Τα ΝΕΑ - Τεχνολογία

Όλα είναι έτοιμα για την φωταγώγηση του μεγαλύτερου χριστουγεννιάτικου δένδρου στην Ευρώπη, ύψους 45 μέτρων, το οποίο έχει τοποθετηθεί στην είσοδο του φαραγγιού της Σαμαριάς στον Ομαλό Χανίων.

Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει το creta24.gr, αύριο Κυριακή 21 Δεκεμβρίου στις 18:00 θα πραγματοποιηθεί η φωταγώγηση του, ενώ παράλληλα θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση για ένα εντυπωσιακό εγχείρημα, που ξεχωρίζει σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όπως το περιγράφουν.

Το εορταστικό πρόγραμμα περιλαμβάνει πολλές και ποικίλες δραστηριότητες για μικρούς και μεγάλους, δημιουργώντας μια ζεστή χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα μέσα στο μοναδικό φυσικό τοπίο του Εθνικού Δρυμού Σαμαριάς.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Οι διοργανωτές καλούν τον κόσμο να δώσει το «παρών» σε μια ξεχωριστή γιορτή φωτός και χαράς, που φιλοδοξεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τις χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις της Κρήτης

Το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ) προχωρά σε ανασχεδιασμό του Κοινωνικού Τιμολογίου (ΚΟΤ), με στόχο την προσαρμογή των κριτηρίων ένταξης και των όρων τιμολόγησης στις αλλαγές που έχουν συντελεστεί στην ελληνική οικονομία και κοινωνία από το 2018, όταν πραγματοποιήθηκε η τελευταία αναθεώρηση.

Στο πλαίσιο αυτό, το ΥΠΕΝ δημοσίευσε απόφαση με την οποία καλεί σε εκπόνηση μελέτης για την αξιολόγηση όλων των σχετικών παραμέτρων, με χρονικό ορίζοντα ολοκλήρωσης πέντε μηνών. Η μελέτη θα αποτελέσει τη βάση για τον νέο σχεδιασμό του προγράμματος.

Το ΚΟΤ θεσπίστηκε το 2011, στο πλαίσιο ευρωπαϊκής οδηγίας για την προστασία ευάλωτων κοινωνικών ομάδων από το υψηλό ενεργειακό κόστος. Δικαιούχοι είναι νοικοκυριά χαμηλού εισοδήματος, τρίτεκνες οικογένειες, μακροχρόνια άνεργοι, άτομα με αναπηρία και πολίτες που χρειάζονται μηχανική υποστήριξη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Το ειδικό αυτό τιμολόγιο αφορά αποκλειστικά την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας της κύριας κατοικίας, έως συγκεκριμένο όριο, και εφαρμόζεται με ενιαία τιμή για όλους τους προμηθευτές. Το κόστος της επιδότησης καλύπτεται μέσω των Υπηρεσιών Κοινής Ωφελείας (ΥΚΩ), οι οποίες χρηματοδοτούνται από το σύνολο των καταναλωτών μέσω των λογαριασμών ρεύματος. Σήμερα, οι ωφελούμενοι του ΚΟΤ εκτιμάται ότι ανέρχονται σε περίπου 500.000.

Ανάλυση δεδομένων και νέα κριτήρια

Σύμφωνα με το ΥΠΕΝ, οι αλλαγές που σημειώθηκαν τα τελευταία χρόνια στην αγορά ενέργειας και στην οικονομία καθιστούν αναγκαίο τον επανασχεδιασμό του μέτρου. Η μελέτη θα εξετάσει την εξέλιξη των οικονομικών, εισοδηματικών και περιουσιακών δεδομένων των νοικοκυριών για την περίοδο 2018-2023.

Μεταξύ άλλων, θα αναλυθούν το καθαρό εισόδημα, το ενεργειακό κόστος κατοικίας, οι στεγαστικές δαπάνες –όπως ενοίκια και δάνεια– καθώς και άλλες βασικές καταναλωτικές ανάγκες. Παράλληλα, θα μελετηθεί η κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας την ίδια περίοδο και θα εντοπιστούν οι παράγοντες που επηρεάζουν τις διαφοροποιήσεις μεταξύ των νοικοκυριών.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Σενάρια για το νέο Κοινωνικό Τιμολόγιο

Με βάση τα στοιχεία αυτά, θα καθοριστούν εύλογα επίπεδα ετήσιας κατανάλωσης για διαφορετικές κατηγορίες δικαιούχων και θα διαμορφωθούν μηνιαία προφίλ κατανάλωσης, ώστε το ΚΟΤ να παρέχει πιο στοχευμένη στήριξη, ανάλογα με τις πραγματικές ανάγκες κάθε νοικοκυριού.

Στο τελικό στάδιο, θα οριστούν οι βασικές παράμετροι του νέου σχήματος και θα υπολογιστεί το συνολικό κόστος εφαρμογής του. Θα παρουσιαστούν εναλλακτικά σενάρια ανασχεδιασμού, τα οποία θα λαμβάνουν υπόψη το ανώτατο καθαρό εισόδημα, τη μέγιστη επιδοτούμενη κατανάλωση, το ύψος της χρέωσης ενέργειας και τα περιουσιακά όρια. Κάθε σενάριο θα συνοδεύεται από εκτίμηση του αριθμού των επιλέξιμων νοικοκυριών και του συνολικού δημοσιονομικού κόστους του αναθεωρημένου ΚΟΤ.

Μετά τα cross battles το πρώτο live του The Voice Of Greece είναι γεγονός και οριακά το περιμέναμε όπως το Euro. Όχι μόνο για την επιστροφή της Έλενας Παπαρίζου αλλά για την άφιξη του Γιώργου Μαζωνάκη.

Ο Μαζωνάκης εμφανίστηκε, και ο κόσμος αλλά και οι συνεργάτες του project τον καταχειροκρότησαν. Μάλιστα η σφιχτή αγκαλιά στους κριτές κάτι έδειξε, όσο σίγουρα και η επιλογή του τραγουδιού που επέλεξε για να εμφανιστεί που ήταν το “Ανήκω”.

Η ιστορία συνεχίζεται, με εμάς θεατές και αναμένουμε να δούμε την εξέλιξη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Αυτό που φαίνεται προς το παρόν, είναι πως η Γιώργος Μαζωνάκης έχει κόσμο που πιστεύει την αλήθεια του. Καθώς όπως είπε στην έναρξη της Ακτής Πειραιώς «ο αληθινός».

Με αναφορές στην προστασία των τουρκικών δικαιωμάτων, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παρέδωσε στο τουρκικό ναυτικό ένα νέο υποβρύχιο, ένα αποβατικό σκάφος και ένα μη επανδρωμένο ναυτικό όχημα, τονίζοντας τον ρόλο τους στην ενίσχυση της αμυντικής ισχύος της χώρας.

«Δεν έχουμε καμία βλέψη για τα εδάφη ή την κυριαρχία κανενός. Δεν θέλουμε ένταση με καμία χώρα. Δεν θέλουμε κρίσεις, διαμάχες ή συγκρούσεις. Δεν επιθυμούμε τίποτα άλλο παρά ειρήνη και σταθερότητα για τους γείτονές μας» ανέφερε ο Ερντογάν, επιχειρώντας να προβάλει ένα μήνυμα καλής γειτονίας.

Ο Τούρκος πρόεδρος υπογράμμισε ότι «είμαστε μια χώρα που δεν επιτρέπει και δεν θα επιτρέψει ποτέ να παραβιαστούν τα δικαιώματα και τα συμφέροντα. Όλες οι επενδύσεις που κάνουμε σήμερα δεν προορίζονται για την προετοιμασία για πόλεμο, αλλά για την προστασία της ειρήνης, της ανεξαρτησίας και του μέλλοντος».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Τα νέα ναυτικά μέσα

Αναφερόμενος στις επιχειρησιακές δυνατότητες του νέου υποβρυχίου, ο Ερντογάν σημείωσε ότι «Το κυριότερο από τα όπλα είναι το υποβρύχιο TCG Hızırreis, το οποίο, με το σύστημα αναερόβιας πρόωσης και τις προηγμένες του δυνατότητες, θα είναι ο εθνικός φύλακας των σιωπηλών βυθών. Σήμερα θέτουμε σε υπηρεσία το υποβρύχιο Hızırreis».

Πρόσθεσε ότι «Μια άλλη πλατφόρμα που θέτουμε σε υπηρεσία είναι το νέο τύπο αποβατικού σκάφους μας, το Ç-159. Αυτή η πλατφόρμα θα λειτουργεί σε θυελλώδη νερά τόσο σε στρατιωτικές επιχειρήσεις όσο και σε επιχειρήσεις ανθρωπιστικής βοήθειας σε καιρό ειρήνης».

Το μη επανδρωμένο σκάφος ULAQ

«Το οπλισμένο μη επανδρωμένο ναυτικό σκάφος ULAQ μας είναι μια άλλη πηγή υπερηφάνειας για εμάς. Το ULAQ, σύμβολο του ψηφιακού μετασχηματισμού και των αυτόνομων συστημάτων που βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη στη θάλασσα, είναι πρωτοπόρος του μέλλοντος στον επιχειρησιακό τομέα» ανέφερε ο Ερντογάν.

Όπως πρόσθεσε, «Ένα άλλο χαρακτηριστικό του ULAQ SİDA είναι ότι χρησιμοποιεί έναν ναυτικό κινητήρα που αναπτύχθηκε από Τούρκους μηχανικούς, με ποσοστό εγχώριας παραγωγής 90%».

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις προκαλούν σοβαρές αναταράξεις στην οικονομική δραστηριότητα, με τον εμπορικό κόσμο, τον τουρισμό και την εστίαση, οι οποίοι θίγονται, να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου ενόψει των εορτών και να απευθύνουν έκκληση στους αγρότες να προσέλθουν σε διάλογο με την κυβέρνηση για την εξεύρεση λύσης.

Εκπρόσωποι των κλάδων επισημαίνουν, ότι οι δυσκολίες δεν περιορίζονται στα εορταστικά τριήμερα, αλλά διαρκούν ήδη επί τρεις εβδομάδες. Το παρατεταμένο αυτό διάστημα δημιουργεί ασφυκτικές συνθήκες για επιχειρήσεις που ανέμεναν αυξημένα έσοδα τις γιορτές. Σύμφωνα με δηλώσεις του προέδρου του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Πειραιά, Βασίλη Κορκίδη, οι ημερήσιες απώλειες σε νωπά προϊόντα και τρόφιμα είναι ιδιαίτερα σημαντικές. Παράλληλα, το κόστος για τις εξαγωγές που βασίζονται στις οδικές μεταφορές προς τις βαλκανικές χώρες έχει αυξηθεί κατακόρυφα.

Πλήγμα στον τουρισμό και την τοπική οικονομία

Ανησυχητική είναι η εικόνα και στον τουρισμό, σύμφωνα με εκπροσώπους του κλάδου. Σε δημοφιλείς χειμερινούς προορισμούς της Θεσσαλίας και της Ηπείρου, όπως τα Τρίκαλα, ο Βόλος, το Πήλιο και τα Ιωάννινα, οι ακυρώσεις κρατήσεων φτάνουν έως και το 50%. Ο πρόεδρος των Ξενοδόχων Μαγνησίας, Γιώργος Ζαφείρης, τόνισε ότι η πτώση αυτή καταγράφεται εδώ και ημέρες, προμηνύοντας Χριστούγεννα με χαμηλές πληρότητες.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Παρόμοιες εκτιμήσεις διατυπώνονται και από άλλους ξενοδόχους, οι οποίοι κάνουν λόγο για αυξημένη επιφυλακτικότητα του κοινού να προχωρήσει σε νέες κρατήσεις. Η κατάσταση, όπως υπογραμμίζουν, πλήττει συνολικά την οικονομική δραστηριότητα των περιοχών.

Ο αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ξενοδόχων, Ηρακλής Τσιτλακίδης, ανέφερε ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται στη φιλοξενία, αλλά επηρεάζει και την εστίαση, το εμπόριο και τις υπηρεσίες. Όπως είπε, όλες αυτές οι δραστηριότητες εξαρτώνται άμεσα από την ομαλή προσέλευση επισκεπτών. Την ίδια στιγμή, οι ξενοδόχοι δηλώνουν πως κατανοούν τα αιτήματα των αγροτών, ζητώντας ωστόσο οι κινητοποιήσεις να μην πλήττουν δυσανάλογα άλλους επαγγελματικούς κλάδους.

Η σημασία της εορταστικής περιόδου

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη σημασία των εορτών για τις τοπικές αγορές. Ο πρόεδρος της Ένωσης Ξενοδόχων Τρικάλων, Κωνσταντίνος Παπούλιος, ανέφερε ότι τα προηγούμενα Σαββατοκύριακα χάθηκε ήδη σημαντικό ποσοστό της αναμενόμενης κίνησης. Όπως σημείωσε, χωρίς επισκέπτες οι τοπικές επιχειρήσεις στερούνται βασικά έσοδα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Πρόκειται κυρίως για μικρές, οικογενειακές μονάδες που στηρίζουν την τοπική κοινωνία. Παράλληλα, φορείς πολιτιστικών και τουριστικών δράσεων, όπως ο Μύλος των Ξωτικών στα Τρίκαλα, υπενθυμίζουν ότι η επίσκεψη σε έναν προορισμό ενισχύει συνολικά την περιφέρεια, από τα αξιοθέατα έως την τοπική αγορά.

Κοινό αίτημα όλων των εμπλεκομένων είναι η αποκλιμάκωση της έντασης και η επιστροφή των αγροτών στον διάλογο με την κυβέρνηση, ώστε να βρεθεί λύση χωρίς περαιτέρω επιβάρυνση της οικονομίας.

Μπορείτε να φανταστείτε τον Τζον Πιούριφοϊ, πρεσβευτή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα από το 1950 έως το 1953, ενώ συγκυβερνούσε ουσιαστικά τη χώρα μαζί με τον στρατό και το παλάτι, ενώ δεχόταν στο γραφείο του τα σέβη υπουργών και πρωθυπουργών, να ξεφαντώνει τις νύχτες στα μπουζούκια; Να χορεύει χασαποσέρβικο στου «Τζίμη του Χοντρού», να αφήνεται στη μαγεία της Μαρίκας Νίνου;

Το ρεμπέτικο, θα μου πείτε, θεωρούνταν τότε ακόμα υποκοσμιακό. Χασικλίδικο. Από τους εκπροσώπους της σκληρής «εθνικόφρονος» εξουσίας, μονάχα ο Νικόλαος Μουσχουντής – αστυνομικός διευθυντής Θεσσαλονίκης – υποκλινόταν στην ιδιοφυΐα του Τσιτσάνη.

Από τον Τζον Πιούριοφοϊ μέχρι την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ μεσολάβησαν είκοσι δύο αμερικανοί πρεσβευτές. Κάποιοι έπαιξαν κομβικό ρόλο – όπως ο Χένρι Τάσκα, που το καλοκαίρι του 1974, όταν η Κύπρος καιγόταν, πάσχιζε να συντονιστεί με τις πιρουέτες του προϊσταμένου του Χένρι Κίσινγκερ. Αλλοι υπηρέτησαν σε πιο ανέφελους καιρούς. Η τοποθέτηση του Μόντι Στερνς το 1981 ερμηνεύτηκε ως κίνηση καλής θέλησης προς τον Ανδρέα Παπανδρέου – ήταν φίλοι οι δυο τους, όχι ότι επηρέασε αυτό την αντιαμερικανική ρητορεία της πρώιμης «Αλλαγής». Το 1989, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ αξιοποίησε την Ομογένεια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Μας έστειλε τον Μάικλ Σωτήρχο, γιο μεταναστών. Το επανέλαβε το 2022 με τον Τζορτζ Τσούνη – καλοπαρέας ο Τσούνης, έξω καρδιά, άλλαξε το στερεότυπο του πρεσβευτή ο οποίος κοιτάει από απόσταση, ίσως και αφ’υψηλού, την ελληνική κοινωνία. Εστρωσε ουσιαστικά τον δρόμο για την Κίμπερλι.

«Πώς είναι από κοντά;». «Μικροκαμωμένη. Γοητευτική. Πανέξυπνη, διαόλου κάλτσα!». Μια απλή χειραψία άρκεσε στον φίλο μου για να την ακτινογραφήσει πλήρως; Πολλοί και διάφοροι πάντως – ακόμα και άνθρωποι εντελώς αντίθετοι με τον Τραμπ – δηλώνουν σαγηνευμένοι από την Κίμπερλι. Πέρασα τις προάλλες έξω από την πρεσβευτική κατοικία στην οδό Παναγή Κυριακού. Εδινε προφανώς κάποια δεξίωση. Κόσμος και ντουνιάς, βουλευτές και επιχειρηματίες – κι ένας μητροπολίτης με τον διάκο του – περίμεναν στην ουρά με τις προσκλήσεις στο χέρι. Τα μάτια τους έλαμπαν. Λες και θα συναντούσαν κάποια σταρ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Είναι σταρ η Κίμπερλι; Ως σταρ συμπεριφέρεται εξ απαλών ονύχων. Μόνο σε καλό της έχει βγει. Στο μυαλό του κάθε ανθρώπου προβάλλεται μια ταινία με πρωταγωνιστή τον ίδιο. Του «Φραπέ» είναι σπαγκέτι γουέστερν με εσάνς δικαστικού θρίλερ. Της Ζωής Κωνσταντοπούλου ριμέικ της Γαλλικής Επανάστασης, απλώς ο Ροβεσπιέρος φοράει φουστάνια και κάνει καρδούλες.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Της Κίμπερλι υπερπαραγωγή του Χόλιγουντ. Του παλιού Χόλιγουντ – να εξηγούμαστε –, όχι του σημερινού που το έχουν αλώσει οι κατά Τραμπ «κομμουνιστές». Κι όπως το «Mama Mia!» κινηματογραφήθηκε μεν στη Σκόπελο μα με προδιαγραφές διεθνούς επιτυχίας, έτσι και το πέρασμα της Κίμπερλι από την Ελλάδα πρέπει να καταπλήξει τα πλήθη απανταχού.

«Αυτός είναι ο θίασος, με αυτόν θα παίξουμε…» έγραφε ο Σεφέρης. Μπορεί να μη δίνει στην Αθήνα συναυλίες η Τέιλορ Σουίφτ – βρίσκεται εξάλλου στη μαύρη λίστα του Προέδρου –, αποθεώνεται όμως ο Κωνσταντίνος Αργυρός. Εχει κι εδώ γκαλά, πασαρέλες, κοσμικές εκδηλώσεις με φιλανθρωπικό πρόσημο. Η παρουσία της πρεσβευτού προσθέτει λάμψη. Εκσυγχρονίζει επίσης τα ήθη. Ουκ ολίγοι «άντρακλες», φορείς τοξικής αρρενωπότητας, κάνουν ρεβεράντζες στον Φάνσι Τζέιμς – με ήλιο στον Ερμή και σελήνη στην Αφροδίτη –, εφόσον πρόκειται για τον αγαπημένο στυλίστα και μόνιμο σχεδόν συνοδό της Κίμπερλι. Επαληθεύοντας, για μια ακόμα φορά, πως στην ουσία δεν μετράει η διαφορετικότητα αλλά η κοινωνική θέση.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η κυρία Γκίλφοϊλ δεν βρίσκεται στην Ελλάδα για τουρισμό. Ούτε καν για να μελετήσει το σύνδρομο ανωτεροκατωτερότητας που μας στοιχειώνει, παραμορφώνοντας τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας σε σύγκριση με τους άλλους, την πατρίδα μας σε σχέση με τις άλλες χώρες. Αλλα είναι τα σοβαρά διακυβεύματα σε μια ιστορική στιγμή που τα γεωπολιτικά δεδομένα μεταβάλλονται ραγδαία, που ο παγκόσμιος χάρτης ξανασχεδιάζεται.

Ευφυέστατα πολιτεύεται η πρεσβευτής. Εξωραΐζει την εικόνα της Αμερικής στα μάτια της κοινής μας γνώμης. Χρυσώνει όσο μπορεί εκ των προτέρων το χάπι των σκληρών αποφάσεων που αργά ή γρήγορα πιθανόν να ληφθούν.

Το πιθανό κόμμα της κυρίας Καρυστιανού θα περιστείλει, ίσως, την ανάπτυξη του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος, με τη σειρά του, συμπιέζει την ανάπτυξη (και όχι το κύριο σώμα) του ΠΑΣΟΚ. Είναι εμφανές ότι το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα θα συλλέξει μεγάλο μέρος ψηφοφόρων των θραυσμάτων του τέως ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ, στοιχείο που ήδη αναδιατάσσει τις δημοσκοπικές επιδόσεις. Στη πραγματικότητα υπάρχει μια υπό διαμόρφωση νέα πολιτική αρχιτεκτονική. Θα έχουμε μια διεύρυνση και συγχρόνως συστολή του πολιτικού συστήματος. Λογικό. Εύπλαστη ακινησία.

Εχουμε τη δημοσκοπικά πρωτεύουσα και οργανωτικά συμπαγή Νέα Δημοκρατία, πιθανόν «κουρεμένους» το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Τσίπρα από την κυρία Καρυστιανού, αφομοιωμένα από τον Τσίπρα τα μικρά κόμματα της Αριστεράς, τσιμεντένιο τον κ. Βελόπουλο, βιώσιμη την κυρία Κωνσταντοπούλου και φυσικά το ανθεκτικό ΚΚΕ. Με την έλευση της κυρίας Καρυστιανού δεν θα ανακατευτεί μόνο η υπάρχουσα ύλη, που στις δημοσκοπήσεις κατανέμεται στα υπάρχοντα κόμματα. Θα έρθουν από το σπίτι πολλοί απέχοντες και θα αναμειχθούν με ανόρεχτους στεγασμένους των άλλων σχημάτων. Από τη προσθαφαίρεση, πόσοι θα βρίσκονται εκτός Βουλής; Πόσοι θα είναι οι «ψηφίσαντες»; Ητοι, ποιο θα είναι το ποσοστό αυτοδυναμίας;

Ητοι ποιο είναι το επίπεδο μετεκλογικής διαπραγμάτευσης μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και του χώρου συνομιλητών; Και ποιοι είναι αυτοί; Για παράδειγμα, ο Ευάγγελος Βενιζέλος σε ένα σχήμα ανεξάρτητων προσωπικοτήτων, υποστηριζόμενων όμως από το ΠΑΣΟΚ, θα είναι ο υλοποιητής μιας μετεκλογικής σύνθεσης, χωρίς να εκτίθεται ο κ. Ανδρουλάκης από τη πάγια θέση του «δεν συνεργάζομαι με τη ΝΔ»; Ή, σε μια άλλη εκδοχή, μόνο οι βουλευτές του κ. Βελόπουλου που θα αυτομολήσουν προς τη μη αυτοδύναμη Νέα Δημοκρατία θα είναι η ρεζέρβα; Ομως οι 30 βουλευτές/μετεγγραφές που θα χρειάζονται (στη περίπτωση του πιθανού μετεκλογικού αδιεξόδου) πολύ δύσκολα αθροίζονται. Αρα μάλλον ένας πολυσυνδυασμός στηρίξεων και μετεγγραφών θα υπάρξει.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Και μια άλλη πλευρά του παζλ. Με την επιλογή του κ. Πιερρακάκη στο Eurogroup αλλάζουν και οι εσωκομματικές επετηρίδες στη Νέα Δημοκρατία. Η βαριάντα του κ. Μητσοτάκη (γιατί, σε μεγάλο βαθμό, περί αυτού πρόκειται) απαντά στην αντισυσπείρωση των τέως πρωθυπουργών; Εντέλει το φαντασιακό θα υποσκελίσει τις διαμορφωμένες αυλές; Θα δείξουν οι επόμενες μετρήσεις.

Οι πρώτες τουλάχιστον εκλογές θα αποκαλύψουν ίσως με σκληρότερο τρόπο το δράμα. Μια δυσέκφραστη λαϊκή επιθυμία που πάει στον άγραφο παίκτη, από απέχθεια στους γνωστούς. Στις δεύτερες θα έχουμε σφίξη. Για παράδειγμα, κάποιοι θα συμπιεστούν στο όνομα του πραγματισμού και αυτοσυντήρησης. Πρώτη απ’ όλους η κυρία Καρυστιανού που, αφού θα χρησιμοποιηθεί ως καταλύτης, μετά θα γίνει προσπάθεια να συντριβεί.

Χωρίς οργάνωση, κόμμα και ευρέως επεξεργασμένες θέσεις, είναι το πιθανότερο. Αλλωστε κόμματα-ρεύματα αναδύθηκαν και στο παρελθόν για μιάμιση εκλογική δοκιμασία και μετά χάθηκαν. Βέβαια, τελευταία στιγμή ίσως κάποιοι τη συμβουλεύουν να μην μπει στα γρανάζια. Για την ώρα, η πολλαπλή μετάβαση «στο άλλο» και οι υπόγειες διαφοροποιήσεις κάνουν πιθανό και το τακτικό σταμάτημα των εχθροπραξιών σε μια παγωμένη γραμμή μετώπου.

Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι ζωγράφος και καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ

Η εξίσωση που αφορούσε τη συνέχιση της βοήθειας προς την Ουκρανία έμοιαζε σχεδόν αδύνατο να λυθεί μέχρι το βράδυ της Πέμπτης. Γι’ αυτό, οι ηγέτες της ΕΕ επέλεξαν να καταφύγουν στο «Σχέδιο Β» (το οποίο έτσι κι αλλιώς προετοίμαζαν) και να την αντιστρέψουν: Αντί, λοιπόν, να επιμείνουν στη χρήση των «παγωμένων» ρωσικών κεφαλαίων για τη χρηματοδότηση των αναγκών του Κιέβου τα επόμενα δύο χρόνια, με την εγγύηση των κρατών-μελών, επέλεξαν να δανειστούν οι ίδιοι από τις διεθνείς αγορές 90 δισ. ευρώ, παρουσιάζοντας τα ρωσικά κεφάλαια ως μια έμμεση εγγύηση. Συμφώνησαν, δηλαδή, ότι θα χρησιμοποιηθούν για την αποπληρωμή του δανείου, στην περίπτωση που (μελλοντικά) καθοριστεί επισήμως το ποσό των πολεμικών επανορθώσεων που θα καταβάλει η Ρωσία στην Ουκρανία.

Η απόφαση συνιστά αναμφίβολα μια πρωτιά, καθώς η ΕΕ – έστω και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη όλων των εταίρων – έσπασε ένα ταμπού και προχωρά στον κοινό δανεισμό για λογαριασμό μιας «τρίτης» χώρας (οι προηγούμενες δύο ήταν για την Ελλάδα και το Ταμείο Ανάκαμψης). Κατέστη δε δυνατή για δύο λόγους: Αφενός, την υποχώρηση της Γερμανίας από την πάγια θέση της να μην αποδέχεται τα «ευρωομόλογα» – την οποία συμμερίζονται και άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά, που επίσης έβαλαν νερό στο κρασί τους. Αφετέρου, την εξαίρεση της Τσεχίας, της Ουγγαρίας και της Σλοβακίας, οι οποίες διασφάλισαν ότι οι υποχρεώσεις που απορρέουν από το παραπάνω δάνειο δεν θα βαρύνουν σε καμία περίπτωση τους προϋπολογισμούς τους.

«Καθώς το ζήτημα είναι επείγον, θα δώσουμε ένα δάνειο με εγγύηση τον προϋπολογισμό της ΕΕ», δήλωσε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, λίγο αφότου ολοκληρώθηκε η σύνοδος, στις 3 τα ξημερώματα της Παρασκευής, ύστερα από 15 και πλέον ώρες εντατικών και ενίοτε έντονων διαπραγματεύσεων. «Καλά νέα για την Ουκρανία και κακά νέα για τη Ρωσία, αυτή ήταν και η πρόθεσή μας», ισχυρίστηκε ο γερμανός καγκελάριος, Φρίντριχ Μερτς – γνωρίζοντας, ωστόσο, ότι υπέστη μια πολιτική ήττα. «Η ουσία από τη σημερινή μέρα είναι ότι η στήριξή μας προς την Ουκρανία είναι εγγυημένη», είπε και η πρωθυπουργός της Δανίας, Μέτε Φρεντέρικσεν.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο βέλγος πρωθυπουργός, Μπαρτ ντε Βέβερ, ο οποίος ήταν αδιαμφισβήτητα ο μεγάλος πρωταγωνιστής αυτής της συνόδου, χαιρέτισε το γεγονός ότι «η ΕΕ απέφυγε το χάος», ενώ επικαλέστηκε εμμέσως και το δόγμα του Ντενγκ Σιαοπίνγκ, ότι σημασία δεν έχει το χρώμα της γάτας, αλλά να πιάνει ποντίκια. «Υπάρχουν προφανώς ορισμένοι που δεν τους άρεσε (…) καθώς ήθελαν να τιμωρήσουν τον Πούτιν παίρνοντας τα λεφτά του», τόνισε ο Ντε Βέβερ, για να προσθέσει: «Η πολιτική δεν είναι μια συναισθηματική δουλειά (…) Η λογική επικράτησε». Πρόκειται για εκτίμηση με την οποία συμφώνησαν ουσιαστικά τόσο η Τζόρτζια Μελόνι όσο και άλλοι ηγέτες στις δικές τους δηλώσεις.

Από την πλευρά του, ο Εμανουέλ Μακρόν έκανε λόγο για «την πιο ρεαλιστική και πρακτική λύση» που θα μπορούσε να βρεθεί στις παρούσες συνθήκες. Μάλιστα, ο πρόεδρος της Γαλλίας τάχθηκε έπειταά από πολύ καιρό υπέρ του ανοίγματος απευθείας διαύλου επικοινωνίας ανάμεσα στην Ευρώπη και το Κρεμλίνο: «Νομίζω ότι θα είναι χρήσιμο πάλι να μιλήσουμε με τον Βλαντίμιρ Πούτιν», φέρεται να είπε σύμφωνα με τη «Figaro». Υπογράμμισε δε, αφήνοντας σαφείς αιχμές για τις Ηνωμένες Πολιτείες και την τακτική τους, ότι «σε διαφορετική περίπτωση θα συζητάμε μεταξύ μας με διαπραγματευτές οι οποίοι στη συνέχεια να πηγαίνουν και θα μιλούν με τη ρωσική πλευρά μόνοι τους, κάτι που δεν είναι το ιδανικό».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Αξίζει να σημειωθεί, επίσης, ότι στο κείμενο συμπερασμάτων που υιοθετήθηκε για την Ουκρανία, το οποίο υπέγραψαν οι ηγέτες των 25 από τα 27 κράτη-μέλη, υπάρχει σαφής αναφορά στις εν εξελίξει ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, απορρίπτοντας ουσιαστικά τις εδαφικές παραχωρήσεις προς τη Ρωσία που περιλαμβάνει το αμερικανικό σχέδιο. Σε αυτή αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Προκειμένου η ειρήνη να είναι δίκαιη και βιώσιμη, τα σύνορα δεν πρέπει να αλλάξουν διά της βίας, και κάθε μελλοντική συμφωνία οφείλει να σέβεται την ανεξαρτησία, την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας, καθώς και να εγγυάται μακροπρόθεσμα την ασφάλειά της και την ικανότητά της να υπερασπίζεται τον εαυτό της».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Στην απόφαση ασκείται, τέλος, έντονη κριτική σε χώρες που στηρίζουν τη Ρωσία στον πόλεμο, με αναφορά σε Ιράν, Λευκορωσία και Βόρεια Κορέα – όχι όμως και την Κίνα, με την οποία οι σχέσεις της ΕΕ είναι σε ιδιαιτέρως λεπτή φάση.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Οι πρωταγωνιστές της Σύνόδου Αντόνια Κώστα: Ο διπλωμάτης

Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου είχε προειδοποιήσει πως οι ηγέτες των «27» δεν  θα φύγουν από τις Βρυξέλλες εάν δεν υπάρξει  συμφωνία. Και το πέτυχε, χωρίς μάλιστα η σύνοδος να εξελιχθεί σε  πολυήμερο μαραθώνιο.

Ντόναλντ Τουσκ: Ο κυνικός

Η δήλωση την οποία έκανε ο πρόεδρος της Πολωνίας λίγο πριν από την έναρξη της συνόδου – «ή λεφτά τώρα ή αίμα αύριο» – ήταν αυτή η οποία πρόσφερε πηχυαίους τίτλους στα ΜΜΕ και σφράγισε το κλίμα της διαδικασίας.

Μπαρτ Ντε Βέβερ: Ο νικητής

Ο πρωθυπουργός του Βελγίου απέδειξε πως είναι σκληρός «παίκτης» στο πολιτικό – διπλωματικό πόκερ και εννοούσε απολύτως όσα έλεγε – ότι δεν θα υποκύψει σε πιέσεις και εκβιασμούς. Είναι ο αδιαμφισβήτητος νικητής αυτής της συνόδου.

Φρίντριχ Μερτς: Ο χαμένος

Ο καγκελάριος της Γερμανίας είναι ο μεγάλος ηττημένος της συνόδου, καθώς αναγκάστηκε τελικώς να αποδεχθεί τον κοινό δανεισμό, ο οποίος αποτελεί «κόκκινο πανί» για πολλούς στο εσωτερικό της χώρας του. Το  ίδιο ισχύει και για την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.

Βολοντίμιρ Ζελένσκι: Ο αδύναμος

Η παρουσία του προέδρου της Ουκρανίας στις Βρυξέλλες και όσα είπε στις συναντήσεις του έδωσαν δραματικό τόνο στη σύνοδο, καθώς προειδοποίησε τους «27» ότι η χώρα του δεν θα αντέξει για πολύ  χωρίς τη στήριξή τους.

Γυρίζοντας, παραμονή Πρωτοχρονιάς από τα κάλαντα και από τα ποδαρικά που είχα κάνει πιο πριν, ξεκινώντας χαράματα, κατά τις εφτά, φορτωμένος λεφτά, περνώ μπροστά απ’ το «Παντοπωλείον Η ειλικρίνεια» του κυρ Παράσχου (ή ώρα πια πλησίαζε δώδεκα) όπου δούλευα μερικές ώρες τα απογεύματα των Εορτών, που δεν είχαμε σχολείο – ο Μπακάλης με φώναξε:

– Νικολάκη, έλα δω, κρύο, καιρός για δράση.

– Τι είναι κυρ Παράσχο, αφού θα ‘ρθω το απόγεμα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

– Είναι μια γριά, η κυρα-Ολυμπία, ξέρεις, κοντά στα σπίτια των Μηχανικών, που ξέμεινε από υγραέριο στο Πετρογκάζ και δεν έχει η καημένη να ψήσει ούτε καφέ. Να πας τώρα αμέσως να της περάσεις μια καινούργια μποτίλια. Μου είπε ότι θέλει εσένα, να της κάνεις και ποδαρικό. Δεν ξέρω πού έμαθε ότι κάνεις καλό ποδαρικό.

– Δεν έχω ξαναπεράσει μποτίλια υγραερίου, του λέω. Δεν ξέρω. Να μην της ανατινάξω το σπίτι, χριστουγεννιάτικα.

– Εγώ δεν μπορώ να αφήσω το μαγαζί, έχω πολλή δουλειά. Να, τώρα, θα σου δείξω, μου λέει, μια βίδα είναι που βιδώνεις, τίποτε, πανεύκολο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Και με σέρνει άρον άρον στο μπακάλικο (περίμεναν τρεις πελάτες) που είναι μεγάλο μαγαζί και οπωροπωλείο μαζί, πρατήριο άρτου και παγωτατζίδικο – το καλοκαίρι. Με πάει γρήγορα στη γωνία, στις μποτίλιες, όπου έχει και καινούργιες συσκευές Πετρογκάζ, με δυο μάτια, ένα μικρό για καφέ κι ένα μεγαλύτερο, για μαγείρεμα. Παίρνει ένα κλειδί εικοσιεφτάρι και μου λέει με αυτό θα βιδώσεις αυτή τη βίδα της μποτίλιας που έχει αριστερά πάσα, θα τη σφίξεις καλά, πάνω στην υποδοχή του λάστιχου απ’ το Πετρογκάζ και μετά θα ανοίξεις αργά αυτή τη στρόφιγγα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Τι να κάνω, βάζω το κλειδί στην τσέπη και παίρνω μια καινούργια πορτοκαλί μποτίλια στον ώμο και ξεκινάω για το σπίτι της γριάς – ήμουνα δεκατεσσάρων χρονών, δυνατό παιδί, κι είχα αρχίσει να βγάζω τρίχες στο μουστάκι και στις φαβορίτες. Και δεν ξέρω πώς έγινε και κυκλοφόρησε αυτή η φήμη ότι κάνω καλό ποδαρικό την Πρωτοχρονιά. Μάλλον από πέρσι, που είχα πάει σε μια άλλη γριά, την κυρα-Βαλασία, πρωί, κατά τις εφτά παρά, έσπασα ένα ρόδι (κουβαλούσα καμιά δεκαριά σε ένα σακούλι) στην πόρτα της, είπα τις ευχές για στέρεο σπίτι και υγεία όσων μένουν σε αυτό, μπήκα με το δεξί, με κέρασε, μου έδωσε κι ένα ασημένιο εικοσάρικο. Και σε μια βδομάδα, εντελώς αναπάντεχα, χωρίς να τον περιμένει, μετά από χρόνια που ήταν εξαφανισμένος, γύρισε στο χωριό ο γιος της από την Ολλανδία, πλούσιος πια, με μια μεγάλη αστραφτερή κουρσάρα, γεμάτη δώρα. Ε, αυτή η γιαγιά και μια άλλη παρακάτω, που είχα πάει και η κόρη της κέρδισε κάποια λεφτά στο Πρωτοχρονιάτικο Εθνικό λαχείο, μου βγάλανε το όνομα σε όλο το Στρατώνι, το χωριό μας, ότι κάνω το καλύτερο ποδαρικό.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Φέτος, μέρες, ακόμα, πριν τα Χριστούγεννα, ήρθανε στο σπίτι μας πάνω από δέκα γυναίκες, ηλικιωμένες και νεότερες και βρήκανε τη γιαγιά μου τη Σμαρώ και κλείσανε μαζί της παραγγελία να πάω να τους κάνω εγώ, πρωί πρωί, χαράματα, ποδαρικό, την Πρωτοχρονιά, για να κυλήσει καλά ο χρόνος. Ξεκίνησα λοιπόν σήμερα, αξημέρωτα σχεδόν, έχοντας μαζί μου ένα σακούλι γεμάτο με ρόδια, κι άρχισα να εκτελώ τις παραγγελιές. Ισα που χάραζε, ήταν σχεδόν σκοτάδι ακόμα και δεν είχαν ξεκινήσει τα άλλα παιδιά να λένε τα κάλαντα, ήταν πολύ νωρίς – αλλά εγώ έπρεπε να προλάβω να πάω πρώτος σε όλα τα σπίτια που με ζήτησαν, πριν πάνε άλλοι και κάνουνε εκείνοι ποδαρικό χωρίς να το θέλουν.

Είναι η εποχή της χούντας και οι περισσότεροι άντρες του Στρατωνίου (όσοι δεν έχουν φύγει το εξήντα για το Βέλγιο και τη Γερμανία ή δεν ταξίδευαν με τα καράβια) δουλεύουνε ακόμα στην Εταιρεία, δηλαδή στα μεταλλεία, στις στοές της Μαντέμ – Λάκκο, του μεγάλου αφεντικού Πρόδρομου Μποδοσάκη. «Ανώνυμος Ελληνική Εταιρεία Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων». Κάνανε εξορύξεις σιδηροπυρίτη μεταξύ Στρατωνίου και Στρατονίκης.

Η δουλειά είναι βαριά, δύσκολη στις στοές, μια κόλαση στις βαθιές, υπόγειες γαλαρίες, αλλά το μεροκάματο καλό, αν και μερικοί πεθαίνουνε νέοι από χαλίκωση, δηλαδή από την επικάθηση της σκόνης των στοών στα πνευμόνια τους. Φτιάχτηκε κάπως το χωριό, συμμαζεύτηκε, άνοιξαν μαγαζιά, ανακαίνισαν το σχολείο, ενώ στην άκρη του οικισμού ο Μποδοσάκης έχτισε την μεγαλοπρεπή βίλα του και γύρω πολύ ωραίες, περίεργες οικίες κυκλαδικού ρυθμού, όπου κατοικούσανε τα διευθυντικά στελέχη της Εταιρείας με τις οικογένειές τους.

Η Γειτονιά των Μηχανικών, έτσι λέμε τη μικρή, πλούσια συνοικία τους. Κι εκεί μένουνε χημικοί και διευθυντές με γερούς μισθούς. Ας πούμε ενώ ο πατέρας μου που δουλεύει εργάτης στις γαλαρίες παίρνει 50.000 δρχ. τον μήνα, πολύ καλά χρήματα για την εποχή, εκείνοι παίρνουνε από 500.000 ως και 800.000. Πολλά λεφτά.

Οι ωραίες βίλες των Μηχανικών είναι ο στόχος όλων των παιδιών που λένε τα κάλαντα, αλλά κι εμένα που επιπλέον με φώναζαν για ποδαρικό – και είχαμε μάθει από τις προηγούμενες χρονιές ποια σπίτια είναι γενναιόδωρα, ποια τσιγκούνικα, και πού σε διώχνουν φωνάζοντάς σου, χωρίς να ανοίξουν καν την πόρτα, «Φύγετε, μας τα είπαν κι άλλοι». Αυτή η κουβέντα πάντα με στενοχωρούσε, με πλήγωνε. Οχι για τα λεφτά που δεν μας έδιναν, αλλά ένιωθα πως είχε μια σκληρότητα, έτσι όπως τη φώναζαν και χρονιάρες μέρες που ήταν. Και είχε διαδοθεί πως στις πιο πλούσιες οικίες των Μηχανικών, είχανε ένα μπολ με λεφτά, κέρματα γερά, δεκάρικα και ασημένια χουντικά εικοσάρικα, αλλά και αρκετά χάρτινα, δηλαδή πενηντάρικα και κατοστάρικα που τα έδιναν πρώτα – μετά άρχιζαν να δίνουνε τα καλά κέρματα και τα πιο ψιλά. Αλλά έπρεπε να πας την κατάλληλη ώρα για να πετύχεις χάρτινο, δηλαδή μεταξύ οχτώ και οχτώμιση.

Νωρίτερα κοιμόντουσαν, δεν σου ανοίγανε, ενώ μετά τις εννιά είχανε απομείνει τα ψιλολόγια και τα γλυκά – αλλά πόσα γλυκά να φας; Νωρίς νωρίς είχαμε μπουχτίσει, είχαμε σκάσει από κερασμένα τσουρέκια, κανταΐφια και σιροπιαστά που μας έδιναν οι πιο φτωχοί αλλά συνήθως οι πιο τσιγκούνηδες. Και πολλά σοκολατάκια, κουραμπιέδες ή, πιο συχνά, μόνο κανένα μανταρίνι, όσοι δεν είχαν ή ήτανε σπαγκοραμμένοι.

Οπότε γίναμε εξπέρ στις διαδρομές, σε ποια βίλα και σπίτι θα πάμε πρώτα και πού μετά – ανεβαίνοντας τώρα προς το σπίτι της γριάς Ολυμπίας που με περιμένει, τα σκέφτομαι όλα αυτά και πώς άλλαξε το παιχνίδι με τα ποδαρικά και τη φήμη που είχα βγάλει. Αφήνω για λίγο την μποτίλια με το υγραέριο στο χώμα να πάρω μιαν ανάσα και συλλογιέμαι πως φέτος έβγαλα αρκετά χρήματα (βάζω το χέρι στις γεμάτες τσέπες και καταλαβαίνω πως είναι κοντά στα τρία χιλιάρικα) και πως θα αγοράσω το δώρο που θέλω για τη μητέρα μου, αλλά επιτέλους κι εκείνο το πικάπ που ονειρεύομαι, εδώ και δυο χρόνια, για μένα. Παίρνω μερικές βαθιές αναπνοές.

Κοιτάζω κάτω τον κόλπο του Στρατωνίου, της Ακάνθου όπως λέγεται, δεξιά, στην άκρη, το εργοστάσιο της Εταιρείας όπου ξεχωρίζουν τον σιδηροπυρίτη από άλλες προσμείξεις και στην παραλία τη σκάλα όπου φορτώνουνε σε βαπόρια το τελικό προϊόν για εξαγωγή. Κάνει κρύο γερό αλλά είμαι ντυμένος καλά με παλτό, τραγιάσκα και πέτσινα γάντια – η ατμόσφαιρα σε όλο το χωριό είναι, αυτή την ώρα, γιορταστική, πανηγυρική. Ολα τα σπίτια στολισμένα με χρωματιστά λαμπιόνια που αναβοσβήνουν, στολισμένα πουρνάρια κι αρκουδοπούρναρα (στο χωριό δεν έχουμε έλατα) που φαίνονται μέσα απ’ τα τζάμια, κρεμασμένοι Αϊ-Βασίληδες στις στέγες και λαμπερά αστέρια. Η βαριά υγρασία και η ελαφριά ομίχλη που αιωρούνται σε ορισμένα σημεία δίνουν στο χωριό μια διάσταση κάπως μυθική όπως σέρνονται στους δρόμους παίρνοντας διάφορα χρώματα.

Ξανακατσικώνομαι την πορτοκαλί μποτίλια με το υγραέριο στην πλάτη και τραβάω πάλι ανηφορικά, προς το σπίτι της Ολυμπίας που είναι στο όριο με τις οικίες των Μηχανικών – ακούω ακόμη σποραδικά, μακρινά κάλαντα από μερικά παιδιά, που άργησαν να ξυπνήσουν και είναι τα τελευταία γιατί ή ώρα πλησιάζει δώδεκα το μεσημέρι.

Συνεχίζω να προχωρώ επαναλαμβάνοντας «εικοσιεφτάρι κλειδί (το είχα στην τσέπη), αριστερά πάσα, δεξιό, καλό βίδωμα στη μεταλλική υποδοχή που έχει το λάστιχο του Πετρογκάζ και μετά θα ανοίξω αργά τη στρόφιγγα». Το φοβάμαι το υγραέριο, δεν το είχα συνηθίσει γιατί έχει έρθει πριν λίγο καιρό και στο Στρατώνι, αφότου άνοιξε η ESSO PAPPAS στη Σαλονίκη – μέχρι πρόσφατα είχαμε όλοι γκαζιέρες. Και δεν έχω ξαναβάλει μποτίλια – είναι η πρώτη φορά. Εχω πολύ άγχος, φοβάμαι μη γίνει καμιά έκρηξη και τινάξω τη γιαγιά Ολυμπία στον αέρα, πρωτοχρονιάτικα. Κι όσο πλησιάζω τόσο η αγωνία μου μεγαλώνει.

Φτάνω στο μικρό πλινθόκτιστο σπιτάκι της γιαγιάς, που είναι τρία ισόγεια δωμάτια και μια μικρή κουζίνα, κολλητή, μέσα σε μια αυλή. Η γριά Ολυμπία ζει μόνη της εδώ, αφότου πέθανε ο άντρας της στα πενήντα του από τη χαλίκωση και ο γιος της έφυγε στο Βέλγιο – παίρνει η γριά μια σύνταξη κι ένα έξτρα βοήθημα απ’ την Εταιρεία. Μου ανοίγει την πόρτα λέγοντας καλώς τον – χρόνια πολλά της απαντώ. Θα ‘ναι γύρω στα εξήντα, φοράει μαύρο τσεμπέρι, τερλίκια και παντόφλες, και από το μάτι της φαίνεται πολύ αυτάρχα, αν και όχι εντελώς στα καλά της. Το αριστερό της χέρι τρέμει από πάρκινσον. Ασε έξω την μποτίλια, μου λέει, να μου κάνεις πρώτα το ποδαρικό.

Εντάξει της λέω, αφήνω την μποτίλια, βγάζω ένα ρόδι από τα δύο που μου είχαν μείνει απ’ το πρωί στην τσέπη του παλτού, το σβουρίζω δυνατά κάτω, μέσα, στο πάτωμα, κι εκείνο σπάει και διαλύεται σε ροδαλά σπόρια. Πέτρα να μη ραγίσει, λέω, κι ο νοικοκύρης του σπιτιού χίλια χρόνια να ζήσει. Και περνώ μέσα στο σαλονάκι πρώτα με το δεξί πόδι. Υγεία, γιαγιά Ολυμπία, κι ό,τι επιθυμείς, φέτος, να γίνει. Αμήν, μου λέει και κάτσε στο μιντέρι να σε κεράσω – απέναντι έκαιγε μια μαντεμένια στρόγγυλη σόμπα με καυσόξυλα. Πήγα κοντά, ζέστανα λίγο τα χέρια μου, έβγαλα το παλτό και κάθισα στο μιντέρι. Απέναντι είχε έναν μπουφέ με κολεδάκια και πάνω φωτογραφίες με τον άντρα και με τον γιο της. Με κέρασε λικέρ μπανάνα και ύστερα γλυκό περγαμόντο.

Μετά μου έβαλε στο χέρι ένα κέρμα – ένα δεκάρικο. Κατόπιν άρχισε να μου λέει κάτι μπερδεμένα πράγματα για τον γιο της στο Βέλγιο και για τον άντρα της – κάποια στιγμή που σταμάτησε βρήκα την ευκαιρία, σηκώθηκα, φόρεσα το παλτό και της λέω, άντε γιαγιά Ολυμπία, να σου περάσω την μποτίλια και να φεύγω γιατί με περιμένουνε στο σπίτι να φάμε για μεσημέρι. Κάτσε μου λέει, να σου πω και για – όχι της λέω, πρέπει να πηγαίνω.

Στην κουζίνα είναι το Πετρογκάζ; Ναι, μου απαντάει. Βγαίνω έξω παίρνω την μποτίλια και με φόβο και προσοχή τη συνδέω στο λάστιχο – σωλήνα της συσκευής που, κάποιος μάστορας που θα είχε βάλει η κυρα-Ολυμπία, έκανε μια τρύπα στον τοίχο και το συνέδεε με την μποτίλια να είναι απέξω απ’ την κουζίνα, δίπλα στον τοίχο, σε σκιερό μέρος, για ασφάλεια. Τη βιδώνω όπως μου είπε ο μπακάλης, τη σφίγγω καλά, και μετά ανοίγω απαλά τη στρόφιγγα. Η γιαγιά Ολυμπία έχει βγει και με βλέπει. Τελειώνοντας μου λέει, εντάξει; Εντάξει, λέω, και χρόνια πολλά, καλή χρονιά. Αντε ευχαριστώ, μου απαντάει, πάω να ψήσω έναν καφέ, γιατί απ’ το πρωί δεν ήπια.

Παίρνω την κατηφόρα ξαλαφρωμένος που όλα πήγαν καλά και δεν ανατινάχτηκε η μποτίλια – αλλά δεν έχω κάνει πενήντα μέτρα και ακούγεται το μεγάλο Μπαμ, συμβαίνει το υπερφυές θαύμα. Παγώνω, γυρίζω προς τα πίσω κι αρχίζω να τρέχω προς το σπίτι της γριάς. Φτάνοντας βλέπω πως η μποτίλια δεν έχει σκάσει και της κλείνω αμέσως τη στρόφιγγα. Μπαίνω στο σπίτι και βλέπω τη γριά που κακογλίτωσε πεσμένη στο μιντέρι να τρέμει ολόκληρη – γυρίζω, πάω στην κουζίνα κι αφήνω την πόρτα ανοιχτή: το Πετρογκάζ έχει μισοανατιναχτεί και το παράθυρο έχει διαλυθεί. Ποιος ξέρει τι να έχει γίνει – ίσως η γριά να είχε ξεχάσει κανένα μάτι της συσκευής μισάνοιχτο από πριν (είχε και το πάρκινσον) και έγινε διαρροή και μετά, μόλις αυτή άναψε το Πετρογκάζ κι ευτυχώς βγήκε για λίγο απ’ την κουζίνα, έγινε η έκρηξη, που δεν ήτανε και πολύ δυνατή, γιατί το αέριο θα είχε ήδη αραιώσει κάπως με τον αέρα.

Πάντως ο κυρ Παράσχος ο παντοπώλης τής έδωσε της γιαγιάς ένα καινούργιο Πετρογκάζ κι εμένα με απέλυσε γιατί κάποιος έπρεπε να πληρώσει τη νύφη – άντε να βρεις άκρη. Και μετά απ’ αυτό χάλασε, καταστράφηκε, πια, και η φήμη μου ότι έκανα το πιο καλό ποδαρικό. Αλλά δεν με νοιάζει.

Εχω βγάλει τρίχες, μουστάκι στο πάνω χείλος και στις φαβορίτες, τον επόμενο μήνα μπαίνω στα δεκαπέντε και δεν θα ξαναπώ, πια, τα κάλαντα. Με τα λεφτά όμως που έβγαλα αυτά τα Χριστούγεννα, πήρα στη μάνα μου δώρο ένα ωραίο, γυάλινο σερβίτσιο για λικέρ, και για μένα εκείνο που ονειρευόμουνα: ένα πικάπ μάρκας DUAL, απ’ τα καλύτερα, με αποσπώμενα μικρά ηχεία – είναι ολόκληρο ηχοσύστημα. Το πιο ωραίο: έχει έναν μεταλλικό άξονα στο κέντρο, όπου βάζεις και δεύτερο δίσκο που πέφτει στο πλατό, αυτόματα, και παίζει μόνος του, μόλις τελειώσει ο προηγούμενος.

Σε νέα εστία έντασης στις διατλαντικές σχέσεις εξελίσσεται η στάση της Ισπανίας απέναντι στον πόλεμο στη Γάζα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατηγορούν ανοιχτά την Ισπανία ότι «απαγορεύει την είσοδο» σε αμερικανικά πλοία στα λιμάνια της, λόγω φορτίων που συνδέονται με το Ισραήλ, και αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων.

Η καταγγελία περιλαμβάνεται σε επίσημο ανακοινωθέν που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της Federal Maritime Commission, της ανεξάρτητης αμερικανικής αρχής που εποπτεύει το διεθνές ναυτιλιακό εμπόριο. Σύμφωνα με το έγγραφο, η Ουάσιγκτον διερευνά πρακτικές της ισπανικής κυβέρνησης που φέρονται να παραβιάζουν την αρχή της ίσης μεταχείρισης στη διεθνή ναυσιπλοΐα.

Όπως αναφέρεται, η Μαδρίτη «αρνήθηκε άμεσα την είσοδο σε τουλάχιστον τρία πλοία» τον Νοέμβριο του 2024, ενώ η πολιτική που οδήγησε σε αυτές τις αποφάσεις «παραμένει σε ισχύ». Κατά την αμερικανική εκδοχή, τα συγκεκριμένα πλοία μετέφεραν φορτία με προορισμό ή προέλευση το Ισραήλ και απορρίφθηκαν λόγω της πολιτικής στάσης της ισπανικής κυβέρνησης απέναντι στον πόλεμο στη Λωρίδα της Γάζας και της αναγνώρισης της Παλαιστίνης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η Ουάσιγκτον εκτιμά ότι τέτοιες πρακτικές δημιουργούν «δυσμενείς συνθήκες για τη ναυτιλία των ΗΠΑ» στο διεθνές εμπόριο και εξετάζει αντίμετρα. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται περιορισμοί στη φόρτωση, απαγόρευση εισόδου σε πλοία με ισπανική σημαία σε αμερικανικά λιμάνια ή ακόμη και επιβολή χρηματικών προστίμων. Σύμφωνα με το ανακοινωθέν, τα πρόστιμα θα μπορούσαν να φτάσουν έως και τα 2,3 εκατ. δολάρια ανά ταξίδι για ισπανικά πλοία.

Το θέμα αποκτά ιδιαίτερο βάρος καθώς εντάσσεται στο ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή και της διαφοροποίησης ορισμένων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων από τη γραμμή της Ουάσιγκτον. Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ έχει επανειλημμένα τονίσει ότι δεν θα ανεχθεί πρακτικές που πλήττουν αμερικανικά οικονομικά και εμπορικά συμφέροντα, ακόμη και αν προέρχονται από συμμάχους.

Ωστόσο, η Federal Maritime Commission διευκρινίζει ότι μέχρι στιγμής «δεν έχει ληφθεί οριστική απόφαση». Όπως σημειώνεται, η Επιτροπή θα αξιολογήσει προσεκτικά όλα τα στοιχεία και τις παραμέτρους, με στόχο –όπως αναφέρει– τη διατήρηση «ενός αξιόπιστου, ανταγωνιστικού και ανοιχτού διεθνούς συστήματος θαλάσσιων μεταφορών».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Μέχρι στιγμής, η ισπανική κυβέρνηση δεν έχει απαντήσει επίσημα στο αμερικανικό ανακοινωθέν. Η υπόθεση, ωστόσο, προμηνύει πιθανή κλιμάκωση, με οικονομικές και πολιτικές προεκτάσεις, σε μια περίοδο όπου η ναυτιλία και το εμπόριο βρίσκονται ήδη υπό πίεση από τις διεθνείς συγκρούσεις και τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις.

Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα έχει διαμορφώσει και υλοποιεί μια πολυδιάστατη στρατηγική για την αξιοποίηση της Τεχνητής Νοημοσύνης. Η ισχυρή πολιτική βούληση και η σαφής προτεραιοποίηση από τον Πρωθυπουργό αντιμετωπίζουν την τεχνολογία όχι απλώς ως εργαλείο εκσυγχρονισμού, αλλά ως μοχλό άμβλυνσης ανισοτήτων και παροχής ποιοτικότερων και πιο δίκαιων δημόσιων υπηρεσιών. Η προσέγγιση αυτή αποτυπώνεται τόσο στην προσπάθεια εκδημοκρατισμού της πρόσβασης σε ένα διαρκώς εξελισσόμενο κράτος όσο και στις στρατηγικές συνεργασίες που έχουν καταστήσει τη χώρα ενεργό και αξιόπιστο συνομιλητή στον ευρωπαϊκό χάρτη της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Καθώς εισερχόμαστε στο 2026, η ραγδαία διάδοση της τεχνολογίας αυτής δημιουργεί ένα νέο πεδίο προκλήσεων αλλά και σημαντικών ευκαιριών, καθιστώντας αναγκαία τη συνεχή προσαρμογή πολιτικών, θεσμών και ικανοτήτων του κράτους.

Πρώτη πρόκληση: αξιοπιστία στην πραγματική ζωή. Η AI θα κληθεί να λειτουργήσει σε περιβάλλοντα πιο χαοτικά, με ελλιπή δεδομένα, ανθρώπινα λάθη, νομικές υποχρεώσεις και πολιτικό κόστος. Το 2026 θα ξεχωρίσουμε τα συστήματα που απλώς «μιλάνε και γράφουν ωραία» από εκείνα που ανταποκρίνονται σε έλεγχο, τεκμηριώνουν λογικά τις αποφάσεις, περιορίζουν σφάλματα και ενσωματώνονται σε διαδικασίες χωρίς να τις διαλύουν.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Δεύτερη πρόκληση: κόστος και ενέργεια. Η AI έχει απτό αποτύπωμα. Υπολογιστική ισχύ, ενεργειακή κατανάλωση, ανάγκη για εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό, ασφάλεια, συνεχή βελτίωση. Το 2026 θα είναι η χρονιά που CFOs, υπουργεία και οργανισμοί θα ρωτήσουν το πιο χρήσιμο – και καθόλου ρητορικό –ερώτημα: «Ποια είναι η απόδοση της επένδυσης;». Η απάντηση δεν είναι γενική. Θα είναι κατά χρήση και κατά περίπτωση: πού μειώνει χρόνο, πού μειώνει σφάλματα, πού βελτιώνει υπηρεσίες, πού κάνει scaling.

Τρίτη πρόκληση: δεδομένα και κυριαρχία. Χωρίς ποιοτικά, νόμιμα, διαλειτουργικά δεδομένα, η AI είναι σαν να προσπαθείς να χτίσεις λιμάνι χωρίς θάλασσα. Το 2026 είναι προφανές ότι το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα δεν είναι «ποιο μοντέλο χρησιμοποιείς», αλλά τι δεδομένα έχεις, πώς τα προστατεύεις, πώς τα χρησιμοποιείς. Για χώρες όπως η Ελλάδα, παρουσιάζεται στρατηγική ευκαιρία: ένα κράτος που οργανώνει σωστά δεδομένα και διαλειτουργικότητα μπορεί να δώσει καλύτερες υπηρεσίες, να μειώσει διοικητικό κόστος και να αυξήσει την εμπιστοσύνη. Η AI χωρίς εμπιστοσύνη είναι αλυσιτελής και επικίνδυνη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Τέταρτη πρόκληση: ψηφιακή κυριαρχία σε έναν πολυπολικό τεχνολογικό κόσμο. Η Τεχνητή Νοημοσύνη εξελίσσεται σε βασικό πεδίο γεωπολιτικού ανταγωνισμού. Οι ΗΠΑ κυριαρχούν σε υπολογιστική ισχύ, πλατφόρμες και μοντέλα αιχμής· η Κίνα αναπτύσσει ένα κάθετα ολοκληρωμένο οικοσύστημα με ισχυρό κρατικό έλεγχο· και η Ευρωπαϊκή Ενωση επιχειρεί να ισορροπήσει μεταξύ καινοτομίας, αξιών και στρατηγικής αυτονομίας. Για τα κράτη-μέλη, το 2026 θα αναδειχθεί ένα κρίσιμο δίλημμα: εξάρτηση από εξωευρωπαϊκές τεχνολογικές στοίβες ή επένδυση σε ευρωπαϊκές ικανότητες, έστω και με βραδύτερο ρυθμό.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Πέμπτη πρόκληση: κρίσιμες ψηφιακές υποδομές και πολιτική ευθύνη.

Η AI δεν είναι άυλη. Βασίζεται σε υποδομές: data centers, ενεργειακά δίκτυα, καλώδια, cloud, ημιαγωγούς. Οι ψηφιακές υποδομές είναι πλέον κρίσιμες εθνικές υποδομές, ισότιμες με την ενέργεια ή τις μεταφορές. Η συγκέντρωση υπολογιστικής ισχύος σε λίγους παρόχους και γεωγραφικές περιοχές δημιουργεί στρατηγικά ρίσκα: διακοπές, εξωτερικές πιέσεις, κανονιστική εξάρτηση. Ταυτόχρονα, οι πολιτικές αποφάσεις για το πού «τρέχει» η AI αποκτούν άμεσο δημοκρατικό και γεωπολιτικό βάρος.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η ανάγκη προστασίας και ανάπτυξης ψηφιακών υποδομών δημιουργεί μια διπλή ευκαιρία: ενίσχυση της ανθεκτικότητας και επιτάχυνση της οικονομικής ανάπτυξης. Επενδύσεις σε εθνικές και ευρωπαϊκές υποδομές υπολογιστικής ισχύος μπορούν να καταστήσουν χώρες όπως η Ελλάδα κόμβους αξιοπιστίας και φιλοξενίας κρίσιμων υπηρεσιών.

Το συμπέρασμα είναι απλό: το 2026 η Τεχνητή Νοημοσύνη θα κριθεί ως τεχνολογία ισχύος. Και η ισχύς θέλει κανόνες, λογοδοσία, στρατηγική. Δεν χρειαζόμαστε «περισσότερη AI». Χρειαζόμαστε καλύτερη διακυβέρνηση της AI σε κράτος, οικονομία, κοινωνία, ασφάλεια.

Η δομική ερώτηση δεν είναι αν η AI θα αλλάξει τον κόσμο. Αυτό έχει ήδη απαντηθεί. Η ερώτηση είναι αν εμείς – ως θεσμοί, ως χώρα, ως κοινωνία – θα αλλάξουμε αρκετά γρήγορα ώστε η αλλαγή να καταστεί πρόοδος και όχι αναστάτωση… Το 2026 είναι η χρονιά που το στοίχημα παύει να είναι θεωρία και γίνεται πράξη.

Ο Γιάννης Μαστρογεωργίου είναι ειδικός γρ. Μακροπρόθεσμου Σχεδιασμού & συντονιστής Επιτροπής για την ΑΙ υπό τον Πρωθυπουργό. Ο Βασίλης Κουτσούμπας είναι σύμβουλος Ψηφιακής Πολιτικής & Εφαρμογών Τεχνητής Νοημοσύνης στο γραφείο του Πρωθυπουργού

Ο Γιάννης Μαστρογεωργίου είναι ειδικός γρ. Μακροπρόθεσμου Σχεδιασμού & συντονιστής Επιτροπής για την ΑΙ υπό τον Πρωθυπουργό. Ο Βασίλης Κουτσούμπας είναι σύμβουλος Ψηφιακής Πολιτικής & Εφαρμογών Τεχνητής Νοημοσύνης στο γραφείο του Πρωθυπουργού

Λένε ότι απουσιάζει η ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση για τις μεγάλες επιλογές. Και όμως, ο προσεκτικός αναγνώστης (ή, έστω, περιηγητής των «σόσιαλ») εντοπίζει, καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, εργώδεις καταθέσεις εναλλακτικών οραματισμών. Οι προσεγγίσεις αυτές δεν συγκρούονται ευθέως, και ο συγχρονισμός τους, μαζί με την ευρεία δημοσιότητα, δικαιολογεί τον χαρακτηρισμό τους ως οιονεί διαλόγου. Την gravitas των καταθέσεων εγγυάται η ταυτότητα και η Ιστορία (μαζί με το rebranding) όσων τις διακινούν.

Προσεκτική αποκρυπτογράφηση αποδεικνύει ότι δεν πρόκειται για παράλληλους μονόλογους – αλλά για ουσιαστικές τοποθετήσεις. Μόνο που δεν αφορούν το μέλλον, αλλά διαφορετικές εκδοχές φαντασιακών παρελθόντων. Δεν είναι πια ο κουρασμένος μπακαλιάρος «Εμπρός για ένα καλύτερο αύριο». Αντιθέτως, ο καθένας καταθέτει το δικό του «Εμπρός για ένα καλύτερο χθες». Ή, ακριβέστερα, «Εμπρός για εκείνο το αύριο που θα ακολουθούσε το δικό μου χθες – πλην όμως σας το στέρησαν».

Ετσι παρήλασε το εναλλακτικό μέλλον που θα ακολουθούσε το 2009. Οι  παραγγελίες για αστακομακαρονάδες δεν θα είχαν  ακυρωθεί από αναιδείς στατιστικούς. Η απολεσθείσα «Δεύτερη φορά Αριστερά» του 2019 είχε μελετήσει βαθιά το 2015, χωρίς αφέλειες αλλά διατηρώντας τη νεανική αθωότητα θα εξασφάλιζε όσα άδικα στερηθήκαμε. Ομως, και το χαμένο μέλλον του ιδίου του 2015 δεν μένει παραπονεμένο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ολα έτοιμα στην εντέλεια, το email Χαρδούβελη είχε αποσταλεί και τα μνημόνια κλείνανε. Μόνο η εκλογή Προέδρου μας κόστισε το οριστικό τέλος των μνημονίων (όσων δεν είχαν σκιστεί). Για λόγους πληρότητας δεν λησμονούμε το παρολίγον μέλλον του 2004 (που παλιώνει σαν καλό εκσυγχρονιστικό κρασί), αλλά και το παπανδρεϊκό του 2011 – πινελιές νεωτερισμού σε ρετρό φόντο.

Για μια χώρα με τόσο πλούσιο παρελθόν δεν πρέπει να μας εκπλήσσει η πολυχρωμία των εναλλακτικών μελλόντων. Εκείνα, όπως και οι χαμένες ευκαιρίες που αντιστοιχούσαν στο καθένα, παρατάσσονται προκειμένου να τα θαυμάσουμε και να μας φανταστούμε στην κάθε Νιρβάνα που μας είχαν (σχεδόν) προετοιμάσει. Κάτι σαν επάλληλοι μπουφέδες All you can eat, που όταν προσπερνάς τον έναν βρίσκεις μπροστά σου τον επόμενο, και μετά άλλον έναν, κ.ο.κ. Και όλα κάτω από το έλατο των Χριστουγέννων.

Εν ανθρώποις ευδοκία – με τόσες προσφορές, τόσους Μεσσίες, τόσες χαρές. Είναι όλα τζάμπα και δεν παχαίνουν. Το quid pro quo – κάτι σαν λογαριασμός – έρχεται στο τέλος (και ως τις εκλογές). Τότε θα ζυγίσεις ποια από όλες τις χαμένες ευκαιρίες ήταν, τελικά, η πιο απολαυστική. Και θα σαλπάρουμε μαζί να χάσουμε την επόμενη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Είναι και αυτό μια μέθοδος επιλογής. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να πρόκειται μόνο για υπενθύμιση του ποιος μιλάει και γιατί δικαιούται να το κάνει. Αν είναι έτσι, αναμένουμε το επόμενο διάστημα καταιγισμό προτάσεων για να ντύσουν το πραγματικό μέλλον που ακολουθεί το βέρο 2025 (και όχι ένα από τα εναλλακτικά «2025» που μας στέρησαν οι κακοί).

Μακάρι. Οσο και αν τα εορταστικά σενάρια εναλλακτικών παρελθόντων ευδοκιμούν στο Netflix, στην πραγματική ζωή οι υποθετικές αφηγήσεις οφείλουν, εν τέλει, να συγκλίνουν σε κάτι που θυμίζει πραγματικότητα.  Αλλιώς, αν κληθούμε να διαλέξουμε μεταξύ χαμένων ευκαιριών, η μοναδική που δεν θα έχει χαθεί ήδη θα είναι εκείνη που δεν θα έχει προλάβει ακόμη να γίνει εναλλακτική. Αλλά οι μονόδρομοι δεν συνιστούν επιλογή.

Ο Πλάτων Τήνιος είναι οικονομολόγος, ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιά

Ο Φώντας Κολοβός με καταγωγή από την Αρτα ξεκίνησε αυτή τη μυστική γωνιά-ουζερί στη μικρή στοά μεταξύ της οδού Πανεπιστημίου και της οδού Αμερικής το 1997. Τότε ακριβώς και όταν πρωτοήρθε στη στοά, από τη μεριά της Αμερικής έβρισκε κανείς τον Παντελίδη, το γνωστό βιβλιοπωλείο ξενόγλωσσου, ενώ επί της Πανεπιστημίου υπήρχε – και βασιλεύει και σήμερα – ο γνωστός σχεδιαστής και ράφτης Γιαννέτος – και πολλών πρωθυπουργών.

Το 2004, την εποχή του Χρηματιστηρίου και του Μπινγκ Μπανγκ της τελευταίας εκδοχής της ευμάρειας των Νεοελλήνων, στη στοά επί της Αμερικής ήρθε και το Κομπολογάδικο, εκεί που κάποτε ήταν μαγαζί με έπιπλα. Ο Φώντας, τώρα, εξαρχής ήθελε να κάνει ένα λαϊκό ουζερί. Κυρίως ένα στέκι μεσημεριού για το κέντρο των Αθηνών. Δεν έβαλε ποτέ ταμπέλα και πολύ γρήγορα επικράτησε η σχεδόν ιαχή «πάμε στον Φώντα!».

Από τις 6 το πρωί μέχρι τις 7 το απόγευμα ο καφές, τα τσίπουρα και οι μεζέδες δίνουν τη δυνατότητα στις φυλές του κέντρου να συναντιούνται, να ζυμώνονται, να διαφωνούν (πολιτικά ή αθλητικά) και να διατηρούν κάτι από μια παλιά προφορικότητα των χαμένων πολιτικών στεκιών του κέντρου. Και λέμε «πολιτικών στεκιών» γιατί ακριβώς εδώ κανείς μπορεί να συναντήσει πολιτικά στελέχη όλων των αποχρώσεων. Ανάμεσα σε γιατρούς, δημοσιογράφους, δικηγόρους, τραπεζικούς, μεσίτες και λογοτέχνες.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Στους τελευταίους συγκαταλέγεται ο αείμνηστος Μάνος Ελευθερίου. Από τους ζώντες έχει περάσει και κατά καιρούς περνάει ο Δημήτρης Νόλλας, ο ζωγράφος Γιώργος Σταθόπουλος, ο Γιώργος-Ικαρος Μπαμπασάκης, οι δημοσιογράφοι Γιώργος Καραγιάννης και Πάνος Μπαΐλης, ο συγγραφέας Μήτσος Παπαχρήστος του αντιδικτατορικού κινήματος και βέβαια αρκετοί όπως είπαμε πολιτικοί. Θα ξεχωρίζαμε πιο σταθερά εκ του ΚΚΕ τον Χρήστο Κατσώτη, αλλά και από τον ίδιο πολιτικό χώρο τους Θανάση Παφίλη, Μανώλη Συντυχάκη και Γιάννη Δελή. Πολλοί εξ αυτών επιλέγουν για πέρασμα την Πέμπτη όπου ο Φώντας σερβίρει γίδα. Αλλά και από τη ΝΔ περνάνε βουλευτές, όπως ο Ανδρέας Κατσανιώτης και ο Τάσος Δημοσχάκης.

Τσίπουρο, κρασί και βέβαια γίγαντες, φάβα, λιθρινάκι ή το πιο δημοφιλές μοσχαράκι με μελιτζάνες είναι τα αγαπημένα πιάτα όσων συναντιούνται εδώ και ανταλλάσσουν ιδέες, πληροφορίες, πολιτικές απόψεις, πλην Κυριακής βέβαια όπου το μαγαζί είναι κλειστό. Ετσι κι αλλιώς ο Φώντας είναι συνυφασμένος με τη ροή της καθημερινότητας του κέντρου. Η στοά και σήμερα αντέχει. Διατηρεί κάτι από τον παλιό χαρακτήρα της.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Υπάρχουν εδώ κατάστημα για επισκευή ρολογιών, έτερο με στρατιωτικά είδη, το περίφημο κουρείο της Λίας που εδώ έχει κουρέψει από Κάρολο Παπούλια και Φασιανό μέχρι τον Γιώργο Κατσιφάρα, και βέβαια στη στοά υπάρχει ο φραγκοράφτης Γιαννέτος, πράγμα το οποίο δίνει μια ζωντάνια. Συν το γεγονός ότι ο Φώντας και στο εσωτερικό του έχει αναμμένη πάντα μία τηλεόραση σαν να συγχρονίζεται με την επικαιρότητα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί έτσι κι αλλιώς αναμειγνύονται στα σιδερένια τραπεζάκια είτε έξω είτε μέσα στο ουζερί που για πολλούς αποτελεί μία κλασική μεσημεριανή συνήθεια. Η αρτινή καταγωγή και η αγάπη του Φώντα στη γενέτειρά του είναι αυτές που κάνουν το στέκι να διατηρεί και κάποια χαρακτηριστικά των εντευκτηρίων που δημιουργούσαν οι επαρχιώτες στη Μεταπολίτευση μέσα στη μεγάλη πόλη. Και μέσα ακριβώς από αυτά τα στέκια προσπαθούσαν να κρατήσουν ορισμένες από τις δικές τους συνήθειες, ακόμα και την ντοπιολαλιά τους, πράγμα το οποίο είναι και σήμερα εμφανές στον Φώντα που παρά την αστικοποίηση και τη μεγάλη του διαδρομή μέσα στην πόλη αναγνωρίζεις και εντοπίζεις ακριβώς αυτά τα στοιχεία μιας λαμπρής επαρχίας που έχει έρθει και έχει επηρεαστεί από την πόλη αλλά και έχει με τη σειρά της επιδράσει σε αυτήν.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Και ο Φώντας αποτελεί ένα προσφιλές μέρος για τους βουλευτές κυρίως την εποχή και τη στιγμή που διακόπτουν από μεγάλες συνεδριάσεις όπως είναι η συζήτηση του Προϋπολογισμού, ενώ μην ξεχνούμε τη γειτνίαση της στοάς του Φώντα από τη μεριά της οδού Αμερικής με τον εξόχως πολιτικό πεζόδρομο της Βαλαωρίτου. Του δίνει δε τη δυνατότητα να συνδέεται και να έχει συνάφεια ακριβώς με αυτή την τοπογραφία του κέντρου. Θα πρέπει να πούμε ότι ο Φώντας είναι και λογοτεχνικό στέκι εκτός από πολιτικό, αλλά πάνω απ’ όλα είναι λαϊκό στέκι των επαγγελματιών και όσων προσπαθούν να κάνουν ένα μικρό διάλειμμα, μία μικρή παύση από τους εξουθενωτικούς ρυθμούς της πόλης.

Εκδότες όπως ο Λουκάς Ζαχαρόπουλος και ο Βασίλης Χατζηιακώβου επίσης κατά καιρούς περνάνε από δω, ενώ από πρωθυπουργούς αυτός ο οποίος έχει περάσει και έχει πιει το καφεδάκι του παλαιότερα – δύο ή και τρεις φορές – ήταν ο Αντώνης Σαμαράς. Ο Φώντας αναβιώνει μια παλιά επαρχία μες στην πόλη αλλά και μία σταλιά ανθρώπινης ανάπαυλας μέσα στη σημερινή δύσκολη καθημερινότητα.

Η εικόνα είναι ενδεικτική της εποχής: από το κατάστρωμα ενός αμερικανικού πολεμικού πλοίου, ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος μίας χρήσης απογειώνεται με τη βοήθεια πυραυλικής ώθησης και χάνεται στον ορίζοντα. Δεν πρόκειται για κάποιο φουτουριστικό σενάριο, αλλά για μια πραγματική δοκιμή που πραγματοποιήθηκε στα μέσα Δεκεμβρίου στον Περσικό Κόλπο. Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ δοκίμασε για πρώτη φορά την εκτόξευση του kamikaze drone LUCAS από πλοίο επιφανείας, σηματοδοτώντας μια καμπή στη ναυτική και αεροπορική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η δοκιμή πραγματοποιήθηκε από το πλοίο USS Santa Barbara, κλάσης Independence, ένα Littoral Combat Ship (LCS) που μέχρι σήμερα αναζητούσε τον ρόλο του μέσα στο αμερικανικό ναυτικό δόγμα. Το drone που εκτοξεύθηκε ήταν το Low-Cost Uncrewed Combat Attack System – LUCAS, ένα χαμηλού κόστους, μεγάλου βεληνεκούς όπλο μίας κατεύθυνσης, σχεδιασμένο κατά βάση ως αμερικανικό «αντίγραφο» του ιρανικού Shahed-136.

Η σημασία της κίνησης δεν βρίσκεται μόνο στο ίδιο το drone, αλλά στο πού και πώς μπορεί πλέον να χρησιμοποιηθεί. Μέχρι σήμερα, τέτοιου τύπου όπλα εκτοξεύονταν κυρίως από χερσαίες βάσεις. Η δυνατότητα εκτόξευσης από πλοία σημαίνει ότι τα kamikaze drones μπορούν να εμφανιστούν σχεδόν οπουδήποτε υπάρχει θάλασσα, πολλαπλασιάζοντας τις κατευθύνσεις απειλής και δυσκολεύοντας αφάνταστα την άμυνα του αντιπάλου.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Το LUCAS αναπτύχθηκε από την εταιρεία SpektreWorks και έχει κόστος μονάδας που εκτιμάται περίπου στις 35.000 δολάρια – κλάσμα του κόστους ενός πυραύλου cruise ή ενός επανδρωμένου αεροσκάφους. Με μήκος περίπου τρία μέτρα και άνοιγμα πτερύγων κοντά στα δυόμισι, είναι ελαφρώς μικρότερο από το ιρανικό Shahed-136, αλλά ακολουθεί την ίδια φιλοσοφία: φθηνό, μαζικό, αναλώσιμο και ικανό να κορέσει αεράμυνες.

Η δοκιμή πραγματοποιήθηκε από την Task Force 59 της U.S. Naval Forces Central Command, έναν σχηματισμό που τα τελευταία χρόνια λειτουργεί ως «εργαστήριο» για τη χρήση μη επανδρωμένων συστημάτων και τεχνητής νοημοσύνης στη Μέση Ανατολή. Τα drones LUCAS εντάσσονται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, την Task Force Scorpion Strike, η οποία υπάγεται στις ειδικές δυνάμεις της United States Central Command.

The U.S. Navy said the littoral combat ship USS Santa Barbara (LCS-32) has completed the first-ever launch of a LUCAS loitering munition from an American warship while operating in the Arabian Gulf, marking a new step in integrating one-way attack drones into naval operations.… pic.twitter.com/aI0PfhRDpw

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

— Open Source Intel (@Osint613) December 18, 2025

Επισήμως, οι λεπτομέρειες της δοκιμής παραμένουν περιορισμένες. Δεν έχει γίνει γνωστό το βεληνεκές που πέτυχε το drone, ο τρόπος καθοδήγησής του ή αν προσέβαλε κάποιον εικονικό στόχο. Ωστόσο, εικόνες που έχουν δοθεί στη δημοσιότητα δείχνουν ότι υπάρχουν τουλάχιστον δύο διαμορφώσεις του LUCAS: μία απλή έκδοση κρούσης και μία πιο προηγμένη, εξοπλισμένη με κάμερα και δορυφορικό σύνδεσμο πέραν της οπτικής επαφής. Αυτό ανοίγει τον δρόμο για επιθέσεις σε κινούμενους στόχους, αλλά και για επιχειρήσεις σμήνους, όπου πολλά drones συνεργάζονται, ανταλλάσσοντας δεδομένα σε πραγματικό χρόνο.

Η στρατηγική διάσταση είναι ξεκάθαρη. Τα τελευταία χρόνια, τόσο το Ιράν όσο και η Ρωσία έχουν αποδείξει πόσο αποτελεσματικά μπορούν να είναι τα φθηνά kamikaze drones, είτε πλήττοντας πόλεις στην Ουκρανία είτε απειλώντας πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δείχνουν πλέον ότι όχι μόνο μελετούν αυτό το μοντέλο, αλλά είναι έτοιμες να το υιοθετήσουν και να το εξελίξουν – αυτή τη φορά από τη θάλασσα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Παράλληλα, η επιλογή ενός LCS για τη δοκιμή δεν είναι τυχαία. Τα πλοία αυτής της κατηγορίας έχουν δεχθεί έντονη κριτική για το περιορισμένο τους αποτύπωμα μάχης. Η δυνατότητα εκτόξευσης μαζικών, χαμηλού κόστους drones τους προσφέρει έναν νέο ρόλο: πλατφόρμες διασποράς ισχύος, ικανές να πλήττουν στόχους σε μεγάλες αποστάσεις χωρίς να εκθέτουν ακριβά μέσα.

Όπως δήλωσαν ανώτατοι αξιωματούχοι του αμερικανικού ναυτικού, ένα τέτοιο όπλο, εκτοξευόμενο από πλοίο που μπορεί να πλεύσει «όπου επιτρέπει το διεθνές δίκαιο», αποτελεί ισχυρό εργαλείο αποτροπής. Και το μήνυμα προς την Τεχεράνη είναι σαφές: το παιχνίδι των kamikaze drones δεν είναι πλέον μονοπώλιο κανενός.

Η δοκιμή του LUCAS από το USS Santa Barbara ίσως να μην έκανε ιδιαίτερο θόρυβο εκτός στρατιωτικών κύκλων. Όμως για όσους παρακολουθούν τη μετάβαση του πολέμου στην εποχή των μη επανδρωμένων σμηνών, αποτελεί ένα καθαρό σημάδι ότι ο πόλεμος χαμηλού κόστους και μαζικής ισχύος μόλις πέρασε σε νέα φάση – και αυτή τη φορά, ξεκινά από τη θάλασσα.

Το 2035, η επαφή με τον γιατρό δεν ξεκινά πια με μια αγχωμένη κλήση στο ιατρείο νωρίς το πρωί.

Ο ασθενής μιλά πρώτα με την AI του γιατρού του. Περιγράφει τα συμπτώματά του, κι εκείνη τα διασταυρώνει ακαριαία με το ιατρικό ιστορικό, πρόσφατες εξετάσεις και χιλιάδες επιστημονικές μελέτες. Παρέχει μια προκαταρκτική εκτίμηση και προτείνει τα επόμενα βήματα. Ο άνθρωπος γιατρός παραμένει στο κέντρο των αποφάσεων, αλλά έχει πια μπροστά του έναν δεύτερο «εγκέφαλο» που βλέπει βαθύτερα και ταχύτερα.

Στις δια ζώσης εξετάσεις, μια AI ακούει διακριτικά στο παρασκήνιο, σταθμίζει τα δεδομένα της περίπτωσης, προτείνει θεραπευτικές επιλογές με βάση την αιχμή της έρευνας – γνώση που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να απορροφήσει μόνος του. Ο γιατρός αξιολογεί, κρίνει, αναλαμβάνει την ευθύνη. Η σχέση αλλάζει: λιγότερη γραφειοκρατία, περισσότερη ιατρική κρίση.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Το κοινό δεν είναι ενιαία ενθουσιώδες. Σύμφωνα με έρευνα της Ipsos τον Οκτώβριο του 2025, το 38% βλέπει θετικά τη χρήση AI για ταχύτερη διαλογή περιστατικών στο NHS, ενώ το 52% προτιμά ανθρώπους, επικαλούμενο εμπιστοσύνη και ανάγκη προσωπικής επαφής. Η τεχνολογία προχωρά, αλλά η αποδοχή της παραμένει ανθρώπινο ζήτημα.

Η ιατρική πρόληψη γίνεται πιο ακριβής – και πιο παρεμβατική. Φορετές συσκευές στέλνουν συνεχώς δεδομένα για ζωτικές λειτουργίες, διατροφή και ύπνο. «Έξυπνες» τουαλέτες αναλύουν δείγματα.

Τα φάρμακα εξατομικεύονται στο γενετικό και μεταβολικό προφίλ του ασθενούς. Αν όλα λειτουργήσουν όπως υπόσχονται, οι ασθένειες εντοπίζονται νωρίτερα και οι θεραπείες ταιριάζουν καλύτερα. Μα γεννιέται μια νέα ένταση: οι καλύτεροι γιατροί είναι πια όσοι ερμηνεύουν καλύτερα τα αποτελέσματα της AI. Οι ιατρικές σχολές προσαρμόζουν τα προγράμματά τους και οι πολιτικοί παλεύουν με τα όρια δεοντολογίας και ευθύνης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Στη Δικαιοσύνη, η αλλαγή είναι εξίσου βαθιά. Οι δικηγόροι αναθέτουν στην AI την εξαντλητική έρευνα νομολογίας και τη δόμηση επιχειρημάτων. Τα λάθη του παρελθόντος –οι «εφευρεμένες» αποφάσεις– έχουν περιοριστεί. Τα πιο ώριμα συστήματα AGI συμπυκνώνουν ημέρες εργασίας σε ώρες. Η πίεση για ταχύτητα και κόστος οδηγεί σε πειράματα: αντιμαχόμενες AI αγορεύουν ενώπιον ανθρώπινων δικαστών και ενόρκων.

Τα αποτελέσματα είναι γρήγορα και φθηνά. Όμως οι αστοχίες –και οι αδικίες– γεννούν κινήματα διαφάνειας και απαιτήσεις ελέγχου των αλγοριθμικών προκαταλήψεων. Η πρόοδος απαιτεί εποπτεία: άνθρωποι σε αίθουσες ελέγχου παρακολουθούν αυτόνομα συστήματα, έτοιμοι να τα απενεργοποιήσουν αν ξεφύγουν.

Στην καθημερινότητα, οι φορετές AI γίνονται πανταχού παρούσες: γυαλιά, ρολόγια, δαχτυλίδια. Λειτουργούν ως «έξτρα αισθήσεις», καταγράφουν, υπενθυμίζουν, προβλέπουν. Ο David Shrier, καθηγητής στο Imperial Business School, περιγράφει ένα σύμπαν εξατομικευμένων πρακτόρων που μαθαίνουν τι θέλουμε και το κάνουν για εμάς – με ρητή συγκατάθεση και δικαίωμα εξόδου. Ένας πληροφοριακός πράκτορας διαβάζει ειδήσεις ενώ βουρτσίζουμε τα δόντια· άλλος φροντίζει τις αγορές μας πριν καν συνειδητοποιήσουμε την έλλειψη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Στην ύπαιθρο, η γεωργία μεταμορφώνεται. Κάμερες και αισθητήρες σε δέντρα, στάβλους και ρομπότ παράγουν δεδομένα που αυξάνουν παραγωγικότητα και ευζωία. Ήδη το 2025, μοντέλα εντοπίζουν πρώιμες λοιμώξεις σε αγελάδες παρακολουθώντας μικρές αλλαγές στη συμπεριφορά. Δέκα χρόνια μετά, η AGI συμβουλεύει τι να φυτευτεί και πότε, πώς να δυναμώσουν τα οικοσυστήματα και να βελτιωθεί το έδαφος. Ρομπότ ξεριζώνουν ζιζάνια, μειώνοντας τα φυτοφάρμακα.

Στην εργασία, η υπόσχεση είναι διττή. Η παραγωγικότητα εκτοξεύεται και για λίγο οι 40 ώρες παραμένουν. Έπειτα, πολλοί συνειδητοποιούν ότι μπορούν να δουλεύουν λιγότερο. Η πρόβλεψη του John Maynard Keynes για 15ωρη εβδομάδα εργασίας γίνεται πραγματικότητα. Η αναψυχή μετατοπίζεται προς τη δημιουργία, την κοινωνικότητα, τη φροντίδα. Ο Ari Emanuel ποντάρει ότι οι άνθρωποι, ως κοινωνικά όντα, θα αναζητήσουν ζωντανές εμπειρίες: μουσική, αθλητισμό, εκδηλώσεις.

Και όμως, εμφανίζεται ένα απροσδόκητο ρίσκο: η μαζική ανία. Μια γενιά που αντλούσε νόημα από εργασίες που αυτοματοποιήθηκαν δυσκολεύεται να προσαρμοστεί. Κάποιοι ανθίζουν σαν χαρούμενοι συνταξιούχοι· άλλοι παλεύουν με την ψυχική υγεία. Η τεχνολογία ανοίγει χρόνο· το πώς θα τον γεμίσουμε παραμένει ανθρώπινη πρόκληση.

Το 2035 δεν είναι ουτοπία ούτε δυστοπία. Είναι μια κοινωνία συνεξάρτησης ανθρώπου και μηχανής, όπου η πρόοδος κρίνεται όχι μόνο από την ισχύ των αλγορίθμων, αλλά από τη σοφία με την οποία θα τους ορίσουμε, θα τους ελέγξουμε και –τελικά– θα τους χρησιμοποιήσουμε για να ζήσουμε καλύτερα.

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε ότι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να ασκήσουν την απαραίτητη επιρροή ώστε να πείσουν τη Ρωσία να τερματίσει τον πόλεμο, την ώρα που απεσταλμένοι των δύο χωρών ετοιμάζονται για νέο γύρο συνομιλιών στο Μαϊάμι.

«Πιστεύω ότι οι ΗΠΑ και ο πρόεδρος Τραμπ έχουν αυτή τη δύναμη. Και πιστεύω ότι δεν θα έπρεπε να αναζητούμε εναλλακτικές λύσεις, πέραν των ΗΠΑ» ανέφερε ο Ζελένσκι, απαντώντας σε ερώτηση για τα σχόλια του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος είχε υποστηρίξει πως η Ευρώπη θα πρέπει να ξεκινήσει απευθείας συνομιλίες με τη Ρωσία αν αποτύχουν οι πρωτοβουλίες της Ουάσινγκτον.

Ο Ουκρανός πρόεδρος σημείωσε ότι το Κίεβο θα στηρίξει την αμερικανική πρόταση για τριμερείς συνομιλίες μεταξύ Ρωσίας, Ουκρανίας και ΗΠΑ, εφόσον αυτό διευκολύνει την ανταλλαγή αιχμαλώτων και ανοίξει τον δρόμο για μια σύνοδο κορυφής. «Η Αμερική προτείνει τώρα τριμερή συνάντηση των συμβούλων εθνικής ασφάλειας. Εάν μπορεί να γίνει τώρα μια τέτοια συνάντηση που θα οδηγήσει σε ανταλλαγή αιχμαλώτων πολέμου ή σε μια συμφωνία για τριμερή συνάντηση των ηγετών, θα στηρίζαμε αυτές τις προτάσεις. Ας δούμε πώς θα πάνε τα πράγματα», πρόσθεσε. Παράλληλα, εξέφρασε επιφυλάξεις για το αν μια τέτοια συνάντηση θα έφερνε «κάτι καινούριο».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο Ζελένσκι υπογράμμισε ακόμη ότι οι ΗΠΑ οφείλουν να εντείνουν τις πιέσεις τους προς τη Μόσχα. «Οι ΗΠΑ πρέπει να το πουν ξεκάθαρα: εάν δεν υπάρχει διπλωματική οδός, τότε θα υπάρξει καθολική πίεση», είπε, αναφερόμενος στην πιθανότητα αποστολής περισσότερων όπλων στην Ουκρανία ή στην επέκταση των κυρώσεων κατά της ρωσικής οικονομίας.

Όσον αφορά τις προοπτικές συμβιβασμού, ο Ζελένσκι επανέλαβε ότι μια πιθανή συμφωνία θα μπορούσε να βασιστεί στη διατήρηση των σημερινών γραμμών του μετώπου. Τόνισε, ωστόσο, πως ο έλεγχος του μη κατεχόμενου τμήματος του Ντονμπάς αποτελεί «θέση αρχής» για το Κίεβο. Αναφορικά με τη δημιουργία ελεύθερης οικονομικής ζώνης στην περιοχή, σημείωσε ότι η απόφαση ανήκει στον ουκρανικό λαό.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επισκέπτεται την Ιερουσαλήμ τη Δευτέρα, με στόχο να επιβεβαιώσει τη στρατηγική σχέση Ελλάδας – Ισραήλ και να ενισχύσει τον τριμερή άξονα συνεργασίας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ.

Η ατζέντα περιλαμβάνει ζητήματα άμυνας, ασφάλειας, ενέργειας, συνδεσιμότητας, πολιτικής προστασίας και καινοτομίας. Η επίσκεψη πραγματοποιείται σε μια περίοδο που η περιφερειακή αρχιτεκτονική της Ανατολικής Μεσογείου βρίσκεται σε φάση αναδιαμόρφωσης. Στο πλαίσιο της επίσκεψης, ο πρωθυπουργός θα μεταβεί και στη Ραμάλα, όπου θα συναντηθεί με τον Πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς. Η Ελλάδα παραμένει σταθερή στη θέση της υπέρ μιας λύσης δύο κρατών για το Παλαιστινιακό, με στόχο τη διασφάλιση ειρήνης και σταθερότητας στην περιοχή.

Πηγές της ελληνικής κυβέρνησης επισημαίνουν ότι η Αθήνα, ως έντιμος συνομιλητής όλων των πλευρών, είναι έτοιμη να συμβάλει στην επόμενη μέρα του ειρηνευτικού σχεδίου για τη Γάζα. Η συνεισφορά αυτή αφορά τόσο την ανθρωπιστική βοήθεια και την ανοικοδόμηση, όσο και τη συμμετοχή της χώρας στη Διεθνή Δύναμη Σταθεροποίησης που εξετάζεται.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Η τριμερής σύνοδος και οι διμερείς επαφές

Στην Ιερουσαλήμ, ο κ. Μητσοτάκης θα έχει κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μπένιαμιν Νετανιάχου. Θα ακολουθήσει κοινή συνάντηση των τριών ηγετών με τη συμμετοχή του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη, στο πλαίσιο της τριμερούς συνόδου κορυφής.

Η σύνοδος αναμένεται να εκπέμψει μήνυμα εμβάθυνσης της συνεργασίας και ενίσχυσης της κοινής πορείας για ζητήματα περιφερειακής ασφάλειας και ενεργειακής σταθερότητας. Η τριμερής συνεργασία θεωρείται κρίσιμο εργαλείο για την προώθηση της ειρήνης και της ανάπτυξης στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ισχυρή συνέχεια στις σχέσεις Ελλάδας – Ισραήλ

Ο πρωθυπουργός είχε επισκεφθεί το Ισραήλ και τον περασμένο Μάρτιο, όπου συναντήθηκε με τον κ. Νετανιάχου και τον Πρόεδρο του Ισραήλ, Ισαάκ Χέρτζογκ. Υπενθυμίζεται ότι ήταν από τους πρώτους ηγέτες που ταξίδεψαν στη χώρα λίγες ημέρες μετά τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου 2023, σε μια επίσκεψη υψηλού συμβολισμού.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η προηγούμενη σύνοδος του τριμερούς σχήματος Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών, που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα την περασμένη άνοιξη, είχε προσδώσει νέα ώθηση στη συνεργασία. Παράλληλα, το σχήμα 3+1, με τη συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών, συνεδρίασε πρόσφατα στην Αθήνα σε επίπεδο υπουργών Ενέργειας, ενισχύοντας περαιτέρω τη στρατηγική διάσταση των σχέσεων.

Ενα σκηνικό το οποίο δεν έχει καταγραφεί προηγουμένως, με εξελίξεις σε όλα τα επίπεδα κυρίως δε εκείνα της άμυνας και της ενέργειας, διαμορφώνεται στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Τα όσα η Κύπρος υπομονετικά επένδυσε τα τελευταία χρόνια αποδίδουν καρπούς και μάλιστα η καρποφορία είναι πλούσια και συνεχής.

Αυτό φάνηκε για άλλη μια φορά όταν – μέσα σε 24 ώρες – ο πρόεδρος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων σεΐχης Μοχάμεντ μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχγιάν έφτανε επικεφαλής πολυμερούς αντιπροσωπείας οικονομικών και άλλων παραγόντων της χώρας στην Κύπρο, σε μια ιστορική επίσκεψη, και μερικές ώρες μετά ο κύπριος πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης ταξίδευε στο Παρίσι προκειμένου να «κλειδώσει» και εκεί τη συμφωνία Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης.

Η τελευταία είναι εξόχως σημαντική και για τις δύο χώρες αφού από το 1,2 δισ. ευρώ που θα πάρει η Κύπρος από το SAFE το 85% θα καταλήξει στην αγορά οπλικών συστημάτων, πτητικών μέσων, κυρίως drones και περιφερόμενων πυρομαχικών ενώ γίνεται συζήτηση και για δύο πλωτά μέσα. Κομβικό σημείο είναι η Ναυτική Βάση στο Μαρί στην οποία η Γαλλία θα έχει μόνιμη παρουσία, μετά την ολοκλήρωση της Συμφωνίας Καθεστώτος Δυνάμεων (SOFA) «εντός των ερχόμενων εβδομάδων». Αυτό δίνει στη Γαλλία ένα ισχυρό αποτύπωμα στη νοτιοανατολική Μεσόγειο με συνεργασία όχι θεωρητική αλλά πρακτική, κάτι που ενισχύει και τη θέση της Κύπρου αμυντικά.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Οσο για τα ΗΑΕ, η Κύπρος έχει γίνει εδώ και καιρό η «πρέσβειρά» τους στην ΕΕ αλλά και σε πολλές άλλες δράσεις τους στην περιοχή. Τα ΗΑΕ στήριξαν οικονομικά την προσπάθεια της Κύπρου στη Γάζα και το σχέδιο Αμάλθεια για την ανθρωπιστική βοήθεια όταν αυτό γινόταν, στο εσωτερικό της Κύπρου, αντικείμενου χλευασμού από την αντιπολίτευση. Βοήθησαν ακόμα την Κύπρο να αντιμετωπίσει τη λειψυδρία δωρίζοντας 15 κινητές μονάδες αφαλάτωσης όταν ο ΥΠΕΞ Κωνσταντίνος Κόμπος ζήτησε τη βοήθεια του Αμπου Ντάμπι.

Προνομιακή πρόσβαση

Κυβερνητική πηγή στη Λευκωσία επεσήμανε στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» πως η κάθοδος του προέδρου των ΗΑΕ και η εμβάθυνση μέσω πλάνου δράσης της Στρατηγικής Εταιρική Σχέσης, μεταφράζεται πέρα από τις εξαιρετικά στενές σχέσεις και σε τεράστιες επενδύσεις οι οποίες θα γίνουν στην Κύπρο από τα ΗΑΕ. Για να προχωρήσεις, μας είπε χαρακτηριστικά και με την άμυνα αλλά και με όλα τα άλλα, χρειάζεσαι χρήματα. Η Λευκωσία, στήριξε επίσημα κατά την επίσκεψη του σεΐχη Αλ Ναχγιάν τη θέση των ΗΑΕ αλλά και του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) ότι τα τρία διαφιλονικούμενα, στρατηγικής σημασίας νησιά στον Αραβικό Κόλπο, το Αμπού Μούσα, το Μεγάλο και το Μικρό Τουμπ, είναι έδαφος των ΗΑΕ και το Ιράν το κατέχει. Το Ιράν αντέδρασε με οργή στην κίνηση καλώντας τον πρέσβη της Κύπρου στο ΥΠΕΞ στην Τεχεράνη για διαμαρτυρία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η ενίσχυση της Κύπρου και του ρόλου που απέκτησε στην περιοχή κινείται και σε πολλά άλλα επίπεδα. Βασικό, εάν μιλάμε για την αμυντική της θωράκιση, κάτι που συνδέεται άμεσα και με τα ενεργειακά, είναι το κομμάτι των σχέσεων με τις ΗΠΑ οι οποίες, με τη βοήθεια του Ισραήλ και του εβραϊκού λόμπι έχουν μπει σε μια νέα εποχή επίσης στρατηγικής συνεργασίας, όπως και οι ίδιες οι ΗΠΑ το προσδιορίζουν.

Η Κύπρος έχει πλέον προνομιακή πρόσβαση ακόμα και σε δωρεάν οπλικά συστήματα και φροντίζει ούτως ώστε τίποτα να μην διασαλεύσει αυτή τη σχέση. Η προσέγγιση και ακόμη περισσότερο η πρόθεση για ένταξη στο ΝΑΤΟ, καθώς και η  οριοθέτηση ΑΟΖ τόσο με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, όσο και πρόσφατα με τον Λίβανο, δείχνουν επίσης τον νέο διπλωματικό δρόμο που ακολουθεί η Λευκωσία.

Παράλληλα, η προοπτική της περαιτέρω ενίσχυσης της τριμερούς με την Ελλάδα και το Ισραήλ στο σχήμα 3+1 με τη συμμετοχή των ΗΠΑ από το 2019 «δένει» ακόμη περισσότερο αυτή τη συνεργασία και αυτό από μόνο του ενισχύει τη θέση της Κύπρου αναπόφευκτα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Τη Δευτέρα ο έλληνας πρωθυπουργός και ο πρόεδρος της Κύπρου θα βρεθούν στην Ιερουσαλήμ όπου θα πραγματοποιηθεί η τριμερής διάσκεψη με οικοδεσπότη αυτή τη φορά τον Μπενιαμίν Νετανιάχου. Η τριμερής Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ θα εστιάσει στην ενέργεια (το καλώδιο GSI και το πώς προχωρά το πρότζεκτ αλλά και του φυσικού αερίου) στην περιφερειακή ασφάλεια και τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην ανατολική Μεσόγειο, με έμφαση στην προστασία κρίσιμων υποδομών όπως και την άμυνα.

Η αυτονόμηση της Κύπρου σε πολλά θέματα δεν οδηγεί σε σύγκρουση με την Αθήνα. Ωστόσο είναι πλέον φανερό ότι υπάρχει ακόμα ένα επίπεδο στις σχέσεις των δύο χωρών, μια πρακτική καλύτερα την οποία και δημοσίως έχουν εδώ και χρόνια εξηγήσει οι δύο ηγέτες και η οποία εμφανίζεται όλο και συχνότερα καθώς η κάθε χώρα επιδιώκει τα δικά της συμφέροντα. Οι πιο πάνω εξελίξεις επηρεάζουν πολλά των θεμάτων, με βασικότερο τον παράγοντα Τουρκία όπου η Ελλάδα εφαρμόζει ένα δόγμα αποκλιμάκωσης.

Η διάσταση με τη Λευκωσία φάνηκε όταν η Κύπρος ζήτησε από την Ελλάδα να προχωρήσει με τις βυθομετρήσεις για την ηλεκτρική διασύνδεση (GSI), η Αθήνα ωστόσο κρίνει ως μη σοφή την πρόκληση αυτή τη στιγμή της όποιας ρήξης με την Αγκυρα. Αποκλίσεις υπάρχουν και στο Κυπριακό αλλά και στα των αμυντικών κινήσεων. Προτεραιότητα της Λευκωσίας ακόμα και εκεί όπου δεν ικανοποιεί η στάση της Αθήνας είναι να μην επηρεαστούν οι σχέσεις των δύο χωρών.

Στο νέο επεισόδιο του BASKETTALK των «ΝΕΩΝ», ο συνεργάτης του Εργκίν Αταμάν, Χρήστος Σερέλης, κατέθεσε τη δική του ανάγνωση για τις αγωνιστικές απαιτήσεις του Παναθηναϊκού και το πώς μια ομάδα με τόσο ταλέντο «χτίζει» σταθερότητα μέσα από τις λεπτομέρειες. Στην κουβέντα με τους Νίκο Συρίγο και Γιώργο Κογκαλίδη, η συζήτηση πήγε από το στοχευμένο πλάνο απέναντι στη Χάποελ και την επιλογή της αρχικής πεντάδας με τον Καλαϊτζάκη, μέχρι τη διαχείριση ρόλων σε εβδομάδες με δύο παιχνίδια, όταν η πραγματικότητα της σεζόν επιβάλλει «ανάσες» χωρίς να χάνεται η ένταση. Το πλάνο απέναντι στη Χάποελ και ο «πρώτος στόχος» Ο Σερέλης στάθηκε στο σκεπτικό της προσαρμογής απέναντι σε μια ομάδα που στηρίζεται έντονα στην επίθεσή της, υπογραμμίζοντας ότι το ζητούμενο ήταν να μείνει υψηλά η ένταση και να περιοριστούν οι εύκολες λύσεις, ώστε ο αντίπαλος να μη βρει ρυθμό. Γιατί ξεκίνησε ο Καλαϊτζάκης: «να μη “ζεσταθεί” ο Μήτσος» Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στην επιλογή να ξεκινήσει ο Καλαϊτζάκης, με τον Σερέλη να εξηγεί ότι ήταν καθαρά θέμα σχεδίου: στόχος ήταν να «κοπεί» από νωρίς η αυτοπεποίθηση του παίκτη-κλειδί της Χάποελ, που «και σκοράρει και δημιουργεί» και επηρεάζει συνολικά την απόδοση της ομάδας του. Παράλληλα, σημείωσε ότι τέτοιες επιλογές δεν λειτουργούν μόνο ως match-up, αλλά και ως μήνυμα αμυντικής προτεραιότητας από το πρώτο λεπτό. Τι «γυρίζει τον διακόπτη» στην άμυνα Σε ένα από τα πιο ουσιαστικά σημεία της συζήτησης, ο συνεργάτης του Αταμάν απέφυγε τον όρο «απροθυμία» και μίλησε για τη δυναμική της αυτοπεποίθησης σε ομάδες που έχουν ήδη κατακτήσει τίτλους: πολλές φορές οι παίκτες πιστεύουν ότι μπορούν να βρουν λύσεις χωρίς τη μέγιστη αμυντική ένταση. Ωστόσο, όπως τόνισε, η πραγματικότητα γίνεται ξεκάθαρη όταν η ομάδα ξαναβλέπει τα ματς, ειδικά αυτά που χάνονται. Χαρακτηριστικά, σημείωσε ότι όταν «δεν βάλεις το κορμί σου» και δεν έχεις ένταση, ακόμα και ομάδες με επιθετική ποιότητα μπορεί να «κολλήσουν» – και ο Παναθηναϊκός, που δεν ζει αποκλειστικά από το ανοιχτό γήπεδο, χρειάζεται αμυντική συμπαγή βάση για να φτάσει σε υψηλά σκορ με συνέπεια. Πού δυσκολεύεται περισσότερο: μέγεθος στα γκαρντ, αθλητικότητα, επιθετικό ριμπάουντ Με αφορμή την παρατήρηση ότι ομάδες με ψηλά/αθλητικά γκαρντ και έμφαση στα επιθετικά ριμπάουντ μπορούν να δημιουργήσουν μεγαλύτερα προβλήματα, ο Σερέλης συμφώνησε «σε ποσοστό» και εξήγησε ότι πράγματι το μέγεθος στα γκαρντ είναι ένα στοιχείο που μπορεί να πιέσει τον Παναθηναϊκό – ειδικά σε βραδιές που λείπουν συγκεκριμένες λύσεις και ρόλοι. Στο ίδιο πλαίσιο, αναφέρθηκε και στη σημασία των σωστών «νοκ άουτ» και της ομαδικής παρουσίας στη ρακέτα, όταν ο αντίπαλος ψάχνει δεύτερες επιθέσεις. «Διαβολοβδομάδα», rotation και διαχείριση λεπτών Η κουβέντα πέρασε και στη διαχείριση εν μέσω διπλών αγωνιστικών υποχρεώσεων, με ειδική αναφορά στον Κέντρικ (τραυματισμό στον αστράγαλο) και στο ότι αγωνίστηκε και στα δύο ματς κάτω από 30 λεπτά, σε μια διαφορετική κατανομή χρόνου. Ο Σερέλης εξήγησε ότι η φιλοσοφία του Αταμάν δεν στηρίζεται σε «μεγάλο rotation» ως αυτοσκοπό: για να ανοίξει ουσιαστικά το ροτέισον, πρέπει να πηγαίνουν αρκετά πράγματα καλά από περισσότερους παίκτες, ώστε η ομάδα να μην χάνει τη συνοχή της. Πρόγραμμα-μαραθώνιος: «11 παιχνίδια τον Ιανουάριο» Ενδεικτικό της πίεσης της σεζόν ήταν και το κομμάτι της συζήτησης γύρω από το καλεντάρι, με αναφορά σε σερί αγώνων και σε έναν Ιανουάριο με 11 παιχνίδια, που ανεβάζει κατακόρυφα τις απαιτήσεις σε φρεσκάδα και διαχείριση. Από το Λαύριο στο σήμερα: το «μάτι» στην επιλογή παικτών Σε πιο χαλαρό τόνο, η εκπομπή άγγιξε και το κεφάλαιο της ανάδειξης παικτών, με τον Σερέλη να θυμίζει τη φιλοσοφία περιβάλλοντος που «αντέχει το λάθος» και δίνει ευκαιρίες – στοιχείο που αποτέλεσε κομμάτι της διαδρομής του σε προηγούμενες ομάδες. Δείτε τη συνέντευξη στο 10: 40

Σκηνές πανικού εκτυλίχθηκαν το μεσημέρι της 17ης Δεκεμβρίου σε σούπερ μάρκετ του Ηρακλείου, όταν ένας 30χρονος Αιγύπτιος προκάλεσε εκτεταμένες φθορές, φώναζε «Αλλάχ Ακμπάρ» και επιτέθηκε σε πελάτες με μαχαίρι που άρπαξε από τον πάγκο των μαναβικών. Το περιστατικό δεν σταμάτησε εκεί, καθώς ακολούθησε δεύτερο επεισόδιο μέσα στα κρατητήρια του Αστυνομικού Μεγάρου Ηρακλείου.

Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές που επικαλείται το cretalive.gr, ο 30χρονος σε κατάσταση αμόκ έβριζε και έφτυνε τους αστυνομικούς, απειλώντας ότι θα τους σκοτώσει μόλις αποφυλακιστεί. Όταν ένας 43χρονος αστυνομικός προσπάθησε να τον ηρεμήσει, ο δράστης επιχείρησε να τον δαγκώσει στο αριστερό χέρι, με τον ένστολο να αποφεύγει την επίθεση την τελευταία στιγμή.

Σε βάρος του σχηματίστηκαν δύο ξεχωριστές δικογραφίες, οι οποίες εκδικάστηκαν στο Αυτόφωρο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Ηρακλείου. Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες, θα μπορούσε να υπάρξει και τρίτη, καθώς πριν από το επεισόδιο στο σούπερ μάρκετ είχε προηγηθεί ένταση στη γειτονιά του, όπου φέρεται να κινήθηκε απειλητικά κατά γειτόνισσας και της ανήλικης κόρης της, πετώντας αυγά και πορτοκάλια σε περαστικούς και οχήματα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Το επεισόδιο μέσα στο σούπερ μάρκετ

Οι περιγραφές των αυτοπτών μαρτύρων είναι συγκλονιστικές. Ο 30χρονος εμφανίστηκε εριστικός και επιθετικός, φωνάζοντας και πλησιάζοντας απειλητικά γυναίκες πελάτισσες στο σούπερ μάρκετ. Κάποια στιγμή στρίμωξε μία γυναίκα στα ράφια, έσπασε τζάμια, αναποδογύρισε το χριστουγεννιάτικο δέντρο και εκσφενδόνιζε προϊόντα προς κάθε κατεύθυνση.

Στη συνέχεια άρπαξε ένα μαχαίρι και άρχισε να κυνηγά πελάτες, προκαλώντας σκηνές τρόμου. Ένας 38χρονος πελάτης που δέχθηκε επίθεση περιέγραψε καρέ-καρέ τα γεγονότα, λέγοντας πως ο δράστης τον πλησίασε φωνάζοντας ακατάληπτες φράσεις και τη φράση «Αλλάχ Ακμπάρ», ενώ προσπάθησε να τον χτυπήσει με το μαχαίρι. Ο ίδιος κατάφερε να τον αποφύγει και να διαφύγει από το κατάστημα, ενώ ο 30χρονος κατέστρεψε την πόρτα στην προσπάθειά του να τον ακολουθήσει.

Λίγο αργότερα, αστυνομικοί της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. εντόπισαν τον άνδρα ημίγυμνο στη συμβολή των οδών Παύλου Μελά και Πόμπιας. Έφερε εκδορές και τραύματα, φώναζε στους περαστικούς και αντιστάθηκε σθεναρά στη σύλληψή του.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Οι ποινές που επιβλήθηκαν

Για το επεισόδιο στο σούπερ μάρκετ, το Αυτόφωρο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Ηρακλείου καταδίκασε τον 30χρονο σε συνολική ποινή φυλάκισης 8 ετών χωρίς αναστολή. Οι κατηγορίες περιλάμβαναν απόπειρα επικίνδυνης σωματικής βλάβης κατά συρροή, απρόκλητη φθορά ξένης ιδιοκτησίας, βία κατά υπαλλήλων, οπλοχρησία και παράνομη οπλοφορία μαχαιριού.

Για το δεύτερο επεισόδιο στα κρατητήρια, το δικαστήριο του επέβαλε συνολική ποινή φυλάκισης 19 μηνών για απόπειρα σωματικής βλάβης, εξύβριση και απειλή, διατάσσοντας την ολική έκτιση της ποινής.