον ίδιο στον κεντρικό ρόλο.

Η διαφορά αυτή έγινε ιδιαίτερα αισθητή την πρώτη τετραετία. Αρκεί να θυμηθεί κανείς ποια ήταν τα τρία κύρια θέματα για τα οποία αναγνωρίστηκε και επιβραβεύθηκε με νέα αυτοδυναμία, με πάνω από 40% στις κάλπες και υπερδιπλάσιο ποσοστό από το δεύτερο κόμμα. Πρώτον, η απάντησή της στο πρώτο κύμα της πανδημίας, όταν πήρε γρήγορα την – όχι εύκολη – απόφαση να προχωρήσει σε λοκντάουν (και σώθηκαν πολλές ζωές). Δεύτερον, η επιτυχημένη απόκρουση – μέσω Ευρώπης – της κρίσης που δημιούργησε η Τουρκία με το μεταναστευτικό στον Εβρο. Και, τρίτον, η διαπραγμάτευση που έφερε την Ελλάδα να παίρνει το μεγαλύτερο, ως ποσοστό του ΑΕΠ, μερίδιο από τα ευρωπαϊκά κονδύλια για τη μεταπανδημική ανάκαμψη.

Και στα τρία, το κοινό στοιχείο είναι ότι μπορούσαν να αντιμετωπιστούν από τον Πρωθυπουργό και το Μέγαρο Μαξίμου, με αποφάσεις και επαφές, χωρίς να χρειάζεται ανάμειξη ενός μεγαλύτερου αριθμού στελεχών ή εκτεταμένη εμπλοκή της διοίκησης και των κρατικών δομών. Οταν αυτό συνέβη, όπως στο δεύτερο κύμα της πανδημίας (όπου χάθηκαν πολλές ζωές), η εικόνα αντιστράφηκε και ήταν πολύ λιγότερο κολακευτική, στις χειρότερες θέσεις της Ευρώπης. Κι όταν η διαχείριση επέστρεψε στη μεγάλη κλίμακα της ομαλότητας, ήρθαν στην επιφάνεια όλες οι αδυναμίες, οι υστερήσεις, η φθορά και η διαφθορά.

Μια παράταση των πολεμικών επιχειρήσεων θα προκαλέσει χωρίς αμφιβολία μεγάλα δεινά σε μια χώρα και μια οικονομία που – μολονότι το ξεχνάει – βρίσκεται ακόμη στην πορεία της ανάκαμψης από την κρίση. Αλλά στο ευκταίο, από όλους σενάριο, της σύντομης παύσης των εχθροπραξιών και της σταδιακής εξομάλυνσης στον γεωγραφικό περίγυρό μας, η κυβέρνηση κερδίζει κάποιο χρόνο για να ανασυνταχθεί και έχει μπροστά της και ένα πλεονεκτικό για την ίδια πεδίο πολλαπλών διαπραγματεύσεων στην Ευρώπη.

Αμέσως μετά, όμως, και στην πορεία προς τις εκλογές θα χρειαστεί ένα σχέδιο που να πηγαίνει παραπέρα από την απαρίθμηση νομοσχεδίων υπό ψήφιση: ένα σχήμα για το πώς θέλει να είναι η χώρα στο μέλλον και για το πώς βλέπει μια κοινωνία ικανή να στηρίξει την προοπτική της. Τέτοιο σχέδιο για την ώρα δεν έχει, ούτε έχει δώσει δείγματα πως μπορεί να το αποκτήσει.

Η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν έφερε στο προσκήνιο ένα εντυπωσιακό παράδοξο. Το Ιράν, χώρα κατ’ εξοχήν παραγωγής πετρελαίου, κινδυνεύει να μείνει από βενζίνη! Αυτό δεν οφείλεται, όπως άκουσα σε πολλές εκπομπές, στο γεγονός πως η χώρα δεν έχει δήθεν διυλιστήρια. Τέτοια έχει, και πολλά μάλιστα. Λόγω όμως των πολυετών κυρώσεων εναντίον της έχουν απηρχαιωμένη τεχνολογία και πολλά δεν έχουν μπορέσει να εκσυγχρονιστούν.

Από την εποχή των αμερικανικών κυρώσεων (ιδίως μετά το 2010 και ξανά μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συμφωνία JCPOA το 2018), το Ιράν δυσκολεύτηκε να εκσυγχρονίσει τα διυλιστήριά του, να προμηθευτεί σύγχρονο εξοπλισμό και να συνεργαστεί με δυτικές εταιρείες τεχνολογίας. Τα παλιά διυλιστήρια ήταν φτιαγμένα για απλή επεξεργασία αργού και όχι για υψηλή παραγωγή ποιοτικής βενζίνης. Το Ιράν είναι από τους μεγαλύτερους παραγωγούς αργού πετρελαίου στον κόσμο (μέλος του OPEC), αλλά εξήγαγε αργό πετρέλαιο και εισήγαγε τελικά προϊόντα (βενζίνη). Αυτό συμβαίνει όταν μια χώρα έχει εξορυκτική ικανότητα αλλά όχι επαρκή διυλιστική αναβάθμιση.

Υπήρξε επίσης υπερκατανάλωση λόγω επιδοτήσεων. Η βενζίνη στο Ιράν ήταν για χρόνια εξαιρετικά φθηνή λόγω κρατικών ενισχύσεων. Το αποτέλεσμα ήταν να υπάρξει τεράστια εσωτερική κατανάλωση, λαθρεμπόριο προς τις γειτονικές χώρες και συνακόλουθα πίεση στα αποθέματα.

Με την κατασκευή του μεγάλου συγκροτήματος Persian Gulf Star Refinery, το Ιράν κατάφερε μετά το 2018 να αυξήσει σημαντικά την παραγωγή βενζίνης και κατά περιόδους να δηλώνει αυτάρκεια – ακόμη και εξαγωγές. Ωστόσο οι κυρώσεις δυσκόλευαν τη σταθερή λειτουργία των διυλιστηρίων, η συντήρηση παρέμενε προβληματική, ενώ η εγχώρια ζήτηση συνέχιζε να παραμένει υψηλή. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι «δεν έχει διυλιστήρια». Είναι ότι για χρόνια δεν είχε την τεχνολογική και επενδυτική δυνατότητα να παράγει αρκετή, υψηλής ποιότητας βενζίνη για την εσωτερική του κατανάλωση, κυρίως λόγω διεθνών κυρώσεων και κρατικής ενεργειακής πολιτικής.

Δύο νεκροί και δώδεκα τραυματίες είναι ο απολογισμός επίθεσης με πύραυλο σε κτίριο στη Σαουδική Αραβία, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες που έδωσαν στη δημοσιότητα οι αρχές της χώρας. Η επίθεση προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές στο κτίριο, ενώ οι δυνάμεις ασφαλείας απέκλεισαν άμεσα την περιοχή, προκειμένου να αποτρέψουν το ενδεχόμενο νέων επιθέσεων ή δευτερογενών εκρήξεων.

Οι τραυματίες διακομίστηκαν σε κοντινά νοσοκομεία, όπου τους παρέχεται ιατρική φροντίδα. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ορισμένοι από αυτούς νοσηλεύονται σε σοβαρή κατάσταση.

Οι αρχές διερευνούν τα αίτια και τις συνθήκες της επίθεσης, ενώ έχουν ενισχυθεί τα μέτρα ασφαλείας σε κρίσιμες υποδομές της περιοχής.

Σύμφωνα με την υπηρεσία Πολιτικής Άμυνας της χώρας, η επίθεση στόχευσε κτίριο σε συγκρότημα στην κεντρική επαρχία Αλ-Χαρτζ στη Σαουδική Αραβία. Η υπηρεσία ανέφερε σε ανάρτησή της στην πλατφόρμα X ότι από το πλήγμα σκοτώθηκαν τουλάχιστον δύο άτομα, ενώ δώδεκα ακόμη τραυματίστηκαν.

«Πτώση στρατιωτικού βλήματος σε κατοικημένη περιοχή προκάλεσε δύο θανάτους και τον τραυματισμό 12 ατόμων στην επαρχία Αλ-Χαρτζ.

Ο επίσημος εκπρόσωπος της Πολιτικής Άμυνας δήλωσε ότι την Κυριακή, 8 Μαρτίου 2026, οι υπηρεσίες πολιτικής προστασίας ανταποκρίθηκαν σε περιστατικό πτώσης στρατιωτικού βλήματος σε κατοικημένο χώρο που ανήκει σε εταιρεία συντήρησης και καθαρισμού στην επαρχία Αλ-Χαρτζ.

Από το περιστατικό σκοτώθηκαν δύο άτομα, υπήκοοι Ινδίας και Μπανγκλαντές, ενώ τραυματίστηκαν 12 άτομα υπηκοότητας Μπανγκλαντές. Προκλήθηκαν επίσης υλικές ζημιές.

Ο εκπρόσωπος τόνισε ότι οι προσπάθειες στόχευσης αμάχων αποτελούν σαφή παραβίαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και ότι έχουν ληφθεί οι προβλεπόμενες διαδικασίες για τέτοιες περιπτώσεις».

Οι Φρουροί της Επανάστασης του Ιράν ανακοίνωσαν σήμερα ότι εξαπέλυσαν επίθεση εναντίον συστημάτων ραντάρ σε διάφορες τοποθεσίες, μεταξύ των οποίων και η πόλη Αλ Χαρτζ στη Σαουδική Αραβία, σύμφωνα με το Reuters.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο δράσεων που υλοποιεί το ιρανικό σώμα, χωρίς να παρέχονται περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την έκταση ή τα αποτελέσματα των επιθέσεων.

Η πόλη Αλ Χαρτζ, κοντά στην πρωτεύουσα Ριάντ, φιλοξενεί σημαντικές στρατιωτικές και βιομηχανικές εγκαταστάσεις, γεγονός που καθιστά το περιστατικό ιδιαίτερης σημασίας για τη σταθερότητα στην περιοχή.

Τι κάνει η… Ιστορία; Πώς κοιμάται και πού; Σε καταφύγιο για να μπορέσει να γράψει με ασφάλεια τα όσα συγκλονιστικά συμβαίνουν στον κόσμο μας, με τον πόλεμο να απλώνεται όλο και περισσότερο; Κανείς δεν μπορεί να δει το τελευταίο της βιβλίο, που έχει τίτλο «Ο ματωμένος αιώνας». Οι ερμηνευτές της – της ιστορίας – την παρουσιάζουν κατά το δοκούν. Το ίδιο ισχύει βέβαια και για τον Καναδοαμερικανό Τιμ Ναφτάλι, τον ιστορικό του CNN για θέματα αμερικανικής προεδρίας, έναν καθηγητή με διεθνή απήχηση. Η τοποθέτησή του έχει ενδιαφέρον.

«Μπορείς πάντα να βρεις ένα άτομο που, λόγω της εξουσίας του και του βάθους της διαφθοράς του, η απομάκρυνσή του ωφελεί την ανθρωπότητα».

Δεν το άφησε ανεξήγητο.

«Είναι βέβαιο ότι λίγοι θα πενθήσουν τον θάνατο του Χαμενεΐ. Ομως η απόφαση να εξαλείψεις έναν αρχηγό ξένου κράτους δεν πρέπει να λαμβάνεται εύκολα ή βιαστικά».

Η αλήθεια είναι ότι ο νεκρός πλέον θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν δεν ήταν μόνο ένας τύραννος αλλά και κανονικός δολοφόνος. Χιλιάδες κοπέλες και όχι μόνο εκτελούνταν επειδή φορούσαν… στραβά τη μαντίλα ή επειδή τολμούσαν να βγουν στους δρόμους. Γνωστά αυτά. Αλλά δεν τον σκότωσαν γι’ αυτό. Ούτε επειδή καταχράστηκε χρήμα, στέρησε την ελευθερία του λαού, διέταξε την εκτέλεση των διαφωνούντων. Ξεκάθαρο ότι ούτε ο Τραμπ  ούτε ο Νετανιάχου ένιωσαν άσχημα για τον ιρανικό λαό. Η ωμή παραδοχή του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών για τον Χαμενεΐ έχει βάση.

«Τον πρόλαβα πριν με προλάβει. Προσπάθησαν δύο φορές, αλλά εγώ τον πρόλαβα πρώτος». Τόσο κυνικά, τόσο απλά.

Οι παρά τω προέδρω ανέφεραν κι άλλους λόγους για την επίθεση.

«Ηταν η έλλειψη εμπιστοσύνης στις διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, η πιθανότητα ανάπτυξης αντιβαλλιστικών πυραύλων, η υποστήριξη τρομοκρατικών ομάδων σε άλλες χώρες, και φυσικά η πρόσφατη δολοφονία αθώων διαδηλωτών στους δρόμους».

Εντάξει. Αλλά να βάλουμε κι έναν αστερίσκο; Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα εξουδετερώθηκαν δύο αρχηγοί κρατών, ο φυλακισμένος πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο κι ο νεκρός πρόεδρος του Ιράν Αλί Χαμενεΐ. Δηλαδή… πετρέλαια, με τα οποία τροφοδοτούνταν οι βασικοί αντίπαλοι των Ηνωμένων Πολιτειών. Κοινό μυστικό.

Εννοείται ότι είναι «κενό γράμμα» τα διατάγματα τριών προέδρων της Αμερικής, του Τζέραλντ Φορντ, του Τζίμι Κάρτερ και του Ρόναλντ Ρέιγκαν, οι οποίοι καθιστούσαν παράνομη τη συμμετοχή των ΗΠΑ σε δολοφονίες, με το διάταγμα μάλιστα του Ρέιγκαν να παραμένει σε ισχύ. Ε, και;

Πάμε ξανά στον δικηγόρο του διαβόλου. Οι μυστικές υπηρεσίες ήξεραν ακόμα και το πότε πηγαίνει στην τουαλέτα ο Χαμενεΐ, σε ποιο δωμάτιο βρίσκεται κάθε στιγμή, τα πάντα. Γι’ αυτό και τον εξολόθρευσαν σε χρόνο dt.

Πώς λοιπόν έκαναν ένα τυφλό χτύπημα στο δημοτικό σχολείο θηλέων στην επαρχία Χορμοζγκάν, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν εκατόν εξήντα οκτώ παιδιά; Παιδιά γαμώτο.

Και στο κάτω κάτω, με αυτή την τεχνολογία που υπάρχει, απαγορεύεται να υπάρχουν παράπλευρα θύματα. Δυστυχώς αυτά είναι και παραμένουν ψιλά γράμματα.

Από κει και πέρα, πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν τύραννοι σ’ αυτόν τον πλανήτη. Κάποιοι κρεμάστηκαν όπως ο Σαντάμ Χουσεΐν, κάποιοι εκτελέστηκαν όπως ο Νικολάε Τσαουσέσκου, κάποιοι έπεσαν σε παγίδα και σκοτώθηκαν όπως ο Μουαμάρ Καντάφι, η ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα.

Αλλά γιατί πρέπει να αιματοκυλιστεί ο κόσμος για τους «λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος»;

Επειδή, πέραν όλων των άλλων, τα γεωπολιτικά παιχνίδια, τα πετρέλαια και οι φυσικοί πόροι, είναι αυτά που οδηγούν τους πυραύλους και… ας καεί και το παλιάμπελο.

Ολοι το καταλαβαίνουν. Είμαστε ακόμα στην αρχή του ματωμένου αιώνα. Κι η ιστορία θα κρύβεται σε καταφύγιο για καιρό…

Ο Μοτζταμπά Χαμενεΐ, γιος του δολοφονημένου ανώτατου ηγέτη του Ιράν Αλί Χαμενεΐ, εμφανίζεται σύμφωνα με διεθνή δημοσιεύματα ως το πρόσωπο που η Συνέλευση των Ειδικών όρισε ως τον πλέον κατάλληλο για να αναλάβει την ηγεσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Παράλληλα, το όνομά του συνδέεται με ένα εκτεταμένο δίκτυο ακινήτων πολυτελείας στην Ευρώπη, που περιλαμβάνει ξενοδοχεία στη Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Μετά τον θάνατο του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, η διαδοχή στην κορυφή του ιρανικού καθεστώτος παραμένει ανοιχτή. Αν και δεν έχει υπάρξει επίσημη ανακοίνωση, ο 56χρονος Μοτζταμπά Χαμενεΐ θεωρείται ότι βρίσκεται ήδη στη θέση του Ανώτατου Ηγέτη.

Ο Χαμενεΐ δεν έχει ποτέ εκλεγεί σε δημόσιο αξίωμα, ωστόσο επί δεκαετίες διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στο στενό περιβάλλον του πατέρα του, διατηρώντας ισχυρούς δεσμούς με τους Φρουρούς της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC). Πολλοί επικριτές επισημαίνουν ότι μια διαδοχή από πατέρα σε γιο θα προκαλούσε πολιτικές εντάσεις στη χώρα.

Σύμφωνα με πηγές που επικαλείται το Reuters, ο ίδιος ο Αλί Χαμενεΐ είχε εκφράσει την αντίθεσή του στο ενδεχόμενο διαδοχής από τον γιο του, θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα αντέβαινε στις αρχές της επανάστασης του 1979, η οποία ανέτρεψε τη μοναρχία του Σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί.

Παράλληλα, έρευνα του Bloomberg αποκάλυψε ότι ο Μοτζταμπά Χαμενεΐ φέρεται να ελέγχει μέσω ενδιάμεσων ένα εκτεταμένο δίκτυο ακινήτων στο εξωτερικό, χωρίς περιουσιακά στοιχεία στο όνομά του. Το χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνει πολυτελή ακίνητα στο Λονδίνο, βίλα στο Ντουμπάι και ξενοδοχεία υψηλής κατηγορίας στη Φρανκφούρτη και στη Μαγιόρκα, με τη χρηματοδότηση να προέρχεται κυρίως από ιρανικά έσοδα πετρελαίου μέσω τραπεζών στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ελβετία, το Λιχτενστάιν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Ένα από τα σημαντικότερα περιουσιακά στοιχεία είναι το πεντάστερο Hilton Frankfurt Gravenbruch, το οποίο σύμφωνα με τα εταιρικά αρχεία ανήκει από το 2011 σε εταιρείες συνδεδεμένες με τον Ιρανό επιχειρηματία Αλί Ανσαρί και πέρασε στη διαχείριση της Hilton το 2024.

Οι αρχές της Φρανκφούρτης έχουν εκφράσει προβληματισμό για τη ροή κεφαλαίων που συνδέονται με το Ιράν προς τον ξενοδοχειακό κλάδο της πόλης. Ο Ανσαρί, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως πολυεκατομμυριούχος κατασκευαστής, φέρεται να λειτουργεί ως ενδιάμεσος του γιου του Χαμενεΐ, κάτι που ο ίδιος αρνείται, δηλώνοντας ότι δεν έχει καμία σχέση με τους Φρουρούς της Επανάστασης ή τον Μοτζταμπά Χαμενεΐ.

Ο Ανσαρί τέθηκε υπό κυρώσεις από το Ηνωμένο Βασίλειο τον Οκτώβριο του 2025. Σε δήλωσή του μέσω του δικηγόρου του, τόνισε ότι «αρνείται κατηγορηματικά» οποιαδήποτε οικονομική ή προσωπική σχέση με τον Μοτζταμπά Χαμενεΐ και εξέφρασε την πρόθεσή του να προσφύγει κατά των κυρώσεων.

Ξεχωριστή έρευνα των Financial Times εκτίμησε ότι το ευρωπαϊκό χαρτοφυλάκιο ακινήτων του Ανσαρί ανέρχεται περίπου στα 400 εκατομμύρια ευρώ. Περιλαμβάνει πολυτελή θέρετρα και ξενοδοχεία σε διάφορες χώρες, από γήπεδο γκολφ στη Μαγιόρκα έως ξενοδοχείο σκι στην Αυστρία, μέσω περίπλοκου δικτύου εξωχώριων εταιρειών σε Λουξεμβούργο, Αγ. Χριστόφορο και Νέβις, Αυστρία, Γερμανία και Ισπανία.

Ο Μοτζταμπά Χαμενεΐ γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1969 στη Μασχάντ. Σπούδασε θεολογία στην Κομ και υπηρέτησε εθελοντικά στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ τη δεκαετία του 1980, γεγονός που του προσδίδει κύρος στους κύκλους της επαναστατικής ελίτ.

Η επιρροή του, ωστόσο, προέρχεται κυρίως από τη στενή του σχέση με την εξουσία παρά από τη θρησκευτική του θέση. Φέρει τον βαθμό του χοτζατολεσλάμ, μια μεσαία ιερατική βαθμίδα χαμηλότερη από εκείνη του αγιατολάχ. Όπως και ο πατέρας του το 1989, ενδέχεται να αναλάβει την ηγεσία ακόμη κι αν δεν διαθέτει τον ανώτερο τίτλο, εφόσον υπάρξει σχετική νομική προσαρμογή.

Όπως και ο πατέρας του, φορά μαύρο τουρμπάνι, σύμβολο που παραδοσιακά δηλώνει καταγωγή από τον Προφήτη Μωάμεθ.

Πηγή: euronews.com

Έγκριση για το πρώτο κολλύριο που αντιμετωπίζει την πρεσβυωπία έδωσε η αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA), σηματοδοτώντας μια νέα εποχή στη θεραπεία της πιο συχνής οφθαλμικής πάθησης της μέσης και τρίτης ηλικίας. Το φάρμακο περιέχει τη δραστική ουσία aceclidine (ασεκλιδίνη) και θα κυκλοφορεί με την εμπορική ονομασία Vizz.

Το νέο κολλύριο δρα προκαλώντας σύσπαση του σφιγκτήρα μυ της ίριδας, γεγονός που μειώνει τη διάμετρο της κόρης του ματιού. Με αυτόν τον τρόπο αλλάζει η εστίαση του φωτός, επιτρέποντας στους πάσχοντες να βλέπουν πιο καθαρά τα κοντινά αντικείμενα χωρίς τη χρήση γυαλιών.

Σύμφωνα με τις μελέτες, η δράση του φαρμάκου ξεκινά περίπου 30 λεπτά μετά την εφαρμογή των σταγόνων, ενώ η βελτίωση της κοντινής όρασης μπορεί να διαρκέσει έως και 10 ώρες κάθε φορά. Η πρεσβυωπία επηρεάζει περισσότερους από 1,8 δισεκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως, δηλαδή πάνω από το 24% του πληθυσμού.

Το νέο φάρμακο αξιολογήθηκε στο πλαίσιο της σειράς μελετών CLARITY, που περιλάμβανε τρεις κλινικές δοκιμές Φάσης 3. Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ομάδες: η μία χρησιμοποίησε το φάρμακο και η άλλη εικονικό σκεύασμα, χωρίς να γνωρίζουν ποιο προϊόν λάμβαναν.

Στις δύο πρώτες μελέτες (Clarity 1 και 2) συμμετείχαν 466 άτομα με πρεσβυωπία, τα οποία χρησιμοποίησαν τις σταγόνες μία φορά την ημέρα επί 42 ημέρες. Στην τρίτη μελέτη (Clarity 3) εξετάστηκε η μακροχρόνια ασφάλεια του φαρμάκου για διάστημα έξι μηνών, με τη συμμετοχή 217 εθελοντών.

Το φάρμακο κρίθηκε καλά ανεκτό, χωρίς να παρατηρηθούν σοβαρές παρενέργειες. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν ερεθισμός στο σημείο ενστάλαξης (20%), αμυδρή όραση (16%) και πονοκέφαλος (13%).

Λιγότερο συχνά αναφέρθηκαν κοκκίνισμα του ματιού ή του επιπεφυκότα (7-8% των ασθενών). Οι περισσότερες αντιδράσεις ήταν ήπιες, παροδικές και υποχώρησαν χωρίς ιδιαίτερη παρέμβαση.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ «σκοτώνουν τον λαό μας, σκοτώνουν φοιτήτριες, γνωρίζετε ότι επιτίθενται σε νοσοκομεία», δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν Αμπάς Αραγτσί σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό δίκτυο NBC.

Ο ίδιος υποστήριξε ότι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ έχουν ήδη καταστρέψει την εκεχειρία που είχε επιτευχθεί για τον τερματισμό του περσινού πολέμου διάρκειας 12 ημερών, προσθέτοντας: «Και τώρα θέλετε να ζητήσετε ξανά εκεχειρία; Αυτό δεν λειτουργεί έτσι».