Τα ΝΕΑ - Τεχνολογία

Με στόχο την ενίσχυση της παρουσίας του στον χώρο των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, ο Ομιλος METLEN προχώρησε σε μια νέα εξαγορά. Η νέα αυτή επιχειρηματική κίνηση αφορά την εταιρεία λογισμικού βελτιστοποίησης της διαχείρισης έργων ΑΠΕ Joule και έρχεται για να ενισχύσει αυτή τη φορά τις ψηφιακές της δυνατότητες στη διαχείριση χαρτοφυλακίων ΑΠΕ και αποθήκευσης που διαθέτει αλλά και θα δημιουργήσει στο μέλλον ο Ομιλος, βάζοντας παράλληλα τις βάσεις για την ανάπτυξη και νέων ενεργειακών υπηρεσιών. Η Joule είναι ελληνική εταιρεία ενεργειακού λογισμικού.

Στον πυρήνα της εξαγοράς βρίσκεται η πλατφόρμα jHub, ένα προηγμένο σύστημα απομακρυσμένης εποπτείας, ελέγχου και βελτιστοποίησης χαρτοφυλακίων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) και σταθμών αποθήκευσης. Η πλατφόρμα έχει αναπτυχθεί αποκλειστικά από την Joule και επιτρέπει την παρακολούθηση της λειτουργίας των σταθμών σε πραγματικό χρόνο, την ακριβέστερη πρόβλεψη παραγωγής, την απομακρυσμένη εφαρμογή εντολών περιορισμού παραγωγής, καθώς και την παροχή προηγμένων ψηφιακών υπηρεσιών προς τους παραγωγούς μέσω ολοκληρωμένου customer portal. Η συμφωνία εξαγοράς προβλέπει την αξιοποίηση της τεχνογνωσίας του υφιστάμενου έμψυχου δυναμικού της Joule, μηχανικής και go-to-Market, με υποστήριξη πλέον από τη METLEN.

Σύμφωνα με τη διοίκηση του Ομίλου η νέα εξαγορά ενισχύει ακόμα περισσότερο τις δυνατότητες της METLEN στη διαχείριση και εμπορική βελτιστοποίηση χαρτοφυλακίων ΑΠΕ και αποθήκευσης, καθώς και τον Φορέα Σωρευτικής Εκπροσώπησης (ΦοΣΕ) της εταιρείας, έναν από τους μεγαλύτερους και πλέον δυναμικούς της ελληνικής αγοράς. Το χαρτοφυλάκιο που διαχειρίζεται αριθμεί σήμερα περίπου 1.450 σταθμούς ΑΠΕ, συνολικής εγκατεστημένης ισχύος 3 GW, καλύπτοντας το σύνολο των βασικών τεχνολογιών ΑΠΕ.  Μάλιστα πρόσφατα εντάχθηκαν στο χαρτοφυλάκιό της και οι πρώτοι δύο σταθμοί αποθήκευσης ενέργειας, συνολικής ισχύος 378 MW. Παράλληλα, ο ΦοΣΕ της METLEN έχει αναπτύξει παρουσία και σε άλλες ευρωπαϊκές αγορές ηλεκτρικής ενέργειας, παρέχοντας υπηρεσίες εκπροσώπησης παραγωγών στην Ιταλία και τη Ρουμανία, ενώ βρίσκεται ήδη σε διαδικασία επέκτασης των δραστηριοτήτων και στη Βουλγαρία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η διοίκηση τις METLEN εκτιμά ότι σε ένα περιβάλλον αυξημένων περικοπών παραγωγής και περιόδων αρνητικών τιμών ενέργειας, η δυνατότητα διαχείρισης και παρακολούθησης των χαρτοφυλακίων σε πραγματικό χρόνο καθίσταται κρίσιμη. Αυτό αναμένεται να το επιτύχει με την ενσωμάτωση του jHub που θα της προσδώσει τεχνολογική αυτονομία σε μια κρίσιμη επιχειρησιακή λειτουργία, ενισχύοντας την ικανότητά της να αξιοποιεί αποτελεσματικότερα τις δυνατότητες των μονάδων ΑΠΕ.

Παράλληλα, η πλατφόρμα θα δημιουργήσει και σημαντικές προοπτικές για την ανάπτυξη νέων ψηφιακών ενεργειακών υπηρεσιών, όπως προηγμένες εφαρμογές διαχείρισης συστημάτων αποθήκευσης, λύσεις για κατανεμόμενες (dispatchable) μονάδες ΑΠΕ, εμπορική διαχείριση υβριδικών χαρτοφυλακίων που συνδυάζουν ΑΠΕ και αποθήκευση.

Ένα τρομακτικό τροχαίο ατύχημα σημειώθηκε το απόγευμα της Τετάρτης (19/8) στον δρόμο που συνδέει την Αγία Κυριακή με το Βελβεντό στην Κοζάνη.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες που επικαλείται το kozan.gr, ΙΧ αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν τρεις ηλικιωμένοι (ένας άντρας και δύο γυναίκες), εξετράπη της πορείας του και βγήκε εκτός οδοστρώματος.

Ωστόσο, οι τρεις ηλικιωμένοι είχαν τύχη βουνό, καθώς η πορεία του οχήματος σταμάτησε από δέντρο, σε σημείο όπου υπάρχει απότομη πλαγιά προς την περιοχή του φράγματος.

Οι τρεις επιβαίνοντες, σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, είναι σώοι, αν και έχουν υποστεί τραυματισμούς που θα αξιολογηθούν από διασώστες και γιατρούς.

Συχνά διατυπώνεται στον δημόσιο λόγο ο αφορισμός ότι «η Δικαιοσύνη είναι ο μεγάλος ασθενής», με αναφορά σε καθυστερήσεις, αστοχίες ή υποδομές κ.λπ. Σήμερα, όμως, αμφισβητείται, επιπλέον, και η ανεξαρτησία των δικαστικών λειτουργών έναντι της πολιτικής εξουσίας, ιδίως στις «μεγάλες» υποθέσεις. Εκεί ακριβώς, στα «δύσκολα» δηλαδή, φάνηκαν οι αδυναμίες, οι οποίες με τη σειρά τους προκάλεσαν ένα μεγάλο έλλειμμα αξιοπιστίας. Εδώ θα σταθούμε.

Η «αξιοπιστία», που χτίζει εμπιστοσύνη, για τη Δικαιοσύνη είναι στοιχείο υπαρξιακό. Μπορεί δηλαδή η Θέμιδα να φέρει σπαθί, αλλά πρέπει επίσης να έχει δεμένα μάτια και να κρατά ζυγαριά. Χωρίς αυτά, η «δικαστική εξουσία» δεν είναι δικαιοσύνη αλλά απλή επιβολή. Το σύστημα (ιδίως ποινικής) Δικαιοσύνης, όπως είναι οργανωμένο και στελεχωμένο, παράγει ένα σπουδαίο προϊόν, απαραίτητο σ’ ένα δημοκρατικό κράτος δικαίου: τη δικαστική κρίση, η οποία ως τέτοια διεκδικεί νομιμοποίηση και αποδοχή. Ετσι συμβάλλει στην πολιτειακή σταθερότητα και την κοινωνική συνοχή. Τι γίνεται όμως αν η ζυγαριά είναι πειραγμένη; Τι γίνεται αν η Θέμιδα δεν είναι τυφλή ή «βλέπει» επιλεκτικά;

Το προηγούμενο διάστημα, ήταν πολλές οι περιπτώσεις στις οποίες η Δικαιοσύνη, στο ανώτατο επίπεδό της, άφησε την εντύπωση ότι λειτουργεί με γνώμονα το κλίμα της στιγμής, ότι ταυτίζεται με συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές ή, ακόμα χειρότερα, ότι λειτουργεί στο πλαίσιο ευρύτερων σχεδιασμών. Ποινικές υποθέσεις που έμειναν ανεκκαθάριστες, όπως παλιότερα της SIEMENS και στις μέρες μας αυτές των υποκλοπών και της NOVARTIS, έπληξαν καίρια το κύρος της Δικαιοσύνης, σε βαθμό που αυτή να επικρίνεται για τον στενό εναγκαλισμό με την πολιτική εξουσία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ας το ξεκαθαρίσουμε: για να λειτουργεί η Δικαιοσύνη δεν φτάνει μόνο η νομιμοποίηση από το Σύνταγμα· χρειάζεται και αποδοχή των αποφάσεών της, μέσω των διαδικασιών που προβλέπει ο νόμος και της αιτιολογίας που ακολουθεί τα διδάγματα της νομικής επιστήμης. Μ’ άλλα λόγια: Δικαιοσύνη ανεξάρτητη και τεκμηριωμένη που λειτουργεί με ισονομία. Είναι όλα αυτά εφικτά στις μέρες μας;

Οι ποινικές υποθέσεις που «έρχονται», όπως αυτές των υποκλοπών, των Τεμπών, του Ειδικού Δικαστηρίου και του ΟΠΕΚΕΠΕ, θα δοκιμάσουν τα όρια της δικαστικής ανεξαρτησίας. Η δυσπιστία είναι διάχυτη, η καχυποψία έντονη. Κάθε δικαστική κρίση ξεκινά μια υστέρηση εμπιστοσύνης. Η νέα ηγεσία του Αρείου Πάγου (Δικαστηρίου και Εισαγγελίας) αναλαμβάνει ένα, είναι αλήθεια, εξαιρετικά δύσκολο έργο: να ανακτήσει τη χαμένη αξιοπιστία της Δικαιοσύνης. Η συνέχιση των παλαιών πρακτικών θα είναι καταστροφή, η απλή «μικροεπισκευή» πλημμελειών θα είναι χαμένος χρόνος· εδώ που φτάσαμε χρειάζεται μια γενναία ανάταξη.

Ομως, το νέο δικαστικό έτος, εκτός από μια μεγάλη δοκιμασία, προσφέρει, παράλληλα, στην ελληνική Δικαιοσύνη μια (τελευταία;) ευκαιρία για την ανάκτηση του χαμένου κύρους της. Θα αξιοποιηθεί άραγε; Το στοίχημα των τριών «Α», δηλαδή ανεξαρτησία, αιτιολογία και κατόπιν αυτών αξιοπιστία, είναι μεγάλο. Κάθε νομικός, κάθε πολίτης ελπίζει ότι το στοίχημα αυτό θα κερδηθεί.

Ο Ευτύχης Φυτράκης είναι δρ Νομικής ΑΠΘ, δικηγόρος

Ο Τζάστιν Ετζοντάμεν της U16 της Ντόρτμουντ χάρισε μία από τις πιο εντυπωσιακές στιγμές, πετυχαίνοντας ένα γκολ που δύσκολα βλέπεις ακόμη και σε επίπεδο ανδρών!

Η φάση ξεκίνησε από το κέντρο, με την μπάλα να επιστρέφει προς τον νεαρό άσο. Ο Ετζοντάμεν δεν το σκέφτηκε στιγμή και, με τη μία, λίγο πίσω από τη γραμμή του κέντρου, εξαπέλυσε ένα απίθανο σουτ.

Η μπάλα πήρε πορεία προς την εστία και κατέληξε στα δίχτυα, αφήνοντας τους πάντες άφωνους! Ένα φανταστικό γκολ που δεν συνηθίζουμε να βλέπουμε σε αυτές τις ηλικίες από τον νεαρό ποδοσφαιριστή της Ντόρτμουντ.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Borussia Dortmund (@bvb09)

Δεν νομίζω ότι θα ήμουν υπερβολικός αν έλεγα ότι εδώ και μερικά χρόνια – πολύ πιθανόν από την πανδημία του Covid-19 και μετά, ίσως και από πιο πίσω, στα χρόνια της οικονομικής κρίσης – όσο ο καιρός περνά, τόσο δυσκολεύουν οι συνθήκες τουρισμού – και αυτό το  φαινόμενο κατά πάσα πιθανότητα δεν είναι μόνο ελληνικό αλλά παγκόσμιο.

Μιλώντας με γνώμονα τον συγκεκριμένο προορισμό τον οποίο επί σειρά ετών επιλέγω, μπορώ να πω ότι όλα μπορείς πια να τα περιμένεις και σε όλα οφείλεις να διατηρείς την ψυχραιμία σου προκειμένου να μη χαθεί ο έλεγχος γιατί αυτό πλέον δείχνει πολύ εύκολο. Είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι ένα μεγάλο μέρος του κόσμου, τόσο από πλευράς τουριστών όσο και από πλευράς εξυπηρέτησης τουριστών, ζει την καθημερινότητα των διακοπών λες και περνά από μια φάση εκτόνωσης και όχι χαλάρωσης όπως η περίοδος θα μπορούσες να πεις ότι «επιβάλλει». Κατά τη διάρκεια των διακοπών μπορείς να ακούσεις ή να δεις να γίνονται πράγματα που υπό άλλες συνθήκες δεν θα τα έβρισκες φυσιολογικά.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Κάνω εδώ και χρόνια διακοπές στο Τολό, που θεωρείται αν όχι το δημοφιλέστερο, ένα από τα πιο δημοφιλή θέρετρα του νομού Αργολίδας. Αυτό που παρατήρησα φέτος είναι ότι οι χώροι στην τεράστια παραλία του Τολού που έχουν παραχωρηθεί για ενοικιαζόμενες ξαπλώστρες είναι σημαντικά αυξημένοι συγκριτικά με τα τελευταία χρόνια που έρχομαι. Δεν θα αναφερθώ στο κόστος ενοικίασης των ξαπλωστρών που κυμαίνεται (από όσο έμαθα) ανάμεσα στα 20 με 35 ευρώ. Δυστυχώς, στην ελεύθερη αγορά όλα μπορείς να πλέον να τα υποστείς, αν και το αν θα τα δεχτείς είναι δική σου υπόθεση. Θα πω, όμως, ότι τα «ελεύθερα» σημεία στην τεράστια παραλία του Τολού είναι πλέον σημαντικά περιορισμένα. Σε αυτά, λοιπόν, όπου δεν υπάρχουν ενοικιαζόμενες ξαπλώστρες, τα λεγόμενα «ελεύθερα» σημεία της παραλίας, αρκετός κόσμος έχει μπει στη λογική της «καβάτζας».

Τι είναι η καβάτζα; Πηγαίνεις από πολύ νωρίς στην παραλία και δεν στήνεις απλώς την ομπρέλα σου στο σημείο όπου θες αλλά οριοθετείς τον συγκεκριμένο χώρο σου πάνω στην άμμο. Οταν λέω «οριοθετείς», κυριολεκτώ. Πάνω στην άμμο χαράσσεις το δικό σου «οικόπεδο», μια εικόνα «απειλητική» προς τον άλλο γιατί από τη στιγμή που μπουν τα υπόλοιπα πράγματα του λουόμενου στον οριοθετημένο χώρο, είναι σαν να σου λέει ότι είναι «κάτοχος» του σημείου και ότι ουδείς επιτρέπεται να «καταπατήσει» αυτόν τον χώρο, ο οποίος βεβαίως είναι ΔΗΜΟΣΙΟΣ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τι μπορεί να ακολουθήσει αν κάποιος κάνει το σφάλμα και «παραβιάσει» αυτόν τον χώρο, ή απλώς να καθίσει μπροστά του. Επαναλαμβάνω ότι μιλάμε για έναν χώρο που δεν «ανήκει» σε αυτόν που τον περιχαράκωσε. Η εικόνα στη φωτογραφία του ανά χείρας κειμένου τα λέει όλα. Ο χώρος αυτός είχε οριοθετηθεί από μια τετραμελή οικογένεια ξένων τουριστών – όλοι ενήλικες. Προσέξτε δε, πόσο μεγάλο είναι το περιθώριο εντός των ορίων του χαραγμένου τετραγώνου. Φαντάζεστε τι θα μπορούσε να γίνει αν όλοι οι λουόμενοι έκαναν το ίδιο; Εν τω μεταξύ, όπως μαθαίνω επειδή ρώτησα, μια κλήση στο Λιμενικό δεν αποτελεί λύση. Θα γίνει παρατήρηση στον λουόμενο και το σκηνικό θα επαναληφθεί την επομένη από τον ίδιο ή από άλλους.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Μαθαίνω από μια πολύ πιο έμπειρη τουρίστρια από μένα, ότι αυτό το φαινόμενο δεν είναι ακριβώς καινούργιο. Ξεκίνησε στη δεκαετία του 1990 όταν ομάδες λουόμενων μιας  κάποιας συγκεκριμένης πολιτικής νοοτροπίας (ας τους αποκαλέσουμε αναρχοαριστερούς) έκαναν το ίδιο σε διάφορα νησιά του Αιγαίου (μου ανέφερε τα Κουφονήσια). Απαγόρευαν την πρόσβαση σε άλλους λουόμενους στον δικό τους, οριοθετημένο χώρο. Αν όμως αυτό το φαινόμενο γινόταν σε απομονωμένες περιοχές, σήμερα γίνεται μπροστά στα μάτια σου ακόμα και σε πολύ δημοφιλείς παραλίες όπως της Ψιλής Αμμου στο Τολό.

Αυτό το φαινόμενο είναι ένα από τα πολλά παράδοξα που θα δεις να συμβαίνουν στους τουριστικούς προορισμούς τον τελευταίο καιρό. Το θέμα μου βέβαια δεν είναι το ίδιο το φαινόμενο της καβάτζας αλλά το ότι τελικά, τέτοια φαινόμενα σε αναγκάζουν να πηγαίνεις στην παραλία έτοιμος για καβγά. Βρίσκεσαι σε άμυνα και για να βρεις το δίκιο σου, πρέπει να μπεις στην επίθεση. Αυτό όμως δεν είναι διακοπές. Είναι μαρτύριο.

Στην ιστορία των ιδεών, το «Υψηλό» (Sublime) αναφέρεται σε μία αισθητική εμπειρία υποδηλώνοντας κάτι βαθύ, πραγματικά εξαιρετικό. Το οποίο οι καλλιτέχνες επιδιώκουν από την εποχή του ρομαντισμού να απεικονίσουν ή να περιγράψουν, ως μία συνθήκη που σου μεταφέρει το τοπίο στη μεταφυσική του διάσταση.

Οι εικόνες της φωτογράφου Εριέτας Αττάλη από τη Δήλο και τη θάλασσα των Κυκλάδων, άθροισμα διαδρομών στον χρόνο και τις εποχές, διαπραγματεύονται αυτή τη συνάντηση πνευματικής έξαρσης και αισθητικής συγκίνησης. Η φωτογράφος τοπίου και αρχιτεκτονικής, ακαταπόνητη, πολυταξιδεμένη και με ακλόνητη θέληση παρουσιάζει το σκεπτικό της έκθεσής τους στη Δήλο και τη Μύκονο με τίτλο «Αρχιπέλαγος της Μνήμης. Από τη Δήλο στο Αιγαίο».

Στη συνάντησή μας στο καφέ του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης στην Αθήνα, η Εριέτα Αττάλη εξηγεί ότι δεν περιόρισε τη φωτογράφιση της Δήλου στην επιστημονική καταγραφή των αρχαιοτήτων ενός από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς τόπους της Ελλάδας. Το ενδιαφέρον της βρισκόταν στη σχέση των ερειπίων με το τοπίο που τα περιβάλλει, στη θάλασσα που ένωνε τα νησιά και, κυρίως, στην ιδέα της Δήλου ως κέντρου ενός ευρύτερου κόσμου που απλωνόταν στις Κυκλάδες και στο Αιγαίο. «Η αποστολή μου δεν είναι η τεκμηρίωση. Πρόκειται, λοιπόν, για εννοιολογική φωτογραφία βασισμένη στην αφήγηση. Και έτσι προσεγγίζω τη Δήλο και το Νότιο Αιγαίο. Οι εικόνες μου λένε ιστορίες», λέει.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Ιερά τοπία του σήμερα

Στην έκθεση «Αρχιπέλαγος της Μνήμης | Από τη Δήλο στο Αιγαίο», η Αττάλη φεύγει από τα άκρα των χαρτών και τα όρια του γνωστού κόσμου και αναζητά το συμβολικό του κέντρο. Εστιάζει στο νησί της Δήλου στις Κυκλάδες (Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, 1990) για να αποτυπώσει με τον φακό το πνεύμα του τόπου, το Genius loci που έκανε το Αιγαίο κοιτίδα πολιτισμού από την προϊστορία μέχρι τον 21ο αιώνα.

Θαλασσογραφίες, νυχτερινές λήψεις και λήψεις μεγάλης διάρκειας έκθεσης, εναλλαγές του φωτός του ήλιου και του σεληνόφωτος, αρχιτεκτονικά θραύσματα, αρχαία σπαράγματα και μωσαϊκά αποκαλύπτουν μέσα από την τέχνη της φωτογράφου τα ιερά του παρελθόντος και τα μεταμορφώνουν σε ιερά τοπία του σήμερα. Η προσέγγιση αυτή έχει βαθιές ρίζες στη διαδρομή της φωτογράφου. Η Αττάλη ξεκίνησε από την επιστημονική και αρχαιολογική φωτογραφία, καταγράφοντας μεταξύ άλλων σχεδόν όλους τους μακεδονικούς τάφους και δουλεύοντας επί πέντε χρόνια στη Βεργίνα. Εκπαιδεύτηκε στο Βρετανικό Μουσείο και στο Victoria and Albert Museum, ενώ αργότερα στη Νέα Υόρκη στράφηκε στη σύγχρονη αρχιτεκτονική και στην καλλιτεχνική φωτογραφία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Η επιθυμία να επιστρέψει στην αρχαιότητα υπήρχε ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1990. Σε ένα ταξίδι στη Μήλο το 1999, βλέποντας αρχαίους οικισμούς, είχε σκεφτεί ότι θα ήθελε κάποτε να φωτογραφίσει αρχαίες πόλεις και κατάλοιπα «ενσωματωμένα στο αρχικό τους τοπίο». Το σχέδιο εκείνο δεν πραγματοποιήθηκε τότε. Η ίδια μετακόμισε στη Νέα Υόρκη συνεχίζοντας τις σπουδές της, και εργάστηκε πάνω στη σύγχρονη αρχιτεκτονική, γνωρίζοντας όμως, όπως λέει, ότι θα επέστρεφε στην αρχική της επιθυμία είκοσι χρόνια αργότερα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Καθοριστικό βήμα προς τη Δήλο υπήρξε ένα προηγούμενο μεγάλο έργο της, το βιβλίο της «Periphery: Archaeology of Light». Το οποίο πήρε το μεγάλου κύρους Χρυσό Βραβείο στον διαγωνισμό German Photo Book Prize 2019/2020. Σε αυτό μελέτησε ανθρωπογενείς κατασκευές στις άκρες του κόσμου, από την Αρκτική και την Ανταρκτική έως την Ιαπωνία και την Αυστραλία, αναζητώντας τη σχέση της περιφέρειας με το κέντρο. Και το «κέντρο», στη δική της σκέψη, ήταν ήδη η αρχαία Ελλάδα. Ακόμη και στο εξώφυλλο του βιβλίου, εξηγεί, ένας κύκλος συμβόλιζε την περιφέρεια, ενώ στο κέντρο βρισκόταν η Δήλος.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Επιστροφή στο κέντρο

Επειτα από χρόνια φωτογραφίζοντας ωκεανούς, ερήμους και απομακρυσμένα τοπία, ήρθε η στιγμή να αντιστρέψει το βλέμμα: να επιστρέψει στο κέντρο και από εκεί να κοιτάξει προς την περιφέρεια.

Η ουσιαστική γέννηση του πρότζεκτ συνέβη σχεδόν τυχαία, τον Οκτώβριο του 2022. Η Αττάλη είχε ταξιδέψει από το Παρίσι στη Μύκονο για τη δεύτερη φωτογραφική αποστολή της στη Δήλο, όμως η κακοκαιρία καθήλωσε πλοία και αεροπλάνα. «Για δύο ημέρες δεν μπορούσα να περάσω απέναντι. Από τη Μύκονο κοιτούσα τη Δήλο μέσα από τα κύματα, ακούγοντας τον δυνατό άνεμο, και συνειδητοποίησα το παράδοξο: είμαι τόσο κοντά και τόσο μακριά».

Η εμπειρία αυτή επέδρασε στη σύλληψη του έργου. Η φωτογράφος άρχισε να σκέφτεται όχι μόνο πώς βλέπουμε σήμερα τη Δήλο, αλλά πώς την αντίκριζαν όσοι πλησίαζαν το νησί στην αρχαιότητα. «Πώς έβλεπαν το νησί καθώς έπλεαν, καθώς έφθαναν; Και, αντίστροφα, πώς έβλεπαν οι ίδιοι οι Δήλιοι τα υπόλοιπα νησιά από τη θέση τους στο κέντρο του Αιγαίου;».

Η θάλασσα έπαψε έτσι να είναι απλώς το φόντο των αρχαιοτήτων. Εγινε βασικό στοιχείο της αφήγησης. Στην αρχαιότητα, επισημαίνει η Αττάλη, η ναυσιπλοΐα, το εμπόριο και η μετακίνηση συνέδεαν τα νησιά μεταξύ τους. «Η Δήλος δεν υπήρχε απομονωμένη: αποτελούσε μέρος ενός δικτύου στο οποίο οι θαλάσσιες διαδρομές καθόριζαν την οικονομική και κοινωνική ζωή. Από τα ψηλότερα σημεία του νησιού, σε καθαρό καιρό, διακρίνονται η Μύκονος, η Τήνος, η Σύρος, η Πάρος και η Νάξος, με τα ψηλά βουνά της να κυριαρχούν στον ορίζοντα. Αλλά και ακόμη πιο μακρινά νησιά. Αυτές οι οπτικές συνδέσεις δεν είναι λεπτομέρεια του τοπίου αλλά ουσιαστικό τμήμα της ιστορίας», λέει η ίδια.

Γι’ αυτό και φωτογραφίζει ολόκληρο το νησί περπατώντας το, αντιμετωπίζοντας τη Δήλο ως αρχαιολογικό τοπίο όπου συνυπάρχουν «ερείπια, αρχιτεκτονική, αρχιπέλαγος, θαλάσσιο τοπίο, στρώματα ιστορίας, πολιτισμός και τοπογραφία. Δεν ήθελα να απομονώσω ένα άγαλμα, έναν κίονα ή ένα οικοδόμημα από τον χώρο του, αλλά να αποδώσω τη σχέση της αρχαίας πόλης με τη γεωγραφία που την έκανε αυτό που ήταν».

Η Δήλος, στη φωτογραφική της αφήγηση, μετατρέπεται ξανά σε κέντρο. Οχι σε ένα ακίνητο αρχαιολογικό μνημείο, αλλά σε σημείο αναφοράς ενός θαλάσσιου κόσμου. Το βλέμμα δεν σταματά στα ερείπια: περνά ανάμεσά τους και συνεχίζει προς τον ορίζοντα, προς τα άλλα νησιά που επί αιώνες βρίσκονταν απέναντι.

Η ιδανική διαδρομή θέασης

Από τη Δημοτική Πινακοθήκη Μυκόνου, στο Ναυτικό Μουσείο Αιγαίου, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μυκόνου και το Αρχαιολογικό Μουσείο της Δήλου, οι φωτογραφίες της Αττάλη εμφανίζονται ως μεταφορά του Αρχιπελάγους. Η επιλογή των τεσσάρων χώρων δεν είναι τυχαία για να παρουσιαστούν τα έργα. Εξηγεί ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη εννοιολογική σύνδεση μεταξύ τους την οποία η φωτογράφος θέλησε να μεταφέρει και στον θεατή της έκθεσης.

Σε επιμέλεια της Εριέτας Αττάλη και του Γιάννη Τουρνικιώτη, η έκθεση περιλαμβάνει εκτυπώσεις μεγάλης κλίμακας του έργου της. Ο συντονισμός της παραγωγής της έκθεσης έγινε από τον Λάμπρο Παπανικολάτο, σε συνεργασία με την Κατερίνα Ζουγανέλη εκ μέρους του Δήμου Μυκόνου, και ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός από τον Τάσο Ροΐδη. Τον σχεδιασμό και την παραγωγή του οπτικοακουστικού υλικού ανέλαβαν η Ελισάβετ Τσουχτίδη και ο Αρης Μπαφαλούκας, ενώ τη χαρτογράφηση ο Αρης Καφαντάρης.

«Φυσικά, δεν είναι απαραίτητο να επισκεφθεί κανείς και τους τέσσερις χώρους. Η κάθε παρουσίαση λειτουργεί από μόνη της και είναι απολύτως ολοκληρωμένη. Η βασική ιδέα είναι αυτή της γεφύρωσης, της δημιουργίας συνδέσεων. Με αυτόν τον τρόπο προτείνω στον θεατή, στον επισκέπτη, να ακολουθήσει αυτή τη διαδρομή – όχι όμως να του την επιβάλλω» εξηγεί. Και προσθέτει ότι στη Δημοτική Πινακοθήκη Μυκόνου, υπάρχει ένα σώμα από δεκαοκτώ φωτογραφίες, «που αφορούν το νησί και τη σχέση της Δήλου με τα άλλα νησιά, αλλά και την αντίστροφη σχέση – το πώς, δηλαδή, τα άλλα νησιά συνδέονται με τη Δήλο. Στο Ναυτικό Μουσείο έχουμε επτά φωτογραφίες, οι οποίες θα εκτεθούν στο αίθριο. Η σύνδεσή τους με τα εκθέματα του μουσείου είναι πολύ όμορφη, γιατί το ίδιο το μουσείο σχετίζεται με τη θάλασσα. Γι’ αυτό και επέλεξα θαλασσινά τοπία για την έκθεση».

Και στα δύο αρχαιολογικά μουσεία Δήλου και Μυκόνου η Εριέτα Αττάλη εγκαθιστά δύο πολύ σημαντικές φωτογραφίες της που προέρχονται όπως λέει από το «χαμένο νησί». Για να προσθέσει ότι «όλα συνδέονται μεταξύ τους. Αυτή είναι, άλλωστε, μια βασική μου πεποίθηση στη ζωή: ότι όλα όσα κάνουμε συνδέονται. Δεν υπάρχει καμία πράξη που να είναι πραγματικά αποκομμένη από τις υπόλοιπες».

Info: Η έκθεση της Εριέτας Αττάλη «Αρχιπέλαγος της Μνήμης | Από τη Δήλο στο Αιγαίο» εγκαινιάζεται στη Δημοτική Πινακοθήκη Μυκόνου «Μαρία Ιγγλέση» στις 23 Αυγούστου υπό την αιγίδα του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Αν. Τασούλα

Ο Μάικ Τζέιμς φρόντισε να στείλει το δικό του μήνυμα ενόψει της νέας σεζόν, προϊδεάζοντας τους αντιπάλους του για την ένταση με την οποία σκοπεύει να αγωνιστεί στην άμυνα.

Ο Αμερικανός γκαρντ, που αποτελεί πλέον ένα από τα σημαντικότερα στελέχη της Αναντολού Εφές, έκανε μια χαρακτηριστική ανάρτηση στον λογαριασμό του στο «Χ», συνοδεύοντάς την με ένα βίντεο γεμάτο εντυπωσιακά κοψίματα.

«Φέτος θα πηδάω με αυτόν τον τρόπο για τάπα σε όλα τα lay-up. Αν θες να σκοράρεις, θα πρέπει να καρφώσεις μπροστά μου», έγραψε στην ανάρτηση. 

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Το βίντεο περιλάμβανε highlights από αγώνες κολεγιακών ομάδων της Ασίας, με τους παίκτες να πραγματοποιούν δυναμικά μπλοκ, δίνοντας το κατάλληλο… νόημα στα λόγια του Τζέιμς.

I’m jumping for all layups this year like this.

U gon have to dunk on me https://t.co/kxYhDzafOv

— Mike James (@TheNatural_05) August 19, 2026

Με αυτόν τον τρόπο, ο έμπειρος γκαρντ έδειξε πως σκοπεύει να ανεβάσει την ένταση στο αμυντικό κομμάτι τη νέα αγωνιστική περίοδο, στέλνοντας παράλληλα μια ξεκάθαρη προειδοποίηση στους αντιπάλους του

Αυτό που δεν ομολογείται εύκολα στη δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα είναι το γεγονός ότι η ανάδειξη της Τουρκίας ως περιφερειακής δύναμης με ευρύτερες φιλοδοξίες (global power) οφείλεται σε σημαντικό βαθμό (και) στη στρατηγική που ακολουθήσαμε από το 2004 Ελλάδα και Κύπρος. Την αποκλείσαμε από την Ευρώπη και την οδηγήσαμε στη… Μέκκα. Ελλάδα και Τουρκία εντάσσονται ταυτόχρονα το 1952 στο ΝΑΤΟ, προκειμένου από κοινού θεσμικά να ενσωματωθούν στη Δύση. Η λογική των δυτικών πρωτευουσών ήταν τότε ότι Ελλάδα και Τουρκία, ανεξάρτητα από την ιστορία, τον πολιτισμό και τις αξίες τους, θα πορεύονται με παρόμοια βήματα και ρυθμό στον δυτικό χώρο. Η Τουρκία μπόρεσε να υποβάλει αίτηση ένταξης στην ΕΕ μόλις το 1987, αλλά η Ελλάδα (που είχε ενταχθεί στην ΕΕ από το 1981) άσκησε βέτο στην επιλογή αυτή.

Η αρνητική αυτή ελληνική θέση εγκαταλείφθηκε στο πλαίσιο του μεγάλου διαπραγματευτικού πακέτου (grand bargaining) του Ελσίνκι το 1999. Το κρίσιμο αυτό πακέτο περιείχε τέσσερα κύρια στοιχεία: α) ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση μαζί με τις λοιπές υποψήφιες χώρες, β) επίλυση του κυπριακού προβλήματος, γ) έναρξη διαδικασίας ένταξης Τουρκίας στην Ενωση, δ) διευθέτηση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων. Το πακέτο συνιστούσε, δηλαδή, μια αλληλουχία στόχων, η ακύρωση ενός εκ των οποίων θα το οδηγούσε σε ναυάγιο. Κι όμως Κύπρος και Ελλάδα «τίναξαν στον αέρα το πακέτο», αφού, πρώτον, η Κύπρος απέρριψε (σε δημοψήφισμα) τη λύση του κυπριακού προβλήματος / σχέδιο ΟΗΕ – Ανάν (2004), ενώ η Ελλάδα το 2004 απέρριψε τη δέσμη συγκλίσεων για τη διευθέτηση των ελληνοτουρκικών διαφορών.

Οι δύο αυτές απορρίψεις σχεδόν έπεισαν τον τότε ευρωπαϊστή Ερντογάν ότι ο στόχος της ένταξης της Τουρκίας ήταν μάταιος, ανέφικτος. Και ως εκ τούτου, θα έπρεπε να προτεραιοποιήσει την ανάδειξη της Τουρκίας σε περιφερειακή δύναμη και από τη θέση αυτή να διαπραγματευθεί την ευρωπαϊκή ένταξη. Η αντίληψη αυτή ενισχύθηκε το 2005, όταν η Κύπρος πάγωσε οκτώ διαπραγματευτικά ενταξιακά κεφάλαια (λόγω μη εφαρμογής από την Τουρκία της τελωνειακής ένωσης). Και όταν το 2007 ο πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί σε συνεργασία με την καγκελάριο της Γερμανίας Αγκελα Μέρκελ δήλωσαν ανοιχτά ότι η Τουρκία (κυρίως για λόγους πληθυσμιακούς) «δεν χωράει» στην Ενωση. Ουσιαστικά δηλαδή έκλεισαν την πόρτα ένταξης της Τουρκίας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Από το 2010 και μετά, Ελλάδα και Κύπρος εγκαινίασαν τη διαδικασία των τριμερών συμπράξεων με το Ισραήλ, ενίοτε με τη συμμετοχή και των ΗΠΑ (3+1). Η Τουρκία ερμήνευσε τις συμπράξεις αυτές (μαζί με αγωγό EastMed, κ.λπ.) ως προσπάθεια αποκλεισμού της από τη Μεσόγειο και Ευρώπη. Αντέδρασε με το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο οριοθετήσεων (2019). Η άσκηση βέτο από πλευράς Αθήνας για την ένταξη της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική άμυνας (SAFE, κ.λπ.) ολοκλήρωσε την εντύπωση ότι η Ελλάδα εργάζεται εναντίον της ευρωπαϊκής ενσωμάτωσης της Τουρκίας. Πρόκειται για (εσφαλμένη) αντίληψη αυτοκαταστροφικής πολιτικής. Τα αποτελέσματά της είναι ήδη ορατά. Αλλά έστω και τώρα (που ο Ερντογάν λέει ότι η ένταξη της Τουρκίας δεν αποτελεί προτεραιότητα), η Ελλάδα δεν έχει άλλη ρεαλιστική επιλογή παρά να επιδιώξει την ισχυρότερη δυνατή πρόσδεση της Τουρκίας στην ΕΕ και το πλαίσιο κανόνων που τη διέπουν. Διαφορετικά, όταν κλείνουν οι Βρυξέλλες, ανοίγει ο δρόμος για τη Μέκκα…

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), πρώην πρεσβευτής – σύμβουλος του ΥΠΕΞ. Από τις εκδόσεις Ι. Σιδέρης κυκλοφορεί το νέο του βιβλίο με τίτλο «Πέρα από τα στερεότυπα. Νέα προοδευτική εξωτερική και ευρωπαϊκή πολιτική»

Ελεύθερος με περιοριστικούς όρους αφέθηκε ο 32χρονος οδηγός ταξί, ο οποίος ενεπλάκη στο τροχαίο στη Βούλα, με θύμα έναν 39χρονο οδηγό μοτοσικλέτας, σύμφωνα με πληροφορίες που προέκυψαν μετά τη σημερινή απολογία του.

Με απόφαση ανακριτή και εισαγγελέα, στον 32χρονο επιβλήθηκε η υποχρέωση να εμφανίζεται μία φορά τον μήνα στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής του. Παράλληλα, του αφαιρέθηκε η άδεια οδήγησης επ’ αόριστον.

Κατά την απολογία του, ο κατηγορούμενος φέρεται να αρνήθηκε την κατηγορία της επικίνδυνης οδήγησης που του αποδίδεται. Όπως ανέφερε, η κίνησή του οφείλεται σε λανθασμένη καθοδήγηση από το GPS και υποστήριξε ότι δεν αντιλήφθηκε την απαγορευτική πινακίδα στο σημείο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Συγκεκριμένα, δήλωσε: «Δεν είδα την πινακίδα της απαγόρευσης στροφής. Παραπλανήθηκα από το GPS, το οποίο μου άλλαξε τελευταία στιγμή τη διαδρομή». Επίσης, υποστήριξε ότι είχε ανάψει φλας, θεωρώντας πως μπορούσε να πραγματοποιήσει νόμιμα τη στροφή και ότι πριν αλλάξει λωρίδα έλεγξε τον καθρέφτη του, χωρίς να αντιληφθεί άλλο όχημα.

Η απολογία του 32χρονου αφορούσε αρχικά την κατηγορία της επικίνδυνης οδήγησης που προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη, καθώς και αυτή των σωματικών βλαβών από αμέλεια.

Από τη Γαλλία και την Ισπανία έως τη Γερμανία, τη Βρετανία και την Αυστρία, οι υψηλές θερμοκρασίες αφήνουν πίσω τους χιλιάδες νεκρούς. Τα στοιχεία των τελευταίων ετών αποκαλύπτουν μια κρίση δημόσιας υγείας που αποκτά πλέον πανευρωπαϊκές διαστάσεις.

Ένα από τα θερμότερα καλοκαίρια

Η Ευρώπη ζει ένα από τα θερμότερα καλοκαίρια της ιστορίας της και ο απολογισμός δεν μετριέται μόνο σε θερμοκρασιακά ρεκόρ, πυρκαγιές και ξηρασία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Μετριέται και σε ανθρώπινες ζωές. Από τη Γαλλία έως την Ισπανία, τη Γερμανία, τη Βρετανία και την Αυστρία, οι εκτιμήσεις για τους θανάτους που συνδέονται με την ακραία ζέστη αποτυπώνουν μια νέα πραγματικότητα.

Γαλλία, πάνω από 7.000 νεκροί

Στη Γαλλία, οι υγειονομικές Αρχές ανακοίνωσαν ότι καταγράφηκαν 1.243 επιπλέον θάνατοι από τις 3 έως τις 22 Ιουλίου, στη διάρκεια διαδοχικών κυμάτων καύσωνα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ο αριθμός αφορά θανάτους από όλες τις αιτίες και αποτελεί εκτίμηση βάσει των πιστοποιητικών θανάτου.

Προστίθεται στους 5.764 επιπλέον θανάτους που είχαν καταγραφεί από τις 17 Ιουνίου έως τις 2 Ιουλίου.

Συνολικά, δηλαδή, οι δύο περίοδοι αντιστοιχούν σε περισσότερους από 7.000 επιπλέον θανάτους.

Ακόμη πιο τραγική είναι η εικόνα στην Ισπανία.

Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία, από τον Ιούνιο έως τις 15 Αυγούστου έχουν καταγραφεί 4.061 θάνατοι που συνδέονται με τη ζέστη, αριθμός αυξημένος κατά 67% σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2025.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Μόνο τον Ιούλιο καταγράφηκαν 2.536 θάνατοι, ενώ 2.471 από τα θύματα ήταν άνθρωποι άνω των 85 ετών. 

Στη Γερμανία, οι εκτιμήσεις του Ινστιτούτου Robert Koch έφτασαν τους 9.800 θανάτους που συνδέονται με τη ζέστη έως τα τέλη Ιουλίου, ενώ νεότερη εκτίμηση που δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο ανέβασε τον αριθμό στους 11.900. Και εδώ, η πλειονότητα των θυμάτων αφορά ανθρώπους ηλικίας 75 ετών και άνω.

Βρετανία: Εκτίμηση για 2.870 νεκρούς

Στη Βρετανία, μόνο τα κύματα καύσωνα του Μαΐου και του Ιουνίου προκάλεσαν, σύμφωνα με την Υπηρεσία Υγειονομικής Ασφάλειας της χώρας, περίπου 2.877 θανάτους.

Οι 753 καταγράφηκαν στο κύμα του Μαΐου και άλλοι 2.124 στο κύμα του Ιουνίου.

Πλησιάζει το ρεκόρ

Ο αριθμός πλησιάζει ήδη το ετήσιο ρεκόρ των 2.985 θανάτων που καταγράφηκε το 2022, με τις αρχές να προειδοποιούν ότι το 2026 μπορεί να εξελιχθεί στη φονικότερη χρονιά που έχει καταγραφεί.

Στην Αυστρία, ο Ιούνιος του 2026 άφησε περίπου 395 θύματα της ζέστης, τον υψηλότερο αριθμό της τελευταίας δεκαετίας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η Ευρώπη των 181.000 νεκρών

Η φετινή εικόνα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα αν εξεταστεί σε βάθος χρόνου.

Μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature Medicine υπολόγισε ότι περισσότεροι από 181.000 άνθρωποι πέθαναν από αιτίες που συνδέονται με τη ζέστη στην Ευρώπη κατά τα καλοκαίρια του 2022, του 2023 και του 2024.

Μόνο το 2024 οι εκτιμώμενοι θάνατοι ανήλθαν σε 62.775, έναντι περίπου 50.800 το 2023 και 67.900 το 2022. 

Το 2024, η Ιταλία είχε τον υψηλότερο απόλυτο αριθμό, με περίπου 19.000 θανάτους, ακολουθούμενη από την Ισπανία με 6.743, τη Γερμανία με 6.282, την Ελλάδα με 5.980 και τη Ρουμανία με 4.943.

Ακολούθησαν η Βουλγαρία με 3.414, η Σερβία με 2.515 και η Γαλλία με 2.451.

Η νέα ποδοσφαιρική σεζόν ξεκινά και το MEGA μπαίνει δυναμικά στο παιχνίδι με την επιστροφή της «SUPER ΜΠΑΛΑ LIVE», της εκπομπής που εδώ και χρόνια αποτελεί σημείο αναφοράς για τους φιλάθλους και την αθλητική ενημέρωση.

Από την Κυριακή 23 Αυγούστου και κάθε Κυριακή στις 00:10, η «SUPER ΜΠΑΛΑ LIVE» επιστρέφει ανανεωμένη, μεταφέροντας τον παλμό της Super League και της αθλητικής επικαιρότητας, αμέσως μετά τη λήξη της αγωνιστικής δράσης.

Με εκτενή ρεπορτάζ, έγκυρη ανάλυση, πλούσια στιγμιότυπα και ζωντανές συνδέσεις, η εκπομπή καταγράφει όλα όσα ξεχωρίζουν μέσα και έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Οι αμφισβητούμενες φάσεις μπαίνουν στο μικροσκόπιο με αναλυτική προσέγγιση, ενώ τα σημαντικότερα στιγμιότυπα παρουσιάζονται με τη βοήθεια σύγχρονων τρισδιάστατων γραφικών, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη εικόνα των αγώνων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Έπειτα από μια επιτυχημένη περσινή σεζόν, που επιβεβαίωσε τη σχέση εμπιστοσύνης που έχει χτίσει με το φίλαθλο κοινό, η «SUPER ΜΠΑΛΑ LIVE» σφυρίζει την έναρξη της νέας ποδοσφαιρικής περιόδου. Ακόμη πιο δυνατή, με στόχο να προσφέρει κάθε εβδομάδα σφαιρική ενημέρωση, ουσιαστικό σχολιασμό και όλες τις εξελίξεις από τον χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Ο Γιώργος Χελάκης βρίσκεται και φέτος στο τιμόνι της παρουσίασης, ενώ ο Αντώνης Κατσαρός και ο Αντώνης Καρπετόπουλος προσφέρουν την έμπειρη ματιά τους στον σχολιασμό και ο Ηλίας Σπάθας εξετάζει και αναλύει τις επίμαχες φάσεις των αγώνων.

Σε κάθε αγωνιστική, η «SUPER ΜΠΑΛΑ LIVE» καταγράφει και αναλύει όσα ξεχωρίζουν στα γήπεδα, με την εγκυρότητα και την αξιοπιστία που τη χαρακτηρίζουν διαχρονικά.

«SUPER ΜΠΑΛΑ LIVE»

ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΙΣ 00:10

Μια ομάδα περίπου 30 κρατουμένων που έχουν καταδικαστεί στη Σουηδία για σοβαρά εγκλήματα ετοιμάζεται να μεταφερθεί εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, στις φυλακές του Τάρτου στην Εσθονία. Πρόκειται για την πρώτη εφαρμογή μιας αμφιλεγόμενης συμφωνίας, με την οποία η Στοκχόλμη επιχειρεί να αντιμετωπίσει τον πρωτοφανή κορεσμό του σωφρονιστικού της συστήματος «ενοικιάζοντας» κελιά σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.

Η συμφωνία έχει διάρκεια πέντε ετών και επιτρέπει αρχικά στη Σουηδία να στείλει έως 300 κρατουμένους, καταβάλλοντας στην Εσθονία 30,6 εκατ. ευρώ ετησίως. Προβλέπεται δυνατότητα μεταφοράς επιπλέον 300 ατόμων, με κόστος 8.500 ευρώ τον μήνα για κάθε κρατούμενο. Ο αριθμός τους αναμένεται να φθάσει περίπου τους 200 έως το τέλος του 2026 και να συμπληρώσει το ανώτατο όριο των 600 μέσα στο 2027.

Για τη σουηδική κυβέρνηση η συμφωνία αποτελεί μια επείγουσα απάντηση στη «φοβερή πίεση» που δέχονται οι φυλακές. Για την Εσθονία είναι ένας τρόπος αξιοποίησης μιας σύγχρονης, αλλά σε μεγάλο βαθμό άδειας, σωφρονιστικής υποδομής. Για τους επικριτές, ωστόσο, αποτελεί επικίνδυνο προηγούμενο που μετατρέπει τους κρατουμένους σε αντικείμενα διακρατικής συναλλαγής.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Γεμάτες σουηδικές φυλακές

Η πληρότητα των σουηδικών φυλακών βρίσκεται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Η εξάπλωση του οργανωμένου εγκλήματος, η βία των συμμοριών, οι αυστηρότερες ποινές και η πολιτική «νόμου και τάξης» οδήγησαν σχεδόν στον διπλασιασμό του αριθμού των κρατουμένων μέσα σε μία δεκαετία. Από το 2015 έως το 2025 ο έγκλειστος πληθυσμός έφθασε τις 11.232. Παράλληλα, η αύξηση των σοβαρών εγκλημάτων συνοδεύτηκε από μεγαλύτερες ποινές κάθειρξης, περιορίζοντας ακόμη περισσότερο τη διαθεσιμότητα κελιών.

Η κατασκευή νέων φυλακών απαιτεί χρόνο και σημαντικούς πόρους. Η μεταφορά κρατουμένων στην Εσθονία προσφέρει μια άμεση λύση και, σύμφωνα με τη σουηδική κυβέρνηση, είναι οικονομικότερη. Η κράτηση ενός προσώπου στη Σουηδία κοστίζει περίπου 11.000 ευρώ τον μήνα, έναντι 8.500 ευρώ που θα καταβάλλονται για κάθε επιπλέον θέση στην Εσθονία.

Η Εσθονία έχει άδεια κελιά

Στην Εσθονία η εικόνα είναι ακριβώς αντίθετη. Η χώρα διαθέτει σχεδόν τις μισές σωφρονιστικές της θέσεις κενές και τη δεύτερη χαμηλότερη πληρότητα φυλακών στην Ευρωπαϊκή Ενωση, περίπου 58%.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Μετά το κύμα εγκληματικότητας που ακολούθησε τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης, η Εσθονία πέτυχε σταδιακή μείωση των αδικημάτων και υιοθέτησε λιγότερο τιμωρητικό ποινικό μοντέλο. Στις αρχές του 2026 είχε μόλις 1.618 κρατουμένους, τον μικρότερο αριθμό από την ανεξαρτητοποίησή της το 1991.

Το Ταλίν υποστηρίζει ότι η φιλοξενία σουηδών κρατουμένων θα επιτρέψει τη συντήρηση των εγκαταστάσεων, θα προσφέρει έσοδα στο κράτος και θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας. Στο Τάρτου, πόλη περίπου 80.000 κατοίκων, αναμένεται να προσληφθούν 250 σωφρονιστικοί υπάλληλοι.

Το πρόγραμμα αφορά αποκλειστικά άνδρες καταδικασμένους για σοβαρά αδικήματα, όπως ανθρωποκτονίες, ένοπλες ληστείες, απάτες και μεγάλης κλίμακας οικονομικά εγκλήματα. Εξαιρούνται οι γυναίκες, οι ανήλικοι, οι αρχηγοί εγκληματικών οργανώσεων, οι ριζοσπαστικοποιημένοι κρατούμενοι και όσοι έχουν καταδικαστεί για τρομοκρατία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η Εσθονία διατηρεί το δικαίωμα να απορρίψει πρόσωπα που θεωρεί υπερβολικά επικίνδυνα. Σε αντίθεση με ανάλογη συμφωνία μεταξύ Δανίας και Κοσόβου, το σουηδοεσθονικό πρόγραμμα δεν περιορίζεται σε αλλοδαπούς: μπορεί να περιλαμβάνει τόσο Σουηδούς όσο και ξένους υπηκόους.

Οι κρατούμενοι θα έχουν βασικό εξοπλισμό στα κελιά τους, πρόσβαση σε ηλεκτρονικές συσκευές και δυνατότητα τηλεδιάσκεψης. Η επικοινωνία με τους εσθονούς σωφρονιστικούς υπαλλήλους θα γίνεται στα αγγλικά.Το κεντρικό ζήτημα αφορά τη διατήρηση των οικογενειακών δεσμών. Οι κρατούμενοι θα δικαιούνται μία επίσκεψη διάρκειας μιας έως δύο ωρών κάθε μήνα, καθώς και μία πολυήμερη συνάντηση κάθε έξι μήνες. Δεν είναι σαφές, όμως, πόσες οικογένειες θα έχουν την οικονομική δυνατότητα να ταξιδεύουν τακτικά στην Εσθονία.

Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων προειδοποιούν ότι η απομάκρυνση των κρατουμένων από το κοινωνικό τους περιβάλλον δυσκολεύει την επανένταξή τους. Οι συνέπειες είναι ιδιαίτερα σοβαρές για τα παιδιά, τα οποία ουσιαστικά υφίστανται μια πρόσθετη τιμωρία χωρίς να έχουν καμία ευθύνη.

Ερωτήματα υπάρχουν επίσης για το ποια χώρα θα λογοδοτεί σε περιπτώσεις κακομεταχείρισης, αυτοκτονίας, θανάτου ή απόδρασης, ακόμη και αν η συμφωνία περιλαμβάνει σχετικά πρωτόκολλα.

Η ευρωπαϊκή πρακτική

Το 2010 το Βέλγιο έγινε η πρώτη χώρα της ΕΕ που ενοικίασε κελιά στο εξωτερικό, στέλνοντας περίπου 500 κρατουμένους στην Ολλανδία. Η συμφωνία κρίθηκε αργότερα υπερβολικά ακριβή και διακόπηκε το 2016. Η Νορβηγία μετέφερε επίσης 650 κρατουμένους σε ολλανδικές φυλακές από το 2015 έως το 2018, καταβάλλοντας συνολικά περίπου 95 εκατ. ευρώ. Οι Αρχές υποστήριξαν ότι το μέτρο πέτυχε τον προσωρινό του σκοπό, χωρίς όμως να ανανεώσουν τη συμφωνία.

Μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2023 κατέληξε ότι τέτοιες πρακτικές αποτελούν, στην καλύτερη περίπτωση, βραχυπρόθεσμες λύσεις. Δεν αντιμετωπίζουν τις ποινικές πολιτικές, τις μεγαλύτερες καταδίκες και τα νομοθετικά μέτρα που προκαλούν τον υπερπληθυσμό των φυλακών.

Παρά τις επιφυλάξεις, η Δανία έχει συμφωνήσει να ενοικιάσει 300 θέσεις στο Κόσοβο για δέκα χρόνια, έναντι 21 εκατ. ευρώ ετησίως. Γαλλία, Βρετανία, Φινλανδία, Βέλγιο και Ολλανδία έχουν επίσης εξετάσει ανάλογα σχέδια.Η τάση εντάσσεται σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή λογική «εξωτερικοποίησης». Οπως οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις πληρώνουν τρίτες χώρες για να συγκρατούν μετανάστες ή εξετάζουν τη λειτουργία κέντρων επιστροφής εκτός ΕΕ, τώρα αναζητούν κράτη που θα αναλάβουν μέρος του σωφρονιστικού τους πληθυσμού.Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η «εμπορευματοποίηση των κρατουμένων»: η αντιμετώπισή τους ως μονάδων κόστους που μεταφέρονται εκεί όπου η κράτηση είναι φθηνότερη. Ετσι, η οικονομική αποτελεσματικότητα μπορεί να υπερισχύσει της αποκατάστασης και των δικαιωμάτων.

Τραγωδία σημειώθηκε σε παραλία του Shoreham-by-Sea, στο Δυτικό Σάσεξ της Βρετανίας, όπου τρία μέλη της ίδιας οικογένειας έχασαν τη ζωή τους ενώ κολυμπούσαν στη θάλασσα.

Νεκροί είναι ο Παλαιστίνιος πρόσφυγας Χοσάμ Ελ-Χαουάς, η σύζυγός του Ζέινα Αλιάν και η έφηβη κόρη τους Σάρα. Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, οι τρεις τους πνίγηκαν περίπου στις 15:00 της Τρίτης 18 Αυγούστου, ενώ στην περιοχή επικρατούσαν δύσκολες συνθήκες, με έντονο κυματισμό.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η μικρότερη κόρη της οικογένειας, Σάτζα, ανασύρθηκε ζωντανή από τη θάλασσα και νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση.

Η Παλαιστινιακή Πρεσβεία επιβεβαίωσε ότι ο Χοσάμ Ελ-Χαουάς ήταν Παλαιστίνιος πρόσφυγας που είχε φτάσει στη Βρετανία από προσφυγικό καταυλισμό στον Λίβανο. Σύμφωνα με το Παλαιστινιακό Φόρουμ στη Βρετανία, η οικογένεια καταγόταν από τον προσφυγικό καταυλισμό Ρασιντίγια.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η οικογένεια είχε κατασκηνώσει κοντά στην παραλία και είχε μεταβεί στη θάλασσα για κολύμπι το μεσημέρι της Τρίτης. Αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν ότι το περιστατικό ενδέχεται να ξεκίνησε όταν ένα από τα παιδιά παγιδεύτηκε σε δίχτυ ψαρέματος, ενώ τα μέλη της οικογένειας προσπάθησαν να τη βοηθήσουν.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Σύμφωνα με μαρτυρίες ψαράδων, τέσσερα άτομα εντοπίστηκαν να αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες στη θάλασσα λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Οι Αρχές επιβεβαίωσαν ότι ένας άνδρας, μία γυναίκα και μία έφηβη έχασαν τη ζωή τους, παρά τις προσπάθειες των διασωστών. Ένα μικρότερο κορίτσι μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση. Όλα τα θύματα ανήκαν στην ίδια οικογένεια.

Το ενδεχόμενο του διχτυού ψαρέματος

Αυτόπτες μάρτυρες έκαναν λόγο για παιδί που φέρεται να μπλέχτηκε σε δίχτυ ψαρέματος ενώ κολυμπούσε, γεγονός που ενδέχεται να πυροδότησε την αλληλουχία των γεγονότων που οδήγησαν στην τραγωδία.

Ο 24χρονος Τζο Κρισπ ανέφερε πως, σύμφωνα με όσα του μετέφερε ντόπιος ψαράς, στη θάλασσα βρίσκονταν «δύο ενήλικες και δύο παιδιά». Επίσης ο Κρισπ ανέφερε ότι:«Ένα από τα παιδιά, όπως φαίνεται, μπλέχτηκε σε δίχτυ ψαρέματος». Ωστόσο, οι πληροφορίες αυτές δεν έχουν επιβεβαιωθεί επισήμως ως η αιτία του δυστυχήματος, ενώ η αστυνομία διεξάγει έρευνα για να διαπιστωθούν τα ακριβή αίτια.

Μετά τις πρώτες αναφορές για τέσσερα άτομα που κινδύνευαν στο νερό, κινητοποιήθηκαν ασθενοφόρα, δύο ελικόπτερα και δυνάμεις της ακτοφυλακής.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ψαράς κατάφερε να ανασύρει ένα από τα παιδιά από τη θάλασσα και στη συνέχεια σήμανε συναγερμό στις Αρχές.

Κάτοικοι της περιοχής δήλωσαν ότι η οικογένεια είχε κατασκηνώσει κοντά στο λιμάνι τις τελευταίες εβδομάδες. Τα ονόματα των τριών θυμάτων δεν έχουν δοθεί ακόμη στη δημοσιότητα, ενώ η οικογένεια φέρεται να έχει συγγενείς που ζουν στο εξωτερικό.

Στη θεωρία της ψυχανάλυσης, η απώθηση είναι ένας μηχανισμός με τον οποίο το άτομο αποκλείει από το συνειδητό σκέψεις, συναισθήματα και αναμνήσεις που το απειλούν. Η απειλή αυτή σχετίζεται με την ασθένεια, τον θάνατο, την ευαλωτότητα γενικά της ανθρώπινης ύπαρξης. Σήμερα παρατηρούμε έναν ανάλογο μηχανισμό που απορρέει όμως από πολιτικά άγχη. Η τεράστια απόσταση ανάμεσα σε αυτό που μπορούμε να κάνουμε σε ατομικό επίπεδο και στο μέγεθος των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε προκαλεί μια πρωτοφανή παραίτηση.

Αυτά λέει σε συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε στη χθεσινή Repubblica ο ιταλός φιλόσοφος Μάουρο Τσερούτι, διευθυντής του ερευνητικού κέντρου για τα πολύπλοκα συστήματα στο πανεπιστήμιο Iulm του Μιλάνου. Tα προβλήματα στα οποία αναφέρεται είναι βασικά δύο: η πυρηνική απειλή και η κλιματική αλλαγή. Το δεύτερο, μάλιστα, είναι γι’ αυτόν το μόνο μεγάλο πρόβλημα, καθώς περικλείει όλα τα άλλα, από τη μετανάστευση μέχρι τους πολέμους.

Ειδικά αυτό το καλοκαίρι, οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής είναι συγκρίσιμες μ’ εκείνες της πανδημίας: μέσα σε μία μόνο εβδομάδα, τον περασμένο Ιούνιο, πέθαναν στην Ευρώπη από τους καύσωνες 10.000 επιπλέον άνθρωποι. Κι όμως, τα δεξιά κόμματα αντιμετωπίζουν αυτή την κρίση σαν να μην υπάρχει, ενώ η Αριστερά δεν μπορεί να κρύψει την αμηχανία της καθώς διακρίνει ότι η μάχη για το κλίμα δεν είναι δημοφιλής.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο μηχανισμός της απώθησης απέναντι στην κλιματική αλλαγή είναι ιδιαίτερα αισθητός και στην Ελλάδα, όπου βλέπουμε την κυβέρνηση να θυσιάζει την «πράσινη μετάβαση» στην προνομιακή μας σχέση με την Αμερική, την αντιπολίτευση να εντάσσει το θέμα στην κομματική αντιπαράθεση και τους αρνητές να εξακολουθούν να ισχυρίζονται προκλητικά ότι δεν τρέχει και τίποτα. Από τα δάση ως τα αυθαίρετα, κι από τον χαρακτήρα της ανάπτυξης ως την οργάνωση της προστασίας του περιβάλλοντος, δεν υπάρχει σχέδιο ούτε στρατηγική.

Το ίδιο συμβαίνει με τα ελληνοτουρκικά. Η κυβέρνηση εμφανίζεται συνεχώς να αιφνιδιάζεται από τις εξελίξεις, ενώ τα κόμματα της αντιπολίτευσης ανταγωνίζονται ποιο θα πει τη μεγαλύτερη κοινοτοπία: με αφορμή την τελευταία κρίση για τα θαλάσσια πάρκα, ακούσαμε το ΠΑΣΟΚ να ζητά «προσεκτική ανάλυση και αποφασιστική δράση», την ΕΛΑΣ να απαιτεί «άμεση αλλαγή πλεύσης» καθώς τα τουρκικά πάρκα εκτείνονται «και εντός τμημάτων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας» (sic), τον ΣΥΡΙΖΑ να μιλάει για «έλλειψη συνεκτικής εθνικής στρατηγικής» και τον Αντώνη Σαμαρά να επαναλαμβάνει τα περί «πειρατείας».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Η «απώθηση» εφαρμόζεται και στους δύο πολέμους της εποχής, με τη χώρα μας να στηρίζει επισήμως την Ουκρανία, χωρίς όμως και να της παρέχει τους πυραύλους που χρειάζεται για την ενίσχυση της αεράμυνάς της, και να «μαλώνει» το Ισραήλ για κάποιες «υπερβολές» εδώ κι εκεί, χωρίς να θέτει υπό αμφισβήτηση την πρόσδεσή της στην κυβέρνηση Νετανιάχου. Το κυρίαρχο δόγμα φαίνεται πως είναι ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά. Δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο.

Νέα αναστάτωση έχει προκύψει στους Λος Άντζελες Λέικερς, καθώς η οικογένεια Μπας φέρεται να έχει αποφασίσει την πώληση του υπόλοιπου 17,8% των μετοχών της στην ομάδα, σε μια συμφωνία που αποτιμά το franchise στα 12,5 δισ. δολάρια.

Σύμφωνα με το ESPN, το ποσοστό αναμένεται να περάσει σε επενδυτικό σχήμα με επικεφαλής τον Τζος Κούσνερ και τον Μπομπ Άιγκερ. Ωστόσο, η Τζίνι Μπας αντιδρά στην επικείμενη συμφωνία και αμφισβητεί τη διαδικασία.

«Αποφασίσαμε ως οικογένεια να πουλήσουμε τις υπόλοιπες μετοχές του Buss Family Trust στον όμιλο του Μπομπ Άιγκερ, στο πλαίσιο της τρέχουσας συναλλαγής. Αγαπάμε τους Λέικερς και τους φιλάθλους τους και θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε το Λος Άντζελες, όμως ήρθε η ώρα να αξιοποιήσουμε αυτή την ευκαιρία, να προχωρήσουμε και να αποχωρήσουμε με αξιοπρέπεια, όσο ακόμη μπορούμε».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η 64χρονη Τζίνι Μπας υποστηρίζει, μέσω του δικηγόρου της Άνταμ Στρέισαντ, ότι δικαστική απόφαση του 2017 προβλέπει πως οποιαδήποτε πώληση δεν μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς την έγκριση των συνδιαχειριστών του trust, μεταξύ των οποίων βρίσκεται και η ίδια.

Παράλληλα, η Μπας είχε συμφωνήσει με τον Μαρκ Γουόλτερ, ο οποίος απέκτησε τον έλεγχο της ομάδας το 2025, να παραμείνει στη θέση της κυβερνήτη των Λέικερς έως το 2030.

Η διαφωνία για την πώληση

Ο δημοσιογράφος του ESPN, Σαμς Σαράνια, ανέφερε ότι το Buss Trust, στο οποίο συμμετέχουν τα έξι αδέλφια, έδωσε την απαραίτητη πλειοψηφία ώστε να προχωρήσει η πώληση.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η πλευρά της Τζίνι, ωστόσο, έχει διαφορετική άποψη, με τον δικηγόρο της να υποστηρίζει ότι διαθέτει δικαίωμα βέτο και μπορεί να ακυρώσει την απόφαση.

«Ο Σαμς Σαράνια του ESPN ανέφερε ψευδώς ότι τα έξι αδέλφια Μπας ψήφισαν υπέρ της πώλησης του 17,8% του ποσοστού ιδιοκτησίας των Λέικερς στον Τζος Κούσνερ και τον Μπομπ Άιγκερ και ότι η πελάτισσά μου, Τζίνι Μπας, “τέθηκε εκτός” ως ελέγχουσα ιδιοκτήτρια».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Ο Στρέισαντ κατηγόρησε επίσης τους Τζόι και Τζέσι Μπας ότι έδωσαν στον Σαράνια «ψευδείς, δυσφημιστικές και επιβλαβείς “πληροφορίες”».

Από την πλευρά του, ο Σαράνια επέμεινε στο ρεπορτάζ του και υπερασπίστηκε τις πληροφορίες που δημοσίευσε.

«Η πρώτη γραμμή της δήλωσης των δικηγόρων ανέφερε ότι “έγραψα πως τα έξι αδέλφια Μπας ψήφισαν υπέρ της πώλησης”. Αυτή η βασική πρόταση είναι ανακριβής. Επομένως, υποστηρίζω πλήρως το ρεπορτάζ μου. Έχω χειριστεί κάθε ιστορία με προσοχή, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν τους Λέικερς. …Μόνο τα αδέλφια και οι δικηγόροι που εμπλέκονται έχουν πρόσβαση στο τι ακριβώς προβλέπει το trust. Τα πέντε αδέλφια πιστεύουν ότι διαθέτουν την πλειοψηφία, δηλαδή ψήφους 5-1, μαζί με τη σχετική ρήτρα».

Ο δημοσιογράφος εκτίμησε πως η υπόθεση ενδέχεται να οδηγήσει σε δικαστική διαμάχη ανάμεσα στην Τζίνι Μπας, η οποία παραμένει κυβερνήτης της ομάδας, και τα πέντε αδέλφια της.

Εμπλουτίζεται από 1ης Σεπτεμβρίου ο Εθνικός Φάκελος Υγείας των πολιτών, με το επερχόμενο φθινόπωρο να λειτουργεί ως προάγγελος μιας σειράς ψηφιακών εργαλείων με στόχο την καλύτερη και ταχύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών. Στο πλαίσιο αυτό, δρομολογείται η ενεργοποίηση εφαρμογής που θα κοινοποιεί σε πραγματικό χρόνο τους χρόνους αναμονής στα εφημερεύοντα νοσοκομεία, ενώ παράλληλα προχωρά η ψηφιοποίηση ολοένα και περισσότερων δεδομένων που αφορούν την υγεία των πολιτών.

Ψηφιακό Αποθετήριο

Πιο συγκεκριμένα, από τις αρχές του επόμενου μήνα θα ξεκινήσει σταδιακά η υποχρεωτική καταχώριση των αποτελεσμάτων διαγνωστικών εργαστηριακών εξετάσεων στο Ψηφιακό Αποθετήριο. Σύμφωνα με τους τεχνοκράτες στην οδό Αριστοτέλους, το όφελος του συγκεκριμένου μέτρου θα είναι διπλό. Αφενός η καταχώριση θα αποτελεί προϋπόθεση για την αποζημίωση των ιδιωτικών διαγνωστικών κέντρων από τον ΕΟΠΥΥ, αφετέρου αναβαθμίζεται ουσιαστικά ο ρόλος του Εθνικού Φακέλου Υγείας, καθώς οι πολίτες θα έχουν άμεση πρόσβαση στο ιστορικό των εξετάσεών τους.

Με τον τρόπο αυτό, τα αποτελέσματα δεν θα χρειάζεται να αναζητούνται σε διαφορετικά διαγνωστικά κέντρα, έντυπες εξετάσεις ή παλαιότερα αρχεία, αλλά θα συγκεντρώνονται σταδιακά σε ένα ενιαίο ψηφιακό περιβάλλον. Πρόκειται για μια αλλαγή που, εκτός από τη διευκόλυνση των ίδιων των πολιτών, μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη και για τους επαγγελματίες υγείας που τους παρακολουθούν, καθώς θα έχουν ευκολότερη πρόσβαση στο ιστορικό των διαγνωστικών εξετάσεων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σημειώνεται, εντούτοις, πως ενώ ο χρόνος μετρά αντίστροφα για την υποχρεωτική καταχώριση των εργαστηριακών εξετάσεων – με το ίδιο σχέδιο να προβλέπει στην επόμενη φάση την ένταξη και των απεικονιστικών εξετάσεων –, εντείνονται και οι αντιδράσεις των εκπροσώπων του κλάδου. Ζητούν επιπλέον χρόνο προκειμένου, μεταξύ άλλων, να αποσαφηνιστούν οι τεχνικές λεπτομέρειες και να διασφαλιστεί ότι η εφαρμογή του νέου συστήματος δεν θα οδηγήσει σε αδικαιολόγητες περικοπές εξετάσεων που έχουν πράγματι πραγματοποιηθεί.

Παράλληλα, στην τελική ευθεία βρίσκεται, κατά πληροφορίες, και ο σχεδιασμός της εφαρμογής (app) μέσω της οποίας οι πολίτες θα μπορούν να ενημερώνονται σε πραγματικό χρόνο για τους χρόνους αναμονής στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) των εφημερευόντων νοσοκομείων. Η συλλογή των σχετικών δεδομένων είναι πλέον εφικτή, καθώς μπορούν να αντληθούν από το σύστημα ψηφιακής ιχνηλάτησης των ασθενών, το οποίο έγινε ευρύτερα γνωστό ως «βραχιολάκι».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Ετσι, οι περιπατητικοί ασθενείς θα έχουν το επόμενο διάστημα στη διάθεσή τους, μέσω του κινητού τους τηλεφώνου, τους χρόνους αναμονής στα εφημερεύοντα νοσοκομεία, ώστε να μπορούν να επιλέξουν εκείνο όπου η εξυπηρέτηση φαίνεται ότι θα είναι ταχύτερη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Εκτός όμως από τη μείωση της ταλαιπωρίας για τους ίδιους τους πολίτες, το εργαλείο αυτό αναμένεται να συμβάλει και στην αποσυμφόρηση των ήδη επιβαρυμένων ΤΕΠ. Η λογική είναι ότι, εφόσον ο πολίτης γνωρίζει εκ των προτέρων την εικόνα στα εφημερεύοντα νοσοκομεία, θα μπορεί να κατευθυνθεί σε εκείνο με μικρότερη αναμονή, περιορίζοντας έτσι τη συγκέντρωση ασθενών σε συγκεκριμένα ΤΕΠ.

Εν τω μεταξύ, τους επόμενους μήνες δρομολογείται και η επέκταση της ψηφιακής αξιολόγησης των υπηρεσιών του ΕΣΥ από τους ογκολογικούς ασθενείς. Αναλυτικότερα, για τη νευραλγική αυτή ομάδα ασθενών έχουν συνταχθεί τρία ξεχωριστά ερωτηματολόγια, λαμβάνοντας υπόψη τις πολύπλοκες θεραπευτικές διαδρομές που ακολουθούν, καθώς επίσης και τις ιδιαίτερες ανάγκες τους.

Το πρώτο ερωτηματολόγιο που απευθύνεται σε όσους υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση έχει ήδη ενεργοποιηθεί, με τους χρήστες του ΕΣΥ να λαμβάνουν ήδη το σχετικό SMS. Εως το τέλος του έτους θα ξεκινήσει και η αποστολή ξεχωριστού ερωτηματολογίου για εκείνους που έχουν ενταχθεί σε πρωτόκολλο χημειοθεραπείας, ενώ το τρίτο που θα αφορά όσους υποβάλλονται σε ακτινοθεραπεία στο ΕΣΥ αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία το πρώτο εξάμηνο του 2027.

Μία 18χρονη Ιταλίδα κατήγγειλε βιασμό σε γνωστό beach bar της Μυκόνου, με αποτέλεσμα τη σύλληψη ενός 23χρονου άνδρα από το Κόσοβο από τις αστυνομικές αρχές.

Σύμφωνα με την καταγγελία της νεαρής γυναίκας, το περιστατικό σημειώθηκε ενώ εκείνη βρισκόταν σε κατάσταση μέθης, έχοντας καταναλώσει μεγάλη ποσότητα αλκοόλ.

Όπως ανέφερε στις αρχές, δεν ήταν σε θέση να αντισταθεί και ένας άνδρας που βρισκόταν μαζί της σε ξαπλώστρα φέρεται να εκμεταλλεύτηκε την κατάστασή της, προχωρώντας σε σεξουαλική πράξη χωρίς τη συναίνεσή της.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Μετά την καταγγελία, οι αστυνομικοί ξεκίνησαν έρευνες και κατάφεραν να ταυτοποιήσουν τον φερόμενο ως δράστη. Ο 23χρονος εντοπίστηκε στην περιοχή του Πλατύ Γιαλού και συνελήφθη.

Ο συλληφθείς οδηγήθηκε στις αρμόδιες αρχές και η υπόθεση έχει πλέον περάσει στη Δικαιοσύνη.

Nεκρή εντόπισαν σε προχωρημένη σήψη μία 60χρονη γυναίκα σε υπόγειο διαμέρισμα πολυκατοικίας στην οδό 28ης Οκτωβρίου.

Όπως αναφέρει το onlarissa.gr, οι πρώτες ενδείξεις δείχνουν ότι η γυναίκα είχε αφήσει προ πολλού την τελευταία της πνοή, ενώ στο σημείο δεν προσήλθε ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ για να περισυλλέξει τη σορό, αλλά μεταφέρθηκε απευθείας μέσω οχήματος γραφείου τελετών.

Αποκλειστική μαρτυρία στο onlarissa.gr καταδεικνύει ότι πιθανότατα η άτυχη γυναίκα βρισκόταν νεκρή για διάστημα τουλάχιστον 1,5 έτους.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Δεν την αναζήτησε κανείς

«Είχε να πληρώσει κοινόχρηστα από τον Οκτώβριο του 2024. Ήταν μία μοναχική, ευγενική και πολύ συνεπής κυρία, ωστόσο φαίνεται πως δεν την αναζήτησε κανείς οικείος της από τότε που χάθηκαν τα ίχνη της», ανέφερε ένας από τους ενοίκους της πολυκατοικίας.

Η 60χρονη είχε μία αδελφή που διαμένει στη Θεσσαλονίκη, η οποία ειδοποιήθηκε για το δυσάρεστο γεγονός.

Παράλληλα, σε εξέλιξη βρίσκεται προανακριτική έρευνα, ώστε να διαλευκανθούν τα ακριβή αίτια, αλλά και η περίοδος του θανάτου, με περαιτέρω πληροφορίες να αναμένονται προσεχώς.

Το πρόσωπο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα εμφανίζεται πλέον στα κοινωνικά δίκτυα σχεδόν με την ίδια συχνότητα με εκείνα των δημοφιλέστερων influencers. Νέοι που ίσως δυσκολεύονται να τοποθετήσουν χρονικά τον ισπανικό εμφύλιο μπορούν να απαγγείλουν από μνήμης στίχους από τη «Ρομάντζα του υπνοβάτη» («Πράσινο, πράσινο, πώς σ’ αγαπάω»), ενώ μπλουζάκια, τσάντες και αφίσες με τη μορφή του πωλούνται δίπλα σε αντίστοιχα αντικείμενα με τη Φρίντα Κάλο ή τον Μπομπ Μάρλεϊ.

Ενενήντα χρόνια μετά την εκτέλεσή του, τη νύχτα της 18ης προς τη 19η Αυγούστου 1936 κοντά στο Αλφακάρ της Γρανάδας, ο Λόρκα γνωρίζει μία δεύτερη, απρόσμενη ζωή: εκείνη του ψηφιακού ειδώλου. Το φαινόμενο έχει ήδη αποκτήσει όνομα στην Ισπανία: «Λορκαμανία».

Στο ατελείωτο σκρολάρισμα του TikTok συνυπάρχουν βίντεο με νεαρούς να απαγγέλλουν τη «Ρομάντζα του υπνοβάτη», εικόνες τεχνητής νοημοσύνης που μεταφέρουν τον ποιητή στον 21ο αιώνα και αναρτήσεις που μετατρέπουν το περίφημο «duende» του σε μια σύγχρονη αισθητική τάση. Πίσω, όμως, από τη φαινομενικά παράδοξη επιτυχία κρύβεται μία βαθύτερη σύνδεση ανάμεσα στο έργο του Λόρκα και στις αναζητήσεις της νέας γενιάς γύρω από την ταυτότητα, την απώλεια, την καταπίεση και την ανάγκη για αποδοχή.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Στο σινεμά

Καθοριστικό ρόλο στην αναβίωση του ενδιαφέροντος έχει διαδραματίσει η ταινία «La bola negra» των Χαβιέρ Αμπρόσι και Χαβιέρ Κάλβο, γνωστών ως «Los Javis». Η ταινία παρουσιάστηκε τον Μάιο στο Φεστιβάλ των Καννών και αναμένεται να κυκλοφορήσει στις ισπανικές αίθουσες τον Σεπτέμβριο, με πρωταγωνιστές την Πενέλοπε Κρουθ, την Γκλεν Κλόουζ και τον τραγουδοποιό Guitarricadelafuente.

Ο τίτλος προέρχεται από το τελευταίο, ανολοκλήρωτο έργο του Λόρκα. Πρόκειται για ένα κείμενο μόλις τεσσάρων σελίδων, το οποίο ο ποιητής δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει πριν από τη δολοφονία του. Πρωταγωνιστής του είναι ένας εύπορος νέος που επιχειρεί να γίνει μέλος ενός καζίνου της Γρανάδας, αλλά απορρίπτεται από τα μέλη του λόγω της ομοφυλοφιλίας του. Η απόφαση λαμβάνεται μέσω μιας παλιάς διαδικασίας ψηφοφορίας με άσπρες και μαύρες μπάλες.

Το απόσπασμα έχει ιδιαίτερη ιστορική σημασία, καθώς θεωρείται η πρώτη φορά κατά την οποία ο Λόρκα δημιούργησε έναν ανοιχτά ομοφυλόφιλο κεντρικό ήρωα. Εννέα δεκαετίες αργότερα, οι τέσσερις αυτές σελίδες αποτέλεσαν τη βάση μιας κινηματογραφικής παραγωγής με προϋπολογισμό 15 εκατ. ευρώ, αλλά και ενός από τα πιο πολυσυζητημένα λογοτεχνικά θέματα στο ισπανόφωνο BookTok.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η επέτειος των 90 ετών από τη δολοφονία του ενεργοποίησε ένα πυκνό πρόγραμμα κινηματογραφικών, θεατρικών και εκδοτικών παραγωγών. Εκτός από το «La bola negra», δημιουργήθηκε το ντοκιμαντέρ «La voz quebrada» του Μανουέλ Μεντσόν, στο οποίο ο Αλβαρο Μόρτε δανείζει τη φωνή του στον ποιητή. Παράλληλα, ο Φερνάντο Φράνκο γύρισε την ταινία «Lorca», με τον Νάτσο Σάντσεθ στον πρωταγωνιστικό ρόλο, εστιάζοντας στις τελευταίες εβδομάδες της ζωής του.

Στα social media

Η επέτειος, ωστόσο, δεν αρκεί για να εξηγήσει την ψηφιακή του απήχηση. «Οι νέοι τον ανακαλύπτουν μέσα σε ένα οικοσύστημα που επιβραβεύει το σύντομο, το συναισθηματικό και το οπτικά ισχυρό. Και σε αυτό ο Λόρκα ταιριάζει εντυπωσιακά καλά», εξηγεί στην ισπανική εφημερίδα «ABC» η καθηγήτρια σύγχρονης ισπανικής λογοτεχνίας Μαρίνα Οντιβέρος.

Στα κοινωνικά δίκτυα δεν υπάρχει ένας, αλλά πολλοί διαφορετικοί Λόρκα. Υπάρχει ο τραγικός ποιητής της εκτέλεσης, ο οποίος συνδέεται με το σύγχρονο ενδιαφέρον για τις ανεπίλυτες ιστορικές αδικίες. Υπάρχει ο Λόρκα ως queer σύμβολο για νέους που αναζητούν σημεία αναφοράς στο παρελθόν. Υπάρχει ο αισθητικός Λόρκα των όμορφων στίχων πάνω σε φωτογραφίες ηλιοβασιλεμάτων. Και υπάρχει ο δραματουργός των εγκλωβισμένων γυναικών, της καταπιεσμένης επιθυμίας και της σύγκρουσης με τις κοινωνικές συμβάσεις.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Οι στίχοι του Λόρκα αποδεικνύονται σχεδόν ιδανικοί για τα βίντεο μικρής διάρκειας. Είναι σύντομοι, ρυθμικοί, γεμάτοι επαναλήψεις και ισχυρές εικόνες. Μπορούν να απομονωθούν από το ευρύτερο ποίημα και να διατηρήσουν σημαντικό μέρος της συναισθηματικής τους έντασης.

Στα βιβλιοπωλεία

Αυτό δεν σημαίνει ότι η κατανάλωση του έργου του στα δίκτυα παραμένει υποχρεωτικά επιφανειακή. Ισπανοί βιβλιοπώλες καταγράφουν αύξηση των πωλήσεων στις οικονομικές εκδόσεις των έργων του, ένδειξη ότι για ένα μέρος του κοινού το TikTok λειτουργεί ως είσοδος στο βιβλίο και όχι ως υποκατάστατό του. Τα «Σονέτα του σκοτεινού έρωτα» και το «Τσιγγάνικο Ρομανθέρο» κυκλοφορούσαν ήδη ευρέως σε διαδικτυακές κοινότητες αναγνωστών, ιδιαίτερα σε εκείνες που αναζητούσαν μια λογοτεχνική έκφραση της διαφορετικότητας.

Η αναβίωση συνοδεύεται, βεβαίως, από έντονη εμπορευματοποίηση. Στα καταστήματα αναμνηστικών της Γρανάδας, τα προϊόντα με τη μορφή και τους στίχους του γίνονται ανάρπαστα. Ο κίνδυνος είναι το αισθητικό περίβλημα του μύθου να αποσυνδεθεί από τη δολοφονία, τη σεξουαλική ταυτότητα και τη μακρά σιωπή που επέβαλε στο έργο του η δικτατορία του Φράνκο.

Ο Λόρκα δεν είναι ο πρώτος κλασικός δημιουργός που ανακαλύπτει μία δεύτερη ζωή στα κοινωνικά δίκτυα. Προηγήθηκαν ο Ρολάν Μπαρτ, η Σίλβια Πλαθ και ο Αλμπέρ Καμί. Ελάχιστες περιπτώσεις, όμως, αποτυπώνουν τόσο καθαρά την ένταση ανάμεσα στη δύναμη ενός έργου και στον κίνδυνο της κατανάλωσής του με την ταχύτητα ενός σκρολαρίσματος. Ενας ποιητής που δολοφονήθηκε πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη φράση του έχει γίνει, ενενήντα χρόνια αργότερα, μία από τις πιο πολυχρησιμοποιημένες φωνές μιας γενιάς που επικοινωνεί και η ίδια μέσα από αποσπάσματα.

Ο ισραηλινός στρατός διέταξε τη διενέργεια ποινικής έρευνας για τον θάνατο της πεντάχρονης Hind Rajab στη Γάζα, γεγονός που προκάλεσε διεθνή καταδίκη μετά τη δημοσιοποίηση ηχητικού ντοκουμέντου με την αγωνιώδη επικοινωνία της με διασώστες.

Το παλαιστινιακό παιδί ήταν ένα από τα επτά μέλη της οικογένειάς της που επέβαιναν σε όχημα το οποίο δέχθηκε ισραηλινά πυρά στην Πόλη της Γάζας τον Ιανουάριο του 2024.

Η Hind Rajab επέζησε αρχικά της επίθεσης που στοίχισε τη ζωή σε αρκετούς συγγενείς της. Ωστόσο, η σορός της εντοπίστηκε μέρες αργότερα μαζί με εκείνες των συγγενών της και δύο διασωστών που είχαν προσπαθήσει να τη σώσουν με ασθενοφόρο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σε ανακοίνωσή τους, οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις (IDF) ανέφεραν πως “μετά από επανεξέταση των ευρημάτων“ και “λόγω πιθανών αστοχιών στον συντονισμό της κίνησης του ασθενοφόρου της Παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου, αποφασίστηκε η έναρξη ποινικής έρευνας για το περιστατικό από τη Στρατιωτική Αστυνομία“.

Πρόκειται για την πρώτη φορά που οι IDF παραδέχονται ότι άνοιξαν πυρ εναντίον του οχήματος στο οποίο επέβαιναν η Hind και η οικογένειά της. Προηγουμένως, οι IDF είχαν δηλώσει ότι η αρχική έρευνα έδειχνε πως δεν υπήρχαν ισραηλινά στρατεύματα στην περιοχή τη στιγμή του συμβάντος.

Το αυτοκίνητο της Hind Rajab χτυπήθηκε από ισραηλινά πυρά ενώ εκείνη και η οικογένειά της προσπαθούσαν να διαφύγουν από τους βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Αρκετά μέλη της οικογένειας σκοτώθηκαν, αλλά η Hind κατάφερε να απαντήσει σε κλήση διασωστών της Παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου που διήρκεσε ώρες. Οι εκκλήσεις της για διάσωση σταμάτησαν όταν η τηλεφωνική γραμμή διακόπηκε, εν μέσω νέων πυροβολισμών.

Το ασθενοφόρο που προσπάθησε να τη φτάσει δέχθηκε επίσης πυρά, με αποτέλεσμα οι σοροί της Hind, της οικογένειάς της και του πληρώματος του ασθενοφόρου να εντοπιστούν αργότερα.