Τεχνολογία

Τραγωδία σημειώθηκε το βράδυ της Κυριακής (12/7) σε μπυραρία στη Μπανγκογκ, όταν ξέσπασε πυρκαγιά με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 27 άνθρωποι και να προκληθούν δεκάδες τραυματισμοί.

Βίντεο που αναρτήθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καταγράφουν τη μεγάλη φωτιά να μαίνεται στην είσοδο της μπυραρίας «Na Ladprao», στο βόρειο τμήμα της πρωτεύουσας. Πυκνές στήλες καπνού υψώνονταν στον ουρανό, ενώ άνθρωποι φαίνονται να προσπαθούν να διαφύγουν από το φλεγόμενο κτίριο.

Flames were seen blasting from the entrance of a bar in Bangkok on Sunday evening, with Thai authorities confirming at least 27 people died in the fire.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Read more: https://t.co/dhGFslrRss pic.twitter.com/BSusPZbkhi

— ABC News (@ABC) July 13, 2026

Οι αρχές διερευνούν τα αίτια της τραγωδίας. Ο κυβερνήτης της Μπανγκόκ, Τσανττσάρτ Σιτιπουντ, δήλωσε ότι οι ερευνητές θα εξετάσουν τα υλικά της οροφής και θα ελέγξουν εάν οι έξοδοι κινδύνου ήταν κλειστές, κάτι που ενδέχεται να εμπόδισε την έγκαιρη εκκένωση του χώρου.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

A huge fire engulfed a beer hall in Bangkok overnight into Monday, killing at least 27 people and injuring dozens before firefighters brought the blaze under control, authorities said. https://t.co/6ZzdDMYlhu pic.twitter.com/T01d1MUjla

— CBS News (@CBSNews) July 13, 2026

Σύμφωνα με τον κυβερνήτη, 63 άτομα μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία της πόλης, εκ των οποίων τα 22 νοσηλεύονται σε κρίσιμη κατάσταση. Οι αρχές καταβάλλουν προσπάθειες για την ταυτοποίηση των θυμάτων, καθώς πολλοί δεν έφεραν ταυτότητα ή ήταν αναίσθητοι τη στιγμή της διάσωσης.

Οι πυροσβέστες χρειάστηκαν περίπου μισή ώρα για να θέσουν τη φωτιά υπό έλεγχο. Εικόνες από το σημείο δείχνουν καμένα τραπέζια και καρέκλες, καθώς και το ολοσχερώς κατεστραμμένο εσωτερικό της μπυραρίας.

Με ένα ισχυρό μήνυμα στήριξης της νέας γενιάς πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 9 Ιουλίου, στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, η τελετή απονομής των 365 υποτροφιών της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών για το ακαδημαϊκό έτος 2026-2027. Μέσω του διευρυμένου προγράμματος «ΣΥΝ-ΕΝΩΣΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ +100 ΥΠΟΤΡΟΦΙΕΣ» και της ειδικής υποτροφίας «Αριστεία», η Ενωση επιβεβαίωσε ότι η Παιδεία, η αριστεία και οι ευκαιρίες για τους νέους αποτελούν βασικούς άξονες του κοινωνικού της έργου.

Οι 365 υπότροφοι, όσες και οι ημέρες του χρόνου, προέρχονται από 44 περιοχές της Ελλάδας και επιλέχθηκαν μεταξύ 1.200 υποψηφίων. Θα πραγματοποιήσουν μεταπτυχιακές σπουδές σε 11 επιστημονικά πεδία, σε 119 πανεπιστήμια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, τα οποία βρίσκονται σε 19 χώρες. Την αξιολόγηση πραγματοποίησε επιτροπή με πρόεδρο τον Γιάννη Ξυλά και μέλη τους Νικόλα Βενιάμη, Ντίνο Καρούση και Αλέξανδρο Παππά, με τη συνδρομή διακεκριμένων ακαδημαϊκών και επιστημόνων.

Ο υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Βασίλης Κικίλιας χαρακτήρισε κάθε υποτροφία «ένα λιθαράκι για να αναγεννηθεί η χώρα», υπογραμμίζοντας την ανάγκη να δοθεί στη νέα γενιά η δυνατότητα να σχεδιάσει το μέλλον της με αισιοδοξία. Η υπουργός Παιδείας, Σοφία Ζαχαράκη σημείωσε ότι το πρόγραμμα αποτελεί έμπρακτη ψήφο εμπιστοσύνης στους νέους που διακρίνονται, επισημαίνοντας ότι η συνεργασία Πολιτείας και κοινωνίας μπορεί να δημιουργήσει περισσότερες και καλύτερες ευκαιρίες.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Κορυφαία στιγμή της εκδήλωσης αποτέλεσε η ομιλία της προέδρου της ΕΕΕ Μελίνας Τραυλού, η οποία τόνισε ότι η δύναμη της ελληνικής ναυτιλίας δεν περιορίζεται στη διεθνή της παρουσία, αλλά μετατρέπεται σε προσφορά προς την κοινωνία και την πατρίδα.

«Κάθε ημέρα ενδυναμώνουμε τη νέα γενιά», ανέφερε, ευχαριστώντας τους 110 εφοπλιστές που στήριξαν το πρόγραμμα. Οπως υπογράμμισε, η σημαντικότερη παρακαταθήκη που μπορεί να αφήσει μία γενιά στην επόμενη είναι οι ευκαιρίες που δημιουργεί για αυτήν.

Το πρόγραμμα υποτροφιών της ΕΕΕ αποτελεί το μεγαλύτερο του είδους του στη χώρα και εντάσσεται στο ευρύτερο κοινωνικό της έργο, το οποίο τα τελευταία χρόνια ξεπερνά τα 150 εκατ. ευρώ.

Ο Γιάν Μοντέρο αποτελεί και επίσημα το νέο μεταγραφικό απόκτημα του Ολυμπιακού και φρόντισε να στείλει το πρώτο του μήνυμα προς τον κόσμο της ομάδας μέσα από τα social media.

Ο Δομινικανός γκαρντ, ο οποίος βρίσκεται ήδη στην Ελλάδα για τις καλοκαιρινές του διακοπές στη Μύκονο, δημοσίευσε την πρώτη του «ερυθρόλευκη» ανάρτηση, εκφράζοντας τον ενθουσιασμό του για το νέο κεφάλαιο της καριέρας του.

Στη φωτογραφία που ανέβασε, μέσω τεχνητής νοημοσύνης εμφανίζεται να φορά τη φανέλα του Ολυμπιακού, ενώ στη λεζάντα του τόνισε πως ανυπομονεί να αγωνιστεί μπροστά στους φιλάθλους της νέας του ομάδας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Το μήνυμα του Μοντέρο

«Θέλω πρώτα απ’ όλα να ευχαριστήσω τον Θεό και στη συνέχεια όλους εκείνους που μου δίνουν πάντα το κίνητρο και την ενέργεια να γίνομαι καλύτερος κάθε μέρα.

Είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος για αυτή τη νέα ευκαιρία. Ανυπομονώ να αγωνιστώ μπροστά σε αυτούς τους καταπληκτικούς φιλάθλους του Ολυμπιακού. Ας συνεχίσουμε να είμαστε σπουδαίοι».

View this post on Instagram

Η υπερφορολόγηση της δηλωμένης οικονομικής δραστηριότητας παραμένει ένα από τα βασικά προβλήματα που δεν έχουν λυθεί, παρά τον περιορισμό της φοροδιαφυγής με μία σειρά από μέτρα – πολιτικές, όπως η υποχρεωτική χρήση POS, η υποχρεωτική διαβίβαση στοιχείων στο mydata κ.ά.

Στην ετήσια έκθεση της φορολογίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το 2026 (με στοιχεία εσόδων έως το 2024 και μεταρρυθμίσεις της περιόδου 2025-2026) καταγράφεται η σημαντική πρόοδος της χώρας στην ψηφιοποίηση της φορολογικής διοίκησης και τη βελτίωση της εισπραξιμότητας των φόρων αλλά και σειρά σοβαρών διαρθρωτικών αδυναμιών του φορολογικού συστήματος που εξακολουθούν να υφίστανται.

Το φορολογικό βάρος στην εργασία, παρά τις μειώσεις ασφαλιστικών εισφορών τα τελευταία χρόνια, αποτελεί το σημαντικότερο αρνητικό στοιχείο και η συνολική επιβάρυνση μισθωτών και επιχειρήσεων παραμένει υψηλότερη από τον μέσο όρο των ανεπτυγμένων οικονομιών.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Οι δύο κατηγορίες φορολογουμένων με υψηλό βαθμό συμμόρφωσης και περιορισμένες δυνατότητες απόκρυψης εισοδήματος, μισθωτοί και συνταξιούχοι, τροφοδοτούν διαχρονικά σημαντικό μέρος των φορολογικών εσόδων, με αποτέλεσμα να περιορίζονται τα περιθώρια ελάφρυνσης της δηλωμένης εργασίας και να διατηρείται υψηλό το κόστος απασχόλησης.

Ειδικότερα, ο έμμεσος φορολογικός συντελεστής, ITR, που μετρά τη συνολική φορολογική επιβάρυνση επί όλων των εισοδημάτων από μισθωτή εργασία, διαιρώντας τα έσοδα από φόρους και κοινωνικές εισφορές επί των εισοδημάτων από μισθωτή εργασία με τη συνολική αμοιβή των εργαζομένων (συμπεριλαμβανομένων των φόρων επί των μισθών), φέρνει την Ελλάδα στην πρώτη θέση της ΕΕ.

Το 2024 η Ελλάδα είχε τον υψηλότερο έμμεσο φορολογικό συντελεστή στην εργασία 44,8% ακολουθούμενη από την Ιταλία 43,9% και το Βέλγιο 40,7%, ενώ Μάλτα, Βουλγαρία και Κροατία έχουν τον χαμηλότερο συντελεστή (24,4%, 24,9%, 29,2% αντίστοιχα).

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Σε επίπεδο ΕΕ, ο συντελεστής φορολογίας της εργασίας παρουσίασε πτωτική τάση την τελευταία δεκαετία (38,2% το 2014), αν και τα αποτελέσματα παρουσίασαν μεγάλες διαφορές μεταξύ των κρατών-μελών. Ο συντελεστής αυξήθηκε σε 15 κράτη- μέλη, με την Κύπρο να καταλαμβάνει την πρώτη θέση (αύξηση κατά 8,8 ποσοστιαίες μονάδες), ακολουθούμενη από την Ελλάδα (αύξηση κατά 3,4 ποσοστιαίες μονάδες) και την Ισπανία (αύξηση κατά 3,0 ποσοστιαίες μονάδες).

Η υψηλή φορολόγηση της εργασίας, όπως επισημαίνεται στην Έκθεση, λειτουργεί αποτρεπτικά για την αύξηση της απασχόλησης, περιορίζει τις καθαρές αποδοχές και επηρεάζει αρνητικά την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Ο ΦΠΑ

Η υψηλή εξάρτηση των δημοσίων εσόδων από τον ΦΠΑ και τους υπόλοιπους έμμεσους φόρους εξακολουθεί να χαρακτηρίζει το ελληνικό φορολογικό σύστημα και η χώρα μας διατηρεί έναν από τους υψηλότερους συντελεστές ΦΠΑ στην Ευρωπαϊκή Ενωση, στο 24%, γεγονός που επιβαρύνει δυσανάλογα τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα και περιορίζει την αγοραστική δύναμη των καταναλωτών.

Από το 2014, τα έσοδα από τον ΦΠΑ έχουν αποκτήσει βάρος στο φορολογικό μείγμα 14 κρατών-μελών, με την Ελλάδα να καταγράφει τη μεγαλύτερη αύξηση (κατά 3,1 ποσοστιαίες μονάδες).

Η Κροατία είναι το κράτος-μέλος με την ισχυρότερη εξάρτηση από τα έσοδα από τον ΦΠΑ (34,7% του συνόλου το 2024), ακολουθούμενη από τη Βουλγαρία (30,6%) και τη Λετονία (27,3%). Το χαμηλότερο ποσοστό καταγράφεται στο Βέλγιο (14,2% του συνόλου), την Ιταλία (15,6%) και τη Γαλλία (16,3%).

Στις αρχές του 2024, ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Δημόσιας Διοίκησης Ludovika στη Βουδαπέστη, καθηγητής Γκέργκελι Ντέλι, έλαβε ένα απρόσμενο αίτημα από υψηλόβαθμο αξιωματούχο της ουγγρικής κυβέρνησης. Ο αξιωματούχος ζήτησε τη διοργάνωση συνεδρίου για την κλιματική αλλαγή και τη συμμετοχή ενός ιδιαίτερου καλεσμένου: του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, του αμφιλεγόμενου πρώην προέδρου του Ιράν.

Σύμφωνα με τον αξιωματούχο, το συνέδριο θα αποτελούσε κάλυψη για μυστικές επαφές του Αχμαντινετζάντ στη Βουδαπέστη με Ισραηλινούς πράκτορες, παρά τις εχθρικές σχέσεις του με το Ισραήλ. Ο κ. Ντέλι συνειδητοποίησε ότι η πρόσκληση ενείχε κινδύνους για τη φήμη του και το πανεπιστήμιο, ωστόσο, όπως είπε, θεώρησε ότι ίσως επρόκειτο για πρωτοβουλία που θα μπορούσε να αποτρέψει συγκρούσεις. «Όταν δύο εχθροί θέλουν να μιλήσουν, είναι καλύτερο να κάνεις ό,τι μπορείς για να τους βοηθήσεις», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Η επίσκεψη του Αχμαντινετζάντ στο πανεπιστήμιο το 2024 και η επανάληψή της το επόμενο έτος αποτέλεσαν, σύμφωνα με Αμερικανούς και Ιρανούς αξιωματούχους, μέρος μιας ισραηλινής επιχείρησης που στόχευε να τον προσεταιριστεί ως πληροφοριοδότη και πιθανό νέο ηγέτη του Ιράν. Η στρατολόγησή του θεωρήθηκε τόσο κρίσιμη, ώστε ο τότε επικεφαλής της Μοσάντ, Νταβίντ Μπαρνέα, ταξίδεψε προσωπικά στη Βουδαπέστη για να τον συναντήσει. Λίγο αργότερα, η Μοσάντ ενημέρωσε τη CIA ότι είχε έρθει σε επαφή μαζί του.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η απόφαση του Ισραήλ να στηρίξει ένα σχέδιο αλλαγής καθεστώτος γύρω από έναν άνθρωπο που είχε αρνηθεί το Ολοκαύτωμα και ζητήσει την καταστροφή του Ισραήλ, προκάλεσε έκπληξη. Κατά τις ίδιες πηγές, ο Αχμαντινετζάντ λάμβανε μυστική χρηματοδότηση για τα έξοδα μετακινήσεων και διαμονής του, ενώ είχε επανειλημμένες συναντήσεις με Ισραηλινούς πράκτορες στο εξωτερικό.

Αποτυχημένο σχέδιο ανατροπής

Η επιχείρηση κορυφώθηκε στα τέλη Φεβρουαρίου, στις πρώτες ημέρες του πολέμου ΗΠΑ–Ισραήλ εναντίον του Ιράν, με στόχο τη μεταφορά του πρώην προέδρου από την Τεχεράνη, όπου βρισκόταν υπό στενή παρακολούθηση. Το σχέδιο απέτυχε: ισραηλινό πλήγμα έπληξε το συγκρότημα κατοικιών του και, σύμφωνα με Ιρανούς αξιωματούχους, πράκτορες της Μοσάντ τον φυγάδευσαν προσωρινά σε ασφαλές καταφύγιο στο εσωτερικό της χώρας.

Ο Αχμαντινετζάντ φέρεται να δυσαρεστήθηκε από τον τρόπο που εξελίχθηκε η επιχείρηση και αποστασιοποιήθηκε από το σχέδιο επαναφοράς του στην εξουσία. Σύντομα εγκατέλειψε το καταφύγιο και δεν εμφανίστηκε δημόσια μέχρι την κηδεία του ανώτατου ηγέτη Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, όπου εθεάθη περιστοιχισμένος από άνδρες ασφαλείας. Τέσσερις Ιρανοί αξιωματούχοι ανέφεραν ότι τελεί πλέον υπό κατ’ οίκον περιορισμό από τους Φρουρούς της Επανάστασης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Η μετεξέλιξη του πρώην προέδρου

Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του (2005–2013), ο Αχμαντινετζάντ υπήρξε σκληροπυρηνικός πολιτικός, γνωστός για τη ρητορική του κατά του Ισραήλ και την επιτάχυνση του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος. Τα επόμενα χρόνια, όμως, επιχείρησε να προβάλει πιο μετριοπαθές προφίλ, αποστασιοποιούμενος από το καθεστώς και υιοθετώντας κοινωνική ρητορική. Παρουσιαζόταν ως υπερασπιστής των απλών πολιτών, δεχόταν επισκέπτες στο γραφείο του και πραγματοποιούσε περιοδείες σε όλη τη χώρα.

Η μεταστροφή αυτή θεωρήθηκε από πολλούς πολιτικά υποκινούμενη, καθώς ο Αχμαντινετζάντ διατηρούσε φιλοδοξίες επιστροφής στην εξουσία. Πρώην συνεργάτες του ανέφεραν ότι πίστευε πως μπορούσε να λειτουργήσει ως μεταρρυθμιστής, αντίστοιχος με τον Μπόρις Γιέλτσιν στη Ρωσία, οδηγώντας το Ιράν σε πιθανή αναγνώριση του Ισραήλ στο πλαίσιο των Συμφωνιών του Αβραάμ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Μυστικές επαφές και διεθνείς μετακινήσεις

Οι επαφές του πρώην προέδρου με Ισραηλινούς πράκτορες φαίνεται να ξεκίνησαν το 2023, όταν ταξίδεψε στη Γουατεμάλα για συνέδριο περιβάλλοντος. Παρά τις αντιρρήσεις των ιρανικών αρχών, κατάφερε να συμμετάσχει, δηλώνοντας ότι είχε προσκληθεί από τον υπουργό Περιβάλλοντος της χώρας. Έναν χρόνο αργότερα, επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Ουγγαρία και συναντήθηκε με τον επικεφαλής της Μοσάντ, ενώ ακολούθησε δεύτερη επίσκεψη λίγο πριν από την έναρξη του πολέμου στο Ιράν.

Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου στη Βουδαπέστη, ο Αχμαντινετζάντ μίλησε στα αγγλικά για τη «νέα παγκόσμια τάξη» και τη «συλλογική ανθρωπότητα», αποφεύγοντας τις θρησκευτικές αναφορές που χαρακτήριζαν τις προηγούμενες ομιλίες του. Ο πρύτανης Ντέλι δήλωσε αργότερα ότι είχε λειτουργήσει απλώς ως «strohmann», δηλαδή ως βιτρίνα για μια διαδικασία που ξεπερνούσε το ίδιο το πανεπιστήμιο.

Η τελευταία δημόσια εμφάνιση του Αχμαντινετζάντ, στο πλευρό φρουρών ασφαλείας κατά την κηδεία του Χαμενεΐ, αναζωπύρωσε τα ερωτήματα για το μέλλον του και τον ρόλο που επιχείρησαν να του αποδώσουν ξένες δυνάμεις σε ένα αποτυχημένο σχέδιο ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος.

Ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι επιθυμεί η αδελφή του γερουσιαστή Λίντσεϊ Γκράχαμ, ο οποίος απεβίωσε αιφνιδιαστικά το Σάββατο, να αναλάβει προσωρινά τη θέση του στη Γερουσία. Ο εκλιπών υπήρξε στενός σύμμαχος του Ρεπουμπλικανού προέδρου και ένθερμος υποστηρικτής του Ισραήλ και της Ουκρανίας.

«Συνέστησα στον κυβερνήτη Χένρι ΜακΜάστερ η ευφυέστατη αδελφή του Λίντσεϊ Γκράχαμ, Νταρλίν, να υπηρετήσει ως προσωρινή γερουσιάστρια της φοβερής πολιτείας της Νότιας Καρολίνας», έγραψε ο Τραμπ στην πλατφόρμα του Truth Social. «Θα ήταν ένας θαυμάσιος φόρος τιμής προς τον Λίντσεϊ, που τη λάτρευε πολύ», πρόσθεσε.

Ο κυβερνήτης ΜακΜάστερ αναμένεται να ανακοινώσει στις 16.00 τοπική ώρα (23.00 ώρα Ελλάδας) το πρόσωπο που θα αναλάβει το πόστο έως τον Ιανουάριο. Η απόφαση αυτή θα καθορίσει ποιος θα εκπροσωπήσει προσωρινά τη Νότια Καρολίνα στη Γερουσία των ΗΠΑ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο Λίντσεϊ Γκράχαμ σχεδίαζε να διεκδικήσει εκ νέου την έδρα του στις εκλογές του Νοεμβρίου στο προπύργιό του στη Νότια Καρολίνα. Μετά τον θάνατό του, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα θα πρέπει να οργανώσει νέες προκριματικές εκλογές για την ανάδειξη υποψηφίου.

Το γραφείο του γερουσιαστή ανακοίνωσε χθες, στις 02.00 ώρα Ουάσιγκτον, τον θάνατό του αργά το βράδυ του Σαββάτου, «από επιπλοκές μιας σύντομης και αιφνίδιας νόσου». Ως αιτία θανάτου αναφέρθηκε η ρήξη αορτής εξαιτίας καρδιακής παθολογίας.

Η πολιτική παρακαταθήκη του Λίντσεϊ Γκράχαμ

Κεντρική φυσιογνωμία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, ο Γκράχαμ υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής του παρεμβατισμού στην Ουάσιγκτον. Είχε στηρίξει την αμερικανική συμμετοχή στον δεύτερο πόλεμο του Κόλπου και είχε καλέσει τις κυβερνήσεις Μπάιντεν και Τραμπ να ενισχύσουν τον αγώνα του Κιέβου απέναντι στη ρωσική εισβολή.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Παράλληλα, είχε ταχθεί υπέρ μιας στρατιωτικής εκστρατείας εναντίον της Τεχεράνης, διατηρώντας σταθερά σκληρή στάση απέναντι στο Ιράν. Ο Ντόναλντ Τραμπ αποχαιρέτισε τον Γκράχαμ χαρακτηρίζοντάς τον «έναν από τους σπουδαιότερους ανθρώπους και γερουσιαστές» που έχει γνωρίσει και διέταξε να κυματίζουν μεσίστιες οι σημαίες στις Ηνωμένες Πολιτείες έως το επόμενο Σάββατο.

Σε ισχύ εξακολουθούν να παραμένουν οι βασικές διατάξεις του νόμου Κατρούγκαλου με τις μεγάλες περικοπές δέκα χρόνια μετά την εφαρμογή του. Κι αυτό καταγράφεται παρόλο που η σημερινή κυβέρνηση είχε δεσμευθεί προεκλογικά ότι θα καταργήσει αυτό τον νόμο. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι περισσότεροι από τους μισούς συνταξιούχους οδηγήθηκαν σε βίαιη φτωχοποίηση, αφού ο νόμος Κατρούγκαλου (ν.4387/2016 ) – κατ’εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (ν. 4336/2015) – θεσμοθέτησε πρωτοφανούς έντασης και βαρβαρότητας συνδυασμένες νομοθετικές αντισυνταξιοδοτικές παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό σύστημα.

Μάλιστα  τεράστια αφαίμαξη ύψους 90 δισ. ευρώ, που δημιούργησε τη νέα γενιά των φτωχών συνταξιούχων, επέφερε ο νόμος Τσίπρα – Κατρούγκαλου με τις 22 δραματικές περικοπές στις συντάξεις. Ο νόμος αυτός εφαρμόζεται κανονικά και σήμερα παρά την προεκλογική δέσμευση του Κυρ. Μητσοτάκη ότι η ΝΔ θα τον καταργήσει.

Ειδικότερα τα στοιχεία της ΕΝΥΠΕΚΚ δείχνουν ότι κατά την περίοδο 2015-2025, τη δεκαετία δηλαδή ισχύος του τρίτου Μνημονίου (ν. 4336/2015) και του νόμου Κατρούγκαλου (ν. 4387/2016), οι πραγματικές απώλειες για τους συνταξιούχους ανέρχονται στο ιλιγγιώδες ποσό των 90 δισ. ευρώ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Τονίζεται ότι οι τρεις βασικές διατάξεις του νόμου Κατρούγκαλου οι οποίες βρίσκονται σε ισχύ είναι οι παρακάτω :

Υπολογισμός επικουρικών συντάξεων: Η κατάρρευση των μισθών του ιδιωτικού τομέα κατά την περίοδο των Μνημονίων και η ρύθμιση – κόφτης του νόμου Κατρούγκαλου (σύνταξη με βάση τους μισθούς ολόκληρου του εργασιακού βίου και όχι τον μισθό τού τελευταίου έτους ή της τελευταίας πενταετίας, όπως ίσχυε πριν από το τρίτο Μνημόνιο), είχαν άμεσο αντίκτυπο στο ύψος των νέων συντάξεων μετά το 2019 και ιδιαίτερα στις νέες συντάξεις των ασφαλισμένων του ιδιωτικού τομέα (εργάτες, υπάλληλοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, αγρότες, επιστήμονες).

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ειδικά όσον αφορά τους μισθωτούς, ο νόμος Βρούτση όχι μόνο διατήρησε τη ρήτρα όπως θεσπίστηκε με τον νόμο Κατρούγκαλου 4387/2016, δηλαδή τον θεσμό τής σύνταξης με βάση τους μισθούς ολόκληρου του εργασιακού (ασφαλιστικού) βίου, αλλά και τον ενίσχυσε θεσμικά. Αυτό σημαίνει ότι ο υπολογισμός των συντάξιμων αποδοχών με βάση τις αποδοχές ολόκληρου του εργασιακού βίου συνεχίζει ουσιαστικά να οδηγεί στη μεγάλη μείωση των νέων συντάξεων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Επικουρικές: Από το 2015 και μετά ο υπολογισμός των επικουρικών συντάξεων έγινε δυσμενέστερος για τους νέους συνταξιούχους. Ετσι από 1/1/2015 εφαρμόζεται διπλός τρόπος υπολογισμού στις επικουρικές συντάξεις.

Για τα έτη ασφάλισης ως το 2014, η επικουρική σύνταξη προκύπτει με συντελεστή 0,45% ανά έτος και με βάση τις συντάξιμες αποδοχές που είχαν οι ασφαλισμένοι από το 2002 ως το 2014. Για τα έτη από το 2015 και μετά μετρούν οι εισφορές και η ηλικία συνταξιοδότησης.

Όσο περισσότερες είναι οι εισφορές και όσο πιο αργά (προς τα 67) βγαίνει κάποιος τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η επικουρική του. Στο τμήμα σύνταξης για τα έτη ως το 2014 επιβάλλεται μείωση 6% ως 30% στην επικουρική όταν ο ασφαλισμένος αποχωρεί με καθεστώς μειωμένης σύνταξης.

Αντίθετα, για τα έτη από 2015 και μετά η ποινή πρόωρης εξόδου «αντικαταστάθηκε» από τους συντελεστές μείωσης των επικουρικών ανάλογα με την ηλικία αποχώρησης.

Παράλληλα οι επικουρικές παραμένουν παγωμένες από το 2010. Η μη καταβολή αυξήσεων στις επικουρικές (από το 2010), σε 1,3 εκατ. συνταξιούχους, οφείλεται στη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος που έχει επιβληθεί από το 2016 (νόμος Κατρούγκαλου) και η οποία απαγορεύει να δοθούν αυξήσεις παρά μόνο όταν ο κλάδος επικουρικής ασφάλισης (ΕΤΕΑΕΠ) του ΕΦΚΑ εμφανίζει πλεόνασμα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Εφαξαπ: Όσοι εργαζόμενοι εισήλθαν στην αγορά εργασίας μετά την 1-1-2014, θα λάβουν (λόγω του νόμου Κατρούγκαλου) ως εφάπαξ μόνο τις εισφορές που έχουν καταβάλει και μάλιστα άτοκα. Στην ουσία, αυτοί οι ασφαλισμένοι θα λάβουν κατά τον χρόνο της συνταξιοδότησής τους ποσό εφάπαξ πολύ μικρότερο των εισφορών που κατέβαλαν αφού σημαντικό τους τμήμα θα έχει εξανεμιστεί από τον υψηλό πληθωρισμό και την ισχνή αγοραστική τους δύναμη.

Για τα έτη μετά το 2014, επιστρέφονται μόνο οι εισφορές και μάλιστα άτοκα! Πέραν των 22 περικοπών που επέφερε ο νόμος Κατρούγκαλου, άλλαξε επί τα χείρω τον τρόπο υπολογισμού του εφάπαξ (δημόσιος και ιδιωτικός τομέας), με τη μείωση να αγγίζει το 23%.

Το εφάπαξ βαίνει μειούμενο για τα έτη συνταξιοδότησης που συμπληρώνονται από 1/1/2014 και μετά, καθώς οι εισφορές που πληρώνονται από το 2014 και εντεύθεν στα Ταμεία Πρόνοιας του Δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα δεν έχουν ανταποδοτικότητα.

Ο κανόνας που εισήγαγε ο νόμος Κατρούγκαλου (4387/2016) και διατηρήθηκε από τη σημερινή κυβέρνηση είναι ότι το εφάπαξ για τα ίδια έτη ασφάλισης βαίνει μειούμενο κάθε χρόνο για όσους συνταξιοδοτούνται από 1ης Ιανουαρίου 2014 και μετά. Για να «ισοφαρίσουν» οι ασφαλισμένοι τις απώλειες, θα πρέπει να παραμείνουν περισσότερα χρόνια στην εργασία.

Η ΠΑΕ Παναθηναϊκός ανακοίνωσε τον δανεισμό, με οψιόν αγοράς, του Βίκτορ Κρίστιανσεν από τη Λέστερ για ένα χρόνο.

Η σχετική ανακοίνωση αναφέρει:

«Ο Βίκτορ γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2002 στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Αποτελεί γέννημα-θρέμμα των ακαδημιών της Κοπεγχάγης, με την οποία πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 4 Νοεμβρίου 2020, στον αγώνα Κυπέλλου Δανίας απέναντι στην Αβάρτα.

Παρέμεινε στην Κοπεγχάγη μέχρι τον Ιανουάριο του 2023, κατακτώντας ένα πρωτάθλημα και ένα Κύπελλο Δανίας. Συνολικά κατέγραψε 73 συμμετοχές, εκ των οποίων οι 6 στους ομίλους του UEFA Champions League, με απολογισμό 1 γκολ και 8 ασίστ, πριν πάρει μεταγραφή στη Λέστερ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Το καλοκαίρι του 2023 παραχωρήθηκε δανεικός στην Μπολόνια, όπου αγωνίστηκε για μία σεζόν, καταγράφοντας συνολικά 34 συμμετοχές και 4 ασίστ.

Έναν χρόνο αργότερα επέστρεψε στη Λέστερ, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε σε 51 παιχνίδια, μοιράζοντας 2 ασίστ.

Σε ηλικία μόλις 23 ετών έχει ήδη καταγράψει 42 συμμετοχές στην Premier League και 32 στη Serie A.

Σε διεθνές επίπεδο μετρά 18 συμμετοχές με την Εθνική Δανίας, ενώ προηγουμένως αγωνίστηκε σε όλα τα μικρότερα ηλικιακά κλιμάκια της χώρας του (Κ16, Κ17, Κ18, Κ19 και Κ21).

Καλωσορίζουμε τον Βίκτορ στην οικογένεια του Παναθηναϊκού.»

Αρχαιολόγοι στη νότια Αγγλία ανακοίνωσαν την ανακάλυψη μιας εντυπωσιακής προϊστορικής κατασκευής κοντά στο περίφημο Στόουνχεντζ, η οποία, σύμφωνα με τους ειδικούς, ενδέχεται να αποτέλεσε το «πρωτότυπο» του νεολιθικού μνημείου ηλικίας 5.000 ετών.

Η ομάδα της βρετανικής εταιρείας Wessex Archaeology ανέφερε ότι η κατασκευή αποτελούνταν από δύο ξύλινους πασσάλους, τοποθετημένους σε απόσταση 120 μέτρων και ευθυγραμμισμένους με την ανατολή του ήλιου στο θερινό ηλιοστάσιο και τη δύση του στο χειμερινό.

Οι ερευνητές εκτιμούν πως η ανακάλυψη αυτή προηγήθηκε του Στόουνχεντζ κατά περίπου 500 χρόνια, προσφέροντας πολύτιμα στοιχεία για τις πρώιμες τελετουργικές πρακτικές της περιοχής.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Επικεφαλής της ανασκαφής ήταν ο αρχαιολόγος Φιλ Χάρντινγκ, γνωστός στη Βρετανία από τη μακρόχρονη συμμετοχή του στη σειρά του Channel 4 “Time Team”.

Ο Χάρντινγκ, 76 ετών, σημείωσε ότι ο χώρος, όπου εντοπίστηκαν επίσης αγγεία, οστά ζώων και ένα σπάνιο μαχαιρίδιο σε σχήμα δίσκου, πιθανότατα αποτελούσε τόπο σημαντικών θρησκευτικών συγκεντρώσεων.

«Ευκαιρίες σαν κι αυτή έρχονται μία φορά σε μια καριέρα, σε μια ζωή», δήλωσε. «Είμαι προς το τέλος της καριέρας μου, αλλά ευχαριστώ τον Θεό που παρέμεινα στην αρχαιολογία αρκετά ώστε να συμμετάσχω σε αυτή την ανακάλυψη· είναι σίγουρα το αποκορύφωμα της πορείας μου».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Ανακάλυψη λίγο πριν το θερινό ηλιοστάσιο

Τα ευρήματα ήρθαν στο φως λίγο πριν το θερινό ηλιοστάσιο, το οποίο φέτος πέφτει Κυριακή, όταν χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώνονται κάθε χρόνο στο Στόουνχεντζ για να γιορτάσουν τη μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου στο βόρειο ημισφαίριο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Το Στόουνχεντζ παραμένει διαχρονικό σύμβολο της βρετανικής πολιτιστικής κληρονομιάς και ένας από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της χώρας. Το Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς χτίστηκε στα πεδινά του Salisbury Plain σε στάδια, ξεκινώντας πριν από 5.000 χρόνια, ενώ ο χαρακτηριστικός λίθινος κύκλος τοποθετήθηκε γύρω στο 2.500 π.Χ.

Η σημασία του μνημείου έχει αποτελέσει αντικείμενο έντονων συζητήσεων. Η επικρατούσα θεωρία υποστηρίζει ότι επρόκειτο για ναό ευθυγραμμισμένο με τις κινήσεις του ήλιου, ώστε να συμπίπτει με τα θερινά και χειμερινά ηλιοστάσια.

Το αρχαιολογικό έργο στο Bulford

Η ανασκαφή πραγματοποιήθηκε στο Bulford, περίπου 5 χιλιόμετρα από τον κύριο λίθινο κύκλο, στο πλαίσιο αρχαιολογικών ερευνών που συνδέονται με το πρόγραμμα του βρετανικού Υπουργείου Άμυνας για τη στέγαση στρατιωτών που επέστρεψαν τα τελευταία χρόνια από τη Γερμανία.

Η περιοχή γύρω από το Στόουνχεντζ αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές ζώνες εκπαίδευσης στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ στο Bulford βρίσκεται στρατώνας. Η αρχική ανασκαφή πραγματοποιήθηκε την περίοδο 2015-2017, ενώ η ανάλυση των ευρημάτων διήρκεσε αρκετά χρόνια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Ατελείωτες θεωρίες για το μυστήριο του Στόουνχεντζ

Σύμφωνα με την English Heritage, υπάρχουν διάφορες θεωρίες για τη χρήση του μνημείου. Κάποιες το θεωρούν τόπο στέψης Δανών βασιλέων, άλλες ναό των Δρυίδων, κέντρο λατρείας θεραπείας ή ακόμη και αστρονομικό υπολογιστή για την πρόβλεψη εκλείψεων και ηλιακών φαινομένων.

Όποια κι αν είναι η αλήθεια, χιλιάδες άνθρωποι —πολλοί ντυμένοι ως δρυίδες και παγανιστές— θα συγκεντρωθούν την Κυριακή για να παρακολουθήσουν την ανατολή του ήλιου πάνω από το αρχαίο μνημείο.

«Ελάχιστοι θα συνειδητοποιήσουν ότι πριν από 5.000 χρόνια, σε έναν λόφο κοντά στο σημερινό Bulford, οι άνθρωποι έκαναν ακριβώς το ίδιο — τιμούσαν και γιόρταζαν την ανατολή του ήλιου στο μεσοκαλόκαιρο», κατέληξε ο Χάρντινγκ.

Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις απολαμβάνει τις στιγμές χαλάρωσης μακριά από το μπάσκετ, εκμεταλλευόμενος την απουσία αγωνιστικής δράσης για να πραγματοποιήσει ένα ακόμη ξεχωριστό ταξίδι.

Ο φόργουορντ του Παναθηναϊκού επέλεξε την Αυστραλία ως προορισμό για την απόδρασή του και μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς του φίλους εικόνες από τις εμπειρίες που έζησε στη χώρα.

Ο Αμερικανός άσος χόρεψε, έκανε καταδύσεις, δοκίμασε νερό από ποτάμι και είχε την ευκαιρία να έρθει κοντά με την αυστραλιανή φύση, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να ταΐσει καγκουρό.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο Χέιζ-Ντέιβις, γνωστός για την αγάπη του στα ταξίδια και τις νέες εμπειρίες, εκμεταλλεύτηκε το διάστημα εκτός γηπέδων με έναν διαφορετικό τρόπο, δημιουργώντας αναμνήσεις πριν επιστρέψει στις αγωνιστικές του υποχρεώσεις.

https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/07/WhatsApp-Video-2026-07-13-at-18.41.53.mp4

Την ανάγκη να «έρθουν πιο κοντά» οι τράπεζες και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις (ΜμΕ) ανέδειξε η γενική γραμματέας Χρηματοπιστωτικού Τομέα και Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους Θεώνη Αλαμπάση, μιλώντας την περασμένη Παρασκευή στο συνέδριο του Economist που πραγματοποιήθηκε στο Λαγονήσι.

Όπως είπε η ίδια, η αντιμετώπιση του ζητήματος των κόκκινων επιχειρηματικών δανείων που προέκυψαν από την περίοδο της οικονομικής κρίσης αποτελεί «πρώτη προτεραιότητα» για την κυβέρνηση και προανήγγειλε νέα μέτρα ώστε να δοθούν οριστικές λύσεις. «Η κυβέρνηση έχει πάρει πολλές πρωτοβουλίες και θα συνεχίσει να το κάνει» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Επεσήμανε δε ότι οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των επιχειρήσεων δημιουργούν προβλήματα σε πολλές πτυχές της ελληνικής οικονομίας, όχι μόνο λόγω του μεγάλου όγκου τους και του γεγονότος ότι σε μεγάλο βαθμό είναι ανεπίδεκτες εισπράξεως, αλλά και γιατί καθιστούν απαγορευτικό τον τραπεζικό δανεισμό για ένα σημαντικό κομμάτι των επιχειρήσεων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Αλλωστε, όπως υπογράμμισε η Θεώνη Αλαμπάση, οι ΜμΕ απαρτίζουν το 99% της ελληνικής οικονομίας, ενώ αναφέρθηκε και στο πρόβλημα των επιχειρήσεων-ζόμπι, δηλαδή των περίπου 200.000 επιχειρήσεων που σταμάτησαν τη λειτουργία τους τα προηγούμενα χρόνια όμως παραμένουν ανοιχτές και συσσωρεύουν χρέη που δεν πρόκειται ποτέ να αποπληρωθούν.

Στο ζήτημα του μικρού μεγέθους των ελληνικών επιχειρήσεων στάθηκε και ο Ρόμπερτ Μπλοτεφόγκελ, νεοδιορισθείς υπεύθυνος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) για την Ελλάδα. Οπως είπε, οι ελληνικές επιχειρήσεις χωρίζονται σε δύο κατηγορίες.

Η πρώτη κατηγορία αφορά μεγάλες επιχειρήσεις σε παραδοσιακούς τομείς όπως η μεταλλουργία και η διύλιση πετρελαιοειδών, οι οποίες χαρακτηρίζονται από κερδοφορία, καλή διοίκηση και εξαγωγική δραστηριότητα. Η δεύτερη κατηγορία είναι οι μικρο-επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε όλους τους τομείς της οικονομίας, αλλά δεν έχουν τη δυνατότητα να εκπαιδεύσουν τους εργαζομένους τους, να επενδύσουν σε νέες τεχνολογίες και να δημιουργήσουν οικονομίες κλίμακας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Σε αυτό το πλαίσιο, το στέλεχος του ESM κάλεσε την κυβέρνηση να αναλάβει πρωτοβουλίες, όπως είναι η επιστροφή φόρου για επενδύσεις στην έρευνα και την ανάπτυξη (research and development) καθώς και πολιτικές για την επιτάχυνση των αποσβέσεων σε επενδύσεις μηχανολογικού εξοπλισμού.

Την ανάγκη για περισσότερες επενδύσεις υποστήριξε και ο επικεφαλής του οικονομικού γραφείου του Πρωθυπουργού, Μιχάλης Αργυρού, που τόνισε ότι θα πρέπει να δοθούν κίνητρα για την ενθάρρυνση επενδύσεων, αλλά και για τη μεγαλύτερη συμμετοχή του πληθυσμού στην αγορά εργασίας.

Ανοίγουν οι 72 δόσεις

Έως τη Δευτέρα 20 Ιουλίου αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία η πλατφόρμα του MyAADE για την υπαγωγή οφειλών προς το Δημόσιο στη ρύθμιση των 72 δόσεων (6 έτη), που έχει ανακοινωθεί από την κυβέρνηση τον περασμένο Απρίλιο. Η ρύθμιση των 72 δόσεων προβλέπει σταθερό ετήσιο επιτόκιο 5,84% καθ’ όλη τη διάρκεια, με ελάχιστο ποσό μηνιαίας δόσης τα 30 ευρώ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Αφορά οφειλές προς την ΑΑΔΕ που έχουν δημιουργηθεί έως το τέλος του 2023, όμως δεν υπάρχει δυνατότητα κουρέματος της οφειλής, καθώς δεν ζητείται η κοινοποίηση των οικονομικών στοιχείων του οφειλέτη. Για τις οφειλές που έχουν προκύψει από την 1/1/2024 συνεχίζει να ισχύει η ρύθμιση των 24 δόσεων.

Αντίστοιχη πλατφόρμα θα τρέχει και στον e-ΕΦΚΑ για τα χρέη από ασφαλιστικές εισφορές. Τα κριτήρια και οι όροι της ρύθμισης των 72 δόσεων είναι όμοια για τις οφειλές προς αμφότερους τους οργανισμούς. Υπολογίζεται ότι με τη ρύθμιση των 72 δόσεων, το όφελος είναι μεγαλύτερο για τους οφειλέτες με μεγάλα χρέη άνω των 150.000 ευρώ προς το Δημόσιο, για μικρούς και μεσαίους οφειλέτες με οφειλές έως 50.000 ευρώ, καθώς και για οφειλέτες που έχουν δει την περιουσία τους να κατάσχεται λόγω των χρεών τους.

Υπολογίζεται ότι η ρύθμιση μπορεί να φέρει μείωση της μηνιαίας δόσης κατά 30%-50%, επιμηκύνοντας την περίοδο αποπληρωμής.

Τέλος, εντός της εβδομάδας αναμένονται τα αποτελέσματα για την πρόοδο των ρυθμίσεων μέσω εξωδικαστικού μηχανισμού για τον Ιούνιο. Η πλατφόρμα του εξωδικαστικού κρίνεται πολύ πετυχημένη, καθώς μέσω αυτής έχουν επιτευχθεί περισσότερες από 62.600 ρυθμίσεις, που αντιστοιχούν σε αρχικές οφειλές ύψους 19,2 δισ. ευρώ.

Μάλιστα, η δυνατότητα ένταξης στον εξωδικαστικό μηχανισμό οφειλών από 5.000 ευρώ και άνω (έναντι προηγούμενου κατώτατου ορίου 10.000 ευρώ) αναμένεται να φέρει άμεσα αποτελέσματα στον αριθμό των ρυθμίσεων.

Συναγερμός σήμανε στην Πυροσβεστική Υπηρεσία έπειτα από πυρκαγιά που εκδηλώθηκε σε διαμέρισμα πρώτου ορόφου στην οδό Πέντε Πηγαδιών στην Πάτρα, προκαλώντας αναστάτωση στην περιοχή.

Στο σημείο επιχείρησαν πέντε πυροσβεστικά οχήματα και ένα γερανοφόρο, με τους πυροσβέστες να δίνουν μάχη για τον περιορισμό της φωτιάς και την αποτροπή εξάπλωσής της σε γειτονικές κατοικίες. Η επιχείρηση κατάσβεσης διήρκεσε αρκετή ώρα, καθώς οι φλόγες είχαν ήδη τυλίξει μεγάλο μέρος του διαμερίσματος.

Το διαμέρισμα καταστράφηκε ολοσχερώς από τη φωτιά. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, τη στιγμή της εκδήλωσης της πυρκαγιάς δεν υπήρχε κανείς στο εσωτερικό του, γεγονός που απέτρεψε τραυματισμούς ή εγκλωβισμούς.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Τα αίτια της πυρκαγιάς διερευνώνται από το ανακριτικό τμήμα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας. Στο σημείο βρέθηκαν επίσης περιπολικά της Αστυνομίας, ενώ μοτοσικλετιστής του ΕΚΑΒ παρείχε προληπτικά τις πρώτες βοήθειες σε ηλικιωμένη που κατοικεί σε διπλανό διαμέρισμα.

 

Η Ισπανία και η Γαλλία ετοιμάζονται να διασταυρώσουν τα ξίφη τους στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, με τις δύο ομάδες να διεκδικούν μία θέση στον μεγάλο τελικό. Ωστόσο, ο δρόμος που ακολούθησαν μέχρι να φτάσουν στις τέσσερις κορυφαίες ομάδες της διοργάνωσης παρουσιάζει μια εντυπωσιακή διαφορά.

Η «Ρόχα» του Λουίς ντε λα Φουέντε έχει γράψει μια ιδιαίτερα απαιτητική ταξιδιωτική διαδρομή, καθώς οι μετακινήσεις της ξεπέρασαν κατά πολύ εκείνες της Γαλλίας.

Συγκεκριμένα, η Ισπανία έχει διανύσει περίπου 10.800 περισσότερα χιλιόμετρα από τους «Μπλε» στα έξι παιχνίδια που έδωσε μέχρι την ημιτελική φάση, σε ομίλους και νοκ άουτ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η ισπανική ομάδα χρειάστηκε να μετακινηθεί σε διαφορετικές περιοχές της Βόρειας Αμερικής, αγωνιζόμενη σε γήπεδα της Ατλάντα, της Γουαδαλαχάρα, του Ντάλας και της Καλιφόρνια.

Οι συνεχείς μετακινήσεις είχαν ως αποτέλεσμα η αποστολή της να αλλάξει έξι διαφορετικές ζώνες ώρας, με τη συνολική απόσταση που κάλυψε να φτάνει περίπου τα 16.500 χιλιόμετρα μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα.

Η απόσταση αυτή έχει και έναν εντυπωσιακό συμβολισμό, καθώς αντιστοιχεί περίπου στο 41% της περιφέρειας του πλανήτη, αναδεικνύοντας το μέγεθος της διαδρομής που χρειάστηκε να πραγματοποιήσει η Ισπανία για να φτάσει μέχρι την τελική τετράδα.

Αντίθετα, η πορεία της Γαλλίας ήταν πολύ πιο «άνετη» σε επίπεδο ταξιδιών. Οι «Μπλε» κινήθηκαν σε μια σχετικά περιορισμένη γεωγραφική περιοχή, ανάμεσα στο Νιου Τζέρσεϊ, τη Βοστώνη και τη Φιλαδέλφεια, καλύπτοντας συνολικά περίπου 5.700 χιλιόμετρα.

Έπειτα από μια μικρή ανάπαυλα στο ράλι των τιμών στα καύσιμα, φωτιά παίρνουν και πάλι, με την κυβέρνηση να αναλαμβάνει τον ρόλο «πυροσβέστη» μετά την παρέμβαση του Πρωθυπουργού στη Βουλή, η οποία αναμένεται να εξειδικευθεί εντός της εβδομάδας.

Σχεδόν πέντε μήνες από το ξέσπασμα της κρίσης στη Μέση Ανατολή και οι γεωπολιτικές αναταράξεις συνεχίζουν να δημιουργούν διαταραχές στη διεθνή αγορά πετρελαίου, με την τιμή να βρίσκεται και πάλι πάνω από τα 70 δολάρια το βαρέλι.

«Τις τελευταίες ημέρες, από τις αρχές Ιουλίου, υπάρχουν ανοδικές τάσεις στις τιμές της βενζίνης και του πετρελαίου κίνησης. Για τον λόγο αυτό, η κυβέρνηση έσπευσε να αντιμετωπίσει το θέμα, σε συνεννόηση με τα διυλιστήρια», ανέφερε σε δηλώσεις του ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης. Στην προσπάθεια αυτή ήρθε σε επαφή με τους εκπροσώπους των διυλιστηρίων της χώρας οι οποίοι ανταποκρίθηκαν και συμφώνησαν να συμβάλουν στην προσπάθεια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Συγκεκριμένα, δεσμεύθηκαν να προσφέρουν στο Δημόσιο από 20 εκατ. ευρώ ο κάθε όμιλος, η Helleniq Energy και η Motor Oil, δηλαδή συνολικά 40 εκατ. ευρώ, ώστε η προσφορά αυτή να χρησιμοποιηθεί από την κυβέρνηση προκειμένου μέχρι το τέλος Αυγούστου να μειωθεί η τιμή της απλής αμόλυβδης κατά 10 λεπτά το λίτρο και του ντίζελ κίνησης κατά 5 λεπτά, χωρίς δημοσιονομικό κόστος.

Ήδη, τους προηγούμενους μήνες και μέχρι το τέλος Ιουνίου, η κυβέρνηση εφάρμοσε πακέτο μέτρων ύψους 300 εκατ. ευρώ (με Fuel Pass και  επιδότηση) σε αμόλυβδη και ντίζελ κίνησης, ωστόσο, η επιβάρυνση για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις συνεχίζει να είναι μεγάλη. Αρχικά η ενίσχυση ήταν στα 20 λεπτά του ευρώ ανά λίτρο, ενώ τον περασμένο μήνα περιορίστηκε στα 15 λεπτά ανά λίτρο.

Ωστόσο, με την άρση του πλαφόν στο τέλος του Ιουνίου και τη λήξη των επιδοτήσεων, οι τιμές ξαναμπαίνουν σε ανοδική τροχιά και η λήψη μέτρων είναι επιβεβλημένη, τόσο γιατί επηρεάζεται το μεταφορικό κόστος άρα και οι τιμές των προϊόντων όσο και γιατί υπάρχει ζήτηση από τα νοικοκυριά λόγω διακοπών που επιβαρύνει σημαντικά τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης την περασμένη Παρασκευή προανήγγειλε μειώσεις 10 λεπτών του ευρώ ανά λίτρο στη βενζίνη και 5 λεπτών του ευρώ ανά λίτρο στο ντίζελ μέχρι και τις 31 Αυγούστου. Οι μειώσεις αυτές θα προέλθουν από  εφαρμογή των εκπτώσεων που θα δώσουν τα δύο διυλιστήρια στις εταιρείες εμπορίας και τα πρατήρια προκειμένου να διατηρήσουν το καλοκαίρι την τιμή της βενζίνης και του πετρελαίου χαμηλά.

Οι εκπρόσωποι των πρατηριούχων επισημαίνουν ότι είναι μια  θετική κίνηση, όμως όχι αρκετή, καθώς και το συγκεκριμένο μέτρο θα έχει ημερομηνία λήξης και κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει τη μελλοντική πορεία των τιμών στα καύσιμα με δεδομένες τη ρευστότητα στις γεωπολιτικές εξελίξεις που επηρεάζουν διεθνή αγορά του πετρελαίου και την προσφορά των πετρελαιοειδών.

Αναγκαία παρέμβαση

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Κωστής Χατζηδάκης, εξήγησε ότι η παρέμβαση κρίθηκε αναγκαία εξαιτίας των διεθνών εξελίξεων στην αγορά ενέργειας, καθώς, παρότι μετά την αποκλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή υποχώρησε η τιμή του Brent, οι τιμές της βενζίνης και του ντίζελ παρέμειναν υψηλές λόγω των ζημιών που υπέστησαν διυλιστήρια στον Κόλπο αλλά και στη Ρωσία, η οποία περιόρισε τις εξαγωγές ντίζελ.

Πάντως, αναφορικά με τις τιμές, οι εκτιμήσεις των πρατηριούχων είναι ότι τις επόμενες ημέρες η τιμή για την αμόλυβδη βενζίνη ενδεχομένως να φτάσει και πάλι κοντά στα 2 ευρώ ανά λίτρο. Ηδη, την περασμένη Παρασκευή η μέση τιμή της  αμόλυβδης ήταν στα 1,96 ευρώ το λίτρο, σημειώνοντας μια αύξηση περίπου 4,2 λεπτά ανά λίτρο σε σχέση με το περασμένο δεκαπενθήμερο, ενώ στο ντίζελ στα 1,8 ευρώ το λίτρο, σημειώνοντας αύξηση άνω των 18 λεπτών το λίτρο το ίδιο διάστημα.

Συγκλονίζει η μαρτυρία της συζύγου του Σέρβου επιβάτη της πτήσης-θρίλερ της Ryanair, για τη δραματική στιγμή που έσπασε το παράθυρο της καμπίνας και ο άνδρας της βρέθηκε με το μισό σώμα εκτός του αεροσκάφους.

«Όταν έσπασε το τζάμι, ο Λιούμπισα είχε βγει έξω έως το στήθος και έμεινε εκεί έως και δύο λεπτά» περιγράφει στην ΕΡΤ, εμφανώς σοκαρισμένη, η Σβετλάνα Μαξίμου Ίβιτς.

«Εγώ καθόμουν πίσω. Η κοπέλα που καθόταν δίπλα του τον έπιασε από το χέρι. Τρία άτομα τον τραβούσαμε μέσα. Έπεσαν οι μάσκες και επικράτησε χάος. Ο άνδρας μου λιποθύμησε τρεις φορές. Βάλανε μια βαλίτσα στο παράθυρο, αλλά τη ρούφηξε έξω», αναφέρει η ίδια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Όπως περιγράφει, στο αεροπλάνο επικράτησε πανικός. Μαζί με δύο ακόμη επιβάτες προσπαθούσαν με δύναμη να κρατήσουν τον σύζυγό της μέσα στην καμπίνα. Η ζώνη ασφαλείας και οι άμεσες αντιδράσεις των επιβατών αποδείχθηκαν σωτήριες.

«Ήμασταν 30 με 40 λεπτά πάνω στον αέρα. Κάποια στιγμή έσπασε το τζάμι. Ο σύζυγός μου καθόταν στη θέση δίπλα στο παράθυρο και ευτυχώς φορούσε ζώνη, η οποία του έσωσε τη ζωή» συνεχίζει η Σβετλάνα Μαξίμου Ίβιτς. Καταγγέλλει παράλληλα πως δεν υπήρξε καμία βοήθεια από το πλήρωμα: «Οι αεροσυνοδοί δεν βοήθησαν καθόλου και μέχρι τώρα, από την εταιρία δεν έχει επικοινωνήσει κάποιος μαζί μας. Οι επιβάτες μας έδιναν νερό».

Η πτήση είχε απογειωθεί περίπου σαράντα λεπτά νωρίτερα, όταν ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος και ένα από τα παράθυρα έσπασε, προκαλώντας χάος στην καμπίνα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

«Ο σύζυγός μου έχει σοβαρά τραύματα, φοράει κολάρο, είναι σε σοκ και ακούει για αεροπλάνα και τρέμει. Και εγώ είμαι σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, παίρνω ηρεμιστικά. Φοβήθηκα για τις ζωές μας. Φοβήθηκα ότι το αεροπλάνο θα έπεφτε», λέει η ίδια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Καταγγελίες για πλημμέλεια στη συντήρηση

«Όπως προκύπτει από τον αριθμό νηολογίου του αεροσκάφους, το συγκεκριμένο όχημα είχε παρουσιάσει πρόβλημα μόλις την προηγούμενη ημέρα σε πτήση από Θεσσαλονίκη προς Σεράγεβο και επέστρεψε πάλι Θεσσαλονίκη έχοντας πρόβλημα. Τώρα δεν ξέρουμε φυσικά αν συνδέονται τα δύο αυτά περιστατικά, αλλά σε κάθε περίπτωση θεωρούμε ότι υπάρχει πλημμέλεια της ΥΠΑ σε ό,τι αφορά τη συντήρηση του κινητήρα, διότι από εκεί ξεκίνησαν όλα, από τον δεξιό κινητήρα», δηλώνει ο δικηγόρος Βασίλης Τσιάρας.

Θραύσμα από τον κινητήρα έσπασε το παράθυρο

Σύμφωνα με τον τεχνικό σύμβουλο που όρισε η οικογένεια, η αλυσίδα των γεγονότων ξεκίνησε από βλάβη στον κινητήρα του αεροσκάφους. Ένα τμήμα του αποκολλήθηκε και τα θραύσματα χτύπησαν το παράθυρο, το οποίο έσπασε. Η διαφορά πίεσης προκάλεσε ισχυρή αναρρόφηση, με αποτέλεσμα ο επιβάτης να βρεθεί με το μισό του σώμα εκτός αεροπλάνου.

«Το παράθυρο δεν αποκολλήθηκε, έσπασε από αντικείμενο το οποίο βγήκε μέσα από τον κινητήρα, όπως φαίνεται στα βίντεο. Ο λόγος με τον οποίο εξήλθε αυτό το αντικείμενο, το οποίο μάλλον είναι κομμάτι από πτερύγιο, οφείλεται σε πιθανά δύο γεγονότα: 1) Αστοχία του αισθητήρα θερμοκρασίας Τ12, ο οποίος είναι ακριβώς το σημείο όπου φαίνεται η θραύση εσωτερικά του περιβλήματος, είτε 2) θραύση του ιδίου του πτερυγίου εξαιτίας κόπωσης ή εσωτερικής του αστοχίας», εξηγεί ο πραγματογνώμονας Χρήστος Γκλαβόπουλος.

Η Ισπανία απέκλεισε κατά σειρά την Αυστρία (3-0), την Πορτογαλία (1-0) και το Βέλγιο (2-1) στη νοκ άουτ φάση του Μουντιάλ 2026 και πλέον βρίσκεται ένα βήμα πριν από τον δεύτερο τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου στην ιστορία της, μετά από εκείνον του 2010.

Στον ημιτελικό απέναντι στη Γαλλία του Ντιντιέ Ντεσάμπ και του Κιλιάν Εμπαπέ, ο Λουίς ντε λα Φουέντε γνωρίζει τη δυσκολία της αποστολής, όμως εμφανίζεται αισιόδοξος για τις δυνατότητες της «Ρόχα».

«Το να βρίσκεσαι στα ημιτελικά ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου είναι εξαιρετικά δύσκολο. Όλοι οι αντίπαλοι είναι δυνατοί, αλλά και εμείς είμαστε μια πολύ δυνατή ομάδα. Ο δρόμος προς τον τελικό είναι ανοιχτός», δήλωσε ο Ισπανός τεχνικός στην «Cadena Ser».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Παράλληλα, υπογράμμισε πως η επικείμενη αναμέτρηση δεν θα έχει σχέση με τις προηγούμενες μονομαχίες των δύο ομάδων, καθώς αμφότερες έχουν παρουσιάσει σημαντική βελτίωση.

Για τον Λαμίν Γιαμάλ, ο Ντε λα Φουέντε εξέφρασε την πίστη του πως ο νεαρός άσος έχει ακόμη μεγαλύτερα περιθώρια εξέλιξης στο τουρνουά.

«Είμαι πεπεισμένος πως η καλύτερη εμφάνισή του σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν έχει έρθει ακόμα. Είναι πολύ παρακινημένος, απλώς πρέπει να διαχειριστεί λίγο το άγχος του και τη διαδικασία ωρίμανσής του», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο ομοσπονδιακός τεχνικός στάθηκε επίσης στον Ρόδρι, τον οποίο χαρακτήρισε «το επίκεντρο της ομάδας και τον καλύτερο στον κόσμο στη θέση του», ενώ τόνισε τη σημασία των Πέδρι, Φαμπιάν Ρουίθ και Θουμπιμέντι.

Νέα Υόρκη, 1959. Ο 27χρονος Φερνάντο Μποτέρο μόλις έχει ολοκληρώσει το πορτρέτο ενός κοριτσιού από την Κολομβία. Οταν το βλέπει, η καθαρίστρια του εργαστηρίου του, στο Γκρίνουιτς Βίλατζ, του λέει ότι του θυμίζει τη Μόνα Λίζα. Ο κολομβιανός ζωγράφος αποφασίζει να προσθέσει ένα αινιγματικό χαμόγελο στο πορτρέτο και να το μετονομάσει σε «Μόνα Λίζα, δώδεκα ετών».

Δύο χρόνια αργότερα – σύμφωνα με μαρτυρία του ίδιου του καλλιτέχνη, η πρώτη επαγγελματίας επιμελήτρια του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης, η Ντόροθι Μίλερ, επισκέπτεται το ατελιέ ενός αμερικανού καλλιτέχνη, που βρισκόταν στο ίδιο κτίριο με εκείνο του σχεδόν άγνωστου τότε Μποτέρο. Εκείνος της προτείνει να ρίξει μια ματιά και στο εργαστήριο του Κολομβιανού που μένει πιο κάτω.

Η Μίλερ χτυπά το κουδούνι. Ο Μποτέρο – ευτυχώς όπως έλεγε αργότερα ο ίδιος – είναι εκεί κι ανοίγει την πόρτα. Στο πάτωμα είναι ακουμπισμένη η «Μόνα Λίζα, δώδεκα ετών». Την επόμενη ημέρα ένα συνεργείο του MoMA περνάει από το εργαστήριο του ζωγράφου για να το παραλάβει.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Είναι η αφετηρία για την απογείωση της διαδρομής του Φερνάντο Μποτέρο. Ο νεαρός καλλιτέχνης αποκτά πρόσβαση στους σημαντικότερους ανθρώπους της αγοράς τέχνης και ξεκινά μια αμφίδρομη σχέση με τη Νέα Υόρκη: τα μνημειακά γλυπτά του στις επόμενες δεκαετίες θα κοσμήσουν τη λεωφόρο Παρκ και άλλες γωνιές της πόλης, αποτελώντας πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του αστικού τοπίου. Κι η Νέα Υόρκη θα παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής του γλώσσας.

Ένα αδελφό πορτρέτο της 12χρονης Μόνα Λίζα που απέκτησε το ΜοΜΑ, η «Μόνα Λίζα 13 ετών» (1959) είναι ένα από τα 20 ζωγραφικά έργα και γλυπτά, που πρωταγωνιστούν στην έκθεση – την πρώτη που αφιερώνεται σε έναν και μόνο καλλιτέχνη – στους νέους χώρους του κεντρικού κτιρίου Sotheby’s στη Νέα Υόρκη.

Και η οποία υπό τον τίτλο «Ο Μποτέρο στη Νέα Υόρκη» επιχειρεί να φωτίσει τη γέννηση του «Μποτερισμού», της εικαστικής γλώσσας που έκανε τον Μποτέρο αναγνωρίσιμο σε όλο τον κόσμο με τις διογκωμένες μορφές που αποπνέουν ταυτόχρονα δύναμη, αισθησιασμό, χιούμορ και λεπτή ειρωνεία, μέσα από έργα, ορισμένα εκ των οποίων εκτίθενται ή έχουν εκτεθεί ελάχιστα ή και ποτέ στο ευρύ κοινό.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Καθοριστική περίοδος

Η έκθεση παρουσιάζει έργα από εκείνη την καθοριστική περίοδο της Νέας Υόρκης, αποκαλύπτοντας ότι το ύφος του δεν εμφανίστηκε ξαφνικά ούτε παρέμεινε αμετάβλητο. Αντίθετα, παρουσιάζει έναν νεαρό δημιουργό που πειραματίζεται, αναθεωρεί και σταδιακά οικοδομεί τη γλώσσα που θα τον καταστήσει έναν από τους πλέον αναγνωρίσιμους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.

Χαρακτηριστική είναι η «Αποθέωση του Ραμόν Χόγιος», αφιερωμένη στον θρυλικό κολομβιανό ποδηλάτη, έργο που ξεχωρίζει, καθώς είναι ένα από τα ελάχιστα που ο Μποτέρο πειραματίστηκε με στοιχεία αφαίρεσης, παρά το γεγονός ότι είχε αρνηθεί να ακολουθήσει την τότε κυρίαρχη τάση του αφηρημένου εξπρεσιονισμού.

Παράλληλα, παρουσιάζονται οι δημιουργικές συνομιλίες του με την ιστορία της τέχνης. Στα «Ηλιοτρόπια» (1977) μεταμορφώνει το διάσημο θέμα του Βαν Γκογκ μέσα από τη δική του πληθωρική αισθητική, ενώ η «Νεκρή φύση με καρπούζι» (1965) επαναπροσεγγίζει την ισπανική παράδοση της νεκρής φύσης, χαρίζοντάς της ένταση χρωμάτων και χαρακτηριστικό όγκο.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το έργο «Πικνίκ» (1973), το οποίο εκτίθεται δημόσια για πρώτη φορά. Σε ένα καταπράσινο δάσος, δύο γυμνές μορφές αναπαύονται πάνω σε μια κουβέρτα, δίπλα σε ένα προσεκτικά τακτοποιημένο καλάθι. Πρόκειται για μια διακριτική αλλά ευφυή αναφορά στο «Γεύμα στη χλόη» του Εντουάρ Μανέ, όπου η φαινομενικά γαλήνια σκηνή μετατρέπεται σε σχόλιο για τις κοινωνικές συμβάσεις και τις ταξικές σχέσεις.

Σε κάθε εποχή, το βρετανικό πολιτικό σκηνικό κυριαρχείται και καθορίζεται από συγκεκριμένες πολιτικές προσωπικότητες – από τον Ρόμπερτ Πιλ, (τον ιδρυτή του Συντηρητικού και Ενωτικού Κόμματος) και τον Γουίλιαμ Γκλάντστοουν (φιλελεύθερο αναμορφωτή του βρετανικού πολιτικού συστήματος), τον Ουίνστον Τσόρτσιλ και τον Κλέμεντ Ατλι (ιδρυτή του Εθνικού Συστήματος Υγείας) μέχρι τη Μάργκαρετ Θάτσερ και τον Τόνι Μπλερ.

Όλες/οι άφησαν το ιδιαίτερο ξεχωριστό προσωπικό τους πολιτικό αποτύπωμα, έχοντας, όμως, έναν κοινό παρονομαστή. Κατόρθωσαν να επηρεάσουν την εποχή τους κατέχοντας υψηλά κυβερνητικά πόστα, πιο συγκεκριμένα τον πρωθυπουργικό θώκο, ορισμένες φορές για περισσότερες από μία κυβερνητικές θητείες.

Υπάρχει, ωστόσο, ένας πολιτικός, ο οποίος όχι απλώς επηρέασε – και εξακολουθεί να επηρεάζει – τη σύγχρονη βρετανική πολιτική σκηνή, αλλά και την κατεύθυνση του ίδιου του Ηνωμένου Βασιλείου, χωρίς να έχει διατελέσει πρωθυπουργός, υπουργός, ή καν βουλευτής με μακρά θητεία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο Νάιτζελ Φάρατζ κατόρθωσε να εκλεγεί βουλευτής της Βουλής των Κοινοτήτων για πρώτη φορά το 2024 και ως πρόεδρος του Κόμματος της Μεταρρύθμισης φέρεται να έχει το προβάδισμα, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, για να διαβεί το κατώφλι του αριθμού 10 της Ντάουνινγκ Στριτ ως ο επόμενος βρετανός πρωθυπουργός.

Παράλληλα, οι ίδιες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι 10 χρόνια μετά το δημοψήφισμα για την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ενωση, της βασικής πολιτικής παρακαταθήκης του Νάιτζελ Φάρατζ, η μεγάλη πλειονότητα των Βρετανών θεωρεί ότι το Brexit ήταν ένα λάθος.

Για να γίνει κατανοητή αυτή η εκ πρώτης όψεως αντίφαση, αλλά και το ίδιο το γεγονός της έντονης επιρροής του Νάιτζελ Φάρατζ στο βρετανικό πολιτικό γίγνεσθαι, δεν αρκεί μόνο η επιστημονική ανάλυση του πολιτικού και εκλογικού συστήματος του Ηνωμένου Βασιλείου από την πλευρά του συνταγματικού δικαίου, της κοινωνιολογίας και των πολιτικών επιστημών. Η προσοχή πρέπει να στραφεί και να συμπεριλάβει και το ίδιο το πρόσωπο του βρετανού πολιτικού.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ενα χρήσιμο αναλυτικό πρίσμα για την κατανόηση της επιτυχίας και της απήχησης του Νάιτζελ Φάρατζ βρίσκεται στις σελίδες του συναρπαστικού ψυχολογικού θρίλερ της Πατρίσια Χάισμιθ, «Ο ταλαντούχος κ. Ρίπλεϊ».

Το βασικό χαρακτηριστικό του αντιήρωα του βιβλίου είναι ότι κατανοεί πως στη σύγχρονη κοινωνία συχνά η αυθεντικότητα εκλαμβάνεται ως παράσταση. Αντιλαμβάνεται τις προσδοκίες, τις ανησυχίες και τις προκαταλήψεις των άλλων και, στη συνέχεια, παρουσιάζει μια εκδοχή του εαυτού του που τους ακουμπά.

Με μια πίντα μπίρας στο χέρι

Αυτή είναι και η μεγάλη επιτυχία του Νάιτζελ Φάρατζ. Σε αντίθεση με τον χαρακτήρα του βιβλίου, ο Φάρατζ δεν είναι εκτός συστήματος, δεν είναι «αουτσάιντερ».

Φοίτησε στο Κολέγιο Ντάλιτς, ένα διακεκριμένο και ιστορικό ιδιωτικό εκπαιδευτικό ίδρυμα, εργάστηκε στο Σίτι του Λονδίνου, δηλαδή την καρδιά του χρηματοπιστωτικού τομέα της Βρετανίας και εν πολλοίς του βρετανικού κατεστημένου.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Παρόλο που η κοινωνική του προέλευση (για παράδειγμα ο ίδιος προτιμά το γαλλοπρεπές και κάπως πιο αριστοκρατικό «Φαράαζ» αντί του «Φάρατζ» για την προφορά του επωνύμου του), η εκπαίδευση και οι εμπειρίες ζωής τον κατατάσσουν στην τάξη των προνομιούχων, η πολιτική του εικόνα είναι αυτή του αυθόρμητου λαϊκού στοχαστή και θαμώνα της τοπικής «Παμπ» που εκφράζει δυσάρεστες και άβολες, για την καθεστηκυία τάξη, αλήθειες.

Αυτή η αντίφαση δεν αποδυναμώνει την ελκυστικότητά του, αντίθετα την ενισχύει.

O ίδιος, όπως και ο Ρίπλεϊ, διαθέτει την ικανότητα να ενσαρκώνει έναν ρόλο που σημαντικό κομμάτι της κοινής γνώμης βρίσκει συναρπαστικό και γοητευτικό.

Ψυχανεμίζεται το συναισθηματικό κλίμα που επικρατεί γύρω του και διαμορφώνει μια δημόσια εικόνα του εαυτού του η οποία φαίνεται να συντονίζεται απόλυτα με αυτό.

Σε αυτή την παράσταση αυθεντικότητας η σημειολογία παίζει κρίσιμο ρόλο. Δεν είναι τυχαίο ότι η οπτική επωδός που ακολουθεί και αναπαράγει ο Νάιτζελ Φάρατζ όλα αυτά τα χρόνια είναι ο ίδιος, με μια πίντα (το χαρακτηριστικό ποτήρι των 568ml) μπίρας στο χέρι, τη γραβάτα χαλαρωμένη, και ένα χαμόγελο που βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο συνωμοτικό και το θριαμβευτικό.

Αυτή η εμφάνιση δεν είναι ένας απλός συμβολισμός. Η «τοπική Παμπ» αποτελούσε την καρδιά των τοπικών κοινωνιών, του δημόσιου χώρου. Ηταν το μέρος όπου οι θαμώνες συζητούσαν τα πολιτικά, αντάλλασσαν ιδέες, διοργάνωναν κινητοποιήσεις ή απλά απολάμβαναν τις μπίρες τους ως επιβράβευση έπειτα από μια κουραστική, πλην όμως, «κανονική» μέρα στη δουλειά – στο χωράφι, στο εργοστάσιο, στο ανθρακωρυχείο.

Η χαρακτηριστική φιγούρα του Φάρατζ στην παμπ ως μέρος μιας καλά ενορχηστρωμένης πολιτικής σκηνοθεσίας παραπέμπει και ξυπνά μνήμες μιας κανονικότητας – μνήμες ιδιαίτερα ισχυρές στις εργατικές τάξεις του αγγλικού βορρά – που δεν υπάρχει πια. Ολα αυτά πριν ανοίξει το στόμα του, πριν πει το οτιδήποτε.

Το κλειδί της επιτυχίας

Την ίδια στόχευση, δηλαδή το συναίσθημα, έχει και ο «αγώνας» του ενάντια στην πολιτική ορθότητα. Τα προκλητικά και ορισμένες φορές οριακά ρατσιστικά αστεία και σχόλια τα οποία, από καιρού εις καιρόν, έχει διατυπώσει ή έχει κληθεί να υποστηρίξει παραπέμπουν σε μια άλλη «πιο ανέμελη» εποχή κατά την οποία θα μπορούσαν να ειπωθούν χωρίς να προκαλέσουν αντιδράσεις.

Η μεταμόρφωση του Φάρατζ από μέρος του συστήματος σε αντισυστημικό κριτή της γραφειοκρατίας, της πολιτικής ορθότητας και των απομακρυσμένων ελίτ δεν αποτελεί απαραίτητα ένδειξη ανειλικρίνειας. Οι πολιτικές ταυτότητες αποτελούν πάντα, σε κάποιο βαθμό τουλάχιστον, κατασκευές. Αυτό που διακρίνει τον Φάρατζ είναι η πολυπλοκότητα αυτής της κατασκευής.

Πολύ πριν άλλοι πολιτικοί συνειδητοποιήσουν τη μεταβαλλόμενη σχέση μεταξύ μέσων ενημέρωσης, μέσων κοινωνικής δικτύωσης και πολιτικής, εκείνος είχε αναγνωρίσει ότι οι ψηφοφόροι εμπιστεύονταν όλο και περισσότερο την προσωπικότητα/εικόνα παρά τους θεσμούς. Αναζητούσαν την οικειότητα αντί της εξειδίκευσης. Προτιμούσαν την αυθεντικότητα, ή τουλάχιστον την πειστική εμφάνιση αυθεντικότητας, από την τεχνοκρατική ικανότητα.

Όπως ο Ρίπλεϊ που εισέρχεται σε έναν νέο κοινωνικό κύκλο και αντιλαμβάνεται διαισθητικά τους κώδικές του, έτσι και ο Φάρατζ επέδειξε μια εξαιρετική ευαισθησία στα κοινωνικο-πολιτισμικά μηνύματα.

Κατάλαβε τη σημασία του ελλείμματος «ταυτότητας» τοπικών κοινωνιών ως αποτέλεσμα της αποβιομηχάνισης και των δημογραφικών αλλαγών που επέφεραν διαδοχικά κύματα μετανάστευσης και τη σύνδεση του ελλείμματος «ταυτότητας» με την αποδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής και τη γενικότερη δυσαρέσκεια τμημάτων του εκλογικού σώματος προς την άρχουσα τάξη.

Σε αυτό το σημείο βρίσκεται και το κλειδί της επιτυχίας του Φάρατζ: η επιτυχία δεν είναι ιδεολογική, είναι επιτυχία έγκαιρης διάγνωσης. Διέγνωσε δηλαδή ότι πολλοί ψηφοφόροι αισθάνονταν αποξενωμένοι από την πολιτική ηγεσία που, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης, τους απευθυνόταν μέσα από μια ξύλινη και τεχνοκρατική γλώσσα διακυβέρνησης η οποία αδυνατούσε να ανταποκριθεί στην ανάγκη τους για αναγνώριση, ταυτότητα και αίσθηση του «ανήκειν».

Αυτή η ικανότητα του να διαβάζει τις κοινωνικές επιθυμίες είναι το μεγαλύτερο πολιτικό του πλεονέκτημα. Καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η κυβερνώσα τάξη της Βρετανίας θεωρούσε σε μεγάλο βαθμό την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ως ένα θέμα που είχε ήδη επιλυθεί. Οι διαφωνίες σχετικά με τις συνθήκες, τους κανονισμούς και τη θεσμική μεταρρύθμιση συνεχίζονταν, αλλά η αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ενωση παρέμενε εκτός των ορίων της σοβαρής πολιτικής συζήτησης. Η υποστήριξη για την έξοδο από την Ευρώπη αντιμετωπιζόταν συχνά ως εκκεντρική, νοσταλγική ή πολιτικά μη σοβαρή από το πολιτικό κατεστημένο.

Ο Φάρατζ κατάλαβε ότι η αντίθεση προς την Ευρωπαϊκή Ενωση σπάνια αφορούσε μόνο την Ευρωπαϊκή Ενωση. Για μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης οι ανησυχίες για τις Βρυξέλλες λειτούργησαν ως μέσο εξωτερίκευσης ευρύτερων ανησυχιών. Η οικονομική ανασφάλεια, οι δημογραφικές αλλαγές στις τοπικές κοινωνίες λόγω της αλλαγής του οικονομικού μοντέλου, η μετανάστευση, η φθίνουσα εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς, το αφήγημα της διάβρωσης της εθνικής κυριαρχίας, συνυφάνθηκαν σε μια ενιαία αφήγηση.

Το πολιτικό κατεστημένο είχε την τάση να αντιμετωπίζει τα θέματα αυτά ξεχωριστά. Ο Φάρατζ αντιλήφθηκε τη συναισθηματική τους σύνδεση. Οπως ο Ρίπλεϊ επιβιώνει χάρη στην κατανόηση των ανθρωπίνων κινήτρων, και τη χειραγώγηση, ο Φάρατζ εντόπισε, συγκέρασε και εν τέλει εκμεταλλεύθηκε συναισθήματα και φοβίες που τα κόμματα εξουσίας είχαν υποτιμήσει.

«Viral» ευρωσκεπτικισμός

Τα χρόνια του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Επισήμως, ήταν νομοθέτης. Στην πράξη, όμως, ήταν ένας ικανός ρήτορας που εκμεταλλευόταν στο έπακρο το ευρωπαϊκό βήμα και την προβολή που αυτό τού παρείχε. Οι ομιλίες του σπάνια είχαν ως στόχο να πείσουν τους συναδέλφους του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ήταν παραστάσεις που απευθύνονταν σε ακροατήρια εκτός Κοινοβουλίου, μια πρακτική που ενισχύθηκε πολλαπλασιαστικά με την έλευση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Αλλά και πριν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μεταμορφώσουν την πολιτική, ο Φάρατζ είχε ήδη κατανοήσει τη λογική της επικοινωνίας που γίνεται «viral». Μια σύντομη αντιπαράθεση, μια αξιομνημόνευτη προσβολή, ένα βίντεο που δοκίμαζε τα όρια των θεσμικών πλαισίων, μπορούσαν να ασκήσουν μεγαλύτερη επιρροή από ό,τι μήνες εργασίας σε επιτροπές. Από αυτή την άποψη, δεν συμμετείχε απλώς στο μεταβαλλόμενο περιβάλλον των μέσων ενημέρωσης. Συνέβαλε στη διαμόρφωσή του.

Το δημοψήφισμα του 2016 αποτέλεσε το αποκορύφωμα αυτής της μακράς διαδικασίας. Συχνά περιγράφεται ως εξέγερση κατά των ελίτ, εθνικιστική αναζωπύρωση ή συνταγματικός σεισμός. Ηταν όλα αυτά. Ωστόσο, ήταν κυρίως ένας θρίαμβος της κατασκευής αφηγημάτων.

Ο Φάρατζ δεν εφηύρε τον ευρωσκεπτικισμό. Η βρετανική καχυποψία απέναντι στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση χρονολογείται από πολλές γενιές, πριν ακόμη και φιλοευρωπαίοι πολιτικοί, όπως ο Τόνι Μπλερ, είτε ρίξουν είτε δεν εμποδίσουν να πέσει νερό στον μύλο του ευρωσκεπτικισμού στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ούτε ήταν ο μοναδικός υπεύθυνος για τη νίκη της καμπάνιας υπέρ της Εξόδου (και άλλοι πολιτικοί, ακτιβιστές συνέβαλαν σε αυτό το αποτέλεσμα).

Ωστόσο, διαδραμάτισε έναν μοναδικό ρόλο. Μετέτρεψε ένα αφηρημένο συνταγματικό επιχείρημα σε μια ιστορία για την ανάκαμψη της δημοκρατίας. Η σχέση με την Ευρωπαϊκή Ενωση έπαψε να αποτελεί τεχνοκρατικό ζήτημα συνθηκών και κανονισμών. ;Eγινε ζήτημα «φωνής»/διαφωνίας (κατά το μοντέλο του Αλμπερτ Χίρσμαν, A.O. Hirschman, Exit, Voice and Loyalty, Harvard University Press, 1970), ταυτοτικής αναγνώρισης και αίσθησης του «ανήκειν».

Το αν κάποιος συμφωνεί με αυτή την ερμηνεία/κατασκευή είναι, τελικά, δευτερεύον σε σχέση με την κατανόηση της αποτελεσματικότητάς της. Η πολιτική επιτυχία συχνά εξαρτάται λιγότερο από την πειστικότητα δεδομένων, γεγονότων και αριθμών και περισσότερο από την απήχηση του αφηγήματος. Οι άνθρωποι υποστηρίζουν ιστορίες που τους βοηθούν να δώσουν νόημα στις εμπειρίες τους. Ο Φάρατζ προσέφερε μια τέτοια ιστορία ακριβώς τη στιγμή που πολλοί ψηφοφόροι την αναζητούσαν.

Αναντιστοιχία λόγων και έργων

Εδώ είναι που η σύγκριση με τον Ρίπλεϊ γίνεται πιο διαφωτιστική. Ο Τομ Ρίπλεϊ πετυχαίνει επειδή κατανοεί ότι οι ταυτότητες είναι δημιουργήματα διαδραστικής διαδικασίας. Προκύπτουν από μια αλληλεπίδραση μεταξύ ερμηνευτή και κοινού. Η ιδιοφυΐα του δεν έγκειται στο ότι επιβάλλει μια ψευδή εικόνα στους άλλους, αλλά στο ότι τους προσφέρει μια εκδοχή της πραγματικότητας που είναι έτοιμοι να αποδεχθούν.

Η πολιτική απήχηση του Φάρατζ εδράζεται σε έναν παρεμφερή μηχανισμό. Οι υποστηρικτές του δεν βλέπουν ούτε ακούν σε αυτόν απλώς έναν πολιτικό, αλλά τον εκφραστή – επιβεβαιωτή ενός «φαντασιακού» που αντικατοπτρίζει τους φόβους, τις απογοητεύσεις, τις ταυτοτικές τους ανάγκες, τις ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες.

Από την άλλη πλευρά, οι επικριτές του εστιάζουν στις ανακρίβειες, τις αναλήθειες και τις ρητορικές υπερβολές του λόγου του. Αν και αυτή η κριτική είναι τις περισσότερες φορές δικαιολογημένη, δεν φαίνεται να είναι αποτελεσματική, διότι παραβλέπει τη βαθύτερη πηγή της ελκυστικότητάς του λόγου του: οι ψηφοφόροι «νιώθουν» ότι τους καταλαβαίνει. Στη σύγχρονη πολιτική, αυτή η πεποίθηση είναι ισχυρότερη και πιο καθοριστική από την τεχνοκρατική επάρκεια.

Αυτό εξηγεί και τη διάθεση των ψηφοφόρων να παραβλέψουν ή να συγχωρήσουν faux pas, περιστατικά υφέρπουσας υποκρισίας ή τουλάχιστον αναντιστοιχίας λόγων και έργων. Για παράδειγμα, το πιο πρόσφατο περιστατικό με το «προσωπικό δώρο» 5 εκατομμυρίων λιρών που έλαβε το 2024 λίγο πριν αποφασίσει να κατέλθει στις εκλογές ως υποψήφιος με το Κόμμα της Μεταρρύθμισης.

Η δωρεά προήλθε από τον Κρίστοφερ Xάρμπορν, επενδυτή κρυπτονομισμάτων με έδρα την Ταϊλάνδη, ο οποίος είναι δωρητής του Κόμματος της Μεταρρύθμισης. Το παράπτωμα που καταλογίζεται στον Φάρατζ είναι ότι δεν δήλωσε το ποσό στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής ως όφειλε σύμφωνα με τους κανόνες για την πολιτική και εκλογική διαφάνεια όταν εξελέγη βουλευτής.

Ο ίδιος υποστηρίζει ότι 5 εκατομμύρια λίρες είναι «προσωπικό δώρο» και όχι «πολιτική δωρεά» και ότι άρα δεν είχε την υποχρέωση να τα δηλώσει. Δύο επίσημες έρευνες έχουν ξεκινήσει από την Επιτροπή Δεοντολογίας του Κοινοβουλίου και την Ανεξάρτητη Αρχή που ερευνά τη διαφάνεια της εκλογικής διαδικασίας, τη χρηματοδότηση των κομμάτων, τις πολιτικές και προεκλογικές δωρεές. Οι αντικρουόμενες και εν πολλοίς μη πειστικές εξηγήσεις για τη φύση και τον σκοπό της δωρεάς ενίσχυσαν την εντύπωση ελλείμματος διαφάνειας και πολιτικής εξάρτησης χωρίς, ωστόσο, να κλονίσουν την απήχησή του στους ψηφοφόρους του. Γι’ αυτούς το «δώρο» είναι μία αναγνώριση της συμβολής του Φάρατζ στο Βrexit. Γι’ αυτό κι εκείνος παραιτήθηκε, διεκδικώντας την επανεκλογή του και ποντάροντας ότι η εκλαμβανόμενη αυθεντικότητα θα υπερισχύσει της ακεραιότητας.

Αποτυπώματα και ελέφαντες

Εδώ βρίσκεται και το θεσμικό «κόστος» της επιρροής του. Ο λαϊκιστικός τρόπος με τον οποίο δρα, που τον κατέστησε πολιτικά αποτελεσματικό, ενθάρρυνε επίσης έναν συγκεκριμένο τρόπο κατανόησης και συμμετοχής στη δημοκρατική διαδικασία. Πολύπλοκα πολιτικά ζητήματα συχνά αναδιατυπώνονται απλοϊκά ως απόλυτες και «προφανείς» επιλογές/λύσεις που το κατεστημένο αρνείται να εφαρμόσει. Τα θεσμικά αντίβαρα παρουσιάζονται ως τροχοπέδη και οι πολιτικοί αντίπαλοι ως φερέφωνα μιας αποξενωμένης ελίτ.

Το αποτύπωμα του Φάρατζ σε αυτό τον τομέα είναι όντως εντυπωσιακό, όχι μόνο λόγω της απήχησής του, αλλά κυρίως λόγω της αντίδρασης των πολιτικών του αντιπάλων.

Το Συντηρητικό Κόμμα ενσωμάτωσε μεγάλα τμήματα της πολιτικής του ατζέντας στο δικό του πρόγραμμα. Η κυβέρνηση των Εργατικών μέχρι σήμερα προσπάθησε να αποδυναμώσει την απήχηση του Φάρατζ περισσότερο μέσω προσαρμογής παρά μέσω αντιπαράθεσης. Αντί να αμφισβητήσει τις υποκείμενες παραδοχές της ατζέντας Φάρατζ, υιοθέτησε στοιχεία του ίδιου πολιτικού λεξιλογίου, ενισχύοντας με αυτόν το τρόπο την προβολή της ατζέντας που προσπαθούσε να περιορίσει.

Οι Πράσινοι επέλεξαν ως αρχηγό τον Ζακ Πολάνσκι, ο οποίος, παρότι βρίσκεται στον ιδεολογικό αντίποδα, εμφανίζεται συντονισμένος με το επικοινωνιακό ύφος που καθιέρωσε ο Φάρατζ στη δημόσια σφαίρα – αναγνωρίζοντας τον μετασχηματισμό των προσδοκιών της πολιτικής επικοινωνίας που έφερε ο Φάρατζ.

Και μιλώντας για «κόστος», κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει τον «ελέφαντα στο δωμάτιο» ο οποίος, δέκα χρόνια μετά, είναι πιο εμφανής από ποτέ. Η Βρετανία συνεχίζει να παλεύει με τις συνέπειες του Brexit, το οποίο αποδυνάμωσε την οικονομική, συνταγματική και γεωπολιτική ισχύ του Ηνωμένου Βασιλείου, χωρίς να έχει επιλύσει ούτε στο ελάχιστο τα γενεσιουργά αίτια (τα ζητήματα ταυτότητας, κυριαρχίας, μετανάστευσης και οικονομικής στρατηγικής) που οδήγησαν στην έξοδο. Η απήχηση, όμως, του πρωτεργάτη του Brexit παραμένει σε υψηλά επίπεδα.

Επιστρέφοντας στο ευρετικό σχήμα/πρίσμα του αντιήρωα της Πατρίσια Χάισμιθ, είναι σημαντικό να υπογραμμιστεί ότι η σύγκριση την οποία επιχειρεί δεν είναι ηθική αλλά ερμηνευτική. Ο Ρίπλεϊ είναι ένας εγκληματίας, ενώ ο Φάρατζ είναι ένας δημοκρατικά εκλεγμένος πολιτικός. Ωστόσο, και οι δύο απεικονίζουν ένα  χαρακτηριστικό της σύγχρονης δημόσιας ζωής: τη σημασία της ικανότητας κατασκευής μιας πειστικής δημόσιας ταυτότητας και ενός αφηγήματος.

Αυτό ίσως είναι και το πιο χρήσιμο δίδαγμα για τη νέα ηγεσία των Εργατικών, η οποία θα κληθεί να επιλέξει τον τρόπο με τον οποίο θα αντιπαρατεθεί στο Κόμμα της Μεταρρύθμισης: να παίξει με τον πειστικό «τρόπο» του Φάρατζ, αλλά όχι στο γήπεδό του.

Επίθεση ενός υποβρυχίου και μιας εγκατάστασης συντήρησης πλοίων στο Ιράν εξαπέλυσαν την Κυριακή οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, χρησιτμοποιώντας drones μονής κατεύθυνσης, σύμφωνα με τη CENTCOM.

Yesterday, using multiple one-way attack surface drones, CENTCOM forces successfully struck a submarine and ship maintenance facility in Iran. Three Corsair unmanned surface vessels hit the port at Bandar Abbas Naval Base, marking the first time American forces have employed sea… pic.twitter.com/bOM2kmgRxz

— U.S. Central Command (@CENTCOM) July 13, 2026

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σε ανάρτησή της στην πλατφόρμα X, η CENTCOM ανέφερε ότι «χρησιμοποιώντας πολλά μη επανδρωμένα σκάφη μονής κατεύθυνσης, οι δυνάμεις της CENTCOM πραγματοποίησαν με επιτυχία επίθεση εναντίον εγκαταστάσεων συντήρησης υποβρυχίων και πλοίων στο Ιράν. Τρία μη επανδρωμένα επιφανειακά σκάφη τύπου “Corsair” χτύπησαν το λιμάνι της Ναυτικής Βάσης Μπαντάρ Αμπάς, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που οι αμερικανικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν θαλάσσια μη επανδρωμένα σκάφη σε πολεμικές επιχειρήσεις. Οι επιθέσεις της χθεσινής νύχτας αποδυνάμωσαν την ικανότητα του Ιράν να συνεχίσει τις επιθέσεις εναντίον εμπορικών πλοίων».

Ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ ήταν μαχητικός, αποδεικνύοντας την τρομερή κατάσταση που βρίσκεται, αλλά ο Γιάνικ Σίνερ μοιάζει να είναι σε άλλο επίπεδο. Ο Ιταλός παρά το γεγονός πως έχασε το πρώτο σετ, έκανε την πλήρη ανατροπή και τελικά επικράτησε με 3-1 σετ (6-7, 7-6, 6-3, 6-4). Με αυτόν τον τρόπο, «κάθισε» στο θρόνο του Wimbledon για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Wimbledon (@wimbledon)

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σε αμφότερες τις περιπτώσεις ο Σίνερ έφτασε στην κορυφή, όντας το νούμερο 1 της παγκόσμιας κατάταξης. Το εν λόγω στατιστικό είχε επιτευχθεί, προηγουμένως, μόλις τρεις  φορές στην ιστορία του αθλήματος. Σε ηλικία 24 ετών, ο Ιταλός φρόντισε να γίνει μέλος μίας… elite παρέας.

Ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής της δεκαετίας του ’90

Για να βρούμε πότε ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του αθλήματος, που ένας τενίστας κατέκτησε τουλάχιστον δύο διαδοχικές φορές το Wimbledon χρειάζεται να ανατρέξουμε στις αρχές της δεκαετίας του 90. Εκεί, θα βρούμε τον θρυλικό Πιτ Σάμπρας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ο Αμερικάνος είχε τεράστια παράδοση στο Όπεν της Μεγάλης Βρετανίας και για πολλά χρόνια το όνομά του συνδεόταν άρρηκτα με την διοργάνωση. Τον Απρίλιο του 1993 βρέθηκε για πρώτη φορά στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης. Λίγους μήνες αργότερα, επιβεβαίωσε το λόγο που βρισκόταν εκεί, επικρατώντας με 3-1 σετ του Κούριερ. Έτσι, στέφθηκε πρωταθλητής του πιο διάσημου τουρνουά για την επιφάνεια του γρασιδιού.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Έναν χρόνο αργότερα, επανέλαβε τον θρίαμβο από την ίδια θέση της κατάταξης. Μπορεί το 1995 να κατέκτησε για τρίτη φορά το Wimbledon, αλλά ήταν στο νούμερο 2 του κόσμου. Ο Σάμπρας δεν σταμάτησε εκεί, καθώς την τετραετία 1997-2000 ήταν πυραυλοκίνητος και έφτασε σε ισάριθμες κατακτήσεις, όντας στην κορυφή του ταμπλό.

Ο βασιλιάς του Wimbledon

Τη «σκυτάλη» από τον Σάμπρας, πήρε ο Ρότζερ Φέντερερ. To ρόλο του διάδοχου-κυρίαρχου, τον υπηρέτησε επάξια ο Ελβετός, καθώς μέτρησε οκτώ τίτλους που αποτελεί αριθμό-ρεκόρ για τη διοργάνωση.

Ο Φέντερερ ξεκίνησε το ιστορικό σερί το 2003, χωρίς όμως να βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου. Την αμέσως επόμενη σεζόν, βρέθηκε στο νούμερο 1 της παγκόσμιας κατάταξης για πρώτη φορά στην καριέρα του και αφού δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς… κατέκτησε το Wimbledon, κερδίζοντας με 3-1 σετ τον Ρόντικ.

Την ίδια ακριβώς κατάληξη είχαν και οι επόμενες τρεις χρονιές, με τον Ελβετό να φτάνει τις πέντε συνεχόμενες κατακτήσεις. Την μονοτονία ή πιο απλά την κυριαρχία, έμελλε να «σπάσει» ο Ράφαελ Ναδάλ το 2008, αφού σε έναν συγκλονιστικό τελικό επικράτησε με 3-2 σετ, μετά από σχεδόν έξι ώρες αγώνα!

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Ο σπουδαίος Τζόκοβιτς έκανε «last dance» ή όχι;

Ο τενίστας με τον οποίο ισοβαθμεί ο Σάμπρας στον αριθμό κατακτήσεων είναι ο Νόβακ Τζόκοβιτς. Ο Σέρβος τενίστας βρίσκεται στην κορυφή με το αδιανόητο αριθμό των 24άρων Grand Slam και το γρασίδι αποτελούσε παραδοσιακά μία από τις αγαπημένες του επιφάνειες.

«Σεφτέ» έκανε το 2011, αφού κέρδισε με 3-1 τον Ναδάλ και την επόμενη μέρα βρέθηκε στην κορυφή της κατάταξης. Σε δύο περιπτώσεις ο «Νόλε» κατέκτησε το Wimbledon σε διαδοχικές χρονιές, όντας το νούμερο 1. Αρχικά, ήταν η διετία 2014-2015 για να ακολουθήσουν οι… εύκολες επικρατήσεις το 2021, 2022, απέναντι σε Μπερετίνι και Κύργιο.

Μένει να φανεί αν ο «Νόλε» θα δώσει ακόμη μία παράσταση στο Όπεν της Μεγάλης Βρετανίας την επόμενη χρονιά, όταν και θα διανύει το 40ο έτος του.

Ο Γιάνικ Σίνερ μπήκε σε ένα κλειστό «κλαμπ», που αποτελείται από τους τρεις τενίστες, με τις περισσότερες κατακτήσεις όσον αφορά στο Wimbledon. Ο Ιταλός βρίσκεται ακόμα σε πολύ καλή ηλικία (24 ετών), οπότε έχει όλο το χώρο και το χρόνο να μεγαλουργήσει και γιατί όχι να φτάσει ή ακόμα και να ξεπεράσει τους προαναφερθέντες θρύλους του αθλήματος.

Κωνσταντίνος Κοντογεώργος