Τεχνολογία

Από την περασμένη Πέμπτη προβάλλεται στις αίθουσες η «Gorgona», πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας της κινηματογραφίστριας, εικαστικού και visual artist Εύης Καλογηροπούλου, η οποία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της πέρυσι, εντός διαγωνισμού, στην Εβδομάδα Κριτικής του κινηματογραφικού Φεστιβάλ Βενετίας. Η ιστορία της «Gorgona» τοποθετείται σε «ένα άχρονο δυστοπικό μέλλον, σε μια πατριαρχική πόλη – κράτος που μαστίζεται από βία και περιβαλλοντική μόλυνση, εκεί όπου δύο γυναίκες επαναστατούν και αγωνίζονται για την ελευθερία και την ταυτότητά τους, μετατρέποντας εαυτές σε σύμβολα αντίστασης και μεταμόρφωσης», όπως αναφέρεται στην επίσημη παρουσίασή της. «ΤΑ ΝΕΑ» συνομίλησαν με τη δημιουργό, της οποίας η πρώτη μικρού μήκους, «Motorway 65», έκανε πρεμιέρα στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Καννών το 2021 και έναν χρόνο μετά η ταινία της «Στον θρόνο του Ξερξη», όπου εμφανίζεται ο Γιώργος Μαζωνάκης, έλαβε το βραβείο CANAL+ στην Εβδομάδα Κριτικής των Καννών.

Δεν νομίζω ότι βρισκόμαστε ακριβώς σε μια φάση γυναικείας επανάστασης – αντίθετα, σε πολλά επίπεδα βλέπουμε και οπισθοδρόμηση. Το γεγονός ότι ύστερα από δεκαετίες προόδου στα θέματα ισότητας επανέρχονται ξανά στον δημόσιο διάλογο ζητήματα όπως το δικαίωμα στην άμβλωση, από μόνο του μοιάζει δυστοπικό. Παρότι πρόκειται για κατακτημένα δικαιώματα μέσα από αγώνες και θυσίες γυναικών, βλέπουμε ότι καθώς οδεύουμε στο 2030 τίθενται ξανά υπό αμφισβήτηση.

Ταυτόχρονα, όμως, οι γυναίκες γινόμαστε όλο και πιο vocal και λιγότερο απολογητικές – τόσο στη δουλειά όσο και στην προσωπική μας ζωή, σε πράγματα που παλαιότερα δεν συζητούσαμε, και αυτό είναι ενθαρρυντικό. Οταν έγραφα την ταινία, πριν από δύο χρόνια, σκεφτόμουν μια πόλη – κράτος αποκομμένη από τις υπόλοιπες, όπου οι πόλεις ανταλλάσσουν ανθρώπους και αγαθά ώστε να αποκτήσουν πετρέλαιο.

Δεν ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς προς τα πού κατευθύνονται τα πράγματα όσον αφορά την ενέργεια και τον ρόλο των ορυκτών καυσίμων γενικότερα, ιδίως μετά την επανεκλογή του Τραμπ στις ΗΠΑ. Γίνονται πόλεμοι για το πετρέλαιο, άνθρωποι θυσιάζονται καθημερινά, και το πιο σκληρό είναι ότι αυτά τα παρακολουθούμε από την τηλεόραση σαν μία ακόμα είδηση. Ακόμα κι αν τα πράγματα μοιάζουν δυσοίωνα, δεν πρέπει και δεν μπορούμε να μένουμε μόνο σε αυτό αλλά να δούμε πώς μπορούμε να τα αλλάξουμε.

Αλήθεια; Δεν θα έλεγα ότι είναι ακριβώς έτσι… Δεν τη θεωρώ μια στρατευμένη ταινία και επίσης δεν γνωρίζω και πολλές τέτοιες ταινίες στο σύγχρονο σινεμά, ενώ το να προσπαθείς να περάσεις νοήματα ευαισθητοποίησης πάντα ήταν μία ανάγκη των δημιουργών.

Η «Gorgona» είναι μια ταινία μυθοπλασίας, αλλά όχι ένα μανιφέστο. Περιέχει fiction στοιχεία και δεν αφηγείται περιστατικά ζωής συγκεκριμένων ανθρώπων μέσα από πραγματικά γεγονότα, αλλά περιέχει σαφώς κοινωνικά στοιχεία που βέβαια παραμένουν ένα σενάριο ταινίας. Εκφράζω την άποψή μου πάνω σε κάποια ζητήματα, χωρίς να λειτουργώ από θυμό. Είμαι φεμινίστρια, αλλά δεν νιώθω οργισμένη, μιας και τα θέματα ισότητας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι διαρκούς αγώνα.

Παρατηρώ τις κοινωνικές ανισότητες και τις εκφράζω – τόσο μέσα από τις ταινίες μου όσο και μέσα από τον λόγο μου. Επίσης δεν με ενδιαφέρει να παρουσιάσω τις γυναίκες ως «άγιες» ή ως ηθικά ανώτερες καθώς δεν πιστεύω ότι το φύλο καθορίζει το πόσο «σωστός» ή «καλός» άνθρωπος είσαι, γιατί και αυτό είναι στερεοτυπικό, μιας και η ισότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα θα έπρεπε να μας αφορούν όλους. Αυτό που διατυπώνω είναι ότι ιστορικά δεν υπήρξαν ίσες ευκαιρίες, και αυτή δεν είναι απλά μια προσωπική άποψη, αλλά εδράζεται σε μη αμφισβητήσιμα δεδομένα διεθνών και ευρωπαϊκών οργανισμών.

Φυσικά και υπάρχουν επιρροές από άλλους δημιουργούς, ενώ διαβάζοντας για το «Mad Max» και τον Τζορτζ Μίλερ έμαθα ότι έχει ελληνικές ρίζες από τα Κύθηρα, και μάλιστα γνώρισα και κάποιον που τον ήξερε. Το είδος της μεταποκαλυπτικής φαντασίας δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στον ελληνικό κινηματογράφο, μιας και στην Ελλάδα κυριαρχούν περισσότερο οι κοινωνικές ταινίες και λιγότερο το genre σινεμά. Πιθανότατα αυτό σχετίζεται και με τις συνθήκες παραγωγής – οι genre ταινίες είναι συνήθως πιο απαιτητικές και κοστοβόρες.

Είμαι εικαστικός και πάντα θα είμαι. Επίσης δεν βλέπω σαφή διαχωρισμό ανάμεσα στις δύο ιδιότητες, της σκηνοθέτριας και της εικαστικού. Υπάρχουν πολλοί σκηνοθέτες που ξεκίνησαν από τα εικαστικά, αλλά και πολλοί που δεν έχουν τέτοιο υπόβαθρο και παρ’ όλα αυτά έχουν έντονη εικαστική ματιά.

Με έχουν επηρεάσει δημιουργοί με έντονη εικαστικότητα, όπως η Σαντάλ Ακερμάν, ο Γιώργος Λάνθιμος, ο Αλέξης Δαμιανός, η Ανιές Βαρντά, αλλά και σκηνοθέτες όπως ο Ταραντίνο. Το κάδρο, ο ρυθμός, η σύνθεση – όλα αυτά είναι και στοιχεία που συζητάμε και σε άλλες εικαστικές τέχνες, όπως οι γλυπτική, ζωγραφική, video art, installation art. Ο κινηματογράφος έχει αφήγηση και λόγο, αλλά παραμένει ένα οπτικό μέσο, καθότι αν δεν υπήρχε αυτή η διάσταση, θα διαβάζαμε απλώς σενάρια ο ένας στον άλλον.

Θεωρώ ότι γίνονται ενθαρρυντικά βήματα σε πολλά επίπεδα, ενώ υπάρχει και μια σημαντική δεξαμενή από ταλαντούχους δημιουργούς οι οποίοι σαφώς και χρειάζονται περισσότερες ευκαιρίες. Επίσης βλέπουμε ότι υπάρχουν παρουσίες σκηνοθετών και σκηνοθετριών σε σημαντικά φεστιβάλ στο εξωτερικό, όπου επιτυγχάνονται και σημαντικές διακρίσεις.

Αν ισχύει η ρήση ότι «η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα» (Καρλ Μαρξ), τότε σήμερα βρισκόμαστε στην πρώτη φορά. Είμαστε, δηλαδή, αντιμέτωποι με την επανάληψη της ιστορίας ως τραγωδίας.

Πρώτη φορά από πότε, όμως; Μα από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 και πιο συγκεκριμένα από το 1973. Τη χρονιά η οποία σφραγίστηκε ανεξίτηλα από ιστορικά γεγονότα, στη σκακιέρα της γεωπολιτικής και της οικονομίας, η «σκιά» των οποίων δεν έχει σβήσει ούτε σήμερα, μισό και πλέον αιώνα μετά.

Από την ήττα των Ηνωμένων Πολιτειών στον Πόλεμο του Βιετνάμ. Από τον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ και το συνακόλουθο πετρελαϊκό εμπάργκο των αραβικών κρατών σε βάρος της Δύσης, που προκάλεσε την πρώτη παγκόσμια ενεργειακή κρίση. Από τον τερματισμό του προγράμματος «Apollo» και των επανδρωμένων αποστολών στη Σελήνη. Από την έναρξη της δίκης για το πολύκροτο σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ. Αλλά και από το πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Σαλβαδόρ Αλιέντε.

Και γιατί τραγωδία και όχι φάρσα; Μα προφανώς, επειδή αυτό είναι κάτι που μπορεί να συμπεράνει καθένας και καθεμία από εμάς, με βάση όσα συμβαίνουν γύρω μας. Τους πολέμους, την ενεργειακή κρίση, την επιστροφή στο διάστημα και τα σκάνδαλα που κλονίζουν κυβερνήσεις.

Όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία, εδώ και πάνω από τέσσερα χρόνια και στη Μέση Ανατολή για έκτη εβδομάδα, καθώς και όσα προηγήθηκαν στη Γάζα, μαρτυρούν ότι βρισκόμαστε σε μια νέα εποχή πολέμων. Μια περίοδο, δηλαδή, στην οποία η διπλωματία αποδεικνύεται ανεπαρκής και έχει επιλεγεί «η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα».

Αρκετοί ίσως απορήσουν: Μα πώς και γιατί έχουν σχέση, από αυτή την άποψη, το 1973 με το 2026; Για δύο πολύ απλούς λόγους.

Ο ένας είναι ότι, όπως και τότε, η Μέση Ανατολή έχει τυλιχτεί στις φλόγες. Παρά δε το ότι αυτή τη φορά στη θέση των συνασπισμένων αραβικών κρατών απέναντι στο Ισραήλ βρίσκεται το Ιράν, η αιτία είναι η ίδια: δεν έχει ξεκαθαρίσει ποιος έχει το πάνω χέρι στην ευαίσθητη και στρατηγική αυτή περιοχή, ούτε ποιος την ελέγχει – μαζί με τα ενεργειακή της αποθέματα.

Ο δεύτερος είναι ότι με την τροπή που δείχνει να παίρνει ο πόλεμος, οι ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ βρίσκονται αντιμέτωπες με την απειλή μιας νέας επώδυνης ήττας. Έστω και αν, όπως και στην περίπτωση του Βιετνάμ, διαθέτουν συντριπτική στρατιωτική υπεροπλία στα χαρτιά και ένα πανίσχυρο σύμμαχο.

Εδώ τα πράγματα είναι πιο καθαρά. Ήδη, άλλωστε, είναι πολλοί οι αναλυτές που θεωρούν ότι η ενεργειακή κρίση που έχει ξεσπάσει μετά την επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν και το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ είναι πιο σοβαρή από την αντίστοιχη που πυροδοτήθηκε από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, το 2022 και μπορεί να συγκριθεί μόνο με εκείνη του 1973.

«Η έκβαση του πολέμου στο Ιράν μοιάζει αβέβαιη, όμως το πετρελαϊκό σοκ που προκάλεσε έχει αποκαλύψει μια ιστορικών διαστάσεων αδυναμία της παγκόσμιας οικονομίας. Συγκεκριμένα, ποτέ ο κόσμος δεν εισήλθε σε μια οποιαδήποτε κρίση όντα ήδη αντιμέτωπος με τόσο υψηλά επίπεδα δημοσιονομικού ελλείμματος και δημίου χρέους. Κάτι που περιορίζει τις δυνατότητες των κυβερνήσεων να περιορίσουν τις συνέπειες των αυξημένων τιμών της ενέργειας», γράφει χαρακτηριστικά στους Financial Times ο Ρούτσιρ Σάρμα, πρόεδρος του ινστιτούτου Rockefeller International και συγγραφέας, πρόσφατα, του βιβλίου «Τι πήγε στραβά με τον Καπιταλισμό;».

«Είμαι αναγκασμένη να γνωρίζω πράγματα τα οποία δεν με αφήνουν να κοιμηθώ», είπε από την πλευρά της στον Economist η πρόεδρος της ΕΚΤ, Κριστνίν Λαγκάρντ. Για να προσθέσει ότι στην περίπτωση που αυτός ο πόλεμος διαρκέσει «χρόνια» – κάτι που θεώρησε πιθανό – τότε οι μακροπρόθεσμες συνέπειες «πιθανώς θα ξεπεράσουν οτιδήποτε έχουμε φανταστεί σήμερα».

Στο παραπάνω φόντο, δεν θα ήταν περίεργο να αναρωτηθεί κανείς: Μα αλήθεια, μπροστά στις μεγάλες κρίσεις και προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα σήμερα, είναι δυνατόν οι ΗΠΑ να σκέφτονται την επιστροφή στη Σελήνη και την κατάκτηση του διαστήματος;

Η απάντηση κρύβεται ακριβώς εκεί από όπου οι περισσότεροι θα περίμεναν, λογικά σκεπτόμενοι, να προέλθει η αναβολή των φιλόδοξων σχεδίων που οδήγησαν στην εκτόξευση του «Άρτεμις ΙΙ», αυτή την εβδομάδα: Στο γεγονός, δηλαδή, ότι οι προκλήσεις είναι τόσο μεγάλες και ο ανταγωνισμός τόσο έντονος και βίαιος που κανένα πεδίο δεν μπορεί να μείνει εκτός.

Ούτε, φυσικά, το διάστημα, που αποδεδειγμένα πλέον θα αποτελέσει ένα από τα πεδία στα οποία θα κριθούν οι πόλεμοι του μέλλοντός μας, όπως άλλωστε έχει φανεί τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Μέση Ανατολή.

Το σκηνικό δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να είναι πλήρες εάν δεν συνοδευόταν από μπαράζ επιθέσεων κατά της δημοκρατίας και των θεσμών της. Όπως ακριβώς ταιριάζει σε μια περίοδο κρίσεων, πολέμων και ανταγωνισμών.

Από τη στιγμή, άλλωστε, που το διεθνές δίκαιο πάει περίπατο και αρκετοί συνωστίζονται για να έχουν την τιμή να είναι αυτοί που θα βάλουν το τελευταίο… καρφί στο φέρετρό του, δεν θα μπορούσαμε να αναμένουμε οτιδήποτε διαφορετικό.

Τηρουμένων των αναλογιών, λοιπόν, δεν θα πρέπει να προκαλεί έκπληξη η εικόνα της επιδρομής των Αμερικανών κομάντος στο Καράκας και η απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας και της συζύγου του. Ήταν κάτι, εξάλλου, που αποφασίστηκε από τη στιγμή που κατέστη σαφές ότι οι επίδοξοι «Πινοσέτ της Βενεζουέλας» δεν διέθεταν την αναγκαία ισχύ για να ανατρέψουν το καθεστώς.

Όπως δεν είναι τυχαία η εικόνα των μικρών και μεγάλων σκανδάλων που πνίγουν πολλές χώρες της Δύσης, καθώς το ξεκαθάρισμα λογαριασμών και η αναδιάταξη του σκηνικού επιταχύνονται – και στο εσωτερικό τους.

Να, λοιπόν, που η ιστορία του 1973 επαναλαμβάνεται ως τραγωδία, με τις συνέπειές της να είναι ακόμη άδηλες και χωρίς να αποκλείεται να αποδειχθούν πιο σοβαρές από ότι πριν από 53 χρόνια.

Η ανθρωπότητα μπορεί ακόμη να μάθει και να συνειδητοποιήσει πόσο σοβαρό είναι αυτό που την απειλεί. Για να αναζητήσει, στη συνέχεια, αν υπάρχει κάτι που μπορεί να κάνει ώστε να μην είναι αντικείμενο, αλλά υποκείμενο της ίδιας της ιστορίας της.

Νέο ρεκόρ ρυθμίσεων κατέγραψε η πλατφόρμα του Εξωδικαστικού Μηχανισμού τον Μάρτιο, με τη συνολική ονομαστική αξία των ρυθμισμένων οφειλών να υπολογίζεται στα 982,33 εκατ. ευρώ, ενώ ο αριθμός των ρυθμίσεων ανήλθε σε 2.879. Το μέσο ύψος ρυθμισμένης οφειλής τον Μάρτιο ανήλθε σε περισσότερα από 340.000 ευρώ, κατά 10% μεγαλύτερο από το αντίστοιχο μέγεθος από την αρχή λειτουργίας του μηχανισμού.

Η αύξηση όλων των μεγεθών γύρω από τις ρυθμίσεις ληξιπρόθεσμων οφειλών αντανακλά σε μεγάλο βαθμό την ένταξη των μεσαίων εισοδημάτων μεταξύ των επιλέξιμων οφειλετών για τους οποίους η ρύθμιση γίνεται αυτομάτως αποδεκτή από τον πιστωτή (Δημόσιο, τράπεζα ή servicer). Οπως προκύπτει από τα στοιχεία για τις ρυθμίσεις από τον Ιούλιο του 2025 και έπειτα, όταν και η αλλαγή των ορίων άρχισε να φέρνει αποτελέσματα, περίπου μία στις τέσσερις ρυθμίσεις (25,4%) γίνεται χάρη στη διεύρυνση των εισοδηματικών και περιουσιακών κριτηρίων.

Από τον Ιούλιο έχουν γίνει 4.975 ρυθμίσεις στο πλαίσιο των νέων ορίων, σε σύνολο 19.608. Αλλωστε, στο ίδιο διάστημα έχουν ολοκληρωθεί ακόμα 2.616 ρυθμίσεις βάσει της διάταξης για τους ευάλωτους οφειλέτες και τα άτομα με αναπηρία (ΑμεΑ). Δηλαδή, περίπου το 65% των υποχρεωτικά αποδεκτών από τους πιστωτές ρυθμίσεων αφορά οφειλέτες με μεσαία εισοδήματα.

Από την αρχή λειτουργίας του εξωδικαστικού, τα πιστοποιητικά ευάλωτου οφειλέτη που έχουν εκδοθεί ανέρχονται σε 28.197. Σημειώνεται όμως ότι δεν πρόκειται για μοναδικούς οφειλέτες, καθώς τα εν λόγω πιστοποιητικά έχουν διάρκεια τριών μηνών και επανεκδίδονται.

Υπενθυμίζεται ότι ο ν. 5193/2025 ορίζει ότι οι ρυθμίσεις του εξωδικαστικού για συνολικές οφειλές έως 300.000 ευρώ γίνονται αυτομάτως αποδεκτές για:

Μονοπρόσωπα νοικοκυριά: Ετήσιο εισόδημα έως 14.000 ευρώ, περιουσιακά στοιχεία έως 240.000 ευρώ και καταθέσεις έως 14.000 ευρώ.

Ζευγάρια: Ετήσιο εισόδημα έως 21.000 ευρώ, περιουσιακά στοιχεία έως 270.000 ευρώ και καταθέσεις έως 21.000 ευρώ.

Ζευγάρια/μονογονεϊκές οικογένειες με ένα ανήλικο τέκνο: Ετήσιο εισόδημα έως 28.000 ευρώ, περιουσιακά στοιχεία έως 300.000 ευρώ και καταθέσεις έως 28.000 ευρώ.

Ζευγάρια/μονογονεϊκές οικογένειες με δύο ανήλικα τέκνα: Ετήσιο εισόδημα έως 35.000 ευρώ, περιουσιακά στοιχεία έως 330.000 ευρώ και καταθέσεις έως 35.000 ευρώ.

Ζευγάρια/μονογονεϊκές οικογένειες με τρία ή παραπάνω ανήλικα τέκνα: Ετήσιο εισόδημα έως 42.000 ευρώ, περιουσιακά στοιχεία έως 360.000 ευρώ και καταθέσεις έως 42.000 ευρώ.

Παράλληλα, παράταση μέχρι τις 20 Μαΐου (αντί για αρχική προθεσμία έως τις 2 Απριλίου) έχει δοθεί για την υποβολή δεσμευτικών προσφορών για τη δημιουργία του Φορέα Απόκτησης και Επαναμίσθωσης Ακινήτων (ΦΑΕΑ). Για τον διαγωνισμό έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον οι: Bain Capital Credit, Christofferson, Robb & co. LLC, Fortress Credit Corp και Resolute Cepal Greece Ανώνυμη Εταιρεία.

Υπενθυμίζεται ότι με 100 εκατ. ευρώ συνολικά θα συμμετέχουν στον ανάδοχο και οι τέσσερις συστημικές τράπεζες (Eurobank, Πειραιώς, ΕΤΕ και Alpha Bank). Βάση για τη λειτουργία του Φορέα θα αποτελέσουν σε πρώτη φάση οι 386 ευάλωτοι οφειλέτες που έχουν ενταχθεί στο Ενδιάμεσο Πρόγραμμα Προστασίας της α΄ κατοικίας.

Ο Φορέας θα επιτρέπει στους οφειλέτες να συνεχίσουν να μένουν στην κατοικία τους για 12 χρόνια πληρώνοντας μηνιαίο ενοίκιο, και στο πέρας αυτής της περιόδου θα μπορούν να επαναγοράσουν το ακίνητο, αφαιρώντας από την τιμή τα καταβληθέντα ενοίκια.

Τέλος, σε ό,τι αφορά τον προαναγγελθέντα από τον Κυριάκο Πιερρακάκη μηχανισμό για τον διαχωρισμό της περιουσίας που μπορεί να εκποιηθεί στο πλαίσιο ρύθμισης, που στόχο έχει την προστασία της α’ κατοικίας και την εξαίρεσή της από τα περιουσιακά στοιχεία που πηγαίνουν προς εκποίηση, πηγές αναφέρουν ότι η ρύθμιση δρομολογείται, όμως δεν έχει ακόμα αποσαφηνιστεί πότε θα ψηφιστεί από τη Βουλή.

Μια νέα ανακάλυψη του διαστημικού τηλεσκοπίου TESS της NASA φέρνει στο φως έναν ακόμη εξωπλανήτη τύπου «Καυτού Δία». Η διεθνής ομάδα αστρονόμων εντόπισε τον πλανήτη TOI-7169 b, ο οποίος περιφέρεται γύρω από ένα άστρο με χαμηλή περιεκτικότητα σε μέταλλα — ένα σπάνιο φαινόμενο για τέτοιου είδους πλανητικά συστήματα. Τα ευρήματα παρουσιάστηκαν σε επιστημονική εργασία που δημοσιεύθηκε στις 26 Μαρτίου στην πλατφόρμα arXiv.

Το TESS συνεχίζει την αποστολή του, παρατηρώντας περίπου 200.000 φωτεινά άστρα κοντά στον Ήλιο με στόχο τον εντοπισμό διερχόμενων εξωπλανητών. Μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί σχεδόν 8.000 πιθανοί εξωπλανήτες, γνωστοί ως TESS Objects of Interest (TOI), εκ των οποίων 765 έχουν επιβεβαιωθεί επισήμως.

Η ομάδα του αστρονόμου Τζόσουα Ντ. Σάιμον από το Observatories of the Carnegie Institution for Science στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια επιβεβαίωσε ένα ακόμη αντικείμενο TOI. Το τηλεσκόπιο εντόπισε σήμα διέλευσης στην καμπύλη φωτός του άστρου TOI-7169, τύπου G3V, σε απόσταση περίπου 1.477 ετών φωτός. Η πλανητική φύση του σήματος επιβεβαιώθηκε μέσω επίγειων παρατηρήσεων και φασματοσκοπικών μετρήσεων.

«Σε αυτή την εργασία παρουσιάζουμε την ανακάλυψη του TOI-7169 b, ενός γιγάντιου πλανήτη που περιφέρεται σε μικρή τροχιά γύρω από ένα άστρο φτωχό σε μέταλλα», σημειώνουν οι ερευνητές στη μελέτη τους.

Ο νέος πλανήτης έχει ακτίνα 1,475 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Δία και μάζα περίπου 0,41 φορές τη μάζα του, με πυκνότητα 0,159 g/cm3. Ολοκληρώνει μία τροχιά γύρω από το άστρο του κάθε 3,44 ημέρες, σε απόσταση περίπου 0,043 AU. Η θερμοκρασία ισορροπίας του εκτιμάται στους 1.631 Κελσίου.

Με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά, οι αστρονόμοι ταξινομούν τον TOI-7169 b ως «διογκωμένο καυτό Δία». Οι πλανήτες αυτής της κατηγορίας μοιάζουν με τον Δία του Ηλιακού Συστήματος, αλλά κινούνται σε πολύ κοντινές τροχιές με περιόδους μικρότερες των δέκα ημερών, γεγονός που τους προσδίδει εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες επιφάνειας.

Οι επιστήμονες υπογραμμίζουν πως η ανίχνευση του TOI-7169 b είναι ιδιαίτερα σπάνια, καθώς οι πλανήτες συνήθως σχηματίζονται γύρω από άστρα πλούσια σε μέταλλα. Η περαιτέρω μελέτη του συστήματος μπορεί να συμβάλει στην κατανόηση της σχέσης ανάμεσα στη χημική σύσταση των άστρων και στα χαρακτηριστικά των πλανητών, καθώς και να καθορίσει το ελάχιστο επίπεδο μεταλλικότητας που απαιτείται για τον σχηματισμό ενός πλανήτη.

Το άστρο TOI-7169 είναι ένας ελαφρώς εξελιγμένος αστέρας τύπου G, με ακτίνα περίπου 1,5 φορές εκείνη του Ήλιου και μάζα 0,88 ηλιακών μαζών. Έχει θερμοκρασία 5.714 Κ, μεταλλικότητα -0,72 dex και ηλικία περίπου 12,3 δισεκατομμυρίων ετών. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι μπορεί να είναι το αρχαιότερο και πιο φτωχό σε μέταλλα άστρο που φιλοξενεί γνωστό διερχόμενο γιγάντιο πλανήτη.

Η μεγάλη ακτίνα του πλανήτη, η χαμηλή μεταλλικότητα του άστρου και η φωτεινότητά του καθιστούν το σύστημα TOI-7169 ιδανικό στόχο για μελλοντικές μελέτες μέσω φασματοσκοπίας διέλευσης.

«Μελλοντικές παρατηρήσεις της ατμόσφαιρας του TOI-7169 b θα μπορούσαν να αποκαλύψουν πώς η μεταλλικότητα επηρεάζει τις φυσικές ιδιότητες των γιγάντιων πλανητών», καταλήγουν οι επιστήμονες.

Ο Ολυμπιακός προχώρησε σε αλλαγή στην τεχνική ηγεσία της ομάδας μπάσκετ γυναικών, ανακοινώνοντας την έναρξη της συνεργασίας του με τον Αχμέντ Ενζόγια.

Ο 53χρονος τεχνικός διαδέχεται τη Φρόσω Δρακάκη, σηματοδοτώντας μια νέα περίοδο για το τμήμα.

Ο Ενζόγια διαθέτει σημαντική εμπειρία από το υψηλότερο επίπεδο, έχοντας εργαστεί σε διοργανώσεις της EuroLeague, ενώ παράλληλα παραμένει ομοσπονδιακός προπονητής της εθνικής ομάδας του Καμερούν.

“Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ Σ.Φ.Π. ανακοινώνει την έναρξη της συνεργασίας του με τον Αχμέντ Ενζόγια. Ο Γάλλος προπονητής αναλαμβάνει την τεχνική ηγεσία της ομάδας μπάσκετ Γυναικών του συλλόγου.

Από το 2019 έως το 2026, ο 53χρονος τεχνικός εργάστηκε στην Μονπελιέ, έχοντας εμπειρία από το γαλλικό πρωτάθλημα και την Euroleague. Από το 2021 έως σήμερα, ο Αχμέντ Ενζόγια είναι προπονητής της Εθνικής Καμερούν. Ανέλαβε το Καμερούν από τη θέση 134 της παγκόσμιας κατάταξης και την οδήγησε στο Νο.37.

«Νιώθω μεγάλη τιμή και είμαι ενθουσιασμένος που αναλαμβάνω προπονητής στην ομάδα μπάσκετ Γυναικών του Ολυμπιακού. Το να εντάσσομαι σε έναν σύλλογο με τόσο πλούσια ιστορία και ταυτότητα γεμάτη πάθος είναι μια ξεχωριστή στιγμή στην καριέρα μου.

Νιώθω τόσο περήφανος και έτοιμος για την πρόκληση που έχω μπροστά μου. Ο Ολυμπιακός δεν είναι απλώς μια ομάδα μπάσκετ, είναι ένα σύμβολο αριστείας, φιλοδοξίας και ακλόνητης υποστήριξης.

Γνωρίζω, ότι αυτή η ομάδα αντιπροσωπεύει μια κουλτούρα νίκης, ισχυρές αξίες και μια βαθιά σύνδεση με τους φιλάθλους της.

Οι προσδοκίες είναι υψηλές. Οι στόχοι μου είναι σαφείς, να χτίσω μια ανταγωνιστική, πειθαρχημένη και φιλόδοξη ομάδα, που να παίζει με ένταση και ευφυΐα.

Θέλω να βελτιωνόμαστε κάθε μέρα, να είμαστε ανταγωνιστικοί στο υψηλότερο επίπεδο και να φέρνουμε επιτυχίες στον σύλλογο.

Εξίσου σημαντικό είναι, ότι θέλω να εξελίσσω παίκτριες, να δημιουργήσω ένα ισχυρό ομαδικό πνεύμα και να εδραιώσω μια σαφή ταυτότητα, εντός και εκτός γηπέδου.

Στους οπαδούς μας, θέλω να πω, ότι θα δώσουμε τα πάντα για αυτή τη φανέλα.

Το πάθος σας είναι η κινητήρια δύναμη αυτού του συλλόγου και θα εργαζόμαστε σκληρά, κάθε μέρα, για να σας κάνουμε ακόμα πιο περήφανους από ό,τι είστε σήμερα.

Θα αγωνιστούμε μαζί, θα στοχεύσουμε να πετύχουμε σπουδαία πράγματα μαζί. Είμαι έτοιμος να ξεκινήσω αυτό το ταξίδι και να αφοσιωθώ πλήρως στον Ολυμπιακό.

Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη».

Ξεσπώντας σε κλάματα, η Ιωάννα Τούνη απευθύνθηκε στους διαδικτυακούς της ακόλουθους μετά τη σύλληψή της το Σάββατο, αφού είχε δημοσιεύσει φωτογραφία ενός από τους καταδικασθέντες στην υπόθεση revenge porn με θύμα την ίδια, τον οποίο συνάντησε σε νυχτερινό κέντρο κατά τον εορτασμό της νίκης της.»

Μετά από μήνυση του άντρα για συκοφαντική δυσφήμιση, συνελήφθη και οδηγήθηκε στο αυτόφωρο για να αφεθεί τελικά ελεύθερη με προφορική εντολή εισαγγελέα.

Με βίντεο, που ανάρτησε στον προσωπικό της λογαριασμό στο instagram, παρουσίασε τη δική της θέση και τις σκέψεις της για όσα συνέβησαν. Όπως υποστήριξε δεν έχει έρθει πραγματική δικαίωση, αφού οι δύο δράστες παραμένουν ελεύθεροι και γιορτάζουν τη δική τους «νίκη». Αντιθέτως, η ίδια βρέθηκε στο κρατητήριο. Η εξέλιξη αυτή την οδήγησε στην απόφαση να ασκήσει έφεση, όπως και οι δύο άντρες, επιδιώκοντας αυστηρότερη ποινή.

«Καλημέρα και καλή εβδομάδα, συμπεθερές μου, θα έλεγα εάν η ζωή μου δεν ήταν μία τεράστια φαρσοκωμωδία, γιατί πραγματικά νομίζω ότι κάποιος μου κάνει πλάκα με όλα αυτά που συμβαίνουνε. Παραλίγο να περάσω όλο το Σαββατοκύριακό μου μέσα στη φυλακή. Να τα πιάσουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Μετά το δικαστήριο κι αφού βγήκε η απόφαση, η οποία καταδίκασε και τους δύο κατηγορούμενους ως ένοχους πλέον για κακούργημα, με τρία και τέσσερα χρόνια φυλάκιση αντίστοιχα με αναστολή, οι κολλητοί μου πήραν τηλέφωνο σε ένα νυχτερινό κέντρο και έκαναν κράτηση για να βγούμε να γιορτάσουμε, είπαμε συγκεκριμένα ”μία κράτηση στο όνομα Τούνη”, για να γιορτάσουμε και το δικαστήριο. Πώς έσπασε ο διάολος το πόδι του; Και μία έξοδο που τόσο πολύ περίμενα, μία λυτρωτική έξοδος έτσι, με την παρέα μου αφού νικήσαμε σε ένα δικαστήριο μετά από εννιά χρόνια δίπλα μου ακριβώς έτυχε να κάθεται ο κακοποιητής μου. Ο άνθρωπος ο οποίος εκούσια, με τη θέλησή του, με πλήρη γνώση, σήκωσε το τηλέφωνό του και τράβηξε εμένα σε ερωτική στιγμή μαζί με τον κολλητό του εν αγνοία μου. Πράγμα το οποίο αποδείχτηκε και από το δικαστήριο και πλέον δεν είναι απλά κατηγορούμενος, είναι ένοχος. Ένοχος για κακούργημα, ξαναλέω».

Στη συνέχεια, περιέγραψε όσα εκτυλίχθηκαν στο μαγαζί στο οποίο συνάντησε απρόσμενα τον έναν από τους δύο δράστες: «Αλλά επειδή η δικαιοσύνη μάλλον είναι μία έννοια αόριστη, ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν θα μπει ποτέ φυλακή. Είναι έξω με αναστολή και φυσικά εφόσον δεν του επιβλήθηκε κανένα πρόστιμο, εφόσον και εγώ δεν του ζήτησα καμία χρηματική αποζημίωση, καθώς δεν ήθελα φυσικά τα λεφτά του, το μόνο που ήθελα είναι ουσιαστική απονομή δικαιοσύνης, βγήκε λοιπόν και αυτός να γιορτάσει τη νίκη του, γιατί πρακτικά το όνομά του δεν μαθεύτηκε ποτέ, δεν πλήρωσε ποτέ κανένα χρηματικό ποσό πουθενά και δεν μπήκε φυλακή, ούτε πρόκειται να μπει. Εννοείται πως ένιωσα πάρα πολύ άσχημα. Να πρέπει να βρίσκομαι έξω την ημέρα που βγήκα… πόσο τραγική ειρωνεία, την ημέρα που βγήκα να γιορτάσω τη νίκη μου στο δικαστήριο, τη δικαίωση τέλος πάντων, τη δικαίωση στο δικαστήριο, να γιορτάζει δίπλα μου ο άνθρωπος ο οποίος με κακοποίησε. Ζήτησα πάρα πολλές φορές από τους υπεύθυνους στο μαγαζί, τους οποίους γνώριζα, να φύγει. Δεν έφευγε. Οι άνθρωποι προσπάθησαν είναι η αλήθεια, αλλά δεν έφευγε, με κοιτούσε εριστικά. Ήθελα να φύγω εγώ γιατί προφανώς δεν μπορούσα να περάσω καλά με τον άνθρωπο αυτόν να γιορτάζει στα δύο μέτρα. Αλλά οι φίλοι μου μού λέγανε, ”Ιωάννα, έχουμε νικήσει, δεν θα φύγουμε εμείς με το κεφάλι σκυμμένο. Αυτός πρέπει να φύγει. Αν έχει ίχνος τσίπας, πρέπει να αποχωρήσει”. Τέλος πάντων, εν τέλει φύγαμε εμείς, αναγκαστήκαμε να αποχωρήσουμε από το μαγαζί, ενώ αυτός έμεινε και συνέχισε να διασκεδάζει, ο άνθρωπος που με κακοποίησε. Καθώς στα χαρτιά η νίκη μπορεί να ήταν δική μου, αλλά στη ζωή η νίκη ήταν δική του. Γι’ αυτό και όντως. ήταν καλή ιδέα να βγει στα μπουζούκια να το κάψει. Φεύγοντας ένιωσα τόσο πολύ πνιγμένη από την αδικία που υπάρχει σε αυτή τη ζωή, που εγώ προσπαθώ επί εννέα ολόκληρα χρόνια να δικαιωθώ γι’ αυτή την υπόθεση. Το όνομά μου έχει διασυρθεί παντού, μου έχει μείνει δια παντός η ρετσινιά της βίζιτας».

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Ι ω ά ν ν α Τ ο ύ ν η (@j.touni)

Ο Στέφανος Τσιτσιπάς ξεκίνησε με απογοητευτικό τρόπο τις υποχρεώσεις του στο Μόντε Κάρλο, γνωρίζοντας τον αποκλεισμό από τον πρώτο του αγώνα. Ο Έλληνας τενίστας δεν κατάφερε να αποδώσει σε υψηλό επίπεδο, με αποτέλεσμα να ηττηθεί με 2-0 σετ (7-5, 6-4) από τον εξαιρετικό Φρανσίσκο Σερούντολο.

Η συγκεκριμένη ήττα έχει σοβαρό αντίκτυπο για τον 27χρονο Έλληνα, καθώς δεν κατάφερε να υπερασπιστεί τους βαθμούς που είχε συγκεντρώσει από την περσινή του παρουσία, γεγονός που τον οδήγησε σε πτώση 17 θέσεων, φτάνοντας πλέον στο Νο.65 της παγκόσμιας κατάταξης.

Στο πρώτο σετ, ο Τσιτσιπάς βρέθηκε πίσω με break, αλλά αντέδρασε δυναμικά και ανέτρεψε την κατάσταση, φτάνοντας να σερβίρει για την κατάκτησή του στο 5-3. Ωστόσο, δεν μπόρεσε να το ολοκληρώσει, με τον Σερούντολο να απαντά εντυπωσιακά και να κατακτά τέσσερα διαδοχικά games, κλείνοντας το σετ με 7-5.

Ανάλογη ήταν η εξέλιξη και στο δεύτερο σετ, όπου ο Αργεντινός προηγήθηκε νωρίς με 4-0. Ο Τσιτσιπάς κατάφερε να επιστρέψει και να ισοφαρίσει σε 4-4, όμως δεν διατήρησε την ίδια ένταση μέχρι το τέλος, χάνοντας ξανά το σερβίς του σε κομβικό σημείο.

Ο Σερούντολο αξιοποίησε την ευκαιρία, κράτησε το σερβίς του και με 6-4 εξασφάλισε την πρόκριση, αφήνοντας τον Τσιτσιπά εκτός συνέχειας από πολύ νωρίς στη διοργάνωση.

Πώς χτυπήθηκε το αμερικανικό F-15 στο Ιράν και πώς έγινε η επιχείρηση διάσωσης των ΗΠΑ;

Όλα έγιναν στις 3 Απριλίου 2026 στο Όρος Ζάγκρος, κοντά στα σύνορα Ιράν – Ιράκ. Αυτό το έδαφος χαρακτηρίζεται από απόκρημνες κορυφές και βαθιές, στενές κοιλάδες. Αποτελεί εφιάλτη για τους πιλότους, αλλά προσφέρει εξαιρετική κάλυψη για να κρυφτούν από τα ραντάρ μεγάλου βεληνεκούς. Ωστόσο, επιτρέπει στις εχθρικές δυνάμεις να στήσουν ενέδρες με αντιαεροπορικά όπλα μικρού βεληνεκούς.

Πώς όμως οι ΗΠΑ έχασαν ένα F-15, ένα A-10 Warthog, καθώς και σχεδόν ένα ελικόπτερο της ομάδας διάσωσης και ένα drone Reaper μέσα σε μία μόνο νύχτα;

Όλα ξεκίνησαν στις 02:15. Μία μοίρα δύο F-15 διέσχισε τα σύνορα σε χαμηλό υψόμετρο. Ένας πιλότος και ένας αξιωματικός οπλικών συστημάτων πετούσαν προς τον στόχο τους, ένα βαθιά θαμμένο οχυρό διοίκησης. Χρησιμοποίησαν ραντάρ παρακολούθησης εδάφους για να κρυφτούν στην κοιλάδα, παραμένοντας κάτω από το βλέμμα του ιρανικού δικτύου πυραύλων μακράς εμβέλειας.

Αλλά τι συμβαίνει όταν πρέπει να χτυπήσουν; Για να ρίξει τον πύραυλο, το αεροσκάφος έπρεπε να σηκωθεί και να κινηθεί πάνω από τα βουνά. Αυτό σημαίνει ότι ξεπερνά τον ορίζοντα του ραντάρ. Από κάτω, ένα εξαιρετικά ευκίνητο πυραυλικό σύστημα περιμένει. «Κλειδώνει» τον στόχο και δύο πύραυλοι εκτοξεύονται. Ο πιλότος ρίχνει φωτοβολίδες και ανεβαίνει με υψηλή ταχύτητα. Ένας πύραυλος αποφεύγεται. Ο δεύτερος εκρήγνυται κατά την προσέγγιση, προκαλώντας καταστροφική υδραυλική βλάβη. Το πλήρωμα εκτινάσσεται στα βουνά και το πρωτόκολλο Sandy ενεργοποιείται.

Στις 02:45 το πρωί, επειδή η συντριβή έγινε κοντά στα σύνορα, τα A-10 Thunderbolt που επιχειρούν στην περιοχή εκτρέπονται για να προσφέρουν βοήθεια, κάτι που ονομάζεται συνοδεία διάσωσης. Κάτω, οι ιρανικές δυνάμεις ταχείας αντίδρασης πλησιάζουν τους πιλότους που έχουν πέσει. Το A-10 εκτελεί μία επίθεση χαμηλού ύψους και πυροβολεί με το πυροβόλο Avenger εξουδετερώνοντας τη φάλαγγα.

Ο θόρυβος και οι ανιχνευτικές σφαίρες προδίδουν τη θέση του, καθώς το A-10 στρίβει απότομα, χάνοντας ταχύτητα. Το Ιράν πλημμύρισε το πεδίο μάχης με κινεζικούς πυραύλους που εκτοξεύονται από τον ώμο, όπλα που είναι ουσιαστικά κλώνοι ρωσικών φορητών πυραύλων. Ο πύραυλος καταστρέφει τον δεξιό κινητήρα.

Μπορεί όμως η θρυλική θωράκιση του Warthog να το σώσει; Η θωράκιση το έσωσε από αυτόν τον εκτοξευτή πυραύλων, καθώς συνέχισε να πετάει ακόμη και με τον κινητήρα κατεστραμμένο. Ο πιλότος κατάφερε να κατευθύνει το αεροσκάφος προς ένα οροπέδιο και να εκτιναχθεί.

Το F-15 συνετρίβη βαθιά στο εσωτερικό του νοτιοδυτικού Ιράν. Συγκεκριμένα, τοπικές αναφορές και φωτογραφίες των συντριμμάτων τοποθετούν τη θέση της συντριβής στο τραχύ ορεινό έδαφος της επαρχίας Κοχγκιλουγιέ, ενώ το A-10 Warthog δεν συνετρίβη σε ιρανικό έδαφος. Αφού υπέστη σοβαρές ζημιές, ο πιλότος κατάφερε να οδηγήσει το κατεστραμμένο αεροσκάφος μακριά από τα βουνά και προς ασφαλέστερο εναέριο χώρο. Τελικά έπεσε στα νότια νερά του Περσικού Κόλπου, συγκεκριμένα κοντά στα Στενά του Ορμούζ.

Στις 03:15 ξεκινά μία ειδική αποστολή μάχης, έρευνας και διάσωσης. Πρόκειται για άρτια εκπαιδευμένες μονάδες διάσωσης, ειδικά σχεδιασμένες για αυτού του είδους τις αποστολές. Περιλαμβάνει ένα HC-130J Combat King, το οποίο λειτουργεί ως αερομεταφερόμενο κέντρο διοίκησης, ακολουθούμενο από δύο ελικόπτερα HU-60D, το Pedro 11 και Pedro 12. Πετούν κάτω από το ραντάρ, ανεφοδιάζοντας τα καύσιμά τους εν πτήσει για να μεγιστοποιήσουν τον χρόνο παραμονής τους στην περιοχή.

Προχωρούν βαθιά στα Όρη Ζάγκρος. Στις 04:45 το Pedro 11 εντοπίζει τον πιλότο του A-10. Το Pedro 12 περιφέρεται πάνω από το σημείο, παρέχοντας κάλυψη με τα πολυβόλα του. Το Pedro 11 ρίχνει φωτοβολίδες για προσγείωση και οι στρατιώτες προσγειώνονται για να σώσουν τον πιλότο. Τότε ένα κρυμμένο ιρανικό αντιαεροπορικό πυροβόλο της σοβιετικής εποχής, ανοίγει πυρ. Βαριά διατρητικά βλήματα διαπερνούν το Pedro 12 καθώς περιστρέφεται, με αποτέλεσμα να κοπούν οι γραμμές μετάδοσης και να τραυματιστεί το πλήρωμα.

Ο πιλότος καταφέρνει να οδηγήσει το κατεστραμμένο ελικόπτερο σε μία ελεγχόμενη συντριβή κοντά στο Pedro 11. Η αποστολή διάσωσης δίνει πλέον μία μάχη για επιβίωση και το Pedro 11 είναι ο μόνος τρόπος διαφυγής. Κάτω από έντονο πυρ κάλυψης, το πλήρωμα του κατεστραμμένου ελικοπτέρου τρέχει προς το ελικόπτερο που επέζησε.

Στις 05:00, το C-130 που βρίσκεται πάνω από το σημείο συντονίζει μία άμεση επίθεση. Δύο μαχητικά αεροσκάφη F-35 που περιπολούν ψηλά στον αέρα σε κατάσταση απόκρυψης ρίχνουν πυρομαχικά ακριβείας, διαλύοντας το αντιαεροπορικό πυροβόλο.

Με τον πιλότο του A-10, τους διασώστες και το πλήρωμα του συντριμμένου ελικοπτέρου στρυμωγμένους στο εσωτερικό του, το Pedro 11 έχει φτάσει στα όριά του. Με τη μέγιστη ισχύ κατάφεραν να ξεπεράσουν το όριο των δέντρων και βούτηξαν ξανά στις κοιλάδες, τρέχοντας προς τα σύνορα. Μέχρι τις 05:30 το πρωί, το Pedro 11 επέστρεψε στον ιρακινό εναέριο χώρο, κατεστραμμένο, υπερφορτωμένο, αλλά ζωντανό.

Δεν ξέρω αν όλες οι περιπτώσεις που τύλιξε σε μια κόλλα χαρτί η εισαγγελέας είναι έκφραση πελατειακής σχέσης πολιτικών με πολίτες. Δεν είμαι καν σε θέση να το ορίσω, όπως άλλωστε κανείς δεν μπορεί. Ισως, όντως, σε κάποιες περιπτώσεις, οι πολιτικοί να ζητούν από υπαλλήλους του ΟΠΕΚΕΠΕ να παραβούν τον νόμο. Να κάνουν δηλαδή τα ρουσφέτια τους εν γνώσει τους ότι κοροϊδεύουν το κράτος και την Ευρώπη, ότι δηλαδή ζητούν από υπαλλήλους να συμπεριφερθούν παρατύπως (δεν γράφω παράνομα, επειδή δεν μου αρέσουν τα μεγάλα λόγια – αυτά όταν κάποια στιγμή αποφασίσει η δικαιοσύνη, αφού καταλαβαίνω ότι οι υποθέσεις που έχει τυλίξει σε μια κόλλα χαρτί η εισαγγελέας θα παραπεμφθούν στη δικαιοσύνη).

Είμαι από τους πρώτους που φώναζα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ – αφού όμως, προηγουμένως, είχε αναδειχτεί το θέμα στη Βουλή: το πρώτο σχετικό σημείωμα, με τίτλο «ΟΠΕΚΕΠΕ και ξερό ψωμί», είχε δημοσιευτεί στις 28 Νοεμβρίου 2024. Ηδη, πάντως, είχαν αναδειχτεί τα προβλήματα με τον συγκεκριμένο οργανισμό και, ακόμα κι αν τότε παρενέβαινε πιο δυναμικά η πολιτική ηγεσία, και πάλι θα ήταν αργά. Ωστόσο, μην κάνουμε ότι πέφτουμε από τα σύννεφα όταν ακούμε το θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η προσπάθεια Ελλήνων να επωφεληθούν από ευρωπαϊκά κονδύλια, ανέλεγκτα και συχνά ανεξέλεγκτα, είναι παλιά – και αν θέλετε να καταλάβετε πώς παίζεται το παιχνίδι δείτε την ταινία «Μπραζιλέιρο» του Σωτήρη Γκορίτσα, είναι ταυτόχρονα ωμή κι αστεία.

Η διαχρονικότητα του πελατειακού κράτους, βεβαίως, δεν είναι δικαιολογία για την επιβίωσή του σήμερα, επί μιας αποδεδειγμένα μεταρρυθμιστικής κυβέρνησης η οποία προσπάθησε, και κατάφερε, να μας λυτρώσει από χρόνιες παθογένειες. Το λιγότερο κράτος, λιγότερο όμηροι του Δημοσίου είναι μερικά από τα επιτεύγματά της. Το ότι οι συντάξεις των πολιτών βγαίνουν σε λίγους μήνες, είναι ένα ακόμα. Ακόμα και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που είναι δεδομένο ότι εξυπηρετούσε μια πελατεία αγροτών οι οποίοι διά της περιβόητης τεχνικής λύσης δήλωναν ανύπαρκτες εκτάσεις και ανύπαρκτα εκτρεφόμενα ζώα, όταν ζόρισαν πολύ τα πράγματα η κυβέρνηση τον κατάργησε. Μάλιστα, την κατάργησή του δεν υποστήριξε η αντιπολίτευση, που σήμερα σκίζει τα ρούχα της για τις πελατειακές σχέσεις πολιτικών με πολίτες. Πώς γίνεται, λοιπόν, να κατηγορούν το ρουσφέτι πολιτικοί χώροι που δεν ψήφισαν την κατάργησή του, είναι ένα ακόμα παράδοξο του ηθικολογικού τρόπου με τον οποίο πολιτεύεται η ελληνική αντιπολίτευση, μεσαία, μικρή και ελάσσων.

Οπως και να ‘χει, πάντως, οι δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ που πλήττουν τη ΝΔ δίνουν ακόμα μια φορά την ευκαιρία να πληγεί ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του. Κάποια από τα πλήγματα ήταν ανορθολογικά και εύκολα αντιμετωπίσιμα – η απείθεια, π.χ., στα περιοριστικά μέτρα καραντίνας κατά τη διάρκεια της πανδημίας του Covid. Κάποια άλλα, στηρίχτηκαν σε ψέματα, φήμες και στη συγκίνηση – όπως το κίνημα «Οξυγόνο» με θέμα το δυστύχημα στα Τέμπη. Παρά τις κυβερνητικές παλινωδίες, και το κίνημα αυτό κατέπεσε και η συγκίνηση εξανεμίστηκε όταν αναδείχτηκαν τα ψέματα που την τροφοδότησαν. Η οχλαγωγία γύρω από τη δίκη των Τεμπών, που ήδη άρχισε, αρχίζει να δείχνει τις πραγματικές προθέσεις όσων κρύφτηκαν πίσω από το συναίσθημα – και επιτέλους επιτρέπει στις δομές του κράτους να αντεπιτεθούν νομίμως σε όσους απεργάζονται την αποσταθεροποίηση.

Το νέο πλήγμα, παρότι επιτρέπει την ανάσυρση της ηθικολογίας περί γενικευμένης διαφθοράς, δίνει τη δυνατότητα στον Πρωθυπουργό να αντεπιτεθεί, πολιτικά, κατά του πελατειακού κράτους, και ηθικά, κατά των θυλάκων του παλαιοκομματισμού και στο ίδιο του το κόμμα. Αν φτάνει η αντεπίθεση αυτή θα φανεί σε λίγους μήνες, στις εκλογές.

– Λησμόνει, Πειναλέων, διότι όστις λησμονεί δεν ενθυμείται πλέον.

Τη σκωπτική φράση του Μποστ φαίνεται ότι θυμούνται διάφοροι περί τον Αλέξη Τσίπρα το τελευταίο διάστημα, σε σχέση με τη διακυβέρνηση του ανθρώπου που συνέβαλε όσο κανείς στη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και, σήμερα, αφού απέτυχε το ριμπράντινγκ του ως κεντρώου, προσπαθεί να ανασυγκροτήσει κόμμα που θα θυμίζει τις παλιές του δόξες. Ο τελευταίος που τη θυμήθηκε, μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό One, ήταν ο ολετήρας της εκπαίδευσης και ιδίως της τεχνικής εκπαίδευσης, Κώστας Γαβρόγλου.

Ο τελευταίος υπουργός Παιδείας του Τσίπρα ισχυρίζεται, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι ο πρωθυπουργός του 2015 και η ηγετική ομάδα του τότε κυβερνώντος κόμματος στο δημοψήφισμα ήταν 100% με το Μένουμε Ευρώπη! Πολύ συνωστισμό διαπιστώνω το τελευταίο διάστημα γύρω από το κίνημα «Μένουμε Ευρώπη». Ολοι ξαφνικά έχουν γίνει Μένουμε Ευρώπη. Και τελικά μόνο όσοι εργάστηκαν το 2015 για ένα ακηδεμόνευτο κίνημα που διεκδικούσε τη σωτηρία της χώρας στην ΕΕ (θυμάμαι πάντα τον αξέχαστο φίλο Δημήτρη Τριανταφυλλίδη), και λούστηκαν το υβρεολόγιο των νενέκων, των γερμανοτσολιάδων, των ευρωλιγούρηδων και ό,τι άλλο, δεν θα τολμούν στο μέλλον να ισχυριστούν ότι ήταν «Μένουμε Ευρώπη». Λησμόνει λωτοφάγε Πειναλέων…

Υπάρχουν πόλεις που μεγαλώνουν με σχέδιο, με αρχιτέκτονες, με επενδύσεις, με υποδομές. Και υπάρχουν πόλεις που γεννιούνται από ανάγκη. Το Μπόργκο Μετζανόνε ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν υπάρχει στους τουριστικούς χάρτες, ούτε στις πολιτικές αφηγήσεις περί ανάπτυξης. Κι όμως, είναι ίσως η πιο ειλικρινής αποτύπωση της σύγχρονης Ευρώπης.

Λίγα χιλιόμετρα έξω από το Μανφρεντόνια, στην επαρχία της Φότζια, εκεί όπου κάποτε υπήρχε ένας εγκαταλελειμμένος αεροδιάδρομος, έχει αναπτυχθεί εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες ένας οικισμός που δεν σχεδιάστηκε ποτέ. Χτίστηκε. Πρόχειρα, σταδιακά, ανθρώπινα. Από μετανάστες εργάτες γης που ήρθαν για να δουλέψουν στα χωράφια της Απουλίας και έμειναν για να επιβιώσουν.

Την άνοιξη και το καλοκαίρι, όταν η συγκομιδή της ντομάτας φτάνει στο αποκορύφωμά της, περισσότεροι από 4.000 άνθρωποι ζουν εδώ. Τον χειμώνα, όταν η ζήτηση πέφτει, η πόλη δεν εξαφανίζεται. Μικραίνει, αλλά επιμένει. Πάνω από 1.000 άνθρωποι παραμένουν, συντηρώντας έναν άτυπο μηχανισμό εργασίας, συχνά εκτός κανόνων, συχνά εκτός ελέγχου.

Το Μπόργκο Μετζανόνε δεν είναι απλώς ένας καταυλισμός. Είναι μια λειτουργική, αν και εύθραυστη, κοινωνία. Μέσα σε αυτοσχέδιες παράγκες και κοντέινερ, έχουν αναπτυχθεί μικρές οικονομίες: πρόχειρα «εστιατόρια», κουρεία, καταστήματα, χώροι συνάντησης. Μια αγορά χωρίς άδεια, αλλά με ανάγκη. Μια καθημερινότητα χωρίς εγγυήσεις, αλλά με ρυθμό.

Κι όμως, πίσω από αυτή τη φαινομενική κανονικότητα, υπάρχει μια βαθιά και διαρκής απουσία: η απουσία του κράτους. Οχι μόνο ως διοικητική δομή, αλλά ως έννοια φροντίδας και προοπτικής. Οι άνθρωποι εδώ δεν είναι απλώς εργατικό δυναμικό. Είναι ζωές σε αναμονή. Σε αναμονή για εργασία, για έγγραφα, για μια ευκαιρία να φύγουν.

Η εργασία, άλλωστε, είναι ο βασικός άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται το Μπόργκο. Τα χωράφια της νότιας Ιταλίας χρειάζονται χέρια. Και αυτά τα χέρια βρίσκονται εδώ. Συχνά με όρους που κινούνται στα όρια της εκμετάλλευσης. Η άτυπη διαμεσολάβηση εργασίας δημιουργεί ένα σύστημα εξάρτησης, όπου η ανάγκη μετατρέπεται σε εργαλείο.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, η παρουσία οργανώσεων όπως η Intersos λειτουργεί σαν μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην εγκατάλειψη και την ανθρώπινη φροντίδα. Κατά καιρούς, έχει επιχειρήσει να παρέμβει και η ιταλική περιφέρεια. Το μεγάλο σχέδιο για την αναμόρφωση της περιοχής έμεινε στα χαρτιά, θύμα καθυστερήσεων και αδράνειας.

Και έτσι, το Μπόργκο Μετζανόνε συνεχίζει να υπάρχει σε μια ιδιότυπη ισορροπία. Ούτε πλήρως ενταγμένο, ούτε πλήρως αποκλεισμένο. Μια πόλη που λειτουργεί χωρίς να αναγνωρίζεται. Που συντηρείται χωρίς να σχεδιάζεται. Που μεγαλώνει χωρίς να φαίνεται.

Το Μπόργκο Μετζανόνε δεν είναι μια εξαίρεση. Είναι μια προειδοποίηση…

Το Ιράν παρέδωσε την απάντησή του στο Πακιστάν σχετικά με την πρόταση των Ηνωμένων Πολιτειών για τον τερματισμό του πολέμου, σύμφωνα με δημοσίευμα του πρακτορείου ειδήσεων IRNA.

Σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, η Τεχεράνη κοινοποίησε επίσημα τη θέση της μέσω διπλωματικών διαύλων, επισημαίνοντας ότι η διαδικασία ειρήνευσης πρέπει να λαμβάνει υπόψη τις ιρανικές παραμέτρους και τα εθνικά συμφέροντα της χώρας.

Η πρόταση του Ιράν, όπως αναφέρει το IRNA, απορρίπτει την άμεση κατάπαυση του πυρός, αλλά υπογραμμίζει την «ανάγκη για έναν μόνιμο τερματισμό του πολέμου με σεβασμό στις ιρανικές επιφυλάξεις».

Παράλληλα, περιλαμβάνει σειρά αιτημάτων της Τεχεράνης, όπως τον τερματισμό των συγκρούσεων στην περιοχή, τη θέσπιση πρωτοκόλλου για την ασφαλή διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ, την ανοικοδόμηση των πληγεισών περιοχών και την άρση των διεθνών κυρώσεων.

Ο Ολυμπιακός ηττήθηκε στο Φάληρο με 1-0 από την ΑΕΚ στην πρεμιέρα των play offs 1-4 της Stoiximan Super League και έμεινε στο -5 από την κορυφή της βαθμολογίας.

Μία μέρα μετά τον αγώνα, ο στρατηγικός σύμβουλος και πρέσβης των «ερυθρόλευκων» Κριστιάν Καρεμπέ θέλησε να στείλει το μήνυμά του μέσω ανάρτησης στα social media, επισημαίνοντας πως «ποτέ δεν τα παρατάμε» και συνόδευσε αυτό το post με μία φωτογραφία που ανέβασε στο Instagram από το ντέρμπι της Κυριακής (5/4), με τους παίκτες.

Με αυτό το μήνυμα αποδεικνύεται πως στον Ολυμπιακό δεν πτοούνται, δεν πρόκειται να τα παρατήσουν και μέχρι τέλους θα παλέψουν για τον μεγάλο στόχο τους.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Christian Karembeu (@christiankarembeu98)

«Εκεί με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα». Με αυτή τη φράση, ο Νίκος Πλακιάς περιέγραψε τη στιγμή που το μοιραίο βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023 διάβασε αναφορές για σύγκρουση εμπορικής με επιβατική αμαξοστοιχία. Μιλώντας στην εκπομπή «Face2Face», με την Κατερίνα Παναγοπούλου στην ιστοσελίδα www.tanea.gr, είπε πως μέχρι τότε δεν είχε σκεφτεί ότι επρόκειτο για το τρένο στο οποίο επέβαιναν οι δύο κόρες του και η ανιψιά του. Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη, αναφέρθηκε στις τελευταίες ώρες των κοριτσιών, στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τη Μαρία Καρυστιανού, στη «συγκάλυψη» και την «ψηφοθηρία». Ολα αυτά, ενώ σήμερα στη Λάρισα αναμένεται να συνεχιστεί η δίκη για την πολύνεκρη τραγωδία.

Αναφορικά με τον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων Τεμπών, ο κ. Πλακιάς υπογράμμισε πως δεν εκπροσωπεί το σύνολο των οικογενειών και πως ο ίδιος ήταν αντίθετος στην ύπαρξή του γιατί όπου υπάρχει οικονομικό αντίτιμο έρχονται καταστροφικά αποτελέσματα, ωστόσο άλλοι συγγενείς κράτησαν πιο ουδέτερη στάση γιατί δίσταζαν ή φοβούνταν τη σύγκρουση με τη Μαρία Καρυστιανού.

Επειτα σημείωσε ότι από τη μία τα κόμματα της αντιπολίτευσης επιχείρησαν να εκμεταλλευτούν ψηφοθηρικά τα θύματα της τραγωδίας, αλλά από την άλλη «είχαμε και την συγκάλυψη της κυβέρνησης», η οποία, όπως διευκρίνισε, «δεν έγινε για να συγκαλύψουν έναν λαθρέμπορο ή ένα παράνομο φορτίο».

Για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου σχολίασε: «Δεν θέλω να στείλω κάποιο μήνυμα. Τη βλέπω κάθε μέρα στα δικαστήρια. Ο,τι είναι να της πω, θα της το πω από κοντά. Από εδώ και πέρα, τον λόγο τον έχει η έδρα», ενώ πρόσθεσε πως και άλλοι συγγενείς είναι δυσαρεστημένοι με τη συμπεριφορά της διότι θεωρούν ότι δεν αρμόζει στην περίπτωση και δεν τους σέβεται.

Τέλος, περιέγραψε τις τελευταίες στιγμές των άτυχων κοριτσιών πριν φύγουν από το σπίτι της οικογένειας, λέγοντας πως «άμα τα κρατούσα αγκαλιά δεν θα μου έφευγαν».

Τη δική του απάντηση, μέσω του MEGA και της εκπομπής «Live News», δίνει, για όσα έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας σχετικά με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και τις δικογραφίες που έχουν φτάσει στη Βουλή, ο πρώην πρόεδρος του Οργανισμού, Δημήτρης Μελάς, το όνομα του οποίου εμπλέκεται στις συνομιλίες «φωτιά» που έχουν έρθει στη δημοσιότητα σχετικά με επιδοτήσεις και πολιτικές εξυπηρετήσεις.

Ο ίδιος δηλώνει πως όλες οι ενέργειές του ήταν νόμιμες: «Όλες μου οι ενέργειες ήταν νόμιμες και έγιναν στο πλαίσιο των αιτημάτων θεραπείας και όχι οποιονδήποτε παράνομων παρεμβάσεων. Δεν εγκρίθηκε καμία χρηματοδότηση που να ήταν παράνομη ή να προκαλεί ζημιά στο Ευρωπαϊκό Ταμείο».

Σχετικά με την έκφραση «χεράτα» που ακούγεται στις συνομιλίες του με τους εμπλεκόμενους, λέει: «Ως προς την έκφραση ‘χεράτα’, πρόκειται για όρο που χρησιμοποιείται διαχρονικά στον ΟΠΕΚΕΠΕ και αφορά σε τεχνική διευθέτηση. Από ένα σημείο των αιτήσεων θεραπείας και μετά, διακόπτεται η πρόσβαση στην υπηρεσία και η μόνη παρεχόμενη πρόσβαση παρέχεται στον πρόεδρο. Όσον αφορά τη διακοπή της πρόσβασης, αφορούσε στον προγραμματισμό εργασιών του οργανισμού και όχι σε εθνικές, κανονιστικές καταλυτικές ημερομηνίες».

Δηλώνοντας αθώος και σημειώνοντας ότι θα υπερασπιστεί την τιμή του, συμπληρώνει: «Άρα σε αυτές τις αιτήσεις θεραπείας, οι οποίες έχουν εξεταστεί ως προς τη νομιμότητά τους από τις υπηρεσίες, μόνο εγώ ή ο κάθε πρόεδρος από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή μου θα μπορούσα να κάνω διορθώσεις. Είμαι αθώος. Δεν έχω πράξει τίποτα παράνομο ή παράτυπο και σκοπεύω να υπερασπιστώ την τιμή και την υπόληψή μου».

Στο επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης βρίσκεται η πρόταση του πρωθυπουργού να θεσπιστεί ασυμβίβαστο μεταξύ υπουργού και βουλευτή, με στόχο τον ξεκάθαρο διαχωρισμό της εκτελεστικής από τη νομοθετική εξουσία.

Σύμφωνα με το προτεινόμενο πλαίσιο, κάθε εκλεγμένος βουλευτής που θα αναλαμβάνει θέση σε υπουργικό θώκο θα παραιτείται από τη βουλευτική του έδρα. Τη θέση του στη Βουλή θα καταλαμβάνει ο πρώτος επιλαχών της εκλογικής περιφέρειάς του.

Όταν ο υπουργός παύει να μετέχει στην κυβέρνηση, θα επιστρέφει αυτοδικαίως στη Βουλή, ανακτώντας την έδρα του. Όπως επισημαίνεται, το συγκεκριμένο μοντέλο εφαρμόζεται ήδη σε χώρες όπως η Κύπρος και η Γαλλία.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης παρείχε διευκρινίσεις σχετικά με την πρόταση του πρωθυπουργού για το ασυμβίβαστο μεταξύ υπουργών και βουλευτών.

Όπως διευκρίνισε, για όσo διάστημα ο βουλευτής θα είναι υπουργός, δεν θα είναι βουλευτής και θα αντικαθίσταται από τον αντίστοιχο επιλαχόντα στην ίδια εκλογική περιφέρεια.

Εάν φύγει από τη θέση του υπουργού μετά από ανασχηματισμό, θα επανέρχεται στη θέση του βουλευτή και αντίστοιχα θα μπορεί να είναι εκ νέου υποψήφιος.

Την ίδια ώρα ίδιος τόνισε πως για να εφαρμοστεί το ασυμβίβαστο, θα πρέπει να μειωθεί και ο συνολικός αριθμός των βουλευτών του κοινοβουλίου.

Σε κάθε περίπτωση, οι όποιες αποφάσεις θα ληφθούν μετά τις εκλογές.

Όπως ανέφερε, η πρόταση αφορά την «αναστολή της βουλευτικής ιδιότητας» για όποιον βουλευτή επιλέγεται ως υπουργός, με αντικατάστασή του από επιλαχόντα και επιστροφή του στη Βουλή σε περίπτωση αποχώρησης από την κυβέρνηση.

Παράλληλα, έθεσε στο τραπέζι και το ενδεχόμενο μείωσης του αριθμού των βουλευτών, επισημαίνοντας ότι «ίσως θα πρέπει να συζητήσουμε και μείωση του αριθμού βουλευτών», ώστε να μην προκύψει αύξηση των βουλευτικών γραφείων πέραν των 300.

Δήλωσε, ειδικότερα, ο κ.Μαρινάκης, για την πρόταση του Πρωθυπουργού για «ασυμβίβαστο» ιδιότητας υπουργού- βουλευτή:

«Να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα για να μην δημιουργούνται παρανοήσεις ή παρεξηγήσεις ή παρερμηνείες. Μιλάμε για μία πρόταση, η οποία θα ξεκινήσει να συζητείται προεκλογικά, αλλά η όποια αλλαγή θα είναι μετά τις εκλογές. Άρα, μιλάμε για κάτι το οποίο αν ισχύσει, θα ισχύσει για μετά τις εκλογές. Το δεύτερο που θέλω να πω είναι, ότι αν και προβλέπει το Σύνταγμα την ψήφιση ενός νόμου, μίας κείμενης νομοθεσίας, η πρόταση αυτή για εμάς θα πρέπει να μπει στην ευρύτερη συζήτηση για συνταγματική αναθεώρηση, άρα όπως καταλαβαίνετε απαιτούνται και οι προβλεπόμενες αυξημένες πλειοψηφίες σε μία εκ των δύο κοινοβουλευτικών περιόδων, αυτής ή της επόμενης. Τώρα να πούμε λίγο κάποια πράγματα για τη βάση, τη λογική αυτής της πρότασης.

Διαβάζω κάπου- σωστά- μιλάμε για το γαλλικό μοντέλο. Εδώ μιλάμε για αναστολή της βουλευτικής ιδιότητας για έναν βουλευτή, ο οποίος θα επιλέγεται από τον εκάστοτε πρωθυπουργό ως υπουργός. Για όσο διάστημα, λοιπόν, ο βουλευτής είναι υπουργός, δεν θα είναι βουλευτής και θα αντικαθίσταται από τον αντίστοιχο επιλαχόντα στην ίδια εκλογική περιφέρεια. Όπως αντιλαμβάνεστε, αν γίνει ένας ανασχηματισμός και φύγει από τη θέση του υπουργού ή του υφυπουργού, θα επανέρχεται στη θέση του βουλευτή. Αντίστοιχα θα μπορεί να είναι ούτως ή άλλως εκ νέου υποψήφιος. Εδώ ακούγεται μία κριτική, ότι «μήπως με αυτόν τον τρόπο θα έχουμε στην πραγματικότητα παραπάνω βουλευτικά γραφεία;». Γιατί θα είναι οι 300 βουλευτές, οι οποίοι δεν θα είναι υπουργοί ή υφυπουργοί, συν κάποιους υπουργούς και υφυπουργούς, υπό αναστολή βουλευτές, που θα έχουν τη δυνατότητα και θα θέλουν να επανεκλεγούν. Γι’ αυτό και θεωρώ, ότι πρέπει να δούμε τη συνολική πρόταση, όπως θα διατυπωθεί από τον Πρωθυπουργό προς την κοινωνία, προς το κόμμα, τη Νέα Δημοκρατία, ενόψει του Συνεδρίου. Γιατί, για παράδειγμα, για να προχωρήσει αυτή η πρόταση ίσως θα πρέπει να συζητήσουμε και μείωση του αριθμού των βουλευτών για να μην έχουμε στην πραγματικότητα αντί για 300, 350 συνολικά γραφεία. Το ξαναλέω, όλα αυτά είναι υπό συζήτηση. Δεν είναι αποφάσεις.

Είναι σκέψεις, οι οποίες θα τεθούν στον δημόσιο διάλογο, όπως και πολλές άλλες πολύ σημαντικές, θεσμικές παρεμβάσεις, σε συνέχεια πολιτικών που εφαρμόζονται για την αντιμετώπιση του πελατειακού κράτους. Γιατί η συζήτηση αυτή έχει να κάνει με το ρόλο του βουλευτή, την ενίσχυση του ρόλου του βουλευτή. Δεν είναι μία κίνηση για την αντιμετώπιση του πελατειακού κράτους. Η αντιμετώπιση του πελατειακού κράτους γίνεται με πολιτικές, όπως η ταχύτερη απονομή συντάξεων, συνολικά το ψηφιακό κράτος, η ηλεκτρονική επίδοση κλήσεων, η μετάβαση του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ. Δεν μπορεί να πάρει -και να θέλει- από εδώ και στο εξής κάποιος να ζητήσει κάτι να αλλάξει στην ΑΑΔΕ, όπως γινόταν στο παρελθόν. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει ότι μπορεί για παράδειγμα να παρέμβει για να μειωθεί ο ΕΝΦΙΑ κάποιου ή να πληρώσει αργότερα τον φόρο εισοδήματος.

Έτσι αντίστοιχα τώρα και να θέλει κάποιος να κάνει κάτι, που μπορεί να γινόταν όλα τα προηγούμενα χρόνια στον ΟΠΕΚΕΠΕ, με την μετάβαση του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ, δεν θα μπορεί να γίνει. Είτε το κάνει το τηλέφωνο, είτε δεν το κάνει το τηλέφωνο, η ΑΑΔΕ θα κάνει τη δουλειά της, όπως την κάνει σε όλες τις υπόλοιπες υποχρεώσεις που έχει. Αυτή για παράδειγμα είναι αντιμετώπιση του πελατειακού κράτους, όπως και όλα τα υπόλοιπα και πολλά άλλα που είπε ο Πρωθυπουργός, αλλά αυτή τη μεταρρύθμιση η αντιπολίτευση δεν την ψήφισε. Το ξαναλέω λοιπόν, δεν μιλάμε για κάτι το οποίο μπορεί να γίνει αύριο το πρωί. Δεν μιλάμε για έναν εκτελεστικό νόμο. Μιλάμε για κάτι το οποίο θα ενταχθεί στην ευρύτερη συζήτηση, μαζί με όλα όσα έχουμε ήδη πει για τη συνταγματική αναθεώρηση. Είναι υπό διαβούλευση, υπό διαμόρφωση, έχει μια σειρά από παρεπόμενες συζητήσεις που πρέπει να γίνουν. Άρα συνιστώ, σε όποιον έχει θέσεις, προτάσεις, ούτως ή άλλως η Κοινοβουλευτική ομάδα στέλνει προτάσεις, όλα αυτά να τα δούμε στη σωστή ώρα, δηλαδή και προεκλογικά, όπου ανοίγουμε τη συζήτηση, αλλά κυρίως μετεκλογικά».

Ο πόλεμος στο Ιράν είναι η μια σκληρή πραγματικότητα. Οι διώξεις των μειονοτήτων – μεταξύ άλλων και χριστιανών – είναι η άλλη στον ευρύτερο χώρο της Μ. Ανατολής (ιδιαίτερα σε Συρία και εμπόλεμο Λίβανο). Τι μπορεί να γίνει; Η Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ) και κράτη-μέλη της δεν έχουν ομολογουμένως μεγάλες δυνατότητες για κάποια δυναμική παρέμβαση προώθησης της ειρήνης στη Μ. Ανατολή και ειδικότερα στον πόλεμο Ισραήλ/ΗΠΑ – Ιράν.

Αν και για τον τελευταίο δεν έχουν (και ορθώς ίσως) και τη βούληση παρέµβασης, καθώς θεωρούν ότι πρόκειται για έναν αχρείαστο παράνοµο πόλεµο που δεν συνάδει µε τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και το διεθνές δίκαιο γενικότερα. Μολονότι έχουν υψηλό ενδιαφέρον για την επίτευξη εκεχειρίας, σταθερότητα στην περιοχή σε δηµοκρατικές βάσεις, την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στον Κόλπο (άνοιγµα Στενών Ορµούζ κ.λπ.).

Η Ευρωπαϊκή Ενωση όµως έχει ηθική και πολιτική ευθύνη αλλά και συγκεκριµένες δυνατότητες και µέσα ως ήπια δύναµη να παρέµβει για την προστασία των µειονοτήτων της περιοχής της Μ. Ανατολής και ιδιαίτερα των χριστιανών που διαβιούν εκεί. Ο αριθµός τους, µολονότι µειούµενος, δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητος: Λίβανος 1,6 εκατ., Συρία 200.000, Ισραήλ 150.000, Ιράκ 150.000, Ιορδανία 130.000 και µικρότερος αριθµός σε άλλες χώρες. Ο πόλεµος στο Ιράν, µολονότι γεωπολιτικού χαρακτήρα, έχει και ένα πολιτιστικό, θρησκευτικό υπόβαθρο στις ρίζες του.

Σε αρκετές χώρες οι µειονότητες και κυρίως οι χριστιανοί αντιµετωπίζουν σήµερα διώξεις, καταπιέσεις, περιορισµό θρησκευτικών εκδηλώσεων κ.λπ. Στον πόλεµο της Γάζας χριστιανικές εκκλησίες ιστορικής σηµασίας καταστράφηκαν, άλλοι τόποι λατρείας βεβηλώθηκαν. Στον Νότιο Λίβανο ο χριστιανικός θύλακος υποφέρει. Η χώρα όµως όπου ο χριστιανικός πληθυσµός (καθώς και άλλες µειονότητες) αντιµετωπίζει ιδιαίτερα προβλήµατα, περιλαµβανοµένων και ποικίλων διώξεων, είναι η Συρία.

Μετά την ανατροπή του κοσµικού δικτατορικού καθεστώτος της οικογένειας Ασαντ και την ανάληψη της εξουσίας από τις ισλαµιστικές δυνάµεις της αντίστασης µε (µεταβατικό) πρόεδρο τον Αχµέντ Αλ Σάρα και παρά τις πολιτικές και καταστατικές δεσµεύσεις, οι χριστιανοί σχεδιασµένα ή µη αντιµετωπίζουν διωγµούς για διάφορους λόγους. (Οπως και οι Αλεβίτες, Κούρδοι, Δρούζοι). Η Ελλάδα έχει εκφράσει σε όλα τα επίπεδα το ενδιαφέρον της για την αποτελεσµατική προστασία των χριστιανών στη διαδικασία δηµοκρατικής µετάβασης της χώρας. Αλλά δεν αρκεί.

Είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση που µπορεί να παρέµβει πιο αποτελεσµατικά σε συνεργασία µε συγκεκριµένα κράτη-µέλη της. Καθώς ο Αχµέντ Αλ Σάρα ενδιαφέρεται βαθύτατα για τη στήριξη της Ενωσης και των κρατών-μελών της προκειμένου να προωθήσει την ανοικοδόμηση της χώρας του. Για τον σκοπό αυτόν επισκέφθηκε άλλωστε την περασμένη εβδομάδα το Βερολίνο όπου ζήτησε την οικονομική συνδρομή της Γερμανίας για την ανοικοδόμηση της Συρίας αλλά και την επιστροφή των προσφύγων.

Ενωση και κράτη-μέλη οφείλουν να στηρίξουν τη Συρία αλλά με ένα πρόγραμμα συγκεκριμένων αιρεσιμοτήτων/προϋποθέσεων που θα διαλαμβάνει την τήρηση του κράτους δικαίου και την προστασία και σεβασμό των δικαιωμάτων όλων των μειονοτήτων, ιδιαίτερα των χριστιανών (στη βάση σχετικής ελληνικής πρότασης). Εξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση ελάχιστα μπορούν να γίνουν με τη βοήθεια ίσως κρατών όπως Κατάρ, Σ. Αραβίας και, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, Τουρκίας. Η προστασία των μειονοτήτων αποτελεί προϋπόθεση για τη σταθερότητα της Μ. Ανατολής (ιδιαίτερα Συρίας και Λιβάνου).

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), πρώην πρεσβευτής – σύμβουλος του ΥΠΕΞ και μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Υπάρχουν ορισμένα σημεία στον πλανήτη όπου τα φαινόμενα της φύσης δημιουργούν εντυπωσιακές εικόνες που μοιάζουν να αψηφούν τη φυσική. Ένα από αυτά είναι το φράγμα Χούβερ, που βρίσκεται στο Black Canyon του Colorado River, στα σύνορα των πολιτειών Nevada και Arizona στις ΗΠΑ.

Το εντυπωσιακό αυτό φράγμα δεν ξεχωρίζει μόνο για το τεράστιο μέγεθός του και τον εμβληματικό σχεδιασμό του, αλλά και για ένα ιδιαίτερο φαινόμενο που παρατηρείται συχνά στο σημείο. Παρότι μπορεί να διαχειρίζεται περίπου 1,1 εκατομμύριο λίτρα νερού ανά δευτερόλεπτο, όταν κάποιος προσπαθήσει να ρίξει λίγο νερό από την κορυφή, αυτό δεν πέφτει προς τα κάτω όπως θα περίμενε κανείς.

Η εξήγηση βρίσκεται στους ισχυρούς ανέμους που δημιουργούνται στην περιοχή. Οι απότομοι βράχοι του φαραγγιού λειτουργούν σαν χοάνη, διοχετεύοντας τον αέρα προς τα πάνω κατά μήκος του τοίχου του φράγματος. Σε ημέρες με έντονο άνεμο, οι ριπές μπορεί να φτάσουν ακόμη και τα 80 χιλιόμετρα την ώρα.

Όταν ο αέρας χτυπά την επιφάνεια του φράγματος, δεν έχει άλλη διέξοδο παρά να κινηθεί προς τα πάνω. Καθώς ανεβαίνει, επιταχύνεται και δημιουργεί ένα ισχυρό ανοδικό ρεύμα, το οποίο συχνά ονομάζεται «ανύψωση πλαγιάς». Αυτό το ρεύμα είναι αρκετά δυνατό ώστε να ωθεί μικρές ποσότητες νερού προς τα πάνω, δημιουργώντας την εντύπωση ότι το νερό αιωρείται αντί να πέφτει.

Παρά το εντυπωσιακό φαινόμενο, υπάρχουν ημέρες με ασθενέστερους ανέμους όπου το αποτέλεσμα δεν είναι τόσο έντονο και κάποιοι επισκέπτες έχουν καταφέρει να δουν το νερό να πέφτει κανονικά. Ωστόσο, τις περισσότερες φορές, η δύναμη του αέρα στο σημείο μετατρέπει ένα απλό πείραμα σε ένα μικρό θέαμα που μοιάζει να αψηφά τους νόμους της φύσης.