Τα ΝΕΑ - Τεχνολογία

Η Ρεάλ Μαδρίτης συνεχίζει να επενδύει σε νεαρούς ποδοσφαιριστές με προοπτική και έχει στρέψει την προσοχή της στον Κωνσταντίνο Καρέτσα, έναν από τους πιο ανερχόμενους Έλληνες παίκτες στην Ευρώπη.

Ο 18χρονος μεσοεπιθετικός της Γκενκ πραγματοποιεί εξαιρετική σεζόν στο βελγικό πρωτάθλημα, γεγονός που έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον αρκετών μεγάλων συλλόγων. Στη Μαδρίτη θεωρούν ότι ο νεαρός ταιριάζει απόλυτα στη φιλοσοφία της ομάδας, η οποία τα τελευταία χρόνια επενδύει σε ταλαντούχους ποδοσφαιριστές πριν εκτοξευθεί η αξία τους.

Τα στοιχεία που εντυπωσιάζουν τους «μερένγκες»

Ο Καρέτσας έχει εξελιχθεί σε βασικό κομμάτι της επιθετικής λειτουργίας της Γκενκ. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, έχει δείξει ωριμότητα στο παιχνίδι του και μεγάλη ικανότητα στη δημιουργία φάσεων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Τη φετινή σεζόν έχει καταγράψει περίπου 40 συμμετοχές, με τρία γκολ και 16 ασίστ, στοιχεία που αναδεικνύουν κυρίως τη δημιουργική του ποιότητα και την ικανότητά του να τροφοδοτεί τους συμπαίκτες του.

Το αγωνιστικό του στυλ χαρακτηρίζεται από καλή αντίληψη του παιχνιδιού, κάθετες πάσες ανάμεσα στις γραμμές και δυνατότητα οργάνωσης της επιθετικής ανάπτυξης, χαρακτηριστικά που έχουν εντυπωσιάσει τους σκάουτερ της ισπανικής ομάδας.

Το ποσό που πέφτει στο τραπέζι

Σύμφωνα με δημοσιεύματα από την ευρωπαϊκή μεταγραφική αγορά, η Ρεάλ Μαδρίτης εξετάζει το ενδεχόμενο να καταθέσει πρόταση που μπορεί να φτάσει τα 50 εκατομμύρια ευρώ για την απόκτηση του νεαρού ποδοσφαιριστή.

Η Γκενκ δεν δείχνει διατεθειμένη να παραχωρήσει εύκολα έναν από τους πιο σημαντικούς παίκτες της, ωστόσο μια τόσο υψηλή πρόταση θα μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα των διαπραγματεύσεων.

Τεχνητή Νοημοσύνη και σχολική κοινότητα βρέθηκαν ξανά στο επίκεντρο ανησυχητικής υπόθεσης στην Κρήτη, καθώς μαθητές φαίνεται πως αξιοποίησαν εργαλεία ΑΙ, όχι για εκπαιδευτικούς σκοπούς, αλλά για να δημιουργήσουν αλλοιωμένες φωτογραφίες συμμαθητριών και καθηγητριών τους, μετατρέποντάς τες σε πορνογραφικό υλικό.

Όπως αναφέρει το cretalive.gr, το περιστατικό σημειώθηκε σε σχολείο της ενδοχώρας του Ηρακλείου, όπου μαθητές της Β’ Γυμνασίου τράβηξαν φωτογραφίες κοριτσιών και εκπαιδευτικών. Στη συνέχεια, μέσω ειδικής διαδικτυακής πλατφόρμας, τις επεξεργάστηκαν ώστε να φαίνονται γυμνές, κυκλοφορώντας τις μεταξύ τους, μέχρι που οι εικόνες έφτασαν στα θύματα.

Μερικές από τις φωτογραφίες φέρεται να τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια σχολικής εκδρομής εκτός Κρήτης την προηγούμενη εβδομάδα. Το πρωί της Δευτέρας, πατέρας μίας μαθήτριας που υπήρξε θύμα της πράξης, επισκέφθηκε το σχολείο, με αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί σταδιακά η υπόθεση.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Δύο μαθητές φέρονται να παραδέχθηκαν την εμπλοκή τους, ενώ οι εκπαιδευτικοί αναζητούν πλέον τρόπους να διαχειριστούν την κατάσταση σε παιδαγωγικό επίπεδο, προκειμένου να προστατεύσουν τόσο τα θύματα, όσο και το σχολικό κλίμα.

Σε μια μικρή κοινωνία, όπως αυτή της περιοχής, το γεγονός έχει προκαλέσει έντονη αναστάτωση. Το κλίμα στο σχολείο παραμένει «βαρύ», ενώ σε δύσκολη ψυχολογική κατάσταση βρίσκονται οι μαθήτριες και οι καθηγήτριες που είδαν προσωπικές τους φωτογραφίες να μετατρέπονται σε κάτι νοσηρό.

Διαβιβάστηκε στη Βουλή υπόμνημα του Πάνου Ρούτσι, πατέρα του Ντένις, θύματος των Τεμπών, αναφορικά με παρεμβάσεις στο χώρο της τραγωδίας.

Το υπόμνημα υπογράφεται από τη συνήγορο του Πάνου Ρούτσι, Ζωή Κωνσταντοπούλου. Το υπόμνημα εστάλη από τον εισαγγελέα αμελλητί στη Βουλή, δεν συσχετίστηκε με την υπάρχουσα δικογραφία των Τεμπών.

Επιπλέον στρέφεται κατά του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και των τότε υπουργών Γιώργου Γεραπετρίτη, Χρήστου Τριαντόπουλου, Άκη Σκέρτσου, Γιάννη Τσακίρη και Νίκου Παπαθανάση.

Γενικό μπλακ άουτ σημειώθηκε σήμερα στην Κούβα, ανακοίνωσε η εθνική εταιρεία ηλεκτρισμού (UNE), με αποτέλεσμα να μείνουν χωρίς ρεύμα σχεδόν 10 εκατομμύρια άνθρωποι.

«Σημειώθηκε πλήρης αποσύνδεση του εθνικού ηλεκτροενεργειακού συστήματος» ανέφερε σε ανάρτηση στην πλατφόρμα Χ η UNE, η οποία υπάγεται στο υπουργείο Ενέργειας. «Εφαρμόζονται τα πρωτόκολλα αποκατάστασης», πρόσθεσε, σημειώνοντας ότι ερευνά τα αίτια της γενικής διακοπής.

Το τελευταίο διάστημα σημειώνονται κατ’ επανάληψη πολύωρες ή και πολυήμερες διακοπές στην ηλεκτροδότηση και λόγω της κατάστασης αυτής το Σαββατοκύριακο οργανώθηκε μια σπάνια, βίαιη διαδήλωση στο νησί.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η οικονομία της Κούβας έει σχεδόν παραλύσει από την ώρα που σταμάτησαν οι παραδόσεις πετρελαίου από τη Βενεζουέλα, υπό την πίεση της αμερικανικής κυβέρνησης και τις απειλές του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ότι θα επιβάλει κυρώσεις σε όποια χώρα στείλει πετρέλαιο στην Αβάνα.

Την Παρασκευή η Κούβα ανακοίνωσε ότι ξεκίνησε συνομιλίες με τις ΗΠΑ, με την ελπίδα να αποκλιμακωθεί η κρίση.

Ο Τραμπ έχει πει κατ’ επανάληψη ότι η Κούβα είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης και επιθυμεί να συνάψει συμφωνία με τις ΗΠΑ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Την περασμένη εβδομάδα ο Κουβανός πρόεδρος Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ είπε ότι το νησί δεν έχει παραλάβει κανένα φορτίο καυσίμων εδώ και τρεις μήνες.

JUST IN – Cuba hit by nationwide electrical blackout, Ministry of Energy and Mines reports a “complete disconnection” of the country’s electrical system — AP pic.twitter.com/VvosNI7r8K

— Disclose.tv (@disclosetv) March 16, 2026

Πολυαναμενόμενο το νέο βιβλίο της βραβευμένης ιρλανδής συγγραφέως Σάλι Ρούνεϊ, το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη με τον τίτλο Ιντερμέτζο, με τη Μυρτώ Καλοφωλιά να υπογράφει τη μετάφραση. Το έργο της Ρούνεϊ έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές από διεθνή Μέσα, όπως: The Sunday Times και Observer, επιβεβαιώνοντας τη σημαντική θέση της στη σύγχρονη λογοτεχνία. Η συγγραφέας έχει υπογράψει, μεταξύ άλλων, και το πολυσυζητημένο μυθιστόρημα Κανονικοί άνθρωποι, το οποίο χαρακτηρίστηκε από τον Guardian ως «το λογοτεχνικό φαινόμενο της δεκαετίας».

Ενα αόρατο νήμα διατρέχει ολόκληρη την αφήγηση του Ιντερμέτζο. Η απώλεια του πατέρα γίνεται η αφορμή για να διασταυρωθούν ξανά οι δρόμοι δύο αδελφών, καθώς καλούνται να διαχειριστούν όχι μόνο το πένθος τους, αλλά και τη γραφειοκρατική διαδικασία που συνεπάγεται.

Ο Πίτερ και ο Ιβαν  βρίσκονται αντιμέτωποι με εντάσεις, συγκρίσεις και συναισθήματα που τους ενώνουν και τους χωρίζουν ταυτόχρονα. Σε όλη την αφηγηματική διαδικασία η σχέση των αδελφών δοκιμάζεται με βαθιά, υποβόσκουσα ένταση, αφήνοντας να διαφανεί μια σιωπηλή αντιπαράθεση, όπου η ζήλια και η ανάγκη για αναγνώριση συνυπάρχουν και καθορίζουν τις συμπεριφορές τους. Χαρακτηριστική η συνομιλία τους στο εστιατόριο : «[…] Με φωνή επιτηδευμένα σιγανή, συρίζοντας σχεδόν, ο Ιβαν λέει: Και να ξέρεις, σε μισώ, Ολη μου τη ζωή σε μισούσα. Ασάλευτος, δίχως να κοιτάξει να δει αν οι υπόλοιποι θαμώνες του εστιατορίου ή το προσωπικό τους κοιτάζουν, το μόνο που απαντά ο Πίτερ είναι: Το ξέρω».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η αφήγηση παρακολουθεί παράλληλα την εξελικτική πορεία της ζωής τους. Ο μεγαλύτερος αδελφός, ο Πίτερ είναι ένας επιτυχημένος δικηγόρος με μια καριέρα που απαιτεί αυτοπειθαρχία και νηφαλιότητα. Στην ιδιωτική του ζωή, ωστόσο, όλα μοιάζουν θολά. Μια παλιά σχέση, μια ανεκπλήρωτη επιθυμία, εξακολουθεί να καθορίζει το συναισθηματικό του τοπίο, καθώς μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα κάθε σωματική επαφή με τη γυναίκα που αγαπάει καθίσταται αδύνατη και περιορίζει τη σχέση. Παράλληλα, μια νέα γνωριμία τον φέρνει αντιμέτωπο με την ανάγκη για φυγή. Η Ρούνεϊ περιγράφει την αγωνία ενός ανθρώπου που δεν ξέρει αν μπορεί να αντέξει τις ασφυκτικές επιθυμίες του και την ευθύνη των πράξεών του.

Ανισορροπία εμπειριών

Ο μικρότερος αδελφός, ο Ιβαν, είναι σκακιστής που δεν έχει καταφέρει να γνωρίσει την επιτυχία ακόμα και επιβιώνει κάνοντας διάφορες δουλειές. Η συνάντησή του με μια γυναίκα μεγαλύτερης ηλικίας είναι ένα πεδίο δοκιμασίας για τον ίδιο και η αφορμή για να μιλήσει η συγγραφέας για θέματα όπως, επιθυμία και αμοιβαιότητα. Μπορεί άραγε να υπάρξει μια πραγματικά ισότιμη σχέση όταν τα χρόνια που χωρίζουν δύο ανθρώπους δημιουργούν αναπόφευκτα μια ανισορροπία εμπειριών, δύναμης και προσδοκιών;  Τελικά οι άνθρωποι ταιριάζουν λόγω ιδιοσυγκρασίας και πώς μπορούν να διαχειριστούν τη σχέση τους και να προχωρήσουν; «Είναι άραγε λάθος η σχέση μεταξύ τους; Ο Ιβαν είναι σίγουρος πως δεν είναι λάθος, έτσι λέει. «[…] Η Μάργκαρετ είπε πως, πράγματι, φοβόταν ειλικρινά την κριτική του κόσμου, και ο Ιβαν είπε, άλλο να φοβάσαι την κριτική του κόσμου κι άλλο να πιστεύεις πως η κριτική τους στέκει.[…]».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Κοινό σημείο ανάμεσα στους δύο αδελφούς η διαχείριση της απώλειας, η απόγνωση που αυτή φέρει, η αμοιβαία δυσαρέσκεια και οι ιδιαίτερες σχέσεις που έχουν αναπτυχθεί στην προσωπική τους ζωή. Ο μεγαλύτερος έχει διαμορφώσει μια ταυτότητα πειθαρχημένη, κοινωνικά άψογη. Η απώλεια του πατέρα μετατρέπεται σε ρήγμα στο έδαφος που θεωρούσε έως εκείνη τη στιγμή συμπαγές. Οι δύο γυναίκες που περιστρέφονται γύρω του είναι διαφορετικές εκδοχές μιας ζωής, που τον καλεί. Ομως ο ίδιος είναι διχασμένος, όχι από πάθος αλλά από αδυναμία να επιλέξει με βεβαιότητα.

Από την άλλη, η ενασχόληση του μικρότερου αδελφού με το σκάκι αποτυπώνει την ανάγκη του για μια λογική προσέγγιση της πραγματικότητας, τη χάραξη μιας συγκεκριμένης στρατηγικής, απαραίτητης για να την κατανοήσει. Η γνωριμία του με μια γυναίκα μεγαλύτερης ηλικίας, φορτωμένη με το δικό της παρελθόν, φέρνει την αναπόδραστη ανατροπή στη ζωή του. Η μεταξύ τους έλξη συνιστά μια σταθερή μετατόπιση των εσωτερικών του ισορροπιών, μια αθόρυβη ακύρωση, όμως αρκείται μόνο στην παρουσία της, στο παυσίλυπο της συνύπαρξης, αδιαφορώντας αν αυτή η σχέση πληγώσει έναν από τους δύο στο τέλος.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Οι χαρακτήρες της Ρούνεϊ αμφιταλαντεύονται, συχνά αυτοαναιρούνται. Μέσα από αυτόν τον υπαρκτικό τους ενδοιασμό η συγγραφέας φιλοτεχνεί το πορτρέτο της ευθραυστότητας των ανθρώπων που συνειδητοποιούν το εύρος της συναισθηματικής τους απόστασης. Ο θάνατος γίνεται η αφορμή για να προσδιορίσουν εκ νέου όλα όσα θεωρούσαν δεδομένα και να ανακαλύψουν τον εαυτό τους. Μόνο που για να το καταφέρουν χρειάζεται να αποδομήσουν τις παγιωμένες πεποιθήσεις τους.

Η ανάδειξη του μηνύματος

Αναμφίβολα, η γραφή της Ρούνεϊ λειτουργεί καταλυτικά στην ανάδειξη του μηνύματος που επιλέγει να μεταφέρει. Γράφει με ρεαλισμό και χωρίς μελοδραματισμούς ή λυρικές εξάρσεις. Χρησιμοποιεί λιτές προτάσεις, ίσως επειδή δεν την ενδιαφέρει να εντυπωσιάσει λεκτικά τον αναγνώστη της. Αυτό που επιζητά είναι να εισχωρήσει στη σκέψη του. Κι ενώ όλα μοιάζουν ότι εξελίσσονται χωρίς μεγάλες εντάσεις στην πλοκή και στους διαλόγους του μυθιστορήματός της, πολύ γρήγορα ο αναγνώστης καταλαβαίνει πως πίσω από τους απλούς, καθημερινούς διαλόγους των ηρώων της, κρύβονται ευφυώς, ενίοτε με σκωπτική διάθεση, προβληματισμοί και στοχασμοί για ποικίλα θέματα, όπως για την κοινωνική ανισότητα, τις ιδεολογικές διαφορές και συγκρούσεις, την παγκόσμια αναστάτωση, τις έμφυλες διακρίσεις.

Χαρακτηριστικό της ιδιαιτερότητας του συγκεκριμένου μυθιστορήματος είναι η ενσωμάτωση πολλών αποσπασμάτων από άλλα κείμενα. Οπως μας πληροφορεί η συγγραφέας στο σημείωμά της στο τέλος του βιβλίου έχει χρησιμοποιήσει, μεταξύ άλλων, αποσπάσματα από έργα των Βιτγκενστάιν, Σαίξπηρ, Ελιοτ, Φίσερ, Τόμας Χάρντι, Τζον Κιτς, Χένρι Τζέιμς, Τζέιμς Τζόις, Μπέρτραντ Ράσελ, Σούζαν Σόνταγκ, σε μια προσπάθεια να αναδείξει τη δύναμη της λογοτεχνίας στη διαμόρφωση των μεγάλων βεβαιοτήτων της ζωής.

Η Ρούνεϊ εντοπίζει τις ρωγμές στις δυσλειτουργικές σχέσεις των ηρώων της και τις ανατέμνει με σχολαστικότητα, φωτίζοντας κάθε τους πτυχή. Η εμφανής πρόθεσή της είναι να φωτίσει με ευαισθησία την ψυχοσύνθεσή τους αλλά παραμένει κοντά στα γνώριμα στον αναγνώστη στερεοτυπικά χαρακτηριστικά που τους έχει ήδη προσδώσει. Οι στοχασμοί γύρω από την απώλεια και τις ερωτικές σχέσεις επανέρχονται συχνά, σαν ήπιες παραλλαγές ενός οικείου μοτίβου, χωρίς πάντοτε να οδηγούν σε μια πιο ουσιαστική εξέλιξη της αφήγησης. Σε ορισμένα σημεία παρατηρούνται ήπιες διαφοροποιήσεις στη ροή της αναγνωστικής εμπειρίας, ωστόσο, διατηρεί τρυφερές και προσεκτικά δουλεμένες σκηνές που αγγίζουν τον αναγνώστη και τον συνοδεύουν για καιρό μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσης.

H Ντίνα Σαρακηνού διευθύνει το online λογοτεχνικό περιοδικό Literature.gr.

Sally Rooney

Ιντερμέτζο

Μτφ. Μυρτώ Καλοφωλιά,

Εκδ. Πατάκη, 2025,

σελ. 576

Τιμή 21 ευρώ

Γράφει σ’ ένα σημείο μιας επιφυλλίδας του ο Θανάσης Νιάρχος «Σας είδα» λένε σε όσους εμφανίζονται στην τηλεόραση. «Σας διάβασα» λένε σε όσους γράφουν στην εφημερίδα. Ο Θανάσης Νιάρχος είναι ο άνθρωπος του «Σας διάβασα». Κι αυτό είναι μια συνειδητή επιλογή που θα ‘λεγε κανείς πως χαρακτηρίζει περισσότερο τον αναγνώστη παρά τον ίδιον τον συγγραφέα. Αφορά σε κάποιον που επέλεξε να αγοράσει μια εφημερίδα, να διαβάσει, να κοινωνήσει τον στοχασμό ενός άλλου ανθρώπου. Ο τίτλος «Αντικλείδι» δεν σημαίνει παρά ένα διαφορετικής τάξεως «κλειδί», προκειμένου να αναγνωρίσουμε τον δημόσιο χώρο χάρη σε μια άλλη οπτική γωνία. Οχι εκείνη των κραυγών, των συνθημάτων, της πόλωσης, αλλά την οπτική γωνία όπως την καθορίζει η καθημερινή πράξη, ο διπλανός μας άνθρωπος, η επικέντρωση της προσοχής μας τόσο σε κάτι που είναι κοντά μας όσο και στις λεπτομέρειες που το συγκροτούν. Συμπερασματικά όχι σε σχέση με το τι γίνεται «πάνω» ή με το τι γίνεται «κάτω» αλλά με το τι γίνεται «δίπλα». Μέσα στα περίπου εκατόν πενήντα κείμενα του βιβλίου γίνεται σαφές ότι αυτή είναι η πραγματική πολιτική, η πολιτική της συμπεριφοράς. Η ηθική των μικρών κινήσεων. Το βλέμμα που δεν αποστρέφεται συνιστά το ίδιο το αντικλείδι.

Ενα μικρό βιβλίο που προχωρά όμως σε μεγάλο βάθος. Η συλλογή αυτή των επιφυλλίδων τοποθετείται ακριβώς στο σημείο όπου η προσωπική σκέψη συναντά τη δημόσια σφαίρα. Οι ιστορίες που διακινούνται μέσα τους κυρίως στο κοινό μας σπίτι, όπως λογαριάζεται και είναι η κοινωνική μας ζωή, οδηγούν, σε κάποια καίριας σημασίας συμπεράσματα. Οπως την ανάγκη μας για μια ήρεμη αλλά αποφασιστική επιμονή σε σχέση με την ευθύνη μας ως ανθρώπων και πολιτών. Γράφει σ’ ένα σημείο του επιλόγου του ο Μένης Κουμανταρέας ότι «ο Θανάσης Νιάρχος είναι «ο ακάματος πεζοπόρος». Ο άνθρωπος δηλαδή που δεν παρατηρεί τον κόσμο από απόσταση, αλλά κινείται, βλέπει, συνομιλεί, ζει ανάμεσα στους ανθρώπους, μέσα στις ανηφοριές και τις τριβές της καθημερινότητας. Αυτή η καθημερινότητα είναι το «υλικό» του. Σχεδόν μοιάζει να μην τον ενδιαφέρουν τα μεγάλα, όπως τα χαρακτηρίζουμε γεγονότα. Για τον Θανάση Νιάρχο ένα προεκλογικό debate και η χαρά ενός πλανόδιου πλύστη Πακιστανού που κέρδισε ένα ευρώ έχουν το ίδιο βάθος. Η αλήθεια όπως ακριβώς προκύπτει χάρη στην αναγνώριση, στην προσοχή που δίνουμε στον άλλον, διασώζοντας ταυτόχρονα τη δική μας αξιοπρέπεια.

Πρόκειται για επιφυλλίδες που δεν συγκροτούν απλά μια ηθογραφική απεικόνιση, αλλά ανατέμνουν. Ανατέμνουν την κοινωνία με τις αντιφάσεις, τις πληγές αλλά και τις δυνατότητές της. Ακόμη και μια μικρή φράση ανάμεσά τους, όπως «Μπαμπά, μη τη μαμά», μπορεί να προκαλέσει μια ολόκληρη συζήτηση πάνω στα φαινόμενα της βίας και της εξουσίας αλλά και σε σχέση με την έννοια της οικειότητας. Ή όπως διαβάσαμε σε μια πρόσφατη επιφυλλίδα του για μια ηλικιωμένη μανιάτισσα που δεν της χρειάζονται παρά τρία μόνο πράγματα: ο ήλιος, λίγο φαγητό κι ένα μέρος για να κοιμάται. Ολα αυτά γράφονται χωρίς καμιά πρόθεση διδακτισμού, χωρίς να υψώνει το δάχτυλο και χωρίς – κάτι που προσωπικά το θεωρώ συγκλονιστικό – να διαβάζεις πουθενά τη λέξη «εγώ». Ο λόγος είναι πάντα προσωπικός, αλλά όχι εγωκεντρικός.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Καθαρό μήνυμα

Η πολιτική στις επιφυλλίδες αυτές εμφανίζεται ως «ήθος», η γλώσσα ως «ευθύνη», η λέξη ως «πράξη» και η δημόσια σφαίρα ως ένας χώρος που ανήκει σε όλους. Το μήνυμα επομένως είναι καθαρό. Το «κοινό καλό» δεν θα το υπερασπιστεί κανείς άλλος παρά μόνον εμείς. Αν δεν το αναλάβουμε εμείς, τότε είναι σαν να μην υπάρχει. Και μόνον τότε συμβαίνει κάτι: Μια λέξη, μια σκηνή, μια εικόνα, μπορεί να προκαλέσει ένα μικρό «κλικ» μέσα σου και να αιστανθείς να μετακινείται ένας εσωτερικός σου δείκτης προς μιαν άλλη κατεύθυνση. Μαθαίνεις να κοιτάζεις αλλιώς, πιο ανθρώπινα.

Το «Αντικλείδι» δεν είναι θεωρία, δεν είναι ηθικολογία όσο κι αν προϋποθέτει μια αλλαγή στάσης μέσα στην ζωή, κυρίως όσον αφορά στον άνθρωπο που είναι δίπλα μας, αλλά ακόμη και στο «αόρατο» που μπορεί να μας διδάξει πολλά. Μιλάμε για μια μετακίνηση που, όσο μικρή κι αν είναι, μπορεί ν’ αποτελέσει την αρχή μιας μεγάλης αλλαγής.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Κλείνοντας, θ’ αναφερθώ και πάλι στον Μένη Κουμανταρέα που έγραψε για ένα παλαιότερο αντίστοιχο βιβλίο του Θανάση Νιάρχου, το «Η δυστυχία μας κάνει ευγενείς»: «Το ταλέντο του ανθίζει στο στιγμιαίο σκίτσο που όμως προεκτείνεται συχνά σε απροσδόκητα συμπεράσματα και αναγωγές. Είναι ένας ηθικολόγος, με την καλύτερη σημασία του όρου, που με τη ρομφαία του στηλιτεύει, σαρκάζει, μα που συγχρόνως απορεί και πονά για τα όσα συμβαίνουν γύρω του, προσφέροντας σαν αντίδωρο τις παρατηρήσεις του».

Η Αννα Διαμαντοπούλου είναι πολιτικός, πρώην υπουργός και πρώην επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ενωσης

Θ. Νιάρχος

Αντικλείδι

Πρόλογος: Σωτήρης Δημητρίου, Πέτρος Ευθυμίου

Επίμετρο: Μένης Κουμανταρέας, Αλέξανδρος Αργυρίου

Εκδ. Οδός Πανός, 2025, σελ. 302

Τιμή 18 ευρώ

Για πέμπτο σερί ματς η Μπέτις δεν κατάφερε να νικήσει καθώς έμεινε στο 1-1 εντός έδρας με τη Θέλτα για τη La Liga και μετά το τέλος του ματς ο Μανουέλ Πελεγκρίνι αναφέρθηκε στη ρεβάνς με τον Παναθηναϊκό για τους «16» του Europa League.

Όσα είπε ο Πελεγκρίνι

«Το να χάνουμε βαθμούς στην έδρα μας είναι πάντα μια ήττα, όπως ακριβώς το να κερδίζουμε βαθμούς εκτός έδρας είναι μια νίκη. Διατηρούμε τις αποστάσεις μας από αυτούς, αν και είχαμε ευκαιρίες να σκοράρουμε στο δεύτερο μέρος.

Δεν μπορέσαμε να κερδίσουμε, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι το τέλος. Στο δεύτερο μέρος καταφέραμε να ανατρέψουμε τα πράγματα μετά από ένα δύσκολο πρώτο ημίχρονο, όπου δυσκολευτήκαμε πάρα πολύ λόγω της πίεσης από τον κόσμο μας, του σκορ και των αποτελεσμάτων στα τελευταία παιχνίδια μας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Κοιτάζοντας μπροστά την Πέμπτη, πρέπει να αποφύγουμε τα αμυντικά λάθη που μας κοστίζουν ακριβά. Προερχόμασταν από μια ήττα στην Ελλάδα και μια άλλη στη Χετάφε, και αρχίσαμε να χάνουμε μπροστά σε 60.000 κόσμο. Αυτό περιπλέκει τα πάντα και το νιώσαμε, αλλά καταφέραμε να το ξεπεράσουμε και το δεύτερο μέρος θα μας βοηθήσει να προετοιμαστούμε για την Πέμπτη.

Δεν έχουμε κερδίσει πέντε αγώνες για διάφορους λόγους, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε να ψάχνουμε τρόπους να νικήσουμε τους αντιπάλους μας μέσα από το στυλ παιχνιδιού μας. Ελπίζουμε θα λάβουμε αυτή την ώθηση την Πέμπτη απέναντι στον Παναθηναϊκό για να συνεχίσουμε στο Europa League».

Η Αγγελική Ηλιάδη μίλησε ανοιχτά για πρώτη φορά για την κακοποίηση που υπέστη κατά τη διάρκεια του γάμου της με τον επιχειρηματία Μπάμπη Λαζαρίδη, ο οποίος δολοφονήθηκε τον Δεκέμβριο του 2008 στη Βούλα.

Σε συνέντευξή της στο διαδικτυακό UnBlock Podcast της Ελίνας Παπίλα που προβλήθηκε στην εκπομπή Real View τη Δευτέρα (16/3), η τραγουδίστρια περιέγραψε τις δύσκολες στιγμές που έζησε, αποκαλύπτοντας ότι για χρόνια κρατούσε σιωπή λόγω του παιδιού της. Όπως είπε, ο φόβος και η απομόνωση χαρακτήριζαν εκείνη την περίοδο της ζωής της.

Ο Μπάμπης Λαζαρίδης υπήρξε παντρεμένος με την τραγουδίστρια Πόπη Μαλλιωτάκη, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Βασίλη. Από τη σχέση του με την Αγγελική Ηλιάδη απέκτησε έναν ακόμη γιο, τον Μπάμπη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Όταν η Ελίνα Παπίλα τη ρώτησε αν αισθανόταν ασφάλεια δίπλα στον σύντροφό της, η Ηλιάδη απάντησε: «Φαινόταν έτσι. Ήμουν αρκετά περιορισμένη και δυστυχώς βίωνα μια πάρα πολύ δύσκολη κατάσταση. Είχα επιλέξει να μη μιλήσω όλα αυτά τα χρόνια, γιατί και το παιδί μου ήτανε μικρό…». Η τραγουδίστρια περιέγραψε πώς σταδιακά απομακρύνθηκε από την οικογένειά της και βρέθηκε εγκλωβισμένη σε ένα καθεστώς φόβου και ελέγχου.

Όπως αποκάλυψε, υπήρξε τόσο σωματική όσο και ψυχολογική κακοποίηση. «Σιγά-σιγά ο άλλος σου παίρνει ένα κομματάκι, άλλο ένα κομματάκι και ξαφνικά βρίσκεσαι εγκλωβισμένη, φυλακισμένη και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα», είπε χαρακτηριστικά. Αναφέρθηκε ακόμη στις επανειλημμένες προσπάθειές της να φύγει, οι οποίες όμως συνοδεύονταν από απειλές και φόβο για τη ζωή της και του παιδιού της.

Η Αγγελική Ηλιάδη εξομολογήθηκε ότι μετά τη δολοφονία του Μπάμπη Λαζαρίδη δεν μπορούσε να μιλήσει δημόσια για όσα είχε βιώσει, καθώς ένιωθε πως δεν ήταν σωστό να εκφραστεί αρνητικά για εκείνον. «Μετά, όταν συνήλθα, άρχισα να σκέφτομαι όλα αυτά που είχα περάσει και νοσοκομεία και πολλά», είπε.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Κλείνοντας τη συνέντευξη, η τραγουδίστρια τόνισε: «Όλοι αυτοί οι άνθρωποι κάνουν το εξής: Στην αρχή σε χτυπούν και μετά πέφτουν στα γόνατα και ζητάνε συγγνώμη… Όταν όμως ένας άντρας σηκώσει μία φορά χέρι σε μια γυναίκα, θα το κάνει για πάντα. Τέλος».

Σεισμική δόνηση μεγέθους 3,9 Ρίχτερ σημειώθηκε τη Δευτέρα, στις 20:19 (ώρα Ελλάδας), στη θαλάσσια περιοχή νότια της Κρήτης. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου, το επίκεντρο εντοπίζεται 16 χιλιόμετρα νότια-νοτιοανατολικά της Σούγιας, στα Χανιά.

Το εστιακό βάθος της δόνησης υπολογίζεται στα 12,2 χιλιόμετρα, ενώ η σεισμική δραστηριότητα έγινε αισθητή σε περιοχές των Χανίων και στη νότια Κρήτη, χωρίς να αναφερθούν ζημιές ή τραυματισμοί.

Τη «σαφή επιθυμία» να ενισχυθεί η ευρωπαϊκή ναυτική αποστολή EUNAVFOR ASPIDES στην Ερυθρά Θάλασσα εξέφρασαν οι Yπουργοί Εξωτερικών της EE, χωρίς ωστόσο να υπάρχει προς το παρόν διάθεση για επέκταση της εντολής της στα Στενά του Ορμούζ, δήλωσε η Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ, Κάγια Κάλας, λίγο μετά το πέρας του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ στις Βρυξέλλες.

«Στις συζητήσεις μας υπήρξε σαφής επιθυμία να ενισχυθεί αυτή η επιχείρηση (ΑΣΠΙΔΕΣ), αλλά προς το παρόν δεν υπήρχε καμία διάθεση για αλλαγή της εντολής της», ανέφερε η Κάλας στη συνέντευξη Τύπου.

Όπως εξήγησε, οι συνομιλίες των υπουργών βρίσκονται «σε πολύ αρχικό στάδιο» και είχαν κυρίως χαρακτήρα «χαρτογράφησης» των πιθανών επιλογών. Η ίδια υπογράμμισε ότι τα κράτη-μέλη εμφανίζονται απρόθυμα να εμπλακούν ενεργά σε μια στρατιωτική σύγκρουση.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

«Αυτός δεν είναι πόλεμος της Ευρώπης» και «κανείς δεν θέλει να εμπλακεί ενεργά σε αυτόν τον πόλεμο», δήλωσε χαρακτηριστικά.

«Όλοι οι Ευρωπαίοι υποστηρίζουν μια διπλωματική λύση», κατέληξε.

Σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στο σερβικό μέσο Meridian Sport, ο Λούκα Βιλντόζα αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στην εμπειρία του από το ελληνικό μπάσκετ, έχοντας αγωνιστεί και στους δύο «αιώνιους» αντιπάλους.

Ο Αργεντινός γκαρντ αγωνίστηκε αρχικά στον Παναθηναϊκό τη σεζόν 2023-24, μια χρονιά που συνδυάστηκε με μεγάλες επιτυχίες για το «τριφύλλι». Με τους «πράσινους» κατέκτησε την EuroLeague, ενώ πανηγύρισε και το πρωτάθλημα στη Stoiximan GBL, έπειτα από τη νίκη στους τελικούς απέναντι στον Ολυμπιακός.

Μετά το τέλος εκείνης της σεζόν, ο Βιλντόσα συνέχισε την καριέρα του στους «ερυθρόλευκους», με τους οποίους έφτασε μέχρι τα ημιτελικά της EuroLeague και παράλληλα κατέκτησε το ελληνικό πρωτάθλημα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο ίδιος στάθηκε με θετικά λόγια για τον Ολυμπιακό, εκφράζοντας την άποψη ότι η ομάδα διαθέτει όλα τα απαραίτητα στοιχεία για να διεκδικήσει με αξιώσεις την κατάκτηση της φετινής EuroLeague.

Οι δηλώσεις του Λούκα Βιλντόσα

Για την παρουσία του στον Παναθηναϊκό: «Πολλές φορές αναρωτήθηκα “τι κάνω εδώ;”, ειδικά επειδή είχα πολλούς τραυματισμούς και δεν ταίριαζα με τη φιλοσοφία του προπονητή. Αλλά πρέπει να περάσεις από αυτές τις στιγμές για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος και, σε αυτήν την περίπτωση, καλύτερος παίκτης. Η προσφορά του Παναθηναϊκού ήταν ελκυστική. Δεν μιλάω για χρήματα, γιατί αυτός δεν είναι ο λόγος που παίζω μπάσκετ.

Ο Παναθηναϊκός έφτιαξε ένα πρότζεκτ όπου λέγεται ότι ο ιδιοκτήτης έχει μεγάλες φιλοδοξίες, ότι θα φέρει σπουδαίους παίκτες και ότι θα αγωνιστεί για τα υψηλότερα επιτεύγματα. Ο Παναθηναϊκός είναι ένας ιστορικός σύλλογος – πώς μπορώ να πω όχι; Στο τέλος μπορείτε να πείτε ό,τι θέλετε, αλλά έκανα μια καλή επιλογή. Κέρδισα την Euroleague, που ήταν ο στόχος μου από τότε που άρχισα να παίζω μπάσκετ. Δεν παραπονιέμαι».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Για τον ισχυρό άνδρα της ΚΑΕ Παναθηναϊκός, Δημήτρη Γιαννακόπουλο: «Ο ιδιοκτήτης μου έδωσε πολύ περισσότερη αυτοπεποίθηση από τον προπονητή. Αλλά, λοιπόν, αυτή είναι η δουλειά. Όποιος παίζει πρέπει να παίζει καλύτερα. Όλοι θέλουν να κερδίζουν. Έχω πολύ σεβασμό για τον Γιαννακόπουλο. Λένε ότι “είναι τρελός” αλλά είναι έξυπνος, ξέρει τι κάνει, σέβεται τους παίκτες και στο τέλος κάνει το καθήκον του, οπότε πρέπει να κάνεις το ίδιο κι εσύ. Στον Παναθηναϊκό, η δουλειά σου είναι να κερδίζεις.»

Στα χέρια της αστυνομίας βρίσκεται γνωστός επιχειρηματίας με την κατηγορία της αρχαιοκαπηλίας. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος πριν από λίγους μήνες είχε καταδικαστεί για ενδοοικογενειακή βία εναντίον πασίγνωστης ηθοποιού.

Όπως μεταδίδει το MEGA, πρόκειται για έναν 50χρονο επιχειρηματία, πρώην σύντροφο πασίγνωστης ηθοποιού, στον οποίο πριν από λίγους μήνες είχε επιβληθεί ποινή δέκα μηνών με αναστολή για περιστατικό ενδοοικογενειακής βίας.

Σήμερα, μετά από καταγγελία για αρχαιοκαπηλία στην Ασφάλεια Κηφισιάς, οι αστυνομικοί έκαναν έφοδο στο σπίτι του επιχειρηματία, όπου μέσα σε αποθήκη, επιμελώς κρυμμένα μέσα σε χαρτόκουτα, εντόπισαν δέκα αμφορείς από την Ελληνιστική μέχρι και τη νεότερη περίοδο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο 50χρονος συνελήφθη για υπεξαίρεση αλλά και για παράνομη κατοχή αρχαιοτήτων. Πρόκειται για κακούργημα και αύριο απολογείται ενώπιον του ανακριτή.

Ο ίδιος, ωστόσο, είπε στους αστυνομικούς ότι τα εντόπισε στις Σποράδες κατά τη διάρκεια καταδύσεων που έκανε και ότι δεν γνώριζε την προέλευσή τους.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ειδικότερα, όπως ανακοινώθηκε από την ΕΛΑΣ, μετά από αξιοποίηση πληροφοριών και ανάλυση πληροφοριακών δεδομένων διενεργήθηκε έρευνα στο σπίτι του 50χρονου στην Κηφισιά όπου βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:

• 4 τμήματα ενάλιων αμφορέων από την ελληνιστική περίοδο,

• 4 τμήματα ενάλιων αμφορέων από την βυζαντινή περίοδο και

• 2 τμήματα ενάλιων αμφορέων από τη νεότερη περίοδο.

Σύμφωνα με την αστυνομία τα αντικείμενα εξετάσθηκαν από αρχαιολόγο της Εφορείας Ενάλιων Αρχαιοτήτων ο οποίος γνωμάτευσε ότι εμπίπτουν στις προστατευτικές διατάξεις του Νόμου περί Προστασίας Αρχαιοτήτων.

Ο Ναός της Αναστάσεως του Κυρίου ή Ναός του Παναγίου Τάφου είναι χριστιανικός ναός που βρίσκεται στη χριστιανική συνοικία της παλαιάς Ιερουσαλήμ.

Διαβάστε ακόμα: Αραγτσί: Το Ιράν είναι έτοιμο να πάει «όσο μακριά» χρειάζεται στον πόλεμο

Περιέχει τους δύο πιο ιερούς τόπους του Χριστιανισμού: τον Γολγοθά, τον λόφο όπου σταυρώθηκε ο Ιησούς και τον κενό τάφο του Ιησού, όπου ετάφη και αναστήθηκε.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Όμως την 17η μέρα του πολέμου στο Ιράν, κάτι τρομερό συνέβη.

Μία «ομοβροντία» από βαλλιστικούς πυραύλους που εκτοξεύτηκαν από το Ιράν κατά του Ισραήλ αναχαιτίστηκαν πάνω από την Ιερουσαλήμ και τα θραύσματα, όπως ανέφεραν οι Αρχές, έπεσαν σε διάφορες περιοχές της πόλης.

Η Πυροσβεστική ανέφερε ότι ένα μεγάλο κομμάτι πυραύλου έπληξε κατοικία στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, προκαλώντας υλικές ζημιές χωρίς να υπάρξουν τραυματισμοί.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Σύμφωνα με το δημοσίευμα των Times of Israel, άλλα θραύσματα εντοπίστηκαν κοντά στην Εθνική Βιβλιοθήκη, όχι μακριά από την Κνεσέτ (ισραηλινή Βουλή), αλλά και κοντά στον Ναό της Αναστάσεως στην Παλιά Πόλη.

Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε κρύο ιδρώτα σε εκατομμύρια πιστούς σε όλο τον κόσμο και δη στην Ελλάδα.

Διαβάστε ακόμα: Ιρανός ΥΠΕΞ προειδοποιεί: Οι ΗΠΑ θα βρεθούν αντιμέτωπες «με ένα νέο Βιετνάμ» αν στείλουν στρατεύματα στο έδαφος

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Γιατί στο μυαλό και τη συνείδηση των περισσοτέρων, ο Ναός αυτός είναι συνυφασμένος με μία από τις ιερότερες στιγμές, αυτήν της αφής του Αγίου Φωτός.

Που με ειδική πτήση φτάνει στην Αθήνα, πριν την Ανάσταση, και μεταφέρεται σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Για να σημάνει την Ανάσταση. Όμως, τίποτα δεν μπορεί να προεξοφλήσει ότι αυτός ο φοβερός πόλεμος θα έχει σταματήσει τις επόμενες εβδομάδες. Στις 11 Απριλίου είναι το Μεγάλο Σάββατο και στον Πανάγιο Τάφο συγκεντρώνονται χιλιάδες άνθρωποι. Πώς θα αφήσουν το πλήθος να συγκεντρωθεί εκεί αν ο πόλεμος συνεχίζεται και πώς θα διασφαλιστεί ότι το αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν στο Ισραήλ θα είναι ανοικτό για να μεταφερθεί το Άγιο Φως, σε περίπτωση που τα τα εκτυλισσόμενα γεγονότα λάβουν ακόμη πιο δραματική τροπή; Είναι ένα ερώτημα που θα κληθεί να απαντήσει το προσεχές διάστημα η κυβέρνηση του Ισραήλ.

Κανείς δεν αποκλείει ότι από το 1988 που καθιερώθηκε η μεταφορά του Αγίου Φωτός στην Ελλάδα, φέτος για πρώτη φορά, το Φως, στην υλική του υπόσταση, να μην καταφέρει να ταξιδέψει στην Ελλάδα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Πώς έρχεται το Άγιο Φως στην Ελλάδα

Κάθε χρόνο, το Μεγάλο Σάββατο, το Άγιο Φως μεταφέρεται από τα Ιεροσόλυμα στην Ελλάδα μέσω μιας οργανωμένης διαδικασίας που συνδυάζει εκκλησιαστική παράδοση και κρατική μέριμνα.

Η τελετή αφής πραγματοποιείται στον Πανάγιο Τάφο, στον Ναό της Αναστάσεως, όπου ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων παραλαμβάνει το φως και το μεταδίδει στους πιστούς.

Αμέσως μετά, η φλόγα τοποθετείται σε ειδικά λυχνάρια ασφαλείας και παραδίδεται σε ελληνική κυβερνητική και εκκλησιαστική αποστολή, η οποία έχει μεταβεί στα Ιεροσόλυμα για τον σκοπό αυτό.

Το Άγιο Φως μεταφέρεται αεροπορικώς και φθάνει το απόγευμα του Μεγάλου Σαββάτου στο αεροδρόμιο της Αθήνας, όπου πραγματοποιείται επίσημη υποδοχή.

Με πτήσεις σε όλη την Ελλάδα

Στη συνέχεια, διανέμεται άμεσα με ειδικές ή προγραμματισμένες πτήσεις προς μεγάλα αεροδρόμια της χώρας, όπως η Θεσσαλονίκη, το Ηράκλειο, τα Χανιά, η Ρόδος, η Κέρκυρα, η Μυτιλήνη, τα Ιωάννινα, η Κως, η Σαντορίνη, η Μύκονος, η Καλαμάτα, η Αλεξανδρούπολη και άλλες πόλεις της περιφέρειας.

Με οχήματα στις εκκλησίες

Από εκεί, εκπρόσωποι των κατά τόπους μητροπόλεων παραλαμβάνουν το Άγιο Φως και το μεταφέρουν με οχήματα σε εκκλησίες πόλεων και χωριών, ώστε να μεταδοθεί στους πιστούς κατά την Αναστάσιμη Ακολουθία τα μεσάνυχτα.

Η οργανωμένη αεροπορική μεταφορά του Αγίου Φωτός στην Ελλάδα καθιερώθηκε το 1988, ενώ από το 2002 το ελληνικό κράτος ανέλαβε επίσημα τον συντονισμό της διαδικασίας σε συνεργασία με την Εκκλησία της Ελλάδος.

Η πτήση από τα Ιεροσόλυμα

Το Άγιο Φως παραλαμβάνεται στο αεροδρόμιο Ben Gurion Airport από την ελληνική αποστολή και τοποθετείται σε ειδικά μεταλλικά φανάρια ασφαλείας, τα οποία επιτρέπεται να μεταφερθούν μέσα στο αεροσκάφος χωρίς να σβήσει η φλόγα.

Η πτήση προς την Ελλάδα είναι συνήθως ειδικά προγραμματισμένη (charter) και κατά καιρούς έχει πραγματοποιηθεί από εταιρείες όπως η Aegean Airlines, ενώ στο παρελθόν έχουν χρησιμοποιηθεί και κυβερνητικά αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Τι συμβαίνει μέσα στο αεροπλάνο

Η φλόγα μεταφέρεται σε ειδικό φανάρι συνεχούς καύσης, το οποίο τοποθετείται συνήθως στην καμπίνα των επιβατών και όχι στο χώρο αποσκευών, συνοδεύεται από κληρικούς και μέλη της αποστολής.

Χαμηλώνουν τα φώτα

Σε πολλές περιπτώσεις, το πλήρωμα της πτήσης χαμηλώνει τα φώτα στην καμπίνα όταν ανάβουν οι λαμπάδες από το Άγιο Φως, δημιουργώντας μια ιδιαίτερα συμβολική στιγμή για τους επιβάτες της αποστολής.

Η άφιξη στην Αθήνα

Το αεροσκάφος προσγειώνεται στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Αθήνας, όπου γίνεται η επίσημη υποδοχή. Εκπρόσωπος της κυβέρνησης παραλαμβάνει το Άγιο Φως και το παραδίδει στην Εκκλησία της Ελλάδος.

Αμέσως μετά, η φλόγα μεταφέρεται σε άλλα φανάρια και διανέμεται με πτήσεις προς την υπόλοιπη Ελλάδα, ώστε να φτάσει στις μητροπόλεις πριν από την Αναστάσιμη λειτουργία.

Αφθώδης πυρετός εντοπίστηκε σε μονάδα βοοειδών στην περιοχή της Πελόπης, στη βορειοανατολική Λέσβο, σύμφωνα με τα αποτελέσματα δειγμάτων που στάλθηκαν στο Εθνικό Εργαστήριο Αναφοράς. Η είδηση προκάλεσε άμεση κινητοποίηση της Διεύθυνσης Κτηνιατρικής της Περιφέρειας, ενώ πραγματοποιήθηκε έκτακτη σύσκεψη υπό την Αντιπεριφερειάρχη Πρωτογενούς Τομέα, Αναστασία Αντωνέλλη, τη Δευτέρα 16 Μαρτίου για τον καθορισμό των μέτρων περιορισμού της νόσου.

Από σήμερα έχουν τεθεί σε ισχύ αυστηρά μέτρα απαγόρευσης μετακινήσεων ζώων – βοοειδών, αμνοεριφίων και χοίρων – καθώς και όλων των προϊόντων τους εκτός του νησιού. «Η κατάσταση είναι πολύ απογοητευτική και μπορεί να είναι και καταστροφική όχι μόνο για την τοπική οικονομία αλλά και για την οικονομία της χώρας», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Αντιπεριφερειάρχης, Αναστασία Αντωνέλλη.

Οι επιπτώσεις της καραντίνας αναμένεται να είναι σοβαρές για την τοπική παραγωγή, καθώς περίπου 70.000 αμνοερίφια επρόκειτο να εξαχθούν από το νησί ενόψει του Πάσχα, κάτι που πλέον δεν θα συμβεί. «Δυστυχώς προβλέπεται αποζημίωση μόνο για τη θανάτωση των ζώων και όχι για τα προϊόντα όπως το γάλα και τα γνωστά Λεσβιακά γαλακτομικά προϊόντα που δεν θα βγουν από το νησί», τόνισε η κ. Αντωνέλλη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Παράλληλα, εξέφρασε ανησυχία για πιθανή ανάκληση προϊόντων από την Κομισιόν, τα οποία έχουν ήδη φύγει από τη Λέσβο τον τελευταίο μήνα. Όπως ανέφερε, θα πραγματοποιηθούν έλεγχοι σε εκτροφές που βρίσκονται σε ακτίνα 3 χλμ. από το σημείο όπου εντοπίστηκε το κρούσμα. Πρόκειται για 131 εκτροφές αιγοπροβάτων με 22.336 πρόβατα, 48 εκτροφές βοοειδών με 843 ζώα και πέντε εκτροφές χοίρων με 63 χοίρους.

Με εντολή του Περιφερειάρχη Κώστα Μουτζούρη, από αύριο Τρίτη 17 Μαρτίου θα ξεκινήσουν εκτεταμένες απολυμάνσεις, ώστε να αποτραπεί η διασπορά του ιού. Υπενθυμίζεται ότι ο αφθώδης πυρετός είχε πλήξει ξανά τη Λέσβο το 1994, προκαλώντας τότε σημαντικές οικονομικές απώλειες και παρατεταμένη περίοδο καραντίνας.

Οι εξαγωγές πετρελαίου από τον Περσικό Κόλπο σημείωσαν θεαματική πτώση, με μείωση τουλάχιστον 60% την εβδομάδα που έληξε στις 15 Μαρτίου, συγκριτικά με τον Φεβρουάριο. Η πτώση αποδίδεται στις διαταραχές και τις περικοπές παραγωγής εξαιτίας του πολέμου, σύμφωνα με στοιχεία ναυτιλίας και υπολογισμούς του Reuters.

Οι εξαγωγές αργού, συμπυκνωμένων και διυλισμένων καυσίμων από οκτώ χώρες της Μέσης Ανατολής — Σαουδική Αραβία, Κουβέιτ, Ιράν, Ιράκ, Ομάν, Κατάρ, Μπαχρέιν και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα — ανήλθαν κατά μέσο όρο σε 9,71 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως την εβδομάδα έως τις 15 Μαρτίου. Σύμφωνα με την Kpler, το ποσοστό αυτό είναι μειωμένο κατά 61% σε σχέση με τα 25,13 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως του Φεβρουαρίου.

Ακόμη πιο έντονη πτώση καταγράφουν τα στοιχεία της Vortexa, τα οποία δείχνουν ότι οι εξαγωγές των οκτώ χωρών έφτασαν τα 7,5 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, μειωμένες κατά 71% από τα 26,1 εκατομμύρια του Φεβρουαρίου.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Επιπτώσεις του πολέμου στην περιφερειακή παραγωγή

Πριν από την έναρξη του πολέμου ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, οι οκτώ αυτές χώρες κάλυπταν το 36% των παγκόσμιων θαλάσσιων εξαγωγών πετρελαίου, που ανέρχονταν σε 70,43 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, σύμφωνα με την Kpler.

Οι πραγματικές εξαγωγές ενδέχεται να είναι ακόμη χαμηλότερες, καθώς μέρος των ποσοτήτων μεταφέρεται σε πλωτές μονάδες αποθήκευσης χωρίς να εγκαταλείπει τον Κόλπο.

Ραγδαίες περικοπές παραγωγής

Οι συνολικές περικοπές στην παραγωγή πετρελαίου από τους παραγωγούς της Μέσης Ανατολής αυξάνονται, καθώς τα αποθέματα εξαντλούνται και η κυκλοφορία μέσω του Στενού του Χρμούζ παραμένει σε χαμηλά επίπεδα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η παραγωγή στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που πριν από τον πόλεμο ανερχόταν σε περίπου 3,4 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, έχει μειωθεί περισσότερο από το μισό, σύμφωνα με το Reuters.

Η Σαουδική Αραβία έχει περιορίσει την παραγωγή κατά 20%, ενώ το Ιράκ σημειώνει μείωση περίπου 70%. Συνολικά, οι περικοπές στην παραγωγή αργού στη Μέση Ανατολή εκτιμώνται μεταξύ 7 και 10 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως, σύμφωνα με αναλυτές.

Ολο και περισσότερες αεροπορικές εταιρείες αρχίζουν να προχωρούν σε αυξήσεις στις τιμές των εισιτηρίων λόγω του πολέμου στο Ιράν. Οι περισσότερες τέτοιες αυξήσεις αφορούν προς το παρόν τουλάχιστον κυρίως την Ασία αλλά με τις τιμές των καυσίμων να φτάνουν στα ύψη δεν αποκλείεται σύντομα να κάνουν την εμφάνισή τους και στην Ευρώπη.

Λόγω του πολέμου οι τιμές των αεροπορικών καυσίμων έχουν αυξηθεί από τα επίπεδα των 90 δολαρίων το βαρέλι έως τα 200 δολάρια το βαρέλι.

Ανάμεσα στις εταιρείες που ανακοινώνουν τέτοιες αυξήσεις στα εισιτήρια είναι οι Qantas, Cathay Pacific, AirAsia και Thai Airways. Η Cathay ανακοίνωσε ότι το κόστος των αεροπορικών καυσίμων για τον Μάρτιο διαμορφώνεται σε διπλάσια επίπεδα σε σύγκριση με τα μέσα επίπεδα Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου 2026. Από τις 18 Μαρτίου η εταιρεία ανακοίνωσε ότι θα αυξηθεί το κόστος των εισιτηρίων της χωρίς να έχει προσδιορίσει ακόμη πόσο. Το ίδιο έχει κάνει και η AirAsia αλλά και μεγάλος αερομεταφορέας της Αυστραλίας, η Quantas.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η Thai Airways έχει κάνει λόγο για αυξήσεις στις τιμές των εισιτηρίων της τάξεως του 10% με 15%.

Η Air New Zealand έχει αυξήσει τις τιμές για εισιτήρια μονής διαδρομής σε πτήσεις εσωτερικού κατά 5 ευρώ περίπου (10 δολάρια Νέας Ζηλανδίας). Οι αυξήσεις φτάνουν τα 10 ευρώ ανά εισιτήριο για ταξίδια άλλων μικρών αποστάσεων, ενώ ξεπερνούν τα 45 ευρώ για αεροπορικά εισιτήρια μεγάλων αποστάσεων.

Στην Ευρώπη η Air France-KLM ανακοίνωσε στις 12 Μαρτίου σχέδια για αύξηση των τιμών εισιτηρίων για διαδρομές μεγάλων αποστάσεων ως αντιστάθμισμα στο υψηλό κόστος των καυσίμων. Οι τιμές θα αυξηθούν κατά 50 ευρώ για κάθε εισιτήριο με επιστροφή.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η σκανδιναβικές αερογραμμές SAS ανακοίνωσαν ότι έχουν προχωρήσει σε «προσωρινή προσαρμογή τιμών», όπως τη χαρακτήρισαν, λόγω των αυξήσεων των τιμών των καυσίμων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Η Aegean Airlines είχε εκτιμήσει στις 12 Μαρτίου ότι οι δυσκολίες στην πραγματοποίηση πτήσεων στη Μέση Ανατολή και η μεγάλη αύξηση στις τιμές των καυσίμων επιδρούν στα αποτελέσματα του πρώτου τριμήνου της εταιρείας.

Δεν έχουν κάνει αυξήσεις

Προς το παρόν φαίνεται να μην προχωρούν σε αυξήσεις αεροπορικές όπως η Lufthansa και η Ryanair, οι οποίες έχουν κλείσει συμβόλαια για προμήθεια αεροπορικών καυσίμων σε συγκεκριμένες τιμές, ανέφεραν πηγές του Reuters. Δεν ήταν άμεσα γνωστό πώς θα μπορούσαν να αλλάξουν τα συμβόλαια αυτά ανάλογα με τις εξελίξεις.

Η Hong Kong Airlines ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα ότι θα αυξήσει τις επιβαρύνσεις στις τιμές των εισιτηρίων καυσίμων έως και 35,2%. Η μεγαλύτερη αύξηση καταγράφεται στις πτήσεις μεταξύ Χονγκ Κονγκ και Μαλδίβων, Μπανγκλαντές και Νεπάλ, όπου οι πρόσθετες χρεώσεις λόγω καυσίμων θα φτάσουν τα 384 δολάρια Χονγκ Κονγκ (49 δολάρια ΗΠΑ) από 284 δολάρια Χονγκ Κονγκ που ήταν προηγουμένως.

Ο Βασίλης Γκουρογιάννης είναι από τους συγγραφείς μας που διαθέτουν ένα «αλλήθωρο» βλέμμα – όπως λέει και ο ίδιος: Από τη μια μεριά η πολυεδρικότητα του υπαρξιακού δράματος και από την άλλη η αμεσότητα των χαρακτήρων, που δεν έχουν βρει γαλήνη και παλεύουν για τη θέση τους στην Ιστορία. Στο τελευταίο του μυθιστόρημα με τον αιγματικό τίτλο «Τα κιάλια του Βασίλι Τσουικόφ» (Μεταίχμιο) ο συγγραφέας συναντά έναν παλιό αντάρτη του Εμφυλίου σε μεγάλη ηλικία. Η ζωντανή παρακαταθήκη της ορθόδοξης-μπαρουτοκαπνισμένης-Αριστεράς έχει βαλθεί να ξεκαθαρίσει το παρελθόν της. Από το κοσκίνισμα του εαυτού παρακολουθούμε τις ψευδαισθήσεις, την πίστη, τον έρωτα, την αμφιβολία, τις προδοσίες και την αλήθεια ανθρώπων που ο ουρανός τους άφησε. Ο Γκουρογιάννης, με μια αφήγηση που στέκεται στο μεταίχμιο, βουτά στους λαβυρίνθους του μύθου και της απομυθοποίησης.

Πείτε μας κατ’ αρχάς για τον αινιγματικό τίτλο του τελευταίου σας μυθιστορήματος, την αλληγορία με τα κιάλια.

Θα μπορούσαν να είναι τα πραγματικά κιάλια του Βασίλι Τσουικόφ, διότι ο τελευταίος υπήρξε πραγματικό πρόσωπο. Ηταν ο στρατηγός και διοικητής των σοβιετικών δυνάμεων του Στάλινγκραντ. Φανταζόμαστε όλοι πως ένα από τα βασικά εργαλεία του ήταν και τα κιάλια. Μετά το τέλος του Β’ ΠΠ περίσεψε οπλισμός στην Σοβιετική ΕΈνωση και μέρος του διοχετεύτηκε στους αντάρτες του ελληνικού εμφυλίου. Ο ήρωας του μυθιστορήματος είναι πρώην αντάρτης και θεώρησε ότι κρατά στα χέρια του τα γνήσια κιάλια του περίφημου Τσουικόφ, επειδή στις δερμάτινες λαβές τους αναγνώρισε τα γράμματα Β και Τ σε κυριλλική γραφή. Με την ιερότητα που έδιναν τότε σε ό,τι προερχόταν από τη «Μεγάλη Πατρίδα», ο ήρωάς μου πίστεψε στο θαύμα, ότι δηλαδή με έναν μαγικό τρόπο τα κιάλια του στρατηγού κατέληξαν στα χέρια του. Αίφνης θεώρησε ότι τα κιάλια αυτά είχαν υπερφυσικές δυνάμεις: ήταν παντοδύναμα, έβλεπαν πίσω από τοίχους και στο σκοτάδι κ.λπ. Πάνω εκεί κρατήθηκε ψυχολογικά και υπαρξιακά για μεγάλο μέρος της ζωής του. Ποτέ δεν τα αμφισβήτησε, δεν τα απομυθοποίησε. Πέθανε με τον μύθο τους. Εξάλλου, μια από τις βασικές μας ψευδαισθήσεις είναι πως άλλο θεωρούμε κι άλλο είναι η πραγματικότητα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Μπορεί να κλείσει κάποτε το κεφάλαιο του Εμφυλίου;

Το σκέφτομαι πολλές φορές αυτό. Πιστεύω πως δύσκολα θα κλείσει γιατί έχει περάσει στα γονίδια κατά κάποιον τρόπο και επιπλέον θα στερηθεί η μια πλευρά να έχει τη μαζοχιστική ηδονή της ήττας και η άλλη τη σαδιστική ηδονή της νίκης. Αν σταματήσει αυτό τότε, θα… σπάσουν τα κιάλια. Κάποια στιγμή ο παλιός αντάρτης λέει στον νεαρό σύντροφο του σήμερα: «Κάποτε πολεμούσαμε για την κορυφή του Γράμμου, τώρα για την ιστορία του Γράμμου. Αμα τη χάσουμε πάμε αύτανδροι. Στη κόψη του ηρωισμού ισορροπεί η ύπαρξή μας».

Πώς χτίζετε τον συγκεκριμένο χαρακτήρα;googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Αυτός ο χαρακτήρας είναι φτιαγμένος από πολλά υλικά: υλικά μύθου, ιστορίας, διαψεύσεως, ιδανικών, παραισθήσεων. Από ένα υλικό επιβίωσης. Το οποίο έσωσε πολλούς από τους παλιότερους από τις ψυχικές διαταραχές. Ο πόλεμος κάποτε (θυμάμαι από το χωριό μου) ήταν σαν να πήγαινες στη δουλειά.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Δεν υπήρχαν επεξεργασίες άλλες. Ο παππούς μου έλειπε δέκα χρόνια, ο πατέρας μου κοντά στα επτά. Αναρωτιώμουν αν η ζωή είναι αυτή που βιώνω εγώ ή εκείνων που δεν ξέρω πώς ήταν ακριβώς. Ρώτησα κάποτε τον πατέρα μου: «Ησουν στον ΕΔΕΣ;». Και μου απάντησε «ναι, ήμουν 23 χρονών και είχα τρία παιδία, τι θα έκανα, κάπως έπρεπε να ζήσουμε». Οταν τέλειωσε και ο Εμφύλιος, σιωπή. Εχουμε λοιπόν έναν ήρωα από αρκετά υλικά που καθόρισαν τον τόπο.

Ο ήρωας ξεκινά από ΕΠΟΝίτης, προχωρά στην Αντίσταση, βγήκε στο βουνό, αντιπαθεί τον σφετερισμό του ΠΑΣΟΚ στο λαϊκό κίνημα, αμφέβαλε για το Πολυτεχνείο, ενώ παραμένει υλιστής-λενινιστής και ΚΚΕ παρά τις μεγάλες του αντιρρήσεις. Τον βρίσκουμε σε μεγάλη ηλικία σήμερα. Τι σημαίνει για εσάς ο ανθρωπότυπος αυτός;

Στο σήμερα αυτός ο άνθρωπος δεν αισθάνεται άνετα, γι’ αυτό και αποστασιοποιείται. Ερχεται από το παρελθόν με άλλες μνήμες και συμπυκνώσεις και δεν μπορεί να συνταυτιστεί κατ’ αρχάς με τους σημερινούς συντρόφους της κομματικής καριέρας και των πάμπολλων σύγχρονων ερμηνειών του σοσιαλισμού. Είναι ο άνθρωπος του αγώνα για την «παγκόσμια σοσιαλιστική πατρίδα». Κουβαλά ενός είδους τύφλωση. Για δεκαετίες αφιερώθηκε σε ένα θρησκευτικό σχήμα. Με την πάροδο των χρόνων όμως διαπίστωσε ότι τα ένστικτα είναι ισχυρότερα από τις ιδεολογίες. Αισθάνθηκε μέσα του ένα κενό. Γι’ αυτό στο βιβλίο ο ήρωας «παίζει» με «Το κιβώτιο» του Αρη Αλεξάνδρου. Παράλληλα δεν μπορεί να αποδεχθεί πως όλα τέλειωσαν. Γιατί τα έδωσε όλα τότε. Εμεινε ανύπαντρος – κάτι που τον πειράζει –, έκανε όμως και περιουσία ως δικηγόρος, αλλά δεν τον κάλυπτε υπαρξιακά. Αισθάνεται εδώ και χρόνια μια κατολίσθηση. Αυτή δεν του επιτρέπει να πεθάνει γαλήνια. Ακολούθως, διαστέλλει τον θάνατο σε ληξιαρχικό και βιολογικό, δίχως να τους ταυτίζει. Οπως και ο ίδιος «πέθανε» αρκετές φορές από διαψεύσεις, από ερωτική απογοήτευση κά. Στο τέλος όμως θέλει να αφήσει οπωσδήποτε ένα ίχνος στην Ιστορία. Οχι όμως ένα περιφρονητέο ίχνος αλλά κάτι που θα έχει σημασία, όπως τα κιάλια του Τσουικόφ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Ξεκινάτε και τελειώνετε το βιβλίο με τους διαλόγους του πρώην αντάρτη με τον νεαρό κομματικό του σήμερα. Τι σηματοδοτεί αυτός ο διάλογος για εσάς;

Αν σηματοδοτεί κάτι είναι ότι το σήμερα βλέπει την Ιστορία σαν διήγηση και όχι σαν βίωμα. Το σήμερα έχει την ιδεολογία του αλλά με μέτρο. Δηλαδή όχι να δώσει και τη ζωή του. Εχει ενσωματωθεί στην καθημερινότητα.

Σε έναν εσωτερικό μονόλογο ο ήρωας απαιτεί να ξαναγίνει Βάρκιζα – όχι για να παραδοθούν όπλα αυτή τη φορά, αλλά για να παραδοθούν οι σοσιαλιστικές προσωπίδες. Να μείνουν οι πιστοποιημένοι. Τι σημαίνει αυτό για εσάς;

Το κομμάτι που εντοπίσατε έχει δύο σκέλη: Πρώτον, είναι μέρος της αυτοκριτκής που ο ήρωας κάθε λίγο επικαλείται και, δεύτερον, θεωρεί ότι έχει γίνει νοθεία στον σοσιαλισμό και ο καθένας με μεγάλη ευκολία μπορεί να γίνει αποδημητικός ιδεολόγος. Τον έχει κουράσει η υποκρισία που βλέπει γύρω του

από άλλους, οι οποίοι επικαλούνται επαναστατικούς βίους, όμως βολεύτηκαν πολύ γρήγορα και τιμήθηκαν – υπερτιμήθηκαν δεόντος. Αισθάνεται ότι πάτησαν πάνω του και έτσι βιώνει διπλά την ήττα. Υποσυνείδητα, καταλαβαίνει τα αίτιά της. Στο τέλος γίνεται κάτι σαν Δον Κιχώτης που πολεμά ανεμόμυλους. Γι’ αυτό δεν μπορεί να βρει πουθενά ανάπαυση. Ξέρετε, αν δεν βρει ο άνθρωπος γαλήνη με τον θάνατο, ας ψάξει να βρει πού είναι το λάθος. Ο νεότερος σύντροφος εδώ του λέει εμμέσως ότι «εσείς μας μάθατε έτσι την Ιστορία με τους αγώνες σας, διαχειριστείτε την εσείς την ήττα». Εχει τα δίκια του κι αυτός.

Το ότι εκείνοι οι άνθρωποι μπορούσαν να αντιληφθούν τι συνέβη, αλλά δεν αποδέχθηκαν την ήττα, τι τους δημιούργησε εσωτερικά;

Κατ’ αρχάς, θυμό. Επειδή ο ήρωας είναι και συγγραφέας – ο τίτλος του βιβλίου του παραπέμπει σε Χρόνη Μίσσιο – δεν μπορεί να βλέπει εκκρεμότητες. Δεν μπορεί να βλέπει μέτριους διανοούμενους να έχουν κατακτήσει τον Ολυμπο της αναγνώρισης και άλλοι καλύτεροι να παραμένουν στις σκιές. Ξέρετε, το βιβλίο αυτό το έγραψα με μεγάλο ρίσκο. Σκεφτόμουν ότι η τέχνη, αν μιλήσει με βέβηλο και αποφασιστικό τρόπο για ιερά και όσια, σε αθωώνει. Μην ξεχνάμε τον Σόλωνα, που για να καταδείξει τη φαυλότητα και την ηττοπάθεια των Αθηνών, προσποιήθηκε τον τρελό. Μεταμφιεσμένος στον ρόλο, βγήκε στην αγορά να απαγγείλει ποίηση και ξεσήκωσε τον κόσμο.

Γράφετε δύσκολα…

Αλήθεια είναι. Κάθε βιβλίο με παιδεύει τόσο πολύ που δεν θέλω να ξαναγράψω. Γι’ αυτό κάνω και πέντε-έξι χρόνια μέχρι να δημιουργήσω ένα βιβλίο. Να φανταστείτε ότι «Στα κιάλια του Βασίλι Τσουικόφ» ξεκίνησα από ένα εντελώς άλλο σημείο για να φτάσω στην μορφή του μυθιστορήματος που κρατάτε στα χέρια σας. Βασική μου μέριμνα είναι να δω κάθε φορά τι συμβαίνει στην κοινωνία μας.

Πώς καθορίζει «Το Κιβώτιο» του Αρη Αλεξάνδρου ως γραφή εσάς και τον ήρωά σας;

Υπάρχει μια λυκοφιλία ανάμεσα στον ήρωά μου και τον Αλεξάνδρου ή Βασιλειάδη όπως τον ονομάζω. Στο βάθος όμως ο ήρωας εκτιμά τον Αλεξάνδρου γιατί ήταν και αυτός αγωνιστής. Οσον αφορά εμένα, εκτιμώ ότι γράφω με μια γλώσσα «αλλήθωρη» που αλλού κοιτάει και αλλού δαγκώνει. Γεμίζω το κιβώτιό μου με παραισθήσεις, ιδανικά, οστά κ.ο.κ. Ο Αλεξάνδρου προσεγγίζει το μεγάλο του έργο με μια εξαρχής ειρωνική και υπόσκαφη ματιά. Εγώ προσπαθώ να κάνω κάτι άλλο. Να τα βλέπω κι από εδώ κι από εκεί. Κοιτάω να ισορροπήσω πάνω σ’ ένα ξυράφι και να μην πέσω. Είχα μεγάλη αγωνία αν μπορεί να σταθεί αυτό λογοτεχνικά. Η τέχνη όμως δεν είναι σαν οποιαδήποτε δουλειά που σε σιγουρεύει. Πολλές φορές δεν ξέρουμε πώς σχηματίζεται ένα έργο. Θα τολμήσω να πω ότι έχω την ανευθυνότητα της Πυθίας, που επηρεαζόταν από κάτι κι έβγαζε κραυγές, ενώ δίπλα της οι γραμματικοί εξηγούσαν. Το υποσυνείδητό μου είναι στην Πυθία και το συνειδητό μου στους γραμματικούς των μαντείων που εμμέσως αποτελούν το σώμα των αναγνωστών.

Ο τρόπος αφήγησης σας επιλέγει κάθε φορά;

Θα μπορούσε. Κυρίως έχω έναν κεντρικό χαρακτήρα σε κάθε βιβλίο μου. Και καθώς το έγραφα, φρόντιζα παράλληλα να αναπτύξω την υποκριτική μου και σαν ηθοποιός να υποδυθώ τον ρόλο του ήρωα του βιβλίου. Επειτα, γύρω από εμένα στριφογυρίζουν οι δευτερεύοντες ήρωες. Ακολούθως στην αφήγηση με ενδιαφέρει η εσωτερικότητα και ο φιλοσοφικός στοχασμός στην ύπαρξη. Επηρεάζομαι από τα μεγάλα ερωτήματα που μας απασχολούν. Προσπαθώ να ερμηνεύσω τα κύματα που σαρώνουν το υποσυνείδητό μου και παράλληλα να εκλογικεύσω το παράλογο που συμβαίνει γύρω μας.

Βασίλης Γκουρογιάννης

Τα κιάλια του Βασίλι Τσουικόφ

Εκδ. Μεταίχμιο, 2025, σελ. 250

Τιμή 15.50 ευρώ

Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, ο Ματέο Σαρτζέντι ήταν πεπεισμένος ότι το τρέξιμο δεν ήταν για εκείνον. Ηταν πάντα δραστήριος. Ως παιδί αλώνιζε τους δρόμους με το ποδήλατο, ακολούθησαν η κολύμβηση, το ποδόσφαιρο και πρόσφατα το βόλεϊ. Η κίνηση δεν του ήταν ξένη. Αλλά το τρέξιμο; Ούτε καν.

Κάποια στιγμή, όμως, αποφάσισε να δοκιμάσει σοβαρά. «Δεσμεύτηκα να προπονούμαι συστηματικά για έξι μήνες. Και στην αρχή ήταν πραγματικά δύσκολο. Κάθε προπόνηση έμοιαζε σαν να έσερνα ένα βαρύ φορτίο – μόνο που το φορτίο ήμουν εγώ», λέει. «Η αναπνοή βαριά, τα πόδια “ξύλινα”, το μυαλό έψαχνε διαρκώς δικαιολογίες για να σταματήσω. Με τον καιρό, όμως, ανακάλυψα μερικές απλές αλλά ουσιαστικές αλλαγές που μετέτρεψαν το τρέξιμο από αγγαρεία σε πρόκληση». Για να το κάνει πιο συγκεκριμένο, ο Σαρτζέντι έβαλε έναν ξεκάθαρο στόχο: να καταφέρει, μέσα σε έξι μήνες, να τρέξει τα 5 χιλιόμετρα σε λιγότερο από 20 λεπτά. Το ατομικό μου ρεκόρ ήταν πάνω από 26 λεπτά. «Ο στόχος έμοιαζε σχεδόν αδύνατος», λέει στη δρομική πλατφόρμα The Running Week. Ακολουθούν όσα έμαθε στη διαδρομή.

1. Ξεκινήστε αργά. Σοβαρά

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

«Υποτιμούσα πλήρως τη σημασία του ρυθμού», περιγράφει ο Σαρτζέντι. «Εβαζα ό,τι παπούτσια έβρισκα μπροστά μου, ξεκινούσα πολύ γρήγορα και 20 λεπτά αργότερα ήμουν εξαντλημένος – τόσο, που δυσκολευόμουν να περπατήσω την επόμενη ημέρα». Αυτός είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να αρχίσεις να μισείς το τρέξιμο. Το «μυστικό» είναι απλό: τρέξε σε ρυθμό που σου επιτρέπει να μιλάς. Αν δεν μπορείς να πεις μια πρόταση χωρίς να λαχανιάζεις, πηγαίνεις πολύ γρήγορα. Δεν είναι και κανένας τρομερά εντυπωσιακός ρυθμός. Είναι όμως ο ρυθμός που χτίζει αερόβια βάση, αντοχή και, εν τέλει, απόλαυση.

2. Μην εγκλωβίζεστε σε άκαμπτα προγράμματα

Ενα από τα ωραιότερα στοιχεία του τρεξίματος είναι η ελευθερία του. Μπορείς να το κάνεις σχεδόν παντού. «Αντί να αγχώνομαι για ένα αυστηρό πλάνο», υπογραμμίζει ο Σαρτζέντι, «στόχευσα σε μερικές προπονήσεις την εβδομάδα. Δοκίμασα διαφορετικές ώρες: νωρίς το πρωί, αργά το βράδυ, ακόμη και στο μεσημεριανό διάλειμμα. Σταδιακά, κατάλαβα πότε το σώμα μου αποδίδει καλύτερα. Τα περισσότερα τρεξίματά μου διαρκούσαν 30-40 λεπτά. Με λίγη προθέρμανση και σύντομες διατάσεις, όλη η διαδικασία κρατούσε λιγότερο από μία ώρα. Πολύ πιο εφικτό απ’ όσο φανταζόμουν».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

3. Εξοπλιστείτε σωστά, μα χωρίς υπερβολές

Μετά τα πρώτα τρεξίματα, ο Ματέο κατάλαβε τι χρειαζόταν πραγματικά: ένα σωστό ζευγάρι παπούτσια για τρέξιμο. «Δεν χρειάζεται να δώσετε άπειρα χρήματα», λέει. «Χρειάζεται άνεση, καλή εφαρμογή και στήριξη. Αν κινείστε σε διαφορετικά εδάφη, ένα πιο ευέλικτο μοντέλο μπορεί να σας καλύψει. Οταν άρχισα να είμαι συνεπής, άρχισα να δίνω σημασία και στη δομή της προπόνησης. Αλλά στην αρχή το βασικό ήταν ένα πράγμα: να βγω έξω και να τρέξω, χωρίς να γυρίζω σπίτι χώμα. Προσπάθεια περίπου στο 80%-85%, ώστε να μπορώ να επανέλθω την επόμενη ημέρα». Η συνέπεια αποδείχθηκε σημαντικότερη από την ένταση.

4. Παρατήστε τον διάδρομο αν δεν την παλεύετε

Ο Ματέο ποτέ δεν συμπάθησε τον διάδρομο: «Η ίδια εικόνα, ο ίδιος ρυθμός, η αίσθηση ότι δεν πηγαίνω πουθενά. Οταν άρχισα να τρέχω σε πάρκα, γειτονιές και να ακολουθώ διαφορετικές διαδρομές, όλα άλλαξαν». Η αλλαγή παραστάσεων κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό και μειώνει την ψυχική κόπωση. «Τα πρώτα μου 10 χιλιόμετρα τα έτρεξα στην Ισπανία», θυμάται. «Η ατμόσφαιρα, οι άνθρωποι, το τοπίο – όλα λειτούργησαν ως επιπλέον κίνητρο». Το περιβάλλον παίζει μεγαλύτερο ρόλο απ’ όσο νομίζουμε.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

5. Η μουσική μπορεί να γίνει σύμμαχος

Οι έμπειροι δρομείς συχνά αποφεύγουν τη μουσική για να συγκεντρώνονται στον ρυθμό και την αναπνοή. Εχει λογική. Αλλά όταν προσπαθείς να αγαπήσεις το τρέξιμο, χρειάζεσαι συμμάχους. «Δημιούργησα διαφορετικές λίστες: πιο ήρεμες για χαλαρά πρωινά τρεξίματα, πιο δυναμικές για ημέρες που ήθελα ώθηση», παρατηρεί ο Σαρτζέντι. «Η σωστή μουσική άλλαξε εντελώς την αίσθηση της προσπάθειας και με βοήθησε να ξεπεράσω δύσκολες στιγμές».

6. Η στιγμή της αλήθειας

Υστερα από έξι μήνες, ήρθε η ώρα για τον Ματέο να δει αν όλα αυτά απέδωσαν. «Εκανα προθέρμανση, ξεκίνησα και τα έδωσα όλα για 5 χιλιόμετρα», λέει. «Πόνεσα. Πολύ. Αλλά όταν σταμάτησα το ρολόι, έδειχνε 19.17. Από σχεδόν 26 λεπτά, σε λιγότερα από 20…». Εξαντλημένος αλλά περήφανος, συνειδητοποίησε κάτι απλό: το τρέξιμο δεν είναι βασανιστήριο. Είναι απαιτητικό. Και όταν μάθεις να το προσεγγίζεις σωστά, γίνεται βαθιά ικανοποιητικό.

«Πώς γίνεται ομορφιά και θάνατος να έχουν το ίδιο πρόσωπο;» ακούμε κάποια στιγμή στο τελευταίο ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου – σκηνοθέτη Νίκου Μεγγρέλη «Πες μου» που αύριο το βράδυ κάνει πρεμιέρα στο 28ο φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Δεν είναι δύσκολο η ερώτηση να χαραχθεί στη μνήμη. Το πλαίσιο μέσα στο οποίο το ερώτημα της φωτογράφου Ρενέ Ρεβάχ τοποθετείται, είναι η απόλυτη φρίκη του 20ού αιώνα (και ίσως όχι μόνο), εκείνη του Ολοκαυτώματος των Εβραίων. Η Ρεβάχ αναρωτιέται ενώ βρίσκεται στην διαδικασία ενός φυσικού αλλά κυρίως πνευματικού ταξιδιού της: η ταινία την ακολουθεί την ώρα που προσπαθεί να ανασυνθέσει τη διαδρομή της οικογένειάς της – Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης – που εκτοπίστηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Αουσβιτς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτοί οι άνθρωποι δεν επέστρεψαν ποτέ πίσω.

Και πως ενώνεται η ομορφιά με την φρίκη; Φτάνοντας για πρώτη φορά στο Άουσβιτς ένα ξημέρωμα, η Ρεβάχ έπιασε τον εαυτό της να στέκεται ανήμπορη μπροστά στον θάλαμο αερίων, παρατηρώντας παράλληλα την ομορφιά του φυσικού τοπίου. Η συνειδητοποίηση ότι αυτή η ομορφιά είναι ο μοναδικός ζωντανός μάρτυρας της φρίκης στην ίδια ακριβώς τοποθεσία, της έδωσε κουράγιο….

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Σαν «χρονοκάψουλα»

«Θέλαμε να κάνουμε ένα – κινηματογραφικά και αφηγηματικά – διαφορετικό ντοκιμαντέρ με αφορμή την ιστορία του παππού της Ρενέ, των προγόνων της και το γενεαλογικό τραύμα» είπε ο Νίκος Μεγγρέλης που με αυτό το ντοκιμαντέρ επιστρέφει στην σκηνοθεσία μεγάλου μήκους κινηματογραφικής ταινίας τεκμηρίωσης πέντε χρόνια μετά το «Οπου υπάρχουν άνθρωποι» (αφορά τον αγώνα των ελλήνων γιατρών σε σημεία του πλανήτη που χρειάζονται άμεση βοήθεια. Πρώτη ταινία του Μεγγρέλη το σπουδαίο ντοκιμαντέρ «Πεθαίνοντας για την αλήθεια», το 2010 με θέμα τη δράση των πολεμικών ρεπόρτερ στο Ιράκ).

«Το “Πες μου” είναι η ιστορία μιας ανθρώπινης κουκκίδας μέσα στη μεγάλη ιστορία του Ολοκαυτώματος στο Αουσβιτς και στο Μπίρκεναου, με τα 1.300.000 θύματα». Εικόνες θαλάμων αερίων, εγκαταλελειμμένα βαγόνια και στρατώνες. Χώροι, κτίρια και οχήματα που εκτός από το ότι λειτουργούν ως τεκμήρια του παρελθόντος, αποκαλύπτουν ένα τοπίο όπου το παρόν και η μνήμη συνυπάρχουν, κάτι σαν «χρονοκάψουλα» μέσα από την οποία αναδύεται το ερώτημα «Τι κινδυνεύουμε να επαναλάβουμε αν ξεχάσουμε;».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Η σιωπή και η απώλεια

«Το “Πες μου” προσεγγίζει τη μνήμη ως πράξη αντίστασης» υποστηρίζει ο Ν. Μεγγρέλης. «Δεν αφηγείται μόνο το Ολοκαύτωμα, αλλά το “μετά”: τη σιωπή, την απώλεια, την ταυτότητα που διαμορφώνεται γύρω από ένα τραύμα χωρίς όνομα. Αλλά και τον κίνδυνο – αν εφησυχάσουμε – να ζήσουμε ακόμα πιο έντονα, εποχές, όπου στο στόχαστρο θα είναι τα δημοκρατικά δικαιώματα, η ελευθερία της έκφρασης και το ίδιο το δικαίωμα στη ζωή. Κάτι που συμβαίνει ήδη με αυταρχικούς ηγέτες και την επανεμφάνιση της ακροδεξιάς ρητορικής και ιδεολογίας  σε πολλές περιοχές του πλανήτη μας. Μνήμη σημαίνει αντίσταση».

Το ενδιαφέρον με το «Πες μου» είναι ότι ξεφεύγοντας από το γνωστό και πολύτιμο αρχειακό υλικό χάρη στο οποίο τεκμηριώθηκε η φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης, ακολουθεί τη διαδρομή της εσωτερικής, βιωματικής αφήγησης. Η Ρενέ Ρεβάχ (που συνεργάστηκε με τον Μεγγρέλη στο σενάριο) συνομιλεί νοερά με τον παππού της – τον μοναδικό επιζώντα καθώς είχε βρει καταφύγιο στην Αθήνα – ο οποίος δεν ξεπέρασε ποτέ την απώλεια της οικογένειάς του στο Ολοκαύτωμα. Μέσα από αυτή την «επιστολική» σχέση, αναδεικνύεται το λεγόμενο διαγενεαλογικό τραύμα: η σιωπηλή μεταβίβαση της μνήμης και του πόνου από γενιά σε γενιά.

Ο σκηνοθέτης αναφέρεται σε όλους τους συντελεστές που με τον κόπο τους συνέβαλαν στη δημιουργία της ταινίας έτσι όπως την ήθελε: τον Χρόνη Τσιχλάκη και τον Δημήτρη Κορδελά στον κινηματογραφικό φακό, τον Αλέξανδρο Σακελλάριου που έκανε την ηχοληψία, τον μοντέρ Δημήτρη Πολυδωρόπουλο, τον μουσικό Μιχάλη Σιγανίδη, όπως και τον Αλέκο Παπαδάκο που είχε την ευθύνη του animation.

«Ολοι οι συντελεστές συμπεριφέρθηκαν όπως ακριβώς αρμόζει σε ένα τραύμα. Αγάπη, σεβασμός και ενίοτε, απλώς σιωπή».

Η Τεγιάνα Τέιλορ βρέθηκε στο επίκεντρο της προσοχής στα παρασκήνια των βραβείων Όσκαρ 2026, μετά από ένα έντονο περιστατικό που καταγράφηκε σε βίντεο. Η ηθοποιός και τραγουδίστρια φάνηκε να ξεσπά, καταγγέλλοντας ότι κάποιος την έσπρωξε καθώς προσπαθούσε να αποχωρήσει από το χώρο.

Το επεισόδιο σημειώθηκε λίγα λεπτά αφότου η Τέιλορ είχε δεχθεί διαδικτυακές επικρίσεις για την αντίδρασή της στην απώλεια του βραβείου Β΄ Γυναικείου Ρόλου, το οποίο κέρδισε η Έιμι Μάντιγκαν. Το νέο βίντεο την έφερε ξανά στο προσκήνιο, αυτή τη φορά λόγω μιας έντονης αντιπαράθεσης στα παρασκήνια του θεάτρου Ντόλμπι.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σε πλάνα που δημοσιεύθηκαν στα κοινωνικά δίκτυα, η Τέιλορ ακούγεται να λέει: «Είσαι άντρας που βάζει τα χέρια του πάνω σε μια γυναίκα;», απευθυνόμενη σε έναν άνδρα που, όπως υποστήριξε, την έσπρωξε μέσα στο πλήθος. Η εμφανώς αναστατωμένη ηθοποιός πρόσθεσε: «Είσαι πολύ αγενής».

Λίγο αργότερα, μιλώντας σε άλλον παρευρισκόμενο, επανέλαβε: «Γιατί έβαλε τα χέρια του πάνω σε μια γυναίκα», υποστηρίζοντας πως ο άνδρας την έσπρωξε τόσο δυνατά που παραλίγο να χάσει την ισορροπία της. Το βίντεο ολοκληρώνεται με την Τέιλορ να ζητά από όσους βρίσκονταν κοντά της: «Μην με αγγίζετε, μην με σπρώχνετε».

Η αντίδραση της Τεγιάνα Τέιλορ στην απώλεια του Όσκαρ

Η ένταση στα παρασκήνια ήρθε μετά τον «χαμό» που είχε προηγηθεί στα social media για την αντίδραση της Τέιλορ κατά τη διάρκεια της τελετής. Όταν δεν κέρδισε το βραβείο Β΄ Γυναικείου Ρόλου, πολλοί θεατές θεώρησαν πως η έκφρασή της ήταν υπερβολική, με έναν ειδικό στη γλώσσα του σώματος να τη χαρακτηρίζει «υπερβολική παράσταση».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Elle Fanning and Teyana Taylor’s reactions to Amy Madigan winning Best Supporting Actress is everything #Oscar https://t.co/0ldjAW7icL

— The Celebrified (@TheCelebrified) March 16, 2026

Οι κάμερες κατέγραψαν τη στιγμή σε διπλό πλάνο, δείχνοντας την Τέιλορ δίπλα σε άλλες υποψήφιες, μεταξύ των οποίων η Γούνμι Μοσάκου («Αμαρτωλοί»), η Ίνγκα Ίμπσντοτερ Λιλέας («Συναισθηματική αξία») και η Ελ Φάνινγκ («Συναισθηματική αξία»).

Όταν ανακοινώθηκε το όνομα της Μάντιγκαν, η Τέιλορ πετάχτηκε από τη θέση της, σηκώνοντας τα χέρια ψηλά και χειροκροτώντας έντονα.

«Η Τεγιάνα Τέιλορ προσποιείται τη χαρά της, κορίτσι κάθισε κάτω και χαλάρωσε», έγραψε ένας χρήστης στο X, ενώ άλλοι σχολίασαν πως η αντίδρασή της έμοιαζε «η πιο ψεύτικη που έχω δει».

Η ειδικός στη γλώσσα του σώματος Τζούντι Τζέιμς, μιλώντας στη Daily Mail, ανέλυσε τις αντιδράσεις τόσο της Τέιλορ όσο και της Φάνινγκ, λέγοντας πως ήταν «υπερβολικές εκδηλώσεις αντίθετων συναισθημάτων» που θα μπορούσαν να σταθούν ως ξεχωριστές ερμηνείες. Όπως υποστήριξε, οι δύο ηθοποιοί επιδόθηκαν σε «τελετουργίες νικητή» για να καλύψουν τη φυσική τους απογοήτευση.