Τα ΝΕΑ - Τεχνολογία

Υπάρχουν κάποιοι ποιητές, συγγραφείς, δημοσιογράφοι αλλά και καλλιτέχνες που λογαριάζουν τη δουλειά τους (οι ίδιοι δεν τολμούν να τη χαρακτηρίσουν ως «έργο»), ως ένα είδος «επισκεπτηρίου» που πολύ σύντομα μάλιστα θα πάψει να λέει κάτι – χωρίς ωστόσο να τους ενοχλεί. Δεν αισθάνονται πως ήρθαν στον κόσμο αυτό για να παραμείνουν στη μνήμη των άλλων περισσότερο απ’ ό,τι άνθρωποι που καθώς υπήρξαν εστιάτορες, λαχειοπώλες, υφασματέμποροι, ή τσαγκάρηδες, δεν φιλοδόξησαν για τον εαυτό τους καμιά μορφή διάρκειας. Κι αν η αγωνία για να υπάρξει κανείς μετά τον θάνατό του, ό,τι κι αν έχει επιχειρήσει, παραμένει μια μορφή αρρώστιας, σίγουρα συνιστά μια ανεξαγόραστη υγεία να έχει συμφιλιωθεί, και μάλιστα χωρίς να έχουν προηγηθεί μελαγχολίες και αγωνίες, ότι δεν είναι παρά μόνον οι οικείοι του που θα τον θυμούνται – όσο ζουν και αυτοί.

Δεν ξέρω γιατί ακόμη και στα χρόνια της μέγιστης απόδοσής του (ανάμεσά τους η δεκαετία του ’60) παρατηρώντας τη συμπεριφορά του πολύ γνωστού πεζογράφου και ιδιαίτερα επιδραστικού δημοσιογράφου στην εποχή του, Μπάμπη Κλάρα, αισθανόμουν πως θα μπορούσε να έχει ως μότο του δυο συγκινητικούς στίχους μιας άδικα λησμονημένης ποιήτριας (πέθανε στα 1996), της Διαλεχτής Ζευγώλη – Γλέζου που λένε: «Τι σημασία έχει αν κάποιος ξεχαστεί | πάντα στα νέα κλωνιά και νέοι καρποί». Παρών αλλά χωρίς θόρυβο, απόμακρος αλλά ευγενέστατος και προσηνής ταυτόχρονα, σου έδινε την εντύπωση πως συμπτωματικά διατηρούσε τη θέση του αρχισυντάκτη μιας μεγάλης εφημερίδας της εποχής, της «Βραδυνής», κι ότι συνέχιζε να παραμένει χρεωμένος στους άλλους οτιδήποτε κι αν έκανε γι’ αυτούς ή οτιδήποτε κι αν του είχαν ζητήσει.

Κριτικός βιβλίου και θεάτρου στην ομώνυμη εφημερίδα, εξίσου σημαντικό ως έργο οφείλει να του αναγνωριστεί η δημιουργία και η διατήρηση μιας φιλολογικής σελίδας που με τον τίτλο «Φιλολογική Βραδυνή» κάθε Δευτέρα (ο δαιμόνιος ερευνητής και αρχειοθέτης Γιώργος Ζεβελάκης έχει εκτιμήσει ότι ο αριθμός των σχετικών σελίδων της έχει αγγίξει τις χίλιες), φιλοξένησε με ποιήματα, πεζογραφήματα και σύντομα δοκιμιογραφικά κείμενα μια απειρία πρωτοεμφανιζόμενων νέων δημιουργών. Και όταν λέμε πρωτοεμφανιζόμενων το εννοούμε στην κυριολεξία, αφού η σελίδα αυτή παρέμενε «απαγορευμένη» για δόκιμους συγγραφείς. Κάθε άλλο όμως παρά αποκλεισμένους από τις στήλες της σελίδας αυτής, αφού τα βιβλία τους τα «διεξέρχονταν» κριτικά ο ίδιος ο Κλάρας με ένα μακροσκελέστατο συνήθως κείμενο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Και αν σήμερα δεν θα υπάρχουν πολλά ή έστω και λίγα ονόματα που να έχουν γίνει διακριτά και αναγνωρίσιμα στον χώρο της λογοτεχνίας, ενώ αφετηρία τους υπήρξε η «Φιλολογική Βραδυνή», δεν έχει καμιά απολύτως σημασία ώστε η ύπαρξή της να μην πιστώνεται ως ένα μεγάλο έργο στον Μπάμπη Κλάρα. Ακόμη κι αν λειτούργησε ως ένα είδος «προθάλαμου» ώστε να δημιουργηθεί ένα πλήθος συνειδητών και παθιασμένων αναγνωστών της λογοτεχνίας, ή ως «προζύμι» προκειμένου να «φουσκώσουν» με τη μορφή των συγκοινωνούντων δοχείων, αξετίμητα συγγραφικά «καρβέλια», η συμβολή της «Φιλολογικής Βραδυνής» παραμένει τόσο πιο σημαντική όσο πιο δύσκολα μπορεί να αποτιμηθεί το μέγεθός της.

Σαφέστατα η ποίηση και η λογοτεχνία είναι μια υπόθεση κριτηρίων και η αξιολόγησή τους ως μιας υπόθεσης αισθηματικής υπονομεύει το κύρος τους, όμως μέσα στη στοργική αγκαλιά της «Φιλολογικής Βραδυνής» ισορροπούσαν θα έλεγες θαυμαστά οι πρωτόλειες προσπάθειες των νέων δημιουργών, με την επιείκεια την απαραίτητη προκειμένου να ενθαρρυνθούν οι τελευταίοι στις επιλογές τους, σε βαθμό που ο συγκερασμός τους να μεταβάλλει το οποιοδήποτε αποτέλεσμα, σε συγγραφικό επίπεδο, σε κάτι άξιο να προσεχθεί.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Αν και ομόζυγος ιδεολογικά με τον αδελφό του, τον Αρη Βελουχιώτη (που το πραγματικό του όνομα ήταν Θανάσης Κλάρας) έμενες άφωνος με την πραότητα ενός ανθρώπου που ενώ στοιχιζόταν με τον αδερφό του (ιδεολογικά εννοείται), όπως το καταδεικνύει ένα έξοχο δοκίμιό του με τον τίτλο «Δεν υπάρχει μεταφυσική, υπάρχει μόνον υποτίμηση της τεχνικής» (πρόδρομος θα έλεγες με τις σχετικές θέσεις του κάθε άλλο παρά κομμουνιστή αστροφυσικού Δημήτρη Νανόπουλου), ταυτόχρονα αναγνώριζες στον ίδιο τον πολέμιο κάθε είδους εξτρεμισμού ή πολιτικής ακρότητας. Η θέα του έφιππου Αρη Βελουχιώτη με τους συντρόφους του στα βουνά της Ρούμελης, σε συνδυασμό με την σχεδόν ασάλευτη, γαλήνια παρουσία, του Μπάμπη Κλάρα στο γραφείο του στη «Βραδυνή» στην οδό Πειραιώς, αφού είχες ήδη πληροφορηθεί τη συγγένειά τους, σε έκανε να αναρωτιέσαι για το ποιος πραγματικά μπορεί να είναι ο ήρωας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Με μια ανάλογη συνείδηση, όπως αυτή της «αναλωσιμότητάς» του ως δημιουργού, αν και με το σύνολο των βιβλίων του συνθέτει την τοιχογραφία μιας ολόκληρης εποχής, δεν είναι καθόλου τυχαίο πως σαράντα χρόνια μετά τον θάνατό του («έφυγε» τον Δεκέμβριο του 1986), μοιάζει σχεδόν σαν να έχει υποστεί μια ολική έκλειψη από το αδιάκοπα αναδιαμορφούμενο τοπίο της νεοελληνικής λογοτεχνίας. (Δεν είναι βέβαια ο μόνος, αφορά σε ένα κενό που περιλαμβάνει πολλούς ακόμη συγγραφείς, όπως για παράδειγμα οι ποιητές Γιώργος Γεραλής, Κώστας Στεργιόπουλος, Λέων Κουκούλας, οι πεζογράφοι Μόνα Μητροπούλου, Ιουλία Ιατρίδη, Κώστας Σούκας). Και είτε μιλάμε για το πρώτο του βιβλίο (1954) με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Το πιστεύω ενός απλού ανθρώπου» (ένα σύνολο δοκιμίων με μια έντονη κριτική τόσο του μακαρθισμού όσο και του λενινισμού) ως το προτελευταίο του (1983) «Ο αδερφός μου ο Αρης» (μια μυθιστορηματική βιογραφία του Βελουχιώτη χαρακτηρισμένη από τον Μπάμπη Κλάρα ως «αντιμυθιστόρημα»), αναγνωρίζει ακόμη και ο πιο δύσπιστος ότι η «Ιστορία» αποτελεί, την κάθε στιγμή, ένα άθροισμα γεγονότων σχεδόν αδύνατον να ταξιθετηθούν ακόμη και αν έχει επιτευχθεί η ιδεωδέστερη σύνθεσή τους.

Για να κλείσουμε όμως, με μια άλλη διατύπωση, αν για κάτι ακόμη παραμένει άξιος θαυμασμού ο Μπάμπης Κλάρας, είναι πως όποια προαίρεση για ένα έργο υπήρχε από πλευράς του, δεν έπαυε να συνειδητοποιεί τον εαυτό του ως ένα περίτριμμα όπως το έχουν αλέσει οι μυλόπετρες της Ιστορίας.

Στον αιώνα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, της διάχυσης της πληροφορίας, των smartphones και της μανίας καταδίωξης των διάσημων προσώπων, το 2011 ένα ερασιτεχνικό βίντεο κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο με αρνητικό πρωταγωνιστή τον Τζον Γκαλιάνο: καθισμένος σε ένα μπαρ στην περιοχή του Μαρέ στο Παρίσι, συντροφιά με ένα ποτήρι κρασί, ο τότε υπερδημιουργός στον οίκο Dior – μεταξύ χικ και λόξιγκα – δηλώνει στην παρακείμενη παρέα Ισραηλινών: «Λατρεύω τον Χίτλερ».

Η ρατσιστική του συμπεριφορά του στοίχισε την έξοδό του από τη μόδα, την ομολογία της ενοχής του στο δικαστήριο, μία χολιγουντιανού τύπου απεξάρτηση από αλκοόλ και εθιστικές ουσίες. Η πτώση του δεν του στέρησε τη θριαμβευτική επιστροφή και την ακόμα μεγαλύτερη καταξίωση. Το Costume Institute του Μητροπολιτικού Μουσείου της Νέας Υόρκης ανακοίνωσε πρόσφατα την έκθεση μόδας για την άνοιξη του 2027, με τίτλο «John Galliano: Horizons». Θα είναι η τρίτη φορά στην ιστορία του που το Met θα παρουσιάσει το έργο ενός εν ζωή σχεδιαστή, μετά τα αφιερώματα στον Υβ Σεν Λοράν και τη Ρέι Καβακούμπο της Comme des Garcons. Παίρνει μάλιστα το ρίσκο να αναδείξει ένα πρόβλημα και ταυτόχρονα να αναγνωρίσει μία αυθεντία.

Ο Αντριου Μπόλτον, επιμελητής της αναδρομικής έκθεσης, δήλωσε ότι θα επιχειρήσει μία διαφορετική ανάγνωση: το «Horizons» θα εξετάσει όχι μόνο τον τρόπο με τον οποίο ο Γκαλιάνο «χαρτογράφησε» τη μόδα, αλλά και το πώς η συμπεριφορά του, οι συνέπειές της και οι μεταβαλλόμενες πολιτισμικές αξίες άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το έργο του.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η αλήθεια είναι πως ο Τζον Γκαλιάνο πάντα τραβούσε την προσοχή των μίντια. Ηταν το γερό χαρτί του εργοδότη του, Μπερνάρ Αρνό, ιδιοκτήτη του ομίλου πολυτελείας LVMH. Εκείνος τον τοποθέτησε το 1994 για έναν χρόνο στον οίκο Givenchy και στη συνέχεια τον μετακίνησε στον Christian Dior. Από τότε που ο Τομ Φορντ είπε το τελευταίο του αντίο στη μόδα, ο Γκαλιάνο είχε μείνει μόνος στον στίβο των εντυπώσεων και των πωλήσεων.

Μόνο που δεν υπήρξε απλά σχεδιαστής ρούχων. Οι επιδόσεις του ήδη από το 1989 στην τεχνική bias cut, του λοξού κοψίματος για τις βραδινές δημιουργίες του σίγουρα τον είχαν ξεχωρίσει ως άξιο συνεχιστή του πνεύματος της Madeleine Vionnet κάνοντας το ύφασμα να γλιστρά πάνω στο σώμα, να ακολουθεί την κίνησή του, να μοιάζει σχεδόν ζωντανό. Ωστόσο ήταν και η ικανότητά του στο να δημιουργεί σύμπαντα, για να τον δούμε σαν έναν πρώιμο παίκτη του World building. Οι συλλογές του από τις αρχές του 2000 μέχρι σήμερα λειτούργησαν σαν θεατρικές παραστάσεις, σαν ιστορικές ανασκαφές, σαν μυθιστορήματα που είχαν για υλικό μετάξι, κορσέδες, κεντήματα, φθαρμένα υφάσματα και σώματα. Ο Γκαλιάνο ανακάτευε εποχές, πολιτισμούς, κοινωνικές τάξεις, χαρακτήρες και φαντασιώσεις με την ορμή κάποιου που δεν ενδιαφερόταν τόσο να ντύσει μια γυναίκα όσο να της προσφέρει έναν ρόλο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Κουλτούρες του κόσμου, έθνικ στοιχεία, ταξίδια σε χώρες μακρινές γίνονταν εντυπώσεις στα ημερολόγιά του. Χάρη στον Γκαλιάνο οι γκέισες, η Μάρλεν Ντίντριχ, ο Ελβις Πρίσλεϊ και οι άστεγοι του Παρισιού έχουν συναντηθεί με την αρχαία Αίγυπτο της βασίλισσας Νεφερτίτης και την αυλή των Βερσαλλιών την εποχή του Λουδοβίκου 14ου.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Παρά τα κατορθώματά του γιατί αυτή η δυσφορία; Γιατί είχε σημασία η κίνηση του Met και της Αννα Γουίντουρ που διοργανώνουν τις εκθέσεις στο Costume Institute να συναντηθούν με ραβίνους και εκπροσώπους της εβραϊκής κοινότητας πριν από την αναδρομική στον αμφιλεγόμενο Γκαλιάνο; Οι κινήσεις των εκπροσώπων του Met μοιάζουν με παρτίδα σκάκι.

Το μουσείο γνωρίζει πως η έκθεση δεν μπορεί να παρουσιαστεί σαν να αφορά μόνο το «έργο» ενός από τους πιο επιδραστικούς δημιουργούς της μόδας του 21ου αιώνα. Οι εκπρόσωποί του δεν καλούνται να διαχειριστούν το αν πρέπει να «συγχωρήσουμε» τον Τζον Γκαλιάνο με μία εκθεσιακή φαντασμαγορία. Αλλά να αρνηθούν μία εύκολη αφήγηση της εξιλέωσής του.

Νέα διάκριση για τον Απόστολο Σίσκο με τον απίθανο χρόνο 1.55.55 στα 200μ. πεταλούδας και με νέο πανελλήνιο ρεκόρ προκρίνεται στον τελικό του αγωνίσματος στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Υγρού Στίβου.

Η 6η καλύτερη επίδοση των προκριματικών δίνει στον Έλληνα πρωταθλητή νέο ραντεβού στον τελικό.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Θυμίζουμε ότι προ ημερών κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 200μ. ύπτιο, επίσης με πανελλήνιο ρεκόρ.

Ο τελικός θα γίνει το Σάββατο (15/8).

Δείτε τις δηλώσεις του Απόστολου Σίσκου στη δημόσια τηλεόραση.

Με το δεξί ξεκίνησε ο Στέφανος Τσιτσιπάς την παρουσία του στο Σινσινάτι Όπεν, περίπου έναν μήνα μετά την κατάκτηση του Gstaad Open. Ο Έλληνας πρωταθλητής ξεπέρασε το εμπόδιο του Γάλλου Βαλεντάν Ρουαγέ, επικρατώντας με 2-0 σετ και παίρνοντας την πρόκριση στην επόμενη φάση.

Ο Τσιτσιπάς πήρε το πρώτο σετ στο τάι μπρέικ με 7-6(4), ενώ στο δεύτερο επικράτησε με 7-5, έχοντας την απαραίτητη ψυχραιμία στα κρίσιμα σημεία της αναμέτρησης.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ATP Tour (@atptour)

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Επόμενος αντίπαλός του θα είναι ο Φελίξ-Οζέ Αλιασίμ, Νο.2 του ταμπλό και Νο.4 στην παγκόσμια κατάταξη. Η αναμέτρηση των δύο τενιστών είναι προγραμματισμένη για το Σάββατο (15/8), με την ακριβή ώρα διεξαγωγής να αναμένεται να γίνει γνωστή.

Η πιο πρόσφατη μονομαχία τους πραγματοποιήθηκε στον τελικό του Ντουμπάι το 2025, όπου ο Τσιτσιπάς επικράτησε με 2-0 σετ και 6-3, 6-3. Ο Αλιασίμ είχε κερδίσει τις δύο πρώτες αναμετρήσεις τους το 2019, ενώ πρόσθεσε ακόμη μία νίκη το 2022.

Με το χάλκινο μετάλλιο στο στήθος επέστρεψε από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Muaythai (Μουάιτάι), που έγινε στην Κουάλα Λουμπούρ, η 19χρονη αθλήτρια του Αθλητικού Συλλόγου «Σκιάθος Λέσχη Μάχης», Κωνσταντίνα Διολέττα.

Η επιτυχία της αποκτά ιδιαίτερη αξία όχι μόνο γιατί το άθλημα δεν είναι από τα λεγόμενα διαδεδομένα, αλλά κυρίως επειδή προέρχεται από ένα μικρό νησί, τη Σκιάθο κι επιπλέον για να πάρει μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, χρειάστηκε να καλύψει – με τη βοήθεια της οικογένειάς της – το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων για το ταξίδι, τη διαμονή και τη συμμετοχή της.

«Νιώθω πολύ χαρούμενη για τη διάκριση που έφερα. Για μένα, για το νησί μου, για την Ελλάδα. Μου αρέσουν πολύ τα μαχητικά αθλήματα και από την ηλικία των 4 χρόνων έκανα Taekwodo, ενώ τα τελευταία 7-8 χρόνια ανακάλυψα το Muaythai και το αγάπησα πολύ», λέει στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» η Κωνσταντίνα Διολέττα, προσθέτοντας πως το άθλημα αυτό απαιτεί «πειθαρχία, σεβασμό στον αντίπαλο και στον προπονητή, αξιοπρέπεια στην ήττα και στη νίκη, αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια, απόρριψη αθέμιτων πρακτικών, όπως το ντόπινγκ».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Μέλος του ΑΟ «Σκιάθος Λέσχη Μάχης» από το 2020, η Κωνσταντίνα Διολέττα έχει λάβει μέρος σε πολλές εγχώριες διοργανώσεις, όπως σεμινάρια, διασυλλογικούς αγώνες, πανελλήνια κύπελλα και πρωταθλήματα, ενώ πέρυσι συμμετείχε στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Muaythai που διοργανώθηκε από την Ελληνική Ομοσπονδία και πραγματοποιήθηκε στην Aθήνα, όπου κατέκτησε τη δεύτερη θέση.

Στη Μαλαισία την Ελλάδα εκπροσώπησαν επίσης οι αθλητές και οι αθλήτριες Αριάδνη Μαρία Αντρέι, Αθανασία Κανταλάφτ, Βασίλειος Καραγιαννίδης, Μάρκος Λιαράκος, Γεώργιος Χάλαρης, που κατέγραψαν επίσης διακρίσεις. Στο πλευρό των αθλητών βρέθηκε το προπονητικό επιτελείο της Εθνικής, με επικεφαλής τον ομοσπονδιακό προπονητή, Αρτέμη Καραμολέγκο και τους προπονητές Θωμά Ζυγόρη, Νικόλαο Πρέκα και Κωνσταντίνο Πουντζουκίδη. Στην αποστολή ήταν ακόμη ο διεθνής διαιτητής – ITO, Νικηφόρος Κυδωνάκης και αρχηγός της ήταν ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Muaythai, Ιωάννης Παπαδόπουλος.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

«Οπως μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό, μια τέτοια επιτυχία δεν είναι εύκολο να κατακτηθεί. Κρύβει πολύ κόπο, άγχος, ιδρώτα, πόνο, κούραση και πολλές άλλες τέτοιες άβολες καταστάσεις. Επίσης εμείς αντιμετωπίζουμε το… πρόβλημα ότι ζούμε σε επαρχία και ειδικά σε νησί. Αυτό κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα, αλλά όταν υπάρχει θέληση, όλα ξεπερνιούνται. Η προετοιμασία ξεκίνησε από το σπίτι μας, τη Σκιάθο, αρκετούς μήνες πριν και ολοκληρώθηκε στην Αθήνα τους τελευταίους μήνες υπό την καθοδήγηση του δασκάλου Θεόδωρου Γκίτσα. Ο δάσκαλος είναι ο αρτιότερος γνώστης του αθλήματός μας στην Ελλάδα και όχι μόνο», μας λέει ο προπονητής της Κωνσταντίνας Διολέττα και μέλος του προπονητικού τιμ της εθνικής ομάδας, Νικόλαος Πρέκας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Το Muaythai γνωστό και ως ταϊλανδέζικη πυγμαχία, είναι μια πολεμική τέχνη και άθλημα μάχης που προέρχεται από την Ταϊλάνδη. Είναι γνωστό ως η «τέχνη των οκτώ άκρων», επειδή χρησιμοποιεί χτυπήματα με τις γροθιές, τους αγκώνες, τα γόνατα και λακτίσματα. Εκτός από τα χτυπήματα, περιλαμβάνει και clinch (λαβές σε όρθια θέση).  «Είναι ένα δύσκολο άθλημα, αλλά και ταυτόχρονα συναρπαστικό. Οι προπονήσεις στη Σκιάθο κρύβουν μια αντιξοότητα, δεν έχουμε αντίπαλο. Και όσο προχωράς και θέλεις να ανεβαίνεις πιο ψηλά, χρειάζεσαι δυνατό και ικανό αντίπαλο», δηλώνει η 19χρονη χάλκινη παγκόσμια πρωταθλήτρια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

«Ναι, είναι απαιτητικό άθλημα», απαντά αβίαστα στην ερώτηση που όλοι της κάνουν, «αλλά», συμπληρώνει, «όσο τρομακτικό κι αν φαίνεται στην αρχή, όσοι το δοκιμάζουν δεν το εγκαταλείπουν. Αυτή είναι και η προτροπή μου, να μην το εγκαταλείπουν γιατί το Muaythai χτίζει σωματοδομή και χαρακτήρα στον αθλούμενο. Γι’ αυτό το Muaythai συχνά περιγράφεται ως τρόπος ζωής, καθώς στοχεύει όχι μόνο στην ανάπτυξη των μαχητικών δεξιοτήτων, αλλά και στη διαμόρφωση χαρακτήρα και ήθους».

Με την επιστροφή της στο νησί, έγινε δεκτή από τον δήμαρχο Σκιάθου, Θοδωρή Τζούμα, ο οποίος συνεχάρη την ίδια, τον προπονητή της «και τους γονείς της που στάθηκαν δίπλα της στον αγώνα» και υποσχέθηκε ακόμη μεγαλύτερη ενίσχυση των αθλητικών υποδομών.

Με το βλέμμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Από τον Οκτώβριο η Κωνσταντίνα Διολέττα θα βρίσκεται στην Αθήνα ως φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο και θα κάνει πλέον στην πρωτεύουσα τις προπονήσεις της. Αυτό τη γεμίζει αδημονία, καθώς έχοντας πλέον απέναντί της δυνατούς αντιπάλους θα μπορέσει να προετοιμαστεί καλύτερα για τις επόμενες συμμετοχές της, με το βλέμμα φυσικά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Αντζελες το 2028. Εκεί, όπου το Muaythai θα βρίσκεται, όπως και στο Παρίσι το 2024, ξανά στο περιβάλλον των Ολυμπιακών Αγώνων, όχι ως επίσημο άθλημα μεταλλίων, αλλά μέσα από ειδικές εκδηλώσεις και δράσεις προβολής, ως άθλημα επίδειξης.

Σύμφωνα με τον κ. Πρέκα, «το Muaythai κάνει σταθερά και σημαντικά βήματα προς το Ολυμπιακό Κίνημα. Τα τελευταία χρόνια η εξέλιξή του είναι εντυπωσιακή και αυτό φαίνεται από τη συμμετοχή του σε μεγάλες διοργανώσεις. Το 2023 συμμετείχε για πρώτη φορά στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες της Κρακοβίας, που διοργανώνονται από τις Ευρωπαϊκές Ολυμπιακές Επιτροπές. Εκεί η εθνική μας ομάδα χάρισε στην Ελλάδα ένα από τα πέντε μετάλλια που κατέκτησε η ελληνική αποστολή. Επίσης έχει ήδη εγκριθεί η συμμετοχή του αθλήματος και στους επόμενους Ευρωπαϊκούς Αγώνες της Κωνσταντινούπολης το 2027, κάτι που δείχνει ότι η πορεία του συνεχίζεται δυναμικά».

Το Muaythai έχει πλέον αρχίσει να γίνεται αρκετά γνωστό στην Ελλάδα. Ολο και περισσότεροι γνωρίζουν τη φιλοσοφία του, την πειθαρχία και τις αξίες που καλλιεργεί, ενώ αυξάνεται συνεχώς και ο αριθμός των παιδιών που επιλέγουν να ασχοληθούν με αυτό. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να συνεχιστεί αυτή η πορεία και το άθλημα να φτάσει σε ακόμη περισσότερο κόσμο. Και προς την κατεύθυνση αυτή η Πανελλήνια Ομοσπονδία συμβάλλει ενεργά στην ανάπτυξη, την προβολή και την ενίσχυση της διεθνούς παρουσίας του στη χώρα μας.

Ιβηρική όρκα εντοπίστηκε τραυματισμένη από σκάγια κυνηγετικού όπλου στο ραχιαίο πτερύγιο, ανοιχτά της Ισπανίας. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι το τραύμα προκλήθηκε από ναυτικό, καθώς ομάδες όρκων συχνά επιτίθενται σε ιστιοφόρα, προκαλώντας βύθιση σκαφών και πνιγμούς επιβαινόντων.

Οι επιθέσεις των όρκων είναι συχνές τόσο στις ισπανικές ακτές και το στενό του Γιβραλτάρ, όσο και στα ανοιχτά της Πορτογαλίας. Το περιστατικό με τη χρήση κυνηγετικού όπλου κινητοποίησε τις ισπανικές αρχές και περιβαλλοντικές οργανώσεις, καθώς η ιβηρική όρκα θεωρείται είδος υπό εξαφάνιση.

Η τραυματισμένη όρκα, γνωστή ως Toñi ή «La Abuela», εντοπίστηκε στα ανοιχτά του Κάντιθ στη νότια Ισπανία, σύμφωνα με ρεπορτάζ της Dailymail. Οργανώσεις προστασίας φαλαινών αναγνώρισαν τις τρύπες στο ραχιαίο πτερύγιο ως τραύματα από πυροβολισμό. Η συγκεκριμένη όρκα εκτιμάται ότι έχει φτάσει τα 60 έτη ζωής.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Μετά την παρατήρηση, οι ισπανικές αρχές ξεκίνησαν έρευνα, ζητώντας και τη συνδρομή των πορτογαλικών υπηρεσιών. Σύμφωνα με τις περιβαλλοντικές οργανώσεις «WeWhale Association» και «Iberian Orca Guardians», η Toñi είχε φωτογραφηθεί πριν από λίγες εβδομάδες χωρίς τραύματα, γεγονός που δείχνει πως ο πυροβολισμός συνέβη πρόσφατα.

Επιστήμονες των δύο οργανισμών επισημαίνουν ότι το μέγεθος, ο αριθμός και η κατανομή των πληγών παραπέμπουν σε πυροβολισμό με κυνηγετικό όπλο. Το περιστατικό αυτό σημειώνεται σε μια περίοδο που ομάδες όρκων έχουν πραγματοποιήσει σειρά επιθέσεων σε σκάφη αναψυχής στα Στενά του Γιβραλτάρ και στα ανοιχτά της Πορτογαλίας, προκαλώντας σοβαρές ζημιές ή και βύθιση σκαφών.

Σε ανάρτησή της στο Instagram, η «WeWhale Association» ανέφερε ότι «η όρκα Toñi έχει πυροβοληθεί», παρουσιάζοντας φωτογραφίες με περίπου 10 σημεία πρόσκρουσης σφαιριδίων στην αριστερή πλευρά του ραχιαίου πτερυγίου. Εκτιμάται ότι δύο ή τρία βλήματα έχουν διαπεράσει το πτερύγιο, ενώ άλλα παραμένουν ενδεχομένως στο εσωτερικό του.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η οργάνωση υπογράμμισε πως «έχουν απομείνει πολύ λίγες ιβηρικές όρκες» και ότι η Toñi είναι το γηραιότερο γνωστό μέλος αυτού του πληθυσμού, που βρίσκεται σε κρίσιμο κίνδυνο εξαφάνισης. Τονίστηκε επίσης ότι «το να πυροβολεί κανείς αυτά τα ζώα δεν μπορεί ποτέ να αποτελεί αποδεκτή αντίδραση». Η παρακολούθηση της κατάστασης της Toñi θα συνεχιστεί, με την οργάνωση να αναφέρει πως προς το παρόν η κολύμβηση της όρκας δεν έχει επηρεαστεί.

Η υπουργός Περιβάλλοντος της Ισπανίας, Σάρα Άαγκσεν, δήλωσε στο Bluesky ότι η γηραιότερη όρκα στα Στενά του Γιβραλτάρ εντοπίστηκε με σημάδια που συνάδουν με σκάγια κυνηγετικού όπλου, χαρακτηρίζοντας την πράξη ως «σοβαρό έγκλημα» κατά ενός ευάλωτου είδους.

Επιθέσεις όρκων σε σκάφη

Το συμβάν με την τραυματισμένη όρκα έρχεται μετά από περιστατικό τον Ιούλιο, όταν όρκες βύθισαν σκάφος αναψυχής στα ανοιχτά της βορειοδυτικής Ισπανίας, έπειτα από συγκρούσεις με τρία σκάφη στην ίδια περιοχή. Το πλήρωμα του σκάφους «Idem» διασώθηκε όταν το πηδάλιο καταστράφηκε και το σκάφος άρχισε να βυθίζεται.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η επίθεση σημειώθηκε κοντά στην Estaca de Bares, το βορειότερο ακρωτήριο της Ιβηρικής Χερσονήσου. Τοπικός δήμαρχος ανέφερε ότι ιδιωτικό σκάφος βοήθησε τους ναυτικούς, ενώ σκάφος της ακτοφυλακής και ελικόπτερο συμμετείχαν στην επιχείρηση διάσωσης. Τα δύο μέλη του πληρώματος διασώθηκαν χωρίς τραυματισμούς.

Το ίδιο διάστημα σημειώθηκαν τρεις ακόμη συγκρούσεις ιστιοπλοϊκών με όρκες στην περιοχή. Τα πηδάλια των σκαφών αποτέλεσαν κύριο στόχο, προκαλώντας ζημιές που όμως δεν εμπόδισαν την επιστροφή στην ακτή, εκτός από μία περίπτωση όπου το σκάφος έμεινε ακινητοποιημένο.

Τακτική επίθεσης των όρκων

Τον Ιούνιο, βίντεο κατέγραψε ομάδα όρκων να περικυκλώνει και να επιτίθεται σε γιοτ στα ανοιχτά του Γιβραλτάρ, περιστρέφοντάς το και καταστρέφοντας το πηδάλιο. Υποβρύχια πλάνα δείχνουν τις φάλαινες να δαγκώνουν το πηδάλιο, οδηγώντας σε απώλεια ελέγχου του σκάφους από τους ναυτικούς.

Βίντεο από το κατάστρωμα παρουσιάζει τις όρκες να κινούνται με ταχύτητα γύρω από το σκάφος, καταστρέφοντας το πηδάλιο, ενώ κομμάτια της λεπίδας επιπλέουν στην επιφάνεια του νερού.

Ο Ζερεμί Πετρίς αποτελεί και επίσημα ποδοσφαιριστή του Άρη, με τον Γάλλο δεξιό μπακ να γίνεται η 7η καλοκαιρινή προσθήκη των «κιτρινόμαυρων». Ο 28χρονος πέρασε με επιτυχία τις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις και έβαλε την υπογραφή του σε τετραετές συμβόλαιο με την ομάδα της Θεσσαλονίκης.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ARIS F.C. (@arisfc_official)

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο Πετρίς αναμένεται να πραγματοποιήσει το Σάββατο (15/8) την πρώτη του προπόνηση υπό τις οδηγίες του Μιχάλη Γρηγορίου, ενισχύοντας τις επιλογές του Έλληνα τεχνικού για το δεξί άκρο της άμυνας.

Το πότε θα είναι σε θέση να αγωνιστεί στις επίσημες υποχρεώσεις του Άρη θα κριθεί από τον βαθμό ετοιμότητάς του. Οι «κιτρινόμαυροι» ξεκινούν τις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις από την επόμενη εβδομάδα και ο Γρηγορίου θα αποφασίσει ανάλογα με την κατάσταση του Γάλλου αμυντικού αν θα τον συμπεριλάβει άμεσα στα πλάνα του.

Ο Ζερεμί Πετρίς, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1998 στο Μπανιολέ της Γαλλίας και έχει καταγωγή από τη Μαρτινίκα.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ARIS F.C. (@arisfc_official)

Αρχαιολόγοι έφεραν στο φως έναν τάφο ηλικίας 2.400 ετών, ο οποίος εκτιμάται ότι ανήκε σε παλαιστή, στην αρχαία πόλη της Ασπένδου στη νότια Τουρκία, γνωστή για το εξαιρετικά διατηρημένο ρωμαϊκό της θέατρο, σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού, Mehmet Nuri Ersoy.

Η λίθινη κατασκευή, που μοιάζει με κιβωτίο, χρονολογείται από το τελευταίο τέταρτο του 5ου αιώνα π.Χ. έως τον 4ο αιώνα π.Χ. και ανακαλύφθηκε στη νεκρόπολη της Ανατολικής πλευράς — μια περιοχή της οποίας η ύπαρξη δεν είχε εντοπιστεί προηγουμένως στην αρχαία πόλη, όπως ανέφερε ο Ersoy. “Στις ανασκαφές που πραγματοποιούμε στην αρχαία πόλη της Ασπένδου, έχουμε κάνει μια πολύ σημαντική ανακάλυψη που ρίχνει φως στην ιστορία της Κλασικής περιόδου της πόλης,” σημείωσε σε ανάρτησή του στο NSosyal.

Σύνδεση με την πάλη

Ανάμεσα στα ευρήματα του τάφου βρέθηκαν νομίσματα της Ασπένδου με παραστάσεις παλαιστών, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο ταφείς είχε δεσμούς με τον αθλητισμό και πιθανόν ήταν ο ίδιος παλαιστής από την πόλη της Παμφυλίας, όπως επισήμανε ο υπουργός. Οι αρχαιολογικές εργασίες στην περιοχή συνεχίζονται και αναμένεται να συμβάλουν περαιτέρω στη συμπλήρωση του ιστορικού αρχείου της περιοχής.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Ιστορικό πλαίσιο της Κλασικής εποχής

Η Ασπένδος βρίσκεται κοντά στη σύγχρονη πόλη Σερίκ της επαρχίας Αττάλειας, μια περιοχή που προσελκύει κάθε χρόνο εκατομμύρια τουρίστες χάρη στην ειδυλλιακή μεσογειακή της ακτογραμμή. Κατά την αρχαιότητα, η Ασπένδος ήταν σημαντικό αστικό κέντρο της Παμφυλίας.

Σήμερα ξεχωρίζει κυρίως για το μεγάλο ρωμαϊκό της θέατρο, που χτίστηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ. και αποτελεί ένα από τα καλύτερα διατηρημένα αρχαία θέατρα της Μεσογείου. Η πρόσφατα ταυτοποιημένη Ανατολική Νεκρόπολη προσθέτει νέα δεδομένα για την παλαιότερη ιστορία της πόλης, παρέχοντας στους ερευνητές πολύτιμες πληροφορίες για τη ζωή και τα ταφικά έθιμα των κατοίκων της κατά την Κλασική περίοδο.

Kι αν το τζιτζίκι είχε δίκιο; Κι αν η ζωή είναι κατά βάθος ένα παιχνίδι, που η ουσία και ο στόχος του δεν είναι η νίκη (αφού ο στόχος της ζωής είναι ο θάνατος), αλλά το ίδιο το παιχνίδι; Αυτόν τον προβληματισμό αναπτύσσει ο αμερικανός φιλόσοφος Μπέρναρντ Σουτς στο βιβλίο του «Το τζιτζίκι: παιχνίδια, ζωή και ουτοπία», που πέρασε απαρατήρητο όταν εκδόθηκε το 1978, αλλά τώρα για κάποιον μυστηριώδη λόγο έρχεται και πάλι στην επιφάνεια.

Το βιβλίο ξεκινά ως μια παρωδία του «Κρίτωνα», όπου ο Πλάτων εμφανίζει τους μαθητές του Σωκράτη να τον επισκέπτονται λίγες ημέρες πριν εκτελεστεί, να τον ικετεύουν να δραπετεύσει, κι εκείνος να αρνείται λέγοντας ότι προτιμά να πεθάνει για τις ιδέες του παρά να φανεί δειλός. Στην εκδοχή του Σουτς, το τζιτζίκι λιμοκτονεί, οι μαθητές του το εκλιπαρούν να τους αφήσει να μαζέψουν τροφή και να το ταΐσουν, αλλά εκείνο αρνείται, λέγοντας ότι προτιμά να πεθάνει πιστό στην ιδέα του τραγουδιού, του παιχνιδιού και του χορού, παρά να επιτρέψει στα άλλα τζιτζίκια να γίνουν μυρμήγκια.

Ισως λοιπόν ο τζίτζικας να μην είναι τελικά ένας παλαβιάρης, ή πολύ χειρότερα ένας τεμπέλης, αλλά ένας «εργαζόμενος ουτοπιστής που δεν έχει έρθει ακόμη η εποχή του» και που αποκαλύπτει ότι η εργασιομανία «δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα τέχνασμα για να μη ζούμε σύμφωνα με τα ιδανικά μας». Στην πραγματικότητα είμαστε όλοι τζίτζικες, λέει ο Σουτς, με την έννοια ότι παίζουμε διάφορα σύνθετα παιχνίδια προσπαθώντας την ίδια στιγμή να πείσουμε τον εαυτό μας ότι διεκπεραιώνουμε τις καθημερινές μας υποθέσεις. Οποιαδήποτε απασχόληση ή δραστηριότητα μπορούμε να σκεφτούμε – μαραγκός, πολιτικός, φιλόσοφος, εραστής, δολοφόνος, κλέφτης, άγιος – είναι εν τέλει ένα παιχνίδι.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ας φανταστούμε την ουτοπία, γράφει στον επίλογό του ο Σουτς, έναν μελλοντικό Παράδεισο όπου η τεχνολογία έχει λύσει όλα τα πρακτικά μας προβλήματα. Εχουμε τα καλύτερα φάρμακα, δωρεάν ενέργεια και απεριόριστους πόρους. Πώς θα περνάμε την ώρα μας; Για να μην πεθαίνουμε από τη βαρεμάρα, θα παίζουμε παιχνίδια. Αν όμως αυτό που θα κάναμε στην ουτοπία θα ήταν να παίζουμε παιχνίδια, τότε το παιχνίδι πρέπει να είναι το νόημα της ζωής.

Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Γιούτα, ο Σι Θι Νγκουγιέν περιλαμβάνει πάντα στις διαλέξεις του το βιβλίο του Σουτς, μαζί μ’ αυτό το «αριστουργηματικά παρανοϊκό» επιχείρημα. Οταν το ακούνε οι φοιτητές, γράφει στους «Financial Times», οι αντιδράσεις τους είναι δύο ειδών. Οι μισοί ενθουσιάζονται, θεωρώντας ότι δικαιώνεται το βαθύτερο ένστικτό τους για το τι έχει τελικά σημασία στη ζωή, και οι άλλοι μισοί κοροϊδεύουν, θεωρώντας ότι πρόκειται για ένα ασόβαρο επιχείρημα που δικαιολογεί μια ασόβαρη ζωή.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Ομως ο Σουτς μιλάει απολύτως σοβαρά, λέει ο Νγκουγιέν. Εμπνευσή του είναι ο Αριστοτέλης, για τον οποίο η καλή ζωή δεν έγκειται στη συσσώρευση επιτευγμάτων, αλλά στην αρμονική ανάπτυξη των δυνατοτήτων του ανθρώπου. Το παιχνίδι δεν αποσκοπεί, ή δεν πρέπει να αποσκοπεί, σε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα, αλλά στην άσκηση συγκεκριμένων δεξιοτήτων. Στο ποδόσφαιρο δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις τα χέρια σου, άρα μαθαίνεις να ελέγχεις τα πόδια. Στην αναρρίχηση δεν μπορείς να στήσεις μια σκάλα, άρα αφοσιώνεσαι στην ισορροπία και στις λεπτές κινήσεις. Στον Μαραθώνιο δεν παίρνεις ταξί για να φτάσεις στον προορισμό σου, μαθαίνεις να τρέχεις.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην «εργασία» και το «παιχνίδι»; Σύμφωνα με τη φεμινίστρια φιλόσοφο Μαρία Λουγκόνες, το να παίζεις σημαίνει να γλιστράς ανάμεσα σε κουλτούρες, επαγγελματικούς κόσμους και κοινωνικούς ρόλους, λαμβάνοντας υπόψη σου τους κανόνες, όχι όμως και τηρώντας τους ευλαβικά. Το αντίθετο της παιχνιδιάρικης διάθεσης, έλεγε, είναι ο δογματισμός. Για τον Μπέρναρντ Σουτς, πάλι, παιχνίδι σημαίνει να ανακατευθύνεις πόρους που συνήθως χρησιμοποιείς για να πετύχεις κάτι χρήσιμο – υλικά αγαθά, ικανότητες, ενέργεια – προς δραστηριότητες αυτοτελείς, που έχουν αξία δηλαδή από μόνες τους.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Εκ πρώτης όψεως, το παιχνίδι είναι η σπατάλη πόρων με σκοπό την ψυχαγωγία. Κατά βάθος όμως, παρατηρεί ο Σι Θι Νγκουγιέν, δεν πρόκειται για σπατάλη. Πραγματικά σπαταλημένη ζωή είναι αυτή όπου δουλεύεις σκληρά, συσσωρεύεις αγαθά σαν το μυρμήγκι και δεν τα χρησιμοποιείς ποτέ για να αντλήσεις χαρά.

Μπέρναρντ Σουτς (1925 – 2007)

Ο αληθινός παίκτης

Ενα παιχνίδι έχει τέσσερα στοιχεία, έλεγε ο Σουτς, που δίδαξε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Ουότερλου από το 1966 ως το 1994: τον στόχο, τα μέσα για την επίτευξη αυτού του στόχου, τους (αναγκαστικά αυθαίρετους) κανόνες και την ψυχολογική διάθεση του παίκτη που αποδέχεται αυτούς τους κανόνες. Το να παίζεις ένα παιχνίδι «σημαίνει να αναμετριέσαι εκουσίως με περιττά εμπόδια ώστε να καθιστάς δυνατή τη μάχη για την υπέρβασή τους».

Τρεις κατηγορίες ψευδο-παικτών μπορούν να σου το χαλάσουν: οι «επιπόλαιοι», που αναγνωρίζουν τους κανόνες αλλά όχι τους στόχους, οι «ζαβολιάρηδες», που αναγνωρίζουν τους στόχους αλλά όχι τους κανόνες, και οι «σπαστικοί», που δεν αναγνωρίζουν ούτε κανόνες ούτε στόχους. Ο αληθινός παίκτης είναι εκείνος που αναγνωρίζει τόσο τους στόχους όσο και τους κανόνες – κάποιος δηλαδή που ξεκινά με παιγνιώδη διάθεση και θεωρεί ανταμοιβή του όχι να κερδίσει, αλλά να παίξει.

Η Άννα Ντουντουνάκη έδωσε τη μάχη της στον τελικό των 100μ. πεταλούδα, κατακτώντας την 4η θέση και φτάνοντας μια ανάσα από το βάθρο.

Παρά το καλό ξεκίνημά της, η Ελληνίδα πρωταθλήτρια δεν φρόντισε να αντέξει και στο δεύτερο μισό της κούρσας και με χρόνο 57.10 περιορίστηκε σε μία θέση εκτός μεταλλίων.

Στα 30 χρόνια της ήταν ανταγωνιστική μέχρι το τέλος και επιβεβαιώνοντας την παρουσία της ανάμεσα στις κορυφαίες αθλήτριες.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Παρά το γεγονός ότι δεν κατάφερε να πανηγυρίσει ένα μετάλλιο, η τέταρτη θέση αποτελεί μια σημαντική επίδοση και αφήνει θετικές εντυπώσεις.

Στον τελικό από ελληνικής πλευράς συμμετείχε και η Γεωργία Δαμασιώτη, η οποία με χρόνο 57.72 κατέλαβε την 8η και τελευταία θέση του τελικού.

Αρκετά συγκινημένη εμφανίστηκε η Ντουντουνάκη στις δηλώσεις της μετά τη λήξη του τελικού.

Αντιμέτωπος με την κατηγορία της ενδοοικογενειακής προσβολής γενετήσιας αξιοπρέπειας ανηλίκου βρίσκεται ένας 82χρονος στον Βόλο, έπειτα από καταγγελία της ανήλικης εγγονής του.

Σύμφωνα με το gegonotanews, η υπόθεση αποκαλύφθηκε όταν η 17χρονη φέρεται να μίλησε στη μητέρα της για όσα, σύμφωνα με την ίδια, είχε βιώσει από τον παππού της όταν ήταν μικρότερη.

Η αλλαγή στη συμπεριφορά της προκάλεσε την απορία της μητέρας της, η οποία προσπάθησε να καταλάβει τι είχε συμβεί. Κατά τη διάρκεια συζήτησής τους, η 17χρονη φέρεται να της αποκάλυψε ότι ο παππούς της, όταν εκείνη ήταν μικρότερη, προέβαινε σε πράξεις που η ίδια δεν επιθυμούσε.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Διαλύθηκε η οικογένεια

Η αποκάλυψη προκάλεσε ένταση μέσα στην οικογένεια. Ο πατέρας της 17χρονης φέρεται να μην πίστεψε την κόρη του και ήρθε σε αντιπαράθεση με τη σύζυγό του, η οποία στη συνέχεια απευθύνθηκε στην Αστυνομία.

Σε βάρος του πατέρα επιβλήθηκαν περιοριστικοί όροι, μεταξύ άλλων η απαγόρευση προσέγγισης της οικογενειακής κατοικίας και επικοινωνίας με τη σύζυγο και τα παιδιά του.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ωστόσο οι όροι παραβιάστηκαν, καθώς ο άνδρας εμφανίστηκε στην αυλή του σπιτιού. Σήμερα οδηγήθηκε στο Αυτόφωρο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Βόλου για την παραβίαση των περιοριστικών όρων.

Ενώπιον του Δικαστηρίου υποστήριξε ότι βρέθηκε εκεί προκειμένου να μεταφέρει φάρμακα στην άρρωστη μητέρα του, η οποία μένει στον πρώτο όροφο της ίδιας πολυκατοικίας. Η σύζυγός του, ωστόσο, υποστήριξε ότι όταν τον ρώτησε γιατί βρισκόταν στην αυλή, εκείνος της απάντησε πως ήταν κουρασμένος, ήθελε να κοιμηθεί και δεν είχε πού αλλού να πάει.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Στο Δικαστήριο ο άνδρας δήλωσε ότι δεν πρόκειται να παραβιάσει εκ νέου τους περιοριστικούς όρους και η υπόθεση αναβλήθηκε για τη Δευτέρα, προκειμένου να προετοιμάσει την υπεράσπισή του.

Καθοριστική για την εξέλιξη της υπόθεσης αναμένεται να είναι και η κατάθεση της 17χρονης σε παιδοψυχολόγο τη Δευτέρα. Η διαδικασία αυτή αναμένεται να προηγηθεί της εκδίκασης της υπόθεσης του 82χρονου, ο οποίος καλείται να δώσει απαντήσεις ενώπιον της Δικαιοσύνης για τις καταγγελίες της εγγονής του.

Ο παππούς, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, έχει ήδη απομακρυνθεί από την οικογενειακή κατοικία. Σε βάρος του εκκρεμεί η ιδιαίτερα σοβαρή κατηγορία που αφορά την ανήλικη, ενώ το ποινικό του μητρώο, σύμφωνα με πληροφορίες, περιλαμβάνει και προηγούμενη καταδίκη, μεταξύ άλλων, για μεταφορά μεταναστών.

Παράλληλα, ο πατέρας της 17χρονης αντιμετωπίζει κατηγορίες που συνδέονται με την ενδοοικογενειακή υπόθεση, μεταξύ άλλων για απειλή, σωματική βλάβη κατά συρροή και παράνομη βία.

Έναν 48χρονο αλλοδαπό καταζητούμενο με διεθνές ένταλμα συνέλαβε η αστυνομία το απόγευμα της Πέμπτης (13/8) στην περιοχή της Φιλοθέης. 

Η επιχείρηση έγινε από ειδική επιχειρησιακή ομάδα αστυνομικών του Τμήματος Αναζητήσεων.

Σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ, ο 48χρονος διώκεται από τις αρχές της Αλβανίας για ανθρωποκτονία, καθώς κατηγορείται ότι το 2006 στα Τίρανα πυροβόλησε έναν άνδρα, τραυματίζοντάς τον θανάσιμα.

Μετά τη σύλληψή του, ο άνδρας οδηγήθηκε στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή.

Ο Πάπας Λέων ΙΔ‘ είναι αντικειμενικά συνεργάτης των κινέζων κομμουνιστών, συμπεριφέρεται σαν πράκτορας του Κινεζικού ΚΚ. Η κουφή επίθεση προέρχεται από τον Peter Thiel, ιδιόρρυθμο παράδειγμα της σύγκλισης μιας μερίδας των ολιγαρχών της Silicon Valley με τον τραμπισμό. Ο Πάπας είναι ένοχος γιατί στην πρώτη του εγκύκλιο (15/5/2026), με τίτλο «Magnifica Humanitas» (Θαυμαστή Ανθρωπότητα.

Για την προστασία του ανθρώπινου προσώπου στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης) επισημαίνει, όχι μόνο τις νέες δυνατότητες αλλά και τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ). Κατά τον Petre Thiel όμως, κάθε εμπόδιο στην απεριόριστη ανάπτυξη της τεχνολογίας παίζει το παιχνίδι των Κινέζων. Ευτυχώς, δεν είναι η μόνη φωνή στη Silicon Valley. Στην επίσημη παρουσίαση της εγκυκλίου στο Βατικανό, πρώτος τον λόγο πήρε ο Christopher Olah, συνιδρυτής της Anthropic, εταιρείας, που έχοντας μια έγνοια για τις κοινωνικές επιπτώσεις, ήρθε σε αντιπαράθεση με τη CIA και το Πεντάγωνο.

Η ΤΝ απασχολεί πια συστηματικά την επικαιρότητα για τις ηθικές, πολιτικές, γεωπολιτικές, κοινωνικές και ανθρωπολογικές επιπτώσεις της· συνιστά πλέον αφετηρία μιας νέας και αμφίσημης εποχής. Κατά τούτο, η παπική παρέμβαση είναι σημαντική και αφορά τους πάντες, όχι μόνο τους πιστούς. Αλλωστε, ο Πάπας Λέων ΙΔ’ ακολούθησε μια μακρά παράδοση της Καθολικής Εκκλησίας να αναπροσανατολίζεται πολιτικά και θεολογικά στις μείζονες στροφές της Ιστορίας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Πράγματι, το 1891 ο Πάπας Λέων ΙΓ’ δημοσιοποιούσε την εγκύκλιο «Rerum Novarum» (Περί των νέων συνθηκών: Δικαιώματα και υποχρεώσεις του κεφαλαίου και της εργασίας) με την οποία η Καθολική Εκκλησία επιχειρούσε να προσαρμοστεί στον βιομηχανικό καπιταλισμό και στη βιομηχανική κοινωνία, εμφανιζόμενη ως «τρίτη λύση» μεταξύ του μαρξισμού και του φιλελευθερισμού. Η «Κοινωνική Διδασκαλία της Εκκλησίας» καταδίκαζε τις υπερβολές του αγοραίου καπιταλισμού και προσέφερε το ιδεολογικό-πολιτικό πλαίσιο για τη δημιουργία των χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων μερικά χρόνια αργότερα. Σε επόμενες «στροφές της Ιστορίας» η Καθολική Εκκλησία θα αναπροσανατολίσει και πάλι τη δράση και τη θεωρία της.

Το 1961 η εγκύκλιος «Mater et Magistra» (Μητέρα και Δασκάλα: Περί του χριστιανισμού και της κοινωνικής προόδου) του σπουδαίου Πάπα Ιωάννη ΚΓ’ ανανέωνε την «Κοινωνική Διδασκαλία της Εκκλησίας», συγχρονίζοντάς την με την κουλτούρα του «κεϊνσιανού μεταρρυθμισμού» και του κοινωνικού κράτους υποστηρίζοντας το «άνοιγμα προς τα αριστερά» των χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων της εποχής. Λίγο αργότερα τον Απρίλιο του 1963, αμέσως μετά την κρίση της Κούβας, ο ίδιος Πάπας θα εκδώσει την εγκύκλιο «Pacem in Terris», μια πολιτική και θεολογική συνηγορία για την ειρηνική συνύπαρξη και την ύφεση στη νέα εποχή των πυρηνικών όπλων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Αμεση ήταν η υποδοχή της έκκλησης από τον ιστορικό ηγέτη του ιταλικού ΚΚ Παλμίρο Τολιάττι, ενός από τους σημαντικότερους πολιτικούς της μεταπολεμικής Ευρώπης. Ηταν η εποχή που η Καθολική Εκκλησία με τη Β’ Βατικανή Οικουμενική Σύνοδο 1962-1965 επανακαθόριζε τη σχέση της με τη νεωτερικότητα, ενώ παράλληλα ο δυτικός μαρξισμός άρχισε να παίρνει αποστάσεις από τον σοβιετικό κομμουνισμό και να αξιοδοτεί τη Δημοκρατία, ως το θεμελιακό στοιχείο της πολιτικής νεωτερικότητας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Πιο πρόσφατα, τον Ιούνιο του 2015, η Καθολική Εκκλησία τοποθετήθηκε πολιτικά και θεολογικά απέναντι στο μείζον ζήτημα της κλιματικής κρίσης με την εγκύκλιο «Laudato Si» (Δοξασμένος να είσαι. Για την φροντίδα του κοινού σπιτιού) του Πάπα Φραγκίσκου, όπου δεν παρέλειπε να εγκωμιάσει τις ανάλογες παρεμβάσεις του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου «με τον οποίο συμμεριζόμαστε την ελπίδα της πλήρους εκκλησιαστικής κοινωνίας» (παράγραφοι 7, 8, 9).

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Συνεχίζοντας λοιπόν «την πορεία της Εκκλησίας μέσα στην ανθρώπινη ιστορία», ο σημερινός Πάπας αναδεικνύει την τεχνητή νοημοσύνη, ως το νέο ιστορικό ζήτημα. «Κάθε γενιά κληρονομεί το καθήκον να δώσει μορφή στη δική της εποχή, να καλλιεργεί την Ιστορία, ως τόπο όπου προστατεύεται η αξιοπρέπεια κάθε ατόμου, προωθείται η Δικαιοσύνη και καθίσταται δυνατή η αδελφοσύνη. Αλλά κάθε εποχή αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να οικοδομήσει έναν απάνθρωπο και πιο άδικο κόσμο» (παράγραφος 1). Η εγκύκλιος συνοψίζει το δίλημμα με δύο βιβλικές εικόνες: Βαβέλ ή Ιερουσαλήμ; (παρ. 7, 8, 9, 10).

Ο Πύργος της Βαβέλ στην Παλαιά Διαθήκη αντιπροσωπεύει την ανθρώπινη ύβρη που καταλήγει στην αποτυχία. Εν προκειμένω, κατά το εξουσιαστικό, ολιγαρχικό και ανεξέλεγκτο «τεχνολογικό παράδειγμα», η ΤΝ θα τείνει να υποβαθμίσει τον άνθρωπο σε αντικείμενο «προς βελτιστοποίηση». Η εναλλακτική εικόνα είναι η ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης Ιερουσαλήμ, που κατά το βιβλίο του Νεεμία, έγινε συλλογικά, με κοινή προσευχή, συμμετοχή, συνεννόηση και συνευθύνη όλων των κατοίκων. Ετσι και η εγκύκλιος ελπίζει σε ένα άλλο παράδειγμα που θα βασίζεται στη λογοδοσία, στη διαφάνεια των αλγορίθμων, στο όφελος όλων από την καινοτομία, στην προστασία των αδύναμων, των εργαζομένων – περιλαμβανομένων και των «αόρατων» στα ορυχεία των σπάνιων γαιών της Κίνας, της Αφρικής ή όπου αλλού.

Η ανάλυση έχει μια συστηματικότητα και πολιτικότητα που δεν βρίσκουμε πια στα καθοδηγητικά κείμενα των κομμάτων. Δεν ξεπέφτει σε στείρα κινδυνολογία, προτείνει μια πολυδιάστατη εκτίμηση των διλημμάτων, των δυνατοτήτων και των κινδύνων που μπορούν να προκύψουν στα μείζονα πεδία της ανθρώπινης ζωής: στον πόλεμο, στην εργασία, στις ανισότητες, στην επικοινωνία, στην εκπαίδευση, στην οικογένεια. Κρίνει κατεπείγουσα την ανάγκη διεθνούς συνεργασίας για την καθιέρωση κοινών κανόνων σε διεθνές επίπεδο. Στόχος «να προχωρήσει η τεχνική χωρίς να οπισθοδρομήσει η καρδιά». (126)

Η προειδοποίηση επιμένει ιδιαίτερα στην ανθρωπολογική διάσταση. Η ΤΝ δεν είναι ένα νέο τεχνολογικό εργαλείο, αλλά μια νέα κατάσταση που επερωτά την έννοια της «ανθρωπινότητας» του ανθρώπου. Ξέρουμε ότι η δημόσια συζήτηση και οι σχετικές αντιπαραθέσεις έχουν θέσει εδώ και αρκετό καιρό κεφαλαιώδη ερωτήματα που πριν από λίγα χρόνια βλέπαμε στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Μπορεί να αυτονομηθούν οι «μηχανές»; Μπορούν να αποκτήσουν συνείδηση; Μπορούν να χειραγωγήσουν τον άνθρωπο υποβιβάζοντάς τον σε χρήστη-εργαλείο των αλγορίθμων; Οδεύουμε σε μια νέα κατάσταση transhuman;

Σε αυτή την όλο και πιο δραματική αντιπαράθεση, η παπική εγκύκλιος θέλει να διασώσει την κεντρικότητα του ανθρώπινου προσώπου και την ικανότητά του να αξιολογεί ηθικά τις επιλογές του. Αλλο ο υπολογισμός και η αποτελεσματικότητα της ΤΝ και άλλο η ηθική αξιολόγηση και οι συνειδησιακές επιλογές του ανθρώπου. Η διάκριση γίνεται κατηγορηματική, όταν σε αντίθεση με τις φαντασιώσεις του μελλοντικού τεχνολογικού «υπεράνθρωπου», η εγκύκλιος αντιπαραθέτει τον βαθιά ανθρώπινο χαρακτήρα του ορίου και την ανθρώπινη ευαλωτότητα. Η γνώση της αδυναμίας, της ασθένειας, των γηρατειών, της τρωτότητας ανοίγουν τον άνθρωπο στη σχέση, στη συμπόνια, στην αλληλεγγύη, στη γενναιοδωρία. «Η «ανθρωπινότητα» δεν ανθίζει παρά το όριο, αλλά μέσω του ορίου». (118)

Θα χρειαζόταν πολύς χώρος για να παρουσιαστεί η «Magnifica Humanitas» και τα ποικίλα σχόλια που ακολούθησαν. Αναμφισβήτητα πάντως, συνιστά μια δυναμική παρέμβαση στο καίριο ζήτημα της νέας εποχής. Δεν είναι δουλειά των Εκκλησιών να δώσουν λύσεις· όμως με το κύρος, την ιστορία και τον παγκόσμιο χαρακτήρα τους, θέτουν τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων.

Ο Γιάννης Βούλγαρης είναι ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Υπό μερικό έλεγχο τέθηκε η φωτιά στον Λαχανά. Η φωτιά ξέσπασε το απόγευμα της Παρασκευής σε χαμηλή βλάστηση στην περιοχή του Λαχανά Θεσσαλονίκης, προκαλώντας την άμεση κινητοποίηση ισχυρών δυνάμεων της Πυροσβεστικής.

Η φωτιά εκδηλώθηκε περίπου στις 18:30, ενώ στο σημείο επιχειρούν 25 πυροσβέστες, με μία ομάδα πεζοπόρου τμήματος της 2ης ΕΜΟΔΕ και επτά οχήματα. Στην προσπάθεια κατάσβεσης συμμετέχουν επίσης εθελοντές.

Από αέρος έχουν κινητοποιηθεί δύο ελικόπτερα, ενώ συνδρομή παρέχουν και υδροφόρες του Δήμου Λαγκαδά.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Παράλληλα, για τη διερεύνηση των συνθηκών κάτω από τις οποίες εκδηλώθηκε η πυρκαγιά κινητοποιήθηκε το Ανακριτικό Κλιμάκιο Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού Θεσσαλονίκης.

Σε εξέλιξη βρίσκεται η πυρκαγιά που ξέσπασε σε δασική περιοχή στο Πυλί της Κω, με ισχυρές πυροσβεστικές δυνάμεις και τις αρμόδιες υπηρεσίες να έχουν κινητοποιηθεί για την αντιμετώπισή της.

Σε ένα από τα σημεία του μετώπου, η φωτιά πλησιάζει πλέον σε περιοχή όπου βρίσκονται μηχανήματα έργου, τα οποία αναμένεται να επιχειρήσουν για τον περιορισμό και την κατάσβεσή της.

Να σημειωθεί ότι τα μηχανήματα έργου έχουν φτάσει στην περιοχή από την πρώτη στιγμή και βρίσκονται σε πλήρη ετοιμότητα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Να σημειωθεί ότι στο Πυλί βρίσκονται και στελέχη της ΕΜΟΔΕ (Ειδική Μονάδα Δασικών Επιχειρήσεων), προκειμένου να συνδράμουν στην επιχειρήση για την κατάσβεση της φωτιάς.

Όπως αναφέρει η Πυροσβεστική, στο σημείο επιχειρούν 15 πυροσβέστες με έξι οχήματα, ενώ στη μάχη της κατάσβεσης συμμετέχουν και εθελοντές. Από αέρος συνδράμουν τρία πυροσβεστικά αεροσκάφη και δύο ελικόπτερα, πραγματοποιώντας συνεχείς ρίψεις νερού. Παράλληλα, στην επιχείρηση συμμετέχουν μηχανήματα έργου και υδροφόρες της τοπικής αυτοδιοίκησης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Για την ενίσχυση των δυνάμεων στην Κω, από τη Ρόδο μεταβαίνουν με ελικόπτερο του Πυροσβεστικού Σώματος επτά πυροσβέστες της 11ης ΕΜΟΔΕ, προκειμένου να ενισχύσουν το έργο της κατάσβεσης.

Ο αντιπεριφερειάρχης Δωδεκανήσου, Χρήστος Ευστρατίου, δήλωσε στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ότι ο κρατικός και τοπικός μηχανισμός βρίσκεται σε πλήρη ετοιμότητα, καταβάλλοντας προσπάθειες για τον έλεγχο της φωτιάς.

Το βάρος των επιχειρήσεων έχει δοθεί στον περιορισμό του πύρινου μετώπου και στην αποτροπή της επέκτασής του, με επίγειες και εναέριες δυνάμεις να επιχειρούν στην περιοχή.

Δείτε βίντεο

Έρευνα για τον πιθανό πυροβολισμό μιας σπάνιας ιβηρικής όρκας διεξάγει το Υπουργείο Περιβάλλοντος της Ισπανίας, σύμφωνα με δήλωση της αναπληρώτριας πρωθυπουργού Σάρα Άχεσεν. Η όρκα, που βιντεοσκοπήθηκε με τραύματα στο ραχιαίο πτερύγιό της, εντοπίστηκε στο Στενό του Γιβραλτάρ.

Όπως ανέφερε η Άχεσεν σε ανάρτησή της στο Bluesky, «Η γηραιότερη όρκα στο Στενό του Γιβραλτάρ εθεάθη με σημάδια συμβατά με εκείνα που προκαλούνται από σφαίρες» που φέρεται να εκτοξεύτηκαν από κυνηγετικό όπλο αυτή την εβδομάδα. Ανακοίνωσε την έναρξη σχετικής έρευνας, υπογραμμίζοντας ότι «αυτή είναι ένα ευάλωτο είδος και οποιαδήποτε βλάβη σε αυτήν αποτελεί σοβαρό έγκλημα».

Οι οργανώσεις WeWhale και Φύλακες Ιβηρικής Όρκας ανέφεραν πως εντόπισαν πολλαπλά νέα τραύματα στο ραχιαίο πτερύγιο της Τόνι, της γηραιότερης γνωστής ιβηρικής όρκας, κατά τη διάρκεια επιτόπιων επιχειρήσεών τους.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο επικεφαλής των δύο οργανώσεων, Χάνεκ Άντρε, δήλωσε: «Το να βλέπεις σε αυτή την κατάσταση την Τόνι, την “La Abuela” (“τη γιαγιά”) είναι σπαρακτικό». Τόνισε επίσης πως «αν κάποιος πυροβόλησε σκόπιμα εναντίον της με κυνηγετικό όπλο, αυτό δεν αποτελεί μόνο πράξη ακραίας σκληρότητας εναντίον ενός μεμονωμένου ζώου. Είναι μια επίθεση σε ένα από τα τελευταία εναπομείναντα μέλη ενός πληθυσμού που κινδυνεύει με εξαφάνιση».

Σύμφωνα με τις οργανώσεις, ο υποπληθυσμός των ιβηρικών όρκων αριθμεί λιγότερα από 40 κήτη.

Ο Χάνεκ Άντρε, αναφερόμενος στα περιστατικά εμβολισμών σκαφών από όρκες στα ανοικτά των ακτών της Ισπανίας και της Πορτογαλίας τα τελευταία χρόνια, επεσήμανε: «Όποια και αν είναι η γνώμη κάποιου για αυτές τις αλληλεπιδράσεις, ο πυροβολισμός εναντίον αυτών των ζώων δεν μπορεί ποτέ να είναι μια αποδεκτή αντίδραση. Αυτές οι όρκες χρειάζονται προστασία, όχι αντίποινα».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμη καταλήξει στους λόγους αυτής της σχετικά πρόσφατης συμπεριφοράς εμβολισμού σκαφών από τις όρκες.

Αν και γνωστές ως φάλαινες δολοφόνοι, οι όρκες ανήκουν στην οικογένεια των δελφινιών. Μπορούν να φτάσουν σε μήκος έως και οκτώ μέτρα και να ζυγίζουν έως και έξι τόνους.

Ο Λουίτζι Μαντζόνε δήλωσε ένοχος στις ομοσπονδιακές κατηγορίες που σχετίζονται με τον θανάσιμο πυροβολισμό του διευθύνοντος συμβούλου της United Healthcare. Η διαδικασία πραγματοποιήθηκε ενώπιον της προέδρου του δικαστηρίου Margaret Garnett, η οποία ρώτησε τον κατηγορούμενο: “Κύριε Mangione, πώς δηλώνετε τώρα;”.

Ο Λουίτζι Μαντζόνε πλησίασε το μικρόφωνο και απάντησε: “Ένοχος.”

Μετά από ενάμιση χρόνο έντονου ενδιαφέροντος και νομικών διαδικασιών, ο Μαντζόνε παραδέχθηκε την ενοχή του για τη δολοφονία του διευθύνοντος συμβούλου της United Healthcare στο Μανχάταν, τον Δεκέμβριο του 2024.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η δικαστής υπέβαλε στον Μαντζόνε σειρά ερωτήσεων για να διαπιστώσει ότι κατανοεί πλήρως το περιεχόμενο της ομολογίας του. Ο ίδιος διαβεβαίωσε ότι γνωρίζει ακριβώς τι κάνει.

Η οικογένεια Thompson ζητά αυστηρή ποινή

Παράλληλα, η οικογένεια του Brian Thompson εξέδωσε δήλωση, σημειώνοντας: “Η σημερινή αποδοχή ενοχής αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς τη δικαιοσύνη για τον Brian και για την οικογένειά μας.”

Η οικογένεια εκφράζει ευγνωμοσύνη προς το ομοσπονδιακό σύστημα δικαιοσύνης που ανέλαβε να λογοδοτήσει ο υπεύθυνος για αυτή την πράξη. “Αν και τίποτα δεν θα απαλύνει τον πόνο της απώλειάς του, είμαστε ευγνώμονες που το ομοσπονδιακό σύστημα δικαιοσύνης ανέλαβε να λογοδοτήσει το άτομο που ευθύνεται για αυτή την ειδεχθή πράξη.”

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Στη συνέχεια προσθέτουν: “Τώρα προσβλέπουμε στο δικαστήριο ώστε η ποινή να αντανακλά τη σοβαρότητα αυτού του εγκλήματος.”

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Η οικογένεια υπογραμμίζει ότι αναμένει και άλλες δικαστικές διαδικασίες σε Νέα Υόρκη και Πενσυλβάνια, δηλώνοντας πως θα συνεχίσει να διεκδικεί τη δικαιοσύνη που αξίζει ο Brian.

Δήλωση του Luigi Mangione στο δικαστήριο

Σύμφωνα με αμερικανικά μέσα ενημέρωσης που βρίσκονται στην αίθουσα του δικαστηρίου, ο Luigi Mangione διάβασε δήλωση μετά από αίτημα της δικαστού να εξηγήσει τι ακριβώς έκανε που τον καθιστά ένοχο.

Ο Μαντζόνε παρέθεσε λεπτομερώς τα γεγονότα που οδήγησαν στον πυροβολισμό και κατέληξε με ομολογία ότι διέπραξε την πράξη.

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά: “Πυροβόλησα τον κύριο Thompson… και πέθανε.”

Ο Κριστιάν Μακούν βρίσκεται στο επίκεντρο των τελευταίων κινήσεων του Αρη, καθώς αποτελεί την πρώτη επιλογή για την ενίσχυση της ομάδας στο κέντρο της άμυνας.

Ο Βενεζουελάνος στόπερ είναι μία από τις πιο απαιτητικές περιπτώσεις που εξετάζει η ομάδα της Θεσσαλονίκης το τελευταίο διάστημα. Οι επαφές έχουν προχωρήσει σημαντικά και οι άνθρωποι του Άρη προσπαθούν να ξεπεράσουν τα εμπόδια που θέτει η Λέφσκι Σόφιας, προκειμένου να ολοκληρωθεί άμεσα η μετακίνησή του στη Θεσσαλονίκη.

Σημαντικό «όπλο» γαποτελεί το γεγονός ότι το συμβόλαιο του ποδοσφαιριστή με τη βουλγαρική ομάδα ολοκληρώνεται το επόμενο καλοκαίρι. Παράλληλα, φαίνεται πως και ο ίδιος ο Μακούν είναι θετικός στην προοπτική της μεταγραφής, γεγονός που ενισχύει την προσπάθεια των «κιτρινόμαυρων».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο 25χρονος αμυντικός δεν είναι άγνωστος στο μεταγραφικό ραντάρ του Αρη. Η ομάδα έχει στραμμένο από πέρυσι το βλέμμα της στον Βενεζουελάνο στόπερ, κοιτώντας σταθερά τα τελευταία χρόνια τη βουλγάρικη αγορά.

Σε ό,τι αφορά τον Μακούν, ο Αρης θεωρεί ότι πρόκειται για έναν ποδοσφαιριστή που διαθέτει σε μεγάλο βαθμό τα στοιχεία που αναζητά για τη συγκεκριμένη θέση. Είναι αριστεροπόδαρος κεντρικός αμυντικός, έχει καλή τεχνική κατάρτιση και ικανότητα στο παιχνίδι με την μπάλα, ενώ παράλληλα διαθέτει ταχύτητα που θεωρείται σημαντική για έναν στόπερ. Ίσως, όμως, το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του τη δεδομένη χρονική στιγμή να είναι η αγωνιστική του ετοιμότητα.

Ο Μακούν έχει ολοκληρώσει κανονικά την προετοιμασία με τη Λέφσκι και ήδη μετρά έξι επίσημες συμμετοχές, τέσσερις στο πρωτάθλημα και δύο στα προκριματικά του Champions League. Ως εκ τούτου, σε περίπτωση που η μεταγραφή ολοκληρωθεί άμεσα, θα μπορούσε να τεθεί γρήγορα στη διάθεση του προπονητή και να είναι διαθέσιμος για τις υποχρεώσεις της επόμενης εβδομάδας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ολα τα παραπάνω στοιχεία συνθέτουν ένα… πακέτο που αγγίζει τον χαρακτηρισμό του ιδανικού για τον Άρη. Σαν μία… έκδοση ενός μοντέλου αυτοκινήτου, η οποία τα έχει όλα. Δερμάτινα καθίσματα, ηλιοροφές κλπ… Βασική προϋπόθεση, φυσικά, παραμένει να υπάρξει συμφωνία ανάμεσα στην ομάδα της Θεσσαλονίκης και τη Λέφσκι Σόφιας για την αγορά του ποδοσφαιριστή. Κάτι για το οποίο πιέζει ώστε να γίνει ίσως και μέσα στο Σαββατοκύριακο.

Στις αμυντικές συμφωνίες η απόσταση ανάμεσα στην υπογραφή και στην πραγμάτωση μπορεί να είναι τεράστια. Η Συμφωνία Κοινής Αμυνας της Μέκκας, μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν, κινείται σε αυτή την γκρίζα ζώνη: κανείς δεν γνωρίζει εάν η ρήτρα αμοιβαίας άμυνας θα ενεργοποιηθεί ποτέ. Η υπογραφή της, ωστόσο, αλλάζει τα δεδομένα. Αυτή είναι η βασική ανάγνωση της δρος Γκάλια Λίντενστραους, ανώτερης ερευνήτριας στο Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας (INSS) του Ισραήλ και ειδικής στην τουρκική εξωτερική πολιτική. «Είμαι στην πλευρά εκείνων που θεωρούν τη συμφωνία σημαντική», λέει, απαντώντας σε ερώτηση αναφορικά με τις δύο αντικρουόμενες αναγνώσεις στο Ισραήλ – με την πρώτη να λέει ότι η Συμφωνία δεν επηρεάζει άμεσα τη χώρα και τη δεύτερη να υποστηρίζει το αντίθετο.

Οι τρεις χώρες, εξηγεί, είχαν ήδη πραγματοποιήσει πέντε συναντήσεις, συγκροτώντας σταδιακά ένα πολιτικό μέτωπο εναντίον του Ισραήλ. Εκτιμά, δε, ότι ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής προστασίας αποτελεί από μόνη της ισχυρό μήνυμα. Η επιφύλαξη της ειδικού αφορά την εφαρμογή.

Υπήρχε, τονίζει, ήδη αμυντική συμφωνία μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν η οποία δεν πρόσφερε στο Ριάντ όσα ανέμενε κατά την τελευταία αντιπαράθεση με το Ιράν. Συνεπώς, οι αμφιβολίες για το εάν η νέα δέσμευση θα δοκιμαστεί στην πράξη είναι βάσιμες, υπογραμμίζει, χωρίς όμως να ακυρώνουν τη σημασία της. «Αν δούμε τις συμφωνίες του Ισραήλ με την Ελλάδα και την Κύπρο, δεν υπήρξε ποτέ ρήτρα αμοιβαίας άμυνας. Αρα, ναι, είναι σημαντική», καταλήγει η δρ Λίντενστραους.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Τι είναι το πιο ανησυχητικό σε αυτή τη εξέλιξη, ρωτήσαμε. «Το βασικό σημείο ανησυχίας», απάντησε η ισραηλινή ειδικός, «τόσο από ισραηλινή όσο και από ελληνική σκοπιά, είναι ότι περισσότερο σαουδαραβικό χρήμα θα διοχετευθεί στην τουρκική αμυντική βιομηχανία». Κι αυτό, εξηγεί, θα επιτρέψει στην Αγκυρα να αναπτύξει νέα οπλικά συστήματα και σοβαρότερες γραμμές μαζικής παραγωγής – έναν τομέα στον οποίο αρκετά τουρκικά προγράμματα υστερούν. Στην εξίσωση αυτή, εκτιμά, το Πακιστάν είναι σημαντικό, αλλά η Τουρκία αποτελεί τον κρίσιμο παίκτη. Η Σαουδική Αραβία έχει απομακρυνθεί αισθητά από την προοπτική εξομάλυνσης των σχέσεων με το Ισραήλ, η οποία πριν από την 7η Οκτωβρίου έμοιαζε πολύ πιο κοντά. Η Αγκυρα, την ίδια ώρα, ακολουθεί μια σαφώς αναθεωρητική πολιτική απέναντι στο Ισραήλ, στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Η δρ Λίντενστραους αποφεύγει, πάντως, μια μονοδιάστατη ανάγνωση της τουρκικής συμπεριφοράς. Διακρίνει άλλοτε προσοχή και άλλοτε τυχοδιωκτισμό.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Στη Συρία για παράδειγμα, επισημαίνει, η Αγκυρα κινείται με μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση απ’ όση συχνά της αποδίδεται. «Εάν το Ισραήλ και η Τουρκία ήθελαν πραγματικά να φθάσουν σε σύγκρουση για τη Συρία, αυτή θα είχε ήδη συμβεί». Ο δίαυλος αποτροπής και συνεννόησης μεταξύ των δύο πλευρών έχει μέχρι στιγμής συγκρατήσει την ένταση, υπογραμμίζει. Η τουρκική επιρροή στη Συρία είναι βαθιά, παραδέχεται. Η δε προσέγγιση Τουρκίας – Σαουδικής Αραβίας ενισχύει τον ρόλο της Αγκυρας στην ανοικοδόμηση της Συρίας και στηρίζει την προσπάθειά της να αποκτήσει μεγαλύτερη επιρροή στον Λίβανο – ένα ενδιαφέρον και σχετικά νέο σημείο που χρήζει στενής παρακολούθησης, όπως λέει. Σπεύδει, όμως, να πει ότι υπάρχει και ένα παράδοξο. Εάν η κυβέρνηση του Αχμαντ αλ-Σάρα μπορεί να στηρίζεται σε περισσότερες χώρες και όχι αποκλειστικά στην Τουρκία, ο βαθμός τουρκικού ελέγχου περιορίζεται. Για τις σχέσεις Ισραήλ – Σα ουδικής Αραβίας, η νέα πραγματικότητα δεν κλείνει την πόρτα της εξομάλυνσης, αλλά την κάνει όπως λέει βαρύτερη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Ο «ΧΑΛΑΡΟΣ ΑΞΟΝΑΣ» ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑgoogletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον επανέρχεται η συζήτηση για έναν αντίρροπο άξονα Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Ινδίας. Η δρ Λίντενστραους θεωρεί ότι τα θεμέλια υπάρχουν ήδη, αλλά επιμένει στον όρο «χαλαρός άξονας». Στην άλλη πλευρά διακρίνει ένα επίσης χαλαρό σχήμα Τουρκίας, Πακιστάν, Κατάρ και πλέον Σαουδικής Αραβίας, ενώ η Αίγυπτος και το Αζερμπαϊτζάν παραμένουν τονίζει, με διαφορετικό τρόπο, ανάμεσα στα δύο. Οι συσχετισμοί, κατά την ειδικό, αποτυπώνονται σε σχέδια όπως ο οικονομικός διάδρομος IMEC και στην ενεργειακή συνεργασία της Ανατολικής Μεσογείου.

Η Τουρκία, το Πακιστάν και η Σαουδική Αραβία προχώρησαν ένα βήμα περισσότερο, υπογράφοντας ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής αρωγής. Κατά την ερευνήτρια του INSS,  όμως, προς το παρόν αποτελεί περισσότερο μήνυμα παρά κάποια δοκιμασμένη επιχειρησιακή πραγματικότητα. Υπάρχουν, άλλωστε, υπενθυμίζει, σαφή όρια. Η Ελλάδα και η Κύπρος ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ενωση, η Ελλάδα και η Τουρκία στο ΝΑΤΟ, ενώ τα συμφέροντα όλων των εμπλεκομένων δεν ταυτίζονται.

Οι άξονες βοηθούν να διαβαστεί ο νέος χάρτης της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, δεν συνιστούν όμως ακόμη συμπαγείς συμμαχίες. Και οι κίνδυνοι σύγκρουσης; Δεν είναι καταδικασμένοι να συγκρουστούν. Μια συμφωνία ασφαλείας μεταξύ Ισραήλ και Συρίας, λ.χ. μια σταθερότερη Συρία και εμπορικές διαδρομές που θα περνούν από το έδαφός της θα μπορούσαν να δημιουργήσουν κοινό όφελος και να χαμηλώσουν την ένταση. «Μιλάμε για μια τεράστια και εξαιρετικά σύνθετη γεωγραφική ζώνη», καταλήγει η δρ Λίντενστραους. «Υπάρχουν τρόποι να περιοριστούν οι εντάσεις. Αυτοί οι άξονες, λοιπόν, δεν είναι υποχρεωτικό να οδηγηθούν σε αντιπαράθεση».

 Tο κλειδί για την Ελλάδα είναι η Αίγυπτος

Η Αίγυπτος είναι, κατά τη δρα Γκάλια Λίντενστραους, η χώρα που πρέπει να παρακολουθούν στενότερα το Ισραήλ και η Ελλάδα. Μια μετατόπιση της στάσης της στην Ανατολική Μεσόγειο θα επηρέαζε άμεσα και τις δύο χώρες, υποδεικνύει. Ποια είναι όμως τελικά η στάση του Καΐρου και γιατί προσεγγίζει τόσο την Τουρκία του μεγαλύτερου εχθρού του Αλ Σίσι, της Μουσουλμανικής Αδελφότητας; Η ειδικός αναφέρει ότι η πολιτική του Καΐρου εξηγείται από τρεις παράγοντες, οι οποίοι όπως τονίζει αλληλοτροφοδοτούνται.

Ο πρώτος είναι η οικονομική αδυναμία της Αιγύπτου και η διευρυμένη τουρκική παρουσία. Από τη Λιβύη έως το Σουδάν και την Αιθιοπία, η Αγκυρα έχει, λέει, αποκτήσει στρατιωτικά και διπλωματικά ερείσματα γύρω από την Αίγυπτο, εξασφαλίζοντας σημαντική μόχλευση. Ο δεύτερος είναι η κρίση στις σχέσεις Αιγύπτου – Ισραήλ εξαιτίας του πολέμου στη Γάζα.

Στέκεται ιδιαίτερα επικριτικά στις δηλώσεις ισραηλινών πολιτικών περί μετακίνησης του πληθυσμού της Γάζας που τρόμαξαν το Κάιρο, το οποίο με τη σειρά του φοβήθηκε ότι οι Παλαιστίνιοι θα ωθούνταν στο αιγυπτιακό έδαφος. Η Λίντενστραους χαρακτηρίζει αυτό το σενάριο ηθικά λανθασμένο και πρακτικά και ανεφάρμοστο. Η Αίγυπτος παραμένει κατηγορηματικά αντίθετη στην εγκατάσταση Παλαιστινίων λέει. Υπάρχει και τρίτος λόγος: η τουρκική αμυντική βιομηχανία προσφέρει συστήματα φθηνότερα από εκείνα των δυτικών προμηθευτών, χωρίς τις πολιτικές δεσμεύσεις που συνοδεύουν τις αμερικανικές αγορές. Ετσι, η Τουρκία γίνεται ολοένα πιο ελκυστική για την Αίγυπτο, εξηγεί.

Η Παγκόσμια Τράπεζα ανακοίνωσε σήμερα ότι προχώρησε στην καταβολή έκτακτης βοήθειας ύψους 200 εκατομμυρίων δολαρίων για τη στήριξη της κυβέρνησης της Κολομβίας, μετά τον ισχυρό σεισμό που έπληξε τη χώρα και προκάλεσε τουλάχιστον 265 θανάτους.

Σύμφωνα με δήλωση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού ιδρύματος, η Παγκόσμια Τράπεζα εκταμίευσε στις 13 Αυγούστου το ποσό της έκτακτης βοήθειας, ενώ έχει ήδη ξεκινήσει ταχεία μελέτη για να εκτιμηθεί το συνολικό κόστος των ζημιών από τον σεισμό. Στόχος της μελέτης είναι να βοηθήσει την κυβέρνηση της Κολομβίας να αποκτήσει μια πρώτη εικόνα για τον οικονομικό αντίκτυπο της καταστροφής.