Λίγες ώρες πριν από το κρίσιμο ντέρμπι με την ΑΕΚ, ο ιδιοκτήτης και πρόεδρος του ΠΑΟΚ, Ιβάν Σαββίδης, πραγματοποίησε εμψυχωτική ομιλία προς τους ποδοσφαιριστές και το τεχνικό επιτελείο. Στόχος του ήταν η ψυχολογική προετοιμασία και η ενίσχυση της αυτοπεποίθησης για τον αγώνα της Κυριακής (15/2, 19:30, Novasports Prime).
Ο ισχυρός άνδρας του Δικεφάλου ζήτησε από τους παίκτες να διατηρήσουν καθαρό μυαλό, αυτοπεποίθηση και πλήρη συγκέντρωση, υπενθυμίζοντας την ποιότητα και τη δυναμική που έχει δείξει η ομάδα μέσα στη σεζόν.
Τόνισε πως ο ΠΑΟΚ αποτελεί ένα σύνολο υψηλών απαιτήσεων, φτιαγμένο για μεγάλους στόχους, και τόνισε τη σημασία της έδρας: με τη στήριξη του κόσμου, η ομάδα μπορεί να φτάσει στη νίκη και να στείλει μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση.
Το κεντρικό μήνυμα του Σαββίδη ήταν ξεκάθαρο: «Μπροστά στον κόσμο μας, μπορείτε να δείξετε σε όλους ότι αυτή η ομάδα είναι φτιαγμένη για να πάρει το πρωτάθλημα».
Αν κάτι χαρακτήρισε τη συνάντηση των ηγετών Ελλάδος και Τουρκίας Κυριάκου Μητσοτάκη και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τη σύγκληση του 6ου Ανώτατου Συμβουλίου Στρατηγικής Συνεργασίας, ήταν ο προσεκτικός σχεδιασμός και η επιτυχής διαχείριση των προσδοκιών από τις δύο διπλωματικές υπηρεσίες.
Κρατώντας τον πήχη των τελευταίων χαμηλά, τα δύο μέρη επέτυχαν να αναδείξουν τα όχι ασήμαντα οφέλη της συναντήσεως. Πέραν της υπογραφής επτά διμερών συμφωνιών, η συνάντηση ενενήντα λεπτών των δύο ηγετών μετά ενάμισι έτος υπογράμμισε τη διατήρηση της καλής διαπροσωπικής σχέσεως, η οποία ήταν εμφανής και κατά τις κοινές δηλώσεις στα μέσα ενημερώσεως, ακόμη και όταν δεν υπήρχε σύμπτωση απόψεων.
Αμφότεροι οι ηγέτες συμπεριέλαβαν στις σύντομες δηλώσεις τους τις πάγιες θέσεις των κρατών τους, με τρόπο όμως που να μη δυναμιτίζει το καλό κλίμα και να υπογραμμίζει την κοινή βούληση να μην εκτροχιάσουν οι υπάρχουσες διαφορές την καλλιέργεια κλίματος διαλόγου και επικοινωνίας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Η αναφορά του προέδρου Ερντογάν στη συμμετοχή της Τουρκίας στην ανάπτυξη της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας και του Πρωθυπουργού Μητσοτάκη στην άρση του casus belli υποδεικνύουν και ένα πεδίο στο οποίο πιθανότατα θα υπάρξει διπλωματική κινητικότητα κατά το προσεχές μέλλον. Ηταν σαφής και κοινή η διάθεση των δύο ηγετών να μην αφήσουν περιθώρια εμφιλοχωρήσεως μιας αμερικανικής πρωτοβουλίας για την προαγωγή των διμερών σχέσεων και την επίλυση των διμερών διαφορών.
Ενδιαφέρον είχε εξάλλου η κοινή αναφορά στο Παλαιστινιακό και η συμφωνία ότι αμφότερες οι χώρες υποστηρίζουν τη λύση δύο κρατών και καταδικάζουν κάθε ιδέα προσαρτήσεως της Δυτικής Οχθης του Ιορδάνη από το Ισραήλ, η οποία θα ακύρωνε στην πράξη τη δυνατότητα ιδρύσεως παλαιστινιακού κράτους.
Αναλόγως και των εξελίξεων στο «Συμβούλιο Ειρήνης» του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ, δεν αποκλείεται να υπάρξουν και περιθώρια κοινών ελληνοτουρκικών πρωτοβουλιών στο Παλαιστινιακό. Η αναφορά του προέδρου της Τουρκίας στη συμβολή της Ελλάδος ως μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) για τη διαχείριση του Παλαιστινιακού υπογραμμίζει αυτή τη δυνατότητα και αποτελεί έμμεση στήριξη και του Οργανισμού, ο οποίος δέχεται σοβαρές διπλωματικές και οικονομικές πιέσεις από την κυβέρνηση Τραμπ.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Από τη συνάντηση δεν θα μπορούσαν να λείψουν και αναφορές στον στόχο αυξήσεως του ετήσιου όγκου του διμερούς εμπορίου στα δέκα δισεκατομμύρια δολάρια μέχρι το τέλος της δεκαετίας αλλά και του τουρισμού. Η δέσμευση των δύο μερών για την επανάληψη του προγράμματος εκδόσεως τουριστικής βίζας για τούρκους επισκέπτες σε δώδεκα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου συμβάλλει όχι μόνο στην ενίσχυση του τουριστικού εισοδήματος, αλλά και στη διευκόλυνση της επικοινωνίας μεταξύ των δύο λαών.
Τέλος, αξιοσημείωτη εξέλιξη αποτελεί και η αναβίωση του σχεδίου ακτοπλοϊκής συνδέσεως των λιμένων της Θεσσαλονίκης και Σμύρνης, η οποία μπορεί να βοηθήσει τόσο το διμερές εμπόριο όσο και τον τουρισμό. Δεν θα έπρεπε όμως να παραβλέψει κανείς και τη συμβολική διάσταση της συμφωνίας.
Δύο πόλεις με μεγάλο ιστορικό φορτίο και για τις δύο χώρες μπορούν να αναλάβουν σημαντικότερο ρόλο στην προσπάθεια διαλόγου και επικοινωνίας της κοινωνίας των πολιτών Ελλάδος και Τουρκίας και να επωφεληθούν από τους καρπούς της διμερούς συνεργασίας.
Ο Ιωάννης Ν. Γρηγοριάδης είναι αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Μπίλκεντ και επικεφαλής του Προγράμματος Τουρκίας του ΕΛΙΑΜΕΠ
Δύο είναι τα συμβάντα τα οποία έπαιξαν και εξακολουθούν να παίζουν καθοριστικό ρόλο για να τεθεί εκ νέου το ζήτημα μιας νέας αρχιτεκτονικής της ΕΕ. Το ένα είναι το τέλος του ιστορικού παραδείγματος της παγκοσμιοποίησης και του πολιτικοοικονομικού συστήματος του νεοφιλελευθερισμού και το άλλο είναι οι δυσλειτουργίες που έχουν εμφανιστεί στις διατλαντικές σχέσεις. Το δεύτερο είναι απότοκος συνέπεια του πρώτου.
Η Ευρώπη στο πραγματολογικό πλαίσιο του εξευρωπαϊσμού της και εκσυγχρονισμού της μεταπολεμικά, θεσμοθετήθηκε ως Ευρωπαϊκή Ενωση και ως Ευρωζώνη. Υπήρξε το θεσμικό διακρατικό δημιούργημα των δύο παραγόντων, του οποίους ανέφερα.
Η ιδεολογικο-πολιτικο-οικονομική συνθήκη του νεοφιλελευθερισμού και η διεθνής συνεργασία της Αμερικής με την Ευρώπη στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο διαμόρφωσαν τις συνθήκες για να θεμελιωθεί και να λειτουργήσει η Ευρωπαϊκή Ενωση όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα. Τα πράγματα όμως άλλαξαν ριζικά και οι φωνές για μια νέα μεταβατική (;) εποχή πολλαπλασιάζονται. Μέχρι τώρα δεν έχει αποσαφηνιστεί εάν η εποχή στην οποία ζούμε θα είναι μια νέα ιστορική φάση ή θα αποκρυσταλλωθεί ως ρήξη με το παρελθόν.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ερωτήματα όπως ποιος είναι ο ρόλος της πολιτικής σήμερα ή ποιο είναι το status της οικονομίας και ποιος λαμβάνει τις αποφάσεις για το μέλλον της ανθρωπότητας επαναδιατυπώνονται. Από τις απαντήσεις που θα δοθούν σ’ αυτά τα ερωτήματα θα εξαρτηθεί τελικά το νέο θεσμικό οικοδόμημα της ΕΕ. Οι συζητήσεις και οι διαβουλεύσεις για τον θεσμικό επαναπροσδιορισμό της ΕΕ ως πολιτικοοικονομικής οντότητας στον νέο κόσμο ξανάρχισαν.
Οι διαβουλεύσεις αυτές και οι σχετικές πρωτοβουλίες μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες: σ’ αυτές που διεξάγονται στους κύκλους της πολιτικής και σ’ αυτές που διατυπώνονται ως προτάσεις και σχέδια στο επίπεδο της επιστήμης και του στοχασμού.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η συζήτηση για την ομοσπονδιοποίηση των κρατών – μελών της ΕΕ διακόπηκε κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες του εικοστού πρώτου αιώνα. Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι ο εμπνευστής και πνευματικός πατέρας της Ευρώπης ως πολιτικής ένωσης, ο Jürgen Habermas, έγραψε το βιβλίο του με τον τίτλο «Αχ Ευρώπη» (Ach Europa) το έτος 2008. Μπροστά στις προκλήσεις του καιρού μας η ΕΕ καλείται να ανασυσταθεί, να ανακατασκευαστεί και να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα πολιτική κατάσταση της πλανητικής εποχής μας. Αλλά πώς μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο;
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Εχουν αρχίσει ήδη στους κύκλους των ευρωπαίων πολιτικών να διατυπώνονται οι πρώτες ιδέες, οι πρώτοι σχεδιασμοί της νέας αρχιτεκτονικής. Στόχος τους είναι να θεσμοθετηθεί μια ισχυρή Ευρώπη, η οποία μπορεί να ανταγωνιστεί την Αμερική, την Κίνα, την Ινδία, τη Ρωσία και τις άλλες παγκόσμιες δυνάμεις. Οι σχετικές προτάσεις χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες. Τις αναφέρω χωρίς καμιά ιεράρχηση ή αξιολόγηση. Στην πρώτη κατηγορία εντάσσεται το σχέδιο της Ευρώπης ως ομοσπονδίας.
Ο Μάριο Ντράγκι (πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας και πρώην επικεφαλής της ΕΚΤ) στην ομιλία του κατά την αναγόρευσή του σε επίτιμο διδάκτορα στο βελγικό πανεπιστήμιο Λούβεν διακήρυξε με πολιτική τόλμη και αποφασιστικότητα την ανάγκη να μετασχηματιστεί η Ευρώπη σε ομοσπονδία. Επί λέξει τόνισε: «Οπου ήδη (η ΕΕ) έχει ομοσπονδιοποιηθεί στο εμπόριο, τον ανταγωνισμό, την ενιαία αγορά, τη νομισματική πολιτική, γίνεται σεβαστή ως δύναμη και διαπραγματεύεται ως ενιαία οντότητα. Οπου δεν το έχει κάνει – στην άμυνα, τη βιομηχανική πολιτική, τις εξωτερικές υποθέσεις –, αντιμετωπίζεται ως ένα ρευστό σύνολο μεσαίου μεγέθους κρατών».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Στη δεύτερη κατηγορία ανήκει ο πολιτικός προβληματισμός που διατυπώθηκε από τον γερμανό αντικαγκελάριο Lars Klingbeil (είναι και ο υπουργός των Οικονομικών) σε εκδήλωση που διοργάνωσε η εφημερίδα «Die Welt». Σύμφωνα με την πρόταση του Klingbeil, η ΕΕ θα απαντήσει στις προσκλήσεις της εποχής μας εάν οι έξι ισχυρότερες οικονομίες της ΕΕ (δηλ. η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Πολωνία, η Ισπανία και η Ολλανδία) σχηματίσουν ένα μπλοκ ισχύος. Η ομάδα αυτή των κρατών θα κινεί τα νήματα και θα λαμβάνει τις αποφάσεις.
Τέλος, σε μια τρίτη κατηγορία προβληματισμών εντάσσονται οι ιδέες για τη σύσταση ενός «υπερκράτους» (Superstaat) ως πολιτικού διευθυντηρίου. Στη βιβλιογραφία η ιδέα αυτή είναι γνωστή και ως υπερεθνικό πολιτικό καθεστώς (transnationale Politikregime). Δημιουργία διακρατικών θεσμικών οργάνων για την επίλυση των προβλημάτων χωρίς αναφορές στα εθνικά κράτη.
Ο Θεόδωρος Γεωργίου είναι καθηγητής Πολιτικής ΦιλοσοφίαςΗ διαβολοβδομάδα στις ειδικές δυνάμεις του στρατού ξεκινά μεσάνυχτα, όταν οι εκπαιδευόμενοι κοιμούνται. Κάπως έτσι, και η Ευρώπη που «κοιμόταν» επί πολύ καιρό – «ένα αργό βασανιστήριο» όπως το περιέγραψε ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Μάριο Ντράγκι – έζησε την εβδομάδα που πέρασε τη δική της διαβολοβδομάδα, καθώς κλήθηκε να αντιμετωπίσει άμεσα θέματα που λίμναζαν επί χρόνια: από την ανταγωνιστικότητα και την ολοκλήρωση της ενιαίας αγοράς, μέχρι την ασφάλεια και την αμυντική απεξάρτηση από τις ΗΠΑ. Μέσα στη νέα γεωστρατηγική πραγματικότητα φαίνεται ότι κερδίζει έδαφος μια ιδέα που συζητείτο εδώ και πολύ καιρό: μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων, ή αλλιώς το «ευρωπαϊκό κρεμμύδι».
Η πρώτη εφαρμογή της προσέγγισης της «ενισχυμένης συνεργασίας» έγινε στις αρχές της εβδομάδας στις Βρυξέλλες, όπου οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ προχώρησαν τη λύση που είχε αποφασισθεί στη σύνοδο κορυφής στο θέμα της χρηματοδότησης της Ουκρανίας.
Το δάνειο των 90 δισ. προς το Κίεβο θα χρηματοδοτηθεί με κοινό ομόλογο στο οποίο τρεις χώρες – Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία – επέλεξαν να μη συμμετέχουν. Στο εσωτερικό της ΕΕ φαίνεται να δημιουργούνται διάφορες ομάδες, όπως η λεγόμενη «Ε6» (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ολλανδία, Πολωνία και Ισπανία), μια ευρύτερη εκδοχή του άξονα Βερολίνου – Ρώμης που φαίνεται να ισχυροποιείται πολύ τον τελευταίο καιρό, αναδεικνύοντας τις διαφορές που έχουν με το Παρίσι.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Στο πλαίσιο αυτό η εβδομάδα ήταν σημαντική και για την Ελλάδα με την επίσκεψη του έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην Αγκυρα. Οι συζητήσεις του με τον τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν ακούμπησαν τα δύσκολα θέματα, έδειξαν όμως πως και οι δύο χώρες επιθυμούν έναν διάλογο, ώστε να αποφευχθεί η εμπλοκή ενός αμερικανού προέδρου που δείχνει έντονα σημάδια παρεμβατικότητας.
Το ενδιαφέρον την Πέμπτη μεταφέρθηκε στη βελγική ύπαιθρο και στο κάστρο Αλντεν Μπίζεν στην άτυπη σύνοδο κορυφής, όπου ο Ντράγκι «μάλωσε» τους 27 ηγέτες για την ολιγωρία τους όσον αφορά την οικονομία και ζήτησε επενδύσεις 800 δισ. ευρώ ετησίως.
Παρά τις διαφορές, κυρίως σε θέματα έκδοσης ευρωομολόγων, συμφωνήθηκε να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα, να ολοκληρωθεί η ενιαία αγορά, να απλουστευθούν οι κανονισμοί και να μειωθούν οι τιμές ενέργειας. Στο περιθώριο της συνόδου ανακοινώθηκε μια νέα ομάδα εργασίας, υπό την ηγεσία της Ιταλίας, της Γερμανίας και του Βελγίου για το θέμα της ανταγωνιστικότητας, στην οποία συμμετείχαν μόνο 19 χώρες. Αλλη μια ένδειξη ότι ήδη δημιουργείται μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων – αυτό που ξεκίνησε ως αστείο του βέλγου πρωθυπουργού Μπαρτ ντε Βέβερ ότι η Ευρωπαϊκή «Union» (Ενωση) ακούγεται από κάποιους, που έχουν βαριά προφορά, ως «onion» (κρεμμύδι) εξελίσσεται σε πραγματικότητα με μια ΕΕ με πολλαπλές στρώσεις, σαν κρεμμύδι, όπως έγραψε ο «Economist».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Η εβδομάδα κλείνει με τους ευρωπαίους ηγέτες να στρέφουν την προσοχή τους στη Διεθνή Διάσκεψη για την Ασφάλεια στο Μόναχο, που ξεκίνησε χθες, ενώ έχουν στο μυαλό τους το πώς η Ευρώπη θα αποδεσμευθεί αμυντικά, και με ασφάλεια, από τις ΗΠΑ. «Τα πάμε πολύ καλά» με την Ευρώπη, δήλωσε χθες ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ. «Διαπραγματευόμαστε».
H ομιλία του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο σήμερα, δεν αναμένεται να είναι τόσο σκληρή όσο η περσινή, όμως η χθεσινή του δήλωση ότι «ο παλιός κόσμος στον οποίο μεγαλώσαμε έχει φύγει και πρέπει να εξετάσουμε ποιος είναι ο ρόλος μας στον καινούργιο που διαμορφώνεται», δεν αφήνει περιθώρια για παρανοήσεις.
Η Ζιζέλ Πελικό παραχώρησε συνέντευξη στη βρετανική τηλεόραση, μιλώντας ανοιχτά για την υπόθεση κακοποίησης που συγκλόνισε τη Γαλλία και για τον τρόπο με τον οποίο οι δικηγόροι του συζύγου της, Ντομινίκ, προσπάθησαν – όπως είπε – να παρουσιάσουν τους βιασμούς της ως sex tape.
Σύμφωνα με τη Daily Mail, η Πελικό υπογράμμισε ότι οι σκηνές που προβλήθηκαν από την υπεράσπιση του πρώην συζύγου της, Ντομινίκ Πελικότ, δεν ήταν απλώς «σεξουαλικές σκηνές», αλλά σκηνές βιασμού. Όπως δήλωσε, γι’ αυτόν τον λόγο τις χαρακτήρισε «τόπους εγκλήματος». «Μια σκηνή σεξ είναι όταν συναινείς», είπε, τονίζοντας ότι «αυτές ήταν σκηνές βιασμού. Ήταν σκηνές εγκλήματος».
«Η ντροπή στους κακοποιητές»googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Η Πελικό, που παραιτήθηκε από το δικαίωμα ανωνυμίας ως επιζήσασα σεξουαλικής κακοποίησης, εξήγησε ότι η ντροπή πρέπει να βαραίνει τους κακοποιητές και όχι τα θύματα. Τόνισε πως η απόφασή της να μιλήσει δημόσια ήταν μια πράξη δύναμης και αποκατάστασης της αξιοπρέπειάς της.
Ο πρώην σύζυγός της Ντομινίκ Πελικό, έχει καταδικαστεί σε 20 χρόνια φυλάκιση για ναρκωτικά και για τον βιασμό της, καθώς και για το ότι επέτρεψε σε άλλους άνδρες να τη βιάσουν ενώ ήταν αναίσθητη. Η κακοποίηση, όπως έχει περιγράψει η ίδια, διήρκεσε σχεδόν μια δεκαετία.
Η Πελικό ανέφερε ότι η παρουσία των υποστηρικτών της στο δικαστήριο της έδωσε μεγάλη δύναμη. Περιέγραψε τη διαδικασία ως ταπεινωτική και επώδυνη, ωστόσο η αλληλεγγύη του κόσμου τη βοήθησε να αντέξει τις δύσκολες στιγμές της δίκης.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Η επιστολή της βασίλισσας Καμίλαgoogletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Η Ζιζέλ Πελικό αποκάλυψε ότι έλαβε επιστολή συμπαράστασης από τη βασίλισσα της Αγγλίας, Καμίλα, γεγονός που – όπως είπε – της έδωσε κουράγιο. Η Πελικό, που επέζησε των ομαδικών βιασμών στους οποίους την υπέβαλε ο σύζυγός της ενώ ήταν αναίσθητη, σημείωσε ότι η Καμίλα εξήρε στην επιστολή της την «εξαιρετική αξιοπρέπεια και το θάρρος» που επέδειξε κατά τη διάρκεια της εκδίκασης.
«Ήθελα πολύ να σας γράψω για να εκφράσω τον εγκάρδιο θαυμασμό μου για το θάρρος, τη χάρη και την αξιοπρέπεια με τα οποία αντιμετωπίσατε τα φρικτά εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον σας», ανέφερε η βασίλισσα Καμίλα στην επιστολή της.
Η Πελικό σχολίασε: «Ήταν μεγάλη τιμή για μένα να λάβω αυτή την επιστολή, δεν το περίμενα καθόλου». Δήλωσε συγκινημένη από τη στήριξη της βασίλισσας και ευγνώμων για το μήνυμα ενθάρρυνσης που έλαβε.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η βασίλισσα Καμίλα έχει αναπτύξει μακροχρόνια δράση κατά της ενδοοικογενειακής βίας και της σεξουαλικής κακοποίησης στη Βρετανία, αφιερώνοντας μεγάλο μέρος της φιλανθρωπικής της δραστηριότητας στη στήριξη των θυμάτων.
«Μετέφερα την ντροπή για τέσσερα χρόνια»Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, η Ζιζέλ Πελικό μίλησε για τη δύσκολη απόφαση να αποκαλύψει την ταυτότητά της και να σταθεί δημόσια απέναντι στην κακοποίηση που υπέστη. Όπως είπε, μετέφερε το βάρος της ντροπής για τέσσερα χρόνια πριν αποφασίσει να παραιτηθεί από την ανωνυμία της και να διεκδικήσει ανοιχτά δικαιοσύνη.
Μια σορός άνδρα εντοπίστηκε το απόγευμα του Σαββάτου 14 Φεβρουαρίου στη θαλάσσια περιοχή της παραλίας Κοκκινιά, στη Γλυκόβρυση του Δήμου Ευρώτα, προκαλώντας κινητοποίηση των Αρχών.
Σύμφωνα με επιβεβαιωμένες πληροφορίες του «Λακωνικού Τύπου», το πτώμα βρέθηκε κοντά στο Αλιευτικό Καταφύγιο Γλυκόβρυσης από πολίτη, ο οποίος ενημέρωσε αμέσως τις αρμόδιες υπηρεσίες.
Οι αρχές έφτασαν στο σημείο και ξεκίνησαν την προβλεπόμενη διαδικασία, ενώ έχει ήδη διαταχθεί ιατροδικαστική εξέταση. Η ταυτοποίηση του νεκρού αναμένεται να πραγματοποιηθεί μέσω DNA.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Επίσημες πηγές αναφέρουν ότι υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις πως πρόκειται για τον 60χρονο αλιέα που αγνοείται από το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας, 9 Φεβρουαρίου. Ωστόσο, η ταυτότητα του νεκρού θα επιβεβαιωθεί οριστικά μετά την ολοκλήρωση της έρευνας και της διαδικασίας αναγνώρισης.
Aρχές του περασμένου Ιουνίου. Σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας διεξάγεται συνάντηση του γενικού γραμματέα της ΟΥΕΦΑ Θόδωρου Θεοδωρίδη, με τους εκπροσώπους του Big 5. Ουσιαστικά με τις ομάδες που επρόκειτο να δώσουν το «παρών» στα ευρωπαϊκά Κύπελλα. «Εκμεταλλευτείτε την ευκαιρία και συνεργαστείτε», ήταν το σαφές μήνυμα του έμπειρου παράγοντα. Ολοι συμφώνησαν πως πρέπει να γίνει μια συλλογική προσπάθεια, να αφήσουν στην άκρη τις μεγάλες διαφωνίες και όλο αυτό με στόχο να… κόψει δρόμο το ελληνικό ποδόσφαιρο και να ανέβει στην κλίμακα της ΟΥΕΦΑ. Και αυτό θα ήταν θετικό για το οικονομικό κομμάτι, αλλά και όσον αφορά στο γόητρο. Τονίστηκε σε όλους τους τόνους.
Μήνες μετά, μοιάζει προφανές ότι εκείνη η κουβέντα δεν πήγε στον βρόντο. Κάτι έμεινε. Ναι μεν ο Αρης αποκλείστηκε νωρίς, ωστόσο τόσο ο Ολυμπιακός στο Τσάμπιονς Λιγκ, όσο και οι ΠΑΟΚ – Παναθηναϊκός (στο Γιουρόπα) και η ΑΕΚ (στο Κόνφερενς), προχωρούν. Διατηρούν ελπίδες πως κάτι καλό ενδέχεται να συμβεί και θα εξαντλήσουν τις πιθανότητές τους ώστε να το πετύχουν. Καθιερώθηκε η δυνατότητα να αναβάλλεται με πρωτοβουλία ενδιαφερόμενης ομάδας ένα ματς πριν από εκτός συνόρων ραντεβού, το πρόγραμμα του πρωταθλήματος καταρτίστηκε με βάση (και) μια ευρωπαϊκή ματιά, συνεπώς η εξωστρέφεια χτύπησε τις πόρτες του ποδοσφαίρου μας.
Δεν θέλει να τις κλείσει κανείς. Και βέβαια, αυτό δεν σημαίνει πως θα αδιαφορήσει κάποιος για τον τίτλο του πρωταθλητή ή για το καλύτερο δυνατό πλασάρισμα ή και για το σπέσιαλ ευρωπαϊκό εισιτήριο. Αλίμονο αν δεν κοιτά κυρίως το συμφέρον του σε ό,τι αφορά στην εγχώρια λίγκα. Και ένταση θα υπάρξει και κόντρες. Αλλά η μεγάλη εικόνα «λέει» πως οι πάντες αντιλήφθηκαν τι συμβαίνει και πόσο συμφέρον έχουν να προχωρούν στην Ευρώπη.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ολα αυτά επισημαίνονται ενόψει των επικείμενων αγώνων που έχουν οι τέσσερις ομάδες μας. Ο Ολυμπιακός ξανά απέναντι στη Λεβερκούζεν, σε μια μονομαχία που μοιάζει εξαιρετικά αμφίρροπη. Τις δικές τους μάχες θα δώσουν την ερχόμενη εβδομάδα (και) οι ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκός. Κάθε κερδισμένος βαθμός, καλοδεχούμενος. Ο,τι έρθει από τις αναμετρήσεις, συν θα είναι. Γιατί ας μην το ξεχνάμε, είμαστε στον τελευταίο μήνα του χειμώνα και τα ευρωπαϊκά Κύπελλα μας αφορούν. Σκεφθείτε τι έχει να γίνει όταν μπει η άνοιξη και κάποιες ομάδες μπορεί να παλεύουν προκειμένου να προχωρήσουν ακόμη περισσότερο.
Αυτό σημαίνει πρόοδος. Που αντανακλά σε όλο το εγχώριο ποδοσφαιρικό οικοσύστημα. Η ευκαιρία, συνεπώς, αξιοποιείται.Οι πρόσφατες δηλώσεις του Δημήτρη Νατσιού για τη θεωρία της εξέλιξης συμβάλλουν στην αναβίωση μιας παλιομοδίτικής απολογητικής που ταυτίζει τη χριστιανική πίστη με την άρνηση της επιστημονικής γνώσης και συνιστούν ένα πολιτισμικό πισωγύρισμα που σκοπό έχει να κατασκευάσει a priori ένα σύμπαν από εχθρούς. Σαν να κινδυνεύει η διδασκαλία του χριστιανισμού από τη βιολογία και σαν η καχυποψία απέναντι στην επιστήμη να μπορεί να υπερασπιστεί την παράδοση.
Δεν πρόκειται ασφαλώς για ένα αθώο ρητορικό σχήμα, αλλά για μια ιδεολογική μεταμφίεση μύχιων ανασφαλειών. Κι αυτό γιατί η κατά γράμμα κατανόηση της Αγίας Γραφής δεν αποτελεί σεβασμό στο ιερό κείμενο αλλά μάλλον τρόπο για να κλείνει κανείς τα αφτιά του σε κάθε δύσκολη ερώτηση.
Οταν η βιβλική διήγηση της δημιουργίας αντιμετωπίζεται ως επιστημονικό χρονικό, ο θεολογικός στοχασμός παραιτείται από το ίδιο του το βάθος και υποβιβάζεται σε κακή φυσική. Και επιπλέον, όταν η εξέλιξη των ειδών παρουσιάζεται ως βλασφημία και προσβολή του προσώπου της Παναγίας και του Χριστού, τότε δεν μιλάμε για έκφραση ευσέβειας και θρησκευτικής συνέπειας αλλά για τη διατύπωση ενός δημόσιου λόγου που εκπαιδεύσει τον πιστό στη συνωμοσιολογία και τη μόνιμη πολεμική ετοιμότητα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Απέναντι σε τέτοια φαινόμενα η απάντηση θα πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Τα προνεωτερικά μοντέλα, όταν προβάλλονται σήμερα ως δεσμευτικά ερμηνευτικά σχήματα και όχι ως ιστορικές φάσεις του ανθρώπινου στοχασμού, δεν αποτελούν παράδοση αλλά αναχρονισμό.
Το να επαναφέρει κανείς, ως κριτήριο ορθοδοξίας, μια κυριολεκτική χρονολόγηση του κόσμου (όπως τα βυζαντινά σχήματα περί δημιουργίας γύρω στο 5500 π.Χ.) ή να επιμένει ότι οι βιβλικές διηγήσεις περί δημιουργίας του κόσμου και του ανθρώπου συνιστούν ιστορικά γεγονότα αποτελεί με απλά λόγια άρνηση της πραγματικότητας. Και για να μην κρυβόμαστε, είναι και άρνηση της ίδιας της χριστιανικής διανοητικής παράδοσης, η οποία γνώριζε πάντοτε την αλληγορία, τη διάκριση των ειδών λόγου και την επίγνωση ότι τα ιερά κείμενα δεν υπάρχουν για να υπηρετούν της ανάγκες της επιστημονικής κοσμολογίας.
Η έτοιμη απάντηση στο στόμα των διαφωνούντων είναι το επιχείρημα «μα έτσι πίστευαν οι Πατέρες». Η χριστιανική πατερική παράδοση, όμως, δεν είναι και δεν οφείλει να λειτουργεί ως μαγικό φυλαχτό. Και πολύ περισσότερο δεν είναι πανάκεια για ζητήματα ανθρωπολογίας και κοσμολογίας. Δεν μπορούν οι Πατέρες της Εκκλησίας να λειτουργούν ως ερμηνευτικό φρένο απέναντι σε ό,τι γνωρίζουμε για τον κόσμο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Είναι άλλο πράγμα η θεολογική τους διορατικότητα και άλλο ο ιστορικός τους ορίζοντας και το πνευματικό πλαίσιο της εποχής στην οποία έζησαν. Σε τελική ανάλυση, η Εκκλησία δεν τιμά τους Πατέρες όταν τους μετατρέπει σε επιχείρημα κατά της γνώσης. Η αληθινή τιμή των Πατέρων έρχεται όταν συνεχίζεται η μέθοδός τους, δηλαδή η δημιουργική τόλμη και το άνοιγμα σε όλα τα επίπεδα του λόγου με διάθεση αγαπητικού διαλόγου και χωρίς φοβικά αντανακλαστικά.
Στην Ευρώπη, ο καθολικός και προτεσταντικός κόσμος εδώ και δεκαετίες αντιμετώπισαν το θέμα με αξιοσημείωτη σοβαρότητα που δεν χωρεί σε συνθηματολογίες. Υστερα από καθυστερήσεις και μέσα από τραύματα, συνειδητοποίησαν ότι δεν είναι δυνατόν να οικοδομηθεί η χριστιανική πίστη πάνω στην επιστημονική άγνοια.
Επένδυσαν στον επιστημονικό εγγραμματισμό και τη θεολογική του επεξεργασία ρίχνοντας γέφυρες με την ερευνητική κοινότητα και – ίσως το σημαντικότερο – χρησιμοποιώντας τη γλώσσα της διάκρισης. Με τον τρόπο αυτό ο διάλογος δεν έγινε πεδίο επίδειξης ισχύος, αλλά μια δύσκολη μαθητεία ωριμότητας, όπου η πίστη δεν αισθάνεται ότι απειλείται από τη γνώση, ούτε η γνώση χρειάζεται να μεταμφιεστεί σε κοσμοθεωρία για να επιβληθεί.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Αν κάτι πρέπει να αποδοκιμαστεί, λοιπόν, δεν είναι «η επιστήμη που επιτίθεται στην πίστη» αλλά η νεοσυντηρητική κατασκευή ενός κόσμου όπου όλα είναι απειλή και κάθε γνώση «πόλεμος».
Η λογική αυτή δεν υπερασπίζεται την Ορθοδοξία αλλά την εκθέτει και την εγκλωβίζει στο χθες, τη στιγμή που η πραγματική πιστότητα στην παράδοση θα έπρεπε να σημαίνει το ακριβώς αντίθετο: σοβαρό διάλογο με την επιστήμη χωρίς φόβους, φαντάσματα και εχθρούς σε κάθε γωνία.
Ο δρ Νίκος Κουρεμένος είναι διδάσκων Θρησκειολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και ερευνητικός εταίρος στην Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου
Η Ντόρα Μπακογιάννη, παραχωρεί συνέντευξη στο Face2Face και την Κατερίνα Παναγοπούλου, την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου, στις 10 το πρωί. Μιλά για ένα πολιτικό σύστημα που όπως λέει- κινδυνεύει να χάσει τον πυρήνα του ενώ η τοξικότητα στη Βουλή, ο πολιτικός λόγος των social media, η γνώμη της για την πολιτική, τις ιδεολογίες και την κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς είναι κάποια από τα θέματα γύρω από τα οποία περιστρέφεται η συζήτηση.
Στην ερώτηση της Κατερίνας Παναγοπούλου για το πώς νιώθει για τον όρο «κηφήνας» που χρησιμοποίησε η Ζωή Κωνσταντοπούλου η Ντόρα Μπακογιάννη απάντησε «αυτό που νιώθω είναι ότι έχουμε πιάσει πάτο στη Βουλή των Ελλήνων. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου η ευγένεια και ο σεβασμός έχουν ποινικοποιηθεί. Δεν υπάρχει αυτό το οποίο ζούμε. Οι ύβρεις, η χυδαιότητα, η ανταλλαγή ύβρεων μέσα στη Βουλή. Εγώ είμαι πάρα πολλά χρόνια στη Βουλή. Έχω ζήσει θυελλώδεις συζητήσεις. Αυτό το οποίο ζούμε σήμερα δεν υπάρχει. Σε λέει δολοφόνο, σε λέει παιδεραστή, σε λέει κλέφτη, σε λένε οτιδήποτε. Αυτό είναι ένα κατάντημα.
View this post on InstagramA post shared by ΤΑ ΝΕΑ (@tanea.gr)
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Κοιτάξτε, αυτή η λεκτική βία για την οποία έχουμε ευθύνη οι πολιτικοί, μετά μας κάνει εντύπωση γιατί τα παιδιά, λέει, βρίζουν, γιατί τα παιδιά μιλάνε άσχημα κτλ. Όταν αυτό υπάρχει στη Βουλή των Ελλήνων και κανείς δεν αντιδρά κάποια στιγμή να πει “Φτάνει, παιδιά” , αυτό το πράγμα, το οποίο συμβαίνει, είναι κατάντια. Είναι κατάντια της Βουλής. Το κάνουν για το TikTok, το κάνουν για την ατάκα, διότι θα πουλήσει η ατάκα στα social media, “άμα σε, σε βρίσω κτλ. και θα είμαι και μάγκας και θα είμαι και έτσι πολλά βαρύς”, η ζημιά που γίνεται όμως είναι τεράστια.
Εγώ θυμάμαι νεαρή βουλευτής, όταν ήμουν, έμπαινε ο Λεωνίδας Κύρκος στη Βουλή και εμείς σηκωνόμασταν. Εμείς της Νέας Δημοκρατίας. Εγώ αρνούμαι ειλικρινά σας λέω, κυρία Παναγοπούλου, αρνούμαι, αρνούμαι να μπω σε αυτόν τον ανταγωνισμό χυδαιότητας. Θεωρώ ότι θα φτύνουμε τα μούτρα μας κάποια στιγμή. Και για να μην πω ότι τα φτύνουμε ήδη, δηλαδή».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Τι λέει για Ζωή Κωνσταντοπούλου και την επιλεκτική ευαισθησίαΑκόμα αναφέρεται στη Ζωή Κωνσταντοπούλου σημειώνοντας μεταξύ άλλων ότι: «Δεν θα της απαντήσω ποτέ, διότι δεν είμαι διατεθειμένη να μπω σε αυτόν τον ανταγωνισμό χυδαιότητας. Και επειδή έχω φτάσει και σε μια ηλικία, είμαι εβδομήντα χρονών, δεν έχω καμία διάθεση να γίνω κάτι που δεν ήμουν ποτέ στη ζωή μου. Δεν έχω σκοπό να ψάξω το λεξιλόγιο, το οποίο ποτέ δε χρησιμοποίησα, και να το μάθω σήμερα».
Για το αν υπάρχει μία επιλεκτική ευαισθησία και τι θα είχε γίνει αν ο Άδωνις Γεωργιάδης είχε πεί σε μία γυναίκα βουλευτή όσα του είπε η Πέτη Πέρκα σχετικά με τα μαλλιά του («Από τότε που βάλατε καινούργια μαλλιά πήραν τα μυαλά σας αέρα») η Ντόρα Μπακογιάννη απάντησε: «Μα το ίδιο πράγμα έγινε όταν είπε η κυρία Κωνσταντοπούλου στην κυρία Συρεγγέλα να μην σκίσει το καλσόν της. Αυτά δε λέγονται ρε παιδιά. Αντιλαμβάνομαι ότι θέλεις να παίξεις στα social media. Πες μια έξυπνη ατάκα, αν μπορείς. Πες κάτι έξυπνο, πες κάτι αστείο. Έχε λίγο χιούμορ, που δε βλάπτει να βρεθεί και λίγο χιούμορ σε αυτή τη Βουλή. Αλλά εν πάση περιπτώσει, κάνε κάτι τέτοιο. Το να φθάνεις και να υβρίζεις καπηλικότατα[…] Μα φυσικά υπάρχει φαρισαϊσμός, υποκρισία υπάρχει. Τα πάντα υπάρχουν».
Ακόμα η κα. Μπακογιάννη αναφέρεται στις προσωπικές της απώλειες και τη μάχη με τον καρκίνο στέλνοντας ένα μήνυμα αισιοδοξίας.
Ολόκληρη η συνέντευξη την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου στο κανάλι των ΝΕΩΝ στο YouTube @ta_neagr.
Μεγάλη βουτιά σημειώνουν οι τιμές στο ηλεκτρικό ρεύμα, καθώς στην αγορά επόμενης ημέρας (day ahead market) του Χρηματιστηρίου Ενέργειας το ηλεκτρικό ρεύμα κατρακυλά για την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου στα 27,10 ευρώ/MWh (Μεγαβατώρα).
Πρόκειται για ιστορικό χαμηλό τουλάχιστον ενός έτους. Η τιμή σε σχέση με σήμερα 14 Φεβρουαρίου κατρακυλά κατά 58,75%. Σήμερα ήταν στα 65,70 ευρώ/MWh. Το παράδοξο του ενώ είναι χειμώνας, οι τιμές στο ηλεκτρικό ρεύμα βρίσκονται στα πλέον χαμηλότερα επίπεδα, εξηγείται σύμφωνα με ειδικούς της αγοράς, από το ότι οι Αλκυονίδες ημέρες και τα υψηλά αποθέματα νερού, λόγω των ισχυρών και διαρκών βροχοπτώσεων τις τελευταίες ημέρες, ενισχύουν τις τεχνολογίες της «πράσινης ενέργειας». Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και υδροηλεκτρικοί σταθμοί δουλεύουν στο «φουλ» παράγοντας φθηνό ηλεκτρικό ρεύμα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Οι Αλκυονίδες ημέρες σε συνδυασμό με ισχυρούς ανέμους έχουν οδηγήσει τα φωτοβολταϊκά και τα αιολικά πάρκα στην κορυφή του ενεργειακού μίγματος. Ήλιος και άνεμος δίνουν δωρεάν μεγαβατώρες στο σύστημα ηλεκτρικής ενέργειας. Αξίζει να σημειωθεί πώς για αύριο 15 Φεβρουαρίου οι ΑΠΕ σε μέσα επίπεδα αποτελούν το 59,04%.
Τα υδροηλεκτρικά πνίγουν… τις υψηλές τιμέςΜία ξεχασμένη αλλά πολύτιμη για τη λειτουργία του συστήματος είναι η τεχνολογία της υδροηλεκτρικής παραγωγής. Οι υδροηλεκτρικοί σταθμοί με τους ταμιευτήρες νερού αποτελούν κρίσιμο πυλώνα του συστήματος για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος. Παράγουν φθηνό ηλεκτρικό ρεύμα, παρέχουν ευελιξία και ασφάλεια στο σύστημα ηλεκτρισμού. Για αύριο 15 Φεβρουαρίου στο ενεργειακό μίγμα η συμμετοχή των ΑΠΕ και των υδροηλεκτρικών στο ενεργειακό μίγμα για την παραγωγή ρεύματος εκτοξεύεται στο περίπου 80%
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Από τις αρχές Φεβρουαρίου λόγω των συχνών βροχοπτώσεων οι ταμιευτήρες των υδροηλεκτρικών έχουν γεμίσει. Η λειτουργία τους και η ένταξη τους στο σύστημα είναι σχεδόν στο pick τους. Τις τελευταίες σχεδόν δέκα ημέρες η συμμετοχή των μεγάλων υδροηλεκτρικών σταθμών στο ενεργειακό μίγμα αντιστοιχεί στο 20%, όπως και σήμερα, αλλά και αύριο 15 Φεβρουαρίου.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Το ακριβό φυσικό αέριο έχει περιοριστεί στο 9%, όταν τις προηγούμενες ημέρες αποσπούσε το 35% του ενεργειακού μείγματος.
ΑΠΕ vs Ορυκτά καύσιμαΓια το ιστορικό χαμηλό στην τιμή στο ηλεκτρικό ρεύμα, συμβάλλει βέβαια και η χαμηλή ζήτηση, λόγω Σαββατοκύριακου. Όπως και να χει, όμως, οι ΑΠΕ αποδεικνύουν πώς μπορούν να ρίχνουν αλλά και να συγκρατούν τις τιμές στο ηλεκτρικό ρεύμα. Για αύριο στο ενεργειακό μίγμα η συμμετοχή των ΑΠΕ και των υδροηλεκτρικών στο ενεργειακό μίγμα για την παραγωγή ρεύματος εκτοξεύεται στο περίπου 80%.
Σε μία περίοδο κατά την οποία έχει ανοίξει η συζήτηση αλλά και όλες οι δράσεις κρατών και ενεργειακών εταιρειών επικεντρώνονται στην παραγωγή και διάθεση φυσικού αερίου, οι ΑΠΕ επιβεβαιώνουν τα πλεονεκτήματα τους:
Η αυριανή χαμηλή τιμή στο ρεύμα έρχεται να συμβάλλει στην αποκλιμάκωση του κόστους ενέργειας για τους οικιακούς καταναλωτές, αλλά και στις επιχειρήσεις. Ήδη τις πρώτες 15 ημέρες του Φεβρουαρίου η μέση τιμή για το ρεύμα στο Χρηματιστήριο Ενέργειας είναι στα 94,53 ευρώ/MWh από 97,98 ευρώ/MWh το αντίστοιχο διάστημα του περασμένου μήνα.
Προσωρινά κρατούμενος κρίθηκε ο ιδιοκτήτης της «Βιολάντα». Όπως μετέδωσε η ΕΡΤ, θα διανυκτερεύσει τα επόμενα 24ωρα στην Αστυνομική Διεύθυνση Τρικάλων και σύμφωνα με πληροφορίες δεν απάντησε σε καμία από τις ερωτήσεις του ανακριτή και δεν έδωσε καμία εξήγηση όσον αφορά αυτά που καταγγέλουν εργαζόμενοι αλλά και ιδιώτες, οι οποίοι είχαν κληθεί να κάνουν εργασίες -που δεν έγιναν- στο εργοστάσιο της «Βιολάντα». Ο ιδιοκτήτης συνελήφθη εκ νέου το απόγευμα του Σαββάτου 14 Φεβρουαρίου ύστερα από αναβάθμιση της κατηγορίας από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Τρικάλων.
H ΕΡΤnews κατέγραψε τη στιγμή που στελέχη της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (ΔΑΕΕ) του πέρασαν χειροπέδες μέσα στην επιχείρησή του. Kλιμάκιο της ΔΑΕΕ έφτασε το απόγευμα του Σαββάτου (14/2) στη μπισκοτοβιομηχανία, προκειμένου να προχωρήσει στη σύλληψή του. Η κατηγορία για πρόκληση εμπρησμού και έκρηξης μετατράπηκε από αμέλεια σε κακούργημα, δηλαδή από ανθρωποκτονία εξ αμελείας σε πράξη με ενδεχόμενο δόλο, μετά τα ευρήματα των αρχών.
Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ της Δέσποινας Κρητικού, «τα στοιχεία που έχουν στα χέρια τους τα έμπειρα στελέχη της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού στοιχειοθετούν την κατηγορία του ενδεχόμενου δόλου για τον ίδιο σε ό,τι αφορά τα αίτια της έκρηξης, την υπογειοποίηση των σωληνώσεων, τις δεξαμενές που δεν έχουν καταγραφεί και δεν έχουν μπει μέσα στο τοπογραφικό διάγραμμα από το 2007 μέχρι σήμερα».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) View this post on InstagramA post shared by ΤΑ ΝΕΑ (@tanea.gr)
Σύμφωνα με πληροφορίες του ΕΡΤnews, οι έρευνες αποκάλυψαν ότι πριν από πέντε μήνες είχαν γίνει έντονες αναφορές για οσμές αερίου, οι οποίες ωστόσο δεν ελέγχθηκαν ποτέ επαρκώς. Πηγές αναφέρουν πως ιδιώτης εμπειρογνώμονας που είχε κληθεί να αξιολογήσει την κατάσταση αποχώρησε μετά από οικονομική διαφωνία με τον ιδιοκτήτη, αφήνοντας το πρόβλημα άλυτο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Επίσης, διαπιστώθηκε ότι οι υπογειοποιημένες σωληνώσεις του χώρου στερούνταν των απαραίτητων πιστοποιήσεων, ενώ οι υπέργειες δεξαμενές είχαν χαρακτηριστεί ακατάλληλες ήδη από το 2019. Οι δεξαμενές βρίσκονταν σε απόσταση μόλις 5,4 μέτρων από τα όρια της επιχείρησης, παρότι ο νόμος προβλέπει ελάχιστη απόσταση 7,5 μέτρων. Παρά τις σχετικές επισημάνσεις, δεν μετακινήθηκαν, ενώ εντύπωση προκαλεί ότι δεν αποτυπώνονταν σε κανένα επίσημο τοπογραφικό διάγραμμα.
Όλα τα στοιχεία αυτά έχουν τεθεί στη διάθεση της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (ΔΑΕΕ). Η δικογραφία παραμένει ανοιχτή και θα ολοκληρωθεί με την κατάθεση του τελικού πορίσματος της ΔΑΕΕ, το οποίο αναμένεται να αποσαφηνίσει τα ακριβή αίτια που οδήγησαν στην τραγωδία.
Βιώνουμε μια ρήξη με βαθιές ρίζες και προεκτάσεις· με την ψευδαίσθηση, όμως, ότι αφορμάται και εστιάζεται σε μιαν ιδιόρρυθμη, επικίνδυνη προσωπικότητα, ο καταλυτικός ρόλος της οποίας είναι δυνάμει προσωρινός.
Εντούτοις, διαδοχικές κρίσεις και ανακατατάξεις, άσχετες με τον αμερικανό πρόεδρο, είχαν προετοιμάσει το έδαφος: oικονομική κρίση, υγειονομική κρίση, αμερικανικές ήττες στη Δυτική Ασία, ρωσοουκρανικός πόλεμος και, last but not least, η άνοδος του «Global South», με πρωτοκαθεδρία την Κίνα.
Η ποσότητα μετατρέπεται σε ποιότητα. Ο δικτυωτός, χαοτικός κόσμος της παγκοσμιοποίησης, στον οποίο κυριαρχούσε η γεωοικονομική λογική, μετασχηματίζεται σε έναν άλλο κόσμο, οργανωμένο κατά μεγάλα εδαφικά σύνολα με γεωπολιτικά κριτήρια· Grossräume, κατά τον Carl Schmitt.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ανάμεσά τους απλώνονται, κατά το πλέον ή ήττον, άναρθρες ζώνες, πεδία ανταγωνισμού. Η αντιδραστική αυτή γεωπολιτική στροφή συμπλέει με τον πολιτικό και πολιτισμικό συντηρητισμό ο οποίος επιβάλλεται σήμερα στην αμερικανική κοινωνία και, ενδεχομένως, θα επεκταθεί και στις ευρωπαϊκές. Τα οράματα της γερμανικής γεωπολιτικής σχολής του Μεσοπολέμου επανέρχονται εφιαλτικά.
Στην παγκόσμια αντίληψη, η θάλασσα υποχωρεί έναντι της γης· με ό,τι αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων, και για τα ελληνοτουρκικά θέματα.
Η Κίνα διαθέτει ήδη τον δικό της Grossraum, τον οποίο επιδιώκει να επεκτείνει. Το δόγμα «Ντονρόε» οροθετεί την «Παν-Αμερική». Η Ινδία διαθέτει τις προϋποθέσεις για να διεκδικήσει μιαν ανάλογη θέση στην αναδυόμενη εποχή. Αλλες μικρότερες δυνάμεις, όπως η Ρωσία και η Τουρκία, φιλοδοξούν να διαμορφώσουν τον δικό τους Grossraum.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Τα πληθυσμιακά δεδομένα επιβεβαιώνουν τις μεγάλες αυτές τάσεις. Σε είκοσι χρόνια η Κίνα θα έχει πληθυσμό 1,35 δισ., λιγότερο από την Ινδία με 1,59 δισ. – αλλά πολύ περισσότερο από τις Ηνωμένες Πολιτείες με μόνο 363 εκατομμύρια. Αν, βέβαια, τους προστεθούν τα 736 εκατομμύρια της Λατινικής Αμερικής, θα διαμορφωθεί ένα υπολογίσιμο πληθυσμιακό σύνολο. Σε είκοσι χρόνια, η Ρωσία θα είναι ασήμαντη δημογραφικά με 135,8 εκατομμύρια κατοίκους – εκτός αν ενωθεί με την υπόλοιπη Ευρώπη, η οποία επίσης, χωρίς τον πρόσθετο πληθυσμό και την τεράστια έκταση της Ρωσίας, θα καταστεί αδύναμη.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Στη σημερινή συγκυρία, η σχέση ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση και τη Ρωσία εμφανίζεται συγκρουσιακή. Ομως, το σημερινό status quo είναι κληρονομία από την απερχομένη περίοδο, όσο δηλαδή κυριαρχούσε το δόγμα Halford Mackinder.
Ο μεγάλος αυτός βρετανός γεωγράφος, ιδρυτής του κλάδου της Γεωπολιτικής, εντόπισε ως ζωτικό κίνδυνο για τη βρετανική και, κατ’ επέκταση, την αμερικανική παγκόσμια κυριαρχία την προοπτική να ενοποιηθούν οι δυνάμεις της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης.
Τον εφιάλτη αυτόν, υπαρκτό με το σύμφωνο Ribbentrop – Molotov, απέτρεψε η ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο· επανήλθε, όμως, ως σοβιετική απειλή.
Η πολιτική της ανάσχεσης (containment) είναι εμφανής εφαρμογή του δόγματος Halford Mackinder. Μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, η ανατολική επέκταση του ΝΑΤΟ εξεδήλωσε το ίδιο πνεύμα.
Σε αντιπαράθεση προς αυτή την αντίληψη, έχουν κατά καιρούς καταγραφεί απόπειρες να συνδεθεί η Ευρώπη με τη Ρωσία, καθώς έχουν συμπληρωματικά πλεονεκτήματα και αδιατάρακτη εδαφική συνέχεια. «Η Ευρώπη από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια» του στρατηγού Ντε Γκωλ· «ο Κοινός Ευρωπαϊκός Οίκος» του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ· η «Ostpolitik» του Βίλι Μπραντ· οι οικονομικοί και ενεργειακοί δεσμοί ανάμεσα στη Γερμανία και τη Ρωσία, τους οποίους προώθησαν πολλές γερμανικές κυβερνήσεις. Αυτές οι προσπάθειες καταπολεμήθηκαν συστηματικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θεωρούν ότι απειλούνται γεωπολιτικά από τη Ρωσία, τη Γερμανία ή τη συνεργασία τους· ο κίνδυνος έχει μετατεθεί στην Κίνα. Ενας ευρασιατικός Grossraum θα μπορούσε, μάλιστα, να λειτουργήσει εξισορροπητικά. Το δόγμα Mackinder εγκαταλείφθηκε. Η αλλαγή αυτή σηματοδοτεί για τα ευρωπαϊκά πράγματα τη μεγάλη ρήξη.
Τα νέα δεδομένα προοιωνίζονται εσωτερικές κρίσεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Στα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, ευνοούμενα από μιαν ενδεχόμενη ευρωρωσική σύγκλιση, αντιπαρατίθενται οι επώδυνες ιστορικές μνήμες της Πολωνίας, της Ουκρανίας και των Βαλτικών Χωρών. Η λήξη του ρωσοουκρανικού πολέμου θα ανοίξει, ενδεχομένως, τον ασκό του Αιόλου.
Η νέα συντηρητική γεωγραφία των Grossräume συμπληρώνεται από τον ανταγωνισμό για τον έλεγχο των μεγάλων παγκόσμιων οδών. Αντί για το χαοτικό δίκτυο της ελεύθερης ναυσιπλοΐας, το οποίο προστάτευε η αμερικανική ισχύς, διαμορφώνονται αποκλειστικές εδαφικές και θαλάσσιες οδεύσεις. Σαν τεράστιοι οκτάποδες, οι Grossräume εκτείνουν τους πλοκάμους τους όσο το δυνατόν βαθύτερα στον παγκόσμιο χώρο.
Η Κίνα προωθεί τον νέο δρόμο της μετάξης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απαντούν με τον IMEC. Η Αρκτική μετατρέπεται σε πεδίο ανταγωνισμού ανάμεσα στην Κίνα, τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς η τήξη των πάγων απελευθερώνει τη ναυσιπλοΐα. Η Γροιλανδία είναι ο κρίσιμος κόμβος τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θέλουν να αφήσουν σε έναν μελλοντικό ευρασιατικό Grossraum.
Από τη γεωγραφία της η Ελλάδα συνιστά διακύβευμα στη «μάχη των οδών», όπως έδειξαν οι τριβές για την κινεζική παρουσία στον Πειραιά. Αναπόφευκτα θα γίνει τμήμα του αμερικανικού πλοκάμου, σε συνεργασία με το Ισραήλ και την Κύπρο. Ταυτοχρόνως, θα παραμένει τμήμα ενός ευρωπαϊκού Grossraum, ο οποίος θα κυριαρχείται από βόρειες δυνάμεις – κατά κανόνα, ήκιστα ευνοϊκές προς τα ελληνικά συμφέροντα.
Στο παρελθόν, η ελληνική εξωτερική πολιτική ακολουθούσε το καραμανλικό πρόταγμα, τις κατά το μάλλον ή ήττον συγκλίνουσες αμερικανικές και ευρωπαϊκές γραμμές. Το μέλλον, όμως, σύνθετο και αβέβαιο, θα απαιτήσει φαντασία, επινοητικότητα, καινοτομία και αυτονομία. Η ελληνική διπλωματία, εκτός από τις οικονομικές και νομικές γνώσεις, θα χρειαστεί εις βάθος γεωγραφικές και γεωπολιτικές προσεγγίσεις.
Ο Γιώργος Πρεβελάκης είναι ομότιμος καθηγητής Γεωπολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Paris 1)
Μετά την τραγωδία του τροχαίου, ακολουθεί ο Γολγοθάς των επιζώντων. Χειρουργεία, αποκατάσταση, ψυχολογική υποστήριξη και πολλά άλλα. Οι «Εξελίξεις Τώρα» αναφέρθηκαν σε τροχαίο που συνέβη στις 4 Σεπτεμβρίου του 2024 στα Λιμανάκια Βουλιαγμένης με δύο ΙΧ που συγκρούστηκαν μετωπικά.
Το βίντεο τραβήχτηκε λίγο μετά τη σύγκρουση η οποία ήταν τόσο σφοδρή που και τα δύο οχήματα διαλύθηκαν. Η Αφροδίτη Πάλλα που επέβαινε στο ένα από τα δύο οχήματα περιγράφει στις «Εξελίξεις Τώρα» πως μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βρέθηκε μεταξύ ζωής και θανάτου.
«Γυρνούσα στο σπίτι μου γύρω στις 10 και στο ύψος της Βάρκιζας, ένα αυτοκίνητο που κινούνταν στο ρεύμα προς Αθήνα με ιλιγγιώδη ταχύτητα, έχασε τον έλεγχο, πέρασε την διαχωριστική λωρίδα ήρθε στο ρεύμα μου και με διέλυσε μετωπικά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το δεύτερο όχημα που ερχόταν από πίσω μου να χάσει και εκείνος τον έλεγχο, να μην προλάβει να αντιδράσει και να πέσει και εκείνος πάνω μου. Θυμάμαι κάθε στιγμή. Και ήθελα να βγω», ανέφερε η Αφροδίτη Πάλλα στις «Εξελίξεις Τώρα».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Εννέα χειρουργεία και ατελείωτος πόνοςΑκολούθησαν 9 χειρουργεία, ατελείωτες ώρες στα νοσοκομεία και πολύς πόνος αλλά και φόβος για το αύριο. Η ίδια μιλά για θαύμα που έζησε, οι γιατροί για επιβίωση που ξεπερνά τα στατιστικά.
«Χτύπησα το θώρακα μου έχουν γίνει δυο πολύ μεγάλες επεμβάσεις στους πνεύμονες, στο συκώτι, στο έντερο, στην κοιλιά. Εσωτερικά έχουν διαλυθεί τα πάντα, και ακόμα δεν έχουμε τελειώσει δυστυχώς», ανέφερε το θύμα τροχαίου για τον «Γολγοθά» αναφορικά με την αποκατάσταση της υγείας της.
«Έχω βιώσει όλους τους φρικτούς πόνους και χρειάστηκε να ξαναμπώ», συνέχισε.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Και επειδή το όχημα που την χτύπησε ήταν ανασφάλιστο θα πρέπει να περιμένει να αποζημιωθεί από το κράτος, μέχρι τότε πληρώνει η ίδια τις επεμβάσεις της.
«Πληρώνω η ίδια τις επεμβάσεις μου μέχρι να αποζημιωθώ από το κράτος», λέει χαρακτηριστικά.
Και όσο η Αφροδίτη παλεύει να ξανασταθεί στα πόδια της η υπόθεση της παραμένει σε εκκρεμότητα και το ποινικό δικαστήριο για τον άνθρωπο που την χτύπησε δεν έχει καν οριστεί.
Οι οπαδοί της Γουέστ Χαμ προχώρησαν σε μια ακόμη κίνηση διαμαρτυρίας κατά της διοίκησης, επιλέγοντας αυτή τη φορά έναν πρωτότυπο τρόπο για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους. Πριν από τη σέντρα της αναμέτρησης του FA Cup απέναντι στην Burton Albion, ένα αεροπλάνο εμφανίστηκε πάνω από το Pirelli Stadium μεταφέροντας πανό με το σύνθημα: «Sullivan & Brady out – no more BS!», δηλαδή «Σάλιβαν & Μπρέιντι έξω – τέρμα τα ψέματα!».
Το μήνυμα στόχευε ευθέως στους ιδιοκτήτες του συλλόγου, David Sullivan και Karren Brady, με τους υποστηρικτές να ζητούν την αποχώρησή τους, εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά τους για την πορεία της ομάδας, η οποία παλεύει να αποφύγει τον υποβιβασμό.
Η επιλογή της συγκεκριμένης αναμέτρησης μόνο τυχαία δεν ήταν, καθώς μεταδιδόταν ζωντανά από το TNT Sports, δίνοντας έτσι μεγαλύτερη δημοσιότητα στη διαμαρτυρία.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Παράλληλα, η ένταση συνεχίστηκε και εντός γηπέδου, όπου φίλαθλοι ύψωσαν κόκκινες κάρτες με το σύνθημα «No more BS», στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα προς τη διοίκηση πως η υπομονή τους έχει εξαντληθεί.
West Ham’s protests against their ownership continued today, this time in the form of a flyover sporting a protest banner aimed at Karren Brady and David Sullivan ahead of their FA Cup visit to Burton Albion pic.twitter.com/b8xQ2Zz3g3
— Sky Sports Football (@SkyFootball) February 14, 2026
Ο Ολυμπιακός στρέφει την προσοχή του στην εκτός έδρας αναμέτρηση με τον φετινό ιδιαίτερα ανταγωνιστικό Λεβαδειακό. Το ζητούμενο είναι οι τρεις βαθμοί που μπορεί να τους φέρει στην πρώτη θέση της βαθμολογίας, πριν από το μεγάλο ντέρμπι τίτλου ανάμεσα σε ΠΑΟΚ και AEK στην Τούμπα.
Η αποστολή των Πειραιωτών έρχεται με απουσίες, καθώς ο Ντάνιελ Ποντένσε θα απουσιάσει λόγω τιμωρίας, ενώ οι Μέχντι Ταρέμι και Φρανσίσκο Ορτέγκα δεν συμπεριλήφθηκαν στην αποστολή εξαιτίας των περιορισμών που ισχύουν για τους μη κοινοτικούς ποδοσφαιριστές. Παρά τα εμπόδια, ο Ολυμπιακός καλείται να δείξει χαρακτήρα και να επιστρέψει άμεσα στα θετικά αποτελέσματα.
Όσον αφορά την αρχική ενδεκάδα, ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ επέλεξε τον Τζολάκη κάτω απ’ τα δοκάρια, τους Ροντινέι και Μπρούνο στα άκρα της άμυνας και δίδυμο στα στόπερ, τους Μπιανκόν και Ρέτσο. Στη μεσαία γραμμή, ξεκινούν οι Έσε και Μουζακίτης, στα «φτερά» της επίθεσης οι Μαρτίνς και Αντρέ Λουίζ, ενώ πίσω από τον μοναδικό προωθημένο Ελ Κααμπί, ο Τσικίνιο. Αναλυτικά η ενδεκάδα του Ολυμπιακού:Τζολάκης, Ροντινέι, Μπιανκόν, Ρέτσος, Μπρούνο, Έσε, Μουζακίτης, Μαρτίνς, Τσικίνιο, Αντρέ Λουίζ, Ελ Κααμπί
View this post on InstagramΕίναι ίσως από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία, όταν γνωρίζουμε έναν πολύ σημαντικό καλλιτέχνη και μάλιστα σε ώριμη ηλικία να θέλουμε να μάθουμε ποιοι υπήρξαν οι καλλιτέχνες που θαύμαζε και συνέχιζε να θαυμάζει ακόμη και όταν το δικό του έργο, όπως στο μεταξύ είχε δημιουργηθεί, δεν αποκλείεται να μπορούσε να σταθεί ισότιμα πλάι στο δικό τους.
Ενα αντίστοιχο ενδιαφέρον όσο και αν η ικανοποίησή του μένει συχνά χωρίς ανταπόκριση, δεν δημιουργούσε κανένα πρόβλημα σε σχέση με τον Αλέξη Μινωτή καθώς ήταν τόσο λίγα τα πρόσωπα του καλλιτεχνικού χώρου και όχι μόνον που είχε θαυμάσει ώστε δεν έπαυε σε κάθε ευκαιρία, στις μεταμεσονύχτιες συνήθως συζητήσεις μας, αλλά και στις πολλές ώρες της δουλειάς, ενώ οργανώναμε τα βιβλία του, να τα μνημονεύει συνεχώς.
Προσθέτοντας μάλιστα κάθε φορά και ένα στοιχείο που συνειδητά είχε παραλείψει στην ακριβώς προηγούμενή μας συνάντηση να αναφέρει, ακριβώς γιατί γνώριζε πως η σταδιακή ολοκλήρωση ενός πορτρέτου το κάνει ακόμη πιο ζωντανό, πιο σπαρταριστό.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Το εντυπωσιακό ακόμη και για έναν εντελώς ξεχωριστό καλλιτέχνη, όπως ο Μινωτής, ήταν πως μια συζυγία σχεδόν εξήντα χρόνων με την Κατίνα Παξινού δεν είχε επηρεάσει «στο ουδέν» (όπως είχε σχολιάσει ο ίδιος σε μιαν άλλη περίπτωση) τον θαυμασμό του για τη σύζυγό του, αντίθετα θα έλεγε κανείς πως ο θαυμασμός είχε πολλαπλασιαστεί μέσα στα χρόνια σε σχέση με την ένταση του αισθήματος αυτού όταν είχαν πρωτοσυναντηθεί. «Οταν κάνετε την ίδια δουλειά με τη σύντροφό σου και μάλιστα όπως αυτή του ηθοποιού, με τις πάμπολλες κοινές ώρες της μελέτης, των προβών και των παραστάσεων, το μόνο που χάνεται έγκαιρα (προσδιόριζε μάλιστα χρονικά τη διάρκειά του σε μια τριετία) είναι το ερωτικό plaisir. Αντίθετα αν συμβαίνει να έχει τόσο μεγάλο ταλέντο όσο είχε η Κατίνα, ο θαυμασμός αυξάνεται διαρκώς», συμπέραινε σε στιγμές μιας τόσο βαθιάς εξομολογητικής διάθεσης, ώστε αισθανόσουν σχεδόν να δίνει συγχωροχάρτι ο ίδιος ο Μινωτής στον εαυτό του για όσες συμπεριφορές του μπορεί δικαιολογημένα να τον κατηγορούσαν οι συνάδελφοί του.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τον κατηγορούσαν, αφού αν εξαιρέσεις μετρημένους στα δάκτυλα των δύο ωστόσο χεριών καλλιτέχνες, για όλους σχεδόν τους υπόλοιπους δεν δίσταζε να εκφράζεται απαξιωτικά και μάλιστα δημόσια. Ή μάλλον για να είμαστε ακριβέστεροι και πιο δίκαιοι, υπήρχαν καλλιτέχνες που χαίρονταν να συνεργάζεται μαζί τους όπως ο σκηνογράφος Κλεόβουλος Κλώνης και ο πολύ γνωστός και ως ζωγράφος επίσης Βασίλης Βασιλειάδης, ο ενδυματολόγος Αντώνης Φωκάς, η χορογράφος Μαρία Χορς, ο μουσικός Γιάννης Χρήστου, ο μεταφραστής Θρασύβουλος Σταύρου.
Ο Αλέξης Μινωτής με την ΚατίναΠαξινού στις «Βάκχες» τουΕθνικού Θεάτρου το 1962
Χωρίς βέβαια ποτέ γι’ αυτούς όσο στενοί και αγαπημένοι και αν υπήρξαν ως συνεργάτες, να διατυπώσει ποτέ έναν λόγο θαυμασμού. Ομως για την πλειονότητα των δεκάδων άλλων καλλιτεχνών που ήταν υποχρεωμένος να συνεργάζεται μαζί τους, θα ‘λεγε κανείς πως μάλλον τους ανέχονταν, χωρίς όμως να το δείχνει, προκειμένου να μπορεί να κάνει όσο καλύτερα γίνεται τη δουλειά του. Τους εμπιστευόταν ελάχιστα όμως όχι ως προς αυτές καθ’ εαυτές τις ικανότητές τους, αλλά ως προς το ήθος τους, γεγονός που το εικονογραφεί ένα εντελώς άγνωστο περιστατικό. Κάνοντας πρόβες στον «Ματωμένο γάμο» του Λόρκα και έχοντας επιλέξει για τον ρόλο της νύφης την αλησμόνητη έξοχη ηθοποιό Νίκη Τριανταφυλλίδη, όταν απαίτησε η τελευταία, τρεις μέρες πριν από την πρεμιέρα, το όνομά της να μπει στη μαρκίζα αμέσως μετά τα ονόματα της Παξινού και του Μινωτή, ο Μινωτής δεν ανησύχησε ούτε στιγμή.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Εχοντας υπολογίσει σε μια ανάλογη συμπεριφορά της Νίκης Τριανταφυλλίδη, το ίδιο ακριβώς διάστημα έκανε πρόβες στα κρυφά στο σπίτι του με την επίσης αλησμόνητη, έξοχη ηθοποιό, Τάνια Σαββοπούλου στον ρόλο της νύφης. Και όταν η Τριανταφυλλίδη αποχώρησε, νομίζοντας πως δημιουργεί πρόβλημα στον Μινωτή, ο Μινωτής είχε φροντίσει να λύσει το πρόβλημα πριν ακόμα παρουσιαστεί.
Οσο μεγάλος διατηρούνταν ο θαυμασμός του σε όλη τη διάρκεια της ζωής του για συναδέλφους του όπως η Κατίνα Παξινού, που ήδη το σημειώσαμε, ο Αιμίλιος Βεάκης, η Σαπφώ Αλκαίου (είχαν δημιουργήσει ένα αλησμόνητο δίδυμο στον «Πέερ Γκυντ» του Ιψεν), ο Ευάγγελος Μαμίας και δυο τρεις άλλοι, με άλλη τόση ανυπολόγιστη λατρεία εκφραζόταν για συγγραφείς, είτε επρόκειτο για τον αλλοδαπό Ευγένιο Ο’ Νιλ, είτε για τους ημεδαπούς Νίκο Καζαντζάκη, Φώτη Κόντογλου, Αγγελο Τερζάκη, που τις συναντήσεις μαζί τους, τις συζητήσεις τους και τις εντελώς προσωπικές του εντυπώσεις για τη ζωή και το έργο τους, έχει αποτυπώσει σε ένα πλήθος κειμένων του που άνετα θα τα χαρακτήριζε κανείς ως συνταρακτικά ψυχογραφήματα.
Οπως επίσης έναν αντίστοιχο θαυμασμό εξέφραζε για τον δάσκαλό του σκηνοθέτη και βαθιά πνευματικό άνθρωπο, Φώτο Πολίτη. Είναι τόσος ο θαυμασμός που εκφράζει για τον Πολίτη ώστε θα έλεγε κανείς πως η σχέση τους συγκροτεί το απαύγασμα της έννοιας της διαδοχής, όταν ακριβώς ο μαθητής τιμώντας τον δάσκαλο, το μόνο που εύχεται για τον εαυτό του είναι να υπάρξει ως συνέχειά του.
Το πορτρέτο του Αλέξη Μινωτή θα μπορούσε να ολοκληρωθεί μαζί με όσα προηγήθηκαν και με πολλά άλλα βέβαια και με μια έστω και απλή μνεία της βαθιάς στοχαστικής του προσέγγισης στους τρεις μέγιστους αρχαίους τραγικούς συγγραφείς (ζωντανές μαρτυρίες τα βιβλία του «Εμπειρική θεατρική παιδεία», «Πορεύεσθε κατά τέχνην», «Η εποχή μας είναι τραγική χωρίς να το ξέρει»). Αλλά και με μια επιπλέον παρατήρηση που κάθε άλλο παρά ως αντίφαση θα μπορούσε να του χρεωθεί. Να έχει ανεβάσει με τεράστια μάλιστα επιτυχία τον Μπρεχτ («Μάνα κουράγιο») και σε εκδήλωση της Σχολής Μωραΐτη για τον γερμανό δραματουργό, στα μέσα της δεκαετίας του ’70 να τον έχει χαρακτηρίσει δημόσια ως «έναν Σπύρο Μελά της Μεσευρώπης»!
Η αφορμή αυτή τη φορά για να επικοινωνήσουμε με τη γνωστή δημοσιογράφο και συγγραφέα ιστορικών βιβλίων ήταν η απώλεια ενός σημαντικού ανθρώπου στον χώρο των αμερικανικών γραμμάτων: του ατζέντη Τζορτζ Μπόρσαρντ, υπεύθυνου για την εισαγωγή στις ΗΠΑ συγγραφέων, όπως ο Μπέκετ, ο Σαρτρ, ο Ιονέσκο, ο Ζακ Λακάν, η Μαργκερίτ Ντιράς κ.ά. Ανάμεσα στις νεότερες συγγραφείς τις οποίες εκπροσωπούσε ήταν και η Αν Απλμπομ, στην οποία απευθυνθήκαμε. Φυσικά, λόγω της επικαιρότητας στον κόσμο της νέας αβεβαιότητας και της πολυπολικής ρευστότητας η συζήτηση δεν μπορούσε παρά να αφορά τις εντάσεις και τις επικείμενες συγκρούσεις.
Εχετε προσδοκίες για την παρέμβαση των ΗΠΑ στο ζήτημα της Ουκρανίας τέσσερα χρόνια μετά τη ρωσική εισβολή;
Κατ’ αρχάς θέλω να πω ότι βλέπουμε μία ανθρωπιστική κρίση που εξελίσσεται και πρέπει να την παρακολουθούμε με επίγνωση. Οι Ουκρανοί κρατούν τη γραμμή και το μέτωπο δεν έχει μετακινηθεί πολύ.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Αλλά επειδή έχουν ξεμείνει από αντιαεροπορικά πυρομαχικά, οι Ρώσοι καταστρέφουν επιτυχώς τις υποδομές ηλεκτρισμού και ενέργειας της χώρας. Αν κοιτάξετε τα κατά καιρούς γραφήματα, ο βομβαρδισμός των ουκρανικών πόλεων έχει αυξηθεί κατακόρυφα κατά τη διακυβέρνηση Τραμπ. Και μέχρι στιγμής οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν παραγάγει τίποτα.
Δεν βλέπω καμία επιτυχία ή κανένα επίτευγμα. Και καταλαβαίνω ότι οι Ουκρανοί δεν θέλουν να το πουν αυτό, δεν θέλουμε γενικώς οι ΗΠΑ να αλλάξουν ολοκληρωτικά πλευρά και να συνεργαστούν με τη Ρωσία. Αυτό το καταλαβαίνω. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: δεν έχουν πετύχει τίποτα. Και οι Ρώσοι δεν δείχνουν κανένα σημάδι ότι έχουν αλλάξει τους πολεμικούς στόχους.
Αρα δεν πιστεύετε στις λεγόμενες διαπραγματεύσεις, επειδή κατ’ αρχάς ο Πούτιν δεν πιστεύει σε καμία συμφωνία;
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Ο Πούτιν δεν έχει ποτέ πει ότι θέλει συμφωνία. Και συνεχίζει να ζητά πράγματα που έχουν σχεδιαστεί για να οδηγήσουν στην παράδοση και τελικά την ήττα της Ουκρανίας. Και οι Ρώσοι δεν έχουν ποτέ αναγνωρίσει την ουκρανική ανεξαρτησία. Δεν έχουν ποτέ πει ότι θέλουν να σταματήσουν τον πόλεμο. Ζούμε, λοιπόν, μια ψευδαίσθηση ορισμένων που νομίζουν ότι κάτι επιτυγχάνεται, επειδή απλώς θέλουν να το πιστεύουν.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Οι διαπραγματεύσεις, άλλωστε, διεξάγονται από κάποιον που δεν καταλαβαίνει καθόλου τη Ρωσία. Ο Στιβ Γουίτκοφ δεν έχει καμία κατανόηση της περιοχής, καμία κατανόηση της ιστορίας, κανένα υπόβαθρο. Δεν συμβουλεύεται καν στελέχη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ή της CIA. Και νομίζει ότι πασχίζει για μια συμφωνία real estate, ενώ πρόκειται για ζήτημα κυριαρχίας εδάφους.
Οταν μιλήσαμε πριν από τέσσερα χρόνια εκφράζατε ήδη τον φόβο ότι αν ο Πούτιν κερδίσει το Ντονμπάς και την Ουκρανία, δεν αποκλείεται να στραφεί δυτικότερα…
Φυσικά και θα το κάνει. Αυτό έκανε και μέχρι τώρα. Δεν μπορώ να προβλέψω τι θα κάνει, λειτουργεί με πολλές μπλόφες, αλλά κάνει επανειλημμένες απειλές κατά της Ευρώπης. Μοιάζει να προετοιμάζεται. Ολόκληρη η οικονομία του έχει πλέον στραφεί στη στρατιωτική παραγωγή. Απειλεί ανοιχτά όλους μας στη Δύση και απλώς ελπίζω κάποιοι άνθρωποι να τα αφουγκράζονται όλα αυτά.
Η Ευρωπαϊκή Ενωση πώς πρέπει να σταθεί μέσα σ’ αυτή τη σκακιέρα από εδώ και πέρα;
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Η Ευρώπη πρέπει να ετοιμαστεί όχι μόνο για να δώσει όπλα στην Ουκρανία, αλλά και να σκέφτεται την υπεράσπιση της ίδιας. Γιατί ίσως τελικά θα χρειαστεί να μπει σε μια συνθήκη σύγκρουσης. Ο πόλεμος συνεχίζεται. Εχει πολύ δρόμο ακόμα. Και οι Ουκρανοί δεν μπορούν να σταματήσουν να πολεμούν, γιατί αν το κάνουν, θα καταστραφούν. Μπορεί, λοιπόν, να έρθει μια στιγμή που θα χρειαστεί να σκεφτεί πιο σοβαρή εμπλοκή. Εστω και μόνο για να υπερασπιστεί τα δικά μας σύνορα. Το βλέπετε: υπάρχουν συνεχώς ρωσικές επιχειρήσεις δολιοφθοράς σε όλη την Ευρώπη. Δολιοφθορές, κυβερνοεπιθέσεις και διάφορα «παιχνίδια». Ενας υβριδικός πόλεμος, έτσι όπως τον βλέπουν οι Ρώσοι. Εμείς δεν τον βλέπουμε ακόμα έτσι και αυτό είναι μεγάλο λάθος.
Πιστεύετε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο ή η Γερμανία είναι ένα βήμα μπροστά σε σχέση με άλλα ευρωπαϊκά κράτη;
Τα κράτη που είχαν εξαρχής πιο προωθημένη στάση ήταν οι χώρες της Βαλτικής και η Πολωνία. Η Γερμανία σιγά σιγά έχει προχωρήσει και οι Βρετανοί επίσης, όπως και οι Γάλλοι ή οι Ολλανδοί. Υπάρχουν κι άλλοι που φαίνονται ενήμεροι για την κατάσταση και οι Γερμανοί το καταλαβαίνουν επειδή έχουν πυρηνικά όπλα στραμμένα πάνω τους από το Καλίνινγκραντ.
Πιστεύετε ότι η ρωσική προπαγάνδα εξακολουθεί να ευδοκιμεί μέσα στην Ευρώπη; Πολλοί – και στην Ελλάδα – χρησιμοποιούν ως αντεπιχείρημα την υπόθεση διαφθοράς στο ουκρανικό κράτος.
Η Ουκρανία είχε πρόβλημα διαφθοράς όπως πιθανότατα η Γερμανία έχει πρόβλημα διαφθοράς ή όπως η Ρωσία έχει τεράστιο πρόβλημα διαφθοράς. Μόνο που εξ ορισμού η Ρωσία είναι μια κλεπτοκρατία.
Η διαφορά στην Ουκρανία είναι ότι η αποκάλυψη για το πρόσφατο σκάνδαλο δεν προήλθε από την ΕΕ ή από δημοσιογράφους. Προήλθε από ουκρανούς εισαγγελείς που είναι μέρος του πολιτικού συστήματος. Αρα οι ίδιοι οι Ουκρανοί πολεμούν τη διαφθορά τους, κάτι που δεν μπορείς να πεις ότι συμβαίνει στη Ρωσία.
Χωρίς τη διάθεση για προβλέψεις, τι είδους διατλαντική σχέση πρέπει να περιμένει κανείς από εδώ και πέρα; Δηλαδή, μπορούν να σταθούν οι ΗΠΑ χωρίς την υπόλοιπη Δύση; Είναι η Ευρώπη μόνη της;
Είναι όντως περίπλοκο. Κοιτάξτε, υπάρχουν ακόμα βαθιές, σημαντικές σχέσεις μεταξύ του αμερικανικού στρατού και των ευρωπαϊκών στρατών. Κοινός σχεδιασμός και κοινές ασκήσεις. Το ίδιο ισχύει και για τις υπηρεσίες πληροφοριών.
Σε ορισμένες περιπτώσεις οι αμερικανικές, καναδικές και βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών είναι πλήρως αλληλένδετες. Υπάρχουν επίσης ισχυροί εμπορικοί και προσωπικοί δεσμοί. Δεν μπορούμε να πούμε ότι απλώς χωρίζουμε. Αλλά νομίζω ότι η τωρινή διακυβέρνηση αντιπροσωπεύει μια άποψη στις ΗΠΑ ότι δεν χρειάζονται συμμάχους, ειδικά στην Ευρώπη.
Οι Ευρωπαίοι πρέπει να το πάρουν σοβαρά αυτό και να αρχίσουν να σκέφτονται πώς η ΕΕ μπορεί να αρχίσει να προβάλλει ισχύ στο διεθνές περιβάλλον. Πώς μπορούμε, δηλαδή, να διασφαλίσουμε ότι η Ευρώπη έχει τη δική της τεχνολογία, τις δικές της εταιρείες τεχνολογίας, τις δικές της πλατφόρμες Διαδικτύου, ώστε να μη μας υπαγορεύουν και να μη μας χειραγωγούν ούτε οι Αμερικανοί ούτε οι Ρώσοι.
Και μετά υπάρχει ένας άλλος παίκτης στη γωνία…
Ναι, η Κίνα και κερδίζει χρόνο.
Η μεγαλύτερη, πιο αιματηρή και καταστροφική σύγκρουση στην Ευρώπη μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οδεύει προς άλλο ένα «μαύρο» ορόσημο, με τη συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων από την έναρξη της ρωσικής πλήρους εισβολής στην Ουκρανία, στις 24 Φεβρουαρίου, στο φόντο της διπλωματικής ασάφειας και της «ομίχλης του πολέμου».
Στο παρασκήνιο, η Ουάσιγκτον πιέζει για συμφωνία τερματισμού των εχθροπραξιών έως τον Ιούνιο, με τον αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να επιδιώκει κλείσιμο των εξωτερικών «εκκρεμοτήτων» εν όψει των κρίσιμων ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ. Ο ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι επιβεβαίωσε το χρονοδιάγραμμα αν και ξεκαθάρισε ότι καμία συμφωνία δεν θα γίνει ερήμην του Κιέβου, και δη στο Εδαφικό.
Οι πιέσεις είναι ωστόσο ασφυκτικές. Συγκλίνουσες πληροφορίες των «Financial Times» και του πρακτορείου Reuters αναφέρουν διενέργεια προεδρικών εκλογών και δημοψηφίσματος στην Ουκρανία εντός του Μαΐου για έγκριση της όποιας ειρηνευτικής συμφωνίας με τη Ρωσία. Τα «αγκάθια» παραμένουν. Ακόμα κι εάν υπάρξει κατάπαυση του πυρός για να στηθούν κάλπες, το περίγραμμα του αμερικανικού ειρηνευτικού σχεδίου προβλέπει παραχώρηση του Ντονμπάς -ακόμα και περιοχών που δεν κατέχει σήμερα η Ρωσία – με αντάλλαγμα για το Κίεβο δυτικές μεταπολεμικές εγγυήσεις ασφαλείας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Το δε Κρεμλίνο (που χθες ανακοίνωσε νέο γύρο τριμερών διαπραγματεύσεων στις 17-18/2 στη Γενεύη)απορρίπτει μονομερείς ρυθμίσεις ασφάλειας μεταξύ Κιέβου – Ουάσιγκτον – Βρυξελλών και επιμένει στον αποκλεισμό ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, ενόσω η προοπτική ταχείας ένταξής της στην ΕΕ προσκρούσει στο βέτο της Ουγγαρίας του φιλορώσου εθνικιστή Βίκτορ Ορμπαν. «Υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος» σημείωσε με νόημα ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας Σεργκέι Λαβρόφ, καθώς ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν εμφανίζεται ανοιχτός μεν στις διαπραγματεύσεις, πλην όμως χωρίς να υποχωρεί στο ελάχιστο από τους στρατηγικούς στόχους της Μόσχας.
Στα πεδία των μαχών η εικόνα είναι αμείλικτη. Σε αποστολή στη Νοβομικολάιβκα της Νοτιοανατολικής Ουκρανίας, στην περιφέρεια της Ζαπορίζια, η «Wall Street Journal» περιγράφει ρωσικές δυνάμεις που «σφυροκοπούν τα μετόπισθεν με επιθέσεις drones», κόβοντας γραμμές ανεφοδιασμού των Ουκρανών. Η όλο και πιο αποτελεσματική χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών, επισημαίνει, επιτρέπει στη Μόσχα μια αργόσυρτη προέλαση σε έναν πόλεμο φθοράς, αποδυναμώνοντας τη διαπραγματευτική θέση του Κιέβου.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Το Κίεβο καταγγέλλει ότι η Ρωσία πρακτικά εκμεταλλεύτηκε την ολιγοήμερη εκεχειρία που ζήτησε ο Τραμπ για τις επιθέσεις κατά των ενεργειακών υποδομών της Ουκρανίας – για χάρη των διαπραγματεύσεων και εν μέσω δριμέος χειμώνα – προκειμένου να αναπληρώσει το απόθεμά της σε drones.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Η ρωσική στρατηγική, εξηγεί η «Wall Street Journal», εστιάζει σε πλήγματα μέσης εμβέλειας περίπου 20-80 χιλιομέτρων, με βασικούς στόχους χειριστές drones και τις γραμμές ανεφοδιασμού, πλήττοντας έτσι το «κέντρο βάρους» της ουκρανικής άμυνας. Αντιθέτως, η προσέγγιση του Κιέβου συνεχίζει σε μεγάλο βαθμό να επικεντρώνεται στην πρόκληση μέγιστων απωλειών στο ρωσικό πεζικό, όταν εισέρχεται στη «ζώνη εξόντωσης», περίπου 20 χλμ. από τη γραμμή επαφής.
Ωστόσο οι Ρώσοι «σπάνια επιτίθενται απευθείας σε ουκρανικές δυνάμεις πλέον», παρατηρεί το δημοσίευμα. Τα δε ουκρανικά πλήγματα στα μετόπισθεν κατά των Ρώσων είναι αποσπασματικά. Ενας από τους λόγους είναι η έλλειψη όπλων μεσαίου βεληνεκούς, για τα οποία το Κίεβο εξαρτάται από τη δυτική βοήθεια.
Η Αθηνά Οικονομάκου μίλησε με ειλικρίνεια στην εκπομπή «Χαμογέλα και πάλι», αποκαλύπτοντας λεπτομέρειες για την προσωπική της ζωή και τον επερχόμενο γάμο της με τον μπασκετμπολίστα Μπρούνο Τσερέλα. Η γνωστή ηθοποιός αναφέρθηκε στις εμπειρίες της από παλαιότερες σχέσεις, στη ψυχοθεραπεία που άλλαξε τη ζωή της και στην αγάπη που βιώνει σήμερα, υπογραμμίζοντας τη σημασία της σωστής επιλογής συντρόφου τόσο για την ίδια όσο και για τα παιδιά της.
Αναφερόμενη στη σχέση της με τον Μπρούνο Τσερέλα, η Αθηνά Οικονομάκου τη χαρακτήρισε μοναδική: «Ήταν τόσο πολλά τα θετικά και ήταν τόσο διαφορετικός εξαρχής, στον τρόπο συμπεριφοράς και στον τρόπο που διαχειριζόταν τη συνθήκη της ζωής μου εκείνη την περίοδο, που δεν πίστευα πολλά από αυτά που είναι. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είναι αλήθεια. Πέρασε πολύ μεγάλο διάστημα για να πάρω την απόφαση να πω “εντάξει, ξεκόλλα πια, δεν μπορεί”. Είναι αληθινό, μπορεί και να υπάρχει τελικά “αυτός”, όχι ο πρίγκιπας ακριβώς, αλλά είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, μέσα κι έξω».
Η ηθοποιός παραδέχθηκε πως η σχέση αυτή ήρθε σε μια στιγμή που ήταν έτοιμη να τη δεχθεί: «Ήμουν έτοιμη γι΄αυτήν τη σχέση, και σίγουρα δεν θα μπορούσα να διαχειριστώ μια τέτοια προσωπικότητα και έναν άνθρωπο που ξέρει να αγαπάει με αυτόν τον τόσο ουσιαστικό τρόπο, πριν λίγα χρόνια. Γιατί δεν ήξερα ούτε εγώ να αγαπάω και δεν επέτρεπα και σε κανέναν να με αγαπήσει. Δηλαδή οι άνθρωποι που είχαν έρθει στη ζωή μου και με φρόντιζαν και ήταν τρυφεροί και με πρόσεχαν και μου έκαναν εκπλήξεις και εγώ βαριόμουν. Ήθελα την ταλαιπωρία μου».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Για τα επαγγελματικά της σχέδιαΑναφερόμενη στη δουλειά της, η Αθηνά Οικονομάκου εξήγησε πως δεν σταματά ποτέ: «Δεν κάθομαι ήσυχη καθόλου. Με τρομάζει το ότι δεν έχω κάποιες φορές αίσθηση των αντοχών μου. Που μπορώ να το φτάσω. Αυτό με τρομάζει. Ότι μπορώ να τα καταφέρω και αυτό που μου δίνει δύναμη είναι ότι μου αρέσουν όλα αυτά που κάνω και τα κάνω με τρομερή ευχαρίστηση. Είναι το μόνο που με κρατάει όρθια, διαφορετικά νομίζω θα είχα καταρρεύσει».
Η ίδια πρόσθεσε: «Αλλά ξεπερνάω συνέχεια τα όριά μου. Δεν έχω αίσθηση των δυνάμεών μου. Δεν μπορώ αν δεν τα κάνω όλα όπως τα έχω στο μυαλό μου, δεν σταματάω ποτέ. Βρίσκω έναν τρόπο και τα συνδυάζω όλα. Απλώς βάζω πάρα πολλά πράγματα στο πρόγραμμά μου. Δηλαδή η κάθε μου μέρα είναι αγώνας δρόμου».
Η αυτογνωσία και η αλλαγή μέσα από την ψυχοθεραπείαΗ Αθηνά Οικονομάκου μίλησε ανοιχτά και για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε σε παλαιότερες σχέσεις: «Είχα μάθει σε σχέσεις κακοποιητικές, δεν ήξερα τι θα πει η αληθινή αγάπη». Όπως είπε, η ψυχοθεραπεία την βοήθησε να αποκτήσει αυτογνωσία και να κατανοήσει γιατί υπέφερε και επέτρεπε σε άλλους να την πληγώνουν.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });«Απέκτησα αυτογνωσία από την ψυχοθεραπεία και από την ανάγκη μου να καταλάβω γιατί κάνω κακό στον εαυτό μου και γιατί υποφέρω και γιατί με κακομεταχειρίζομαι και με κακοποιώ και επιτρέπω και στους άλλους να μου το κάνουν. Οπότε έπρεπε να καταλάβω τι πάει λάθος βαθιά μέσα μου. Και όταν το βρήκα και αποφάσισα ότι δεν το θέλω άλλο πια στη ζωή μου και με πολλή δουλειά κατάφερα να το γυρίσω και να με αγαπήσω πρώτα εγώ, άρχισα να επιλέγω και ανθρώπους δίπλα μου που μου δίνουν μόνο φως και μόνο αγάπη και έχουν αλλάξει τα πάντα στη ζωή μου».
Η ηθοποιός αποκάλυψε ότι πλέον δεν επιτρέπει σε κανέναν να την υποτιμά: «Είχα πολύ λάθος πρότυπα. Είχα μάθει σε σχέσεις κακοποιητικές, δεν ήξερα τι θα πει η αληθινή αγάπη… Και αυτό έχει αλλάξει εντελώς πια, νομίζω ότι δεν επιτρέπω σε κανέναν, και σε κανέναν. Και αυτό το έκανα για την κόρη μου και τον γιο μου. Γιατί δεν θέλω κανένα απ’ τα παιδιά μου και κανένα παιδί να ζει αυτές τις συνθήκες. Κανένας δεν το αξίζει. Και αποφάσισα να σπάσω αυτή την αλυσίδα».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); }); Ο φόβος της ευτυχίαςΚλείνοντας, η Αθηνά Οικονομάκου εξομολογήθηκε ότι ακόμη φοβάται μήπως χαθεί η ευτυχία που βιώνει: «Φοβάμαι ότι μπορεί να αλλάξει όλο αυτό που ζω και να χαλάσει η ευτυχία μου. Αλλά πλέον ξέρω να το διαχειρίζομαι. Ξέρω ότι είναι ένα κομμάτι δικό μου, το οποίο είναι μια πληγή, είναι ένα θέμα που έχω, που φοβάμαι να νιώσω ευτυχισμένη. Που φοβάμαι ότι οτιδήποτε μπορεί να συμβεί ξαφνικό και να αλλάξουν όλα. Γιατί έτσι έχω μεγαλώσει, έχοντας συνέχεια τον φόβο και την ανάγκη του ελέγχου».
Ηταν σαν αύριο και ήταν το 2020. Στην Ευρώπη καταγράφηκε ο πρώτος θάνατος από Covid. Ενας κινέζος τουρίστας στο Παρίσι. Ακριβώς ένα μήνα πριν, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποιούσε για σοβαρές πιθανότητες να εξαπλωθεί παγκοσμίως η επιδημία από τη Γιουχάν. Δύο μήνες πριν, ελάχιστοι από εμάς είχαν ασχοληθεί με το περίεργο που συνέβαινε σε εκείνη την πόλη της Κίνας. Ενα μήνα μετά κλεινόμασταν στα σπίτια μας. Αβουλοι και φοβισμένοι, εγκλωβισμένοι σε μια πρωτόγνωρη, σχεδόν εξωπραγματική συνθήκη και αντιμέτωποι με την ανθρώπινη αδυναμία.
Ποιος θυμάται σήμερα τον κορωνοϊό; Ή μάλλον ποιος μιλάει γι’ αυτό που, τότε, νομίζαμε ότι θα αλλάξει όχι μόνο τις ζωές μας αλλά την κοσμοεικόνα μας. Ο εγωκεντρισμός μας, απαραίτητος ίσως για την επιβίωσή μας, μάς κάνει να πιστεύουμε ότι σε εμάς έλαχε να ζήσουμε τα κοσμογονικά και τα ανείπωτα, εμείς θα δούμε ένα νέο «big bang».
Γι’ αυτό πιστεύαμε ότι, λόγω Covid, ο κόσμος θα σκάσει στα χέρια μας – έχοντας, προφανώς, πολύ μεγάλη ιδέα για τα χέρια μας. Ομως ο κόσμος δεν έχει σκάσει, μέχρι τώρα, στα χέρια κανενός. Και ούτε πρόκειται. Ή μάλλον, αν κάποτε συμβεί, δεν θα υπάρχουν πια θεατές σε αυτόν τον πλανήτη.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Αυτό όμως που ακόμη και όταν καμωνόμαστε ότι το ξεχνάμε, οι επιπτώσεις του έχουν γράψει βαθιά μέσα μας, είναι η καραντίνα, ο αποκλεισμός. Η ανατροπή μίας ρουτίνας που όταν τη ζούσαμε μάς φαινόταν κουραστική και, όταν τη στερηθήκαμε έγινε «ειδυλλιακός προορισμός».
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, κάτι ανομολόγητο. Που μπορεί να μην το συνειδητοποιούμε απόλυτα αλλά δουλεύει εσωτερικά και εκδηλώνεται όταν στριμωχτούμε. Είναι η αίσθηση του «άδηλον το μέλλον» που κάνει τις βεβαιότητές μας να τρίζουν.
Διότι τον Ιανουάριο του 2020 κάναμε σχέδια για ταξίδια, για αγορές, για τα επαγγελματικά μας. Τον Φεβρουάριο αρχίσαμε να ανησυχούμε και μετά μπήκαμε όλοι στο pause. Και αν ξανασυμβεί κάτι ανάλογο; Τι δηλαδή; Ενας άλλος θανατηφόρος ιός; Οι νόμοι των πιθανοτήτων και η ανθρώπινη ανάγκη για ασφάλεια το απορρίπτουν.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Τι γίνεται όμως με την τεχνητή νοημοσύνη; Που, βεβαίως, δεν είναι τα πορτρέτα μας που σκαρώνει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ούτε οι απαντήσεις στις εγκυκλοπαιδικές ερωτήσεις που της απευθύνουμε. Οι ειδικοί λένε ότι καλπάζει με τέτοια γεωμετρική πρόοδο που δύσκολα μπορούν να την αντιμετωπίσουν ακόμη και όσοι δουλεύουν γι’ αυτήν. Σαν να έχει, κατά κάποιον τρόπο, αυτονομηθεί, σαν να είναι ανεξέλεγκτη όπως ήταν στην αρχή ο κορωνοϊός. Και τις αλλαγές που θα επιφέρει ούτε οι ίδιοι μπορούν να φαντασθούν.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Και πάλι όμως θεωρώ ότι δεν θα σκάσει ο κόσμος. Το πολύ πολύ να είμαστε η τελευταία γενιά που χρειάζεται να σκεφτεί. Οτι στο πολύ άμεσο μέλλον οι «καλύτεροι» δεν θα είναι αυτοί που έχουν τις περισσότερες γνώσεις ή ικανότητες, το πιο μεγάλο ταλέντο ή το πιο εύστροφο μυαλό, αλλά αυτοί που θα μπορούν να προσαρμοστούν πιο εύκολα.
Ακούγεται φοβερό αλλά αναρωτιέμαι τι έλεγαν οι άνθρωποι όταν ανακαλύφθηκε το τηλέφωνο. Ή ο φωνόγραφος. Ή το ηλεκτρικό.