Πρώτη φορά η Ελλάδα χωρίς να έχει βγάλει καν το τραγούδι εκπροσώπησης έχει κερδίσει τα βλέμματα, ενώ μάλιστα με βάση τα υποψήφια τραγούδια της είναι στις δημοσκοπήσεις στην 5η θέση. Akylas και Good Job Nicky κονταροχτυπιούντε και στο εξωτερικό, όχι μόνο στα ελληνικά στοιχήματα, ενώ μουσικοί με πορεία και απήχηση τους υποστήριξαν δημόσια.
Η απήχηση του Ακύλα φαίνεται να ξεπερνά τα ελληνικά σύνορα, καθώς και καλλιτέχνες από το εξωτερικό έχουν εκφράσει τον θαυμασμό τους. Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο του Käärijä, αγαπημένου του κοινού στη Eurovision 2023, ο οποίος αντέδρασε σε βίντεο του Ακύλα στο TikTok γράφοντας: «Okey, this is nice!».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ενώ ταυτόχρονα ο παγκοσμίου φήμης μουσικός παραγωγός Maejor, γνωστός για διεθνή hits και συνεργασίες με κορυφαίους καλλιτέχνες όπως ο Justin Bieber, έδειξε δημόσια τη στήριξή του στον Good Job Nicky και το τραγούδι του «Dark Side of the Moon».
Ο Maejor έχει αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στη μουσική βιομηχανία, με επιτυχίες που έχουν φτάσει στην κορυφή των Billboards, προτάσεις για Grammy και συμμετοχή στο peak της καριέρας του Justin Bieber ως μουσικός παραγωγός και συνθέτης.
Πείτε με το χέρι στην καρδιά, έχει ξανασυμβεί αυτό;
Με τίτλο «Αυτό που έρχεται» ο καθηγητής Νικόλας Σεβαστάκης δημοσίευσε ένα άρθρο για την είσοδο της Μαρίας Καρυστιανού στην πολιτική («Lifo», 22/1/2026). Ο αρθρογράφος, αφού επικρίνει όσους, λίγους, είχαν προειδοποιήσει για το πολιτικό στίγμα της συγκεκριμένης επίδοξης πολιτικού, επιχειρεί να εξηγήσει το λεγόμενο κίνημα των Τεμπών το οποίο θεωρεί αποτέλεσμα της «εποχής της σύγχυσης» που ζούμε «και της απελπισμένης αναζήτησης για έξοδο» (εννοεί από το σημερινό πολιτικό στάτους).
Υπενθυμίζω ότι η Μαρία Καρυστιανού έγινε ευρύτερα γνωστή επειδή σφετερίστηκε λαϊκά συναισθήματα για το δήθεν κρατικό «έγκλημα» των Τεμπών και έγινε γνωστή μέσω μιας ρητορικής μίσους που χρησιμοποίησε ακροδεξιάς επινόησης ψέματα για να κερδίσει τη γενική συμπάθεια (ξυλόλια, βαγόνια που εξαφανίστηκαν, «μπάζωμα» κ.τ.τ.). Μέσω αυτών των συναισθημάτων, πάνω στα οποίο φτιάχτηκε η αντικυβερνητική ρητορεία, η κυρία αυτή βγαίνει στην πολιτική.
Ο Σεβαστάκης παρακάμπτει το γεγονός ότι το κίνημα αυτό στοιχήθηκε πίσω από την επιδέξια χρήση ψεμάτων και θεωριών συνωμοσίας. Αντίθετα, είναι ενθουσιασμένος επειδή ξαναβγήκαν στον δρόμο μεγάλες μάζες. Το λεγόμενο «κίνημα των Τεμπών» θεωρεί ότι είναι «μια αληθινή, κατά πρόσωπο έκλαμψη που φώτισε για λίγο τον κενό χώρο του δήμου, των πολλών». Χάρη σε αυτό το κίνημα, ισχυρίζεται, «η χώρα δονήθηκε από ένα κοινωνικό συναίσθημα που διατράνωσε την απαίτηση του “αλλιώς” μέσω ενός “κατά”: κατά όλων όσα συμβόλιζαν την περιφρόνηση στον πολίτη και στις ανάγκες του, τη στραβή λειτουργία των θεσμών, την κρυψίνοια και τη διαφθορά στο κράτος».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Για να δώσει, μάλιστα, μεγαλύτερο βάρος στον λόγο του, ο Σεβαστάκης επικαλείται την αγγλίδα θεωρητικό Μάργκαρετ Κάνοβαν (1939-2018), η οποία έχει μελετήσει και το λαϊκιστικό φαινόμενο και έχει υποστηρίξει ότι ο λαϊκισμός παράγει πάντα την αντίθεση στην κυβερνητική εξουσία και τροφοδοτεί ένα μόνιμο πάθος για αλλαγή. Ο σχολιαστής επικαλείται τη θεωρία της Κάνοβαν «για τις δυο όψεις-διαστάσεις της δημοκρατίας, τη λυτρωτική και την πραγματιστική. Η πρώτη», λέει, «κινητοποιεί θερμές πεποιθήσεις που συγκρούονται με το συμβατικό περίγραμμα των θεσμών και των χρονοβόρων διαδικασιών της φιλελεύθερης δημοκρατίας. […] Η πραγματιστική διάσταση απαντά, με πιο πεζό τρόπο, στα διάφορα προβλήματα, προκαλώντας συχνά απογοητεύσεις και δυσφορία». Απ’ αυτό το σχήμα, ο Σεβαστάκης συνάγει ότι προκύπτει η δυναμική της παρέμβασης που απέκτησε η Καρυστιανού.
Λυπάμαι πάρα πολύ που θα τον στενοχωρήσω, αλλά η ανάλυσή του παραβλέπει το πιο σημαντικό δεδομένο που προκύπτει από την πραγματικότητα και, πλέον, είναι στοιχείο αδιαμφισβήτητο: τη χρήση του ψέματος για τη χειραγώγηση των «θερμών πεποιθήσεων».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Μετατοπίζοντας το ψέμα, δηλαδή τη στρεψοδικία, από την εξήγηση της απήχησης που είχε το λεγόμενο «κίνημα των Τεμπών», ο Σεβαστάκης ουσιαστικά νομιμοποιεί τα συναισθήματα μόνο και μόνο επειδή προέρχονται από τα κάτω, κι ας οδηγούν στη συλλογική παράνοια. Και αποδέχεται την «αθωότητα» των κινημάτων, που τα θεωρεί εκ των προτέρων αθώα, επειδή εκφράζουν τη «λαϊκή ψυχή».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Αν λοιπόν μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση είναι τεχνοκρατική, ελιτιστική, στεγνά ορθολογική, αυτό σημαίνει ότι οφείλουμε να δεχθούμε την οποιαδήποτε ριζοσπαστική κριτική της ασκούν τα κινήματα των συναισθημάτων και του ανορθολογισμού; Τα κινήματα αυτά είναι υπεράνω κριτικής; Υπεράνω κριτικής και όσοι νιώθουν συνοδοιπόροι τους; Τελικά, μπορεί ένας διακεκριμένος πολιτικός επιστήμονας να κρύβεται στο όνομα της επιστήμης του πίσω από μια γενική θεωρία της Μάργκαρετ Κάνοβαν ώστε να αποφύγει την κριτική ακόμα και σήμερα, που όλα έχουν αποδειχθεί ψέμα και η πολιτική αποκρυστάλλωση του κινήματος δείχνει μια «αντιδραστική» κατεύθυνση;
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Θυμίζω πάντως ότι και ο ναζισμός, λυτρωτικός ήταν κι αυτός.
Δημοσκοπήσεις και νέα κόμματαΕκτιμώ ότι είναι λάθος των εταιρειών δημοσκοπήσεων που μετρούν τις τάσεις του κοινωνικού σώματος για τα υπό κυοφορία κόμματα – Τσίπρα, Σαμαρά, Καρυστιανού. Επειδή η όποια δυναμική των σχημάτων που ελπίζουν οι συγκεκριμένοι πολιτικοί ότι θα δημιουργηθεί είναι, σήμερα, πολύ γενική και δεν στηρίζεται στα δεδομένα μιας πιθανής συγκρότησής τους.
Δεν ξέρουμε δηλαδή αν θα βρεθούν πρόσωπα να συγκροτήσουν κόμματα. Δεν ξέρουμε ποιες θα είναι οι θέσεις τους. Δεν ξέρουμε τα εκλογικά τους προγράμματα. Δεν ξέρουμε τα στελέχη τους και δεν τα έχουμε δει στα ΜΜΕ για να διαμορφώσουμε γνώμη. Δεν ξέρουμε επίσης τι θα συμβεί με τα ανταγωνιστικά τους σχήματα στον χώρο μιας κατακερματισμένης γενικώς αντικυβερνητικής/αντιμητσοτακικής αντιπολίτευσης. Δεν ξέρουμε δηλαδή τίποτα άλλο εκτός από μια διακηρυγμένη πρόθεση τριών προσώπων να κατεβούν στις εκλογές. Σε μια κινούμενη άμμο, αρκεί μια δήλωση για να αλλάξει το αίσθημα πολλών απέναντι στα πρόσωπα που πιθανότατα θα ηγηθούν. Το παράδειγμα με τη Μαρία Καρυστιανού και τη θέση της για την άμβλωση είναι ενδεικτικό – αφού, αίφνης, το σύμβολο ενός κύματος οργής συρρικνώθηκε σε μια τυπική ακροδεξιά κυρία.
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι εταιρείες υιοθετούν ριψοκίνδυνες μεθόδους. Δεν έμαθαν τίποτα από το φιάσκο των αποτυχημένων προβλέψεων στις εκλογές του 2023;
Η Ορθόδοξη Εκκλησία συγκροτείται ιστορικά ως θεσμός υπερεθνικός, σύμφωνα με το Κανονικό Δίκαιο, οργανωμένος και πνευματικά αυτοτελής. Η ταύτισή της με κρατικές στρατηγικές ισχύος αλλοιώνει τον χαρακτήρα της και υπονομεύει τον ίδιο τον λόγο υπάρξεώς της. Υπό το πρίσμα αυτό, οι πρόσφατες επιθέσεις σε βάρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και προσωπικά του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου δεν μπορούν να εκληφθούν ως απλές ενδοεκκλησιαστικές αντιπαραθέσεις. Συνιστούν θεσμικό γεγονός με σαφές πολιτικό και διεθνές αποτύπωμα.
Κεντρικός άξονας της ρωσικής εκκλησιαστικής πολιτικής αποτελεί η αναβίωση της θεωρίας της λεγόμενης «Τρίτης Ρώμης». Πρόκειται για μια ιδεολογική κατασκευή, η οποία αναπτύχθηκε σε συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο και επιχειρεί να προσδώσει στη Μόσχα ρόλο παγκόσμιου κέντρου της Ορθοδοξίας. Η θεωρία αυτή δεν ερείδεται σε καμία απόφαση Οικουμενικής Συνόδου, ούτε σε ιεροκανονική παράδοση. Αντιθέτως, λειτουργεί ως μεταφυσική επένδυση κρατικής ισχύος, συγχέοντας σκοπίμως την εκκλησιαστική αποστολή με τη γεωπολιτική φιλοδοξία. Η εκκλησιαστική ιστορία γνωρίζει σαφώς δύο «Ρώμες»: την Πρεσβυτέρα Ρώμη και τη Νέα Ρώμη. Η πρώτη κατέλαβε εξέχουσα θέση λόγω της πολιτικής σημασίας της στην αρχαία αυτοκρατορία. Η δεύτερη, η Κωνσταντινούπολη, αναγνωρίστηκε κανονικά ως Νέα Ρώμη από τις Οικουμενικές Συνόδους, ακριβώς επειδή αποτέλεσε το νέο διοικητικό κέντρο της αυτοκρατορίας και σημείο αναφοράς της εκκλησιαστικής συνοδικότητας. Η πρωτοκαθεδρία της Κωνσταντινουπόλεως δεν είναι ζήτημα ιστορικού συμβολισμού, αλλά κανονικής τάξης.
Η Μόσχα δεν εντάσσεται σε αυτή την κανονική ακολουθία. Δεν υπήρξε ποτέ Ρώμη, ούτε Πρεσβυτέρα ούτε Νέα. Η επιδίωξή της δεν είναι, στην πραγματικότητα, η αναγνώριση μιας «Τρίτης Ρώμης», αλλά η υποκατάσταση της Κωνσταντινούπολης, η μετατροπή της σε μια ιδιότυπη «δεύτερη Κωνσταντινούπολη», χωρίς το κανονικό, ιστορικό και θεσμικό βάρος που αυτό προϋποθέτει. Πρόκειται για κρατικοεκκλησιαστική αξίωση που εργαλειοποιεί την πίστη.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Η επίθεση κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου προσβάλλει ευθέως την αρχή της θρησκευτικής ελευθερίας και της θεσμικής αυτονομίας της Εκκλησίας, όπως αυτές κατοχυρώνονται στο ευρωπαϊκό και διεθνές νομικό κεκτημένο. Η μετατροπή της Εκκλησίας σε φορέα κρατικής ιδεολογίας εισάγει στοιχεία αυταρχισμού με θρησκευτικό περίβλημα και υπονομεύει τον υπερεθνικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας.
Χαρακτηριστική υπήρξε και η στάση του Πατριαρχείου Μόσχας έναντι της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης (2016). Παρότι η ρωσική πλευρά είχε ενεργό και καθοριστική συμμετοχή στη μακρά προσυνοδική προετοιμασία και στη διαμόρφωση των κειμένων, επέλεξε τελικώς τη μη συμμετοχή, υπονομεύοντας στην πράξη την πανορθόδοξη συνοδική διαδικασία.
Παράλληλα, η εκκλησιαστική αυτή στάση συνοδεύεται από ευρύτερη προσπάθεια άσκησης επιρροής στην πολιτική ζωή της Ελλάδος, μέσω εκκλησιαστικής ρητορικής και προπαγάνδας με σαφές γεωπολιτικό υπόβαθρο (βλ. ιδεολογία του λεγόμενου «ρωσικού κόσμου») και έντονα αντι-δυτικά χαρακτηριστικά, η οποία συνδέεται με τη στήριξη παρεκκλησιαστικών προσώπων, με σκοπό την αποσταθεροποίηση της θεσμικής Εκκλησίας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Η καταδίκη αυτών των πρακτικών είναι επιβεβλημένη. Σε μια περίοδο γενικευμένης αμφισβήτησης των θεσμών, η υπεράσπιση της κανονικής τάξης της Εκκλησίας ταυτίζεται με την υπεράσπιση της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου και του δικαιώματος της πνευματικής ελευθερίας του ανθρώπου.
Ο αρχιμανδρίτης δρ Αθηναγόρας Σουπουρτζής είναι καθηγητής Εκκλησιαστικού και Κανονικού Δικαίου Θεολογικής Ακαδημίας Volyn Ουκρανίας, επισκ. καθηγητής Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθηνών
Η μουσική βιομηχανία στρέφει το βλέμμα της στο Λος Άντζελες, καθώς τα Grammy 2026 προετοιμάζονται για μια βραδιά με έντονο ανταγωνισμό, μεγάλα ονόματα και ισχυρό συμβολισμό. Με τους Kendrick Lamar, Bad Bunny και Lady Gaga να συγκρούονται στις κορυφαίες κατηγορίες και με μια νέα γενιά καλλιτεχνών να διεκδικεί χώρο στο προσκήνιο, η φετινή διοργάνωση προμηνύεται ως μία από τις πιο καθοριστικές των τελευταίων ετών.
Η 68η απονομή των Βραβείων Grammy θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026 στο Crypto.com Arena στο Λος Άντζελες, σηματοδοτώντας την πλήρη επιστροφή της τελετής στην κανονικότητα, μετά τις αλλαγές της περσινής διοργάνωσης που είχαν στόχο τη στήριξη των πληγέντων από τις καταστροφικές πυρκαγιές στην ευρύτερη περιοχή της πόλης.
Στις υποψηφιότητες, ο Kendrick Lamar ηγείται με συνολικά 9, διεκδικώντας μεταξύ άλλων τα βραβεία για τον δίσκο της χρονιάς, το τραγούδι της χρονιάς και το άλμπουμ της χρονιάς, για τρίτη φορά στην καριέρα του που βρίσκεται ταυτόχρονα και στις τρεις μεγάλες κατηγορίες.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ακολουθούν η Lady Gaga, ο Jack Antonoff και ο Καναδός παραγωγός και τραγουδοποιός Cirkut με 7 υποψηφιότητες ο καθένας. Ο Bad Bunny, ο Leon Thomas, ο Serban Ghenea και η Sabrina Carpenter έχουν από 6 υποψηφιότητες, ενώ οι Andrew Watt, Clipse, Doechii, Sounwave, SZA, Turnstile και Tyler, the Creator συγκεντρώνουν από 5. Στην κατηγορία του καλύτερου νέου καλλιτέχνη διαγωνίζονται οι Leon Thomas, Katseye, Olivia Dean, The Marías, Addison Rae, sombr, Alex Warren και Lola Young.
Ανάμεσα στους πρωτοεμφανιζόμενους υποψηφίους της χρονιάς βρίσκονται οι Tate McRae, Zara Larsson, PinkPantheress, JID και ο Timothée Chalamet, επιβεβαιώνοντας το απρόβλεπτο και πολυσυλλεκτικό προφίλ της φετινής διοργάνωσης.
last but not least, την εκδήλωση θα ανοίξει με ένα φανταστικό show η Sabrina Carpenter, η οποία συγκαταλέγεται στα μεγάλα φαβορί της φετινής διοργάνωσης, έχοντας έξι υποψηφιότητες στις κατηγορίες για τον δίσκο της χρονιάς, το άλμπουμ της χρονιάς, το τραγούδι της χρονιάς, την καλύτερη ποπ σόλο ερμηνεία, το καλύτερο ποπ φωνητικό άλμπουμ και το καλύτερο μουσικό βίντεο
Ο Κωνσταντής Τζολάκης που αποφοίτησε πρόσφατα από το τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πειραιά είναι ο Ambassador εκπαίδευσης του ΠΣΑΠΠ και ο τερματοφύλακας του Ολυμπιακού και της Εθνικής Ελλάδος, μίλησε στην ιστοσελίδα της FIFPRO (Διεθνής Ομοσπονδία Ενώσεων Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών)για τη σημασία και τη σπουδαιότητα που υπάρχει ώστε οι ποδοσφαιριστές να ακολουθήσουμε και την ακαδημαϊκή, ξέχωρα από την αθλητική, καριέρα.
«Ο χρόνος είναι ο μόνος αντίπαλος που δεν μπορούμε να κερδίσουμε μέσα στο γήπεδο και για όλους μας έρχεται η στιγμή που θα κληθούμε να τερματίσουμε την καριέρα μας. Τότε θα πρέπει να είμαστε «εφοδιασμένοι» για την ομαλή μετάβαση στη μετά-ποδόσφαιρο εποχή, που ενδέχεται να μην μας βρει στον αθλητισμό και ευρύτερα στον χώρο», τονίζει πολύ εύστοχα ο Τζολάκης.
«Αυτό που έμαθα περισσότερο από την πανεπιστημιακή μου εμπειρία είναι η σημασία της συνέπειας»Τα λόγια του αποκτούν ξεχωριστή και ιδιαίτερη σημασία, αφού προέρχονται από έναν κορυφαίο ποδοσφαιριστή που διακρίθηκε και στον πανεπιστημιακό στίβο, κάτι που καταδεικνύει πως με την απαραίτητη βούληση, όλα είναι εφικτά. «Αυτό που με παρακίνησε να συνεχίσω τις σπουδές μου ήταν το γεγονός ότι είχα ήδη καταβάλει μεγάλη προσπάθεια στο σχολείο, όταν προετοιμαζόμουν για τις εξετάσεις εισαγωγής στο πανεπιστήμιο. Θα ήταν άδικο και κρίμα να αφήσω όλη αυτή τη σκληρή δουλειά να πάει χαμένη και να μην ολοκληρώσω αυτό που είχα ξεκινήσει. Από τότε που ήμουν μικρός, μου άρεσαν πάντα τα μαθηματικά και οτιδήποτε σχετίζεται με τα οικονομικά, οπότε ήταν φυσικό να επιλέξω τη Διοίκηση Επιχειρήσεων ως πεδίο σπουδών μου», είπε αρχικά στην ιστοσελίδα του Παγκόσμιου Συνδέσμου Ποδοσφαιριστών και Ποδοσφαιριστριών.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Μετά αναφέρθηκε στις δυσκολίες που αντιμετώπισε ελέω των συνεχών και απαιτητικών αγωνιστικών του υποχρεώσεων, όπου εκτός των αναμετρήσεων συμπεριλαμβάνουν και πολλές μετακινήσεις. Ωστόσο κατάφερε να τις ξεπεράσει με πειθαρχία και λαμβάνοντας παράλληλα την υποστήριξη της ομάδας του και της οικογένειάς του. «Αυτό που έμαθα περισσότερο από την πανεπιστημιακή μου εμπειρία είναι η σημασία της συνέπειας. Πρέπει να παραμένεις αφοσιωμένος σε όλα αυτά τα χρόνια, γιατί αν δεν το κάνεις, τελικά θα σε προλάβει αργότερα, Ο λόγος που άρχισα να σκέφτομαι τη ζωή μετά το ποδόσφαιρο προήλθε από τη συμβουλή των γονιών μου. Πάντα μου έλεγαν ότι ποτέ δεν ξέρεις πώς μπορεί να εξελιχθούν τα πράγματα και ότι τίποτα δεν είναι εγγυημένο σε ένα τόσο ανταγωνιστικό και απαιτητικό περιβάλλον, όπως ο επαγγελματικός αθλητισμός. Έτσι στο πίσω μέρος του μυαλού μου είχα πάντα αυτές τις σκέψεις και προσπαθώ να αξιοποιώ στο έπακρο τις σπουδές μου, επειδή πιστεύω ακράδαντα ότι θα με βοηθήσουν. Το κάνουν ήδη, ακόμα και τώρα», υπογράμμισε.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Ο 23χρονος γκολκίπερ στάθηκε ακόμη και σε όλα όσα του προσέφεραν οι σπουδές του, ξέχωρα από το αμιγώς ακαδημαϊκό κομμάτι των γνώσεων και της κατάρτισης. «Προς το παρόν, δεν μπορώ να πω ότι οι σπουδές μου με έχουν βοηθήσει σημαντικά στο γήπεδο, αλλά σίγουρα με έχουν βοηθήσει εκτός αυτού. Έχω αποκτήσει πολύτιμες γνώσεις και πληροφορίες που μου επιτρέπουν να κατανοώ περισσότερα για οικονομικά θέματα και να συμμετέχω σε συζητήσεις που σχετίζονται με αυτόν τον τομέα. Οι σπουδές μου σίγουρα θα με βοηθήσουν κατά τη διάρκεια και μετά της ποδοσφαιρικής μου καριέρας, καθώς σχετίζονται με τον οικονομικό τομέα. Τα κέρδη που έχω όλα αυτά τα χρόνια που παίζω είναι πως θέλω να ξέρω πώς να διαχειρίζομαι και να επενδύω σωστά, ώστε να μπορέσω να χτίσω ένα καλύτερο μέλλον για μένα και την οικογένειά μου».
«Η γνώση είναι πάντα πολύτιμη, είτε είσαι 25 είτε 40 ετών»Κλείνοντας έστειλε το δικό του «μήνυμα» σε όλους τους συναδέλφους μας. «Ο ΠΣΑΠΠ κατά τη διάρκεια της ετήσιας γιορτής του απονέμει ένα βραβείο σε κάθε ποδοσφαιριστή που έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του, προωθώντας την ευαισθητοποίηση σχετικά με τη σημασία μιας διπλής καριέρας (σ.σ. «Dual Career»). Επίσης αναφέρει την αξία της διπλής καριέρας κατά τις επισκέψεις του στα αποδυτήρια. Το μήνυμα που θα έδινα είναι το ίδιο που μου έδωσαν και οι γονείς μου: Ο επαγγελματικός αθλητισμός είναι ένας αβέβαιος τομέας και ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να φέρει η ζωή. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να έχεις εκπαίδευση και πτυχίο σε έναν συγκεκριμένο τομέα, επειδή η γνώση θα είναι πάντα πολύτιμη, είτε είσαι 25 είτε 40 ετών. Το να έχεις γνώσεις και εκπαίδευση είναι κάτι που θα σε βοηθήσει σε όλη σου τη ζωή», είπε χαρακτηριστικά ο Κωνσταντίνος Τζολάκης.
Η πρωθυπουργός της Δανίας Μέτε Φρεντέρικσεν επισκέφθηκε σήμερα τη Γροιλανδία, εκφράζοντας –όπως δήλωσε– τη «μεγάλη υποστήριξη» του δανικού λαού προς τους κατοίκους του νησιού της Αρκτικής. Η επίσκεψη πραγματοποιείται μετά από μια ταραχώδη εβδομάδα, κατά την οποία ο Ντόναλντ Τραμπ υπαναχώρησε από τις απειλές του να καταλάβει την αυτόνομη δανική επικράτεια και συμφώνησε να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις.
Κατά την άφιξή της στο αεροδρόμιο της πρωτεύουσας Νούουκ, η Φρεντέρικσεν έγινε δεκτή από τον πρωθυπουργό της Γροιλανδίας, Γενς-Φρέντερικ Νίλσεν. Οι δύο ηγέτες αντάλλαξαν θερμή αγκαλιά στον διάδρομο προσγείωσης πριν αποχωρήσουν μαζί οδικώς για το κέντρο της πόλης.
Αργότερα, περπάτησαν στους δρόμους του Νούουκ, συζητώντας για τις εξελίξεις που αφορούν τη σχέση της Γροιλανδίας με τη Δανία και τη διεθνή κοινότητα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})«Είμαι εδώ για να δείξω τη μεγάλη υποστήριξη του λαού της Δανίας προς τους Γροιλανδούς. Αυτή είναι μια στιγμή που πρέπει να είμαστε πολύ, πολύ κοντά ο ένας στον άλλον. Βρισκόμαστε σε μια σοβαρή κατάσταση», ανέφερε η Φρεντέρικσεν, υπογραμμίζοντας τη σημασία της ενότητας.
Η Δανή πρωθυπουργός σημείωσε ότι η επίσκεψη αποσκοπεί επίσης στην «προετοιμασία της διπλωματικής απάντησης» προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. «Προετοιμάζουμε τα επόμενα βήματα», δήλωσε στους δημοσιογράφους, περπατώντας δίπλα στον Νίλσεν στο κέντρο της πρωτεύουσας.
Το παρασκήνιο της έντασης με τις ΗΠΑΗ συνάντηση πραγματοποιήθηκε λίγες ημέρες μετά την απόφαση του Αμερικανού προέδρου να αποσύρει τις απειλές του για βίαιη απόκτηση της Γροιλανδίας. Η αλλαγή στάσης ήρθε έπειτα από συνάντηση που είχε στο Νταβός με τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, κατά την οποία οι δύο πλευρές κατέληξαν σε ένα «πλαίσιο συμφωνίας» για το νησί, χωρίς ωστόσο να έχουν δοθεί στη δημοσιότητα οι λεπτομέρειες.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Η ευρύτερη στρατηγική της Δανίας στην ΑρκτικήΗ Φρεντέρικσεν μετέβη στο Νούουκ απευθείας από τις Βρυξέλλες, όπου συναντήθηκε με τον Ρούτε. Ο τελευταίος δήλωσε στην πλατφόρμα Χ ότι συνεργάζεται στενά με τη Δανή πρωθυπουργό για την ενίσχυση της άμυνας και της αποτροπής στην περιοχή της Αρκτικής.
«Συμφωνούμε ότι το ΝΑΤΟ πρέπει να αυξήσει τη δέσμευσή του στην Αρκτική. Η άμυνα και η ασφάλεια στην Αρκτική είναι θέμα ολόκληρης της συμμαχίας», ανέφερε η Φρεντέρικσεν σε ανάρτησή της στο Χ, συνοδεύοντας το μήνυμά της με φωτογραφία από τη συνάντησή της με τον Ρούτε στις Βρυξέλλες.
Ηταν αναμενόμενο πως η Διατλαντική Σχέση υπό την προεδρία Τραμπ στις ΗΠΑ δεν θα περνούσε την καλύτερή της εποχή, καθώς υπάρχουν σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ του προέδρου και της ΕΕ. Από την κλιματική αλλαγή μέχρι τον πόλεμο στην Ουκρανία. Το ζήτημα όμως της Γροιλανδίας είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει σε μια συνθήκη κρίσης που δεν έχουμε ξαναδεί. Δεν θα μπορέσει να συγκριθεί ούτε με τους σημαντικούς κραδασμούς λόγω της στρατιωτικής επέμβασης στο Ιράκ.
Τι μπορεί να γίνει λοιπόν αν ο πρόεδρος Τραμπ επιμένει στην πρόθεσή του για τη Γροιλανδία;
Το σίγουρο είναι πως η Δύση, όπως τη γνωρίζουμε εδώ και δεκαετίες, δεν θα υπάρχει πια.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Αν οι ευρωπαϊκές χώρες και η ΕΕ υποχωρήσουν έναντι των ΗΠΑ, τότε θα επιβεβαιώσουν πως δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να καταστούν υπολογίσιμος παγκόσμιος δρων. Θα είναι ένα ακόμα χτύπημα σε ένα οικοδόμημα που αμφισβητείται έντονα τα τελευταία χρόνια και μπορεί να προκαλέσει δυναμικές περαιτέρω χαλάρωσης και επένδυσης των κρατών- μελών σε εθνικές πρωτοβουλίες. Σε εξαιρετικά δύσκολη θέση θα βρεθεί και το ΝΑΤΟ, καθώς οι ΗΠΑ κινούνται εναντίον της Δανίας, μιας άλλης χώρας-μέλους της Συμμαχίας.
Αν οι ευρωπαϊκές χώρες αντιδράσουν, οι επιπτώσεις θα αναζητηθούν σε πολλά επίπεδα. Θα δούμε μια κρίση των διατλαντικών θεσμών που παρόμοιά της δεν έχει υπάρξει. Το ΝΑΤΟ ουσιαστικά θα βρεθεί σε μια συνθήκη χειρότερη και από την περίοδο που ο πρόεδρος Μακρόν το είχε χαρακτηρίσει «εγκεφαλικά νεκρό», καθώς θα χωριστεί στα δύο, με ανοιχτό το ενδεχόμενο οι ΗΠΑ να αποχωρήσουν μερικώς ή γενικώς. Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε πως ο πρόεδρος Τραμπ έχει απειλήσει αρκετές φορές με αυτό το ενδεχόμενο. Η κρίση θα περάσει και στο εσωτερικό της ΕΕ, καθώς υπάρχουν χώρες με εντονότερο ατλαντικό προσανατολισμό ή εξάρτηση σε διαφόρους τομείς από τις ΗΠΑ.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Κρίσιμη παράμετρος εδώ αποτελεί το αν έχει δυνατότητες πίεσης και αντίδρασης η ΕΕ και αν φυσικά αποφασιστεί να τις χρησιμοποιήσει. Τα μέσα υπάρχουν, τόσο στον τομέα της οικονομίας όσο και στον τομέα της άμυνας. Από τις αμερικανικές βάσεις σε ευρωπαϊκές χώρες μέχρι τα τεράστια ποσά που επενδύουν οι ευρωπαϊκές χώρες για την προμήθεια εξοπλισμών από αμερικανικές εταιρείες. Δεν μπορούμε όμως να είμαστε σίγουροι πως θα επιτευχθεί και η απαραίτητη συμφωνία για να κινηθεί η ΕΕ σε αυτή την κατεύθυνση.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Το τελευταίο ερώτημα σε αυτή τη δύσκολη συζήτηση είναι το τι θα γίνει στην περίπτωση που η Δύση καταρρεύσει.
Η ΕΕ δεν έχει άλλη επιλογή από το να μετακινήσει νωρίτερα χρονικά, έστω και με ενδιάμεσα σχήματα, τη Στρατηγική της Αυτονομία, μέσω την ανάπτυξης αμυντικών δυνατοτήτων. Αυτή η επιλογή θα λειτουργήσει συνδυαστικά και με τις εξελίξεις στο ΝΑΤΟ, ειδικά στο κακό σενάριο που οι ΗΠΑ αποχωρήσουν.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Οι μεγάλοι όμως δυνητικά κερδισμένοι σε μια τέτοια περίπτωση είναι οι αναθεωρητικές και αυταρχικές δυνάμεις. Η Ρωσία που αποτελεί ήδη απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Η Κίνα που μπορεί να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για να κλιμακώσει τον ανταγωνισμό με τις ευρωπαϊκές χώρες και σε άλλους τομείς. Αλλά και χώρες όπως η Τουρκία που σε αυτό το σενάριο δεν θα έχουν καν την πίεση της ένταξης σε μια Συμμαχία, όπως είναι το ΝΑΤΟ.
Η Δύση δοκιμάζεται και μαζί της το σύστημα διεθνούς οργάνωσης και οι διατλαντικοί θεσμοί. Ας ελπίσουμε πως στο τέλος θα γίνει κατανοητό πως η κρίση θα γίνει παίγνιο μηδενικού αθροίσματος για όλους.
Ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος είναι δρ Ευρωπαϊκής Ασφάλειας και Νέων Απειλών, επιστημονικός συνεργάτης ΕΛΙΑΜΕΠ
Ο Νίκος Κοκλώνης σε κάμερα της εκπομπής Το Πρωινό, αποκάλυψε πως πλέον είναι official, το Just θα επιστρέψει, με αλλαγές και προσθήκες, Ο ίδιος ανέφερε πως η Δέσποινα Βανδή είναι εκτός, λόγω του ότι θα προβάλεται 20:00-2:00 , και η ίδια θα έπρεπε να αποχωρεί στις 23:00 καθώς εμφανίζεται στο Κέντρο Αθηνών.
Επιβεβαίωσε μάλιστα πως η Βίκυ Σταυροπούλου, παρόλο που έχει θέατρο φέτος θα είναι παρούσα στους κριτές , αλλά και ο Σταμάτης Φασουλής. Τέλος, τόνισε πως στην θέση της Δέσποινας Βανδή θα έχουμε μια έκπληξη.
Ακόμη, αποκάλυψε πως έχει κλειδώσει ένα πολύ γνωστό ζευγάρι, ενώ θα ήθελε να έχει για ζευγάρι στο παιχνίδι την Άννα Βίσση με την Σοφία Καρβέλα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Τέλος, το ρεπορτάζ αναφέρει πως θα έχει και backstage παρουσιάστρια-παρουσιαστή, ενώ ρόλο θα έχει και ο Λάκης Γαβαλάς.
Όμως αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι ένα: ξεχάστε τα παλιά Just. Το show θα είναι πιο μαζεμένο λόγω budget, τα stages & τα props πιο περιορισμένα, αλλά και τα ποσά των συμμετεχόντων.
Στη διοργάνωση του Βελιγραδίου το 2026, η εθνική μας ομάδα διεκδικεί για πρώτη φορά την παρουσία της στο βάθρο της συγκεκριμένης διοργάνωσης, με εμπόδιο τον ημιτελικό απέναντι στην ισχυρότατη Ουγγαρία.
Η σπουδαία αναμέτρηση είναι προγραμματισμένη για σήμερα (23/01) στις 18:00, στην επιβλητική Belgrade Arena. Το ενδιαφέρον των φίλων του υγρού στίβου κορυφώνεται, καθώς η «γαλανόλευκη» καλείται να κάνει το καθοριστικό βήμα που οδηγεί στον τελικό.
Η Ελλάδα αποτελεί τη μοναδική αήττητη ομάδα της διοργάνωσης, με έξι νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια στις δύο φάσεις των ομίλων, παρουσιάζοντας συνέπεια, υψηλό επίπεδο και ισχυρή νοοτροπία. Με την ψυχολογία στα ύψη και σε εξαιρετική αγωνιστική κατάσταση, οι διεθνείς στοχεύουν στη διατήρηση του νικηφόρου σερί και στην πρόκριση στον τελικό της Κυριακής (25/01), που θα σημαίνει εξασφαλισμένο μετάλλιο και ευκαιρία διεκδίκησης του τίτλου.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Το σύνολο του Θοδωρή Βλάχου δείχνει απόλυτα έτοιμο και πλήρες, έχοντας ξεπεράσει τα προβλήματα τραυματισμών και ασθενειών. Η προετοιμασία για τον ημιτελικό έγινε με ιδιαίτερη προσοχή, καθώς η Ουγγαρία αποτελεί διαχρονικά μία από τις κορυφαίες δυνάμεις του παγκόσμιου πόλο και έναν αντίπαλο που τιμωρεί κάθε λάθος.
Στον δεύτερο ημιτελικό της ημέρας, που θα διεξαχθεί στις 21:30, η διοργανώτρια Σερβία θα τεθεί αντιμέτωπη με την Ιταλία, σε ένα παιχνίδι που αναμένεται να προσφέρει ένταση και υψηλό αγωνιστικό επίπεδο.
Οι αυτοκτονικές τάσεις στο ΠΑΣΟΚ ενισχύονται: στον κ. Δούκα που ζητά συνεδριακή δέσμευση μη συγκυβέρνησης με τη ΝΔ, εμφανίστηκε αρωγός ο κ. Γερουλάνος. Τα επιχειρήματα του δημάρχου Αθηναίων είναι κλασικά ανδροπαπανδρεϊκά-τσιπρικά: «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά», από τον πρώτο· «την κεφαλή του Μητσοτάκη επί πίνακι», από τον δεύτερο. Το επιχείρημα του κ. Γερουλάνου είναι πιο επικίνδυνο γιατί τίθεται ως καταστατική πολιτική αρχή: «Όπου συνεργάστηκαν η πρόοδος με τη συντήρηση θέριεψαν τα άκρα. Η συνεργασία με τη συντήρηση δεν είναι μόνο κακή, κάκιστη, για το ΠΑΣΟΚ· είναι καταστροφική για την πατρίδα».
Ήταν υπουργός την περίοδο 2010-12 ο κ. Γερουλάνος. Το ίδιο το ΠΑΣΟΚ ήταν τότε συνασπισμός «προόδου με συντήρηση»: προοδευτικοί ήσαν βεβαίως όσοι –σαν τον ίδιο– πάλευαν να αποφύγει η χώρα τα βράχια, οι «μνημονιακοί». Συντηρητικοί –αντιδραστικοί, για την ακρίβεια– ήσαν αυτοί που το διέσπασαν και έσπευσαν να ενταχθούν στα τυχοδιωκτικά «αντιμνημονιακά» άκρα.
Η διάσπαση –σχεδόν διάλυση– του ΠΑΣΟΚ το 2012 ανέδειξε αυτό που γνωρίζαμε από χρόνια: ήταν πολυσυλλεκτικός συνασπισμός με πολιτικούς από την Άκρα Δεξιά ως την Άκρα Αριστερά, με τα δύο άκρα να ονομάζονται κατ’ ευφημισμόν «εθνολαϊκιστές του ΠΑΣΟΚ». Θέλει ο κ. Γερουλάνος να γίνει πάλι το ΠΑΣΟΚ τέτοιο κόμμα;
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Τέτοιο ήταν και παραμένει η ΝΔ: σήμερα, μεταξύ των ακροδεξιών πρώην ΛΑΟΣ (Βορίδης, Γεωργιάδης, Πλεύρης,…) και των φιλελεύθερων πρώην ΠΑΣΟΚ (Μενδώνη, Πιερρακάκης, Φλωρίδης, Χρυσοχοΐδης,…) υπάρχει χάσμα πολύ βαθύτερο της διάκρισης «πρόοδος-συντήρηση» ή της τομής «λαϊκισμός-εκσυγχρονισμός». Χάσμα που ήδη μετασχηματίζεται σε «τραμπιστές-ευρωπαϊστές».
Ζούμε παγκοσμίως σε δύσκολη εποχή, τοπικώς σε περίεργη κατάσταση: κυριαρχεί κόμμα-συνασπισμός του 30% απέναντι σε σμήνος κομμάτων από 3% ως 15%. Θα στενοχωρήσω τους κ.κ. Γερουλάνο και Δούκα αλλά υπάρχουν ισχυρές πιθανότητες (και ισχυρές ενδιαφερόμενες δυνάμεις) να προκύψει από το σμήνος κόμμα (τραμπικό κιόλας) του 20% στην Άκρα Δεξιά. Ενώ –αν περάσει η γραμμή Γερουλάνου-Δούκα–, ελάχιστες είναι οι πιθανότητες να υπάρξει τέτοιο μέγεθος στην Κεντροαριστερά-Αριστερά.
Δικομματισμός Δεξιάς-Ακροδεξιάς; Αυτό και αν είναι «καταστροφικό για την πατρίδα»... Δεν πρέπει να αναλάβουν στο ΠΑΣΟΚ αυτό το ρίσκο αλλά να δουν ότι η προοπτική συγκυβερνήσεων αποδυναμώνει εδώ και τώρα εκλογικά και η πραγμάτωσή τους αποδομεί μακροπρόθεσμα τον εκτρωματικό συνασπισμό Φιλελευθέρων-Δεξιών-Ακροδεξιών, τραμπιστών-ευρωπαϊστών που είναι σήμερα η ΝΔ.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Η επεξεργασία προγραμματικών θέσεων, με τις οποίες θα διαπραγματευτεί –αν χρειαστεί– τη συμμετοχή του σε πιθανές κυβερνήσεις συνεργασίας, αποτελεί μονόδρομο· σωστά υποστηρίζει ο κ. Ανδρουλάκης την εντατική συνέχισή τους ως το συνέδριο. Αυτή είναι η άμεση και ευθεία οδός σωτηρίας για το ΠΑΣΟΚ αυτό απαιτεί η υπεύθυνη στάση προς την πατρίδα.
Η ομιλία του καναδού πρωθυπουργού Μαρκ Κάρνεϊ δεν αφορούσε μόνο τον Καναδά ούτε περιοριζόταν σε μια ακόμα διάγνωση της παγκόσμιας αστάθειας. Ηταν μια καθαρή περιγραφή της μετάβασης σε έναν κόσμο όπου οι βεβαιότητες της μεταπολεμικής τάξης δεν επιστρέφουν – και όπου η συμμόρφωση με τους κανόνες δεν ισοδυναμεί πλέον με ασφάλεια.
Οταν ο Κάρνεϊ μιλά για «το τέλος της τάξης βασισμένης σε κανόνες», δεν περιγράφει απλώς μια διεθνή δυσλειτουργία. Ο κόσμος που περιγράφεται δεν είναι κόσμος δύο υπερδυνάμεων, αλλά κόσμος συνασπισμών μεσαίων δυνάμεων – ένα πλαίσιο στο οποίο η Ευρώπη μπορεί να κινηθεί αποτελεσματικά, αν αποκτήσει πολιτική βούληση. Αυτό το μοντέλο όχι μόνο ταιριάζει απόλυτα σε σχήματα όπως ΕΕ – Καναδάς, ΕΕ – Ιαπωνία (στο εμπόριο, στην ενέργεια, στα κρίσιμα ορυκτά, στην τεχνητή νοημοσύνη και στην άμυνα), αλλά νομιμοποιεί πολιτικά αυτό που η ΕΕ άρχισε διστακτικά μετά το 2022: στρατηγική αυτονομία, επιλεκτική αποσύνδεση (de-risking). Οχι ως ιδεολογική ρήξη, αλλά ως όρο επιβίωσης. Αν αυτή η τάξη δεν «επανέρχεται», τότε η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να λειτουργεί μόνο ως κανονιστική δύναμη.
Σε αυτό το σημείο, το μήνυμα του Μαρκ Κάρνεϊ αποκτά άμεση ελληνική διάσταση. Η αναφορά του στην κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα δεν γίνεται από θέση «μικρού κράτους που ζητά προστασία», αλλά από θέση μεσαίας δύναμης που απαιτεί σεβασμό. Οπως ο Καναδάς αξιοποιεί ενέργεια, ορυκτά και θεσμούς ως στρατηγικά πλεονεκτήματα, έτσι και η Ελλάδα μπορεί να λειτουργήσει ως ενεργειακός κόμβος (LNG, διασυνδέσεις), γεωπολιτικός κόμβος (Βαλκάνια – Ανατολική Μεσόγειος) και πυλώνας σταθερότητας – όχι απλώς ως «σύνορο».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Εδώ «δένει» και το ελληνικό δίλημμα των «ταραγμένων θαλασσών». Η Ελλάδα είναι ταυτόχρονα κράτος-μέλος της ΕΕ, σύμμαχος στο NATO και χώρα πρώτης γραμμής σε Ανατολική Μεσόγειο, μεταναστευτικό και ενεργειακές διαδρομές. Η ισορροπία είναι δύσκολη: από τη μία η διπλή εξάρτηση ασφάλειας (ΗΠΑ/NATO για αποτροπή και επιχειρησιακές δυνατότητες, ΕΕ για άμυνα, βιομηχανία)· από την άλλη η πιθανή τριβή ΗΠΑ – ΕΕ, που πιέζει τους Ευρωπαίους να αναζητούν ενιαία γραμμή – και περιορίζει τα περιθώρια της Αθήνας να «πατά» σε δύο βάρκες χωρίς κόστος επιρροής.
Η απάντηση απαιτεί ενεργητική στρατηγική: όχι διαχείριση της συγκυρίας με αντανακλαστικά, αλλά συνεκτική χάραξη πολιτικής και έξυπνη ευθυγράμμιση. Aυτό απαιτεί:
Ο Χρήστος Φραγκονικολόπουλος είναι καθηγητής, κοσμήτορας ΑΠΘ
Μια απίστευτη ιστορία εκτυλίχθηκε στη Ζάκυνθο, όπου ένας άνδρας έζησε για χρόνια παριστάνοντας τον πρώην ποδοσφαιριστή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Ρεμί Μόουζες. Το μυστήριο αποκαλύφθηκε μόλις μετά τον θάνατό του, όταν έγινε γνωστό πως ουδεμία σχέση είχε με τον πραγματικό άσο των «κόκκινων διαβόλων».
Ο 60χρονος είχε εγκατασταθεί στο νησί, συστηνόμενος ως ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής. Σύμφωνα με κατοίκους της Ζακύνθου, αγόρασε σπίτι στο Αργάσι και συμμετείχε ενεργά σε τοπικές ποδοσφαιρικές δραστηριότητες, αναλαμβάνοντας ακόμη και ως προπονητής γυναικεία ομάδα του νησιού. «Εγώ τους γνώρισα εδώ και περίπου 10 χρόνια. Μου παρουσιάστηκε μόνο με το κανονικό του όνομα. Εγώ το έμαθα ότι παρουσιαζόταν ως ποδοσφαιριστής μετά από τον θάνατό του», αναφέρει κάτοικος του νησιού.
Άλλος κάτοικος σημειώνει: «Αυτός ο άνθρωπος που βλέπετε στη φωτογραφία, ζούσε 7 χρόνια στη Ζάκυνθο. Αγόρασε σπίτι στο Αργάσι. Ασχολήθηκε για λίγο στο νησί, με το ποδόσφαιρο. Ζούσε ανάμεσά μας. Έχει συστηθεί σε όλους μας, ως αυτός που έλεγε ότι είναι».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Η αποκάλυψη μετά τον θάνατοΗ αλήθεια ήρθε στο φως, όταν ο άνδρας απεβίωσε και οι συγγενείς του πραγματικού Ρεμί Μόουζες ενημέρωσαν, ότι ο πρώην μέσος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι εν ζωή. Η είδηση προκάλεσε έκπληξη στους κατοίκους του νησιού, που πίστευαν πως είχαν ανάμεσά τους έναν ποδοσφαιρικό θρύλο.
«Ήταν πολύ φιλικός, φαινόταν ότι ο άνθρωπος ήξερε… Και μεταδοτικός ήταν, φαινόταν ότι ήξερε ποδόσφαιρο», δηλώνει αθλήτρια από τη Ζάκυνθο. Όπως προσθέτει, «μας είχε κάνει λίγο εντύπωση, αλλά ξέρετε, πολλοί του εξωτερικού όταν βγαίνουν στη σύνταξη, προτιμούν κάτι πιο ήσυχο».
Η στάση των κατοίκων και η αντίδραση της ομάδαςΚάτοικος της περιοχής περιγράφει: «Ξεγέλασε αρκετό κόσμο εδώ στο νησί, φάνηκε αφότου απεβίωσε. Προσφέρθηκε σαν εθελοντής και σαν παλιός ποδοσφαιριστής προσφέρθηκε να βοηθήσει έναν ερασιτεχνικό σύλλογο. Η γυναίκα του τον είχε ντύσει στο φέρετρο με ρούχα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ από την κορυφή μέχρι τα νύχια».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Σύμφωνα με μαρτυρίες, άλλοι Άγγλοι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού αντιλήφθηκαν την απάτη, όταν είδαν την είδηση και ενημέρωσαν πως ο πραγματικός Ρεμί Μόουζες ζει. Μάλιστα, υπάλληλοι της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ φέρεται να επικοινώνησαν με κατοίκους της Ζακύνθου, για να μάθουν αν ο άνδρας είχε προκαλέσει προβλήματα ή εξαπάτηση.
«Οικονομικά ήταν ανεξάρτητος, δεν δούλεψε καθόλου όσο ήταν στο νησί», αναφέρουν αυτόπτες μάρτυρες. Η υπόθεση, που θυμίζει σενάριο κινηματογραφικής ταινίας, έχει ήδη προκαλέσει το ενδιαφέρον των βρετανικών ΜΜΕ και έχει φτάσει μέχρι το Ηνωμένο Βασίλειο.
Αξιοποιώντας κάθε παράθυρο ευκαιρίας, οι ελληνικές τράπεζες θα προχωρήσουν σε εκδόσεις ομολόγων ύψους 4-6 δισ. ευρώ με στόχο να ενισχύσουν τα κεφαλαιακά «μαξιλάρια», να αντικαταστήσουν παλαιότερες και ακριβότερες εκδόσεις αλλά και διαθέσουν κεφάλαια για «πράσινες» χρηματοδοτήσεις Οπως και πέρυσι έτσι και φέτος πρεμιέρα στις αγορές έκανε η Eurobank με στόχο την άντληση 400 εκατ. ευρώ, μέσω τίτλου μειωμένης εξασφάλισης. Αυτό ωστόσο που ήταν εντυπωσιακό ήταν οι προσφορές που έφτασαν τα 5,8 δισ. ευρώ «σπάζοντας τα κοντέρ» και επιβεβαιώνοντας το ενδιαφέρον και την εμπιστοσύνη των αγορών.
Η υπερκάλυψη κατά 14 φορές οδήγησε σε μείωση του κουπονιού της έκδοσης στις 160 μονάδες βάσης (σε αντίστοιχες εκδόσεις ήταν στα 200 μ.β και άνω) συν mid swaps, δηλαδή χαμηλότερα αρχικές σκέψεις τιμολόγησης στην περιοχή του mid swap +200 μονάδες βάσης (δηλαδή περί του 4,9% με 5%), από την αρχική εκτίμηση. Πρόκειται και τίτλο Tier II διάρκειας 11,25 ετών με δικαίωμα ανάκλησης τα 6,25 έτη.
Η χθεσινή έξοδος της Εurobank στις αγορές πραγματοποιήθηκε στον απόηχο του Νταβός και της σύγχυσης που προκάλεσαν στις αγορές τα «μπρος – πίσω» του προέδρου Τραμπ.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Οπως σημείωναν στελέχη του χρηματοπιστωτικού τομέα οι αγορές έχουν «χωνέψει» πλέον τον… παρορμητισμό του αμερικανού προέδρου, εκμεταλλεύονται αυτά τα «μπρος – πίσω του προέδρου», τα οποία αρκετές φορές προκύπτουν από την αντίδραση των ίδιων των αγορών.
Για τις ελληνικές τράπεζες η επιστροφή τους σε επενδυτική βαθμίδα αποτέλεσε καταλύτη. Το ενδιαφέρον των αγορών είναι δεδομένο και οι εκδόσεις τους σημειώνουν μεγάλη υπερκάλυψη. Η ισχυρή ζήτηση που έχουν οι τραπεζικές εκδόσεις επιβεβαιώνει την εμπιστοσύνη των αγορών στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα που θα πρωταγωνιστήσει στο αναπτυξιακό αφήγημα της χώρας.
Για το 2026 η Πειραιώς σχεδιάσει δύο ομολογιακές εκδόσεις της τάξης των 500 εκατ. ευρώ η καθεμία, η Εθνική αναμένεται να προχωρήσει σε μια ομολογιακή κυρίως για την αναχρηματοδότηση παλαιότερων ενώ η Alpha Bank αναμένεται να αντλήσει τουλάχιστον 1 δισ. ευρώ.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Από τα 4 στα 7 δισ. ευρώΣημειώνεται ότι ο αρχικός προγραμματισμός των ελληνικών τραπεζών για το 2025 ήταν για εκδόσεις περίπου 4 δισ. ευρώ, ωστόσο έκλεισαν τη χρονιά με εκδόσεις της τάξης των 7 δισ. ευρώ αξιοποιώντας το περιβάλλον των χαμηλότερων επιτοκίων, την επενδυτική βαθμίδα και τις θετικές προοπτικές ώστε να δημιουργήσουν μεγαλύτερα κεφαλαιακά μαξιλάρια – έχοντας μάλιστα πετύχει τους στόχους ΜREL – και να ενισχύσουν την κερδοφορία τους να προχωρήσουν σε μεγαλύτερες διανομές προς τους μετόχους.
Υπενθυμίζεται ότι η Eurobank άνοιξε και πέρυσι την αυλαία των τραπεζικών εκδόσεων, με Τier II αντλώντας 400 εκατ. ευρώ και επιτόκιο 4,25%, τον Φεβρουάριο πραγματοποίησε private placement senior preferred ομολόγου 550 εκατ. ευρώ με λήξη το 2036. Τον Μάιο ακολούθησε έκδοση ΑΤ1 500 εκατ. ευρώ με επιτόκιο 6,625% κα 8 φορές υπερκάλυψη και τον Ιούλιο με έκδοση senior preferred άντλησε 500 εκατ. ευρώ με υπερκάλυψη 9 φορές και ετήσιο τοκομερίδιο 2,875%. Τον Σεπτέμβριο άντλησε επιπλέον 200 εκατ. ευρώ από την έκδοση του Ιούλιο με ιδιωτική τοποθέτηση μετά από συμφωνία με τις Deutsche Bank και BNP Paribas και απόδοση στο 2,978%. Τον Νοέμβριο, με ομόλογο ΑΤ1 άντλησε 400 εκατ. ευρώ με τη ζήτηση να φτάνει τα 2,8 δισ. ευρώ και η απόδοση του τίτλου στο 6,25%.
Η υπουργός Τουρισμού, Όλγα Κεφαλογιάννη, απαντά με ανάρτησή της στις αντιδράσεις για τη νέα τροπολογία συνεπιμέλειας. «Ως μητέρα, αλλά και ως μέλος της Κυβέρνησης, πιστεύω ότι δεν έχω λιγότερα δικαιώματα από οποιονδήποτε πολίτη λόγω της ιδιότητας μου», αναφέρει χαρακτηριστικά, μεταξύ άλλων.
Αναλυτικά η ανάρτηση της Όλγας Κεφαλογιάννη:Αναφορικά με τον θόρυβο που έχει δημιουργηθεί, θέλω να είμαι απολύτως σαφής:
Ο νόμος δίνει τη δυνατότητα σε κάθε γονέα να ζητήσει δικαστικά τη μεταρρύθμιση ζητημάτων που αφορούν τη γονική μέριμνα, όταν αλλάζουν οι συνθήκες ζωής ενός παιδιού.
Πρόκειται για μια ρύθμιση που προτάθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και ψήφισα μαζί με 179 συναδέλφους μου, γιατί τη θεωρώ σωστή και δίκαιη, με γνώμονα το συμφέρον των παιδιών.
Δεν κρύβω ότι έκανα χρήση της, καθώς αντιμετωπίζω μια ιδιαίτερα δύσκολη πραγματικότητα.
Τα ανήλικα, τεσσάρων ετών, παιδιά μου υποχρεώνονται να αλλάζουν σπίτι κάθε δύο ημέρες, βιώνοντας έντονη πίεση και σοβαρή επιβάρυνση στην καθημερινότητά τους και στην ψυχική τους ισορροπία, σε μια ηλικία όπου η σταθερότητα και η ασφάλεια είναι απολύτως καθοριστικές.
Ως μητέρα, αλλά και ως μέλος της Κυβέρνησης, πιστεύω ότι δεν έχω λιγότερα δικαιώματα από οποιονδήποτε πολίτη λόγω της ιδιότητας μου.
Ο σεβασμός, η προστασία και η ψυχική ασφάλεια των παιδιών μου αποτελούν για μένα υπέρτατη προτεραιότητα, πριν και πάνω από κάθε άλλο ρόλο που καλούμαι να υπηρετήσω.
Οι οικογενειακές υποθέσεις, και ιδίως όταν αφορούν ανήλικα παιδιά, δεν προσφέρονται για εκβιασμούς ή πολιτική εκμετάλλευση.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Φλωρίδης: Είναι διάταξη υπέρ των πολιτώνΟ υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης, σε συνέντευξή του νωρίτερα στο OPEN έσπευσε να απαντήσει στις αντιδράσεις που έχουν δημιουργηθεί σχετικά με την νέα τροπολογία για τη συνεπιμέλεια τέκνων, που ενσωματώθηκε στο νομοσχέδιο με τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η τροπολογία προβλέπει πως εάν ένας από τους δύο γονείς διαφωνεί με την πρωτόδικη απόφαση για τη γονική μέριμνα των ανήλικων παιδιών, τότε μπορεί να καταθέσει νέα αγωγή προκειμένου η υπόθεση να εκδικαστεί εκ νέου σε πρώτο βαθμό.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });«Δημιουργείται στον κόσμο ότι κάναμε κάτι κρυφά», ανέφερε αρχικά ο υπουργός Δικαιοσύνης ερωτηθείς για το ζήτημα και εξήγησε ότι «ετοιμαζόταν τον νομοσχέδιο του ΥΠΟΙΚ στο οποίο μεταφερόταν ο ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ. Όταν ετοιμάζεται ένα νομοσχέδιο ενημερώνονται τα υπουργεία αν θέλουν να ενσωματώσουν κάποια ρύθμιση. Το νομοσχέδιο αυτό όπως και κάθε νομοσχέδιο ρυθμίζει δυο μέρη, το πρώτο ρυθμίζει τη μεταφορά του ΟΠΕΚΕΠΕ και στο δεύτερο έχει διατάξεις, εκεί ενσωματώθηκαν διατάξεις από 12 υπουργεία. Αυτή είναι η καθημερινή πρακτική».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });«Οι διατάξεις ήταν πάνω από 35, σε αυτές 8 αφορούσαν το Υπουργείο Δικαιοσύνης, όχι μια. Μία από αυτές δημιούργησε όλη τη συζήτηση. Η διάταξη κατατέθηκε δόθηκαν στα κόμματα και συζητήθηκε» ανέφερε και συμπλήρωσε «έγινε δυο ημέρες συζήτηση και δεν υπήρχε καμία κριτική πάνω στη διάταξη αυτή».
Ερωτώμενος για το ποια ήταν η ανάγκη της τροπολογίας ο κ. Φωρίδης εξήγησε: «Δώσαμε το δικαίωμα στους γονείς ότι εφόσον κάνει έφεση να μπορεί να ζητήσει από το δικαστήριο η εκτέλεση της απόφασης που εκδόθηκε να μην ισχύσει μέχρι να βγει η απόφαση του Εφετείου. Υπήρχε καιρό ανάγκη, γιατί ενώ αυτό ισχύει για όλες τις αποφάσεις, δηλαδή να αναστέλλεται η πρωτόδικη μέχρι να εκδικαστεί η έφεση, αυτό δεν το είχαμε για τα παιδιά».
Παρελθόν από τον Παναθηναϊκό αποτελεί και τυπικά ο Γιώργος Νίκας, καθώς οι Πράσινοι ανακοίνωσαν τη λύση της συνεργασίας τους με τον Έλληνα μέσο.
Η σχετική ανακοίνωση αναφέρει:
«H ΠΑΕ Παναθηναϊκός ανακοινώνει την ολοκλήρωση της συνεργασίας της με τον Γιώργο Νίκα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ο Γιώργος αποκτήθηκε το 2023 από τον Λεβαδειακό, παραμένοντας εκεί μία σεζόν υπό τη μορφή δανεισμού. Στον 1,5 χρόνο παρουσίας στον Παναθηναϊκό κατέγραψε 9 συμμετοχές.
Του ευχόμαστε καλή συνέχεια στην καριέρα του.»
Σχεδόν μισό αιώνα μετά την αναστολή λειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, για την ακρίβεια 55 χρόνια μετά, οι διεθνείς εξελίξεις δείχνουν να ευνοούν – μέσα από κατάλληλους εκκλησιαστικούς και διπλωματικούς χειρισμούς – την προοπτική επαναλειτουργίας της. «Τα μηνύματα είναι θετικά» υποστηρίζουν διπλωματικές πηγές και οπωσδήποτε η κυβέρνηση «θα καλωσορίσει» το ιστορικό γεγονός.
Οι υπεραισιόδοξοι στο Φανάρι μιλούν για «Ανάσταση» της Χάλκης κοντά στο φετινό Πάσχα (12 Απριλίου), εκφράζοντας έτσι τη διακαή επιθυμία της πατριαρχικής Αυλής η πρώτη επίσημη ανακοίνωση να γίνει μαζί με την αγγελία της Αναστάσεως. Η καταλυτική θετική παρέμβαση του αμερικανού πρεσβευτή στην Άγκυρα, Τόμας Μπάρακ, προς την πλευρά Ερντογάν, όπως αυτή έγινε γνωστή μετά τη συνάντηση Βαρθολομαίου – Μπάρακ, αλλά και τα αρχικά μηνύματα μετά τη συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχη με τον αμερικανό πρόεδρο στον Λευκό Οίκο, ενισχύουν τα σενάρια μιας επικείμενης ανακοίνωσης επαναλειτουργίας.
Ωστόσο, όλοι αντιλαμβάνονται ότι η οριστική απόφαση ανήκει επί της ουσίας στον πρόεδρο Ερντογάν. Για αυτόν τον λόγο εκτιμάται ότι το θετικό κλίμα τόσο στο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας, όσο και κατά την επικείμενη μετάβαση του Πρωθυπουργού στην Αγκυρα, θα συνδράμει ατύπως προς την επιδιωκόμενη κατεύθυνση. Αν και πρέπει να τονισθεί ξεκάθαρα ότι διαχρονικά το ζήτημα της επαναλειτουργίας της Χάλκης δεν έχει χαρακτηρισθεί διμερές «και δεν θα έπρεπε» κατά κυβερνητικούς κύκλους, καθώς έχει οικουμενική διάσταση και ειδικά για την Τουρκία είναι ζήτημα που σχετίζεται με την παρουσία της χώρας στα διεθνή φόρα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Επί του πεδίου, λόγω των πολλών γραφειοκρατικών δεσμεύσεων και περιορισμών για την επαναλειτουργία της Σχολής της Χάλκης ως πανεπιστημιακού ιδρύματος, εξετάζεται σοβαρά το ενδεχόμενο να επαναλειτουργήσει ως μεταδευτεροβάθμια δομή εκπαίδευσης ευρωπαϊκών προδιαγραφών για την «παροχή σε πρώτο στάδιο ενός είδους μεταπτυχιακού τίτλου» σε θεολογικό – διαθρησκειακό επίπεδο. Ως χρόνος έναρξης υπολογίζεται ο Σεπτέμβριος του 2026, ανεξάρτητα από τον χρόνο της αγγελτήριας ανακοίνωσης επαναλειτουργίας. Να σημειωθεί δε ότι οι εργασίες ανακαίνισης των ιστορικών κτιρίων της Σχολής προχωρούν με εντατικούς ρυθμούς, εν γνώσει ασφαλώς των τουρκικών Αρχών.
Η Μονή Σινά σε κατάσταση ακινησίαςΑν και υπάρχουν ακόμη πολλά που πρέπει να γίνουν στην περίπτωση της Μονής Σινά από πλευράς της εκεί Αδελφότητας, διπλωματικές πηγές αναφέρουν στα «ΝΕΑ» ότι το ζήτημα συζητήθηκε κατά την πρόσφατη επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη και μεταξύ Ελλάδας – Αιγύπτου «έχει επιτευχθεί κοινή κατανόηση». Το τυπικό όμως τελικό στάδιο της όποιας συμφωνίας για το καθεστώς θα διευθετηθεί μεταξύ αιγυπτιακής κυβέρνησης και Αδελφότητας. Εχει έλθει η ώρα όπου ο νέος ηγούμενος και η Αδελφότητα καλούνται να προτάξουν την ευθύνη τους.Η κατάσταση στη Μονή Σινά επί του πεδίου, όμως, δείχνει απονευρωμένη.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Σύμφωνα με πληροφορίες στη μονή έχει απομείνει μία ολιγάριθμη ομάδα μοναχών, η οποία φέρεται να μην επαρκεί ούτε για την πλήρωση των προβλεπόμενων θέσεων καθηκόντων, ενώ παραμένει αδιευκρίνιστο το εάν έχουν επιστρέψει ή όχι, οι μοναχοί που ακολούθησαν τον πρώην Σιναίου στην Αθήνα. Γνώστης της νοοτροπίας σκέψης της Αδελφότητας υποστηρίζει ότι «οι μοναχοί έχουν τη νοοτροπία ότι εάν αφήσουν τα πράγματα ως έχουν, δεν θα αλλάξει τίποτα και θα είμαστε όπως παλιά και αδρανοποιούνται» μη μπορώντας να αντιληφθούν ότι οι εξελίξεις τρέχουν καθώς η περιοχή θεωρείται «φιλέτο» για περαιτέρω οικιστικο-τουριστική αξιοποίηση. Με την ίδια λογική δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται για την ενεργοποίηση του ΝΠΔΔ στην Αθήνα, ενώ δεν παρατηρείται κινητικότητα στο να πιεσθεί η αιγυπτιακή κυβέρνηση να εκδώσει το προεδρικό διάταγμα αναγνώρισης του νέου ηγουμένου της Μονής και Αρχιεπισκόπου Σινά, Συμεών.
Νέες αποκαλύψεις έρχονται στο φως για το διπλό έγκλημα στη Φοινικούντα, καθώς οι δύο πρώτοι κατηγορούμενοι που προφυλακίστηκαν, αλλάζουν σημαντικά στοιχεία των αρχικών τους καταθέσεων. Και οι δύο νεαροί, ηλικίας 22 ετών, έριχναν αρχικά ο ένας στον άλλο την ευθύνη της δολοφονίας και είχαν υποστηρίξει ότι είχαν βοηθητικό ρόλο, ωστόσο μετά τις συλλήψεις του ανιψιού, του εργοδότη και ενός ακόμη εμπλεκομένου, φαίνεται πως αναθεώρησαν όσα είχαν πει.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Live News, οι συμπληρωματικές απολογίες τους περιλαμβάνουν νέα, κρίσιμα σημεία που διαφοροποιούν την εικόνα της υπόθεσης. «Όταν παραδόθηκα είχα πει μία ιστορία που δεν ισχύει. Ήταν προϊόν φόβου. Τον επιχειρηματία στον οποίο δούλευα τον ξέρω από τότε που ήμουν 14 ετών. Θυμάμαι τα μηνύματα που του έστελνα, αλλά δεν μπορώ να σας πω αν τον φοβόμουν ή αν μου είχε φερθεί ποτέ εκδικητικά. Δεν θέλω να σας πω αν τον φοβάμαι μέχρι και σήμερα που μιλάμε», ανέφερε ο Χ.Τ. στην απολογία του.
Ο 22χρονος, που πλέον παραδέχεται πως μπήκε στο κάμπινγκ τη νύχτα του εγκλήματος, περιγράφει αποσπασματικά τα γεγονότα στη ρεσεψιόν, αφήνοντας να εννοηθεί, ότι ο ανιψιός ήταν ο εκτελεστής. «Όταν φτάσαμε στο κάμπινγκ, έγινε μία κλήση προς τον αριθμό 69*****, αλλά φοβάμαι να σας πω σχετικά. Ξεκίνησα να περπατάω στο πλακόστρωτο, είδα το κτίριο της ρεσεψιόν από μακριά και τότε άκουσα πυροβολισμούς… Δεν θα σας πω, αν η φωνή αυτή ήταν γνώριμη», είπε χαρακτηριστικά.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Παρά τις επίμονες ερωτήσεις της ανακρίτριας, ο κατηγορούμενος απέφυγε να απαντήσει για κρίσιμα σημεία, όπως η διαφυγή του, οι κλήσεις σε «πακιστανικά» τηλέφωνα και η θήκη κιθάρας, που σύμφωνα με πληροφορίες αποτελεί βασικό στοιχείο της έρευνας. «Φοβάμαι να σας πω γιατί κατέβηκα από το σκούτερ και δεν συνέχισα με τον φίλο μου… Τη θήκη κιθάρας την πέταξα σε κάποιον γκρεμό», δήλωσε.
Ο δεύτερος 22χρονος, που αρχικά παρουσιαζόταν ως εκτελεστής, φαίνεται να είχε δευτερεύοντα ρόλο. Στη νέα του κατάθεση υποστήριξε: «Πιστεύω ότι ο ανιψιός μαζί με τον εργοδότη και τον συνέταιρο το οργάνωσαν όλο αυτό και έπεισαν τον Χ.Τ. που ήθελε χρήματα. Το όπλο θεωρώ ότι το παρέλαβε σε κάποια από τις στάσεις που κάναμε, αλλά δεν έχω αποδείξεις».
Η σχέση με τον εργοδότη και το βίντεο-ντοκουμέντοΑπό την πλευρά τους, ο ανιψιός και ο εργοδότης δηλώνουν κατηγορηματικά αθώοι. Ο Χ.Τ. έχει παραδεχθεί ,ότι ο εργοδότης του ασκούσε ισχυρή επιρροή πάνω του, λέγοντας ότι θα έκανε «ό,τι κι αν του ζητούσε». Οι Αρχές εξετάζουν βίντεο από τον Φεβρουάριο του 2023, στο οποίο ο επιχειρηματίας φέρεται να του λέει: «Είσαι 100%; Θέλεις μήπως λίγο να πάρεις τον χρόνο σου, να το σκεφτείς εάν είσαι 100% ή 99%; Γιατί για να στο κάνω τέτοιο πράγμα, κάτι σημαίνει…».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Ο 22χρονος εξακολουθεί να αποφεύγει απαντήσεις για κρίσιμα ερωτήματα, όπως τον αριθμό των κινητών που είχε μαζί του και ποιος του έδωσε τα κλειδιά του σκούτερ. «Θέλαμε να έχει νυχτώσει, όταν θα φτάσουμε στο κάμπινγκ. Κάναμε στάσεις. Φοβάμαι να απαντήσω, αν μίλησα με κάποιον στο κινητό που μου είχαν δώσει, όσο ήμασταν σταματημένοι», είπε χαρακτηριστικά.
Σύμφωνα με τις καταθέσεις, ο κατηγορούμενος φέρεται να είχε υποσχεθεί χρηματική αμοιβή από 500 έως 1.000 ευρώ στον φίλο του, που τον μετέφερε με σκούτερ στη Φοινικούντα, εφόσον ολοκληρωνόταν το σχέδιο.
«Κρυστάλλινα νερά, εξαιρετικό φαγητό και υψηλές θερμοκρασίες». Σύμφωνα με την Daily Mail ένα ελληνικό νησί προσφέρει ό,τι και η Καραϊβική, αλλά σε πολύ χαμηλότερη τιμή.
Η Κεφαλονιά, με τα ανέπαφα τοπία της, τα όμορφα ξενοδοχεία και τις παραλίες που θυμίζουν καρτ ποστάλ, αποτελεί προορισμό που δεν πρέπει να παραλείψει κανείς.
Οι διάσημες παραλίες της, όπως η Φτέρη και ο Μύρτος, διαθέτουν λευκή άμμο και τιρκουάζ νερά, παρόμοια με εκείνα που έχουν κάνει γνωστή την Καραϊβική.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Μια εβδομαδιαία διαμονή για δύο άτομα σε στούντιο τον Μάιο κοστίζει περίπου 493 λίρες το άτομο μέσω της TUI, ποσό σημαντικά μικρότερο σε σχέση με τα πακέτα για προορισμούς όπως η Μπαρμπέιντος ή η Τζαμάικα.
Ιδανικός καιρός και φυσική ομορφιάΟ καιρός στην Κεφαλονιά σπάνια απογοητεύει. Από τον Απρίλιο, οι επισκέπτες απολαμβάνουν θερμοκρασίες γύρω στους 20 βαθμούς Κελσίου.
Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, σύμφωνα με το Met Office, η θερμοκρασία φτάνει κατά μέσο όρο τους 31 έως 32 βαθμούς, καθιστώντας το νησί ιδανικό για καλοκαιρινές διακοπές.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Πολιτισμός, γεύσεις και δραστηριότητεςΗ πρωτεύουσα του νησιού, το Αργοστόλι, ξεχωρίζει για τα πολύχρωμα κτίρια και την όμορφη πλατεία Βαλλιάνου. Οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν καφέδες και γεύματα στις πολλές ταβέρνες και να περπατήσουν στο γραφικό λιμάνι.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Η ακτογραμμή της Κεφαλονιάς είναι εντυπωσιακή, με απόκρημνους βράχους, απομονωμένους κόλπους και παραλίες με λευκή άμμο. Δημοφιλείς είναι και οι θαλάσσιες εκδρομές, ιδιαίτερα σύμφωνα με τις αξιολογήσεις στο TripAdvisor.
Για όσους ενδιαφέρονται για την ιστορία, κοντά στο λιμάνι του Σάμη υπάρχουν αρχαιολογικά ερείπια που μαρτυρούν το πλούσιο παρελθόν του νησιού.
Προσιτές τιμές και αυθεντικές εμπειρίεςΤο φαγητό και το ποτό στην Κεφαλονιά παραμένουν οικονομικά. Μια μπίρα κοστίζει περίπου 4,25 ευρώ, ενώ ένα γεύμα τριών πιάτων για δύο άτομα φτάνει τα 35 ευρώ, σύμφωνα με το Numbeo.
Ανάμεσα στους πιο προσιτούς ελληνικούς προορισμούς συγκαταλέγεται και η Πάτμος, που παραμένει σχετικά αναξιοποίητη τουριστικά. Εκεί, ένα ποτήρι κρασί κοστίζει περίπου 3 ευρώ και μια μερίδα τζατζίκι 4,50 ευρώ.
Η Πάτμος, σε απόσταση 177 ναυτικών μιλίων από την ηπειρωτική Ελλάδα, είναι αναγνωρισμένη ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Το νησί συνδυάζει πλούσια πολιτιστική κληρονομιά και εντυπωσιακά φυσικά τοπία, με δραματικά βράχια, κρυφούς όρμους και αψεγάδιαστη ακτογραμμή.
«Τελειώσαμε και μείναμε μονάχοι, όλα κι αν τα δώσαμε». Ο παραπονεμένος στίχος από τη γνωστή (στους παλαιότερους τουλάχιστον) επιτυχία του Στράτου Διονυσίου θα μπορούσε να ταιριάζει γάντι στο συναίσθημα που βιώνει σήμερα συλλογικά η Ευρώπη απέναντι στην Αμερική. Καθώς δε η αγάπη ανάμεσά τους δεν διήρκεσε για μια νύχτα, αλλά για δεκαετίες ολόκληρες, το χτύπημα δεν είναι απλώς ισχυρό – μπορεί να αποδειχθεί συντριπτικό.
Το σίγουρο, σε κάθε περίπτωση, είναι ότι οι Ευρωπαίοι μοιάζουν να το παίρνουν επιτέλους απόφαση ότι μια ολόκληρη εποχή φτάνει στο τέλος της. Συνειδητοποιώντας, ταυτόχρονα, αυτό που υπογράμμιζε στο κεντρικό της άρθρο η γαλλική le Monde: ότι δεν μένει πολύς χρόνος προκειμένου να προετοιμαστούν «για ένα μέλλον χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες».
«Είναι η στιγμή του Ρουβίκωνα», είπε στο Politico υψηλόβαθμος Ευρωπαίος διπλωμάτης. Και δεν εννοούσε, φυσικά, τη γνωστή… οργάνωση, αλλά το καθήκον που έχουν μπροστά τους οι «27»: να διαβούν τον βαθύ ποτάμι της γεωπολιτικής και της οικονομίας και να βρεθούν στην απέναντι όχθη. Εκεί όπου οι ΗΠΑ δεν θα είναι ο δεδομένος και ισχυρός σύμμαχός τους – αντίθετα, μπορεί ενίοτε να είναι και αντίπαλός τους.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Δεν υπάρχει δρόμος επιστροφήςΆλλωστε, η συντριπτική πλειοψηφία των ηγετών που μετείχαν στην έκτακτη σύνοδο κορυφής της Πέμπτης έδειξε να συμφωνεί με τη διαπίστωση ενός άλλου αξιωματούχου, αναφορικά με το τι πρέπει να γίνει και πού: «Δεν μπορεί να αφορά μόνο την ενεργειακή ασφάλεια ή την άμυνα, δεν μπορεί να έχει να κάνει ξεχωριστά με την οικονομική ισχύ ή την εμπορική εξάρτηση – πρέπει να είναι όλα μαζί, την ίδια στιγμή».
Ούτε η πρόεδρος της Κομισιόν, όμως, μάσησε τα λόγια της. «Γνωρίζουμε πως είμαστε πλέον αναγκασμένοι να υπάρξουμε και να εργαστούμε ως ανεξάρτητη Ευρώπη», είπε η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στις Βρυξέλλες. Η ίδια, δύο ημέρες νωρίτερα και από το βήμα του Διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός, είχε ξεκαθαρίσει ότι «η μετατόπιση της διεθνούς τάξης πραγμάτων δεν είναι απλώς σεισμική, είναι μόνιμη», αποδεχόμενη πρακτικά πως δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής στο status quo ante – τουλάχιστον στο ορατό μέλλον.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Ας δεχτούμε, λοιπόν, ότι έτσι έχουν τα πράγματα και ότι οι Ευρωπαίοι θα μπουν στον δικό τους δρόμο, έτοιμοι να σανιδώσουν το γκάζι. Και μάλιστα, αδιαφορώντας για τα όρια ταχύτητας, μιας και ο «παγκόσμιος ΚΟΚ», όπως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το διεθνές δίκαιο, έχει μετατραπεί σε κουρελόχαρτο.
Το «μπιγκ μπανγκ»Στόχος τους θα είναι, προφανώς, να φτάσουν όσο το δυνατό πιο γρήγορα στον τελικό τους προορισμό: την ισχυρή, κυρίαρχη, ανεξάρτητη και αυτοδύναμη Ευρώπη. Μια Ευρώπη, δηλαδή, η οποία θα μπορεί να κοιτά στα μάτια τόσο τους Αμερικανούς όσο και όλους τους ανταγωνιστές της – Κινέζους, Ρώσους και άλλους.
Τι σημαίνει, όμως, αυτό; Πόσο εύκολο θα είναι τα λόγια να γίνουν πράξη και να φέρουν απτά αποτελέσματα; Τι πρέπει να αλλάξει στο σημερινό οικοδόμημα της ΕΕ, στο οποίο δεν βασιλεύει η ενότητα και η σύμπνοια, αλλά οι ανταγωνισμοί, οι διαφωνίες και τα εθνικά συμφέροντα;
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Οι απαντήσεις ισοδυναμούν, πρακτικά, με ένα «μπιγκ μπανγκ» στην Ευρώπη, που θα οδηγήσει στον ριζικό μετασχηματισμό της. Κάτι που σημαίνει πως οι πρωταγωνιστές της, μεγάλοι, μεσαίοι και μικροί, δεν μπορούν να νιώθουν βέβαιοι πως δεν θα απειληθούν τα κεκτημένα τους και δεν θα χρειαστεί να θυσιάσουν πράγματα – με την ελπίδα, φυσικά, πως θα κερδίσουν κάτι πιο σημαντικό.
Για την ώρα, αυτό που μπορούμε να διαπιστώσουμε είναι ότι η Ευρώπη εκκινεί – εφόσον αποφασίσει όντως να εκκινήσει – από μια αφετηρία γεμάτη παγίδες και συγκριτικά μειονεκτήματα. Κι αυτό, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, καθιστά την εκκίνηση ακόμη πιο κοπιώδη και αμφίβολη.
Το «πάθημα» της ενέργειαςΙδού ένα παράδειγμα: Η Ευρώπη δεν διαθέτει – δεν διέθετε ποτέ, άλλωστε – ενεργειακή αυτονομία, καθώς τα κοιτάσματα της Βόρειας Θάλασσας είναι περιορισμένα και η «πράσινη ενέργεια» δεν θα είναι ποτέ επαρκής από μόνη της. Με άλλα λόγια, είναι αναγκασμένη να αναζητά διαρκώς πόρους για να γεμίζει το ντεπόζιτό της και να κρατά σε κίνηση την οικονομία της και σε τάξη τις κοινωνίες της.
Μέχρι πριν μερικά χρόνια, είχε διαμορφώσει ένα ενεργειακό ισοζύγιο ευρύτερα αποδεκτό και με σχετικά καλούς οικονομικούς όρους. Μόνο που ξαφνικά, μετά τον Φεβρουάριο του 2022, αναγκάστηκε να αποκλείσει έναν από τους βασικός της προμηθευτής, τη Ρωσία, κάτι που με τη σειρά του έφερε πολλές αναταράξεις, ανατιμήσεις και αβεβαιότητα.
Η αλήθεια είναι πως οι ΗΠΑ έσπευσαν αμέσως να καλύψουν το κενό. Το έκαναν δε όχι απλώς για λόγους αλληλεγγύης μεταξύ συμμάχων, αλλά και γιατί έτσι θα γέμιζαν ακόμη περισσότερο τις τσέπες τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα, το αμερικανικό LNG κατέχει κυρίαρχη θέση στην ευρωπαϊκή αγορά.
Μόνο που τώρα, που το ρήγμα ανάμεσα στις δύο πλευρές του Ατλαντικού είναι εμφανές, υπάρχει ο κίνδυνος οι Ευρωπαίοι να «κρεμαστούν» και πάλι, καθώς διαπιστώνουν ότι απλώς αντικατέστησαν τη μία εξάρτηση με κάποια άλλη. Έτσι, δεν αποκλείεται να βρεθούν και πάλι ξαφνικά «στον άσο».
Στην εποχή των δασμώνΠάμε τώρα στο εμπόριο. Τις προηγούμενες δεκαετίες, οι δείκτες της ΕΕ ευημερούσαν για δύο κυρίως λόγους: Αφενός, εξαιτίας των μαζικών εξαγωγών των προϊόντων της σε όλο τον κόσμο, σε Ανατολή και Δύση και, αφετέρου, λόγω των επενδύσεων σε χώρες στις οποίες το κόστος παραγωγής ήταν πολύ χαμηλότερο.
Να το πρόβλημα κι εδώ: Καθώς η επανεκλογή του Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ μας εισήγαγε για τα καλά στην εποχή του πιο άγριου ανταγωνισμού και του πολέμου των δασμών, η παγκοσμιοποίηση – δηλαδή η τάση ο κόσμος να μετατραπεί σε μια απέραντη ενιαία αγορά αγαθώς, υπηρεσιών και κεφαλαίων – έχει πατήσει φρένο.
Σε αυτό το φόντο, η Ευρώπη, εξαιτίας και του μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης που είχε κυριαρχήσει (ουσιαστικά είχε επιβληθεί από τη Γερμανία και τους συμμάχους της), βρέθηκε ξαφνικά με το ένα πόδι στον γκρεμό. Η αμερικανική αγορά έγινε πιο δύσβατη για τα προϊόντα της, οι Κινέζοι προβάλλουν τους όρους τους – εκμεταλλευόμενοι και την κυρίαρχη θέση που έχουν στις σπάνιες γαίες – οι Λατινοαμερικάνοι προκαλούν κοινωνικές εντάσεις και πάει λέγοντας…
Σε κατάσταση βέρτιγκοΘα μπορούσαμε να συνεχίσουμε, αλλά να τι συμβαίνει πρακτικά: Με βάση τις εξελίξεις σε ενεργειακό και εμπορικό επίπεδο, η οικονομία της Ευρώπης – άρα η ίδια η Ευρώπη – βρίσκονται σε κατάσταση βέρτιγκο. Οι ηγέτες της δε συνειδητοποιούν ότι η προσαρμογή στα νέα δεδομένα απαιτεί θυσίες και μια επώδυνη μεταβατική περίοδο, που θα απειλήσει τις λεπτές ισορροπίες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Η διαρκής ενίσχυση των πάσης φύσης ακροδεξιών κομμάτων από τη μία και οι αλλεπάλληλες κοινωνικές εκρήξεις από την άλλη – με πιο πρόσφατη και σίγουρα όχι τελευταία αυτή των αγροτών – αποδεικνύουν του λόγου το αληθές: ότι τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα και μπορεί να εξελιχθούν απρόβλεπτα.
Με βάση όλα τα παραπάνω, το ερώτημα τίθεται ξανά: Τα συνθήματα για την «ισχυρή Ευρώπη» ακούγονται σαφώς πιο δυνατά, είναι όμως όλοι έτοιμοι να υποστούν τις συνέπειες και να διακινδυνεύσουν για να φτάσουν ως το τέλος του δρόμου;
Μια ματιά στο Βερολίνο ίσως μας δώσει κάποιες απαντήσεις…
Είδα πριν από λίγες μέρες, στο θέατρο του Ελληνικού Κόσμου, το «Μεγάλο μας Τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, με τη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια. Και μελαγχόλησα. Διότι θυμήθηκα μια 13χρονη πιτσιρίκα, προπετή και αυθάδη, με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της, που ένα βράδυ, πριν από 52 χρόνια, την πήγε η μεγαλύτερη αδελφή της σε ένα θέατρο. Ηταν Χούντα, μετά τα γεγονότα της Νομικής, ίσως και μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μπαίνοντας, η πιτσιρίκα, εξοικειωμένη από τη νηπιακή ηλικία της με το θέατρο, δεν ήξερε τι, ακριβώς, θα έβλεπε. Βγαίνοντας, νόμιζε ότι είχε αλλάξει η ζωή της.
Η πιτσιρίκα ήμουν εγώ. Και μέχρι σήμερα, έχω μπροστά στα μάτια μου και κρατάω ζωντανές στη μνήμη μου, εικόνες από εκείνη την παράσταση. Τον Νίκο Ξυλούρη να ξεπροβάλλει από το βάθος της σκηνής και να διασχίζει την «πασαρέλα» που διέτρεχε την πλατεία (πρωτοποριακό για εκείνα τα χρόνια) τραγουδώντας το «3 του Σεπτέμβρη», τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, ως Ελευθέριο Βενιζέλο, να περπατάει σιωπηρός (σαν να λέει, δηλαδή, πάρα πολλά διά της σιωπής του) στην ίδια «πασαρέλα» απ’ άκρη σ’ άκρη κι εκεί προς το τέλος της παράστασης, την Τζένη Καρέζη (το ρακένδυτο «Ρωμιάκι» του έργου) να βάζει το αφτί της στο πάτωμα της σκηνής και, σαν να αφουγκράζεται τον παλμό της γης, να λέει «Κάτι γίνεται, κάτι γίνεται». Και έγινε. Λίγους μήνες αργότερα η Χούντα έπεσε.
Περιττό να πω ότι αγόρασα αμέσως τον δίσκο μόλις κυκλοφόρησε, έμαθα τα τραγούδια απ’ έξω και συχνά-πυκνά, κλειδωνόμουν στο παιδικό μου δωμάτιο και έπαιζα ολόκληρες σκηνές. Τόσο με είχε γοητεύσει η παράσταση. Οταν, ωστόσο, την ξαναείδα, μετά τη Μεταπολίτευση, δεν υπήρχε η ίδια ένταση, αφού δεν λειτουργούσε πλέον το υπονοούμενο, αυτό που είχε καταφέρει να ξεγλιστρήσει από τη λογοκρισία και αναμόχλευε το συναίσθημα. Παρ’ όλα αυτά, «κουβαλούσα» αυτό το έργο εντός μου για αρκετά χρόνια. Και αργότερα, ανακάλυψα τη συγγένειά του με το θέατρο του Μπρεχτ, ο «Ρωμιός» και το «Ρωμιάκι» (οι ρόλοι που έπαιζαν ο Καζάκος και η Καρέζη) με παρέπεμπαν στον Βλαντιμίρ και τον Εστραγκόν από το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Αναρωτιόμουν λοιπόν τι νόημα θα έχει το «Μεγάλο μας Τσίρκο» τώρα (είχε ανεβεί και το 2012 από το ΚΘΒΕ σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη). Βλέποντας την παράσταση όμως, «λουστραρισμένη» με τα χρώματα του σήμερα, κατάλαβα ότι έχει. Διότι κάθε γενιά, κάθε εποχή, θεωρεί ότι είναι περιούσια. Οτι στα δικά της χέρια θα σκάσει η χώρα γι’ αυτό και οφείλει να τη σώσει. Οτι είναι η πιο προδομένη από τους πολιτικούς, από τις «άπονες εξουσίες», από τις προηγούμενες γενιές. Και αναζητά τον δικό της «κοινό λόγο» που μπορεί να τον ταυτίσει με μια παράσταση, ένα τραγούδι, ένα μανιφέστο. Αλλιώς, στα 25 μας, θα ήμασταν ήδη γέροι. Με πιο έντονα λοιπόν τα επιθεωρησιακά στοιχεία, για να είναι πιο «ευανάγνωστο» στην εποχή μας, το «Μεγάλο μας Τσίρκο» ενθουσιάζει και συγκινεί κάθε βράδυ το κοινό που χειροκροτεί ανά πέντε λεπτά. Αν λοιπόν λειτουργούν ακόμη και μάλιστα τόσο έντονα τα υπονοούμενα και οι αναγωγές που μας ξεσήκωναν επί Χούντας σημαίνει ότι έχουμε εντός μας ένα μεγάλο κενό. Ισως να φαίνεται πολιτικό αλλά έχω την εντύπωση ότι, κατά βάθος, είναι βαθιά συναισθηματικό.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); }); ΑναγωγέςΒλέποντας τώρα το «Μεγάλο μας Τσίρκο», συνειδητοποίησα ότι, από τότε που πρωτοανέβηκε έως σήμερα, έχουν περάσει περισσότερα χρόνια απ’ όσα είχαν περάσει από τη Μικρασιατική Καταστροφή έως την πρώτη πρεμιέρα του έργου. Και ότι αυτά τα πενήντα τόσα χρόνια είναι η μεγαλύτερη περίοδος συνεχούς ειρήνης από τότε που στάθηκε στα πόδια του το σύγχρονο ελληνικό κράτος.
Επισημαίνοντας αυτό σε μια νεανική παρέα, μου είπαν: «Ωραία, κι εσείς τι την κάνατε αυτήν την ειρήνη;». Πήγα κάτι να πω αλλά σιώπησα. Οπως, ίσως θα σιωπήσουν κι αυτά τα παιδιά όταν, έπειτα από 30, 40 χρόνια, τους τεθεί, από νεότερους, το ίδιο ερώτημα. Διότι πάντα «…η ζωή αλλάζει χωρίς να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία».