Τα ΝΕΑ - Τεχνολογία

Οι τιμές του πετρελαίου σημείωναν άνοδο τις πρώτες πρωινές ώρες, έπειτα από τα πλήγματα των ΗΠΑ στο Ιράν και την ανακοίνωση της Τεχεράνης πως κλείνει εκ νέου, μέχρι νεοτέρας, το στενό του Ορμούζ —καίριας σημασίας για το διεθνές εμπόριο υδρογονανθράκων— το Σαββατοκύριακο.

Η τιμή του βαρελιού της διεθνούς ποικιλίας αναφοράς Μπρεντ Βόρειας Θάλασσας, προς παράδοση τον Σεπτέμβριο, αυξανόταν κατά 3,75% στα 78,86 δολάρια περί τη 01:10, μετά το άνοιγμα των αγορών στην Ασία.

Η τιμή της αντίστοιχης αμερικανικής ποικιλίας αναφοράς, του West Texas Intermediate (WTI), προς παράδοση τον Αύγουστο, αυξανόταν κατά 3,65% στα 74,02 δολάρια.

Η Μπαρτσελόνα φαίνεται πως έχει καταλήξει στον διάδοχο του Τσάβι Πασκουάλ, με τον Αλεξάντερ Σέκουλιτς να αποτελεί πλέον το μεγάλο φαβορί για τον πάγκο των «μπλαουγκράνα».

Ο Σλοβένος τεχνικός προέκυψε ως βασική επιλογή μετά το «ναυάγιο» στην υπόθεση του Πάολο Γκαλμπιάτι και σύμφωνα με τη «Sport» βρίσκεται ήδη στη Βαρκελώνη για να ολοκληρώσει τις τελευταίες λεπτομέρειες της συμφωνίας.

Η ανακοίνωση αναμένεται μέσα στις επόμενες ημέρες, με την υπόθεση να θεωρείται ουσιαστικά τελειωμένη. Ο Σέκουλιτς προέρχεται από μια επιτυχημένη σεζόν στη Ντουμπάι BC, την οποία οδήγησε στην κατάκτηση της ABA League.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Παράλληλα, από το 2020 βρίσκεται στον πάγκο της εθνικής Σλοβενίας, έχοντας οδηγήσει την ομάδα στην τέταρτη θέση των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο, ενώ είχε συμμετοχή και στην κατάκτηση του EuroBasket 2017 ως μέλος του τεχνικού επιτελείου.

Avanza la llegada de Aleksander Sekulic al Barça.

Explicamos en @sport que el técnico esloveno ya se ve en el Palau a partir de la próxima temporada. Así lo ha compartido con su círculo más cercano.

Pendientes del anuncio del acuerdo.https://t.co/BlMTrCGMrg

— Marc Del Río (@marcdelrio92) July 12, 2026

Περισσότεροι από 180.000 είναι οι πολίτες και επιχειρήσεις που ωφελούνται από τα ενεργειακά προγράμματα του Ταμείου Ανάκαμψης, σύμφωνα με στοιχεία που γνωστοποίησε ο υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Νίκος Τσάφος.

Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, τα διαθέσιμα κεφάλαια απορροφήθηκαν πλήρως, ύστερα και από ανακατανομές κονδυλίων και διαπραγματεύσεις με την ΕΕ που μεσολάβησαν, προκειμένου οι ενισχύσεις να προσανατολιστούν σε έργα που εμφάνισαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον και ποσοστά απορρόφησης.

Ειδικότερα, τα κονδύλια για ενεργειακές δράσεις του ΤΑΑ ήταν 3,3 δισ. ευρώ, που αντιστοιχούν στο ένα έκτο του προγράμματος, και διαρθρώνονται σε τρεις πυλώνες:

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

1.Εξοικονόμηση ενέργειας, προϋπολογισμού 1,5 δισ. ευρώ, για την οποία όπως σημείωσε ο υφυπουργός, έγινε η μεγαλύτερη επένδυση στην ιστορία της χώρας. Στον πυλώνα αυτόν περιλαμβάνονται:

-Τα προγράμματα Εξοικονομώ – Αυτονομώ, Εξοικονομώ 2021, Εξοικονομώ 2023, Εξοικονομώ – Ανακαινίζω για νέους, Εξοικονομώ 2025. Στα προγράμματα αυτά εντάχθηκαν 90.000 δικαιούχοι.

-Τα προγράμματα για την εγκατάσταση αντλιών θερμότητας και ηλιακών θερμοσιφώνων, στα οποία εντάχθηκαν άλλοι 90.000 δικαιούχοι.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

-Τα προγράμματα για τις επιχειρήσεις (αλλάζω συσκευή κ.α.), που ωφέλησαν 1000 επιχειρήσεις.

2.Τα προγράμματα για ανανεώσιμες πηγές, αποθήκευση ενέργειας, ανάπτυξη δικτύων, προϋπολογισμού 1,5 δισ. Σε αυτό εντάσσονται η ενίσχυση του λογαριασμού ανανεώσιμων πηγών, οι ενισχύσεις για φωτοβολταϊκά στη στέγη και σε χωράφια, για τη μονάδα αντλησιοταμίευσης στην Αμφιλοχία, η συμμετοχή στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου του ΑΔΜΗΕ, οι ενισχύσεις για αναβάθμιση και ανάπτυξη δικτύων διανομής και μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

3.Τα κονδύλια για καινοτομικά προγράμματα που αφορούν το υδρογόνο, την δέσμευση και αποθήκευση διοξειδίου του άνθρακα, την παραγωγή “πράσινων” προϊόντων, ύψους περί τα 400 εκατ.

Πέρα από τα έργα, στο Ταμείο Ανάκαμψης εντάχθηκαν ως ορόσημα και θεσμικές μεταρρυθμίσεις που αφορούν επίσης την προετοιμασία μεγάλης κλίμακας επενδύσεων όπως στην παραγωγή, απορρόφηση και διανομή βιομεθανίου μέσω των δικτύων φυσικού αερίου και στην ανάπτυξη υπεράκτιων αιολικών πάρκων. Περιλαμβάνεται επίσης το νέο χωροταξικό πλαίσιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, το οποίο μετά τη διαβούλευση αναμένεται να ολοκληρωθεί ως το τέλος του μήνα.

Ο ηθοποιός Σαμ Νιλ, ο πολυπράγμων Νεοζηλανδός που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του σε ταινίες όπως The Piano και Jurassic Park, πέθανε σε ηλικία 78 ετών.

Η είδηση του θανάτου του ανακοινώθηκε τη Δευτέρα μέσω δήλωσης που αναρτήθηκε στον λογαριασμό του στο Instagram. Αν και δεν δόθηκε επίσημα αιτία θανάτου, ο Νιλ είχε πρόσφατα αποκαλύψει ότι είχε ξεπεράσει από καρκίνο, μετά τη μάχη του με λέμφωμα τύπου angioimmunoblastic T-cell, μια μορφή καρκίνου του αίματος, από το 2022.

Στη δήλωση της οικογένειάς του αναφέρεται: «Με βαθιά θλίψη, η whānau του Σαμ Νιλ μοιράζεται την είδηση του θανάτου του τη Δευτέρα 13 Ιουλίου, στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας. Ο Σαμ έφυγε περιτριγυρισμένος από την οικογένειά του, με την αξιοπρέπεια που χαρακτήριζε όλη του τη ζωή».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

«Η απώλεια ήταν ξαφνική και απροσδόκητη, αλλά ευλογημένη από το γεγονός ότι ο Σαμ παρέμεινε χωρίς καρκίνο. Η οικογένεια εκφράζει την ειλικρινή της ευγνωμοσύνη στο προσωπικό του St Vincent’s Private Hospital για τη φροντίδα τους».

«Περισσότερες λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν αργότερα, αλλά προς το παρόν, ζητούμε να σεβαστείτε την ιδιωτικότητα της οικογένειας καθώς αντιμετωπίζει αυτή την ανυπολόγιστη απώλεια».

Ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας, Anthony Albanese, απέτισε φόρο τιμής γράφοντας στο X: «Ο Σαμ Νιλ πρωταγωνίστησε σε τόσες αγαπημένες αυστραλιανές ιστορίες και κέρδισε μια ξεχωριστή θέση στις καρδιές των Αυστραλών. Με το χαρακτηριστικό του χιούμορ και τη νηφαλιότητα, πάλεψε την ασθένεια με την ίδια αξιοπρέπεια και πίστη που έδινε δύναμη σε κάθε του ερμηνεία. Θα μας λείψει βαθιά και θα τον θυμόμαστε για πάντα. Ας αναπαυθεί εν ειρήνη».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Από τη Νέα Ζηλανδία στο Χόλιγουντ

Ο Σαμ Νιλ, γεννημένος ως Nigel John Dermot Neill το 1947 στο Omagh της Βόρειας Ιρλανδίας, μετακόμισε με την οικογένειά του στη Νέα Ζηλανδία το 1954. Στα 12 του χρόνια υιοθέτησε το όνομα Σαμ, εξηγώντας αργότερα: «Κινούμουν πιο εύκολα στον κόσμο ως Sam. Το Nigel είναι δύσκολο όνομα για έναν κινηματογραφικό ηθοποιό.»

Σπούδασε στο Christchurch, όπου αρχικά επιχείρησε να ακολουθήσει νομικές σπουδές, αλλά στράφηκε στην υποκριτική μετά από μια «καταστροφική» χρονιά. Ξεκίνησε στο Downstage Theatre του Wellington, πληρωνόταν 35 δολάρια την εβδομάδα και απολάμβανε τα περισσεύματα από τα γεύματα του κοινού.

Η διεθνής αναγνώριση και οι εμβληματικοί ρόλοι

Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία ήρθε το 1977 με το Sleeping Dogs, την πρώτη νεοζηλανδική ταινία που προβλήθηκε στις ΗΠΑ. Ακολούθησαν οι ταινίες My Brilliant Career (1979), Omen III (1981), Possession (1981), Evil Angels (1988) και The Hunt for Red October (1990).

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Το 1993, ο Νιλ κατέκτησε το διεθνές κοινό με δύο ρόλους: τον Alisdair Stewart στο οσκαρικό The Piano της Jane Campion και τον Dr Alan Grant στο Jurassic Park του Steven Spielberg. Επανέλαβε τον ρόλο του στις συνέχειες Jurassic Park III και Jurassic World Dominion.

Με περισσότερες από 150 συμμετοχές σε πέντε δεκαετίες, ο Νιλ ξεχώρισε για τους ρομαντικούς αλλά και σκοτεινούς χαρακτήρες του. Συμμετείχε σε ταινίες όπως Dead Calm, Event Horizon, Bicentennial Man και Peter Rabbit. Ήταν μάλιστα υποψήφιος για τον ρόλο του James Bond το 1986, αλλά τον έχασε από τον Timothy Dalton.

Τηλεόραση, βραβεία και προσωπική ζωή

Στην τηλεόραση, ξεχώρισε ως Maj Chester Campbell στη σειρά Peaky Blinders, ενώ συμμετείχε στις παραγωγές The Tudors, The Twelve και Reilly, Ace of Spies, για την οποία προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα.

Το 1991 τιμήθηκε ως Officer of the Order of the British Empire και το 2007 ως Distinguished Companion of the New Zealand Order of Merit. Το 2022 αποδέχθηκε ιπποτικό τίτλο, αποκτώντας το προσωνύμιο Sir Σαμ Νιλ.

Ζούσε στο αγρόκτημα και οινοποιείο του, Two Paddocks, στη Νέα Ζηλανδία, το οποίο περιέγραφε με χιούμορ ως «μια γελοία χρονοβόρα και δαπανηρή επιχείρηση, αλλά τόσο ικανοποιητική και διασκεδαστική». Συχνά έδινε στα ζώα του ονόματα διάσημων συναδέλφων του.

Η μάχη με τον καρκίνο και τα τελευταία χρόνια

Το 2023, στην αυτοβιογραφία του Did I Ever Tell You About This?, αποκάλυψε ότι υποβαλλόταν σε χημειοθεραπεία για περισσότερο από έναν χρόνο. Παρά την ύφεση του καρκίνου, συνέχισε θεραπείες μέχρι το τέλος της ζωής του.

Σε συνέντευξή του είχε δηλώσει: «Δεν φοβάμαι να πεθάνω, αλλά θα με ενοχλούσε. Θέλω να δω τα εγγόνια μου να μεγαλώνουν.»

Ο Σαμ Νιλ άφησε πίσω του τέσσερα παιδιά και έξι εγγόνια. Παρά την τεράστια καριέρα του, περιέγραφε τη ζωή του ως «κάπως χαοτική, αλλά γεμάτη αγάπη και περιπέτεια».

Ανάσες δροσιάς δίπλα στο κύμα αναζητούν καθημερινά ντόπιοι και τουρίστες, ωστόσο το μπάνιο στις οργανωμένες παραλίες της Αττικής φαίνεται πως μετατρέπεται σε πολυτέλεια για πολλούς.

Ακριβό το μπάνιο στις οργανωμένες ακτές

Οι λουόμενοι επισημαίνουν ότι οι τιμές σε αρκετές παραλίες ξεπερνούν τις οικονομικές δυνατότητες του μέσου νοικοκυριού, κάνοντας λόγο για υπερβολικό κόστος σε σχέση με τις παρεχόμενες υπηρεσίες.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

«Είναι ακριβά, δεν είναι για τον μέσο Έλληνα», αναφέρουν χαρακτηριστικά επισκέπτες που βλέπουν το κόστος μιας ημέρας στη θάλασσα να αυξάνεται συνεχώς.

Η είσοδος σε μια οργανωμένη παραλία κυμαίνεται από 8 έως 12 ευρώ το άτομο, ενώ για ένα σετ με ξαπλώστρες και ομπρέλα το κόστος ξεκινά από τα 15 ευρώ και μπορεί να φτάσει ακόμη και τα 40.

Αν προστεθεί και το φαγητό, μια οικογένεια ή μια παρέα ενδέχεται να χρειαστεί πάνω από 100 ευρώ για μία μόνο ημέρα αναψυχής δίπλα στη θάλασσα.

Με τα παραπάνω δεδομένα οι ελεύθερες παραλίες αποτελούν πλέον τη μόνη πραγματικά οικονομική επιλογή για όσους θέλουν να απολαύσουν το μπάνιο τους χωρίς να επιβαρυνθούν με υψηλά έξοδα.

Οι σύγχρονες  φιλολογικές έρευνες, εκτός από την κειμενική προσέγγιση των έργων του παρελθόντος που μελετούν, εμπεριέχουν ένα μεγάλο κομμάτι μελέτης γύρω από τη ζωή και το πλαίσιο των συγγραφέων που μπαίνουν στο ερευνητικό πρίσμα. Έτσι θα λέγαμε ότι δεν πρόκειται απλά για φιλολογικές προσεγγίσεις αλλά για ιστορικο-φιλολογικές έρευνες που απαιτούν σύνθεση και συνδυαστικές αναζητήσεις.

Σε αυτή την κατηγορία εντάσσεται και το τελευταίο βιβλίο του Βασίλη Μακρυδήμα, Σμιλεύοντας το κάλλος. Ο παράξενος μυθιστορηματικός κόσμος του Ερρίκου Τόμπρου, το οποίο μπορεί να διαβαστεί και ως μια έρευνα του συγγραφέα – γνωστού για τη βιογραφική και κειμενική του έρευνα γύρω από τον Παπατσώνη – για τον άγνωστο σήμερα συγγραφέα με το ψευδώνυμο Ερρίκος Τόμπρος, καθώς και ως μια συναρπαστική ιστορική μελέτη με κάποια στοιχεία ίσως νουάρ αφήγησης.

Πριν αποκαταστήσει το άγνωστο σήμερα φιλολογικό έργο του Ερρίκου Τόμπρου ο Μακρυδήμας αποκαθιστά την ίδια του τη ζωή, που παρά το γεγονός ότι κινείται στον 20ό αιώνα μοιάζει άγνωστη σήμερα. Αποκαλύπτει ποιος είναι στην πραγματικότητα ο Τόμπρος, δηλαδή ένας από τους διασημότερους αισθητικούς χειρουργούς της μεταπολεμικής Ελλάδας, πρωτοπόρος στον τομέα του, ένας άνθρωπος που το πρωί ζούσε τη ζωή του γιατρού Ερρίκου Γιαννήλου και το βράδυ τη λογοτεχνική ζωή του Ερρίκου Τόμπρου.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Μια ζωή όχι ακριβώς Τζέκιλ και Χάιντ, αλλά μια διπροσωπία που επέτρεπε την ελεύθερη και τολμηρή έκφραση που προφανώς η κοινωνική και επαγγελματική σύμβαση δεν επέτρεπαν.

Ίσως ακούσια αλλά σίγουρα μέσα από τη συστηματική του έρευνα και την αναζήτηση ακόμα και των μικρών τεκμηρίων ο Μακρυδήμας ανοίγει μια σειρά σημαντικών ζητημάτων στο πολύ ενδιαφέρον έτσι κι αλλιώς βιβλίο του, όπως την ουσιαστική άγνοια της κοινωνικής ζωής μιας αστικής τάξης που αναπτύσσεται μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, ακμάζει κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου και η επίδρασή της πολιτική και κοινωνική είναι ιδιαίτερα αισθητή τις δεκαετίες του ’40 και κυρίως του ’50 και αρχίζει να σβήνει από τη Μεταπολίτευση και μετά.

Είναι μια μεγαλοαστική τάξη; Είναι κοινωνικές ελίτ που αναπτύσσονται στο πλαίσιο του ακόμα υπό διαμόρφωση ελληνικού κράτους λόγω της επαφής τους κυρίως με τη Δυτική Ευρώπη, αλλά και με τον κόσμο του εμπορίου της Ανατολικής Μεσογείου; Είναι μια μεγάλη συζήτηση που σίγουρα δεν έχει βρει ακόμα την ιστορική της θεραπεία παρά σποραδικά, φέρνοντας στην επιφάνεια όμως την άγνοιά μας για ανθρώπους και γεγονότα που σε ιστορικό χρόνο έζησαν και έλαβαν χώρα πολύ κοντά μας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η ευθύνη αυτής της άγνοιας βαρύνει κατά κάποιον τρόπο και τα ίδια όμως τα ιστορικά υποκείμενα αφού για δικούς τους λόγους, ίσως προστασίας αλλά και του φόβου της έκθεσης, δεν φρόντισαν ή δεν θέλησαν να αφήσουν πίσω τους αρχεία, ιστορικά τεκμήρια τα οποία θα βοηθούσαν στην αποκατάσταση και της κοινωνικής τους διαδρομής και της ιδιαίτερα ενδιαφέρουσας και πάντα χρήσιμης ανθρωποδικτύωσής τους.

Με αυτόν τον τρόπο και με την εξονυχιστική δουλειά του πάνω σε μικρά ιστορικά τεκμήρια ο Μακρυδήμας αποκαθιστά το πλαίσιο του Ερρίκου Γιαννήλου, ο οποίος υιοθετεί το επίθετο του θείου του Μιχάλη Τόμπρου, γνωστού καθηγητή της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών και αρχίζει τη λογοτεχνική του πορεία.

Είναι αξιοπερίεργο και ενδεικτικό ακριβώς της μυστικοπάθειας της ζωής των μελών αυτής της τάξης η εντυπωσιακή ανακάλυψη την οποία δεν εξαντλεί ο Μακρυδήμας – εξάλλου δεν είναι αυτός ο στόχος του – ανακαλύπτοντας τον σύντομο πρώτο γάμο του Ερρίκου Γιαννήλου με την Ελίζα Καραδόντη, τη μετέπειτα Ελίζα Γουλανδρή, ένας γάμος ο οποίος τουλάχιστον στη δημόσια σφαίρα έχει υπάρξει άγνωστος.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Επιπλέον ανακαλύπτει ότι ο Γιαννήλος με τον Βασίλη Γουλανδρή συνδέθηκαν φιλικά και μάλιστα ο πρώτος του αφιερώνει ένα από τα μυθιστορήματά του. Αξίζει να αναφερθεί ότι για αυτόν ακριβώς τον λόγο μας είναι χρήσιμη η ανίχνευση αυτής της ανθρωποδικτύωσης που συχνά στο παρελθόν οι ερευνητές την προσπερνούσαν θεωρώντας την μη επιστημονική, η οποία όμως ακριβώς βοηθά στη συνολική αποκατάσταση του πλαισίου έρευνας.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι ενώ ο Τόμπρος ως λογοτέχνης σήμερα θεωρείται σχεδόν άγνωστος, στην εποχή του εξέδωσε με το ψευδώνυμό του τέσσερα μυθιστορήματα και μία ποιητική συλλογή, μια όχι αμελητέα παραγωγή η οποία μάλιστα κυκλοφόρησε και από γνωστούς εκδοτικούς οίκους και προφανώς θα μπορούσαμε να υποθέσουμε είχε μια σχετική απήχηση στους κύκλους στους οποίους κυρίως απευθυνόταν. Ο Μακρυδήμας αποκαθιστά τα τέσσερα μυθιστορήματα του Τόμπρου:

• μια Κυρία σε πρόλογο των εκδόσεων Τουφεξή, 1940
• στη Σκιά της πλατείας των νικών, Βιβλιοπωλείο της Εστίας, 1948
• Η επιστροφή, Δίφρος, 1970
• η Ελενίτσα και ο τυραννόσαυρος, Δίφρος, 1984

Και τα τέσσερα μυθιστορήματα του Τόμπρου, όπως επισημαίνει ο Μακρυδήμας ο οποίος προχωρά και σε συγκρίσεις με αντίστοιχα ξένα έργα που θεωρεί ότι επηρέασαν το έργο του Τόμπρου, έχουν ως κεντρικά ζητήματα τις γυναίκες, προφανώς μια έμπνευση από τη δουλειά στην ιατρική ως Γιαννήλος.

Ο Τόμπρος σμιλεύοντας, όπως είναι και ο τίτλος του βιβλίου, το κάλλος και αναδεικνύοντας την πλουραλιστική φύση της ομορφιάς όπως επισημαίνει ο Μακρυδήμας δίνει την αφορμή στον σημερινό μελετητή να στοχαστεί ζητήματα υπερρεαλιστικής γραφής αισθητισμού, ιστορίας, ιδεολογίας, καθώς και τη σχέση της λογοτεχνίας με την πλαστική και όχι μόνο θα λέγαμε ιατρική.

Ο Μακρυδήμας δεν σμιλεύει μόνο το κάλλος μέσα από το μυθιστορηματικό έργο του Τόμπρου, αλλά και έναν δρόμο έρευνας για την πορεία της ζωής μιας ολόκληρης κοινωνικής τάξης η οποία είτε δεν θέλησε είτε δεν βρέθηκε στο κέντρο της ιστορικής έρευνας.

Βασίλης Μακρυδήμας

Σμιλεύοντας

το κάλλος

Ο παράξενος μυθιστορηματικός κόσμος του Ερρίκου Τόμπρου

Εκδ. Στίλβη, 2026, σελ. 291

Τιμή 22 ευρώ

Ο Βαγγέλης Ντούμας έγραψε ξανά ιστορία στο ευρωπαϊκό στερέωμα της κολύμβησης, κατακτώντας την πρώτη θέση στα 100μ πρόσθιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων που διεξάγεται στο Μόναχο.

Ο Έλληνας πρωταθλητής πραγματοποίησε εξαιρετική κούρσα και κατάφερε να ανέβει για δεύτερη φορά στην καριέρα του στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου στη συγκεκριμένη απόσταση, μετά τον τίτλο που είχε κατακτήσει το 2024.

Ο Ντούμας δεν ξεκίνησε ως επικεφαλής την κούρσα, καθώς στα πρώτα 50 μέτρα πέρασε στην τέταρτη θέση με χρόνο 28.38. Ωστόσο, στο δεύτερο κομμάτι της διαδρομής ανέβασε ρυθμό, πραγματοποίησε εντυπωσιακή αντεπίθεση και με ένα εξαιρετικό τελείωμα άγγιξε πρώτος τον τερματισμό με χρόνο 59.91.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Με αυτή την επίδοση ο Έλληνας κολυμβητής σημείωσε για δεύτερη φορά στην καριέρα του χρόνο κάτω από το ένα λεπτό στα 100μ πρόσθιο. Το κορυφαίο ρεκόρ του παραμένει το πανελλήνιο ρεκόρ με 59.77, το οποίο είχε πετύχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων του 2025.

Στη δεύτερη θέση ολοκλήρωσε την προσπάθειά του ο Γερμανός Λουίς Χόφμαν με χρόνο 1:00.29, ενώ το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε ο περσινός πρωταθλητής Ευρώπης, Μαξ Μόργκαν από τη Μεγάλη Βρετανία, με 1:00.41.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η νέα επιτυχία του Ντούμα ολοκλήρωσε με τον καλύτερο τρόπο την παρουσία του στην κατηγορία των εφήβων. Ο Έλληνας πρωταθλητής αποχωρεί έχοντας κατακτήσει ένα πλήρες σετ μεταλλίων στα 100μ πρόσθιο, με χρυσό το 2024, ασημένιο το 2025 και νέο χρυσό το 2026.

Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες, εξέφρασε τη βαθιά ανησυχία του για την αναζωπύρωση των στρατιωτικών αντιπαραθέσεων στον Κόλπο, ζητώντας τον άμεσο τερματισμό των επιθέσεων και την επείγουσα επανέναρξη της διπλωματίας μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Σε δήλωση που εκδόθηκε από τον εκπρόσωπό του, ο Γενικός Γραμματέας έκανε λόγο για «σοβαρή κλιμάκωση» στην περιοχή, αναφερόμενος στις ιρανικές επιθέσεις εναντίον πλοίων στα Στενά του Ορμούζ, στις επιθέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών κατά του Ιράν και στα ιρανικά πλήγματα σε στόχους γειτονικών χωρών.

«Όλες αυτές οι επιθέσεις πρέπει να σταματήσουν», υπογραμμίζεται στη δήλωση, η οποία καλεί σε αποκλιμάκωση της έντασης και σε επιστροφή στον διάλογο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο Γενικός Γραμματέας κάλεσε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να επιδείξουν μέγιστη αυτοσυγκράτηση, να αποφύγουν περαιτέρω ενέργειες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε νέα κλιμάκωση και να λάβουν άμεσα μέτρα για την αποκλιμάκωση της κρίσης.

Προειδοποίησε ότι η επιστροφή σε εχθροπραξίες πλήρους κλίμακας θα είχε «καταστροφικές συνέπειες» για τους λαούς της περιοχής, τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια, αλλά και για την παγκόσμια οικονομία.

Παράλληλα, επανέλαβε την ανάγκη αποκατάστασης της πλήρους ελευθερίας της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, τονίζοντας τη σημασία της για τη σταθερότητα και το διεθνές εμπόριο.

Τέλος,o κ. Γκουτέρες  κάλεσε το Ιράν και τις Ηνωμένες Πολιτείες να επαναλάβουν επειγόντως τις διαπραγματεύσεις και να διευθετήσουν τα εκκρεμή ζητήματα μέσω της διπλωματίας, προκειμένου να αποφευχθεί περαιτέρω αποσταθεροποίηση στην περιοχή.

Η συνάντηση της μουσικής με τον χορό δεν είναι ποτέ μια απλή συνύπαρξη όταν πίσω της βρίσκεται ο Γιώργος Κουμεντάκης. Στη νέα παραγωγή του μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, «Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι», που παρουσιάζεται στις 25 και 26 Ιουλίου στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, ο καταξιωμένος συνθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του οργανισμού, μεταμορφώνει τέσσερα ποιήματα του Κ. Π. Καβάφη σε μουσική.

Σκοπός του είναι να συνομιλήσει με τις διαφορετικές χορογραφικές ματιές των Πατρίσιας Απέργη, Ηλία Χατζηγεωργίου και Εύας Γεωργιτσοπούλου και τη γλυπτική εγκατάσταση του εικαστικού Πέτρου Τουλούδη, συνθέτοντας μια παράσταση όπου η μνήμη, ο χρόνος και η επιθυμία γίνονται κοινός τόπος. Με αφορμή την πρεμιέρα του νέου έργου, ο Γιώργος Κουμεντάκης μίλησε στα «Πρόσωπα».

Πώς προέκυψε η ιδέα για τη μελοποίηση των ποιημάτων του Καβάφη ώστε να ντύσετε μουσικά την παράσταση του μπαλέτου;googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Από τα χρόνια της νεότητάς μου διάβαζα τον Καβάφη. Το έργο του δεν ήταν μόνο ένα κομμάτι της πνευματικής μου μόρφωσης, αλλά μια υψηλή μορφή ψυχαγωγίας για μένα. Στη συνέχεια, από τα πρώτα χρόνια των σπουδών μου στη μουσική με απασχόλησε σοβαρά ο τρόπος μελοποίησης των ποιημάτων του από τους σημαντικούς συνθέτες που καταπιάστηκαν με το έργο του.

Εδώ και πολλά χρόνια, καθώς μέσα μου δεν είχα βρει αυτό που ταιριάζει στη δική μου ανάγνωση, αναζητούσα έναν άλλο τρόπο να μελοποιηθεί ο ποιητικός του λόγος. Κάτι που να μετακινεί τη μουσική μου γλώσσα προς μια νέα κατεύθυνση, αλλά και να εκφράζει τον τρόπο που «διαβάζω» και αποκρυπτογραφώ πλέον την ποίησή του.

Έτσι προέκυψαν η επιθυμία μου και η ανάγκη μου να μελοποιήσω τα 4 ποιήματα του Καβάφη στο ιδίωμα του αμανέ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Επιλέξατε τέσσερα ποιήματα του Καβάφη και τα μελοποιήσατε στο ιδίωμα του αμανέ. Τι σας οδήγησε σε αυτή τη συνάντηση δύο τόσο διαφορετικών, εκ πρώτης όψεως, κόσμων;googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Ο αμανές ξέρετε έχει έναν μηχανισμό που μοιάζει να εμπεριέχει την εσωτερική δομή ενός ποιήματος. Ειδικά στην ποίηση του Καβάφη, μιλάμε για ποιήματα που δεν έχουν ευκολίες στη μελοποίηση, υπάρχει όμως αυτή η υπαινικτική του γραφή που εμένα προσωπικά μου φέρνει στο μυαλό μια φωνή συγκρατημένη, αλλά την ίδια στιγμή παλλόμενη, έναν ρυθμό που διαθέτει μέτρο και ταυτόχρονα την επιθυμία να το ξεπεράσει.

Αυτά τα στοιχεία με οδήγησαν στον αμανέ, όπου ο λόγος έχει δομή, αλλά ταυτόχρονα και αποσπασματικότητα, οι λέξεις φέρουν εντός τους τη μνήμη, αλλά και την κραυγή, την πίκρα και την ήττα. Ολα αυτά τα στοιχεία με οδήγησαν στη δημιουργία ενός σύνθετου έργου που δεν είναι μόνο μουσικό θέατρο, ούτε μόνο χορός, αλλά κάτι που τα περιέχει όλα. Στην παράσταση, οι χορευτές μας ερμηνεύουν οι ίδιοι και τη μουσική, μαζί με τα μουσικά σύνολα και τους σολίστ – έτσι η μουσική γίνεται κραυγή, ο λόγος κυριαρχεί.

Στα έργα αυτά ο Καβάφης γίνεται περισσότερο λογοτεχνία ή μουσικό υλικό;googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Πιστεύω ότι στο έργο μας, ο λόγος του Καβάφη γίνεται μουσικό υλικό. Και ενώ γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η ποίησή του δεν έχει ανάγκη τη μουσική για να υπάρξει, εντούτοις θεωρώ ότι με τον τρόπο που έχει μελοποιηθεί, δίνει στην ποίηση τον πρώτο λόγο.

Η ποίηση καθορίζει όλη τη δραματουργία του έργου μας. Η μελοποίηση έχει γίνει με τρόπο που δημιουργεί μια κοινή πράξη στην παράστασή μας. Ολοι οι συμμετέχοντες επί σκηνής, συνυπάρχουν, συν-δημιουργούν και ερμηνεύουν από κοινού τη μουσική.

Ο τίτλος «Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι» παραπέμπει στην επιθυμία, στην απουσία αλλά και στην εγγύτητα. Τι σημαίνει προσωπικά για εσάς αυτή η φράση;

Ο στίχος αυτός είναι η ουσία του έργου. Είναι η φράση που αποκρυσταλλώνει την πρόθεση να δημιουργηθεί αυτό το έργο και λειτουργεί ως μια ισχυρή συγκολλητική ουσία για όλη την ομάδα μας.

Στον στίχο αυτό μπορεί κανείς να βρει τις απαντήσεις για την ποίηση, τον ρόλο της σήμερα, για την εποχή του Καβάφη σε σχέση με τη σημερινή εποχή, αλλά και να αναγνωρίσει τα διαχρονικά ζητήματα που απασχολούσαν και θα απασχολούν τον άνθρωπο.

Ο έρωτας, η απόσταση, ο χρόνος, η επιθυμία, η απόρριψη, το πάθος, η ερωτική έλξη, τα απωθημένα είναι οι έννοιες που έρχονται πάντα στο μυαλό μου διαβάζοντάς τον στίχο αυτό.

Σε αυτή την παραγωγή η μουσική δεν συνοδεύει απλώς τον χορό, αλλά μοιάζει να αποτελεί ισότιμο δραματουργικό πυρήνα. Η μουσική προηγήθηκε ή μεταβαλλόταν μέσα από τον διάλογο με τις χορογραφίες;

Το μουσικό μέρος δημιουργήθηκε πρώτο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το οικοδόμημα του έργου είναι η μουσική. Φυσικά, στη συνέχεια η μουσική δόθηκε στους χορογράφους για να δημιουργήσουν τη χορογραφική/κινησιολογική της απόδοση. Και φυσικά η μουσική όρισε την σκηνογραφία και την ενδυματολογία.

Η διαδικασία αυτή ήταν ανοιχτή και η ομάδα όλων των δημιουργών καθόρισε το τελικό αποτέλεσμα. Είναι πολύ σημαντικό για μένα το γεγονός ότι λειτουργούμε ως ομάδα. Ο καθένας φέρει την προσωπικότητά του, την ταυτότητά του, αλλά ταυτόχρονα όλοι είμαστε ανοιχτοί να ακούσουμε, να αφουγκραστούμε τον άλλο και στο τέλος να μετακινηθούμε και να συνδημιουργήσουμε.

Πόσο διαφορετικά ακούτε τη μουσική σας όταν τη βλέπετε να γίνεται σώμα και κίνηση όπως τώρα;

Αυτό που πάντα με ενδιαφέρει είναι να γίνει η μουσική το όχημα για να αναπτυχθεί με ασφάλεια πάνω σε αυτό η σωματική έκφραση. Η μουσική είναι ανοιχτή σε ερμηνείες και αφήνει στην κίνηση την ελευθερία ακόμα και να την τσαλαπατήσει ή να τη φθάσει στα όρια της έκφρασης.

Αυτό που μπορεί να κάνει ένα σώμα, δεν μπορεί να το κάνει ένας μουσικός, γιατί ο χορευτής εκφράζεται μέσω της σωματικότητας. Όσο πιο ανοιχτοί είμαστε τόσο αυτά τα δύο σύμπαντα έρχονται κοντά, τόσο η κίνηση επεμβαίνει στην ερμηνεία του μουσικού έργου, με έναν απολύτως αναπάντεχο τρόπο, μπροστά στα μάτια του θεατή, πάνω στη σκηνή.

Στο έργο συνυπάρχουν η επιθυμία, η απουσία και η ανάμνηση. Θεωρείτε ότι αυτά τα τρία στοιχεία αποτελούν διαχρονικούς άξονες της ανθρώπινης εμπειρίας;

Οι τρεις αυτές τόσο συναισθηματικά φορτισμένες λέξεις, δεν είναι μόνο οι άξονες της ανθρώπινης εμπειρίας, είναι το σκληρό, αλλά τόσο ποιητικό σύμπαν του Καβάφη.

Στηριζόμενος πάνω σε αυτές και μέσα από επίπονες διαδρομές στο μυαλό και την ψυχή, αισθάνομαι ότι συνέθεσα έναν μουσικό κόσμο που φέρει εντός του τον Καβάφη, έναν κόσμο που δίνει ήχο στην απουσία και την απόγνωση, δίνει κίνηση στην επιθυμία.

Η παράσταση φέρνει σε διάλογο μουσική, ποίηση, χορό και εικαστική δημιουργία. Τι μπορεί να προκύψει όταν καμία τέχνη δεν κυριαρχεί πάνω στην άλλη;

Όταν οι δημιουργοί ενός παραστατικού θεάματος λειτουργούν ισότιμα και με ειλικρίνεια προκύπτει η τόσο σπάνια και πολυπόθητη ισορροπία. Αυτό είναι και το βασικό στοιχείο που μου λείπει όταν βλέπω παραστάσεις τα τελευταία χρόνια.

Αν καταφέρουμε να μεταδώσουμε στους θεατές την αίσθηση της ισορροπίας, πιστεύω θα έχουμε επιτύχει τον βασικό μας στόχο. Από τις πρόβες μας, αλλά και από τις δύο παραστάσεις που δώσαμε στο SNF Nostos Festival του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, αισθάνομαι ότι όλα έχουν πάρει τη θέση τους, η συνομιλία είναι οργανική και το σύνολό μας ενιαίο και αδιάσπαστο. Ανυπομονώ να δω πώς θα λειτουργήσει αυτή η σχέση στην Καλαμάτα, μπροστά σε ένα εξαιρετικά εκπαιδευμένο κοινό, στο σημαντικότερο ελληνικό φεστιβάλ για την τέχνη του χορού.

Ως καλλιτεχνικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, θεωρείτε ότι τέτοιες παραγωγές αποτυπώνουν το στίγμα που θέλετε να δώσει ο οργανισμός;

Η παράσταση «Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι» αποτυπώνει και εκφράζει κάτι ιδιαίτερο και αναπάντεχο. Κάτι που δεν θα μπορούσα να είχα κάνει πριν από 20 χρόνια. Αισθάνομαι ότι με αυτή την παράσταση αρχίζει να διαγράφεται ένα νέο είδος, όπου οι λέξεις των ποιημάτων, το μουσικό θέατρο, ο χορός και η νέα εικαστική σκηνογραφική γλώσσα συνομιλούν ισότιμα, ανοίγοντας ένα νέο δρόμο πέρα και πάνω από τα τετριμμένα των παραστατικών τεχνών.

Το έργο αυτό αντανακλά μια ιδιαίτερη προσωπική μου στιγμή και φέρει πράγματα που σκέφτομαι και μελετώ πολλά χρόνια. Είμαι ευτυχής γιατί βρήκα τους κατάλληλους συνεργάτες και τις κατάλληλες συνθήκες για να φτιάξουμε κάτι τέτοιο. Και πιστεύω ότι σε αυτή τη στιγμή, το κοινό θα το εκτιμήσει και θα το κατανοήσει όπως πρέπει.

Ο Μαριάνο Ραχόι βρέθηκε στο επίκεντρο της κριτικής μετά από σχόλιο που έκανε σε άρθρο του στην ισπανική εφημερίδα «El Debate», αναφερόμενος στην εθνική ομάδα της Γαλλίας ενόψει της μεγάλης αναμέτρησης για τα ημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Ο πρώην πρωθυπουργός της Ισπανίας υποστήριξε χαρακτηριστικά πως «η Γαλλία δεν έχει Γάλλους παίκτες», προκαλώντας έντονες αντιδράσεις τόσο στη Γαλλία όσο και στην πατρίδα του.

Η τοποθέτηση αυτή σχολιάστηκε ακόμη και από κυβερνητικό επίπεδο, με τον Ισπανό πρωθυπουργό Πέδρο Σάντσεθ να παίρνει θέση μέσω ανάρτησής του στο X, γράφοντας: «Γαλλία, θα τα πούμε στον ημιτελικό. Είθε να νικήσει η καλύτερη ομάδα και να χάσει ο ρατσισμός».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Hay quien todavía mide la pertenencia por el apellido, el lugar de nacimiento o el color de piel.

Otros la medimos por el arraigo a un país y la voluntad de contribuir a él. Jugando al fútbol. Cuidando a nuestros mayores. O abriendo negocios.

España es de quien la ama y la…

— Pedro Sánchez (@sanchezcastejon) July 12, 2026

Τραγωδία σημειώθηκε στην Πάφο συγκλονίζει την τοπική κοινωνία, καθώς ένα τρίχρονο παιδί έχασε τη ζωή του μετά από πτώση από μπαλκόνι ξενοδοχείου. Το περιστατικό σημειώθηκε σε ξενοδοχειακή μονάδα της περιοχής, κάτω από συνθήκες που διερευνώνται.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, το παιδάκι βρισκόταν με την οικογένειά του στον χώρο του ξενοδοχείου, όταν – για λόγους που παραμένουν αδιευκρίνιστοι – έπεσε από τον δεύτερο όροφο. Ο θάνατός του ήταν ακαριαίος, προκαλώντας σοκ τόσο στους παρευρισκόμενους όσο και στο προσωπικό.

Οι αρμόδιες αρχές έχουν ήδη ξεκινήσει έρευνα για να διαπιστωθούν οι ακριβείς συνθήκες της πτώσης. Παράλληλα, αναμένονται τα αποτελέσματα των ιατροδικαστικών εξετάσεων, τα οποία θα ρίξουν φως στην αιτία του θανάτου.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η υπόθεση έχει προκαλέσει βαθιά θλίψη, καθώς πρόκειται για παιδί μόλις τριών ετών. Η οικογένεια βιώνει μια ανείπωτη απώλεια, με την τοπική κοινωνία να εκφράζει τη συμπαράστασή της στο δράμα τους.

Πιθανές αλληλεπιδράσεις μεταξύ σκοτεινής ύλης και νετρίνων ενδέχεται να ρίξουν φως σε μια επίμονη αναντιστοιχία που αφορά τον τρόπο εξέλιξης της κοσμικής δομής, σύμφωνα με νέα έρευνα του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ.

Οτιδήποτε ορατό – αστέρια, πλανήτες, αέρια και γαλαξίες – αποτελεί μόνο ένα μικρό μέρος του σύμπαντος. Το μεγαλύτερο ποσοστό του κυριαρχείται από τη σκοτεινή ύλη και άλλα αόρατα συστατικά, τα οποία οι επιστήμονες εξακολουθούν να προσπαθούν να κατανοήσουν.

Οι ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ εντόπισαν ενδείξεις ότι δύο από αυτά τα «κρυφά» συστατικά, η σκοτεινή ύλη και τα νετρίνα, ίσως αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Η ανακάλυψη αυτή υποδεικνύει την ύπαρξη νέας φυσικής πέρα από το καθιερωμένο κοσμολογικό μοντέλο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Η φύση της σκοτεινής ύλης και των νετρίνων

Η σκοτεινή ύλη εκτιμάται ότι αποτελεί περίπου το 85% της ύλης στο σύμπαν, χωρίς ωστόσο να έχει ανιχνευθεί άμεσα. Η ύπαρξή της προκύπτει από τη βαρυτική επίδραση που ασκεί στους γαλαξίες και στα γαλαξιακά σμήνη.

Αντίστοιχα, τα νετρίνα είναι εξαιρετικά ελαφρά σωματίδια που σπάνια αλληλεπιδρούν με την ύλη, επιτρέποντας σε δισεκατομμύρια από αυτά να διαπερνούν απαρατήρητα τη Γη κάθε δευτερόλεπτο.

Σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature Astronomy, η πιθανή αλληλεπίδραση αυτών των δύο στοιχείων μπορεί να εξηγήσει αποκλίσεις στις κοσμικές παρατηρήσεις και να προσφέρει νέους τρόπους κατανόησης της εξέλιξης του σύμπαντος.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Δεδομένα από το πρώιμο και το μεταγενέστερο σύμπαν

Τα δεδομένα της έρευνας καλύπτουν ολόκληρη την ιστορία του σύμπαντος. Οι παρατηρήσεις του πρώιμου σύμπαντος προήλθαν από το Κοσμολογικό Τηλεσκόπιο Ατακάμα (ACT) και το διαστημικό τηλεσκόπιο Planck του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA).

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Για το μεταγενέστερο σύμπαν, οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν παρατηρήσεις από την Κάμερα Σκοτεινής Ενέργειας στο Τηλεσκόπιο Victor M. Blanco στη Χιλή, καθώς και δεδομένα από την Ψηφιακή Επισκόπηση Ουρανού Sloan (Sloan Digital Sky Survey).

Η «κοσμική συσσώρευση» και το μυστήριο της αναντιστοιχίας

Η συνδιοργανώτρια της μελέτης, Δρ. Ελεονόρα Ντι Βαλεντίνο, Ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ, τόνισε: «Όσο καλύτερα κατανοούμε τη σκοτεινή ύλη, τόσο περισσότερες γνώσεις αποκτούμε για το πώς εξελίσσεται το Σύμπαν και πώς συνδέονται τα διάφορα συστατικά του».

Η ίδια εξήγησε ότι οι μετρήσεις του πρώιμου Σύμπαντος προβλέπουν πιο έντονη ανάπτυξη των κοσμικών δομών σε σχέση με όσα παρατηρούνται σήμερα. Οι σύγχρονες παρατηρήσεις δείχνουν ότι η ύλη είναι ελαφρώς λιγότερο συσσωρευμένη, δημιουργώντας μια ήπια αναντιστοιχία μεταξύ θεωρίας και παρατήρησης.

«Η μελέτη μας δείχνει ότι οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ σκοτεινής ύλης και νετρίνων θα μπορούσαν να εξηγήσουν αυτή τη διαφορά, προσφέροντας νέα γνώση για τον σχηματισμό της δομής του Σύμπαντος», πρόσθεσε η ίδια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Το μέλλον της έρευνας και οι επόμενες δοκιμές

Η επαλήθευση της θεωρίας αναμένεται να προέλθει από πιο ακριβείς παρατηρήσεις στο μέλλον. Νέα τηλεσκόπια, πειράματα Κοσμικής Μικροκυματικής Ακτινοβολίας Υποβάθρου (CMB) και επισκοπήσεις ασθενούς βαρυτικού εστιασμού θα συμβάλουν στον προσδιορισμό του αν η αλληλεπίδραση αυτή είναι πραγματική.

Ο ασθενής βαρυτικός εστιασμός βασίζεται σε ανεπαίσθητες παραμορφώσεις του φωτός από μακρινούς γαλαξίες, επιτρέποντας τη χαρτογράφηση της μάζας του σύμπαντος – ακόμη και εκείνης που δεν είναι ορατή.

Ο Δρ. Ουίλιαμ Τζιαρέ, συν-συγγραφέας της μελέτης και πρώην μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ, δήλωσε: «Εάν αυτή η αλληλεπίδραση επιβεβαιωθεί, θα πρόκειται για μια θεμελιώδη ανακάλυψη».

«Θα έριχνε νέο φως σε μια επίμονη αναντιστοιχία μεταξύ διαφορετικών κοσμολογικών δεδομένων και θα παρείχε στους φυσικούς σωματιδίων καθοδήγηση για τις ιδιότητες που πρέπει να αναζητηθούν σε εργαστηριακά πειράματα», πρόσθεσε.

Η έρευνα υποστηρίχθηκε από το Εθνικό Πρόγραμμα Έρευνας και Ανάπτυξης Ζωτικής Σημασίας της Κίνας, το Επανδρωμένο Διαστημικό Πρόγραμμα της Κίνας και το Πρόγραμμα Νέων Επιστημόνων στη Βασική Έρευνα της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών.

Dilexit veritatem

Αγάπησε την αλήθεια

(Η επιτύμβια επιγραφή που επέλεξε)

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ένα επί μακρόν ανεξόφλητο χρέος της Γαλλίας έκλεισε στις 23 Ιουνίου 2026, χάρη στην απόφαση του προέδρου Μακρόν να τιμήσει τον διαπρεπή ιστορικό Marc Bloch με την ύψιστη μετά θάνατον τιμή, τη συμβολική είσοδό του στο Πάνθεον.

Σ’ αυτόν τον ναό της Δημοκρατίας, με την επιγραφή στο αέτωμα της εισόδου «Στους μεγάλους άνδρες η πατρίς ευγνωμονούσα», τα τελευταία χρόνια τιμώνται και γυναίκες (ήδη επί προεδρίας Μακρόν εισήλθαν η Σιμόν Βέιλ και η Ζοζεφίν Μπέικερ).

Ο Μαρκ Μπλοκ, πρώτος ιστορικός που εισήλθε στο Πάνθεον, δεν επελέγη για την «panthéonisation» μόνο ως διεθνώς αναγνωρισμένος ιστορικός.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Συγκεντρώνει στο πρόσωπό του πολλές άλλες ιδιότητες με κυρίαρχες αυτές του πολεμιστή στον Α’ και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, του βραβευμένου με πολλά παράσημα (8 ακολουθούσαν στο μαξιλαράκι πίσω από το φέρετρο) και του αγωνιστή της Αντίστασης που έδωσε τη ζωή του για την πατρίδα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Ο Ε. Μακρόν τόνισε στην εξαιρετική ομιλία του τις ιδιότητες του ανήσυχου διανοούμενου, του ακέραιου ανθρώπου, του ανιδιοτελούς αγωνιστή και πατριώτη, του τολμηρού ανθρώπου που έλεγε αλήθειες που πονούσαν.

Ο ΜΑΧΗΤΗΣ

Ο Μπλοκ ήταν 28 χρονών όταν ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Στρατεύτηκε υποχρεωτικά και πήρε μέρος στον πόλεμο τέσσερα χρόνια. Αφού επιστρέψει ζωντανός, με τον βαθμό του λοχαγού, από τον φοβερό «μεγάλο πόλεμο» ή «πόλεμο των χαρακωμάτων», θα λάβει εύφημες μνείες για ανδραγαθίες.

Το 1920 ξαναπιάνει το νήμα της ζωής: θα υποστηρίξει τη διδακτορική του διατριβή, θα προσληφθεί στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, που είναι τότε φυτώριο ιδεών, όπου θα γνωρίσει τον Λισιέν Φεβρ. Για πολλά χρόνια το Πανεπιστήμιο αυτό έφερε τιμητικά το όνομά του. Τέλος, θα παντρευτεί τη Σιμόν Βιντάλ.

Η Σιμόν ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής του, η μητέρα των έξι παιδιών τους, και η πολύτιμη συνεργάτις του στο επιστημονικό του έργο. Στη συγκινητική τελετή, ακούστηκε μελοποιημένο ποίημα του Μαρκ Μπλοκ που το τραγούδησαν ο Vincent Delerm και η Anne Sila.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

H Ballade triste είναι ένα σπαραχτικό αποχαιρετιστήριο ποίημα που έγραψε ο Μπλοκ για τη γυναίκα του, σαν να ήξερε ότι δεν θα ξαναϊδωθούν. Η Σιμόν, σοβαρά ασθενής, πέθανε δύο εβδομάδες έπειτα από εκείνον. Το φέρετρό της εισήλθε στο Πάνθεον δίπλα σ’ αυτό του συζύγου της. (Επρόκειτο για «κενοτάφια», δίχως οστά ή τέφρα, πλήρη συμβολικών αντικειμένων.)

Από το 1920 ως το 1940 έζησε τα καλύτερα χρόνια της ζωής του, επαγγελματικής και προσωπικής. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στρατεύτηκε εθελοντικά, ενώ ήταν πλέον 54 ετών. Η κατάρρευση του μετώπου θα τον συγκλονίσει.

Από το φθινόπωρο του 1940 ο Μπλοκ θα υποστεί την επίθεση του αντισημιτισμού της κυβέρνησης του Βισύ, που με τους νέους αντιεβραϊκούς νόμους θα τον στερήσει από την έδρα του στη Σορβόννη, που κατέχει από το 1936, από το διαμέρισμά του, την περιουσία του και τέλος από τη βιβλιοθήκη του των 5.000 τόμων, τρομερό πλήγμα για εκείνον.

Θα μεταβεί λοιπόν στη γενέτειρά του Λυών και θα είναι από τους ιδρυτές της αντιστασιακής οργάνωσης των Francs Tireurs. Δρα στην παρανομία με το ψευδώνυμο Ναρμπόν και γίνεται ηγετικό στέλεχος.

Θα συλληφθεί για τη δράση του στις 8 Μαρτίου του 1944, θα μεταφερθεί στη φοβερή φυλακή του Montluc, όπου θα υποστεί άγρια βασανιστήρια, και τέλος θα εκτελεστεί στις 16 Ιουνίου 1944 μαζί με μία ομάδα άλλων 29 ανθρώπων, δέκα ημέρες αφού έχει γίνει η απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία.

Η τελευταία του φράση θα είναι «Ζήτω η Γαλλία». Δεν θα γιορτάσει την απελευθέρωση του Παρισιού στα τέλη Αυγούστου του ’44… Ομως είχε έναν θάνατο που κατά κάποιον τρόπο τον επέλεξε. Στη διαθήκη του είχε γράψει: «Δεν μου δόθηκε η χάρις να πεθάνω για τη Γαλλία».

Τώρα το όνομά του χαράχτηκε στη μαρμάρινη στήλη στο Πάνθεον με όσους πέθαναν για την πατρίδα (Morts pour la France).

Η ΕΒΡΑΪΚΟΤΗΤΑ

Ο Μαρκ Μπλοκ καταγόταν από εβραϊκή οικογένεια της Αλσατίας, εντελώς αφομοιωμένη, με μακρά παράδοση στην αγάπη της Δημοκρατίας, που αυτοπροσδιορίζονταν ως «Ισραηλίτες». Οι πρόγονοί του έγιναν γάλλοι πολίτες μετά την Επανάσταση.

Όταν το 1870 η Αλσατία προσαρτήθηκε στη Γερμανία οι Μπλοκ θα την εγκαταλείψουν για να μη γίνουν Γερμανοί. «Είμαι πρώτα Γάλλος» έλεγε πάντοτε, και ταυτόχρονα, όπως έγραψε στη διαθήκη του που συνέταξε τον Μάρτιο του 1941, δεν απαρνήθηκε ποτέ την εβραϊκή καταγωγή του, ενώ ήταν αγνωστικιστής.

«Διαβεβαιώνω ότι γεννήθηκα Εβραίος, ακόμη και απέναντι στον θάνατο αν χρειαστεί. Ποτέ δεν σκέφτηκα να το απαρνηθώ ούτε βρήκα ποτέ κανένα κίνητρο που να με δελεάσει να το κάνω». Οι πολλαπλές ταυτότητες δεν συνιστούν πρόβλημα παρά μόνον για τους στενόμυαλους εθνικιστές.

Μόνο οι Ναζί αποστερούν τους Εβραίους από την εθνική τους ταυτότητα. Ο Μπλοκ ενσαρκώνει την αρμονική συνύπαρξη πολλαπλών ταυτοτήτων.

Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ

Η Απροσδόκητη ήFττα (L’ étrange défaite, με αρχικό τίτλο «Témoignage», Μαρτυρία), γράφεται εν θερμώ το διάστημα Ιούλιο με Σεπτέμβριο του 1940. Ο Μπλοκ εμπιστεύεται το χειρόγραφο σε κάποιον φίλο, κι αυτός το θάβει. Μετά τον πόλεμο, το χειρόγραφο ξεθάβεται και το 1946 εκδίδεται.

Παραμένει ακόμη σήμερα η οξυδερκέστερη ανάλυση της γαλλικής ήττας, ως πνευματική κυρίως ήττα. Ο συγγραφέας αναλύει πώς οι ηγέτες αντιμετώπισαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με τους όρους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και πόσο μοιραίο στάθηκε αυτό το σφάλμα.

Έτσι, η Σχολή των Annales, που όντως δεν ασχολήθηκε για πολύ καιρό με τη δεκαετία του ’40, έδωσε χάρις στον Μπλοκ το πρώτο θεμελιώδες έργο.

Υπήρξε συνιδρυτής μαζί με τον Lucien Febvre το 1929 της επιθεώρησης Annales, που έδωσε το όνομά της στην περίφημη ομώνυμη ιστορική σχολή, η οποία τάραξε τα νερά της ιστοριογραφίας διεθνώς εισάγοντας την οικονομική και την κοινωνική ιστορία, και αργότερα την ιστορία των ιδεών και των νοοτροπιών, πάντοτε με ανθρωποκεντρική ματιά.

Θυμίζει πως «πέρα από τους θεσμούς υπάρχουν οι  άνθρωποι και αυτούς επιχειρεί να συλλάβει η ιστορία». Έθετε επίσης την έννοια της «ιστορίας-πρόβλημα», σε αντίθεση με την απλή αποκατάσταση των γεγονότων, την αντίληψη δηλαδή του θετικισμού.

Τα μεγάλα του έργα ως μεσαιωνολόγου είναι Οι θαυματουργοί βασιλείς, όπου εξετάζει τις νοοτροπίες του Μεσαίωνα, όταν ο κόσμος πίστευε ότι οι βασιλείς κάνουν θαύματα, και Η φεουδαλική κοινωνία. Αλλά η παρακαταθήκη του που αφορά ευρύτερα την ιστοριογραφία παραμένει η Απολογία για την ιστορία.

Το επάγγελμα του ιστορικού (μτφρ. Κ. Γαγανάκης, Εναλλακτικές εκδόσεις, 1994). Σ’ αυτό το απαράμιλλο έργο ο ιστορικός εισάγει τον αναγνώστη στο εργαστήριό του. Γι’ αυτό και θα προτιμούσα η μετάφραση του «métier d’historien» να ήταν η «τέχνη» ή έστω η «δουλειά» και όχι το «επάγγελμα».

Τέχνη, σαν τον παλιό μάστορα, γιατί με τον παλιό τεχνίτη, τον χειρώνακτα παρομοιάζει τον εαυτό του στην εισαγωγή. Κορυφαίο έργο του συγγραφέα, αρχίζει να γράφεται ενώ υπηρετεί μέσα στην απραξία της «drôle de guerre» (αλλόκοτου πολέμου), σ’ ένα σχολικό τετράδιο, και συνεχίζει μες στις αντιξοότητες της Κατοχής.

Το χειρόγραφο θα μείνει ημιτελές και θα εκδοθεί μεταπολεμικά από τον στενό του συνεργάτη Λισιέν Φεβρ, στον οποίο και το αφιερώνει.  Στο έργο αυτό ο Μπλοκ υποστηρίζει την αντίληψη ότι ο ιστορικός μοιράζεται με τον δικαστή την «έντιμη υποταγή στην αλήθεια», αλλά διαφοροποιείται από αυτόν διότι ο δικός του ρόλος δεν είναι να κρίνει και να τιμωρεί, είναι να κατανοεί.

«Μια λέξη κυριαρχεί και φωτίζει τις μελέτες μας: κατανόηση». Τελικά, τα δύο ανέκδοτα χειρόγραφά του, τα γραμμένα σε κατάσταση επείγοντος, δίχως τη βιβλιοθήκη του, όχι μόνο θα επιζήσουν αλλά θα αποτελούν σημείο αναφοράς μέχρι σήμερα στην ιστοριογραφία.

Η Οντέτ Βαρών-Βασάρ είναι ιστορικός και συγγραφέας, μεταξύ άλλων της «Ανάδυσης μιας δύσκολης μνήμης» (Εστία 2013). Το βιβλίο της «Η αποτύπωση του άφατου. Στρατοπεδική λογοτεχνία και πολιτισμική μνήμη» είναι υπό έκδοσιν για το 2027

Τα φιλικά και ειδικά τα παιχνίδια που γίνονται τόσο νωρίς στο βασικό στάδιο της προετοιμασίας, είναι για να ξεμουδιάσουν οι παίκτες και για να δοθεί η ευκαιρία στον προπονητή να κάνει δοκιμές σε πρόσωπα και καταστάσεις.

Η ΑΕΚ στο πρώτο της ματς ενόψει της νέας σεζόν επικράτησε με 2-1 της Ντε Γκράαφτσαπ και ξεκίνησε με το… δεξί.

Ο Μάρκο Νίκολιτς είχε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει δύο διαφορετικές ενδεκάδες σε κάθε ημίχρονο, είχε αρκετές απουσίες, ακόμα και της τελευταίας στιγμής, όπως για παράδειγμα αυτή του Ζίνι στην προθέρμανση, αλλά είδε κάποια πράγματα τα οποία αξίζει να συγκρατήσει κανείς ως θετικά.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο Ζούμπκοφ για παράδειγμα έδειξε καλά στοιχεία. Δεν είναι ότι σκόραρε στην ευκαιρία που του παρουσιάστηκε. Έδειξε ότι μπορεί να δημιουργήσει καταστάσεις από τη δεξιά πλευρά.

Ο Κάιρινεν από την άλλη, μπορεί να μην είχε τεράστια συμμετοχή στο παιχνίδι με τη μπάλα στα πόδια του, αλλά είχε μεγάλη ακρίβεια στις μεταβιβάσεις του και προσπάθησε να παίξει με ψηλά το κεφάλι.

Στα θετικά και το γεγονός ότι για ένα ακόμα παιχνίδι οι «κιτρινόμαυροι» εκμεταλλεύτηκαν τις στατικές μπάλες.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Σε δύο περιπτώσεις από εκτελέσεις φάουλ του Μάνταλου, απείλησαν τους αντιπάλους τους. Στην πρώτη αστόχησε ο Γκεοργκίεφ και στη δεύτερη ο Βάργκα δεν… συγχώρησε τους Ολλανδούς.

Το δεύτερο γκολ, το οποίο σημείωσε στο ανεπίσημο ντεμπούτο του ο Ουκρανός Ζούμπκοφ, ήταν «προϊόν» μίας υποδειγματικής αντεπίθεσης και ενός απλού τελειώματος. Γκατσίνοβιτς (ο οποίος έχασε μία απίστευτη ευκαιρία) Κοϊτά και Ζούμπκοφ συνδυάστηκαν άψογα με τον τελευταίο να σκοράρει.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Στο β’ μέρος ο Νίκολιτς άλλαξε όλη την ομάδα του και το… αρνητικό είναι ότι οι παίκτες που μπήκαν έδειξαν επιπολαιότητα (αλλά είχαν και ατυχία όπως στο δοκάρι του Καλοσκάμη) στα τελειώματα.

Η ΑΕΚ θα μπορούσε να είχε πετύχει μία πολύ ευρεία νίκη, αλλά αυτό έχει μικρή σημασία. Άλλωστε τα φιλικά γίνονται για να διορθώσεις τις αδυναμίες και τις ατέλειες που μπορείς να διαπιστώσει ο προπονητής.

Το γκολ που δέχθηκε η ΑΕΚ ήταν ένα λάθος όλης της αμυντικής γραμμής που έχασε τον επιθετικό, αλλά και του νεαρού Μπαλαμιώτη που έκανε κακή έξοδο. Μικρό το κακό… Άλλωστε αυτά τα λάθη, «πρέπει» να γίνουν, για να διορθωθούν με επιπλέον δουλειά στην προπόνηση.

Για τους υπόλοιπους νεαρούς (Χριστακόπουλο, Ψυρόπουλο), καλό θα είναι όλοι να κρατήσουν μικρό καλάθι.

Κάθε καλοκαίρι, μαζί με τις εικόνες των ελληνικών νησιών, επιστρέφουν και εκείνες που η χώρα θα ήθελε να μη βλέπει κανείς: ζώα με τα πόδια δεμένα, ακίνητα κάτω από τον ήλιο, σε χωράφια, πλαγιές και ξερολιθιές.

Το παστούρωμα, ή ιπποπέδη, δεν είναι άγνωστη πρακτική. Είναι μία παλιά μορφή κακοποίησης που επιβιώνει κυρίως στην ύπαιθρο και στα νησιά, επειδή για δεκαετίες κρύφτηκε πίσω από τη λέξη «παράδοση».

Η διαφορά είναι ότι το καλοκαίρι αυξάνονται οι καταγγελίες. Οχι επειδή τότε δένονται τα ζώα για πρώτη φορά, αλλά επειδή τότε τα βλέπουν περισσότεροι. Τουρίστες, Ελληνες και ξένοι, καταγράφουν, φωτογραφίζουν, ρωτούν, μιλούν.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σε αντίθεση με αρκετούς ντόπιους, που συχνά σιωπούν είτε επειδή έχουν συνηθίσει την εικόνα είτε επειδή γνωρίζουν ότι σε μικρές κοινωνίες η καταγγελία έχει κόστος: ο ιδιοκτήτης μπορεί να είναι γείτονας, συγγενής, πελάτης ή ψηφοφόρος.

Η Πάρος και η επώνυμη καταγγελία

Η πρόσφατη δημόσια καταγγελία του ηθοποιού Δημήτρη Βλάχου για παστουρωμένα ζώα στην Πάρο ήρθε να υπενθυμίσει ακριβώς αυτό: ότι πίσω από την τουριστική βιτρίνα υπάρχει μια πραγματικότητα που παραμένει σκληρή, επαναλαμβανόμενη και σε πολλές περιπτώσεις ανεκτή.

Η Πάρος δεν είναι η εξαίρεση. Είναι ένας ακόμη κρίκος σε μια αλυσίδα καταγγελιών που αφορά πολλές περιοχές της χώρας, από τις Κυκλάδες μέχρι το Βόρειο Αιγαίο. «Θεωρώ απαράδεκτο ότι, εν έτει 2026, εξακολουθούμε να βλέπουμε σε νησιά όπως η Πάρος και η Τήνος ζώα παστουρωμένα και δεμένα υπό συνθήκες που προσβάλλουν την ευζωία τους.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Παρά τους νόμους και την ενημέρωση, η εφαρμογή τους παραμένει ανεπαρκής. Έχω προχωρήσει σε επώνυμη καταγγελία με βιντεοληπτικό υλικό προς το αστυνομικό τμήμα Πάρου, όμως ενημερώθηκα ότι δεν διαπιστώθηκε κακοποίηση, γεγονός που με κάνει να αμφισβητώ σοβαρά την αποτελεσματικότητα των τοπικών ελέγχων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Η Πολιτεία οφείλει να πάψει να κλείνει τα μάτια και να στείλει ανεξάρτητα κλιμάκια ελέγχου από τις αρμόδιες κεντρικές υπηρεσίες, ώστε η νομοθεσία να εφαρμόζεται πραγματικά και όχι μόνο στα χαρτιά», δηλώνει στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» ο Δημήτρης Βλάχος.

Τι είναι το παστούρωμα

Το παστούρωμα είναι το δέσιμο των ποδιών ενός ζώου μεταξύ τους, ώστε να περιορίζεται δραστικά η κίνησή του. Συνηθίζεται κυρίως σε παραγωγικά ζώα, όπως κατσίκες, πρόβατα και αγελάδες, αλλά και σε ιπποειδή: άλογα, γαϊδούρια και μουλάρια. Ο σκοπός είναι απλός: να μη φύγει το ζώο, χωρίς ο ιδιοκτήτης να χρειαστεί περίφραξη, επιτήρηση ή στοιχειώδη φροντίδα. Μόνο αυτό που κάποιοι παρουσιάζουν ακόμη ως πρακτική ανάγκη, ο νόμος το περιγράφει καθαρά ως κακοποίηση.

«Το παστούρωμα δεν είναι παράδοση· είναι κακοποίηση. Στερεί από άλογα, γαϊδούρια και μουλάρια τη φυσιολογική κίνηση, προκαλεί πόνο, στρες, τραυματισμούς και μόνιμες βλάβες. Ο νόμος 4830/2021 απαγορεύει ρητά την ιπποπέδη. Η λύση δεν είναι να τιμωρείται το ζώο, αλλά σωστές περιφράξεις, υπεύθυνη διαχείριση και ενημέρωση. Η προστασία των ιπποειδών είναι δείκτης πολιτισμού», δηλώνει στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» ο πρόεδρος του Ελληνικού Συνδέσμου Προστασίας Ιπποειδών, Θανάσης Χελιώτης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Τι λέει ο νόμος

Ο νόμος 4830/2021 απαγορεύει την κακοποίηση, την κακή και βάναυση μεταχείριση οποιουδήποτε είδους ζώου και αναφέρει ρητά, ως ενδεικτικό παράδειγμα, τον δραστικό και μη ιατρογενή περιορισμό της φυσιολογικής κίνησης, όπως είναι η ιπποπέδη. Δεν υπάρχει, λοιπόν, νομικό κενό.

Δεν υπάρχει «έτσι γίνεται εδώ». Υπάρχει ένα ζώο που δεν μπορεί να κινηθεί φυσιολογικά, να τραφεί, να προστατευθεί από τη ζέστη ή να ξεφύγει από κίνδυνο. Σε ορισμένες περιπτώσεις,

μάλιστα, η υπόθεση γίνεται ακόμη βαρύτερη. Όταν το παστούρωμα προκαλεί βασανισμό, έντονο πόνο, επικίνδυνη σωματική εξάντληση, βαριά ή επικίνδυνη σωματική βλάβη ή μόνιμες βλάβες – όπως νέκρωση άκρου και ακρωτηριασμό – μπορεί να διωχθεί ακόμη και σε βαθμό κακουργήματος, με ποινή κάθειρξης έως δέκα έτη.

PLUS2FEET 11 χρόνια απέναντι στις ευθανασίες που μπορούσαν να αποφευχθούν

Για χρόνια, ένα ζώο με παράλυση ή σοβαρή κινητική αναπηρία αντιμετωπιζόταν συχνά ως «χαμένη υπόθεση». Η ευθανασία έμπαινε στο τραπέζι όχι πάντα επειδή δεν υπήρχε ζωή, αλλά επειδή δεν υπήρχε λύση. Ή, ακριβέστερα, επειδή δεν αναζητήθηκε λύση.

Στις 4 Ιουλίου 2015, ο Denzel, ένας σκύλος 15 ετών, φόρεσε για πρώτη φορά ένα αυτοσχέδιο αμαξίδιο που είχε κατασκευαστεί στο μπαλκόνι ενός σπιτιού. Εκείνη η εικόνα δεν ήταν απλώς η αρχή μιας ιδέας. Ηταν η αρχή μιας ανατροπής: η αναπηρία ενός ζώου έπαυσε να θεωρείται αυτονόητα το τέλος της διαδρομής του.

Έντεκα χρόνια μετά, η Plus2Feet – αναπηρικά αμαξίδια ζώων, που δημιούργησε ο Βασίλης Τζιγκούρας, έχει εξελιχθεί σε μια από τις πιο ουσιαστικές ελληνικές πρωτοβουλίες στον χώρο της κινητικής υποστήριξης ζώων. Από ένα αμαξίδιο φτιαγμένο για έναν ηλικιωμένο σκύλο, έφτασε να αλλάξει την καθημερινότητα χιλιάδων ζώων, δεσποζόμενων και αδέσποτων.

Σκύλοι και γάτες που τραυματίστηκαν, ζώα με εκφυλιστικές παθήσεις, ζώα που γεννήθηκαν με κινητικά προβλήματα ή εγκαταλείφθηκαν επειδή «δεν περπατούσαν», απέκτησαν ξανά κίνηση, αυτονομία και ποιότητα ζωής. Σε πολλές περιπτώσεις, απέκτησαν κάτι ακόμη πιο κρίσιμο: χρόνο. Χρόνο που ίσως δεν θα τους είχε δοθεί ποτέ.

Γιατί ένα αναπηρικό αμαξίδιο ζώου δεν είναι απλώς μια κατασκευή με ρόδες. Είναι η πρακτική απάντηση στην παραίτηση. Είναι η διαφορά ανάμεσα στο να μείνει ένα ζώο καθηλωμένο και στο να βγει ξανά βόλτα. Ανάμεσα στο να θεωρηθεί βάρος και στο να συνεχίσει να είναι μέλος μιας οικογένειας.

Η Plus2Feet απέδειξε στην πράξη ότι τα ανάπηρα ζώα δεν είναι ζώα δεύτερης κατηγορίας. Δεν χρειάζονται οίκτο. Χρειάζονται φροντίδα, τεχνογνωσία και ανθρώπους που δεν τα ξεγράφουν. Έντεκα χρόνια μετά τον Denzel, το μήνυμα παραμένει απλό και απολύτως αναγκαίο: η αναπηρία δεν αφαιρεί αξία από μια ζωή. Απλώς δοκιμάζει την ευθύνη μας απέναντί της.

Η άλλη όψη Τα σκυλιά είναι για τα σπίτια και οι γλάστρες για τα μπαλκόνια

Το καλοκαίρι έφτασε. Οι καύσωνες κοντοζυγώνουν, οι φωτιές ξεκίνησαν και οι δήθεν φιλόζωοι των πόλεων συνεχίζουν ακάθεκτοι να αφήνουν τα ζώα τους μερόνυχτα στα μπαλκόνια. Λες κι είναι γλάστρες.

Μόνο που τα σκυλιά δεν ποτίζονται μια φορά την ημέρα και δεν επιβιώνουν επειδή «έχουν αέρα». Χρειάζονται σκιά, νερό, δροσιά, ασφάλεια, επαφή. Χρειάζονται άνθρωπο. Και όταν γαβγίζουν, δεν το κάνουν για να χαλάσουν την ησυχία της πολυκατοικίας.

Το κάνουν γιατί κάτι τους λείπει. Συχνά τα βασικά. Εκείνο που λείπει, όμως, περισσότερο, είναι από τους κηδεμόνες τους: υπευθυνότητα, ενσυναίσθηση και στοιχειώδης αντίληψη. Και μετά αρχίζει το γνωστό έργο. Κάποιοι γείτονες αγανακτούν. Άλλοι γενικεύουν.

Κάποιοι ζητούν να μη ζουν ζώα στις πολυκατοικίες. Κι έτσι, για την ανευθυνότητα λίγων, την πληρώνουν όλοι: οι υπεύθυνοι κηδεμόνες, οι φιλόζωοι, κυρίως όμως τα ίδια τα ζώα. Τα σκυλιά είναι μέλη οικογένειας. Όχι διακοσμητικά εξωτερικού χώρου. Αν θέλετε κάτι να κοσμεί το μπαλκόνι σας πάρτε μια μπιγκόνια.

Σε μια εποχή που η λέξη «ειρήνη» ακούγεται περισσότερο ως ζητούμενο παρά ως δεδομένο, ο λόγος του Αριστοφάνη επιστρέφει για να θυμίσει πως το θέατρο μπορεί να γίνει ταυτόχρονα καταφύγιο, γιορτή και πολιτική πράξη.

Η νέα «Ειρήνη», σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου, συνεργασία στη σκηνοθεσία Άγγελου Τριανταφύλλου και διασκευή Φοίβου Δεληβοριά, έρχεται στις 24 και 25 Ιουλίου στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου.

Η παράσταση δεν αντιμετωπίζει το έργο ως ένα μουσειακό κείμενο αλλά ως μια ζωντανή, βαθιά ανθρώπινη ιστορία που συνομιλεί με το σήμερα, φωτίζοντας μέσα από την κωμωδία τον μηχανισμό των πολέμων που παρατείνονται εις βάρος των πολλών και προς όφελος των λίγων. Για όλα αυτά μίλησε στα «Πρόσωπα» η εκ των πρωταγωνιστών, Γαλήνη Χατζηπασχάλη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Πείτε μου λίγα λόγια για τον ρόλο σας. Πώς τον προσεγγίζετε;

Η Τρυγαία είναι μια γυναίκα αγρότισσα, δουλεύει τη γη και η γη την ανταμείβει με καρπούς. Τώρα μέσα στον πόλεμο η γη είναι βομβαρδισμένη και γεννάει φόβο και απελπισία. Τίποτα άλλο. Εχει μια τρελή ιδέα να πάει στον Όλυμπο να παρακαλέσει τον Δία να σταματήσει τον πόλεμο.

Και το κάνει. Εχει δύναμη πρωτόγονη αυτή η ιστορία. Η Ειρήνη δεν είναι ιδέα, είναι σαν πρώτη ανάγκη. Είναι λαοί που για πολλά πολλά χρόνια είχαν και έχουν μόνο πόλεμο. Ε, οι άνθρωποι αυτοί είναι τόσο λαβωμένοι απ’ τον συσσωρευμένο φόβο και πόνο και αυτό τους κάνει να πιστεύουν σε θαύματα. Κι εκεί ξεκινάει η κωμωδία του κόσμου όλου.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Πώς επηρεάζει την ανάγνωσή σας του έργου το γεγονός ότι ο Τρυγαίος μετατρέπεται σε Τρυγαία;

Η γυναίκα κατά κύριο λόγο δεν θα πιάσει όπλο. Δεν θα αναμετρηθεί με το θηρίο του πολέμου. Μένει πίσω να μετράει τις πληγές και να αγωνιά. Η δική μας ανάγνωση είναι βασισμένη στη γυναικεία ψυχή.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Έχουμε τόσες πολλές δουλειές πάντα οι γυναίκες που δεν προλαβαίνουμε να ψάξουμε εχθρούς, να μπούμε σε διαμάχες. Αυτό είναι ανάγκη αντρική: να στέκονται έξω απ’ τα χωράφια μας, να φυλάνε τα εδάφη, τα κεκτημένα. Αρα φανταστείτε σε τι σημείο έχει φτάσει αυτή η γυναίκα που λέει φτάνει πια, θα γίνω άντρας, θα πετάξω, και θα πάω να φέρω την ειρήνη. Την τρέλανε η πείνα και η καταστροφή.

Η παράσταση περιγράφεται ως «μια απάντηση στην τρέλα με τρέλα». Ποιο είναι το πιο ριζοσπαστικό στοιχείο της;

Νομίζω υπάρχει μεγάλη βεβαιότητα ότι όσο κοντά είμαστε στον θάνατο είμαστε και στην τρέλα. Οι γυναίκες είναι λίγο πιο κοντά στην τρέλα. Η παράσταση είναι κάπως γυναικεία υπόθεση. Αυτό το τρέλα με τρέλα δεν είναι τόσο μια έκφραση επαναστατική όσο μια έκφραση αποδοχής.

Για να καταλάβεις τον πόνο με το μυαλό και να ζήσεις με αυτόν, αφήνεσαι λίγο ή πολύ στην τρέλα. Στον πόλεμο αφήνεσαι τέρμα πιστεύω. Κάπως αφού μας τρέλανε η ζωή θα την τρελάνουμε κι εμείς. Η λογική δεν βοηθάει πάντα, χρειάζεται και φαντασία και ειρωνεία και αυταπάτη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Σε μια εποχή που ο πόλεμος έχει επιστρέψει δυναμικά στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια επικαιρότητα, μήπως η Ειρήνη ακούγεται πιο ουτοπική από ποτέ;

Η Ειρήνη είναι πάντα μια ουτοπία ακόμα και για εμάς που την έχουμε. Δεν είναι φυσική δυστυχώς. Φυσικό όμως είναι να την αναζητάμε συνεχώς μπας και βρούμε γαλήνη. Υπάρχει συχνά αυτή η αντίφαση ότι πολεμάμε για την ειρήνη.

Αν η Ειρήνη μπορούσε να μιλήσει σήμερα στους ανθρώπους, πιστεύετε ότι θα τους παρηγορούσε ή θα τους μάλωνε;

Θα τους παρηγορούσε λέγοντάς τους «Μάταια με ζητάτε, αγαπήστε τη ματαιότητα, όχι εμένα». Εμείς τώρα μιλάμε αφ’ υψηλού, δεν φοβόμαστε μη μας ρίξουν μια βόμβα στο κεφάλι μας, μη γυρίσουν τα παιδιά μας ματωμένα. Αν ρωτούσαμε εκείνους μπορεί και να ήθελαν μια ειρήνη δικτάτορα. Να επιβληθεί ακόμα και με βούρδουλα.

Ποιο είναι, κατά τη γνώμη σας, το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ειρήνη: η εξουσία, ο φόβος ή η ανθρώπινη φύση;

Η ανθρώπινη φύση, η φύση γενικά έχει πολεμική καρδιά. Ο πόλεμος είναι και αγώνας, δεν είναι μόνο μίσος. Πολεμάω για τα ιδανικά μου, λέμε. Θέλω να πω ότι ο πόλεμος είναι στο αίμα μας. Παλεύουμε και σκοτώνουμε από φόβο. Μπερδεμένη ιστορία και πονεμένη.

Ο Αριστοφάνης γράφει για πολέμους που παρατείνονται προς όφελος των λίγων και εις βάρος των πολλών. Δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά, θεωρείτε ότι έχει αλλάξει πραγματικά κάτι ή απλώς οι μηχανισμοί έγιναν πιο σύνθετοι;

Τίποτα από αυτά δεν αλλάζει. Τα μέσα αλλάζουν και η έκταση των πραγμάτων, επειδή νικήσαμε τις αποστάσεις. Οι πληγωμένοι πάντα θα είναι πολλοί και οι κερδισμένοι λίγοι. Η μανία του πολέμου και του μίσους δεν ωφελεί κανέναν στο φινάλε. Οι φαινομενικά κερδισμένοι είναι κι αυτοί καταδικασμένοι σε έναν κύκλο μίσους. Κάποια στιγμή θα δηλητηριαστούν και οι ίδιοι.

Η κωμωδία της παράστασης κοιτά προς τα πάνω, σατιρίζοντας την εξουσία, ή προς τα μέσα, σατιρίζοντας και τις δικές μας αντιφάσεις;

Η κωμωδία μάς σκάβει το μέσα. Μας δείχνει την κατάντια μας ως ανθρωπότητα. Το βασικό συστατικό σε αντίθεση με τα μεγάλα δράματα είναι η υπερβολή, η διαστρέβλωση και η κρυφή χαρά ότι ναι μεν υποφέρουμε, αλλά είμαστε ζωντανοί. Εντάξει, η σάτιρα της εξουσίας και της αδηφαγίας είναι και αυτά στοιχεία της παράστασης αλλά ο πυρήνας είναι οι ταραγμένες ψυχές μας.

Η «Ειρήνη» είναι τελικά μια αισιόδοξη κωμωδία ή μια κωμωδία που γεννιέται από την απόγνωση;

Και τα δύο. Η αισιοδοξία πηγάζει πιστεύω απ’ το παράδοξο ότι η ειρήνη είναι κωμωδία, είναι δηλαδή για γέλια. Ποιος βλάκας πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει ειρήνη, ότι τα παιδιά μας θα ζήσουν σε έναν κόσμο ειρηνικό; Όλοι είμαστε βλάκες και ονειροπόλοι. Είμαστε φοβισμένοι και απελπισμένοι και αντί να παραδοθούμε στη μοίρα μας πιστεύουμε ότι θα καταφέρουμε να φτιάξουμε έναν όμορφο κόσμο. Αφήστε το. Μεγάλη πλάνη. Αλλά πώς αλλιώς θα ζήσουμε χωρίς τρελές ελπίδες;

Γιατί επιλέγουμε να μιλήσουμε για τον πόλεμο μέσα από το γέλιο;

Είναι τόσος ο φόβος που ή θα τρέμουμε ή θα κλαίμε ή θα γελάμε. Γελάμε και κοροϊδεύουμε γιατί έτσι παίρνουμε απόσταση από τη φρίκη του πολέμου. Δηλαδή από τον βίαιο θάνατο και τον απέραντο φόβο. Ξέρετε, όταν γελάς, κοιτάς από απέναντι τα γεγονότα. Σταματάς έστω για λίγο να φοβάσαι. Κι έτσι γίνεσαι ένας μικρός θεός.

Ρωσικά πλήγματα προκάλεσαν τον θάνατο τεσσάρων ανθρώπων στην Ουκρανία το βράδυ του Σαββάτου και σήμερα, ενώ ουκρανικές επιθέσεις στη Ρωσία και σε περιοχές που ελέγχει η Μόσχα είχαν ως αποτέλεσμα πέντε νεκρούς, σύμφωνα με τις αρχές των δύο χωρών.

Στην περιφέρεια του Ντνιπροπετρόφσκ, στην κεντροανατολική Ουκρανία, επιθέσεις με μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα και πυροβολικό στοίχισαν τη ζωή σε τρεις ανθρώπους. Δύο εξ αυτών σκοτώθηκαν σε επίθεση εναντίον «βιομηχανικής επιχείρησης» στο Κρίβι Ριχ, όπως ανακοίνωσε ο περιφερειακός στρατιωτικός κυβερνήτης Ολεκσάντρ Γκάνζα.

Στη Χερσώνα, στη νότια Ουκρανία, «ο εχθρός έριξε από μη επανδρωμένο αεροσκάφος έναν εκρηκτικό μηχανισμό», με αποτέλεσμα να σκοτωθεί «ένας άνδρας 48 ετών», δήλωσε μέσω Telegram ο Γιάροσλαβ Σάνκο, επικεφαλής της στρατιωτικής διοίκησης της πόλης που βρίσκεται κοντά στη γραμμή του μετώπου.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σημειώνεται ότι, το Κίεβο έχει εντείνει τους τελευταίους μήνες τα πλήγματά του κατά της Ρωσίας και των εδαφών που έχει καταλάβει η Μόσχα, χαρακτηρίζοντάς τα αντίποινα για τους καθημερινούς ρωσικούς βομβαρδισμούς που δέχεται το ουκρανικό έδαφος από την έναρξη της ρωσικής εισβολής τον Φεβρουάριο του 2022.

Στο Ενερχοντάρ, στην περιφέρεια της Ζαπορίζια που βρίσκεται υπό ρωσικό έλεγχο, τέσσερις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ενώ ένας ακόμη σκοτώθηκε από ουκρανικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος μέσου βεληνεκούς στην περιφέρεια της Σαμάρα, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις των ρωσικών αρχών.

Τα περιστατικά αυτά σημειώθηκαν λίγο πριν από τη συνάντηση στο Παρίσι μεταξύ χωρών συμμάχων του Κιέβου, όπου αναμένεται να συζητηθεί η περαιτέρω στήριξη προς την Ουκρανία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Το Κίεβο ζητά την άσκηση μεγαλύτερης πίεσης στη Μόσχα για τον τερματισμό της ρωσικής εισβολής, καθώς και την παροχή πρόσθετων μέσων για την ενίσχυση της αντιαεροπορικής άμυνας του, με στόχο την αναχαίτιση των πυραυλικών επιθέσεων που έχουν ενταθεί το τελευταίο χρονικό διάστημα.

Κάθε πρωί

Καταργούμε τα όνειρα

Κάθε πρωί

Χαιρετάμε τους χθεσινούς φίλους

Με αυτούς τους στίχους του Μανόλη Αναγνωστάκη αποχαιρέτησαν μετά τον αιφνίδιο θάνατό της, τη γιατρό και αγωνίστρια της αντιδικτατορικής δράσης Εύη Ντίνου, τα αγαπημένα της πρόσωπα, οι φίλοι της, οι συναγωνιστές της, οι συνάδελφοί της.

Η αναπάντεχη απώλειά της προκάλεσε θλίψη σε όσους τη γνώριζαν και την αγάπησαν. Η σεμνή παρουσία της και το σπάνιο ήθος της, η αξιόλογη δράση και η αγωνιστική μαχητικότητά της στα πέτρινα χρόνια της χούντας, η επιστημονική της κατάρτιση και η αφοσίωση της στην Ιατρική, αναδείκνυαν μια ξεχωριστή προσωπικότητα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Οι πολιτικές περιπέτειες της χώρας έχουν γεμίσει ατέλειωτες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας του τόπου, με ξεχωριστά γεγονότα και σημαντικούς πρωταγωνιστές. Την καχεκτική δημοκρατία της μετεμφυλιακής Ελλάδας, για να επικαλεστώ τον αείμνηστο Ηλία Νικολακόπουλο, διαδέχθηκε ένα σκληρό και ανερμάτιστο στρατιωτικό καθεστώς.

Στους αγωνιστές της αντιδικτατορικής δράσης, ξεχωριστή ήταν η συνδρομή και η συμβολή όλων εκείνων που πέρασαν κάτω από τα ραντάρ της δημοσιότητας. Η συμμετοχή τους στη μάχη κατά του χουντικού καθεστώτος, υπήρξε δυναμική. Πάλεψαν με πάθος, εντός και εκτός Ελλάδας, μένοντας αφανείς.

Και το κυριότερο, μετά την κατάρρευση της δικτατορίας τον Ιούλιο του 1974, οι αφανείς ήρωες παραδίδοντας μαθήματα ήθους και αξιοπρέπειας, δεν επιζήτησαν τη δόξα και πολύ περισσότερο την εξαργύρωση με αντάλλαγμα αξιώματα. Η επιλογή τους να μη διεκδικήσουν αντιδικτατορικά εύσημα, αν κάτι έδειχνε ήταν η ανιδιοτέλεια και η ταπεινότητα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Με άλλα λόγια ακολούθησαν σιωπηλά δίχως φανφαρισμούς και αυτοπροβολές τον δρόμο της ηθικής της ευθύνης, για να επικαλεστώ τον Μαξ Βέμπερ. Στην κατηγορία των ανθρώπων αυτών εντάσσεται η γιατρός Εύη Ντίνου, που πρόσφατα έφυγε απ’ τη ζωή.

Όσοι είχαν την τύχη να τη γνωρίσουν, καταλάβαιναν δίχως ιδιαίτερη προσπάθεια ότι η Εύη ήταν μια ψυχή ελεύθερη, αλύγιστη, υπερήφανη, συναισθηματική. Την ιδιοσυστασία της δεν ήθελες πολύ χρόνο να την αντιληφθείς. Εύκολα διαπίστωνες τη γήινη σχέση της με τη ζωή, την αξιοπρέπεια που τη διέκρινε, την ανιδιοτέλειά της, η οποία την καθιστούσε ξεχωριστή. Η εντιμότητά της διαπερνούσε όλη τη διαδρομή της.

Όταν ένας σπάνιος και σπουδαίος άνθρωπος φεύγει από κοντά μας, εύλογο είναι να μας καταβάλλουν η θλίψη και η οργή. Ετσι και εγώ οργίστηκα, βλέποντας για άλλη μια φορά πως η ζωή δεν είναι γενναιόδωρη και απλόχερη με όσους πραγματικά την αξίζουν. Με εκείνους που της δίνουν ουσιαστική υπόσταση.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Την Εύη Ντίνου τη γνώρισα από τον Δημήτρη Λιντζέρη, στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Τότε που το κύμα της προσδοκίας είχε εμποτίσει την κοινωνία μας. Νέοι τότε αναζητούσαμε τις δικές μας αλήθειες, έχοντας ο καθένας διαφορετικές καταβολές.

Η Εύη σεμνή, δεν διατυμπάνιζε την αντιδικτατορική της δράση, στην Ελλάδα και στην Ιταλία. Τη θεωρούσε ως ένα αυτονόητο χρέος, δίχως να αισθάνεται την ανάγκη να προβάλλει την αντίστασή της κατά της χούντας. Δείκτης αυτοσυνειδησίας και πίστης στα δημοκρατικά ιδεώδη.

Η Ελευθερία ήταν η αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ύπαρξης, για την Εύη. Χρειάστηκε πολύς χρόνος να ανακαλύψω τι υπήρχε πίσω από τη στοχαστική και αθόρυβη εικόνα της. Με το τσιγκέλι έβγαζα ένα-ένα τα γεγονότα εκείνα που σημάδεψαν ανεξίτηλα τη ζωή της. Παιδί της Ηπείρου, γεννήθηκε στα Γιάννενα.

Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών της χρόνων στην Ιατρική Σχολή Αθηνών, ήρθε σε επαφή με τους αντιδικτατορικούς πυρήνες της νεολαίας. Γίνεται ενεργό μέλος της αντιστασιακής ομάδας του Αλέκου Παναγούλη.

Η πολιτική περιπέτεια του πατέρα της, τη σημάδεψε. Με την εξάρθρωση των συναγωνιστών του Αλέκου Παναγούλη, ο πατέρας της Δημήτρης και η αδελφή της Ευτυχία συλλαμβάνονται. Ο πατέρας της παραπέμπεται σε δίκη μαζί με άλλους συντρόφους του, καταδικάζεται και φυλακίζεται στον Κορυδαλλό.

Η πολύκροτη δίκη του κορυφαίου αντιστασιακού, Αλέκου Παναγούλη, οδηγεί την Εύη στα βαθιά της αντιχουντικής δράσης. Οταν διαπίστωσε ότι την καταζητούν οι ΕΣΑτζήδες των συνταγματαρχών, με την παρακίνηση των συναγωνιστών της, διαφεύγει στο εξωτερικό. Μέσω Κωνσταντινούπολης βρέθηκε στη Ρώμη. Εκεί γίνεται μέλος του ΠΑΚ. Γνωρίζει τον Ανδρέα Παπανδρέου και συνεργάζεται μαζί του στις αντιδικτατορικές κινητοποιήσεις.

Την ίδια περίοδο ο Ανδρέας Παπανδρέου τη συστήνει στον Κώστα Σημίτη, ο οποίος είχε την ευθύνη των οργανώσεων του ΠΑΚ στην Ευρώπη. Την αφοσίωσή της στους αγώνες κατά της χούντας, το αγωνιστικό της σθένος, επικαλείτο συχνά ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης.

Στη Ρώμη γνωρίζει και συνεργάζεται με τον ιταλό πολιτικό και μετέπειτα πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας Σάντρο Περτίνι. Υπήρξε όπως ο ίδιος δήλωνε, πρότυπο αντιδικτατορικής αγωνίστριας. Στην πολιτική διαδρομή της Εύης Ντίνου, καταλυτική ήταν η επίδραση της Αμαλίας Φλέμινγκ. Η συμπόρευση μαζί της, επηρέασε σημαντικά την πολιτική και επιστημονική της σκέψη.

Μετά την κατάρρευση της δικτατορίας, η Εύη επιστρέφει στην Ελλάδα. Ως ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, συμμετέχει στις διεργασίες της 3ης του Σεπτέμβρη. Εκλέγεται στην πρώτη Κεντρική Επιτροπή του Κινήματος. Ολοκληρώνει τις σπουδές της και ξεκινά την αξιόλογη επιστημονική της διαδρομή ως οφθαλμίατρος, στο Τζάνειο Νοσοκομείο Πειραιά.

Οσοι τη γνώρισαν ως γιατρό, μιλούν για την επιστημονική της επάρκεια, την ανθρώπινη ευαισθησία της και το ήθος της. Δεν είναι λίγοι εκείνοι στον Πειραιά που επικαλούνται την αντίδρασή της, όταν επιχείρησαν να την ανταμείψουν. Δίχως δεύτερη κουβέντα, η απάντηση που έδινε ήταν, είμαι γιατρός. Δεν άφηνε κανένα περιθώριο για περαιτέρω συζήτηση.

Στο Τζάνειο εκείνη, στο Μεταξά ο Δημήτρης ειδικευόμενος στη γυναικολογία, έσμιξαν και συμπορεύτηκαν για 40 και πλέον χρόνια. Η κόρη τους Μίρκα, χρωμάτισε ανεξίτηλα τη ζωή τους.

Η Εύη Ντίνου υπήρξε μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Αποστρεφόταν την ελαφρότητα, την αυταρέσκεια, τους βερμπαλισμούς και τους φορμαλισμούς του παρελθόντος. Η φωτεινή διαδρομή της έδειχνε διαρκώς πως στον χώρο της πολιτικής δράσης και των ιδεών υπάρχουν άνθρωποι που δεν χάνουν την ψυχή τους. Αλλά και στην Ιατρική, οι λαμπροί επιστήμονες ξεχωρίζουν για την προσφορά και το ήθος τους.

Με το συναίσθημα της μνήμης ισχυρό, είμαι βέβαιος πως δεν θα τη λησμονήσουν ποτέ όσοι τη γνώρισαν, κρατώντας τη ζωντανή στη σκέψη και στην καρδιά τους.

Ο Γιώργος Πανταγιάς είναι σύμβουλος Στρατηγικής και Επικοινωνίας

Ο Χουλιάν Άλβαρες, ο επιθετικός της Αργεντινής βρήκε δίχτυα στο κρίσιμο παιχνίδι με την Ελβετία, χαρίζοντας στην ομάδα του ένα πολύτιμο αποτέλεσμα και την πρόκριση στην επόμενη φάση του Μουντιάλ.

Μετά το τέλος της αναμέτρησης, όμως, ο Άλβαρες άφησε στην άκρη την ένταση του αγώνα και μοιράστηκε μια τρυφερή στιγμή μακριά από το γήπεδο.

Ο 26χρονος ποδοσφαιριστής εμφανίστηκε να κρατά στην αγκαλιά του το μωρό του και να το βοηθά να κοιμηθεί, σε μια εικόνα που έγινε viral στα social media.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο Αργεντινός διεθνής απέδειξε για ακόμη μία φορά πως πίσω από τον πρωταγωνιστή των μεγάλων αγώνων υπάρχει και ο άνθρωπος, με τη συγκεκριμένη στιγμή να συγκινεί τους φίλους του ποδοσφαίρου.

https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/07/WhatsApp-Video-2026-07-12-at-17.01.22.mp4

Σε πολύωρη ταλαιπωρία μετατράπηκε το ταξίδι για δεκάδες επιβάτες του πρωινού δρομολογίου από τη Λάρισα προς την Αθήνα. Η αναχώρηση του τρένου είχε προγραμματιστεί για τις 07:30, ωστόσο η διαδρομή εξελίχθηκε σε μια εξαντλητική περιπέτεια για όσους είχαν επιβιβαστεί.

Μέχρι και τις 10:30 – ώρα κατά την οποία το τρένο θα έπρεπε ήδη να έχει φτάσει στον Σταθμό Λαρίσης – οι επιβάτες παρέμεναν καθηλωμένοι στη Λάρισα, χωρίς καμία εξέλιξη. Σύμφωνα με πληροφορίες, τότε ενημερώθηκαν από τους υπευθύνους ότι, λόγω φωτιάς σε βαγόνι, η μετακίνησή τους προς την πρωτεύουσα θα γινόταν τελικά με λεωφορεία.

Η ταλαιπωρία όμως δεν σταμάτησε εκεί. Η οδική μεταφορά αποδείχθηκε εξίσου δύσκολη, καθώς μέχρι και τις 16:30 το απόγευμα το λεωφορείο που μετέφερε τους επιβάτες δεν είχε ακόμη φτάσει στην Αθήνα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Συνολικά, οι ταξιδιώτες συμπλήρωσαν περίπου εννέα ώρες αναμονής και μετακίνησης από την προγραμματισμένη ώρα αναχώρησής τους, φτάνοντας έξι ώρες αργότερα από την προβλεπόμενη ώρα άφιξης. Η εξάντληση και ο εκνευρισμός ήταν διάχυτα, καθώς το ταξίδι από τη Θεσσαλία προς την πρωτεύουσα εξελίχθηκε σε δοκιμασία αντοχής.