Τα ΝΕΑ - Τεχνολογία

Η ελληνική μπασκετική κοινότητα αποχαιρετά τη θρυλική Μαρινέλλα, με τις κορυφαίες ομάδες της χώρας να εκφράζουν τη θλίψη τους για τον θάνατό της σε ηλικία 87 ετών.

Η Ελλάδα και ο καλλιτεχνικός κόσμος βυθίστηκαν στο πένθος με την είδηση του θανάτου της Μαρινέλλας στις 28 Μαρτίου, σε ηλικία 87 ετών.

Η σπουδαία τραγουδίστρια είχε ιδιαίτερη σχέση με το μπάσκετ και δεν έκρυψε ποτέ το ενδιαφέρον της για το άθλημα, παρακολουθώντας τους αγώνες όποτε της δινόταν η ευκαιρία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Μετά την ανακοίνωση του θανάτου της, το ελληνικό μπάσκετ της απηύθυνε τον ύστατο φόρο τιμής, τιμώντας τη μνήμη της με σεβασμό.

Συλλυπητήριες δηλώσεις εξέδωσαν ήδη οι Άρης, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός.

Η ανακοίνωση του Ολυμπιακού

«Η ΚΑΕ Ολυμπιακός εκφράζει τη θλίψη της για την απώλεια της σπουδαίας Μαρινέλλα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Μια εμβληματική μορφή του ελληνικού τραγουδιού, με τεράστια και διαχρονική καριέρα, που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στην τέχνη και στις καρδιές όλων μας.

Η ιδιαίτερη αγάπη της για το μπάσκετ θα τη συνοδεύει πάντα στη μνήμη μας.

Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους της».

Η ΚΑΕ Ολυμπιακός εκφράζει τη θλίψη της για την απώλεια της σπουδαίας Μαρινέλλα.

Μια εμβληματική μορφή του ελληνικού τραγουδιού, με τεράστια και διαχρονική καριέρα, που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στην τέχνη και στις καρδιές όλων μας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Η ιδιαίτερη αγάπη της για το μπάσκετ… pic.twitter.com/QsL2ogC6zx

— Olympiacos B.C. (@Olympiacos_BC) March 28, 2026

Η ανακοίνωση του Α.Σ Άρη

«Σε ηλικία 87 ετών, η μεγάλη ερμηνεύτρια του ελληνικού τραγουδιού, η Μαρινέλλα, πέθανε στο σπίτι της όπως ανακοίνωσε η οικογένεια της. Είχε υποστεί σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο πάνω στη σκηνή, στο Ηρώδειο τον Σεπτέμβριο του 2024.

Η Μαρινέλλα είχε συνδέσει το όνομά της με τη χρυσή περίοδο της Αυτοκρατορίας του ΑΡΗ, με συχνή παρουσία στις εξέδρες στο θρυλικό Παλέ δίπλα σε Γκάλη, Γιαννάκη, Φιλίππου, Σούμποτιτς και τα υπόλοιπα παιδιά της ομαδάρας του Γιάννη Ιωαννίδη, αλλά και με τα γνωστά ξεφαντώματα μετά από τεράστιες επιτυχίες και κατακτήσεις τίτλων.

“Με τον ΑΡΗ μας πάντα μπροστά…” τραγουδούσε η μεγάλη ερμηνεύτρια.

Μαρινέλλα δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ…».

Η ανακοίνωση του Παναθηναϊκού

«Η ΚΑΕ Παναθηναϊκός AKTOR αποχαιρετά με θλίψη τη Μαρινέλλα.

Η φωνή της έντυσε με συναίσθημα τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων και η απωλειά της αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στο χώρο της μουσικής και όχι μόνο.

Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους δικούς της ανθρώπους».

Η ΚΑΕ Παναθηναϊκός AKTOR αποχαιρετά με θλίψη τη Μαρινέλλα.

Η φωνή της έντυσε με συναίσθημα τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων και η απωλειά της αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στο χώρο της μουσικής και όχι μόνο.

Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους δικούς… pic.twitter.com/4TrRQgT5xf

— Panathinaikos BC (@Paobcgr) March 28, 2026

Δώδεκα τόνοι από σοκολάτες KitKat εξαφανίστηκαν στην Ευρώπη την περασμένη εβδομάδα, καθώς άγνωστοι δράστες έκλεψαν το φορτηγό που τις μετέφερε, σύμφωνα με ανακοίνωση της ελβετικής εταιρείας τροφίμων Nestlé.

Η εταιρεία ανέφερε ότι το φορτηγό, το οποίο μετέφερε 413.793 μπάρες από τη νέα σειρά KitKat, ξεκίνησε από την κεντρική Ιταλία με προορισμό την Πολωνία, όπου θα γινόταν η διανομή των προϊόντων σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Ωστόσο, το όχημα δεν έφτασε ποτέ στον τελικό του προορισμό.

Μέχρι στιγμής, τόσο το φορτηγό όσο και το πολύτιμο φορτίο παραμένουν άφαντα, ενώ η Nestlé δεν έχει αποκαλύψει το σημείο στο οποίο χάθηκαν τα ίχνη τους.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σε ξεχωριστή ανακοίνωση, η KitKat διευκρίνισε ότι οι χαμένες μπάρες μπορούν να εντοπιστούν μέσω ενός μοναδικού κωδικού παρτίδας. Όποιος σαρώσει τους συγκεκριμένους κωδικούς θα λάβει οδηγίες για το πώς να επικοινωνήσει με την εταιρεία.

«Αν και εκτιμούμε το εξαιρετικό γούστο των δραστών, το γεγονός παραμένει ότι η κλοπή φορτίων αποτελεί ένα αυξανόμενο πρόβλημα για επιχειρήσεις κάθε μεγέθους», ανέφερε χαρακτηριστικά η KitKat.

Η Καλαμάτα ήταν η μεγάλη νικήτρια του Super Cup, επικρατώντας με 1-0 του Ηρακλή στον τελικό που πραγματοποιήθηκε στο ΟΑΚΑ.

Η «Μαύρη Θύελλα» κατέκτησε το τρόπαιο στη δεύτερη συνεχόμενη διεξαγωγή του θεσμού, ολοκληρώνοντας με επιτυχία την παρουσία της στη διοργάνωση.

Ακολούθησαν πανηγυρικές στιγμές, με τους παίκτες και το τεχνικό επιτελείο να σηκώνουν το τρόπαιο και να γιορτάζουν την κατάκτηση του Super Cup.

Δείτε το βίντεο

Το μεταναστευτικό και η οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης, στη βάση του διεθνούς δικαίου, βρέθηκαν στο επίκεντρο της συνάντησης του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη με τον στρατάρχη Χαφτάρ και αξιωματούχους του καθεστώτος της Ανατολικής Λιβύης στη Βεγγάζη. Ο κ. Γεραπετρίτης επισκέφθηκε την πόλη για τα εγκαίνια του νέου ελληνικού προξενείου και, σε δήλωσή του μετά τις συναντήσεις, έκανε λόγο για ένα ιδιαίτερα θετικό κλίμα στις διμερείς σχέσεις.

«Σήμερα είναι μια ιστορική μέρα για την Ελλάδα, για τις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης, αλλά και για το αποτύπωμα της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή και τον κόσμο. Σήμερα εγκαινιάζουμε το νέο κτήριο του Γενικού Προξενείου μας στη Βεγγάζη, ένα κτήριο, το οποίο είναι πραγματικό κόσμημα για την περιοχή. Η ελληνική σημαία υψώνεται πλέον περήφανη εδώ, στο κέντρο της Βεγγάζης. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να αποτυπώνεται αυτή η σχέση και σε νέες σημαντικές υποδομές», δήλωσε ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών.

Ο κ. Γεραπετρίτης εξέφρασε θερμές ευχαριστίες προς την Ελληνική Κοινότητα της Βεγγάζης, η οποία, όπως ανέφερε, συνέβαλε καθοριστικά στην ανοικοδόμηση του Γενικού Προξενείου. «Εξακολουθούμε σήμερα να είμαστε η μόνη εκ των δύο χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διατηρεί Γενικό Προξενείο. Ιδιαίτερες ευχαριστίες και ευγνωμοσύνη στον κ. Κανάκη Μανδαλιό για την ανυπολόγιστη συνεισφορά του στην οικοδόμηση του Γενικού μας Προξενείου», πρόσθεσε.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Ενίσχυση διμερών σχέσεων και εμπορικών δεσμών

Αναφερόμενος στις επαφές του, ο υπουργός τόνισε ότι είχε την ευκαιρία να συναντήσει τους ανώτατους αξιωματούχους της ανατολικής Λιβύης, μεταξύ των οποίων τον στρατάρχη Χαφτάρ, τον πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Διεθνούς Συνεργασίας της Βουλής των Αντιπροσώπων, καθώς και τον πρόεδρο της Επιτροπής Δεσμευμένων Περιουσιακών Στοιχείων της Λιβύης. Όπως σημείωσε, οι συνομιλίες διεξήχθησαν σε ιδιαίτερα θετικό κλίμα, επιβεβαιώνοντας τη σταθερή πορεία ενίσχυσης των διμερών σχέσεων.

«Ιδιαίτερα, αποδώσαμε έμφαση στο κεφάλαιο που αφορά το διμερές εμπόριο. Σημαντικές ελληνικές επενδύσεις ήδη αναπτύσσονται στην ανατολική Λιβύη, αναδεικνύοντας τη μεγάλη σημασία της οικονομικής συνεργασίας. Η Λιβύη είναι η πιο κοντινή χώρα της Μεσογείου προς την Ελλάδα και είναι εξαιρετικά σημαντικό να αναπτύσσονται αυτές οι εμπορικές δραστηριότητες», υπογράμμισε ο υπουργός.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Συνεργασία για την αντιμετώπιση της παράτυπης μετανάστευσης

Ο κ. Γεραπετρίτης αναφέρθηκε επίσης στο ζήτημα της καταπολέμησης της παράτυπης μετανάστευσης, επισημαίνοντας τη σημασία της συνεργασίας με τη Λιβύη. «Υπάρχει μια καλή συνεργασία, η οποία θα αναβαθμιστεί ακόμη περισσότερο και με ανταλλαγή τεχνογνωσίας και με την παροχή μέσων και υποδομών, έτσι ώστε να μπορεί να ελεγχθεί το φαινόμενο», είπε.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Τόνισε ότι η Λιβύη βρίσκεται σε μια γεωγραφικά δύσκολη περιοχή, όπου ενδημούν πόλεμοι και ένοπλες συρράξεις, γεγονός που καθιστά τον έλεγχο των μεταναστευτικών ροών ιδιαίτερα απαιτητικό. «Η Ελλάδα θα συμβάλλει στο κεφάλαιο αυτό, όπως και η Ευρωπαϊκή Ένωση», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών με βάση το διεθνές δίκαιο

Ο υπουργός Εξωτερικών σημείωσε ότι κατά τις συναντήσεις του αναδείχθηκε η κοινή βούληση για προώθηση της οριοθέτησης μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης όσον αφορά τις θαλάσσιες ζώνες, ειδικότερα την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και την υφαλοκρηπίδα. «Με βάση το Διεθνές Δίκαιο, είναι σημαντικό χώρες γειτονικές, χώρες που μοιράζονται τη Μεσόγειο, να μπορούν να έχουν αυτή τη συνεργασία, ιδιαίτερα σε εποχές εξαιρετικά δύσκολες, με πολέμους που μαίνονται στην περιοχή μας, με μια Μέση Ανατολή που φλέγεται», ανέφερε.

Ολοκληρώνοντας, ο κ. Γεραπετρίτης υπογράμμισε ότι Ελλάδα και Λιβύη πρέπει να διατηρήσουν και να ενισχύσουν περαιτέρω το επίπεδο των σχέσεών τους. «Τον τελευταίο χρόνο έχουμε ιδιαίτερα αναβαθμίσει τη σχέση με τις επισκέψεις που έχουμε ανταλλάξει. Πρόθεσή μας είναι η Ελλάδα να είναι ενεργητικά παρούσα στη Λιβύη και για αυτό θα μεριμνήσουμε», κατέληξε ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών.

Αυτό που τη μαγεύει είναι το πώς μεταμορφώνεται το γάλα σε τυρί. «Πάντα νιώθω δέος βλέποντας αυτή τη διαδικασία – και παρά το γεγονός ότι έχω φτιάξει πολύ τυρί… Είμαι σαν παιδί όταν φτιάχνω τυρί». Συζητάμε με την κάτοχο του τίτλου της κορυφαίας τεχνίτριας στη Γαλλία (ΜΟF) στον τομέα της τυροκομίας Λετισιά Γκαμπορί (Laëtitia Gaborit). Συναντηθήκαμε στη γαλλική πρεσβεία όταν ήρθε στη χώρα μας στο πλαίσιο της εβδομάδας γαλλικής γαστρονομίας «MERCI CHEF», όπου συμμετείχε, μαζί με άλλους επτά βραβευμένους γάλλους σεφ.

Η Λ. Γκαμπορί συμμετείχε σε διάφορες εκδηλώσεις και εργαστήρια παρουσιάζοντας τα γαλλικά τυριά, τη σχέση τους με τα ελληνικά, «παντρεύοντάς» τα με ελληνικά κρασιά…

Η γαλλίδα σεφ κατέκτησε τη διάκριση της κορυφαίας τεχνίτριας στη Γαλλία στον τομέα της τυροκομίας σε πολύ νεαρή ηλικία. Ακόμα και σήμερα, 19 χρόνια μετά, κατέχει το ρεκόρ της νεότερης βραβευμένης κορυφαίας τεχνίτριας της Γαλλίας στον τομέα των τυριών. Είναι, επίσης, από τις λίγες γυναίκες που έχουν κερδίσει τον τίτλο του «καλύτερου τεχνίτη» τόσο στην κουζίνα όσο και στη ζαχαροπλαστική. «Οι γυναίκες εκπροσωπούνται ελάχιστα, αν και πιστεύω ότι έχουν τη θέση τους. Και γι’ αυτό είναι μεγάλη μου τιμή», απαντά στην παρατήρησή μας. Πόσω μάλλον όταν η βράβευσή της αφορά κάτι που θεωρείται εθνικό προϊόν για τη χώρα της, τα διάσημα γαλλικά τυριά. «Είναι αλήθεια ότι η Γαλλία λέγεται συχνά “χώρα του τυριού”», απαντά. «Εχουμε τυριά πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Και αυτό είναι που αποτελεί τον τυροκομικό μας πλούτο. Είναι μέρος της ιστορίας μας. Είναι ένα πολύ σημαντικό γαστρονομικό κληροδότημα της Γαλλίας».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η πρώτη μας ερώτηση αφορά το καλό τυρί, πώς μπορεί να το ορίσει κανείς. Η Λ. Γκαμπορί είναι απόλυτη στην απάντησή της: «Καλό τυρί είναι αυτό που μας αρέσει! Ο καθένας μας έχει διαφορετικές προτιμήσεις και γούστα. Μπορεί σε εμένα να αρέσει κάποιο συγκεκριμένο και σε εσάς κάποιο άλλο». Και ποια είναι η σωστή ώρα να το απολαύσει κανείς; Μετά το φαγητό σκέτο, όπως γίνεται στη Γαλλία, ή μαζί με το γεύμα ή μαγειρεμένο, όπως το συνηθιζόταν στην Ελλάδα; Διορθώνει ευγενικά την άγνοιά μας λέγοντάς μας πως η κατάσταση δεν είναι πια έτσι ακριβώς. «Στη Γαλλία τα πράγματα έχουν εξελιχθεί πολύ. Ιστορικά, ναι, έχετε δίκιο, το πλατό με τα τυριά συνήθιζε να σερβίρεται στο τέλος ενός γεύματος. Εδώ και λίγο καιρό, όμως, αυτό έχει αρχίσει να αλλάζει σιγά σιγά. Το τυρί είναι ένα προϊόν που τρώγεται εύκολα ανά πάσα στιγμή, μπορεί να καταναλωθεί τόσο το πρωί όσο και το μεσημέρι ή ως απογευματινό σνακ. Για παράδειγμα, ο γιος μου, από μικρός, τρώει τυρί για απογευματινό. Οταν πηγαίνει σε παιδικά πάρτι γενεθλίων, δεν τρώει τούρτα, ζητάει τυρί. Αυτό εκπλήσσει μεν τους γονείς των φίλων του, αλλά…», λέει χαμογελώντας. Η ίδια, όπως εξομολογείται, το απολαμβάνει με το απεριτίφ, στην αρχή του γεύματος, ή το πρωί ή ως απογευματινό σνακ. «Στη Γαλλία αλλάζουν τα πράγματα στην κατανάλωση τυριού. Δεν το γευόμαστε μόνο στο τέλος του γεύματος. Προσπαθούμε να “ανοίξουμε” λίγο τον τρόπο που απολαμβάνουμε το τυρί. Για παράδειγμα, υπάρχουν γεύματα μόνο με τυρί, κάνουμε γευσιγνωσίες, συνδυασμούς (pairings) με ένα ποτό ή με φαγητά.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Υπάρχουν επίσης, κι αυτό είναι κάτι που λατρεύουμε στη Γαλλία, πολλά μπαρ ή in εστιατόρια που σερβίρουν πλατό με τυρί ή αλλαντικά και τυρί. Νομίζω ότι αντιγράφουμε με κάποιο τρόπο αυτό που συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο. Σήμερα βάζουμε το τυρί σχεδόν παντού, ακόμα και στην κουζίνα, όλο και περισσότερο – όπως το κάνετε και στην Ελλάδα. Πολλά από τα τυριά σας εξάλλου προσφέρονται για μαγείρεμα. Εμείς, στη Γαλλία, από την άλλη, έχουμε πάρα πολλά τυριά “δίσκου” για γευσιγνωσία, δηλαδή τυριά που προορίζονται για να τα απολαύσεις σκέτα».

«Λατρεύω τις σαλάτες με φέτα»googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Αγαπημένα της τυριά «είναι πολλά. Στην πραγματικότητα, έχουμε πάρα πολλά τυριά και μου είναι δύσκολο να διαλέξω». Μάλιστα, όπως λέει, είναι και θέμα στιγμής. Μπορεί μια δεδομένη στιγμή να της αρέσει ένα και μια άλλη κάποιο άλλο. «Αγαπώ πάρα πολύ όλα τα τυριά για να πω ποια μου αρέσουν περισσότερο», καταλήγει. «Αρκεί να μην έχουν ελαττώματα, αρκεί να έχουν παρασκευαστεί σωστά». Γνωρίζει τα ελληνικά τυριά και, όπως λέει, είναι καλά όσα έχει δοκιμάσει. «Κάποιες φορές λείπει η ποικιλία, αλλά αυτό απλώς έχει να κάνει με τον τόπο». Ξεχωρίζει τη γραβιέρα, τη φέτα («αγοράζω πολύ το καλοκαίρι, γιατί λατρεύω τις σαλάτες με φέτα») και κάποια πρόβεια με σφικτή υφή που της αρέσουν – όχι τόσο, όμως, τα «καπνιστά». Αλλά, όπως επαναλαμβάνει, «όλα εξαρτώνται από τη στιγμή που τα απολαμβάνεις».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η ίδια ξεκίνησε από πολύ νεαρή ηλικία την ενασχόλησή της με το τυρί. Γιατί; Μας αιφνιδιάζει λέγοντας ότι μισεί το γάλα και πως «είχα μια μητέρα που δεν της άρεσε καθόλου το τυρί, δεν άντεχε τη μυρωδιά του».

Ομως, συνεχίζει, «είχα και έναν πατέρα που δούλευε σε τυροκομείο – ήταν απλός εργάτης, χωρίς εξειδίκευση. Ζούσαμε στη Βαντέ, στις ακτές του Ατλαντικού, στη δυτική πλευρά της Γαλλίας. Στις διακοπές, πηγαίναμε συχνά στο βουνό – στον κεντρικό ορεινό όγκο ή στα Πυρηναία. Και με τον πατέρα μου επισκεπτόμασταν τους τυροκόμους. Αυτή η επαφή με τους παραγωγούς με έπεισε για την επιλογή μου να ασχοληθώ με το τυρί. Γιατί ναι μεν, όταν επισκεπτόμουν τον πατέρα μου στο τυροκομείο, με έλκυε αυτό το προϊόν, αλλά κατά τη διάρκεια των διακοπών αυτές οι συζητήσεις με τους παραγωγούς… Μου αρέσει, ξέρετε, η ανθρώπινη επικοινωνία. Και το τυρί είναι μια αφορμή για παρέα, για μοίρασμα. Μια πολύ ευχάριστη γαστρονομική στιγμή – αν φυσικά σου αρέσει το τυρί».

Ετσι αποφάσισε να σπουδάσει αυτό το αντικείμενο. Απέκτησε ένα πρώτο πτυχίο τεχνικού γαλακτοκομίας και, στη συνέχεια, δεύτερο πτυχίο παραγωγής – εμπορίας τυροκομικών προϊόντων. Ξεκίνησε την επαγγελματική της σταδιοδρομία 21 ετών, αρχικά ως στέλεχος εμπορικού τμήματος και στη συνέχεια στο λιανεμπόριο ως υπεύθυνη τμήματος γαλακτοκομικών προϊόντων. Μετά, δούλεψε στον χώρο της παραδοσιακής τυροκομίας, στο πλευρό του σημαντικού γάλλου τυροκόμου Gabriel Brachelet, όπου και έμαθε τα μυστικά του επαγγέλματος. «Οταν είπα στον πατέρα μου ότι θέλω να ασχοληθώ με το τυρί, είπε “ωχ, όχι”. Αλλά του απάντησα: “Μπαμπά, δεν θα είμαι απλή εργάτρια, θα σπουδάσω και θα φτάσω ψηλά”. Και όταν κέρδισα το 2007 τον τίτλο της “καλύτερης τεχνίτριας της Γαλλίας”, εκείνος ένιωσε τεράστια ικανοποίηση και περηφάνια γιατί τόλμησα να πω “ναι, θα συνεχίσω, θα ασχοληθώ με το τυρί”. Αλλά θα προχωρήσω πιο μακριά σε αυτόν τον τομέα», διηγείται η ίδια.

«Σημασία έχει το πάθος»

Τι θα έλεγε εκείνη αν το παιδί της, ο 13χρονος Ογκίστ, ήθελε, με τη σειρά του, να ακολουθήσει το επάγγελμά της; «Λατρεύει το τυρί – για την ακρίβεια, του αρέσουν όλα τα τυριά. Προς το παρόν δεν θέλει να ακολουθήσει το επάγγελμά μου. Αν όμως θελήσει, θα χαρώ να τον “συνοδεύσω” για να του δείξω τα πάντα. Αυτό που έχει σημασία είναι το πάθος. Αυτό που θέλω να του μεταδώσω δεν είναι απαραίτητα το πώς να το κάνει, αλλά να του εμπνεύσω την επιθυμία να προχωρήσει πιο μακριά, να ψάχνεται, να είναι περίεργος.

Γιατί το πάθος περνά από την περιέργεια και την αγάπη για το προϊόν και από την αγάπη για τους ανθρώπους που το παράγουν. Μετά, θα είμαι εκεί αν θέλει να ασχοληθεί με τον τομέα του τυριού. Και θα το κάνω με μεγάλη χαρά, γιατί θεωρώ ότι είναι ένα πολύ όμορφο επάγγελμα και, προσωπικά, το απολαμβάνω πολύ. Οπότε, αν αυτό τον κάνει ευτυχισμένο, ναι, θα τον συνοδεύσω και θα τον υποστηρίξω στην επιλογή του σε κάθε περίπτωση», απαντά.

Σήμερα η ίδια δεν φτιάχνει πια δικό της τυρί – «παρά μόνο για ευχαρίστηση» –, συνεργάζεται με μικρούς παραγωγούς και δραστηριοποιείται με διάφορους τρόπους στον χώρο της τυροκομίας. Μεταξύ άλλων, παρέχει προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης σε εργαζομένους τυροκομείων και σπουδαστές καθώς και υπηρεσίες συμβουλευτικής και κατάρτισης σε επιχειρήσεις εμπορίας τυροκομικών προϊόντων.

Τι θα συμβούλευε έναν νέο που θα ήθελε να γίνει μικρός παραγωγός τυριού; «Να προσπαθήσει να κάνει ωραία προϊόντα – και δεν εννοώ, φυσικά, όμορφα οπτικά, εννοώ καλά προϊόντα. Το μυστικό είναι καθαρή δουλειά, σωστή εγκατάσταση, καλός εξοπλισμός. Θα πρέπει να κάνει σεμινάρια και πρακτική άσκηση. Το επόμενο βήμα είναι να προσπαθήσει να βρει το δικό του στυλ, να βάλει τη δική του σφραγίδα – και να μη φοβηθεί να ζητήσει καθοδήγηση από επαγγελματίες ούτε να τον τρομάζει η κριτική, θετική ή αρνητική. Ετσι θα βελτιώνεται διαρκώς».

Θεωρεί ότι δεν οδηγεί πουθενά το να φτιάχνει κάποιος σήμερα «μέσης κατηγορίας», μέτρια δηλαδή, τυριά, εκτός αν είναι πολύ φθηνά. Εξηγεί: «Οι μεγάλες βιομηχανίες παράγουν μεγάλες ποσότητες μειώνοντας το κόστος και έχοντας τη δυνατότητα να πουλούν φτηνά. Υπάρχουν κάποιοι λοιπόν που το κάνουν πολύ καλά και τροφοδοτούν τον κόσμο – κι αυτό είναι καλό. Αν θέλει κάποιος μικρός παραγωγός να ξεκινήσει τώρα, θα πρέπει να ανεβάσει τον πήχη – να προσφέρει πραγματική ποιότητα σε μια τιμή λογική σχετικά με τη δουλειά που απαιτείται, μια τιμή που να του επιτρέπει να ζήσει. Είναι ένα επάγγελμα, ξέρετε, που απαιτεί πολλή δουλειά, αμέτρητες ώρες εργασίας. Η γεωργία και η κτηνοτροφία είναι, ούτως ή άλλως, πολύ δύσκολοι τομείς. Αν δεν μπορείς να ζήσεις από αυτό, δεν αξίζει τον κόπο. Πρέπει να κάνεις το επάγγελμα που αγαπάς αλλά και να βιοπορίζεσαι από αυτό. Και αυτό είναι σημαντικό. Από την άλλη πλευρά, αν θέλει κανείς να ζήσει από αυτό και να κάνει πωλήσεις, θα πρέπει να έχει εξαιρετική ποιότητα. Πρέπει, επίσης, και να γνωρίζει κανείς το πώς πουλάει ένα προϊόν. Το ζητούμενο δεν είναι ένα όμορφο, υπερβολικά όμορφο προϊόν αλλά ένα καλό προϊόν».

Ξαρμυρίζοντας τον μπακαλιάρο, τέχνη στην οποία δεν διαθέτω μπακαλορεά, μού ‘ρθε στον νου ο Λαφαζάνης στη γνωστή φωτό με τον Χαμενεΐ. Σκέφτηκα πως ήθελε να κρυφτεί ο άνθρωπος, αλλά δεν τον άφησε η χαρά του κατά του ιμπεριαλισμού. Και, με ετούτη την έννοια, ο Λαφαζάνης είναι τουλάχιστον ειλικρινής, αυτή τη φορά, εφόσον την προηγούμενη δεν πρόλαβε να εκφράσει τον βαθύτερο εαυτό του κάνοντας το τελικό ντου στο νομισματοκοπείο. Τώρα θα πεις τι δουλειά έχει ένας λεβέντης που ήταν κατά της χούντας να υποστηρίζει δημοσία και να διαδηλώνει υπέρ ενός αγιατολάχ, εκατό φορές χειρότερο από τον κάθε Παπαδόπουλο, που σκότωσε, προ μηνών, χιλιάδες κόσμο και καταπίεζε οικτρά ενενήντα εκατομμύρια Ιρανούς; Δεν έχει σημασία. Το ότι το Ιράν είναι κατά της Δύσης, αρκεί. Κάθε Πέρσης και καλύτερα, δεν λέει η παροιμία;

Εξάλλου περάσαμε στον σουρεαλισμό προ πολλού και θα δούμε και άλλα νόστιμα διότι έχουμε να κάνουμε με περιπτώσεις κλινικής ροπής προς τους απανταχού λούζερς, είτε είναι ζηλωτές μουσουλμάνοι είτε είναι Κουφοντίνες, Μουφοντίνες, Πούτιν και φύλαρχοι της Αφρικής, Αλβανικά Εμιράτα και Σουηδικές Αραβίες. Η απόγνωση και η μη δημοσκοπική κι εκλογική απόδοση, τόσα χρόνια, η πολιτική αποτυχία και η απόσχιση από την πραγματικότητα οδηγεί σε παρανοϊκούς δρόμους.

Επειτα ο Λαφαζάνης κάνει ό,τι θα ήθελαν να κάνουν δημοσία κι άλλοι απελπισμένοι του ιδεολογικού του χώρου, αλλά κρατιούνται ακόμα, ή το λένε διστακτικά, ενοχικά, έμμεσα και ντροπαλά. Ομως σε λίγο θα απελευθερωθούν κι αυτοί κραυγάζοντας υπέρ των αγιατολάχ, για να φύγουνε από μέσα τους τα κακά δαιμόνια. Να ξαλαφρώσουν, οι άνθρωποι. (Εδώ, όμως, θέλουν χωρισμό εκκλησίας – κράτους).

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Καθότι κι επιπλέον και διότι οι ψεκασμοί συνεχίζονται πανταχόθεν με μεγάλη ένταση και με πυκνά εκνεφώματα. Δύσκολο να αντέξει κανείς, να μην υποκύψει στον παραλογισμό, στο πείσμα και στην υπερβολή, δύσκολο να δει καθαρά ακόμα και τα πιο τα προφανή όταν το ιδεολόγημα έχει γίνει ψύχωση και το εγώ βρίσκεται σε απόγνωση, περνάει κρίση ηλικίας και ψάχνει αγωνιωδώς για την πασαρέλα της καταξίωσης, πάση θυσία. Τότε ξεφεύγει, κανείς, εύκολα, κι όχι τα στερνά δεν τιμούν τα πρώτα, αλλά καθώς λέει και η παροιμία, η ιερόδουλη όσο γερνάει τόσο πιο πολύ ξετσιπώνεται.

Δεν μπορούν κάποιοι άνθρωποι να κρατηθούν ούτε στα όρια μιας στοιχειωδώς αξιοπρεπούς πολιτικής λογικής. Κατά κάποιον περίεργο τρόπο ορισμένοι έχουν πια αλλοφρονήσει κι έχουν εξωθηθεί μόνοι τους στα άκρα και στο πολιτικό περιθώριο – λόγω απελπισίας μπορούν πλέον να υποστηρίξουν οτιδήποτε εξωφρενικό κι έξω, πολύ μακριά, από τα όρια ακόμα και της ίδιας της υποτιθέμενης ιδεολογίας τους που τους εξασφάλιζε κάποια αποδοχή.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Εχουν παρασυρθεί λόγω μακροχρόνιας αδυναμίας, παροπλισμού και αλαζονείας, διολισθαίνουν στην ακρότητα και στην υπερβολή. Διότι το να υποστηρίζεις τώρα δημοσίως τους αγιατολάδες, ως προοδευτικός, δεν απέχει και πολύ από το να βάζεις τον Μιχαλολιάκο πρόεδρο στο Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών ή τον Κασιδιάρη επικεφαλής του Ιδρύματος Πουλαντζά. (Ολα μπορούν να συμβούν κάποτε – διότι ποιος περίμενε, σε άλλες εποχές, το σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ;) Δεν μιλάμε για τη φαιδρή υπόθεση Σοφούλη – Σκλάβαινα, αλλά για κάτι πολύ πιο αιματηρό, αν σκεφτείς πως, όπου πήραν την εξουσία οι μουσουλμάνοι σε στυλ Χομεϊνί και Χαμένη, τους πρώτους που κατέσφαξαν ήταν οι αριστεροί και οι κομμουνιστές, τους οποίους κυριολεκτικά εξαφάνισαν.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Αλλά είναι τόσο μεγάλο το πάθος των τελευταίων κατά της Δύσης που ως πρόβατα επιστρέφουν αενάως επί σφαγή, ίσως για να αγιάσουν. (Μάρτυρες κι αυτοί;). Υποστηρίζουν, για άλλη μια φορά, θρησκευτικά καθεστώτα που είναι πέντε φορές πιο ολοκληρωτικά από οποιονδήποτε ολοκληρωτισμό. Αλλά είπαμε: η τύφλωση δεν πάει στα βουνά και είναι μεγάλη η ιδεολογική αμηχανία και ο κυνισμός του εκάστοτε Μελανό, ή Λαφαζάνη που προτιμούν αλαλάζοντας το αποθανώ η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων παρά να ανέχονται τη Δύση. Και τι κακό, άραγε, τους έχει κάνει η Δύση, που τους έφτιαξε ανθρώπους και Ευρωπαίους; Να, ένα δύσκολο ερώτημα για αγνώμονες.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Κάθε πέρσι και καλύτερα, κάθε Πέρσης και χειρότερα. Κι αφού, λοιπόν, υποστήριξαν τους λούζεις της Χαμάμ, τώρα υποστηρίζουν τους χαμένους του Χαμένη, και γενικά οποιαδήποτε αποτυχημένη μιζέρια υπάρχει όπου γης. Κατά βάθος δεν είναι ιδεολογικό, αλλά μάλλον ένας ερεβώδης μιζεραμπιλισμός που εμπνέεται πάντα από το χειρότερο, το πιο χθαμαλό, το πλέον αποτυχημένο, φτωχομπινεδιάρικο και έωλο. Είναι εκείθεν της όποιας ιδεολογίας, έχει ψυχική καταγωγή και τρέχα να βρεις άκρη στην παιδική ηλικία και στα Ιοκάστεια μπερδέματα.

Αλλιώς, πώς να το εξηγήσεις; Δεν ερμηνεύεται με καμιά πολιτική θεωρία και λογική, είναι κάτι σκοτεινότερο, ίσως νοσηρά ναρκισσιστικό, σχεδόν ακατάληπτο: να υποστηρίζεις δημοσία ό,τι σε απομονώνει και δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να βοηθήσει τη χώρα σου. (Θα πεις: και ποιος σου είπε ότι θέλουν να βοηθήσουν την ίδια τους τη χώρα; Μην είσαι αφελής).

Κρατήθηκε, επομένως, τόσον καιρό ο άνθρωπος να μη διαδηλώσει με φωτογραφία του Πούτιν, ή του Μαδούρο, αλλά με τον θάνατο του Χαμενεΐ ξεπεράστηκαν τα όρια. Δικαίωμά του και το χάρηκε. Δημοκρατία έχουμε εξάλλου και ο μπακαλιάρος θέλει ξαρμύρισμα.

Ο πόλεμος στο Ιράν θα συνεχιστεί άλλες 2-4 εβδομάδες, φέρεται να δήλωσε ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο τους ομολόγους του της G7, σύμφωνα με το Axios. «Μπορούμε να πετύχουμε τους στόχους μας και χωρίς χερσαίες δυνάμεις», τόνισε χθες ο ίδιος με το πέρας της συνόδου στο Παρίσι, κάνοντας παράλληλα λόγο για «ενδείξεις προθυμίας από το ιρανικό σύστημα – ό,τι έχει απομείνει από αυτό – να συζητήσει για ορισμένα πράγματα». «Αναμένουμε περαιτέρω διευκρινίσεις ως προς το με ποιους θα μιλήσουμε για τις διαπραγματεύσεις με το Ιράν», προσέθεσε.

Λίγες ώρες νωρίτερα, ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών Γιόχαν Βάντεφουλ ανέφερε ότι ΗΠΑ και Ιράν είχαν μέχρι τώρα συνομιλίες μέσω τρίτων, αλλά πολύ σύντομα εκπρόσωποι των δύο πλευρών θα συναντηθούν στο Πακιστάν. Ο Τζέι Ντι Βανς «αναμένεται να είναι ο κορυφαίος διαπραγματευτής των ΗΠΑ σε πιθανές ειρηνευτικές συνομιλίες», αναφέρει το Axios, αποκαλύπτοντας τεταμένη τηλεφωνική συνομιλία του αμερικανού αντιπροέδρου με τον ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, κατηγορώντας τον ότι «πούλησε» στον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ την ιδέα ενός «εύκολου» πολέμου κατά του Ιράν και ανατροπής του θεοκρατικού καθεστώτος. Με τον πόλεμο να συμπληρώνει σήμερα έναν μήνα, οι υπηρεσίες πληροφοριών του ισραηλινού στρατού αμφιβάλλουν όλο και περισσότερο για το εάν οι σφοδρές αεροπορικές επιθέσεις θα ανατρέψουν άμεσα το ιρανικό καθεστώς – εκτίμηση που φαίνεται να ενισχύει σχέδια για χερσαία επίθεση.

Σύμφωνα με την «Wall Street Journal» και το Axios, ο Λευκός Οίκος και το υπουργείο Αμυνας εξετάζουν το ενδεχόμενο αποστολής άλλων τουλάχιστον 10.000 στρατιωτών στη Μέση Ανατολή τις επόμενες ημέρες. Οι δε Σαουδάραβες επιβεβαίωσαν δημοσίευμα των «New York Times» ότι ο πρίγκιπας διάδοχος της Σαουδικής Αραβίας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν προέτρεψε τον πρόεδρο Τραμπ όχι να μη διακόψει τον πόλεμο εναντίον του Ιράν αλλά να τον «εντατικοποιήσει», θεωρώντας τον «ιστορική ευκαιρία» για την αναδιαμόρφωση της Μέσης Ανατολής.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σύμφωνα πάντως με δημοσίευμα των «Financial Times», ο ισραηλινός στρατός είναι ολοένα και πιο επιφυλακτικός ως προς το αν η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν θα είναι εφικτή τις επόμενες εβδομάδες, θέτοντας υπό αμφισβήτηση έναν από τους βασικούς πολεμικούς στόχους του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, καθώς η Ισλαμική Δημοκρατία δείχνει την ικανότητά της να αντέχει τους έντονους βομβαρδισμούς.

Οι ΗΠΑ «μπορούν να επιβεβαιώσουν με βεβαιότητα την καταστροφή μόνο του ενός τρίτου περίπου του τεράστιου πυραυλικού οπλοστασίου του Ιράν», γράφει το πρακτορείο Reuters, ενώ «περισσότεροι από 850 πύραυλοι Tomahawk έχουν εκτοξευθεί μέσα σε μόλις τέσσερις εβδομάδες, προκαλώντας ανησυχία σε αξιωματούχους του Πενταγώνου», τονίζει η «Washington Post».

Με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να δηλώνει ότι θέλει να σταματήσει τις εχθροπραξίες, η ισραηλινή αεροπορία έδωσε προτεραιότητα στο χτύπημα στρατιωτικών στόχων τις επόμενες ημέρες έναντι εκείνων που έχουν σχεδιαστεί για να αποσταθεροποιήσουν άμεσα το καθεστώς, σύμφωνα με άτομα που γνωρίζουν το θέμα. Χθες, σε μια επικίνδυνη κλιμάκωση, εξαπέλυσε πλήγματα κατά εγκατάστασης επεξεργασίας ουρανίου και ενός αντιδραστήρα βαρέος ύδατος στο Κεντρικό Ιράν, με τις Αρχές της Τεχεράνης να αναφέρουν ότι δεν υπήρξε διαρροή ραδιενέργειας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Αμεση παύση των επιθέσεων κατά αμάχων και μη στρατιωτικών υποδομών ζήτησαν οι ΥΠΕΞ της G7, επαναλαμβάνοντας την ανάγκη αποκατάστασης της ασφαλούς και ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ. «Η επιβολή τελών από το Ιράν δεν θα γινόταν αποδεκτή», τόνισε ο Μάρκο Ρούμπιο, καλώντας τις χώρες που επηρεάζονται περισσότερο να προετοιμαστούν για μια μεταπολεμική αποστολή διασφάλισης της ναυσιπλοΐας στα Στενά. Χθες, σε μια ασυνήθιστη κίνηση, η Τεχεράνη μπλόκαρε τη διέλευση δύο κινεζικών εμπορικών πλοίων.

Θύμα χάκερ ο διευθυντής του FBI

Ομάδα χάκερ που συνδέεται με το Ιράν ανέλαβε χθες την ευθύνη για την παραβίαση προσωπικών e-mails του διευθυντή του FBI Κας Πατέλ, δημοσιεύοντας φωτογραφίες του διευθυντή της ομοσπονδιακής αστυνομίας και άλλα έγγραφα στο Διαδίκτυο. Tα δεδομένα «είναι ιστορικού χαρακτήρα και δεν περιλαμβάνουν κυβερνητικές πληροφορίες», ανέφερε εκπρόσωπος του FBI.

Ακριβώς στις οκτώμισι το βράδυ του Σαββάτου (28/3/26), το εμβληματικό μνημείο της Ακρόπολης βυθίστηκε στο σκοτάδι. Δεν πρόκειται για κάποια βλάβη, αλλά για μια συμβολική κίνηση με παγκόσμιο αντίκτυπο. Φέτος, η «Ώρα της Γης», η μεγαλύτερη συμμετοχική εκστρατεία του WWF για το περιβάλλον, γιορτάζει μια σημαντική επέτειο: 20 χρόνια δράσης και ευαισθητοποίησης.

​Για δύο δεκαετίες, σύμφωνα με την οργάνωση, εκατομμύρια πολίτες, πολιτικοί, φορείς και επιχειρήσεις σε περισσότερες από 80 χώρες ενώνονται, σβήνοντας τα φώτα για μία ώρα. Αυτά τα 60 λεπτά συσκότισης αποτελούν μια ισχυρή υπενθύμιση ότι η φύση και το κλίμα είναι αλληλένδετα και ότι η προστασία του κοινού μας σπιτιού, του πλανήτη, είναι επείγουσα ανάγκη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Το διακύβευμα είναι σήμερα πιο κρίσιμο από ποτέ. Η πρόσφατη έκθεση «Ζωντανός Πλανήτης 2024» του WWF αποκάλυψε το σημείο καμπής στο οποίο βρισκόμαστε, με τους πληθυσμούς της άγριας ζωής να καταγράφουν κατακόρυφη μείωση 73% παγκοσμίως. Η κλιματική αλλαγή και η απώλεια της φύσης απειλούν την ίδια τη ζωή, καθιστώντας τη συλλογική δράση απαραίτητη για ένα βιώσιμο μέλλον.

Ο Αλέκος Βοσνιάδης συνεχίζει να γράφει ιστορία με την Καλαμάτα, καταρρίπτοντας ακόμη ένα εντυπωσιακό ρεκόρ. Ο έμπειρος τεχνικός βρίσκεται πλέον σε δική του… κατηγορία, καθώς όχι μόνο έγινε ο μοναδικός προπονητής με τρεις συνεχόμενες ανόδους στη Stoiximan Super League, αλλά είναι και ο μόνος που έχει κατακτήσει και τα δύο Super Cup της διοργάνωσης.

Αναλυτικά όσα δήλωσε ο Αλέκος Βοσνιάδης:

«Θέλαμε να πάρουμε και το δεύτερο Super Cup. Συγχαρητήρια στον κόσμο, τους αξίζει. Να είναι δίπλα στην ομάδα, να το χαρούν. Συγχαρητήρια στα παιδιά για το πρωτάθλημα και το Super Cup. Συγχαρητήρια και στον Ηρακλή για την άνοδο. Είμαστε χαρούμενοι.

Σήμερα δείξαμε ότι είμαστε η καλύτερη ομάδα. Παίξαμε πολύ καλό ποδόσφαιρο. Σε κάποια παιχνίδια δεν είχαμε την απόδοση που θέλαμε, αλλά νομίζω ότι δίκαια είμαστε η πρώτη ομάδα της κατηγορίας».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Για το τι μέλλει γενέσθαι, πρόσθεσε: «Θα πάμε μέχρι το τέλος Απριλίου, αρχές Μαΐου με προπονήσεις και από εκεί και μετά ο καθένας θα βρει τον δρόμο του».

Χαλαζόπτωση πρωτοφανούς έντασης έπληξε το απόγευμα το Πάπιγκο, μεταμορφώνοντας μέσα σε λίγα λεπτά το τοπίο σε σκηνικό απόλυτου χειμώνα.

Το φαινόμενο ήταν τόσο σφοδρό, που το οδόστρωμα καλύφθηκε από παχύ στρώμα χαλαζιού, όπως φαίνεται στο οπτικό υλικό από το epiruspost.gr, καθιστώντας την κυκλοφορία σχεδόν αδύνατη. Η ολισθηρότητα του δρόμου προκάλεσε τροχαίο ατύχημα, όταν ένα ΙΧ εξετράπη της πορείας του και κατέληξε σε γκρεμό. Ευτυχώς, δεν σημειώθηκε κανένας τραυματισμός, παρά μόνο υλικές ζημιές στο όχημα.

Πολλοί οδηγοί βρέθηκαν εγκλωβισμένοι στις στροφές του χωριού, αδυνατώντας να ελέγξουν τα οχήματά τους πάνω στον «λευκό τάπητα» που σχημάτισε το χαλάζι. Οι εικόνες θύμιζαν έντονη χιονόπτωση, καθώς το ύψος της συσσώρευσης ήταν εντυπωσιακό.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο Δήμος Ζαγορίου και η Πολιτική Προστασία αντέδρασαν άμεσα, επιστρατεύοντας αποχιονιστικά μηχανήματα για τον καθαρισμό του οδικού δικτύου και την αποκατάσταση της κυκλοφορίας. Οι εργασίες συνεχίστηκαν μέχρι αργά το βράδυ, ώστε να διασφαλιστεί η ασφάλεια των κατοίκων και των επισκεπτών.

Οι αρχές απευθύνουν έκκληση για ιδιαίτερη προσοχή σε όσους κινούνται προς τα ορεινά, καθώς κατά τόπους εξακολουθούν να εκδηλώνονται έντονα καιρικά φαινόμενα.

Η Ανοιξη τα ‘χει στυλώσει. Μας έδωσε ραντεβού και μας έστησε. Είναι σαν να μας λέει, φάτε μια ακόμη παρτίδα ψοφόκρυο, τώρα που οι τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου έχουν φτάσει στο Θεό, και αργότερα βλέπουμε. Κι ο Θεός; Αυτός ο καλός Θεός της Ελλάδας (κατ’ αποκλειστικότητα), γιατί δεν μας σπλαχνίζεται παρά μας αφήνει να στριμωχνόμαστε σε one size δικαστικές αίθουσες και σε μονοθεματικά κομματικά συνέδρια;

Ο Χάρης Δούκας (δήμαρχος Αθηναίων να σου πετύχει) την έριξε πάντως τη ζαριά του. «Ψηφοφορία να μη συνεργαστούμε με τον Μητσοτάκη» είπεν ο Κύριος και εγένετο φως, και γεννηθήτωσαν φωστήρες εν τω στερεώματι του ουρανού. Είπεν, και η τελευταία αναμμένη λάμπα στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας τρεμόπαιξε, έγειρε το κεφαλάκι της κι έσβησε κι εκείνη.

Οποιος τη νύχτα περπατεί… μουρμούρισε το τελευταίο ολάκερο πλακάκι πεζοδρομίου, ρίγησε, ράγισε, κι έγινε δέκα κομμάτια από την τσαντίλα του, να το πατήσει μετά ο Ανδρουλάκης να γίνει πύραυλος. Το ξέρω ότι τα συνέδρια έχουν και ψυχαγωγικό χαρακτήρα διότι πώς αλλιώς θα αντέξουν οι σύνεδροι χωρίς να πέσουν κάτω από τη νύστα;

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Το ξυπνητήρι με το Predator βαρέθηκε να τσιγκλάει γυρισμένες πλάτες που παίρνουν έναν υπνάκο μέχρι το ιδού ο νυμφίος έρχεται. Και μακάριος όποιος θα είναι ξύπνιος εκείνη την ώρα να δει τον Γερουλάνο πάνω στο γαϊδουράκι, να τον ραίνουν με δάφνες.

Ολα αυτά σε μια μακρινή εποχή, τότε που οι φιλοζωικές δεν είχαν επιτύχει ακόμη να απαγορευτεί να καβαλάς γαϊδάρους, που στην τελική άνθρωποι είναι κι αυτοί, ούτε το σεβαστόν Υπουργείον Παιδείας είχε διατάξει την εκρίζωση θάμνων δάφνης έξω από τα σχολεία γιατί πάνε, λέει, τα παιδιά, μασουλάνε τα φύλλα της και μετά λένε κάτι ψυχεδελικά κι αλαμπουρνέζικα. Δεν βλέπεις; Γέμισε ο τόπος από μικρές Πυθίες! «Μὴ τεκνοποιεῖν· εἰ δὲ γεννήσεις, ὁ παῖς σε φονεύσει» προειδοποίησε το Μαντείο των Δελφών τον Λάιο, τον πατέρα του Οιδίποδα, εκείνος όμως αγνόησε τον χρησμό, και το ‘φαγε το κεφάλι του. Μη συνεργαστείς με τον Αλέξη (Τσίπρα), είπε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ (Σακελλαρίδης) στον Αλέξη (Χαρίτση). Και ερωτώ. Την μασάς ή δεν την μασάς την δαφνούλα σου; Εδώ σε θέλω.

Η Νέα Αριστερά διασπάται με αιχμή τη συνεργασία ή όχι με τον Αλέξη Τσίπρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ταλαντεύεται πάνω στο ίδιο δίλημμα. Και οι δύο πολιτικές εκφάνσεις, που προέκυψαν από τον ενιαίο «ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία», αμφιρρέπουν και δολιχοδρομούν πάνω στο παρεμφερές ερώτημα αν θα προχωρήσουν ή όχι στην ενσωμάτωση στο κυοφορούμενο εγχείρημα Τσίπρα. Αυτό (το ότι βασανίζονται από το ίδιο ζεύγος διλημμάτων) θα μπορούσε να τους φέρει πιο κοντά. Αντίθετα. Τα όμοια διλήμματα, η κοινή αγωνία, απομακρύνουν. Οι βαθύτεροι ιδεολογικοί καθορισμοί έχουν προ πολλού εκλείψει από τον χώρο.

Ο εμπειρισμός και η αυτοσχεδιαστική παραγωγή πολιτικής είναι αρκετά για να κρατήσουν μια ρητορική, όχι όμως για να καθορίσουν τη διακριτή φυσιογνωμία κόμματος που δρα και επιδρά. Στη σημερινή συνθήκη, δεν τίθενται ερωτήματα στρατηγικής, πολιτικής φιλοσοφίας, ιστορικής κληρονομιάς, οργανωτικής διασποράς κ.λπ. Αλλά διαχείρισης επιθυμίας, θυμικού, τραυμάτων κ.λπ. Σε έναν μεγάλο βαθμό κάποιοι δεν συμπαθούν (ή απεχθάνονται) κάποιους άλλους και ιδεολογικοποιούν την απέχθειά τους. Οχι πως στα υπόλοιπα κόμματα δεν συμβαίνουν αυτά.

Συχνά εκπλήσσεσαι όταν ακούς βουλευτές ή στελέχη να κατεβάζουν από τον γάιδαρο τους συνοδοιπόρους τους. Ομως στην περίπτωση των δύο αριστερών κομμάτων δεν υπάρχει κάτι άλλο. Κάτι ενεργητικό που να τα αναθεμελιώνει ως ιστορικά κρίσιμες και αναγκαίες θεωρησιακές οντότητες. Δεν υπάρχει δυναμικό και θαλερό ακροατήριο, δεν ακούγονται καν από τους ψυχρόαιμους ή φιλοπερίεργους. Ακούνε οι ίδιοι και όχι το κοινό. Εσωτερική ακρόαση. Αυτακρόαση. Αυταπεύθυνση.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Το ΠΑΣΟΚ, παραλλήλως, κάνει το συνέδριό του με ένα μέτριο άγχος εικαζόμενης κούρασης. «Κούραση» είναι ο συνηθισμένος όρος με τον οποίο διαχειρίζονται οι παρατηρητές τη στασιμότητα και την προκύπτουσα γκρίνια (και την αναπτέρωση αρχηγικών φιλοδοξιών). Το ΠΑΣΟΚ έχει άλυτη και εκκρεμή την επιρροή του στον αστικό χώρο, έχει αρκετά κτισμένη δομή, λεπτές ισορροπίες και απευθύνεται με σχετική αυτοπεποίθηση στα κόμματα της Αριστεράς με την πρόσκληση στο συνέδριο.

Ολοι οι μέτοχοι της Κεντροαριστεράς αναθαρρεύουν επιπόλαια με την ενισχυμένη παρουσία, π.χ., του Ισπανού Σάντσεθ ή την ήττα της Μελόνι σε κάποιες περιφερειακές εκλογές, ξεχνώντας ότι τα κόμματα της Κεντροαριστεράς έχουν να κάνουν με ένα πολύ πιο δεξιό κοινό.

Η πολιτική κουλτούρα, οι συμπεριφορές, η ερμηνευτική, είναι πιο δεξιά, έτσι που το AfD ή η Λεπέν να μεταβάλλουν την «γκωλική» παράδοση σε μορφή Aριστεράς. Αυτή η λαϊκή ιδεολογική μετάσταση αδρανοποιεί τις πολιτικές σημάνσεις ολόκληρου του αριστερού κληροδοτήματος. Δυστυχώς. Ο αντίπαλος δεν είναι τα κόμματα του συντηρητικού χώρου, αλλά ο ευρύτατος λαϊκός, αντιληπτικός και διανοητικός συντηρητισμός που τα παραγγέλνει. Σε αυτές τις συνθήκες η διερώτηση πάνω στα όρια ριζοσπαστισμού, αριστερής ευσέβειας και μαζικής διείσδυσης είναι πολυτέλεια.

Η Εθνική Νέων Ελλάδας ηττήθηκε με 0-1 από τη Γερμανία στη δεύτερη αγωνιστική της Elite Round και αποκλείστηκε από το Euro U19, παρά τη μεγάλη προσπάθεια που κατέβαλε.

Το παιχνίδι κρίθηκε στο 84ο λεπτό, όταν ο Ονιέκα βρήκε δίχτυα με πλασέ, έπειτα από οργανωμένη επίθεση των Γερμανών από την αριστερή πλευρά.

Στην τελευταία αγωνιστική του ομίλου, η ελληνική ομάδα θα αντιμετωπίσει τη Σουηδία (31/3, 19:00), ενώ η Γερμανία θα αναμετρηθεί με την Αυστρία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η Εθνική ψάχνει θετικό αποτέλεσμα με την Σουηδία (ισοπαλία ή νίκη), ετσί ώστε να αποφύγει την τελευταία θέση και τον υποβιβασμό στη Β’ κατηγορία.

Αγωνιστικά, οι Γερμανοί μπήκαν πιο δυνατά και είχαν την πρωτοβουλία των κινήσεων από τα πρώτα λεπτά, δημιουργώντας περισσότερες τελικές προσπάθειες, χωρίς όμως να απειλήσουν ουσιαστικά τον Μπελερή. Η σημαντικότερη στιγμή του πρώτου μέρους ήρθε στο 11’, με τον Φιλντς να σουτάρει εντός περιοχής, χωρίς επιτυχία.

Η ελληνική ομάδα προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τις αντεπιθέσεις και να κρατήσει την κατοχή σε ορισμένα διαστήματα, ώστε να περιορίσει την πίεση. Στο δεύτερο ημίχρονο, ο Βαγγέλης Μόρας άλλαξε τη διάταξη σε 4-4-2, επιδιώκοντας μεγαλύτερη πίεση ψηλά, χωρίς όμως να δημιουργηθούν σημαντικές ευκαιρίες για τη «γαλανόλευκη», που τελικά λύγισε στο φινάλε.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Χέλστερν, Πεντρόσα, Σμέτγκενς, Ερλάιν, Λιτσίνα, Λούμ, Ένγκελς, Ονιέκα, Νινκ, Πόλερ, Φιλντς

ΕΛΛΑΔΑ: Μπελερής, Κοσίδης (79′ Τσιότας), Μπαταούλας, Καλοσκάμης, Ογιεμπάντε, Ντούνγκα, Κολοκοτρώνης (58′ Μύθου), Χαρουπάς, Ελευθεριάδης (74′ Σώκος), Παπανικολόπουλος (58′ Χαμίντα), Τσίγκας (74′ Μπώκος).

Η βαθμολογία

Αυστρία 4 (2 αγώνες)

Γερμανία 4 (2 αγώνες)

Ελλάδα 1 (2 αγώνες)

Σουηδία 1 (2 αγώνες)

Η είδηση του θανάτου της Μαρινέλλας σκόρπισε βαθιά θλίψη σε ολόκληρη τη χώρα, με τον πολιτικό κόσμο να εκφράζει άμεσα τα συλλυπητήριά του.

Η σπουδαία καλλιτέχνιδα, που καθόρισε με τη φωνή και το ταλέντο της την ελληνική μουσική σκηνή, αφήνει πίσω της μια ανεξίτηλη πολιτιστική κληρονομιά. Πολιτικοί και κόμματα τίμησαν τη μνήμη της, αναγνωρίζοντας τη διαχρονική συνεισφορά της στην τέχνη και τον πολιτισμό της χώρας.

Τασούλας: Άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού

«Η Κυριακή Παπαδοπούλου, η Μαρινέλλα, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Υπήρξε κορυφαία ερμηνεύτρια που τίμησε την τέχνη, σεβάστηκε τους δημιουργούς που την εμπιστεύτηκαν και άγγιξε τις διαδοχικές γενιές που την αγάπησαν για τη φωνή, για την προσωπικότητα και για το ήθος της.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Εργάστηκε με συνέπεια και με μια σταθερή έφεση στην αναζήτηση της αρτιότητας στην ερμηνεία και στη σκηνική παρουσία για εβδομήντα ολόκληρα χρόνια, ενώ η γενικότερη συμμετοχή της στη δημόσια ζωή χαρακτηρίστηκε από σπάνια σεμνότητα και σοβαρότητα. Εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά της, στους οικείους της και στους αμέτρητους θαυμαστές και φίλους της», ανέφερε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας, σε ανακοίνωσή του.

Μητσοτάκης: «Η Μαρινέλλα αφήνει την Ελλάδα πιο σιωπηλή αλλά και πιο πλούσια»

Με ανάρτησή του στο Facebook, ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, εξέφρασε τη θλίψη του για τον θάνατο της Μαρινέλλας: «Η φωνή της Μεγάλης Κυρίας του ελληνικού τραγουδιού σίγησε. Και στο εξής, η μνήμη της ανεπανάληπτης Μαρινέλλας περνά στα χείλη των Ελληνίδων και των Ελλήνων, που πάντα θα σιγοψιθυρίζουν τις μελωδίες της. Με αυτές, άλλωστε, μεγάλωσαν πολλές γενιές στην πατρίδα μας. Ανάμεσά τους και η δική μου, καθώς οι μεγάλες επιτυχίες της υπήρξαν από τα πρώτα μουσικά μου ακούσματα. Σε ένα σπίτι, μάλιστα, όπου οι γονείς μου ήταν από τους πιο πιστούς και διαχρονικούς θαυμαστές της.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Θαυμαστής της, όμως, έγινα, αργότερα και εγώ. Παρατηρώντας την εξέλιξή της στο πεντάγραμμο, αλλά και τη σεμνή παρουσία της στην κοινωνική ζωή. Μία ξεχωριστή προσωπικότητα στον χώρο της που ωστόσο θέλησε να μείνει απλή και ανθρώπινη. Και μία γυναίκα τολμηρή, που διεκδίκησε με πάθος το όνειρό της, διδάσκοντας όχι μόνο τέχνη, αλλά και ήθος στη σκηνή. Κάτι που διαπίστωσα όταν την γνώρισα από κοντά, παρακολουθώντας και όλες τις τελευταίες εμφανίσεις της.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η Μαρινέλλα αφήνει την Ελλάδα πιο σιωπηλή αλλά και πιο πλούσια. Με κληρονομιά τις νότες και το μοναδικό κρύσταλλο της φωνής της με την οποία από τη Θεσσαλονίκη ταξίδεψε έως τα πέρατα του κόσμου. Όπως και το υπόδειγμα της δημιουργικής, όπως ταυτόχρονα και τόσο αθόρυβης και διακριτικής ζωής και συμπεριφοράς της. Η σκέψη μου, όπως και όλων μας, είναι τώρα με τους δικούς της ανθρώπους. Μαζί με το τελευταίο χειροκρότημα, “τα λόγια είναι περιττά”, όπως θα τραγουδούσε και η ίδια».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

ΠΑΣΟΚ: Μία καλλιτέχνης με σπάνια σκηνική δύναμη και αυθεντικότητα

«Σήμερα αποχαιρετούμε τη Μαρινέλλα, μια εμβληματική ερμηνεύτρια, μια προσωπικότητα που σημάδεψε βαθιά το ελληνικό τραγούδι και τη σκηνική του έκφραση. Υπάρχουν φωνές που δεν περιγράφονται – μόνο αναγνωρίζονται. Η Μαρινέλλα ήταν μία από αυτές.

Μια φωνή που έγινε μνήμη και παρηγοριά. Μια φωνή που συνόδευσε στιγμές προσωπικές και συλλογικές, που έδωσε μορφή σε όσα δεν μπορούσαν να ειπωθούν αλλιώς. Δεν υπήρξε απλώς μια μεγάλη ερμηνεύτρια.

Υπήρξε μια καλλιτέχνης με σπάνια σκηνική δύναμη και αυθεντικότητα, που ένωσε γενιές και έντυσε τις χαρές και τις απώλειες των ανθρώπων με φωνή. Η απώλειά της αφήνει ένα βαθύ κενό. Όμως, το αποτύπωμά της είναι ήδη γραμμένο – στη μνήμη, στη συγκίνηση και στην ιστορία της ελληνικής μουσικής. «Τα λόγια είναι περιττά…» Εκφράζουμε τη βαθιά μας θλίψη και τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στους οικείους της», αναφέρεται στην ανακοίνωση της Νάγιας Γρηγοράκου, Υπεύθυνης ΚΤΕ Πολιτισμού και Τομέα-Δικτύου Πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ.

Φάμελλος: Η φωνή της ήταν κομμάτι της ζωής μας

«Αποχαιρετούμε με συγκίνηση τη Μαρινέλλα, τη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού. Ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη, αλλά άφησε ανεξίτηλη σφραγίδα στη μουσική της σύγχρονης Ελλάδας. Κορυφαία ερμηνεύτρια για πολλές δεκαετίες, με διεθνή φήμη.

Μας συντρόφευσε σε χαρές, λύπες, έρωτες, ταξίδια. Η φωνή της ήταν κομμάτι της ζωής μας. Έφυγε από κοντά μας σήμερα, αλλά τα τραγούδια της θα μείνουν παντοτινά. Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους της», ανέφερε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτης Φάμελλος, στο συλλυπητήριο μήνυμά του.

ΚΚΕ: Οι ερμηνείες της άφησαν εποχή και ενέπνευσαν νεότερους καλλιτέχνες

«Αποχαιρετούμε τη Μαρινέλλα, τη σπουδαία ερμηνεύτρια που σφράγισε, με τις ερμηνείες της, τραγούδια-διαμάντια της ελληνικής μουσικής δημιουργίας.

Όλη της η ζωή ήταν το λαϊκό τραγούδι και η μοναδική ερμηνευτική της δεινότητα αποκαλύφθηκε όχι μόνο στα ανυπέρβλητα ντουέτα με μεγάλους ερμηνευτές, αλλά και στη δική της ξεχωριστή πορεία που συμπεριλάμβανε και ερμηνείες πέραν του κλασικού λαϊκού τραγουδιού, όπως και στον κινηματογράφο.

Την αισθητική των συναυλιών της αναβάθμιζε ιδιαίτερα η θεατρικότητα της σκηνικής παρουσίας της. Οι ερμηνείες της άφησαν εποχή κι υπήρξαν πηγή έμπνευσης για νεότερες γενιές καλλιτεχνών, ενώ η προσφορά της έχει αναγνωριστεί τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς.

Το ΚΚΕ εκφράζει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους της».

Θυμάμαι ένα διήγημα του Μιχαήλ Μητσάκη, ώρες να το βρω στη βιβλιοθήκη που έτσι που είναι ξεχειλισμένη από βιβλία, τόμους στριμωγμένους ανάμεσα σε θεατρικά έργα, φυλλάδια και περιοδικά, μια βιβλιοθήκη που αφού γέμισε ράφια,  γραφεία  και τραπέζια, έχει βγει πια στη βεράντα. Αδύνατον να το βρω.

Αντιθέτως βρήκα πολλά άλλα, άσχετα, μερικά δε και σε δύο αντίτυπα, γιατί μη βρίσκοντας το πρώτο πάω κι αγοράζω δεύτερο. Ο Μητσάκης πουθενά. Αφαντος.

Τι να κάνω έπεσα στα νύχια του GPT, του λέω είναι ένα κείμενο, έτσι κι έτσι, παλιός ήρωας της Επανάστασης, ζητιάνος, φουστανέλα, πάροδος Κηφισίας, το και το. Δεν θα το πιστέψεις, μου το βρήκε ο μπαγάσας. Αλλά τι μου λέει; Ο τίτλος είναι «Ο ζητιάνος» και είναι του Καρκαβίτσα. Μωρ’ τι μας λες; Αυτό που σου λέω. Βγάζει και γλώσσα το υπερτιμημένο κατάλαβες; Είναι βλέπεις και άγρια μεσάνυχτα που στρώθηκα να γράψω θα κοιμούνται όλοι, να ‘παιρνα τον Δουλγερίδη τον Νιάρχο κάποιον τέλος πάντων να βοηθήσει την κατάσταση.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Καλά θα μου πεις δεν έχεις τίποτ’ άλλο να γράψεις κόλλησες τώρα στον Μητσάκη που δεν είναι Μητσάκης και στον Ζητιάνο που δεν είναι ζητιάνος; Ε; τι να γράψω για τον Τασούλα και την επανάσταση του 1981, όλοι αυτό βρήκανε να γράψουνε το ξεσκίσανε το θέμα. Αντε μην τα πάρω τώρα,  δεν θέλω πολύ, και πάω και γράψω για τον άλλο πρόεδρο της Κύπρου τον κύριο Χριστοδουλίδη που ξεστόμισε το υπέροχο εκείνο «Μέχρι κι εγώ εκπλάγηκα».

Εγώ πάλι εξεπλάγην πώς σας φαίνεται; Δεν ξέρω μήπως να στείλουμε στο Νησί μαζί με τη φρεγάτα ΚΙΜΩΝ και τον κύριο Μπαμπινιώτη να κάνει κάνα μάστερ κλας να σφίξουν  κάπως τα πράγματα. Οχι. Δεν θέλω δεν μου πάει το χέρι.

Εγώ εκείνο που θέλω να πω, είναι για το Νικηταρά που αφού φυλακίστηκε και βασανίστηκε αγρίως από το καθεστώς του Οθωνα (μόλις τον είδε η κόρη του τρελάθηκε), τυφλός απ’ το ένα μάτι, ζήτησαν οι δικοί του να του δώσει το κράτος μια σύνταξη πενιχρή έστω να ψευτοζήσει, όχι μόνον αρνήθηκαν αλλά για να τον ταπεινώσουν ακόμα πιο πολύ, του έδωσε ο Βασιλιάς άδεια να ζητιανεύει (μόνο) κάθε Παρασκευή στη γωνιά της εκκλησίας της Ευαγγελίστριας στον Πειραιά.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ναι. Αλλά δεν θέλω να το γράψω έτσι. Γιατί η πραγματικότητα έχει μια τέτοια αγριάδα που σου στερεί φορές φορές τη σκέψη. Απ’ την άλλη η τέχνη μαλακώνει τον πόνο της πληγής και σε κάνει να φύγεις απ’ το χώρο κι απ’ το χρόνο. Να ‘ρθεις στο τώρα και να δεις ποιος άλλος, σε μια πάροδο μιας άλλης λεωφόρου, πήρε ταγάρι ζητιανιάς, ποια χέρια παλιών ηρώων ψυχής, απλώνονται να ζητήσουν, τώρα αυτή τη στιγμή που με διαβάζεις, ελεημοσύνη.

Γι’ αυτό καλύτερα το κείμενο. Γυμνό κι αδέσποτο, κι ας είναι όποιου και είναι. Αρκεί που η γλώσσα που του δόθηκε είναι η ελληνική.

Ακούστε το.

«Εις τινα πάροδον της οδού Κηφισίας, σχεδόν αφανή και στενήν, όπου οι διαβάται διέρχονται σπανίως και άνευ προσοχής, εκάθητο γέρων τις επί λίθου, ακίνητος ως εικών.

Η ενδυμασία του ήτο παράδοξος και συνάμα θλιβερά· εφόρει ακόμη την φουστανέλλαν, ρυπαράν ήδη και κατατετριμμένην, και επ’ αυτής παλαιόν επανωφόριον, του οποίου το χρώμα είχεν από καιρού εκλείψει. Επί του στήθους του διεκρίνοντο ίχνη παρασήμων, σκουριασμένων ήδη και λησμονημένων, ως και η δόξα εις ην ανήκον.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Το πρόσωπόν του, ηλιοκαές και ρυτιδωμένον, έφερε την έκφρασιν εκείνην της καρτερίας, ήτις μόνον εις τους πολλά παθόντας απαντά.

Οι οφθαλμοί του, βαθείς και σχεδόν άνευ λάμψεως, εφαίνοντο ως να περιέφερον μνήμας άλλης ζωής. Την χείρα εξέτεινε βραδέως προς τους διερχομένους· ουχί μετά θράσους, ουδέ μετά επαιτείας ζωηράς, αλλά μάλλον ως πράττων τι αναγκαίον, άνευ ελπίδος.

Οι πλείστοι τον παρήρχοντο χωρίς να στρέψωσι την κεφαλήν· άλλοι ερρίπτοντο βλέμμα τι περιφρονητικόν, και ουκ ολίγοι εχαμογέλων, ως εάν η φουστανέλλα αυτού ήτο θέαμα γελοίον εις την νέαν και “ευρωπαϊκήν” πόλιν. Και όμως – ο γέρων ούτος δεν ήτο κοινός επαίτης. Υπήρξεν άλλοτε εκ των πρώτων του αγώνος· έλαβε μέρος εις μάχας, είδε συντρόφους πίπτοντας περί αυτόν, και εθυσίασε την νεότητά του υπέρ της ελευθερίας. Σήμερον δε, λησμονημένος υπό πάντων, άγνωστος εις τους νεωτέρους και περιττός εις το κράτος, ζητεί ολίγον άρτον εις την πόλιν ήν άλλοτε συνετέλεσε να ελευθερωθή».

Ζήτω η 25η Μαρτίου.

ΥΓ. για όσους αγωνιούν σκοροδάλμη είναι η σκορδαλιά και το άρωμα είναι του κρίνου.

Μια κινηματογραφική καταδίωξη σημειώθηκε το απόγευμα του Σαββάτου (28/3) στην Καλλιθέα, όταν οδηγός αυτοκινήτου αγνόησε σήμα αστυνομικών για έλεγχο, προκαλώντας μια θεαματική καταδίωξη στους κεντρικούς δρόμους της περιοχής.

Στην προσπάθειά του να διαφύγει, ο οδηγός εισήλθε ανάποδα στην οδό Πειραιώς, βάζοντας σε κίνδυνο διερχόμενα οχήματα. Βίντεο-ντοκουμέντο που εξασφάλισε το MEGA, κατέγραψε καρέ-καρέ την ένταση της καταδίωξης, με το λευκό αυτοκίνητο να κινείται επικίνδυνα και τους αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ να το ακολουθούν σε μικρή απόσταση.

Ο 30χρονος οδηγός, σύμφωνα με τις πληροφορίες, συνέχισε την ξέφρενη πορεία του μπαίνοντας ανάποδα σε στενά, ενώ φέρεται να επιχείρησε να εμβολίσει τους αστυνομικούς που τον καταδίωκαν. Τελικά, μαζί με τον συνεπιβάτη του, εγκατέλειψαν το όχημα στην περιοχή του Ταύρου. Οι δύο άνδρες προσπάθησαν να διαφύγουν πεζή, τρέχοντας μέσα στα στενά της περιοχής. Ωστόσο, εντοπίστηκαν γρήγορα από τους αστυνομικούς, οι οποίοι τους καταδίωξαν και τους συνέλαβαν.

Κατά τη διάρκεια του ελέγχου, στον οδηγό βρέθηκε μικροποσότητα ναρκωτικών ουσιών. Οι δύο συλληφθέντες οδηγήθηκαν ενώπιον του εισαγγελέα για τα περαιτέρω.

Η απλή δημοσιογραφική καταγραφή θέλει τη δίκη των Τεμπών ή και «μητέρα των δικών» να συνεχίζεται την 1η Απριλίου. Εξάλλου η πρώτη μέρα της διαδικασίας την περασμένη Δευτέρα σε μια κατάμεστη αίθουσα του Πανεπιστημίου της Θεσσαλίας στη Λάρισα και μέσα σε πολλά φλας και κάμερες διεκόπη. Και η έδρα κατάφερε να φτάσει στην ανάγνωση μόλις πέντε ονομάτων από τον κατάλογο των κατηγορουμένων.

Η παύση, η αλήθεια είναι, έγινε κάπως άδοξα και κάπως πικρά. Κυρίως για τους συγγενείς των θυμάτων οι οποίοι διαπίστωσαν πολύ γρήγορα ότι και ο χώρος δεν πληροί τα κριτήρια μιας τέτοιας μεγάλης και σοβαρής δίκης αλλά και ότι μπροστά τους έχουν έναν δεύτερο Γολγοθά μετά τον τραγικό θάνατο των ανθρώπων τους στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών. Το μαρτύριο της σταγόνας.

Η φαντασιακή εκδοχή των πραγμάτων τώρα προσπαθεί να σκεφτεί το ενδεχόμενο στην έδρα να καθόταν ένας δικαστής σαν τον Γιάννη Ντεγιάννη (1914 – 27 Μαΐου 2006). Τον θρυλικό εφέτη που δίκασε τους πρωταίτιους της χούντας. Οχι, το παραπάνω «what if» δεν έχει να κάνει με κάποιο είδος σύγκρισης με τη σημερινή πρόεδρο της έδρας του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας Γεωργία Στεφανίδου. Θα ήταν εξάλλου άδικο αφού και η διαδικασία δεν έχει ουσιαστικά ξεκινήσει και δεν χωρούν ακόμα αξιολογικά κριτήρια. Προς Θεού.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Παρ’ όλα αυτά, σε μία μετέωρη στιγμή για τη χώρα στα ζητήματα δικαιοσύνης, ο νους πάει σε εμβληματικούς δικαστές σαν εκείνον που δίκασε με απόλυτη ψυχραιμία και σοβαρότητα τους συνταγματάρχες της 21ης Απριλίου και έμεινε θρύλος με το όνομα και με τον τίτλο: «Ο εθνικός μας δικαστής». Πώς θα ήταν λοιπόν τα πράγματα αν κατά την πρώτη μέρα της πολύκροτης διαδικασίας ο Γιάννης Ντεγιάννης, ο εφέτης, ο ορειβάτης, ο ποιητής, έβλεπε την αίθουσα, τη στενότητα και όλες τις δυσκολίες της διαδικασίας;

Ο ίδιος σε διάφορες συνεντεύξεις που έδωσε μετά τη δίκη της χούντας αντιμετώπιζε τη δουλειά του ως ένα λειτούργημα αναγκαίο θεσμικά γι’ αυτό που λέγεται δημοκρατία αλλά και ως ένα απόλυτα ανθρώπινο λειτούργημα που χωράει και το λάθος, την επιείκεια, τη δεύτερη ματιά στα πράγματα.

Ελεγε με γλαφυρότητα, για παράδειγμα, πως μόνο ποινές με αναστολή έριχνε σε μοιχούς (ήταν αδίκημα μέχρι και το 1982!). Και όχι καμπάνες. Παρεμπιπτόντως η 21η Απριλίου τον βρήκε πρόεδρο Πρωτοδικών κάπου στα Καλάβρυτα και το τέλος της να επιλέγεται από τον πρόεδρο του ΑΠ για να δικάσει τους χουνταίους. Το πέτυχε ψύχραιμα και αριστοτεχνικά. Αυτό είναι που τον έκανε ανθρώπινο ακόμα και στις αντεγκλήσεις του με τους πρωταίτιους, όπως ο Στυλιανός Παττακός ή ο Γεώργιος Παπαδόπουλος. Δεν ήταν εύκολο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ηταν θρασείς οι κατηγορούμενοι. Ή απλώς άφωνοι. Αλλά αυτό είναι ταυτόχρονα που τον έκανε τότε αμείλικτο και άφοβο σε μια συνθήκη απόλυτα εύθραυστη, όπου είχαμε  τη μετάβαση από τη δικτατορία στην Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, κι ενώ είχε μεσολαβήσει το δράμα της Κύπρου. Με τα σταγονίδια της χούντας δε ακόμη ενεργά γύρω του, αφού η δίκη ξεκίνησε το τρομερό καλοκαίρι του 1975 στις δικαστικές φυλακές του Κορυδαλλού.

Σήμερα βέβαια ζούμε σε εντελώς άλλη συνθήκη. Η δημοκρατία είναι κατακτημένη. Συγκρίσεις δεν χωρούν. Παρ’ όλα αυτά, η διακοπή της πρώτης μέρας της δίκης των Τεμπών σίγουρα θα ευαισθητοποιούσε τον «εθνικό δικαστή».

Βλέποντας δε ο Ντεγιάννης την αγωνία των συγγενών των θυμάτων, πιθανώς θα διέκοπτε από μόνος του την πρώτη μέρα της. Θα κατέβαινε δε από την έδρα και με το σύνολο των υπόλοιπων δικαστών θα έδινε μια έκτακτη συνέντευξη Τύπου εκεί έξω από την αίθουσα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και σε όλα τα ΜΜΕ, ζητώντας την παρέμβαση του υπουργού Δικαιοσύνης Γιώργου Φλωρίδη και τη διαμόρφωση αξιοπρεπών όρων για τη διεξαγωγή της διαδικασίας. Ας το κάνουμε εικόνα πιο κινηματογραφικά: η συνέντευξη Τύπου θα ήταν ολιγόλεπτη και πυκνή.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Από τη μεριά του ο Ντεγιάννης δεν θα είχε κανένα ίχνος συναισθηματισμού ή λυρισμού. Γεωμετρία. Απλώς σε άψογα ελληνικά χωρίς σαρδάμ – ο Ντεγιάννης δεν έκανε ποτέ σαρδάμ εξάλλου – θα ζητούσε ο χώρος της δίκης να είναι κανονικός και να μη δίνει το δικαίωμα σε κανέναν να σχετικοποιεί ή να αμφισβητεί τους όρους της Δικαιοσύνης. Αυστηρός.

Με μαύρο κοστούμι, σκυφτός, σχεδόν κουρασμένος, αλλά ταυτόχρονα με μια φλόγα στα μάτια, θα τερμάτιζε τη διαδικασία πριν εκείνη ξεκινήσει και θα κατευθυνόταν προς την έξοδο της αίθουσας. Συγγενείς των θυμάτων θα προσπαθούσαν να καταλάβουν τι ακριβώς πάει να κάνει. Οι Πλακιάδες θα τον ρωτούσαν απορημένοι.

Ο Ντεγιάννης, έχοντας την πείρα πολλών δεκαετιών από εκδικάσεις υποθέσεων, απλώς θα έκανε αυτό που θα είχε στο μυαλό του. Και που θα θεωρούσε ότι θα προασπίσει όχι απλώς τη δική του ακεραιότητα, αλλά πάνω από όλα τη λειτουργία της Δικαιοσύνης. «Καλώ τον κύριο υπουργό, την κυβέρνηση, την ηγεσία του Αρείου Πάγου και όλους τους υπευθύνους να ξαναδούν τη διάταξη του χώρου. Να πάρουμε όλοι μια μικρή αναβολή, να επιστρέψουμε εδώ και γρήγορα να αρχίσουμε να δικάζουμε την υπόθεσή μας. Ευχαριστώ όλους για την υπομονή. Κυρίως τους συγγενείς». Ο δικαστής Ντεγιάννης θα αποχωρούσε χωρίς λοιπές δηλώσεις.

Η 23η στροφή της Stoiximan GBL άρχισε το Σάββατο (28/3) με τρεις αναμετρήσεις, ενώ η αυλαία θα πέσει τη Δευτέρα (30/3) με το μεγάλο ντέρμπι ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό στο Telekom Center Athens.

Στα παιχνίδια της ημέρας, ο ΠΑΟΚ κυριάρχησε απέναντι στον Προμηθέα με το εμφατικό 100-70, ενώ ο Άρης πέρασε νικηφόρα από τη Ρόδο, επικρατώντας του Κολοσσού Ρόδου με 96-92.

Στην τελευταία αναμέτρηση της βραδιάς, το Περιστέρι πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση και πήρε σπουδαία εκτός έδρας νίκη απέναντι στην ΑΕΚ με 74-64.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Τα αποτελέσματα και το πρόγραμμα της 23ης αγωνιστικής

Κολοσσός – Άρης Betsson 92-96

ΠΑΟΚ – Προμηθέας 100-70

ΑΕΚ – Περιστέρι Betsson 64-74

Καρδίτσα – Πανιώνιος 29/3 στις 13:00

Ηρακλής – Μαρούσι 29/3 στις 15:30

Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός 30/3 στις 19:00

Το πρόγραμμα της 24ης αγωνιστικής

Περιστέρι Betsson – Κολοσσός (4/4, 16:00)

Άρης Betsson – ΑΕΚ (4/4, 16:00)

Πανιώνιος – Ηρακλής (4/4, 16:00)

Προμηθέας – Παναθηναϊκός AKTOR (4/4, 18:15)

ΠΑΟΚ – Καρδίτσα (4/4, 18:15)

Ολυμπιακός – Μύκονος Betsson (5/4, 13:00)

Ισχυρή χαλαζόπτωση σημειώθηκε το μεσημέρι του Σαββάτου (28/03) στην Ξάνθη, καλύπτοντας μεγάλο μέρος της πόλης και των γύρω περιοχών. Το φαινόμενο δημιούργησε εντυπωσιακές εικόνες, που θύμιζαν περισσότερο χειμώνα και χιονόπτωση παρά άνοιξη.

View this post on Instagram

A post shared by XanthiNea.gr (@xanthinea.gr)

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Το χαλάζι έπεσε με μεγάλη ένταση σε πολλές συνοικίες, καλύπτοντας πλήρως το οδόστρωμα και τις σκεπές των σπιτιών. Οι δρόμοι μετατράπηκαν σε λευκό τοπίο, προκαλώντας έκπληξη αλλά και ανησυχία στους κατοίκους.

Η διάρκεια του φαινομένου ήταν αξιοσημείωτη, με αποτέλεσμα να υπάρξουν μικροπροβλήματα στην κυκλοφορία και να αυξηθεί η προσοχή των οδηγών. Οι κάτοικοι ανέφεραν ότι η ένταση της χαλαζόπτωσης ήταν από τις πιο ισχυρές των τελευταίων ετών.

View this post on Instagram

A post shared by XanthiNea.gr (@xanthinea.gr)

Ανάλογες εικόνες καταγράφηκαν και στην Ροδόπη, όπου οι δρόμοι καλύφθηκαν επίσης από χαλάζι. Σε ορισμένες αγροτικές περιοχές, σημειώθηκαν ζημιές σε καλλιέργειες, χωρίς ωστόσο να έχουν αναφερθεί σοβαρά προβλήματα.

Με τον πόλεμο στο Ιράν να κλείνει σήμερα έναν ακριβώς μήνα, το σκηνικό μοιάζει πιο πολύπλοκο και αβέβαιο από την 28η Φεβρουαρίου. Στην προσπάθεια να κατανοήσει κανείς πού ακριβώς βρισκόμαστε και τι μπορεί να έπεται, η εκτίμηση του δρος Εράν Λέρμαν είναι σίγουρα πολύτιμη. Πρώην αναπληρωτής διευθυντής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Ισραήλ, ο δρ Λέρμαν υπηρέτησε για πάνω από 20 χρόνια σε ανώτερες θέσεις στη στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών των IDF και είναι έφεδρος συνταγματάρχης, ειδικός στις διεθνείς σχέσεις του Ισραήλ και τη Μέση Ανατολή, διδάκτωρ της London School of Economics και κάτοχος MPA από το Harvard.

Ο πόλεμος, τονίζει, έχει ήδη ξεπεράσει πολλές από τις αρχικές προσδοκίες της ισραηλινής πλευράς. Ξεχωρίζει, όπως σημειώνει, η επιχειρησιακή συνεργασία ανάμεσα στην ισραηλινή αεροπορία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, την οποία χαρακτηρίζει πρωτοφανή. Οι Αμερικανοί είχαν βοηθήσει και στο παρελθόν το Ισραήλ, αλλά ποτέ οι δύο χώρες δεν πολέμησαν σε αυτό το επίπεδο συγχρονισμού και επιχειρησιακής σύμπραξης.

Κατά την εκτίμησή του, το Ιράν έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό την ικανότητά του να υπερασπιστεί τον εναέριο χώρο του, ενώ έχει δεχθεί σοβαρά πλήγματα σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο, με απώλειες κορυφαίων στελεχών και υποβάθμιση – αν και όχι την πλήρη εξάλειψη – των βαλλιστικών του δυνατοτήτων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Παρά ταύτα, υπογραμμίζει ότι δύο βασικά ζητήματα παραμένουν ανοιχτά.

Το πρώτο αφορά το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Παρότι οι εγκαταστάσεις εμπλουτισμού έχουν πληγεί κι αυτές σοβαρά, παραμένει το απόθεμα ουρανίου εμπλουτισμένου στο 60%, περίπου 450 κιλών. Αυτό δεν σημαίνει, διευκρινίζει, ότι η Τεχεράνη βρίσκεται άμεσα στο κατώφλι της βόμβας, καθώς για να φτάσει στο 90% θα πρέπει πρώτα να αποκαταστήσει σημαντικό μέρος της υποδομής της. Ωστόσο, πρόκειται για θέμα ζωτικής σημασίας, το οποίο είτε θα κριθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων είτε, εάν αυτό αποτύχει, με πιο επιθετικά μέσα. Ακόμη και με επιχειρήσεις στο έδαφος.

Το δεύτερο μέτωπο αφορά τα Στενά του Ορμούζ. Εκεί, το Ιράν εξακολουθεί να διατηρεί τη δυνατότητα να επηρεάζει την παγκόσμια οικονομία, απειλώντας τη ροή της ενέργειας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, εκτιμά, επεξεργάζονται ήδη επιλογές για να περιορίσουν αυτή τη δυνατότητα, είτε μέσω άμεσου στρατιωτικού ελέγχου είτε μέσω στοχευμένων επιχειρήσεων. Παρά τις κινήσεις αυτές, η κατάσταση δεν έχει ακόμη κριθεί, αν και η απελευθέρωση στρατηγικών αποθεμάτων και οι εναλλακτικές διαδρομές έχουν περιορίσει μέρος του σοκ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Σε πολιτικό επίπεδο, ξεκαθαρίζει ότι ούτε το Ισραήλ ούτε οι ΗΠΑ έχουν θέσει ως επίσημο στόχο την αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, καθώς κάτι τέτοιο θα σήμαινε δέσμευση σε έναν μακροχρόνιο πόλεμο χωρίς σαφές τέλος. Αντίθετα, η στρατηγική εστιάζει στη δημιουργία συνθηκών που θα μπορούσαν να επιτρέψουν στον ιρανικό λαό να κινηθεί εναντίον του καθεστώτος, μέσω αποδυνάμωσης των μηχανισμών εξουσίας και καταστολής.

Τι γίνεται, όμως, με τις πιθανότητες κατάρρευσης του καθεστώτος; Ο δρ Λέρμαν εμφανίζεται επιφυλακτικός ως προς το ενδεχόμενο άμεσης κατάρρευσης. Το σημερινό ιρανικό σύστημα, σημειώνει, έχει εξελιχθεί από θεοκρατία σε ένα πιο σκληρό και βίαιο σύστημα εξουσίας με πυρήνα τους Φρουρούς της Επανάστασης. Αν και δεν αποκλείει ρήγματα, κινητοποιήσεις μειονοτήτων ή αποσύνθεση του μηχανισμού καταστολής, τονίζει ότι τίποτα από αυτά δεν έχει ακόμη συμβεί.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Σε ένα τέτοιο σενάριο, εκτιμά, δεν αποκλείεται να επιβληθεί ή να γίνει αποδεκτή μια εκεχειρία, με τη σύγκρουση να μεταφέρεται στη συνέχεια σε οικονομικό και στρατηγικό επίπεδο πίεσης, έως ότου το καθεστώς αδυνατεί πια να επιβιώσει. Σε αυτή τη λογική εντάσσει και τη στάση των κρατών του Κόλπου, τα οποία, παρά την αρχική δυσαρέσκειά τους, φαίνεται να αντιλαμβάνονται ότι ένα Ιράν χωρίς καθαρή ήττα θα αποτελεί ακόμη μεγαλύτερη απειλή.

Στο εσωτερικό μέτωπο, παραδέχεται ότι το Ισραήλ εξακολουθεί να υφίσταται απώλειες αμάχων και ότι η παρατεταμένη πυραυλική εκστρατεία δοκιμάζει την κοινωνική αντοχή, ιδίως στο Τελ Αβίβ και το ευρύτερο Γκους Νταν. Ωστόσο, σημειώνει ότι η αποτελεσματικότητα των ιρανικών επιθέσεων έχει μειωθεί, καθώς οι ισραηλινές και αμερικανικές δυνάμεις βελτιώνουν την ικανότητά τους να εντοπίζουν και να εξουδετερώνουν εκτοξεύσεις.

Αναφερόμενος στη Χεζμπολάχ, τη χαρακτηρίζει δύναμη που έσυρε τον Λίβανο σε έναν πόλεμο αντίθετο προς τα συμφέροντά του. Διακρίνει, μάλιστα, «τεκτονικές μετατοπίσεις» στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, με ενδείξεις μεγαλύτερης διάθεσης για συνεννόηση με το Ισραήλ, χωρίς ωστόσο να είναι σαφές αν αυτό θα μεταφραστεί σε πραγματική αντιπαράθεση με τη Χεζμπολάχ.

Δεν έχει λοιπόν κριθεί ο πόλεμος; Συνολικά όχι, ξεκαθαρίζει. Τα βασικά στρατιωτικά αποτελέσματα έχουν επιτευχθεί, αλλά τα κρίσιμα ερωτήματα παραμένουν: το πυρηνικό πρόγραμμα, ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ και, τελικά, το αν η πίεση θα οδηγήσει σε εσωτερική ρήξη στο Ιράν ή σε μια νέα, πιο σκληρή ισορροπία.