Feed aggregator

Ο Στέφανος Τσιτσιπάς ρίχνεται στη μάχη του Masters Ρώμης, αντιμετωπίζοντας τον Τόμας Μάχατς σε μια ιδιαίτερα απαιτητική πρεμιέρα.

Η αναμέτρηση είναι προγραμματισμένη για τις 15:30–16:00 και θα μεταδοθεί από το Cosmote Sport 6, ενώ πριν από το δικό τους παιχνίδι θα διεξαχθούν οι αγώνες Ρούζιτς – Αντρέεβα και Μπουρουτσάγκα – Μπελούτσι.

Οι δύο τενίστες έχουν ήδη τεθεί αντιμέτωποι δύο φορές στο παρελθόν, με το μεταξύ τους σκορ να βρίσκεται στο 1-1. Στο φετινό Australian Open, ο Μάχατς είχε επικρατήσει με 3-1 σετ, ενώ ο Τσιτσιπάς είχε πάρει τη νίκη το 2023 στη Βιέννη.

Ο νικητής της αναμέτρησης θα αντιμετωπίσει στη συνέχεια τον Ντανίλ Μεντβέντεφ, Νο.7 του ταμπλό.

Ο Τεντ Τέρνερ, ο πρωτοπόρος των μέσων ενημέρωσης και ιδρυτής του CNN, απεβίωσε την Τετάρτη σε ηλικία 87 ετών, σύμφωνα με ανακοίνωση της Turner Enterprises.

Ο επιχειρηματίας από την Ατλάντα, γεννημένος στο Οχάιο και γνωστός με το προσωνύμιο «Το Στόμα του Νότου» λόγω του εκρηκτικού και ευθύ χαρακτήρα του, δημιούργησε μια πραγματική αυτοκρατορία στα μέσα ενημέρωσης. Στις δραστηριότητές του περιλαμβάνονταν ο πρώτος «σούπερ σταθμός» της καλωδιακής τηλεόρασης, δημοφιλή τηλεοπτικά κανάλια ταινιών και κινουμένων σχεδίων, καθώς και επαγγελματικές αθλητικές ομάδες, όπως οι Atlanta Braves.

Ted Turner, the billionaire media entrepreneur and philanthropist who launched the 24-hour cable TV news revolution when he founded CNN in 1980, has died. He was 87. https://t.co/CboJPpPBiC pic.twitter.com/DOKk9QM120

— CNN (@CNN) May 6, 2026

Ο Τέρνερ υπήρξε διεθνώς αναγνωρισμένος ιστιοπλόος, φιλάνθρωπος –ιδρυτής του Ιδρύματος των Ηνωμένων Εθνών, ακτιβιστής για την παγκόσμια κατάργηση των πυρηνικών όπλων και ένθερμος περιβαλλοντολόγος. Ως ένας από τους μεγαλύτερους γαιοκτήμονες στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνέβαλε καθοριστικά στην επανεισαγωγή του βίσωνα στην αμερικανική Δύση. Παράλληλα, δημιούργησε τη σειρά κινουμένων σχεδίων «Captain Planet» για την ευαισθητοποίηση των παιδιών σχετικά με το περιβάλλον.

Ήταν όμως το τολμηρό του όραμα για τη μετάδοση ειδήσεων από όλο τον κόσμο σε πραγματικό χρόνο που τον καθιέρωσε διεθνώς. Το 1991, το περιοδικό Time τον ανακήρυξε «Άνθρωπο της Χρονιάς», επισημαίνοντας ότι «επηρέασε τη δυναμική των γεγονότων και μετέτρεψε τους τηλεθεατές σε 150 χώρες σε άμεσους μάρτυρες της ιστορίας».

Ted Turner, the founder of CNN, has died at the age of 87, the network announced https://t.co/Ett0uV7Wko pic.twitter.com/5LAgt5teXg

— Reuters (@Reuters) May 6, 2026

Αν και αργότερα πούλησε τα δίκτυά του στην Time Warner και αποσύρθηκε από την ενεργό επιχειρηματική δράση, παρέμεινε υπερήφανος για το CNN, το οποίο χαρακτήριζε ως «το μεγαλύτερο επίτευγμα» της ζωής του.

Λίγο πριν από τα 80ά του γενέθλια, το 2018, ο Τέρνερ αποκάλυψε ότι πάσχει από άνοια με σωμάτια Lewy, μια προοδευτική εγκεφαλική διαταραχή. Στις αρχές του 2025, νοσηλεύτηκε με ήπια μορφή πνευμονίας και στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε κέντρο αποκατάστασης για την ανάρρωσή του.

Η άνοια με σωμάτια Lewy (Dementia with Lewy Bodies – DLB) αποτελεί μία από τις συχνότερες μορφές άνοιας παγκοσμίως και χαρακτηρίζεται από πολυδιάστατη κλινική εικόνα. Πρόκειται για διαταραχή που προκαλεί προοδευτική επιδείνωση της λειτουργικότητας του ασθενούς, επηρεάζοντας όχι μόνο τη νοητική ικανότητα αλλά και ένα ευρύ φάσμα σωματικών και συμπεριφορικών λειτουργιών.

Σε αντίθεση με άλλες μορφές άνοιας, η DLB δεν περιορίζεται στη γνωστική έκπτωση. Επηρεάζει πολλαπλά συστήματα του οργανισμού, γεγονός που καθιστά τη διάγνωση και τη διαχείρισή της ιδιαίτερα απαιτητική για τους ειδικούς.

Η DLB παρουσιάζει στενή παθολογική και κλινική συγγένεια με τη νόσο Πάρκινσον (Parkinson’s Disease). Σύμφωνα με τα στοιχεία, περίπου το 30% των ασθενών που πάσχουν από Πάρκινσον θα αναπτύξουν τελικά μορφή άνοιας γνωστή ως Parkinson’s Disease Dementia.

Η κοινή βάση των δύο παθήσεων εντοπίζεται στα λεγόμενα σωμάτια Lewy  μικροσκοπικές συγκεντρώσεις πρωτεϊνών που ανιχνεύονται στον εγκέφαλο των ασθενών και στις δύο περιπτώσεις. Η κύρια διαφοροποίηση μεταξύ τους αφορά συνήθως τη χρονική σειρά εμφάνισης των κινητικών και των νοητικών συμπτωμάτων.

Στην καρδιά της Αθήνας, το 14ο Δημοτικό Σχολείο στέκει ως ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα δείγματα του ελληνικού μοντερνισμού, φέροντας την υπογραφή του κορυφαίου αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη.

Το κτίριο που σχεδιάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’30, δεν αποτελεί απλώς έναν ακόμη χώρο εκπαίδευσης στο κέντρο της πόλης, αλλά ένα διεθνές σημείο αναφοράς λόγω της αρχιτεκτονικής του. Παρά την αδιαμφισβήτητη ιστορική του αξία, το σχολικό συγκρότημα βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπο με τη φθορά του χρόνου, παραμένοντας «εγκλωβισμένο» ανάμεσα στην αίγλη του παρελθόντος και την σημερινή έλλειψη μιας ολοκληρωμένης παρέμβασης συντήρησης.

Η σημερινή πραγματικότητα για τη σχολική κοινότητα που βρίσκεται στους πρόποδες του Λυκαβηττού απέχει δραματικά από την αρχιτεκτονική θεωρία, καθώς οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί καλούνται να λειτουργήσουν σε ένα περιβάλλον που, όπως λένε, εγκυμονεί κινδύνους.

Η χρόνια εγκατάλειψη έχει οδηγήσει σε σοβαρά δομικά προβλήματα, με τη διάβρωση των υλικών, τις εκτεταμένες εισροές υγρασίας και την κακή κατάσταση των υποδομών να συνθέτουν μια εικόνα παρακμής. Τα επαναλαμβανόμενα περιστατικά που θέτουν σε δοκιμασία την ασφάλεια των παιδιών υπογραμμίζουν την επιτακτική ανάγκη για άμεση αποκατάσταση, ώστε αυτό το σχολείο-μνημείο να παύσει να αποτελεί ένα «ζωντανό» πρόβλημα και να ανακτήσει τον ρόλο του ως ένας ασφαλής και πρότυπος χώρος μάθησης.

«Είναι κρίμα από τον Θεό αυτό που συμβαίνει. Πρόκειται για μία χρόνια κατάσταση, η οποία, εν τέλει, δεν γνωρίζω εάν θα λυθεί και ποτέ. Φαίνεται πως είναι ευχή και κατάρα να είναι ένα σχολείο, αρχιτεκτονικό μνημείο, καθώς υποτίθεται πως θα έπρεπε να το προστατεύουμε και να το φροντίζουμε περισσότερο, και είναι παράδοξο που το έχουν αφήσει στην τύχη του» επισημαίνει στο tanea.gr η κα Δάφνη Σινάνη, πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 14ου Δημοτικού Σχολείου και Νηπιαγωγείου Αθηνών – Δημήτρης Πικιώνης, προσθέτοντας πως «η χρόνια εγκατάλειψη και η έλλειψη συντήρησης, εν αναμονή της ολικής αποκατάστασης, πλέον έχουν φτάσει σε επίπεδο που δεν αντιμετωπίζονται με μπαλώματα. Υπάρχει όντως κίνδυνος και όντως μας ανησυχεί».

Πρόκειται για ένα κτιριακό συγκρότημα που έχει χαρακτηριστεί από το Υπουργείο Πολιτισμού ως «Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο». «Είναι ένα μεγάλο σχολείο, και μαζί με το νηπιαγωγείο, φιλοξενούνται 250 παιδιά. Είναι ένας πολύ “ζωντανός” χώρος, καθώς πραγματοποιούνται εκδηλώσεις, δραστηριότητες, ενώ το επισκέπτονται και παλιοί μαθητές. Είναι ένα σχολείο που σε “σημαδεύει”, και θα μπορούσε να είναι ένα πραγματικό διαμάντι» τονίζει η κα Σινάνη.

Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Η αποκατάσταση του κτιρίου, είναι στο τραπέζι των συζητήσεων εδώ και περίπου 10 χρόνια, σύμφωνα με την κα Σινάνη. Σύμφωνα με την τελευταία επιστολή που απέστειλε ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων, προς τον Δήμο Αθηναίων, στο υπουργείο Παιδείας, υπουργείο Πολιτισμού κ.α., μόλις χθες, αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Το σχολείο λειτουργεί καθημερινά υπό συνθήκες επικινδυνότητας που πλέον δεν μπορούν να θεωρηθούν ούτε “μεμονωμένα περιστατικά” ούτε “τεχνικές δυσκολίες”.

Πρόκειται για μια διαρκή και απολύτως τεκμηριωμένη κατάσταση εγκατάλειψης, για την οποία ο Δήμος Αθηναίων έχει πλήρη γνώση εδώ και χρόνια».

Όπως επισημαίνεται στην σχετική επιστολή, στις 13 Μαρτίου σημειώθηκε πτώση σιδερένιου παράθυρου με τζάμι, εν ώρα μαθήματος. Το περιστατικό δηλώθηκε στον δήμο Αθηναίων, καταχωρήθηκε σχετικό αίτημα στην πλατφόρμα του δήμου και πραγματοποιήθηκε επισκευή από συνεργείο που απέστειλαν οι τεχνικές υπηρεσίες. «Ωστόσο, το ίδιο ακριβώς παράθυρο κατέρρευσε εκ νέου κατά το διάστημα 01/05-/03/05. Αυτή τη φορά δεν υπήρχαν παιδιά στην αίθουσα, μόνο επειδή το σχολείο ήταν κλειστό λόγω αργίας. Για άλλη μία φορά, το ότι δεν υπήρξε τραυματισμός οφείλεται αποκλειστικά σε συγκυριακούς λόγους».

Το μεγάλο «παράπονο» του Συλλόγου Γονέων καθώς και του διευθυντή του σχολείου, όπως αναφέρει η κα Σινάνη, είναι πως μέχρι και σήμερα δεν έχουν λάβει κάποια έγγραφη απάντηση, καμία τεχνική έκθεση, και καμία ενημέρωση για τις ενέργειες στις οποίες προτίθεται να προχωρήσει ο δήμος Αθηναίων. «Αντιθέτως, συνεχίζουμε να βλέπουμε σοβάδες να πέφτουν, παράθυρα να καταρρέουν, υγρασίες να επεκτείνονται και πρόχειρες “επισκευές” να αποτυγχάνουν μέσα σε λίγες εβδομάδες».

Αυτό που τονίζει η Σινάνη, είναι ότι τα αποσπασματικά «πυροσβεστικά» μέτρα πλέον δεν επαρκούν. «Αυτή η κατάσταση αφορά όλες τις δημοτικές αρχές που έχουν περάσει τα τελευταία 10 χρόνια. Σήμερα, είμαστε στο τίποτα και περιμένουμε. Πρόκειται για ένα σχολείο που ανά διαστήματα προσέρχονται φοιτητές από την Γερμανία, που συμμετέχουν σε προγράμματα Erasmus, και έρχονται για να το δουν. Αυτό που αντικρίζουν όμως είναι ένα ερείπιο. Η συντήρηση σε αυτό το κτίριο δεν μπορεί να γίνει με τους ίδιους όρους, με κάποιο που χτίστηκε πριν 20 χρόνια. Έχει τελείως διαφορετικές ανάγκες. Απαιτείται μία μελετημένη προσέγγιση. Για παράδειγμα, έφτιαξαν την μόνωση το καλοκαίρι, και με τις πρώτες ισχυρές βροχοπτώσεις τον χειμώνα, πλημμύρισαν 3 αίθουσες, από την μονωμένη οροφή. Άρα προφανώς κάτι δεν πάει καλά».

Ερωτηθείσα για το ποια είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα, αυτή τη στιγμή στο σχολείο, η κα Σινάνη επεσήμανε πως «μεγάλη πληγή και μεγάλο άγχος μας είναι τα κουφώματα, το γεγονός ότι πέφτουν. Έχουμε πολύ μεγάλα παράθυρα με σιδερένια κουφώματα, εκείνης της εποχής. Σε περίπτωση που πέσουν πάνω σε ένα παιδί, σίγουρα θα πεθάνει. Η κόρη μου για παράδειγμα, επέστρεψε στο σπίτι με σκίσιμο στο χέρι, απλώς ακουμπώντας την τζαμαρία της τάξης, λογικά λόγω των διαβρωμένων κουφωμάτων, ενώ την ίδια στιγμή δεν έχουμε κλιματισμό. Επίσης, υπάρχει μεγάλο ζήτημα όσον αφορά την υγρασία, το οποίο πιθανώς εξηγείται από τις πρόχειρες παρεμβάσεις. Την ίδια στιγμή, τα προαύλια είναι σε άθλια κατάσταση με λακκούβες, πέτρες και κομμένα δέντρα, ενώ σίγουρα στο νηπιαγωγείο δεν πληρούνται οι προδιαγραφές».

«Δεν θα έπρεπε να είναι κανονικό, το γεγονός ότι με την παραμικρή πτώση, το παιδάκι θα φύγει με ράμματα. Ωστόσο, οι μαθητές ουσιαστικά έχουν μάθει ότι αυτό είναι το σχολείο τους. Επαναλαμβάνω, πως είναι πολύ παράλογο αυτό που συμβαίνει καθώς πρόκειται για

προστατευμένο αρχιτεκτονικό μνημείο σε μία περιοχή που είναι υπό άνθηση ο τουρισμός, και το αφήνουν να καταρρέει. Πλέον όντως, ανησυχούμε, καθώς αντί να το προστατεύουν, το αφήνουν να ρημάζει».

Στην τελευταία επιστολή του Συλλόγου Γονέων, καταγράφονται αναλυτικά τα περιστατικά που έχουν σημειωθεί τα τελευταία χρόνια:«➔ 2015 – Πτώση μεγάλου τμήματος σοβά από οροφή αίθουσας, με αποτέλεσμα τραυματισμό μαθήτριας.

2019 – Πτώση σιδερένιου κουφώματος με τζάμι εν ώρα διδασκαλίας, παρουσία μαθητών. Η αποφυγή τραυματισμού οφείλεται αποκλειστικά σε τύχη.

Την ίδια χρονιά σημειώθηκε πτώση σοβάδων από οροφή τουαλέτας μαθητών, ευτυχώς κατά τη διάρκεια των διακοπών του Πάσχα, πάλι κατά τύχη.

2020 – έως σήμερα, επαναλαμβανόμενα περιστατικά:

● Πτώση τμημάτων από γείσα,

● Έντονη υγρασία, μούχλα και φθορές στους τοίχους των αιθουσών διδασκαλίας,

● Πλημμυρικά φαινόμενα και προβλήματα αποχέτευσης,

● Φθορές σε προαύλια, σκαλοπάτια και κιγκλιδώματα,

● Πτώσεις δέντρων στον σχολικό χώρο,

● Τραυματισμοί παιδιών στο προαύλιο λόγω ακατάλληλου εδάφους,

● Βανδαλισμοί, εκτός ωραρίου λειτουργίας του σχολείου, που επιδεινώνουν την επικινδυνότητα.

➔ Την τρέχουσα σχολική χρονιά:

● Το Δεκέμβριο του 2025 αίθουσα διδασκαλίας κρίθηκε ακατάλληλη για ένα μήνα λόγω εκτεταμένης υγρασίας και μούχλας στην οροφή της.

● Το Φεβρουάριο του 2026 είχαμε πτώση σοβάδων τοίχου αίθουσας διδασκαλίας λόγω υγρασίας».

Παράλληλα επισημαίνεται πως από το 2019 έως σήμερα, έχουν πραγματοποιηθεί τόσο από την Διεύθυνση του σχολείου και τον Σύλλογο Διδασκόντων, αλλά και τον Σύλλογο Γονέων, επαναλαμβανόμενες έγγραφες αναφορές και αιτήματα για επισκευές προς τον δήμο Αθηναίων, και τις αρμόδιες υπηρεσίες, αλλά και προς το υπουργείο Παιδείας. «Η πάγια απάντηση που λαμβάνουμε είναι ότι “επίκειται συνολική αποκατάσταση”, χωρίς όμως να δίνονται σαφή χρονοδιαγράμματα ή να λαμβάνονται ουσιαστικά ενδιάμεσα μέτρα προστασίας».

Στην ίδια επιστολή, επισημαίνεται πως τον Μάρτιο του 2018 το σχολείο συμπεριλαμβάνεται στο επενδυτικό δάνειο των 55 εκ. ευρώ της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων για την αστική ανάπτυξη της Αθήνας. Με απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου αποκτά ένα προϋπολογισμό 2.500.000 ευρώ.

«Η μελέτη παγώνει και ξαναρχίζει αρκετές φορές μέχρι που ο Δήμος Αθηναίων υποβάλει στην Διεύθυνση Προστασίας και Αναστήλωσης Νεώτερων και Σύγχρονων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού την μελέτη “Αποκατάσταση 14ου Δημοτικού σχολείου & Νηπιαγωγείου Αθηνών, “ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΙΚΙΩΝΗΣ”, Αρχιτεκτονική διαρρύθμιση, Στατική ενίσχυση και Ενεργειακή Αναβάθμιση”.

Η ανωτέρω μελέτη εγκρίθηκε από το υπουργείο το 2021, προκειμένου να ενταχθεί σε χρηματοδοτικό πρόγραμμα και να υλοποιηθούν οι εργασίες αποκατάστασης και ενεργειακής αναβάθμισης του μνημείου που αυτή περιλάμβανε.

Το έργο «Ανακαίνιση Διατηρητέου Κτιρίου επί της οδού Σίνα 70 (14ο Δημοτικό Αθηνών)» εμφανίζεται στα εγκεκριμένα Τεχνικά Προγράμματα του Δήμου Αθηναίων, με προϋπολογισμό 2.500.000 ευρώ, κάθε χρόνο, από το 2019 έως και το 2025. Παρόλα αυτά, μέχρι σήμερα δεν έχουν υλοποιηθεί οι απαιτούμενες τροποποιήσεις στην αρχική μελέτη, ούτε υπάρχει επίσημο και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα υλοποίησης. Το αποτέλεσμα είναι ένα εγκεκριμένο έργο να παραμένει ανενεργό επί σειρά ετών, ενώ η κατάσταση του σχολείου επιδεινώνεται» αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στην επιστολή

Στην περίοδο της πανδημίας το ζήτημα της φροντίδας απέκτησε μια ξεχωριστή βαρύτητα. Αυτό είχε να κάνει όχι μόνο με την ανάγκη αυξημένης φροντίδας των ασθενών, ιδίως όσων ανήκαν στις ευάλωτες ομάδες, αλλά και την οδυνηρή διαπίστωση για το πόσο εκτεταμένο ήταν τα τμήμα του πληθυσμού, ακόμη και στις αναπτυγμένες χώρες, που δεν ελάμβαναν τη φροντίδα που τους αναλογούσε. Επιπλέον, η απειλή της νόσησης έθετε σε κίνδυνο όσους θα προσέφεραν τη φροντίδα αυτή, αλλά και αναδείκνυε την αξία των ανθρώπων που έχουν ως επάγγελμα και ευθύνη την παροχή φροντίδας.

Ούτως ή άλλως το γιατί φροντίζουμε άλλους ανθρώπους, δηλαδή το γιατί νοιαζόμαστε για άλλους ανθρώπους, είναι μια από τις κατεξοχήν ανθρώπινες ιδιότητες. Υπερβαίνει την απλή αλληλεγγύη του είδους, ή την άμυνα του στενού οικογενειακού δεσμού, καθώς ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια της όποιας «εργαλειακής» ή «συναλλακτικής» εκτίμησης και μοιάζει πολύ περισσότερο σαν μια δυναμική υπέρβασης του όποιου εγωισμού μας. Αλλωστε, το «νοιάζομαι», παρότι το χρησιμοποιούμε για ένα διευρυμένο φάσμα πραγμάτων και υποθέσεων, αναφέρεται σε κάτι πάνω από ένα απλό «μου αρέσει», ή «με αφορά», ή ακόμη και «με ενδιαφέρει». Και είναι ακριβώς τα ερωτήματα σε σχέση με τη φροντίδα από φιλοσοφική σκοπιά που απασχολούν τον Todd May στο βιβλίο του «Φροντίδα. Στοχασμοί για το ποιοι είμαστε» που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Oposito σε μετάφραση του Ανδρέα Βατσινά.

Αφετηρία του Μέι είναι ότι όταν νοιαζόμαστε για κάτι, αυτό αποτυπώνει έναν ιδιαίτερο δεσμό με αυτό, κάτι που καταδεικνύεται από το γεγονός ότι «κάθε φορά που το αντικείμενο που μας ενδιαφέρει απειλείται, το αίσθημα απώλειας που βιώνουμε απειλεί την ίδια μας την ύπαρξη· είναι λες και χάνουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας». Αυτό οδηγεί σε μια κριτική εξέταση των συναισθημάτων που εμπλέκονται σε αυτό που ονομάζουμε φροντίδα ή νοιάξιμο και τη διαπίστωση ότι έχουμε να κάνουμε με ένα πολύπλοκο δευτερογενές συναίσθημα. Ομως, δεν είναι μόνο αυτό, όπως επισημαίνει ο Μέι το ενδιαφέρον και η φροντίδα «είναι λοιπόν σημαντικά επειδή προσδιορίζουν την ταυτότητά μας, μας κάνουν να αφοσιωνόμαστε, φανερώνουν ποιοι είμαστε και μας στρέφουν προς τον κόσμο με σταθερούς και συνεχείς τρόπους».

Κατά τον Μέι η φροντίδα αποτελεί μια πρόκληση για την παραδοσιακή ηθική θεωρία. Και αυτό γιατί η ηθική της φροντίδας δεν αναφέρεται σε μια κλασική αντίληψη ηθικών αρχών, αλλά περισσότερο παραπέμπει σε σχέσεις, κάτι που κατεξοχήν ανέδειξε η φεμινιστική θεωρία, απαντώντας στην υποτίμηση της ηθικής σπουδαιότητας του συναισθήματος και της φροντίδας, προς όφελος του ορθολογισμού και της αφαιρετικής σκέψης, ενώ επιπλέον μας δείχνει ότι υπάρχουν μορφές ηθικότητας όπου η αμεροληψία δεν είναι το παν. Και αυτό γιατί δεν ξεδιπλώνεται σε ένα πεδίο αποκομμένο από τις πραγματικές συνθήκες ζωής των ανθρώπων. Αντιθέτως, «θέτει ερωτήματα για τους συναισθηματικούς δεσμούς που φτιάχνουμε με τους άλλους γύρω μας: πώς μπορούμε να τους κατανοήσουμε και να τους χρησιμοποιήσουμε προκειμένου να αναπτυχθούμε ηθικά με πιο ουσιαστικούς τρόπους».

Ακόμη η πρόσφατη στροφή προς μια νεοαριστοτελική ηθική της αρετής και του ενάρετου βίου, δεν επαρκεί για την κατανόηση ιδιαίτερου χαρακτήρα μιας ηθικής της φροντίδας, ακόμη και εάν π.χ. στην αριστοτελική έννοια της αληθινής φιλίας μπορούμε να βρούμε αναλογίες με την ηθική της φροντίδας. Αντίστοιχα, δεν είναι εύκολο να συμφιλιωθεί η ηθική της φροντίδας ούτε με μια συνεπειοκρατική ούτε με μια δεοντολογική θεώρηση της ηθικής. Αλλωστε, σε αντίθεση με την προτεραιότητα που δίνει η κλασική φιλελεύθερη θεωρία στην ικανότητα να είμαστε ανεξάρτητοι, εδώ έχουμε να κάνουμε με πολύ πιο σύνθετες, πολύμορφες και διαδραστικές διαδικασίες που θέτουν την επιπλέον πρόκληση πώς θα αποφύγουμε η όποια ανισότητα μπορεί να υπάρχει αντικειμενικά στη σχέση φροντίδας να μετατρέπεται και σε εκμετάλλευση ή κυριαρχία.

Ο Μέι εντοπίζει τον τρόπο που μπορεί η ηθική της φροντίδας, ιδίως στην εμπνευσμένη από τον φεμινισμό εκδοχή της, να έχει μια καλοδεχούμενη πολιτική διάσταση, παρότι φαινομενικά έχει να κάνει με το ενδιαφέρον για συγκεκριμένους ανθρώπους και όχι για το γενικό πολιτικό σώμα. Εκεί είναι που η συνειδητοποίηση του τρόπου που εξαρτιόμαστε από άλλους αποκτά ξεχωριστή σημασία: «Η συνειδητοποίηση ότι είμαστε αλληλοεξαρτώμενοι παρά ανεξάρτητοι, μας επιτρέπει να αντιληφθούμε πόσο σημαντική είναι η μεταξύ μας αλληλεξάρτηση και αλληλοϋποστήριξη για να δημιουργήσουμε και να κάνουμε πράξη τα οράματά μας για τον κόσμο».

Ομως, η έννοια της φροντίδας δεν περιορίζεται απλώς στη φροντίδα για άλλους ανθρώπους. Γι’ αυτό και ο Μέι εξετάζει με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τον τρόπο που νοιαζόμαστε για τα κατοικίδια ζώα ή για τα οικοσυστήματα. Στέκεται όμως και στα ηθικά ερωτήματα που δημιουργεί η έννοια της φροντίδας για τον εαυτό μας. Ως προς αυτά, εκτιμά ότι ίσως τη διέξοδο τη δίνει όλη η έρευνα του Μισέλ Φουκώ, στα τελευταία χρόνια της ζωής του, γύρω από την έννοια της επιμέλειας εαυτού, όπως αυτή διατυπώνεται στην ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα: «Η ελευθερία που μάλλον προσπαθούν να μας προσφέρουν τα γραπτά του – μια ελευθερία που δεν είναι τόσο μια εκδοχή αρχαιοελληνικής αυτοκυριαρχίας, αλλά μάλλον μια χειραφέτηση από συγκεκριμένους κοινωνικούς καταναγκασμούς – θα μας βοηθήσει να αναρωτηθούμε εκ νέου ποιοι θα θέλαμε να είμαστε και ποια μορφή θα θέλαμε να πάρουν οι ζωές μας». Για τον Μέι αυτή «θα μπορούσε να είναι μια μορφή αυτοφροντίδας που θα άξιζε όντως να έχει κανείς». Πάνω από όλα η φροντίδα είναι συνδεδεμένη με την ίδια μας την πολλαπλή ευαλωτότητα. Το να νοιάζεται κανείς και να είναι ευάλωτος είναι αλληλένδετα. Νοιαζόμαστε για αυτά που είναι ευάλωτα και θέλουμε φροντίδα όταν νιώθουμε ευάλωτες και ευάλωτοι. Κοντολογίς επιζητούμε την αλληλεγγύη.

Νέο πρόβλημα αντιμετωπίζει ο Πανσερραϊκός, καθώς η FIFA επέβαλε απαγόρευση μεταγραφών στον σύλλογο για τις τρεις προσεχείς μεταγραφικές περιόδους.

Η ομάδα των Σερρών δίνει μάχη για την παραμονή της στη Super League, ωστόσο το νέο ban δημιουργεί επιπλέον δυσκολίες στον αγωνιστικό και οργανωτικό σχεδιασμό της.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Πανσερραϊκός βρίσκεται αντιμέτωπος με αντίστοιχες κυρώσεις, καθώς στο πρόσφατο παρελθόν είχαν υπάρξει ανάλογα ζητήματα με οφειλές σε ποδοσφαιριστές, τα οποία είχαν προσωρινά τακτοποιηθεί.

Η νέα απόφαση της FIFA αφορά οικονομικές εκκρεμότητες και, όπως αναμένεται, η ΠΑΕ θα επιχειρήσει να διευθετήσει την υπόθεση ώστε να αρθεί το συντομότερο δυνατό η ποινή.

To Volkswagen R γιορτάζει 25 χρόνια παρουσίας για αυτό το σκοπό και η φίρμα εξελίσσει, σε συνεργασία με τη Max Kruse Racing, ένα τετρακίνητο Golf R ειδικά σχεδιασμένο για αγωνιστική χρήση.

Το Golf R 24H show car προσφέρει ήδη μια πρώτη εικόνα του μελλοντικού αγωνιστικού αυτοκινήτου, σηματοδοτώντας την επιστροφή του Volkswagen R στις ρίζες του.

Από την παρουσίαση του πρώτου Golf R32 το 2002, το Volkswagen R εκφράζει την πιο σπορ και ισχυρή πλευρά της Volkswagen. Η στενή σχέση με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό και η φιλοσοφία του racing αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο της ταυτότητάς του.

«Το 24h Nürburgring είναι για εμάς η πιο απαιτητική δοκιμασία σε πραγματικές συνθήκες ανταγωνισμού. Είναι παράλληλα η πίστα δοκιμών και εξέλιξής μας, ενώ στον συγκεκριμένο αγώνα συναντάμε ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο πάθος για την απόδοση. Γι’ αυτό και το project ταιριάζει απόλυτα στο Volkswagen R», αναφέρει ο Reinhold Ivenz, Head of Volkswagen R.

Η κα Μπακογιάννη αναφέρθηκε και στον επικείμενο γάμο του ανιψιού της, με την Ελληνίδα τενίστρια και επιβεβαίωσε ότι ο θα γίνει την επόμενη χρονιά στα Χανιά.

«Και βέβαια έχομε ευχάριστα στην οικογένεια με τον γάμο του ανιψιού μου, Κωνσταντίνου με τη Μαρία Σάκκαρη. Πρώτα ο Θεός θα γίνει του χρόνου. Μου είπαν ότι θα γίνει του χρόνου στα Χανιά.

Εμείς όλους μας τους γάμους τους έχουμε κάνει στα Χανιά. Είναι πολύ ωραίο ζευγάρι. Και ο δικός μου δεύτερος γάμος έγινε στα Χανιά.

Στον δεύτερο γάμο είσαι πιο μεγάλος, δεν αποφασίζει η μαμά σου, αποφασίζεις μόνος σου. Έχει μεγάλη διαφορά αυτό. Περάσαμε καλά. Καλέσαμε μόνο ανθρώπους που αγαπούσαμε, χωρίς καμία κοινωνική υποχρέωση, και ήταν πολύ ωραία» είπε η Ντόρα Μπακογιάννη.

Η μεγάλη σε έκταση ήττα από την Αυστραλία αποδείχθηκε καθοριστική στην προσπάθεια της εθνικής γυναικών να προκριθεί στην τελική φάση του World Cup και τo Super Final 8, που θα φιλοξενηθεί στο Σίδνεϊ από τις 22 μέχρι τις 26 Ιουλίου.

Η Ουγγαρία επικράτησε της Αυστραλίας με 9-7, στο παιχνίδι που άνοιξε την τελευταία αγωνιστική του ομίλου για τις θέσεις 5-8 στην 1η Κατηγορία στο Ρότερνταμ και πήρε το τελευταίο εισιτήριο για την τελική φάση, αφήνοντας εκτός συνέχειας την εθνική ομάδα.

Ο Θέμος Σκανδάμης κυκλοφορεί στην Αθήνα εδώ και είκοσι χρόνια με μια δική του, ιδιότυπη ατζέντα. Δεν τον κατατάσσεις εύκολα  από τη μία έχεις τον λυρισμό και από την άλλη μια «στιχουργική αλητεία» που δεν ζητάει συγγνώμη. Με αφορμή το ραντεβού στο Space Baby αυτό το Σάββατο 9 Μαΐου για το τελευταίο live της σεζόν, μιλήσαμε μαζί του για τον τελευταίο του δίσκο, τη «Χρυσάνθη», και για όλα αυτά τα παράδοξα που συνθέτουν τον κόσμο του.

 Ο Θέμος Σκανδάμης εξηγεί γιατί το χιούμορ είναι απαραίτητο στα πιο σκοτεινά σημεία και πώς η τεμπελιά μπορεί να γίνει το πιο δημιουργικό εργαλείο σε έναν κόσμο που τρέχει να προλάβει την αποδοτικότητα.

Τον ρωτάω πώς καταφέρνει ένας δίσκος που ο ίδιος χαρακτηρίζει «απελπισμένο» να λειτουργεί τελικά ερωτικά για το κοινό και η απάντησή του είναι αφοπλιστική: «Μέσα απ τη μουσική! Δεν έχουν δοθεί στον άνθρωπο και πολλά άλλα κόλπα. Η μουσική, το τραγούδι, ο χορός, το θέατρο είναι αυτά που μας επιτρέπουν να μεταμορφώσουμε την απελπισία σε έρωτα, να δώσουμε σχήμα στο άσχημο και τελικά όχι μόνο να το εντάξουμε και να το αντέξουμε αλλά και να το γιορτάσουμε».

Τελικά η «Χρυσάνθη» έτσι όπως  και στο αν το όνομα κρύβει κάποια προσωποποίηση της ελπίδας, όμως εκείνος προτιμά την κυριολεξία: «Αν ήταν το δεύτερο θα την έλεγα ελπίδα και όχι Χρυσάνθη. Η «Χρυσάνθη» είναι ένα τραγούδι. Το αν είναι πραγματικό πρόσωπο δεν θα το μάθουμε ποτέ. Είναι ένα ακόμα πορτραίτο που επιτρέπει στον καθένα να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Πάντως αποτελεί μία ζωντανή οντότητα, αντιφατική και παράξενη όπως όλες μας, και σε καμία περίπτωση την προσωποποίηση κάποιας αξίας ή ιδέας».

Σχετικά με τον ηλεκτρικό ήχο και τη στιχουργική του ταυτότητα, τονίζει πως η ισορροπία είναι καθαρά ζήτημα ενστίκτου: «Ο κάθε στίχος και ο κάθε ήχος έχουν τις δικές τους ισορροπίες που τις αναζητώ κυρίως ψάχνοντας να βρω τι με ευχαριστεί εμένα. Αλλά δικός μου είναι και ο ηλεκτρικός ήχος. Έχει προκύψει από ανάγκη και ψάξιμο, και δεν είναι κάτι “φορεμένο”. Οπότε γεννιέται μαζί με τη στιχουργική μου και συνεργάζεται μαζί της».

Με δύο δεκαετίες πορείας,  σε τι βάθος βρίσκεται σήμερα το δικό του «μακροβούτι» στη μουσική; «Στα ρηχά είμαι αν μιλάμε για το βάθος της μουσικής που είναι άπειρο όσο κι ο κόσμος. Ωστόσο σκάψε – κολύμπα όλο και κάτι βρίσκω και ανασύρω. Λεπτότερα ίσως αισθήματα, περισσότερη ευγένεια, και συμπόνια, κάποια ελευθερία. Ελπίζω να κρατήσει η ανάσα μου αρκετά ακόμη».

Του ζητάω να μου εξηγήσει το  «Μεταλακανικό Πρωτοπάνκ» και πώς συνδυάζεται η βλασφημία με την προσευχή, όρους που χρησιμοποιεί για να επικοινωνήσει το λάιβ του: «Ποτέ δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω αυτά τα δύο. Δεν μπορώ να αντιληφθώ την ύπαρξη χωρίς το στοιχείο του αυτοσαρκασμού. Νομίζω ότι όλοι έχουμε λίγο πολύ μια τέτοια αίσθηση για τη ζωή, απλώς μετά σαν να μας υποχρεώνουν να τα ξεχωρίσουμε: από δω η κωμωδία, από εδώ το δράμα. Δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό. Και νομίζω ότι και οι ακροατές μου το εκτιμούν που δεν τους τα κάνω «φραγκοδίφραγκα»».

Ενα ακόμη χαρακτηριστικό του ιδιαίτερων λάιβ του Θέμου Σκανδάμη είναι η συναισθηματική εναλλαγή πάνω στη σκηνή και εξηγεί πως ο ίδιος επιλέγει τον ρόλο του παρατηρητή: «Ως ερμηνευτής προτιμώ να έχω ένα “κράτημα” στο δικό μου συναίσθημα, προκειμένου να δώσω χώρο σε αυτό του κοινού. Εκείνοι πρέπει να συγκινηθούν και να γελάσουν ή να κλάψουν. Όχι εγώ. Γι’ αυτό πληρώσαν και εισιτήριο άλλωστε».

Υπάρχει άραγε κάτι τόσο ιερό που να μένει εκτός των ορίων του χιούμορ του; «Όχι τίποτα. Και μάλιστα στις πιο τραγικές στιγμές είναι που χρειάζεται και επιστρατεύεται το πιο “άγριο” χιούμορ».

Χρησιμοποιώντας τη φράση του Τσαρούχη για την Ελλάδα ως μια «άθλια παράσταση», τον ρωτάω πού τοποθετεί τον εαυτό του μέσα σε αυτό το σκηνικό: «Μάλλον του τρελού που ξελαρυγγιάζεται να τραγουδάει στο δρομάκι πίσω απ’ το θέατρο και ενοχλεί λιγάκι».

Η τέχνη οφείλει να παίρνει θέση ή η «στιχουργική αλητεία» είναι από μόνη της μια πολιτική πράξη;

Η τέχνη θέλει δεν θέλει παίρνει θέση πολιτική. Απλά αυτή δεν είναι απαραίτητα το λεγόμενο “μήνυμα”. Είναι μία ολόκληρη στάση αισθητική και καλλιτεχνική και εν τέλει πολιτική, που είναι πλεγμένη στο ίδιο το υφάδι του έργου.

Εχετε χαρακτηρίσει τον εαυτό σας εφευρετικό , επίμονο ,τεμπέλη. Πώς καταφέρνει ένας «τεμπέλης» να φτάσει τα επτά άλμπουμ;  

Σε έναν κόσμο αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας μόνο τεμπελιάζοντας μπορεί κανείς να φτιάξει κάτι τις το ουσιαστικό.

 Μετά το live στο Space Baby, τι ελπίζετε να έχουν πάρει οι άνθρωποι από τα δικά σας αποθέματα;

Μετά από κάθε συναυλία, αν όλα έχουν πάει καλά, φεύγουμε και εμείς που είμαστε στη σκηνή και οι θεατές γεμάτοι από κάτι που δημιουργήσαμε από κοινού. Αυτό το από κοινού έχει σημασία και για αυτό συναντιόμαστε. Οπότε το απόθεμα που δημιουργείται είναι κοινό και ελπίζουμε να μας φτάσει μέχρι την επόμενη φορά. Πρόκειται για ένα απόθεμα ονείρου, ποίησης, τρυφερότητας και ελευθερίας που μοιραζόμαστε και τροφοδοτούμε όλοι.

INFO: Θέμος Σκανδάμης & band live στο Space Baby, Μεγ. Αλεξάνδρου 80-82, Σάββατο 9 Μαΐου , στις 21:00 Παίζουν: Κώστας Στεργίου -τύμπανα, μπάσο, πλήκτρα, σαξόφωνο, φωνή, Τάσος Λούκος-μπάσο, τύμπανα, φωνή, Θάνος Λούκος – σαξόφωνο, κιθάρα, πλήκτρα, φωνή. Εισιτήρια: https://www.more.com/gr-el/music/themos-skandamis-band-live-space-baby/

Σε ένα πραγματικό θρίλερ έχει εξελιχθεί η υπόθεση της μεγάπτερης φάλαινας με το όνομα «Τίμι», η οποία παγιδεύτηκε σε ρηχά νερά κοντά στη Γερμανία και τελικά απελευθερώθηκε ύστερα από μια εντυπωσιακή επιχείρηση διάσωσης. Το κόστος της επιχείρησης υπολογίζεται ότι άγγιξε το 1,5 εκατομμύριο ευρώ.

Η φάλαινα είχε εντοπιστεί από τον Μάρτιο στις ακτές της Βαλτικής Θάλασσας, σε μεγάλη απόσταση από τον φυσικό της βιότοπο στον Ατλαντικό Ωκεανό. Καθώς περνούσαν οι εβδομάδες, η κατάσταση της υγείας της φέρεται να επιδεινωνόταν, ενώ οι συνεχείς ζωντανές μεταδόσεις των προσπαθειών διάσωσης προκάλεσαν φρενίτιδα στα social media.

‘Timmy’ the humpback whale was released in the North Sea after weeks stranded in shallow waters near Germany. Read more: https://t.co/HcFrRsm0ly pic.twitter.com/xwIrO7TUzw

— The Associated Press (@AP) May 3, 2026

Η υπόθεση προκάλεσε έντονη αντιπαράθεση ανάμεσα σε ειδικούς και φιλοζωικές οργανώσεις. Ορισμένοι υποστήριζαν ότι η φάλαινα έπρεπε να αφεθεί να πεθάνει ήρεμα, ενώ άλλοι πίεζαν για μια οργανωμένη επιχείρηση επαναφοράς της στον Ατλαντικό.

Το Σάββατο 2 Μαΐου 2026, ο Τίμι μεταφέρθηκε με ειδική φορτηγίδα γεμάτη νερό, την οποία ρυμουλκούσε πλοίο διάσωσης, και απελευθερώθηκε περίπου 45 μίλια από τις ακτές του Σκάγκεν στη Δανία.

Ωστόσο, λίγες ώρες μετά την απελευθέρωσή του, εκφράστηκαν σοβαροί φόβοι ότι η φάλαινα μπορεί να μην επιβίωσε. Οι ειδικοί ανέφεραν πως η κατάσταση της Τίμι πριν από τη μεταφορά της είχε ήδη προκαλέσει ανησυχία, καθώς θεωρείται πιθανό ότι είχε αναζητήσει τα ρηχά νερά λόγω εξάντλησης και ανάγκης για ξεκούραση.

Ο ερευνητής φαλαινών Fabian Ritter δήλωσε σε γερμανικά μέσα ότι αν ο πομπός παρακολούθησης που τοποθετήθηκε στο ζώο δεν δώσει δεδομένα, τότε «θα πρόκειται για ολοκληρωτική καταστροφή τόσο για τη φάλαινα όσο και για την ομάδα διάσωσης».

Σύμφωνα με τον Karin Walter-Mommert, ο οποίος συμμετείχε στη χρηματοδότηση της επιχείρησης, η συσκευή εντοπισμού που είχε τοποθετηθεί στη φάλαινα και θα μετέδιδε στοιχεία για τις ζωτικές της λειτουργίες δεν λειτουργεί.

Αυτό σημαίνει ότι οι αρχές και οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν προς το παρόν ούτε πού βρίσκεται η Τίμι ούτε αν είναι ακόμη ζωντανή.

Η Βουλιαγμένη επικράτησε του ΠΑΟΚ με 19-18 στα πέναλτι και «τσέκαρε» το εισιτήριο για τα ημιτελικά της Waterpolo League Ανδρών.

Οι «μπέμπηδες» έφυγαν νικητές από τη Θεσσαλονίκη και πλέον ετοιμάζονται για τη μεγάλη πρόκληση απέναντι στον Ολυμπιακό, ενώ ο «Δικέφαλος του Βορρά» θα αντιμετωπίσει τον Υδραϊκό για τις θέσεις 5-8, με τον νικητή του ζευγαριού να εξασφαλίζει ευρωπαϊκό εισιτήριο.

Μεγάλος πρωταγωνιστής της αναμέτρησης ήταν ο Γιαννόπουλος, ο οποίος με δύο διαδοχικές επεμβάσεις στη διαδικασία των πέναλτι έγειρε την πλάστιγγα υπέρ της ομάδας του.

Ο ΠΑΟΚ ξεκίνησε εντυπωσιακά, φτάνοντας στο 5-0, όμως η Βουλιαγμένη αντέδρασε και ισοφάρισε, με το ματς να εξελίσσεται σε πραγματικό ντέρμπι μέχρι το 14-14 της κανονικής διάρκειας.

Στα τελευταία δραματικά δευτερόλεπτα, ο ΠΑΟΚ ισοφάρισε στο φινάλε, στέλνοντας το παιχνίδι στα πέναλτι, όπου ο Γιαννόπουλος και η εύστοχη εκτέλεση του Χατζή διαμόρφωσαν το τελικό 19-18.

Τα οκτάλεπτα: 5-1, 3-5, 2-4, 4-4

Στα πέναλτι: 4-5

ΠΑΟΚ: Τσολακούδης 4, Μπιτσάκος 4, Μαρινάγης 3, Μπέγκο 2, Γραμματικός 2, Ράπτης, Χονδροκούκης, Ντέλιτς

ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ: Χατζής 4, Τε Ρίλε 4, Ούμποβιτς 3, Καστρινάκης 3, Τόττης 2, Κ. Μπέλεσης 2, Αγγελόπουλος

Μοναχός αγιορείτικης Μονής, ήδη προ του 1921, ο Ι.Β. αποχωρεί από αυτήν αυθαιρέτως, χωρίς δηλαδή απολυτήριο γράμμα και ζει μέχρι την εκδημία του στον κόσμο, όπου το 1934 αποκτά ένα ακίνητο. Μετά την κοίμησή του (έτσι ονομάζεται ο θάνατος στην εκκλησιαστική ορολογία), οι πλησιέστεροι συγγενείς του πωλούν σε τρίτους αγοραστές το κληρονομιαίο ακίνητο και εισπράττουν το τίμημα που τους αναλογεί. Ωστόσο, μετά την πώληση, η Μονή στρέφεται κατά των αγοραστών με το επιχείρημα ότι τύγχανε η νόμιμη ιδιοκτήτρια του ακινήτου. Γενομένης δεκτής της αγωγής, οι κληρονόμοι υποχρεώνονται να επιστρέψουν στους αγοραστές το αχρεωστήτως καταβληθέν τίμημα, καθώς ο δικαιοπάροχός τους μοναχός ουδέποτε απέκτησε την ιδιοκτησία του ακινήτου, λόγω της μη νόμιμης (χωρίς άδεια) αποχώρησής του από τη Μονή της μετανοίας του. Η υπόθεση φτάνει ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο, στα τέλη του 2020, διαπιστώνει παραβίαση του δικαιώματος στην περιουσία και δικαιώνει τους προσφεύγοντες.

Είναι γεγονός ότι η έννομη τάξη επιφυλάσσει μια ιδιαίτερη νομική μεταχείριση στους μοναχούς, σε όσους δηλαδή εγκαταλείπουν τα εγκόσμια και επιλέγουν ένα μοναστήρι ως τόπο άσκησης και εγκαταβίωσης, η οποία εντοπίζεται, κυρίως, στην κληρονομική τους διαδοχή. Η τελευταία ρυθμίζεται από ένα, υπεραιωνόβιο πλέον, νομοθέτημα, που αναζητά τη στιγμή της γέννησής του στο μακρινό 1909! Οι μοναχοί, μάλιστα, εμφανίζουν την εξής ιδιαιτερότητα, που κανοναρχεί το κληρονομικό καθεστώς τους: είναι οι μόνοι που «πεθαίνουν» δύο φορές! Μία, κατά τη στιγμή που εισέρχονται στον μοναχικό βίο, οπότε και ανοίγει για πρώτη φορά η κληρονομική τους διαδοχή, και μία, δεύτερη στη σειρά, κατά τον χρόνο του βιολογικού τους θανάτου!

Ωστόσο, η ειδική αυτή νομοθεσία παρουσιάζει δύο εγγενείς δυσκολίες στην εφαρμογή της. Κατά πρώτον, δεν είναι ενιαία. Και τούτο διότι το νομοθέτημα του 1909 (ν. ΓΥΙΔ´), το οποίο ισχύει και μετά την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα (1946), εφαρμόζεται στην Εκκλησία της Ελλάδος, με εξαίρεση τη Σάμο και τη Θράκη, όπου ισχύει το βυζαντινορωμαϊκό δίκαιο. Από το ρυθμιστικό του πεδίο εξαιρούνται, επίσης, η Κρήτη και το Αγιο Ορος, περιοχές που διέπονται από το «δικό» τους δίκαιο. Τούτο εξηγείται από την εκκλησιαστική πολυδικαιοδοσία που χαρακτηρίζει την ελληνική επικράτεια, όπου συνυπάρχουν τέσσερα διαφορετικά συστήματα εκκλησιαστικού δικαίου, της ίδιας, δηλαδή ορθόδοξης, δογματικής κατεύθυνσης.

Κατά δεύτερο, η σχετική νομοθεσία εμφανίζει αρκετές ερμηνευτικές ασάφειες. Το ακόλουθο παράδειγμα είναι ενδεικτικό. Σύμφωνα με αυτήν, οτιδήποτε αποκτήσουν οι μοναχοί μετά την κουρά τους από χαριστική αιτία (κληρονομία, δωρεά κ.λπ.) περιέρχεται αυτοδικαίως, χωρίς δηλαδή πρόσθετες συμβολαιογραφικές διατυπώσεις, στη Μονή τους και οι ίδιοι διατηρούν μόνο το μισό της επικαρπίας. Αυτό, όμως, δημιουργεί ανασφάλεια δικαίου, καθώς στο Υποθηκοφυλακείο και το Κτηματολόγιο φαίνεται ως μοναδικός κληρονόμος ο μοναχός, αφού η Μονή ούτε συμβάλλεται ούτε εμφανίζεται κάπου! Η δημιουργία ενός μητρώου μοναχών, προσβάσιμου σε όποιον δικαιολογεί ειδικό έννομο συμφέρον, καθώς και η υποχρέωση των Μονών να τηρούν τους όρους δημοσιότητας όταν κληρονομούν τους μοναχούς τους, θα ήταν ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση…

Στις 20 Απριλίου 2026 ολοκληρώθηκε η δημόσια διαβούλευση για μια γενναία αναμόρφωση του κληρονομικού δικαίου, που επιχειρείται ογδόντα χρόνια μετά τη θέση σε ισχύ του Αστικού Κώδικα. Μήπως η ειδική νομοθεσία του 1909 πρέπει τώρα να πάρει σειρά;

Ο Γεώργιος Ι. Ανδρουτσόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής Νομικής

ΕΚΠΑ, είναι διευθυντής του Εργαστηρίου «Εκκλησιαστικού Δικαίου

και σχέσεων Κράτους – Θρησκευμάτων» στην ίδια Σχολή.