Εκτεθειμένη είναι η κυβέρνηση μετά τη «βόμβα» του Μr. Intellexa Ταλ Ντίλιαν στο MEGA, ότι η εταιρία του πουλά το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator μόνο σε κυβερνήσεις και κρατικές Αρχές.
«Είναι μία πάρα πολύ σημαντική στιγμή. Είναι ένα σημείο καμπής αυτό, διότι είναι η πρώτη φορά που ο βασικός κατηγορούμενος έρχεται και δηλώνει ρητά, έχουμε μία έμμεση ομολογία, η οποία όμως δείχνει ότι το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator δούλεψε στην Ελλάδα υπό την σκέπη της κυβέρνησης και των υπηρεσιών επιβολής της τάξης. Άρα, είναι κάτι το οποίο, παρότι αναζητήθηκε κατά τη διάρκεια της δίκης, δεν δηλώθηκε ποτέ ρητώς», είπε στην εκπομπή «Εξελίξεις Τώρα» ο δικηγόρος θυμάτων του Predator, Ζαχαρίας Κεσσές.
«Είναι κάτι που πρώτη φορά μπαίνει στο τραπέζι και ακούγεται»Όπως λέει ο κ. Κεσσές: «Έχουμε βγει από μία διαδικασία 39 συνεδριάσεων που έχουν προκύψει νέα αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία δεν τα είχε ο Άρειος Πάγος το 2022, τα οποία οδήγησαν στο δικαστήριο στην καταδίκη και στη διαβίβαση της δικογραφίας για τη διερεύνηση της κατασκοπείας. Γιατί προέκυψε το κοινό κέντρο λειτουργίας ανάμεσα στην ΕΥΠ και στην Intellexa. Άρα, ο κύριος Ντίλιαν δεν έρχεται να πει κάτι το οποίο δεν προκύπτει από πουθενά. Έχει ήδη αποδειχθεί. Κλείνει ο κύκλος. Έρχεται ο Ταλ Ντίλιαν και το επικυρώνει».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Σύμφωνα με κ. Κεσσέ: «Ιδίως τα πρόσωπα ευθύνης, αυτά τα οποία είχαν ιδιαίτερη νομική υποχρέωση και ηθική να πάνε στις Αρχές, να ζητήσουν τη δίωξη όσων τους παγίδευσαν, γιατί δεν μπήκαν μόνο στο σπίτι τους, μπήκανε στο γραφείο τους, στα υπουργεία, στα κρίσιμα υπηρεσιακά δεδομένα… Αυτοί οι άνθρωποι, εμένα ξεκάθαρα η άποψή μου είναι ότι έχουν επιλέξει είτε τον δρόμο της συναλλαγής, είτε τον δρόμο της εκβίασης. Είτε εκβιάζονται να μην κάνουν κάτι, είτε συναλλάσσονται. Κάποιος τους έχει πει ‘κάτσε φρόνιμα και θα το εκτιμήσουμε’ ή κάποιος άλλος τους είπε “μην κάνεις κάτι, διότι εδώ έχουμε κάποια στοιχεία για σένα”. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση».
Κάτι έχουνε πάθει αυτοί οι Αραβες εδώ και καιρό – τώρα το κόλλησαν και οι Πέρσες: εμφανίζουν κάποια σύνδρομα ξεβράκωτου μεγαλείου (κάτι που ταλανίζει και την Τουρκία, η οποία έχει κι εκείνη αυτοκρατορικές ονειρώξεις) και εξαιτίας αυτής της ψύχωσης δεν μπορούν να εκτιμήσουν την πραγματικότητα και τους συσχετισμούς. Αυτοντοπάρονται ως μεγαλειώδεις, αυτοκολακεύονται, αυτοενθαρρύνονται, αυτοπαινεύονται, αυτοπωρώνονται, αυτομαρσάρονται και εν τέλει και θεαματικά αυτοκτονούν.
Και δεν είναι μόνο η πρόσφατη περίπτωση της Χαμάς που πίστεψε ότι κάτι έκανε εισβάλλοντας, με αποτέλεσμα να αφανίσει τους Παλαιστίνιους, δεν είναι οι μεγαλοστομίες των ηγετών της Χεζμπολάχ που κατέληξαν στον διασυρμό και «εταπεινώθησαν έως σφόδρα». Αλλά, ακόμα, θυμόμαστε, από την εποχή του Ιράκ, τον Σαντάμ, ξαφνικά, να το παίζει λιοντάρι με ξένη χαίτη, να λέει κι εκείνος τα μπετοβενικά του, τα αυτοκρατορικά του, μέχρι που έπεσε το αμερικανικό σκεπάρνι και πάει τελείωσε.
Προηγουμένως, αυτός που υποδυόταν τον γενναίο άντρα, και παρότι είχαν σκοτωθεί λίγο πριν οι δύο γιοι του, κάθισε σαν κότα να τον συλλάβουν, να τον γυρίζουν και να τον επιδεικνύουν δεμένο με χαλκά σαν μαϊμού, να τον τραβούν βίντεο και τελικά να τον απαγχονίζουν δημοσίως. Δεν βρήκε το κουράγιο να δώσει πριν, μόνος του, ένα αξιοπρεπές τέλος. Μεγάλα λόγια, μπλα μπλα αραβικά, απειλές και εν τέλει ένας θάνατος – ρεζιλίκι. (Παρότι όλοι ζούμε και για ένα καλό φινάλε).
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Τα ίδια και ο δυστυχής Καντάφι. Μεγαλειώδης κι αυτός, με τα μαύρα γυαλιά του α λα Κούρκουλο, τις μεταξωτές κελεμπίες του, το ύφος Ρισελιέ, τις γυναίκες συνοδούς του που ήταν και δήθεν σωματοφύλακες, και το στυλάκι εγώ ειμί το φως του κόσμου. Πάει και αυτός με ανάλογο τρόπο, κάθισε να τον μαγκώσουν, να τον ανασκολοπίσουν με ξιφολόγχη, να υποστεί ξυλοδαρμούς και χαστούκια από τον κάθε περαστικό κι εν τέλει να τον πυροβολήσουνε και να τελειώσει αιμόφυρτος και αισχρά διαπομπευμένος. Ούτε κι εκείνος βρήκε το κουράγιο να δώσει ένα έντιμο τέλος – παρά τις επί δεκαετίες μεγαληγορίες του, το αντριλίκι και το εν γένει πομπώδες της παρουσίας. Οπως λένε και οι Λίβυοι, μαγκιά, κλανιά και κώλος – φινιστρίνι.
Δηλαδή, ούτε στον εχθρό σου. Ο Χαμενεΐ, βέβαια, πέθανε ηλιθιωδώς. Και αυτός από αλαζονεία – φαντάζομαι. Δεν του έφταναν τα όσα είδε ότι έκαναν οι Ισραηλινοί στους Παλαιστίνιους και στη Χεζμπολάχ, δεν διαπίστωσε πολλαπλώς τις δυνατότητες που είχαν ήδη επιδείξει (συν, τώρα, τους Αμερικανούς) και πήγε στο παλάτι του να κάνει συνεδρίαση σαν να μη συνέβαινε τίποτε. Ή, ως γενναίος που ήτανε και βέβαια προφανώς αλαζών, όπως αποδείχτηκε, αφού οι Εβραίοι τον παρέπεμψαν εξαερωμένο στον Παράδεισο, πριν καν προλάβει, ως ηγέτης, να πολεμήσει μία μέρα έστω.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Μα είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Να υπάρχει τόση κραυγαλέα υποτίμηση του αντιπάλου, όταν μάλιστα αυτός έχει δείξει τη χάρη του πολλαπλώς, έχει πετύχει (αντικειμενικά το λέμε) στρατιωτικά κατορθώματα απαράμιλλα, με πονηρία, οξυδέρκεια, σιωπή και σύνεση, χωρίς παλικαρισμούς αλλά με εκπληκτικά και πρωτοφανή αποτελέσματα;
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });(Και δεν το λέω μόνο για την ιστορία με τους φορητούς ασυρμάτους της Χεζμπολάχ, ούτε τον αφανισμό των πυρηνικών επιστημόνων μέσα στην ίδια την Τεχεράνη). Ισως κάποιοι απ’ τους εν λόγω να πιστεύουν πως ο Αλλάχ είναι μεγάλος και θα τους προστατέψει, αλλά φαίνεται πως και οι Θεοί έχουνε κι άλλες δουλειές ή, ορισμένες ώρες, παίζουνε κι αυτοί με το κινητό τους.
Τα ίδια σε κάποιο βαθμό έχουν πάθει και οι Τούρκοι – σύνδρομα μεγαλείου και όνειρα για νέο σουλτανάτο με σταφίδες σουλτανίνες και σουλτάνες μπόλικες. Απειλούν, αναθεωρoύν, αίφνης θέλουν κι αυτοί να ξαναγίνουνε μεγάλοι, υποτίθεται – αλλά τελικά όλα καταλήγουν στην ιδεολογία Hondos Center και στη φιλοσοφία της ευζωίας, διότι και οι μεγάλοι, υποτίθεται, ηγέτες σε στυλ Ερντογάν βλέπουνε πώς εξαερώθηκαν μερικοί συνάδελφοί τους με τριάντα πυραύλους που έπεσαν στο κεφάλι τους και ξαφνικά τα μεγαλεία πήγανε περίπατο. Μηδέν άγαν, Αύγουστε.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Παρ’ όλα αυτά, η μεγαλοστομία συνεχίζεται και οι σκαρπινόμαγκες πουλάνε ζοριλίκι: θα σας κάνουμε, θα σας ράνουμε, θα σας εξαφανίσουμε, θα σας διασύρουμε, σας περιμένουμε στο Ορμούζ, σας περιμένουμε στη χερσαία χώρα και πάει λέγοντας. Και απειλούν και όλη την Ευρώπη. Και τους θεούς και τους δαίμονες. Και πάλι τα ίδια. Βαριέσαι να τους ακούς και να μη βλέπεις αποτέλεσμα. Προχτές, πάλι, ξανάρχισε η σχεδόν μη υπάρχουσα, πλέον, Χεζμπολάχ: απειλεί, τραβάει την ουρά του διαβόλου, προκαλεί τη μοίρα της.
Ακατανόητο, ύστερα από όσα έχουνε συμβεί. Ισως είναι ένας παραδοσιακός, σχιζοειδής τρόπος να βλέπουν την πραγματικότητα και τον εαυτό τους, ενώ, σε αυτή την περίπτωση, ένας συνετός άνθρωπος ή λαός θα είχε στρατηγικά αναδιπλωθεί και θα είχε απολύτως αντίθετη, χαμηλόφωνη τακτική, όχι τίποτε άλλο, μα για να μη διασυρθεί, πάλι, διπλά.
Ομως επιμένουν. Μεγάλα λόγια, που ενίοτε ψευδολογοτεχνίζουν κιόλας. Εχουν μια κάποια λαογραφική ποιητικότητα. Το θέμα όμως, πάντα, όπως λένε και οι Γάλλοι, είναι τι συμβαίνει μέσα στο τερέν. Στο πεδίο της μάχης. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια. Τα λοιπά είναι για τον Μελανσόν και για τη μεγαλόστομα Ανυπότακτη Γαλλία. Και ποιος πήγε πρόσφατα να υποτάξει τη Γαλλία και δεν το μάθαμε;
Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν ανακοίνωσε ότι ξεκίνησε το «50ο κύμα» επιχειρήσεων εναντίον αμερικανικών βάσεων στη Μέση Ανατολή, σύμφωνα με πληροφορίες που μετέδωσε το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων Fars.
Στην ανακοίνωση αναφέρεται ότι η επιχείρηση «διεξήχθη κατά των βάσεων του τρομοκρατικού στρατού των ΗΠΑ» στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα —στις περιοχές Αλ-Νταφρά και Φουτζάιρα—, στο Μπαχρέιν —στην Τζουφάιρε και τον 5ο Ναυτικό Στόλο, στο Κουβέιτ στη βάση Αλί Σαλέμ και στην Ιορδανία στην Αλ-Αζράκ.
Σύμφωνα με την ίδια πηγή, στόχος της επιχείρησης ήταν επίσης «ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης που βρίσκονται στην περιοχή και διαδραμάτιζαν προστατευτικό ρόλο για το Ισραήλ».
Στη σύλληψη ενός 59χρονου άνδρα για επικίνδυνη οδήγηση προχώρησαν οι αστυνομικές αρχές στην Εύβοια, έπειτα από σοβαρή παράβαση του ορίου ταχύτητας.
Ο οδηγός εντοπίστηκε να κινείται με 129 χιλιόμετρα την ώρα σε σημείο όπου το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο είναι μόλις 50 χλμ./ώρα. Το περιστατικό καταγράφηκε στο πρώτο χιλιόμετρο της επαρχιακής οδού Λεπούρων – Καρύστου, μέσα στον οικισμό Λεπούρων, γεγονός που δημιούργησε σοβαρό κίνδυνο για διερχόμενους οδηγούς και κατοίκους της περιοχής.
Η παράβαση διαπιστώθηκε από αστυνομικούς της Γ’ Ομάδας Ελέγχου Πρόληψης Τροχαίων Ατυχημάτων του Αστυνομικού Τμήματος Αλιβερίου. Οι αστυνομικοί προχώρησαν άμεσα στη σύλληψη του 59χρονου οδηγού.
Σε βάρος του επιβλήθηκε το προβλεπόμενο διοικητικό πρόστιμο, ενώ μεταφέρθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα Αλιβερίου, όπου κινήθηκε η διαδικασία του αυτοφώρου.
Παρουσία της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη, του δημάρχου της Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου Σπύρου Διαμαντόπουλου, της γενικής διευθύντριας Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς Ολυμπίας Βικάτου, του δημοσιογράφο Νίκου Αλιάγα και πλήθους εκπροσώπων οργανώσεων και φορέων παρουσιάστηκε στο Ξενοκράτειο Αρχαιολογικό Μουσείο ο διάσημος πίνακας του Ευγένιου Ντελακρουά «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου».
Με αφορμή τη συμπλήρωση 200 ετών από την ηρωική Έξοδο, ο διάσημος πίνακας ταξίδεψε από το Μουσείο Καλών Τεχνών του Μπορντό για να εκτεθεί, για πρώτη φορά, στον τόπο που ενέπνευσε τη δημιουργία του. Η παρουσίαση του έργου στο Ξενοκράτειο Αρχαιολογικό Μουσείο προκάλεσε συγκίνηση και δέος. Η ελαιογραφία, διαστάσεων 2,13×1,42 μ., απεικονίζει μια πληγωμένη αλλά αξιοπρεπή γυναίκα που γονατίζει στα χαλάσματα, συμβολίζοντας τον ελληνικό αγώνα για ελευθερία.
Κατά την τελετή, η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη υπογράμμισε το ιστορικό βάρος της στιγμής, χαρακτηρίζοντας την επέτειο «ορόσημο της νεότερης ελληνικής ιστορίας» που προσδίδει στο έργο ιδιαίτερη συναισθηματική και ιστορική αξία. Η υπουργός ανέλυσε τη σημασία του πίνακα για το φιλελληνικό κίνημα, επισημαίνοντας ότι «η Ελλάδα γι’ αυτούς αναδύεται ως τόπος μνήμης, ιδεώδους και προσδοκίας». Για τους διανοούμενους και καλλιτέχνες του 19ου αιώνα, ο ελληνικός αγώνας υπήρξε «ο καθρέφτης των ίδιων τους των αξιών». Περιγράφοντας την αλληγορία του έργου, η κ. Μενδώνη σημείωσε: «Είναι πληγωμένη, αλλά είναι όρθια. Είναι ταπεινή, αλλά είναι αξιοπρεπής». Το αιμόφυρτο χέρι που αναδύεται από τα ερείπια, είπε, υπενθυμίζει το κόστος της θυσίας του λαού, ενώ η δραματικότητα και ο μεταφυσικός τόνος του πίνακα το καθιστούν ένα από τα πιο ισχυρά μηνύματα της ευρωπαϊκής ρομαντικής τέχνης.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ο πίνακας, που σπανίως εγκαταλείπει το Μπορντό, μεταφέρθηκε με αυστηρά μέτρα ασφαλείας. Οι επισκέπτες θα μπορούν να τον θαυμάσουν στο Ξενοκράτειο Αρχαιολογικό Μουσείο από τον Απρίλιο έως τον Νοέμβριο του 2026. Τα επίσημα εγκαίνια της θεματικής έκθεσης έχουν προγραμματιστεί για τις 3 Απριλίου, προσφέροντας μια μοναδική ευκαιρία στο κοινό να αντικρίσει από κοντά ένα έργο που, όπως είπε η υπουργός, αποτελεί «διαχρονικό σύμβολο αντίστασης, ελπίδας και αναγέννησης».
Η μαρτυρία της Σοφί ΜπαρτελεμίΛίγο πριν τοποθετηθεί στην κορυφή της σκάλας του Ξενοκράτειου Μουσείου, η διευθύντρια του Μουσείου Καλών Τεχνών του Μπορντό, Σοφί Μπαρτελεμί, μίλησε στα «ΝΕΑ» για τη σημασία του έργου και την προετοιμασία της μεταφοράς του στην Ελλάδα. Όπως εξηγεί, το αριστούργημα του Ντελακρουά, που αγοράστηκε το 1852 από την Εταιρεία Φίλων των Τεχνών του Μπορντό, αποτελεί «τη Μόνα Λίζα των συλλογών μας». Το μουσείο, ένα από τα παλαιότερα δημοτικά της Γαλλίας, παρουσιάζει έργα που συνδέονται με καθοριστικές στιγμές της ευρωπαϊκής Ιστορίας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Η Μπαρτελεμί επισημαίνει ότι ο πίνακας γεννήθηκε μέσα σε έντονο φιλελληνικό κλίμα. «Ο Ντελακρουά επιλέγει μια αλληγορική προσέγγιση, προσδίδοντας στο έργο καθολική διάσταση. Σήμερα, το βλέπουμε ως οικουμενική διακήρυξη του αγώνα για ελευθερία» αναφέρει. Αναφερόμενη στη σύγχρονη ανάγνωση του έργου, σημειώνει ότι αποκτά νέα επικαιρότητα μέσα σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον γεμάτο εντάσεις και συγκρούσεις, όπως στην Ουκρανία. «Το μήνυμα της ελευθερίας παραμένει ζωντανό» τονίζει.
Η απόφαση για τον δανεισμόΗ διευθύντρια εξηγεί ότι η απόφαση να ταξιδέψει το έργο στην Ελλάδα συνδέεται με τη βαθιά του συμβολική αξία. «Όταν είδα αναπαραγωγές του πίνακα στην Αθήνα και στη Μυτιλήνη, αντιλήφθηκα τη σημασία του για τους Έλληνες» αναφέρει, προσθέτοντας ότι ο Ντελακρουά υποστήριξε ενεργά την ελληνική υπόθεση από το Παρίσι.
Το έργο έχει δανειστεί ελάχιστες φορές στο παρελθόν, τελευταία το 2018, για την αναδρομική έκθεση του Ντελακρουά στο Λούβρο και στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης. Η μεταφορά του στο Μεσολόγγι πραγματοποιήθηκε με αυστηρές διαδικασίες, ειδική συσκευασία και συνοδεία ειδικών συντηρητών.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });«Η μετακίνηση ενός τέτοιου έργου είναι εξαιρετικά σύνθετη επιχείρηση», υπογραμμίζει η Μπαρτελεμί, αναφερόμενη στα ζητήματα ασφάλειας, κόστους και χρόνου. Παράλληλα, το μουσείο προβλέπει ειδική σήμανση που ενημερώνει το κοινό για την προσωρινή απουσία του πίνακα.
Η ίδια θα παραστεί στα εγκαίνια στο Μεσολόγγι, τονίζοντας πως «η συνάντηση του έργου με τους κατοίκους της πόλης θα είναι μια βαθιά συγκινητική στιγμή».
Η «Κόρη της Ελλάδας» και τα ιστορικά κειμήλιαΣτο πλαίσιο των επετειακών εκδηλώσεων, το Ξενοκράτειο θα φιλοξενήσει δύο ακόμη μοναδικά αντικείμενα από το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο: την «Κόρη της Ελλάδας», το μαρμάρινο γλυπτό του Πιερ-Ζαν Νταβίντ ντ’ Ανζέ, και τον επενδύτη του Κωνσταντίνου Ξενοκράτη, το μοναδικό σωζόμενο στοιχείο στολής ιερολοχίτη.
Η έκθεση «Έξοδος, 1826-2026»Παράλληλα, η έκθεση «Έξοδος, 1826-2026», που συνδιοργανώνουν το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο και η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, θα παρουσιάσει πλήθος έργων, κειμηλίων και διαδραστικών εφαρμογών.
Για πρώτη φορά θα εκτεθούν στο Μεσολόγγι ο πίνακας του Θεόδωρου Βρυζάκη «Η θυσία του Καψάλη», καθώς και ελαιογραφίες των Α. Ζακέμ και Οράς Βερνέ. Θα παρουσιαστούν επίσης προσωπικά αντικείμενα, έγγραφα, όπλα και προσωπογραφίες εξοδιτών, αλλά και το ακρόπρωρο του πλοίου «Άρης» του Ανδρέα Μιαούλη.
Στο δεύτερο μέρος της έκθεσης, τα γεγονότα της Εξόδου ζωντανεύουν μέσα από διοράματα, φιγούρες και σκηνικές συνθέσεις του θεάτρου σκιών, καθώς και σελίδες από το graphic novel «21: Η Μάχη της Πλατείας» του Soloup. Την επιμέλεια έχουν οι Νατάσα Καστρίτη, Ρεγγίνα Κατσιμάρδου και Ιφιγένεια Βογιατζή, με τα εγκαίνια να προγραμματίζονται για τις 20 Μαρτίου στο Μέγαρο Χρυσόγελου.
Εκτός από τον αγώνα των Μιλγουόκι Μπακς απέναντι στους Ατλάντα Χοκς (14/3, 21.00) θα μείνει ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, εξαιτίας των τραυματισμών που έχει υποστεί τη φετινή σεζόν στη δεξιά γάμπα.
Οι Μιλγουόκι Μπακς αποφάσισαν να μην τον καταπονήσουν καθώς αύριο βράδυ (15/3 στις 21:30) θα υποδεχθούν τους Ιντιάνα Πέισερς.
Έτσι ο Έλληνας σταρ προφυλάσσεται από την αναμέτρηση με τα «γεράκια», χωρίς να συντρέχει λόγος ανησυχίας για την συνέχεια. Διαθέσιμος για την αναμέτρηση θα είναι ο Κέβιν Πόρτερ για τους Μπακς που βρίσκονται στην 11η θέση με ρεκόρ 27-38 και κυνηφούν τα play-in του NBA.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ο Έλληνας σταρ φέτος έχει 27.5 πόντους, 9.7 ριμπάουντ και 5.4 ασίστ. Έχει πατήσει παρκέ σε 35 ματς, χάνοντας μεγάλο διάστημα εξαιτίας των τραυματισμών που τον ταλαιπώρησαν.
Μη επανδρωμένα αεροσκάφη έπληξαν σήμερα το βράδυ το αεροδρόμιο της πόλης του Κουβέιτ, ανακοίνωσε η υπηρεσία πολιτικής αεροπορίας της χώρας, καθώς το Ιράν εξαπολύει επιθέσεις εναντίον κρατών του Κόλπου σε απάντηση στην αμερικανοισραηλινή επίθεση.
«Το Διεθνές Αεροδρόμιο του Κουβέιτ έγινε στόχος πολυάριθμων drones απόψε το βράδυ, τα οποία χτύπησαν το σύστημα επιτήρησης ραντάρ», ανακοίνωε η υηπηρεσία, προσθέτοντας ότι κανείς δεν τραυματίστηκε στην επίθεση.
Για ακόμη ένα παιχνίδι ο Άρης δεν κατάφερε να πάρει αυτό που ήθελε, μένοντας στο 0-0 με τον Πανσερραϊκό στις Σέρρες.
Το αποτέλεσμα αυτό αφήνει τους «κιτρινόμαυρους» χωρίς νίκη εδώ και περίπου ενάμιση μήνα, ενώ παραμένουν χωρίς να έχουν «κλειδώσει» την παρουσία τους στις θέσεις 5-8. Παράλληλα, έχασαν και την ευκαιρία –υπό προϋποθέσεις– να μειώσουν την απόσταση από την 5η θέση.
Στο πρώτο ημίχρονο ο Αρης δεν ήταν καλός, παρ’ όλα αυτά κατάφερε να δημιουργήσει 2-3 αξιόλογες στιγμές. Η εικόνα της αναμέτρησης όμως άλλαξε σημαντικά στο δεύτερο μέρος, όταν στο 60ό λεπτό ο Τεχέρο αποβλήθηκε με κόκκινη κάρτα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Από εκείνο το σημείο και μετά, οι γηπεδούχοι πίεσαν περισσότερο, με τον Αθανασιάδη να κρατάει την ομάδα του όρθια πραγματοποιώντας καθοριστικές επεμβάσεις σε δύο-τρεις περιπτώσεις. Στις καθυστερήσεις, ο Γιαννιώτας έφτασε κοντά στο γκολ, όμως η προσπάθειά του σταμάτησε στο δοκάρι.
Ο αγώνας
Ο Αθανασιάδης υπερασπίστηκε την εστία του Αρη. Στα άκρα της άμυνας αγωνίστηκαν οι Τεχέρο και Μεντίλ, ενώ στο κέντρο της άμυνας τοποθετήθηκαν οι Φαμπιάνο και Ρόουζ. Στη μεσαία γραμμή το δίδυμο των Χόνγκλα και Ράτσιτς, με τον Αλφαρέλα να κινείται πιο μπροστά, πίσω από τον προωθημένο Μορόν. Στα άκρα της επίθεσης βρέθηκαν οι Ντούντου και Μπουσαΐντ.
Ο Σαραγόσα δεν προχώρησε σε καμία αλλαγή στο αρχικό σχήμα των Σερραίων, διατηρώντας την ίδια ενδεκάδα που ξεκίνησε και στη νίκη στην Τρίπολη.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Κάτω από τα δοκάρια ήταν ο Τιναλίνι, με τριάδα στην άμυνα τους Κάλινιν, Φέλτες και Ντε Μάρκο. Στα φουλ μπακ κινήθηκαν οι Λύρατζης και Τσαούσης, ενώ στον άξονα της μεσαίας γραμμής αγωνίστηκαν οι Δοϊρανλής και Ομεονγκά. Στα άκρα της επίθεσης τοποθετήθηκαν οι Ριέρα και Τεσέιρα, με τον Ιβάν να βρίσκεται στην κορυφή.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); }); Αργό παιχνίδι με λίγα σημεία αναφοράςΤο πρώτο ημίχρονο κύλησε σε χαμηλό ρυθμό και χωρίς πολλές αξιόλογες στιγμές, με τις λίγες καλές φάσεις να ανήκουν στον Αρη. Κυρίως προήλθαν από ατομικές ενέργειες, όπως το σουτ του Ράτσιτς στο 9ο λεπτό και εκείνο του Ντούντου στο 39’, τα οποία πέρασαν λίγο έξω από την εστία του Τιναλίνι.
Η σημαντικότερη στιγμή για τους φιλοξενούμενους σημειώθηκε στο 45’, όταν ο Αλφαρέλα επιχείρησε σουτ στην κίνηση, όμως ο τερματοφύλακας του Πανσερραϊκού αντέδρασε εντυπωσιακά, πέφτοντας στην αριστερή του γωνία και πραγματοποιώντας σωτήρια επέμβαση.
Το βασικό πρόβλημα του Αρη ήταν η αργή ανάπτυξη, που δεν του επέτρεπε να εκμεταλλευτεί καταστάσεις ανισορροπίας στην άμυνα του αντιπάλου, όπως συνέβη στη φάση του Αλφαρέλα. Σε αυτό συνέβαλε και το πρέσινγκ του Πανσερραϊκού, ο οποίος ωστόσο δεν κατάφερε να αξιοποιήσει τους χώρους που αναζητούσε.
Μοιραίος Τεχέρο, ωραίος Αθανασιάδης!
Τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο δύσκολα για τον Αρη, όταν στο 60ό λεπτό ο Τεχέρο αντίκρισε απευθείας κόκκινη κάρτα, καθώς ανέτρεψε τον Τεσέιρα τη στιγμή που εκείνος έβγαινε μόνος απέναντι από τον Αθανασιάδη.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Από εκείνο το σημείο και μετά, ο τερματοφύλακας του Αρη εξελίχθηκε σε πρωταγωνιστή της αναμέτρησης, αποκρούοντας κάθε προσπάθεια των γηπεδούχων να βρουν το δρόμο προς τα δίχτυα. Είχε ήδη δώσει τα πρώτα δείγματα από το 52’, όταν απέκρουσε την κεφαλιά του Ιβάν, ενώ μέχρι το τέλος του αγώνα πραγματοποίησε ακόμη τρεις σημαντικές επεμβάσεις, με τον Αρη να δυσκολεύεται να απειλήσει επιθετικά.
Η μοναδική ουσιαστική στιγμή για τους «κιτρινόμαυρους» ήρθε στις καθυστερήσεις, όταν ο Γιαννιώτας πραγματοποίησε εξαιρετική ατομική ενέργεια και με δυνατό σουτ τράνταξε το οριζόντιο δοκάρι του Τιναλίνι, φτάνοντας πολύ κοντά σε ένα… buzzer beater γκολ.
Λίγο αργότερα, ο Αθανασιάδης είπε την τελευταία λέξη, αποκρούοντας εντυπωσιακά την κεφαλιά του Σοφιανού και ολοκληρώνοντας μια σωτήρια εμφάνιση για τον ΑΡΗ.
ΠΑΝΣΕΡΡΑΪΚΟΣ (Σέζαρ Σαραγόσα): Τιναλίνι – Κάλινιν (64′ Γκελασβίλι), Φέλτες, Ντε Μάρκο – Λύρατζης, Ομεονγκά (78′ Σοφιανός), Δοϊρανλής, Τσαούσης – Ριέρα, Τεσέιρα, Ιβάν (90’+2′ Μασκανάκης)
ΑΡΗΣ (Μιχάλης Γρηγορίου): Αθανασιάδης – Τεχέρο, Φαμπιάνο, Ρόουζ, Μεντίλ – Χόνγκλα, Ράτσιτς – Ντούντου (63′ Φαντιγκά), Αλφαρέλα (77′ Γιαννιώτας), Μπουσαΐντ (62′ Δώνης) – Μορόν (77′ Κουαμέ)
Η καθηγήτρια Αγγλικών στο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης θα μπορούσε και να μην πεθάνει. Να μην ξεχυθούν τα αγγεία της σε μια θανατηφόρα εγκεφαλική αιμορραγία, να αντέξουν την καθημερινή πίεση και την απέλπιδα αλληλογραφία της με τη διεύθυνση του σχολείου και το σεβαστόν υπουργείον. Δεν άντεξαν όμως. Το χαστούκι στο εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι μεγάλο, του προτείνω να γυρίσει και το άλλο μάγουλο.
Ενα δημόσιο σχολείο δεν γίνεται να λειτουργεί μόνον χάρη στον φόβο του μαθηματικού ή τη μητρική προβολή της φιλολόγου. Υπάρχουν κι άλλες ειδικότητες που πρέπει να πάψουν πια να είναι πρόσφορο πεδίο για να ξεχαρμανιάσει κανείς και να ασκήσει τον σαδισμό του. Στις ευρωπαϊκές χώρες δεν υπάρχει απόφοιτος Δευτεροβάθμιας που να μη μιλάει καλά αγγλικά χωρίς ούτε ώρα φροντιστήριο, στα δικά μας η «αγγλικού» πόσω μάλλον η «γαλλικού», για να φτάσει μέχρι τη σύνταξη, θα φτύσει αίμα.
Εν τω μεταξύ φωνάζουν γονείς και δαίμονες για την εισαγωγή μαθημάτων που κοινωνικοποιούν τα παιδιά: ξένες γλώσσες, σεξουαλική αγωγή, θεατρικό παιχνίδι, τάι τσι, χόκεϊ επί πάγου, μονωδία, φλάουτο και μελόντικα. Σοβαρά; Και ποιος θα προστατεύσει αυτούς τους δύσμοιρους ανθρώπους από τη βία των τέκνων τους που ορισμένως μπορεί να είναι η προέκταση της δικής τους βίας;
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Δεν θέλω να μπω στα σπίτια τους. Ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων άλλωστε απειλεί ότι θα κινηθεί νομικά κατά όσων διαδίδουν. Δεν διαδίδω. Θυμάμαι τα δικά μου, τότε που βρέθηκα «γαλλικού» σε λύκειο της πρωτεύουσας. Ωρομίσθια, τι άλλο; Θυμάμαι τα μπουκάλια κοκακόλα που έσκαγαν ξυστά δίπλα από τ’ αφτί μου όταν γύριζα στον πίνακα, τα ψεύτικα πέη πάνω στην καρέκλα μου, τα φλεγόμενα μπαμπάκια βουτηγμένα στο οινόπνευμα με τα οποία τύλιγαν την έδρα μου. Τι άλλο; Α, ναι!
Θυμάμαι τα ωραιότατα φέρετρα που μου ζωγράφιζαν στην πόρτα της αίθουσας, τύπου «Εδώ θα γίνει ο τάφος σου», τα δεκάδες χέρια που με χούφτωναν αν ξεχνιόμουν και στεκόμουν ανάμεσά τους στην προσευχή, τις βαπορίσιες αλυσίδες που έσερναν, δεμένες από τον αστράγαλο, όταν τους σήκωνα στον πίνακα. Αλλα χρόνια τότε! Ανθεκτικά! Δεν μάσησα ούτε πέθανα γιατί τα αγγεία μου ήταν μόλις εικοσιτεσσάρων χρόνων και το γκραν γκρουν της αλυσίδας με διασκέδαζε γιατί μου θύμιζε ένα έργο του Ντίκενς.
Αν το καλοσκεφτεί κανείς, οι δημοτικές εκλογές που διεξάγονται αυτή και την επόμενη Κυριακή, σε δύο γύρους, στη Γαλλία θα μπορούσαν να είναι οι τελευταίες γαλλικές εκλογές με τη Μαρίν Λεπέν μεταξύ των πρωταγωνιστών.
Γιατί στις 7 Ιουλίου αναμένεται να εκδώσουν την απόφασή τους οι εφέτες που έκριναν σε δεύτερο βαθμό την υπόθεση υπεξαίρεσης ευρωπαϊκών κεφαλαίων με κατηγορούμενη τη Λεπέν και 11 ακόμα πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένου του κόμματός της. Και μπορεί οι εισαγγελείς να εισηγήθηκαν μια αλλαγή στην πρωτόδικη ποινή της – να μην είναι άμεσα εκτελεστή η πενταετής στέρηση του δικαιώματος του εκλέγεσθαι –, αλλά αφενός οι δικαστές μπορεί να έχουν άλλη άποψη, αφετέρου και πιθανότερο, μπορεί η ηγέτιδα της Ακροδεξιάς να αποφασίσει, με λίγη ενθάρρυνση και από τις δημοσκοπήσεις, πως είναι ώρα να κάνει στην άκρη και να αφήσει τον νεαρό και φωτογενή υπαρχηγό της, τον Ζορντάν Μπαρντελά, να διεκδικήσει του χρόνου την προεδρία της χώρας, χωρίς τα βαρίδια του ονόματός της.
Ολα αυτά, βέβαια, μένει να φανούν. Προς το παρόν, η Εθνική Συσπείρωση (RN) παλεύει να κατακτήσει όσο το δυνατόν περισσότερους δήμους, ολοκληρώνοντας την αποδαιμονοποίηση, αν όχι την κανονικοποίησή της.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Το κόμμα εξασφάλισε 31,37% των ψήφων στις τελευταίες ευρωεκλογές, τον Μάιο του 2024. Και ένα 33,2% στον πρώτο γύρο των πρόωρων κοινοβουλευτικών εκλογών που ακολούθησαν. Διαθέτει σήμερα στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση 122 βουλευτές, είναι το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης. Ελέγχει ωστόσο από το 2020, οπότε έγιναν οι τελευταίες δημοτικές εκλογές, μόλις 13 δήμους, ανάμεσά τους μόνο ένας με πληθυσμό μεγαλύτερο των 100.000 κατοίκων, το Περπινιάν.
Αυτό που η «Le Monde» χαρακτηρίζει «έλλειψη τοπικής νομιμοποίησης» έχει φυσικά μια εξήγηση. Από τότε που ιδρύθηκε, το 1972, το κόμμα, που τότε λεγόταν Εθνικό Μέτωπο (FN) και πλέον λέγεται Εθνική Συσπείρωση, υπηρετούσε κυρίως τις φιλοδοξίες ενός ανθρώπου, του Ζαν-Μαρί Λεπέν. Για εκείνον, οι μόνες εκλογές που είχαν σημασία ήταν οι προεδρικές.
Για πολλές δεκαετίες, η αδιαφορία για την τοπική παρουσία του FN δεν επέτρεπε απλά στον πατήρ Λεπέν να συγκεντρώνει όλους τους οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους γύρω από το πρόσωπό του, μείωνε επίσης τον κίνδυνο εμφάνισης τοπικών «βαρόνων» οι οποίοι θα μπορούσαν να απειλήσουν την εξουσία του στο κόμμα και την ιδεολογική του γραμμή.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Χρειάστηκε να φτάσει το 1995 για να κατακτήσει το FN τους πρώτους του δήμους, και οι τρεις στη Νοτιοανατολική Γαλλία: την Τουλόν, το Οράνζ και το Μαρινιάν. Δύο χρόνια αργότερα, έπειτα από επαναληπτικές εκλογές, θα προσθέσει στη λίστα του και το Βιτρόλ. Με εξαίρεση όμως το Οράνζ, τα τρία άλλα «εργαστήρια» του κόμματος απέτυχαν γρήγορα, αποκαλύπτοντας τον ερασιτεχνισμό, τον ριζοσπαστισμό και τη «χαλαρή» του σχέση με νόμο.
Η αποτυχία αυτών των πρώτων διοικήσεων έβαλε φρένο στην αναπτυσσόμενη τοπική δυναμική του FN, κόντρα στον πολιτικό σεισμό που προκάλεσε η πρόκριση του Λεπέν στον δεύτερο προεδρικό γύρο του 2002. Εχοντας προτείνει 407 υποψηφίους στις δημοτικές εκλογές του 1995, το κόμμα περιορίστηκε σε 144 λίστες το 2001 και 72 το 2008 σε πόλεις με περισσότερους από 10.000 κατοίκους.
Αναλαμβάνοντας βέβαια, το 2011, τα ηνία του κόμματος, η Μαρίν Λεπέν άλλαξε ρότα, και εθνικά και τοπικά, καθιστώντας την τοπική εδραίωση του κόμματος ακρογωνιαίο λίθο της εκστρατείας αποδαιμονοποίησής του. Παρ’ όλα αυτά, στις τελευταίες δημοτικές εκλογές, που έγιναν εν μέσω πανδημίας του COVID-19 και σημείωσαν ρεκόρ αποχής, η Εθνική Συσπείρωση έχασε ένα 40% των δημοτικών συμβούλων της, πέφτοντας στους 827 από τους 1.438. Η κατάκτηση του Περπινιάν ήταν μια μικρή – μόνο – παρηγοριά. Και τώρα;
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Ο Μπαρντελά διαβεβαιώνει πως το κόμμα ελπίζει να κατακτήσει «δεκάδες πόλεις». H RN κατεβάζει 650 υποψηφίους, ανάμεσά τους και 33 βουλευτές της – περισσότερους από ποτέ, αλλά και πάλι λίγους για κόμμα με βλέψεις για το Ελιζέ.
Από τους 34 δήμους με περισσότερους από 100.000 κατοίκους που διεκδικεί, μεγάλο μέρος των ελπίδων της στηρίζεται στους τρεις που είχαν ψηφίσει με ποσοστό άνω του 32% τη λίστα του Μπαρντελά στις ευρωεκλογές του 2024: το Περπινιάν, ήδη υπό τον έλεγχο των λεπενιστών με τον Λουί Αλιό, την Τουλόν, όπου η βουλευτής Λορ Λαβαλέτ σκοπεύει να εκμεταλλευτεί τη διάσπαση της Δεξιάς ώστε να ξεχαστεί η αποτυχία της πρώτης προσπάθειας του FN (1995-2001) να εδραιωθεί στην πόλη, και τη Νίκαια, όπου ο σύμμαχος της RN, Ερίκ Σιοτί, κονταροχτυπιέται με τον δεξιό πρώην μέντορά του Κριστιάν Εστροζί. Η κατάκτηση αυτών των δήμων θα αρκούσε προκειμένου να μιλήσει γενικότερα η RN για νίκη. Στη Νιμ και κυρίως τη Μασσαλία το κόμμα δεν περιμένει να επικρατήσει, περισσότερο θέλει να διαταράξει τη μονομαχία μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς.
Φτάσαμε όμως στο τέλος και δεν είπαμε το πιο σημαντικό: για τελευταία, εκτός απροόπτου, φορά πριν από τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2027, οι εκλογές αυτές, και ιδίως το διάστημα μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου, θα αποκαλύψουν αν το περίφημο «ρεπουμπλικανικό μέτωπο», η ανεπίσημη συμμαχία που σχημάτιζαν τόσα χρόνια τα κόμματα του επονομαζόμενου δημοκρατικού τόξου κάθε φορά (ή περίπου…) που έπρεπε να φράξουν τον δρόμο στην Ακροδεξιά, είναι ακόμα ζωντανό και σε τι βαθμό. Από αυτό θα κριθούν όλα. Και ούτε ο αλληλοσπαραγμός στους κόλπους της Αριστεράς ούτε τα «μυστικά σύμφωνα» μεταξύ Δεξιάς και Ακροδεξιάς που καταγγέλλουν οι Σοσιαλιστές αποτελούν καλούς οιωνούς.
Αλλαγές φαίνεται πως έχει φέρει σε καταστήματα εστίασης και στην πελατεία των διατροφολόγων το διαρκές «κυνήγι» απώλειας βάρους, μαζί με τον πιο υγιεινό τρόπο ζωής και την προσεγμένη διατροφή που πολλοί άνθρωποι πλέον επιλέγουν να εντάξουν στην καθημερινότητά τους.
Πολλά εστιατόρια μπαίνουν σε μια λογική να φτιάξουν εξειδικευμένα μενού ή να προσθέσουν συγκεκριμένα πιάτα για να προλάβουν τη ζήτηση για fitness γεύματα με καταγεγραμμένες θερμίδες, μια τάση που κάποιοι ονομάζουν «το νέο vegan», παρομοιάζοντάς το με την ένταξη χορτοφαγικών επιλογών στους καταλόγους, κάτι που ήταν διαδεδομένο τα προηγούμενα χρόνια.
Μάλιστα, ακόμα και καταστήματα που πωλούν πιο παραδοσιακές κουζίνες, όπως η ελληνική – μεσογειακή, έχουν παρατηρήσει αυτή την τάση και έχουν ξεκινήσει να προσφέρουν πιο ελαφριά πιάτα. «Υπάρχει μια προσαρμογή στο μενού. Οι πελάτες έχουν αλλάξει, έρχονται και ρωτούν πολλά για κάθε πιάτο, για το τι περιέχει ένα φαγητό. Επίσης παρατηρείται μείωση στην κατανάλωση αλκοόλ», ανέφερε σχετικά ο Ιωάννης Δαβερώνης, πρόεδρος της Ενωσης Εστιατορίων και Συναφών Αττικής.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Εξειδικευμένες υπηρεσίεςΥπάρχουν βέβαια και εξειδικευμένες σχετικές υπηρεσίες. Τα τελευταία χρόνια, σημειώνουν αύξηση τα μαγαζιά που προσφέρουν delivery ειδικά σχεδιασμένων και μετρημένων, έτοιμων γευμάτων για απώλεια βάρους και υγιεινή διατροφή. «Βλέπουμε μια τεράστια αύξηση στη ζήτηση. Οταν ξεκινήσαμε το 2021, μπορεί να ετοιμάζαμε 2.000 μερίδες τον μήνα και τώρα κάνουμε 3.000 σε μία ημέρα», είπε στα «ΝΕΑ» η Μυρτώ Γαλάνη, διαιτολόγος που εργάζεται σε τέτοια υπηρεσία. Πολλά από αυτά τα μαγαζιά μπορούν να φέρουν τα έτοιμα γεύματα ακόμα και στον χώρο εργασίας του ενδιαφερομένου, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα και σε όσους εργάζονται πολλές ώρες να ακολουθούν ένα υγιές διαιτολόγιο.
Στο εξωτερικό, παρατηρείται μία ακόμη παράμετρος. Σε πρόσφατο ρεπορτάζ τους, οι «New York Times» αναφέρουν ότι διαφόρων ειδών καταστήματα εστίασης – από fast food μέχρι κυριλέ εστιατόρια – έχουν αρχίσει να φτιάχνουν «ειδικά μενού» για ανθρώπους που παίρνουν φάρμακα GLP-1 για αδυνάτισμα, όπως το Ozempic. Τα μενού αυτά προσφέρουν συνήθως μικρότερες μερίδες για να ταιριάξουν με τη μικρότερη όρεξη των πελατών για φαγητό.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Ετσι, μαγαζιά στη Νέα Υόρκη έχουν γεμίσει με ανθρώπους που απολαμβάνουν μπέργκερ, τηγανητές πατάτες ή ακόμα και κοκτέιλ σε μερίδες μινιόν. Υπολογίζεται ότι περίπου 10% των Αμερικανών παίρνουν φάρμακα GLP-1, ενώ έρευνες έχουν δείξει ότι περισσότεροι από 50% που τα παίρνουν βγαίνουν για φαγητό σπανιότερα από όσο πριν. Αλλη έρευνα θέλει 63% όσων παίρνουν Ozempic να παραγγέλνουν πολύ λιγότερο φαγητό όταν πηγαίνουν σε εστιατόρια.
«Δεν αρκούν τα φάρμακα»Πίσω στην Ελλάδα, έχει ενδιαφέρον και η άλλη πλευρά του νομίσματος, καθώς η «εμμονή» με την απώλεια βάρους φέρνει αλλαγές και στα γραφεία των διατροφολόγων. Μπορεί βέβαια στη χώρα μας η χρήση φαρμάκων GLP-1 για αδυνάτισμα να μην είναι τόσο διαδεδομένη όσο στις ΗΠΑ, όμως, όπως παρατηρεί ο διατροφολόγος – διαιτολόγος Μανώλης Μανωλαράκης, υπάρχει κόσμος που επαναπαύεται αποκλειστικά στη χρήση τέτοιων φαρμάκων και δεν υιοθετεί μια ευρύτερη αλλαγή στις διατροφικές του συνήθειες.
«Σύντομα αυτός ο κόσμος θα καταλάβει ότι βρίσκεται σε αδιέξοδο», είπε στα «ΝΕΑ» ο Μ. Μανωλαράκης, εξηγώντας ότι χωρίς μια σημαντική αλλαγή στο τι και στο πόσο τρώμε, υπάρχει ο κίνδυνος απώλειας μυϊκού ιστού. Επειτα, όταν σταματήσει η φαρμακευτική αγωγή, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα επανέλθουν όλα τα κιλά και μαζί όλα τα προβλήματα υγείας που ενδεχομένως τα συνόδευαν, όπως το σάκχαρο, η πίεση και η χοληστερίνη. «Πρόκειται ουσιαστικά για μια τρύπα στο νερό», καταλήγει.
Με σκυμμένο κεφάλι και χωρίς να αρθρώσει λέξη οδηγήθηκε σήμερα Σάββατο (14/3) στο Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης ο 23χρονος που κατηγορείται για τη δολοφονία του 20χρονου στην Καλαμαριά, ο οποίος ζήτησε και πήρε προθεσμία να απολογηθεί την Τρίτη (17/3).
Ο νεαρός παραδόθηκε στην Αστυνομία και ομολόγησε πως κατάφερε δύο μαχαιριές στο θύμα με μαχαίρι που είχε πάνω του, υποστηρίζοντας ότι ενήργησε σε άμυνα. Τα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής εξέτασης προκαλούν σοκ. Ο 20χρονος έχασε περίπου δύο λίτρα αίμα, έχοντας δεχθεί δύο χτυπήματα με μαχαίρι – το ένα στα πλευρά και το δεύτερο, μοιραίο, στην καρδιά. Ο εισαγγελέας άσκησε δίωξη για ανθρωποκτονία από πρόθεση, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία και ο 23χρονος έλαβε προθεσμία να απολογηθεί την ερχόμενη Τρίτη.
Την ίδια ώρα αναζητούνται τουλάχιστον τρία άτομα, δύο που ήταν μαζί με το θύμα και ένα που ενδεχομένος ήταν μαζί με τον δράστη και καταδίωξε τους άλλους δύο.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Το χρονικό της επίθεσηςΤο περιστατικό σημειώθηκε το βράδυ της Πέμπτης στην Καλαμαριά. Σε βίντεο-ντοκουμέντο έχουν καταγραφεί οι δραματικές στιγμές μετά την επίθεση. Ο 20χρονος, τραυματισμένος από τις δύο μαχαιριές, φαίνεται να περπατά με δυσκολία πριν καταρρεύσει δίπλα σε κάδο απορριμμάτων.
Σε άλλο βίντεο διακρίνονται δύο φίλοι του θύματος, ενώ η Αστυνομία εξετάζει καρέ – καρέ το υλικό, συγκεντρώνοντας πληροφορίες και μαρτυρίες για να διαλευκάνει το κίνητρο της δολοφονίας.
«Όταν χάνεται ένα νεαρό παιδί, είναι το παιδί μας, είναι το ίδιο μας το παιδί, δεν είναι παιδί αλλουνού. Και δεν θέλω να δικαιολογήσω τίποτα. Η πράξη είναι αδικαιολόγητη ως αποτέλεσμα», δήλωσε ο θείος του 23χρονου κατηγορούμενου.
Η θεωρία της «συσπείρωσης περί την σημαία» έχει γίνει τελευταία του συρμού. Αναμφίβολα η αλήθεια που εμπεριέχει έχει πλειστάκις επιβεβαιωθεί: Κάθε φορά που η κοινή γνώμη βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν προσλαμβανόμενο ως εθνική ή υπαρξιακή απειλή κίνδυνο τείνει ανακλαστικά να συσπειρωθεί γύρω από την όποια κυβέρνηση τυγχάνει να βρίσκεται στην εξουσία. Πιο χαλαρά όταν η απειλή φαίνεται μακρινή. Πιο δυνατά όταν πλησιάζει κοντύτερα.
Ηταν ως εκ τούτου αναμενόμενο το φαινόμενο να επαναληφθεί και παρ’ ημίν. Αρχικά υπό το κράτος της επιτεινόμενης μετά την επιστροφή Τραμπ στον Λευκό Οίκο διεθνούς αβεβαιότητας. Στη συνέχεια ως επακόλουθο της πολεμικής κρίσης που ξέσπασε στη γειτονιά της Μέσης Ανατολής.
Στην πρώτη φάση συνέβαλε υποδόρια στη διατήρηση ανέπαφου του δημοσκοπικού προβαδίσματος της ΝΔ παρά τη διευρυνόμενη κοινωνική δυσαρέσκεια, τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα και την προϊούσα πολιτική φθορά της.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Στη δεύτερη φάση το φαινόμενο έγινε πιο αισθητό εξαιτίας του «συναγερμού» που σήμαναν τα drones της Χεζμπολάχ (;) στην Κύπρο και της ομολογουμένως άμεσης, αν και αυτονόητα οφειλόμενης, ανταπόκρισης του έλληνα Πρωθυπουργού στο αίτημα περί στρατιωτικής συνδρομής της «μητέρας πατρίδας».
Αν στην πρώτη φάση η κυβέρνηση είχε ήδη τη δυνατότητα να κεφαλαιοποιήσει το πλεονέκτημα που της πρόσφερε η ταύτισή της με τη σταθερότητα και η σύγκρισή της με την καχεκτική και κατακερματιζόμενη αντιπολίτευση, στη δεύτερη φάση της δόθηκε η απρόσμενη ευκαιρία να αναβιώσει υποσυνείδητα το δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου και να ενεργοποιήσει έτσι τα πατριωτικά ανακλαστικά που την επανασυνέδεσαν, έστω και προσωρινά, τόσο με τους μετακινούμενους στην γκρίζα ζώνη αναποφάσιστους ψηφοφόρους, όσο και με εκείνους που έχουν τεθεί σε τροχιά συμπόρευσης με τον (ακροδεξιό) εθνολαϊκισμό ή προσέγγισης με τα ρεύματα του αναδυόμενου αντισυστημισμού. Εξού και η δημοσκοπική ανάκαμψη που φαίνεται να έσπειρε στην αυλή του Πρωθυπουργού το ζιζάνιο του πειρασμού για άμεση προσφυγή στις κάλπες.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Είναι, βέβαια, όντως αλήθεια ότι στον υπολειπόμενο ωφέλιμο πολιτικό χρόνο είναι μάλλον απίθανο να επαναληφθεί μια τόσο ευνοϊκή για τους κυβερνώντες συγκυρία.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Είναι επίσης αλήθεια ότι έχοντας πιστωθεί έναν ακόμα επιτυχή χειρισμό μιας κρίσης, και δη πολεμικού χαρακτήρα, θα είναι ευκολότερο για τον Πρωθυπουργό να διεκδικήσει και πάλι την αυτοδυναμία επικαλούμενος εθνικούς λόγους που επέβαλαν την αθέτηση της δέσμευσής του για εκλογές στη λήξη της τετραετίας. Πόσω μάλλον που είναι πιθανότερο να ισχύουν ακόμα οι ανησυχίες για περαιτέρω αποσταθεροποίηση της περιοχής και επιδείνωση των οικονομικών προοπτικών.
Ακόμα όμως και έτσι, το ρίσκο να βρεθεί ο Πρωθυπουργός, εκτός των άλλων, απολογούμενος και για μια άκρως καιροσκοπική (διάβαζε εκβιαστική) επιλογή του χρόνου των εκλογών, είναι πολύ μεγάλο για να αντιμετωπιστεί αψήφιστα ενόψει μιας εκλογικής αναμέτρησης που θα ισοδυναμεί με εξόχως πειραματική και διδακτική δοκιμασία των όρων υπό τους οποίους μπορεί να ανακτηθεί η χαμένη πολιτική εμπιστοσύνη των πολιτών.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μεσουράνησε ως ένας πολλά υποσχόμενος μεταρρυθμιστής. Εστω και αν ευνοήθηκε από τις περιστάσεις, δεν θα είναι απλό να αναβαπτισθεί στη λαϊκή ετυμηγορία χωρίς προηγουμένως να εξηγήσει για ποιες ακριβώς μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να τον θυμούνται όσοι καλεί να τον ξαναψηφίσουν.
Μήπως θα ήταν προτιμότερο γι’ αυτόν να πάρει τουλάχιστον την πρωτοβουλία για έναν δεσμευτικό συνταγματικό προκαθορισμό της διάρκειας των εκλογικών κύκλων; Θα συνιστούσε ένα στοιχειώδες αποδεικτικό μέσο των προθέσεών του να εγγυηθεί την ουσιαστική πολιτική σταθερότητα σε μια περίοδο που θα ανταγωνίζεται την πολιτική αλλαγή.
Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός επιστήμονας – αναλυτήςΟ Ολυμπιακός νίκησε εύκολα με σκορ 3-0 τον ΟΦΗ στο Παγκρήτιο Στάδιο και ανέβηκε προσωρινά ξανά στην κορυφή της βαθμολογίας της Stoiximan Super League.
Ο Χρήστος Μουζακίτης έγραψε το όνομά του στον πίνακα των σκόρερ με την εύστοχη εκτέλεση πέναλτι στο 90+3′, περιγράφοντας στις δηλώσεις του μετά το ματς μία πολύ όμορφη στιγμή, με τον Μέχντι Ταρέμι να αφήνει τον Έλληνα διεθνή άσο να πάρει εκείνος το σουτ, ώστε να πετύχει το πρώτο του φετινό γκολ.
Αναλυτικά, όσα δήλωσε ο Χρήστος ΜουζακίτηςΓια το ματς: «Χρειαζόμασταν αυτή τη νίκη για τη συνέχεια, με μεγάλο σκορ, μας δίνει μεγάλη αυτοπεποίθηση, μας ξεκλειδώνει κάποια πράγματα που ίσως στα προηγούμενα παιχνίδια δεν κάναμε καλά. Ήταν το κατάλληλο σημείο».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Για το πρώτο του γκολ και το γεγονός ότι ο Ταρέμι του άφησε την μπάλα: «Τον ευχαριστώ, η αλήθεια είναι ότι προφανώς του το ζήτησα, το ήθελα πολύ αυτό το γκολ, είχα βάλει άλλα δύο και δεν είχαν μετρήσει. Έσπασε το ρόδι».
Για τη συνέχεια: «Κοιτάμε κάθε ματς ξεχωριστά,. Τώρα η Λάρισα, μετά να δούμε πώς θα βγει το πρόγραμμα. Έχουμε στο μυαλό μας το επόμενο παιχνίδι, χωρίς να σκεφτόμαστε τι θα γίνει μετά».
Αυτό που συζητάμε, παθιαζόμαστε, φιλονικούμε με την ίδια ζέση και ορμή για τον πόλεμο στο Ιράν και για τη μετακόμιση του Πελεγρίνη σε άλλο κόμμα, πολύ με ανησυχεί. Λες κι ένα σπίτι ξεκοιλιασμένο στο Ιράν ή στο Τελ Αβίβ, ένα πλοίο που γίνεται μπουρλότο στα Στενά του Ορμούζ, το πυξ λαξ του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, η πορεία του Λαφαζάνη και το ξερίζωμα των πικροδαφνών στα σχολεία έχουν την ίδια ακριβώς δυναμική και μας κάνουν να βρίσκουμε αφορμή να διαφωνήσουμε με σθένος, πίκα και ορμή.
Οταν εξομοιώνεις άνισα στοιχεία, όταν αφαιρείς από τα γεγονότα το ειδικό τους βάρος, όταν εξισώνεις το μέγεθός τους, είναι σαν να βάζεις τα πάντα στο κρεβάτι του Προκρούστη. Σε ό,τι μεγάλο και υψηλό κόβεις κεφάλι, σε ό,τι κοντό, χαμηλό και χθαμαλό το ξεμασχαλιάζεις μέχρι να γίνουν όλα ίσα κι όμοια.
Αλλά πάλι ίσως να είναι και μια έξοδος κινδύνου που βγάζει στο γελοίο ή, στην καλύτερη περίπτωση, στο γέλιο. Οταν βλέπεις επί καθημερινής βάσεως τον θάνατο σε ζωντανή σύνδεση, θέλεις λίγο κάπου να βρεις μια σχισμή, μια χαραμάδα να σκάσει τ΄ αχείλι σου, να ξεσπάσεις κι εσύ σαν άνθρωπος.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Είναι μια ανάσα μετά τον Λίβανο και την Τεχεράνη να βλέπεις τον Πελεγρίνη με τα μάτια σου. Οσο τον θυμάμαι να έχει ζαλωθεί μια κόκκινη κουβέρτα και κουκουλωμένος να πηγαινοέρχεται στη σκηνή αμολώντας φιλοσοφίες του πόνου σαν βραχνοκόκορας με ύφος Παξινού – Μινωτή κι ολίγον Αντονι Χόπκινς, ε, τον δοξάζεις τον Κύριο που αξιώθηκες μια τέτοια χάρη, δεν τον αφήνεις αδόξαστο.
Επίσης, έπειτα από ένα διάγγελμα του Τραμπ (συνήθως όρθιος να ακουμπάει στην κάσα της πόρτας στο Air Force One), τον θέλεις τον Λαφαζάνη σου σε πορεία διαμαρτυρίας, να έχει πιάσει κεφαλοκλείδωμα τη φωτοαφίσα του αείμνηστου (θα σας πω μετά για το «αείμνηστος») αγιατολάχ Χαμενεΐ και να χύνει μαύρο δάκρυ που του σκοτώσανε το ίνδαλμα.
Κι αν πέσει το μάτι σου – άνθρωπος είσαι, ξεφεύγει το βλέμμα σου – αφηρημένος στα νέα των 8, σε καμιά δήλωση του Νετανιάχου (μπρρρρ), δεν αποζητάς, όπως η φλόγα το δαδί, όπως η μάνα το παιδί κι ο κουρασμένος στρατιώτης την ειρήνη, μια δήλωση του Ανδρουλάκη που σε άπταιστα κρητικά διώχνει τον Κωνσταντινόπουλο γιατί, λέει, κάτι είπε απρεπές για το ΠΑΣΟΚ; Καλά, πρώτη φορά ήτανε; Ούτε πρώτη ήτανε, ούτε και τελευταία, αλλά βλέπεις του ‘ρχεται τώρα όπου να ‘ναι το Συνέδριο και σου λέει κάτσε να ρίξω τώρα μια διαγραφή να σφίξουν τα γάλατα να μη μου κουνηθεί κανείς. Κατάλαβες· τα λέει στην πεθερά να τα ακούει η νύφη.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Α. Για το «αείμνηστος» που σας υποσχέθηκα, βγήκε σε ένα πρωινό μια αστρολόγος και είπε «εδώ είμαστε μαζί με την “αείμνηστη” Μάργκαρετ Παπανδρέου». Την πέθανε τη γυναίκα πρωί πρωί. Μάλλον το «αείμνηστη» το είδε σαν κοσμητικό επίθετο και της το κότσαρε στα καλά καθούμενα.
Τίποτα, όμως. Τίποτα. Ολα αυτά είναι πταίσματα. Εκείνο που πραγματικά με ξεκουράζει, με ανανεώνει, με κάνει άλλον άνθρωπο όταν φτάνω στο αμήν, ένα είναι. Ενα ζητάω. Πελεγρίνη και πάλι Πελεγρίνη. Δεν ξέρω, στον Πελεγρίνη είμαι εξαρτημένος. Αφού μόλις δω τα σκούρα φωνάζω σαν τρελός. Φέρτε μου αυτό το πλάνο του πρύτανη με τη φλοκάτη τώρα.
Φέρ’ το μου.
Φέρ’ το, φέρ’ το.
Φέρ’ το μου.
Φέρ’ το, φέρ’ το.
Σου είπα, ΦΕΡ’ ΤΟ.
ΥΓ: Γιώργο μου, με συγχωρείς· δεν μπορώ να γράψω σήμερα για σένα, αγόρι μου. Δεν έχει γίνει ακόμα ο πόνος λέξεις.
«Έφυγε» από τη ζωή, σε ηλικία 92 χρονών, ο εμβληματικός δημοσιογράφος της Θεσσαλονίκης Αντώνης Κούρτης, ο οποίος άφησε έντονο το αποτύπωμά του όχι μόνο στα δημοσιογραφικά δρώμενα, αλλά και γενικότερα, καθώς υπήρξε κυβερνητικός εκπρόσωπος, με πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου, και πρόεδρος της ΔΕΘ.
Γεννήθηκε στη Λάρισα τον Φεβρουάριο του 1934 και πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια στην Κατοχή. Ο πατέρας του είχε συλληφθεί το 1941 και είχε μεταφερθεί στις Φυλακές Αβέρωφ και στη συνέχεια σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιταλία. Μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου και τα πρώτα χρόνια εργάστηκε ως δικηγόρος.
Η διαδρομή του στη δημοσιογραφία ξεκίνησε το 1961 στις εφημερίδες «Ελεύθερος Λαός» και «Δράση».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Στη συνέχεια εργάστηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη», στην οποία αναδείχθηκε διευθυντής επί σειρά ετών και άφησε εποχή καθώς εκείνη την περίοδο η εφημερίδα γνώρισε μεγάλη κυκλοφορία, είχε κύρος, αξιοπιστία και αποτύπωνε καθημερινά τον σφυγμό της πόλης σε όλους τους τομείς, καταγράφοντας τα μεγάλα γεγονότα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Συνεργάστηκε στενά με τον αείμνηστο εκδότη της Ιωάννη Βελλίδη και ο ίδιος διηγούνταν στους νεότερους τους τρόπους που σκαρφίζονταν για να ξεφεύγουν ειδήσεις από τον ταγματάρχη λογοκριτή της δικτατορίας και να δημοσιεύονται.
Την περίοδο της δικτατορίας ήταν και ανταποκριτής του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων και της ελληνικής εκπομπής της Σουηδικής Ραδιοφωνίας.
Το 1985 ανέλαβε γενικός γραμματέας Τύπου και Πληροφοριών στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου και το 1986 ορίστηκε κυβερνητικός εκπρόσωπος. Πέρα από τις σχέσεις που καλλιέργησε με τους δημοσιογράφους, από τη συγκεκριμένη θέση, έγινε γνωστός και για τον τρόπο με τον οποίο απέφευγε να απαντήσει σε δύσκολες ερωτήσεις τους, με τη φράση «άλλη ερώτηση».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Τοποθετήθηκε πρόεδρος της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ), ήταν ο μακροβιότερος, επί των ημερών του ολοκληρώθηκε το εκθεσιακό κέντρο στο Μαρούσι της Αθήνας και για την προσφορά του η διοίκηση της ΔΕΘ-Helexpo τον τίμησε απονέμοντάς του πλακέτα και δίνοντας το όνομά του σε μία αίθουσα του συνεδριακού κέντρου “Ι. Βελλίδης”.
Το 1995 ανέλαβε την ευθύνη της εβδομαδιαίας έκδοσης “Βόρεια Ελλάδα” της εφημερίδας “Η Καθημερινή” και από το 2000 μέχρι το 2007 είχε την ευθύνη της έκδοσης των εφημερίδων της Θεσσαλονίκης “Αγγελιοφόρος” και “Αγγελιοφόρος της Κυριακής”.
Εκλέχθηκε πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης (ΕΣΗΕΜΘ) για 8 χρόνια και για την προσφορά του στη δημοσιογραφία τιμήθηκε από το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΜΘ.
Μέχρι και τις τελευταίες μέρες της ζωής του παρακολουθούσε με ενδιαφέρον και ανησυχία τις εξελίξεις στον χώρο του Τύπου και η έγνοια του ήταν να αποκτήσει και πάλι η Θεσσαλονίκη μια μεγάλη και ευρείας κυκλοφορίας καθημερινή εφημερίδα.
Εάν το Ιράν εξακολουθήσει να διεξάγει συνεχείς επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο, η σύγκρουση θα μετατραπεί σε περιφερειακό πόλεμο και ο κίνδυνος παρατεταμένης σύγκρουσης θα αυξηθεί, εκτιμά στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» ο αντιστράτηγος εν αποστρατεία Ντέιβιντ Ντεπτούλα και κοσμήτορας σήμερα του Ινστιτούτου Mitchell για Σπουδές Αεροδιαστημικής Ισχύος. Ο αμερικανός πρώην στρατηγός θεωρεί ότι οι ΗΠΑ δεν θα επιχειρήσουν με χερσαίες δυνάμεις, ενώ επισημαίνει ότι το χτύπημα στην Κύπρο δείχνει πώς οι συγκρούσεις μπορούν να εξαπλωθούν μέσω των δυνατοτήτων επιθέσεων μεγάλου βεληνεκούς.
Ο Τραμπ και ο Ρούμπιο έχουν κάνει λόγο για ακόμη πιο ισχυρά αμερικανικά πλήγματα. Τι να περιμένουμε;Εάν οι ΗΠΑ ακολουθήσουν μια τέτοια ρητορική, πιθανότατα θα σημαίνει σημαντικά διευρυμένες επιθέσεις. Ιστορικά, τα μηνύματα «μέγιστης δύναμης» των ΗΠΑ αναφέρονται σε συντονισμένες, πολυτομεακές επιχειρήσεις: μεγάλα κύματα πυραύλων κρουζ ακριβείας, επιθέσεις με αεροσκάφη stealth, κυβερνοεπιχειρήσεις και καταστολή της εχθρικής αεράμυνας για την ταχεία διάλυση κρίσιμων στρατιωτικών υποδομών.
Οι στόχοι πιθανότατα θα περιλαμβάνουν εγκαταστάσεις εκτόξευσης πυραύλων, κόμβους διοίκησης και ελέγχου, συστήματα αεράμυνας και χώρους αποθήκευσης που υποστηρίζουν τις ιρανικές δυνατότητες επιθέσεων. Ο στόχος θα ήταν να υποβαθμιστεί η ικανότητα προβολής ισχύος του Ιράν, ενώ παράλληλα θα σηματοδοτείται μια συντριπτική κυριαρχία κλιμάκωσης.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Το Ιράν επιτίθεται σε αμερικανικές βάσεις σε Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Ιορδανία, Κατάρ και ΗΑΕ. Ποιες συνέπειες βλέπετε;Εάν το Ιράν εξακολουθήσει να διεξάγει συνεχείς επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο, η σύγκρουση θα μετατραπεί ουσιαστικά σε περιφερειακό πόλεμο και όχι σε διμερή αντιπαράθεση. Τα κράτη του Κόλπου φιλοξενούν κρίσιμες αεροπορικές, ναυτικές και υλικοτεχνικές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ, επομένως οι επιθέσεις εναντίον τους πιθανότατα θα αναγκάσουν αυτές τις κυβερνήσεις να συνεργαστούν πιο άμεσα σε αμυντικές επιχειρήσεις, ακόμη και αν αρχικά προσπάθησαν να παραμείνουν ουδέτερες.
Η εμπλοκή τους μπορεί να επεκτείνει δραματικά το πεδίο της μάχης, φέρνοντας στη μάχη δίκτυα αεροπορικής άμυνας, περιφερειακούς στρατούς και επιχειρήσεις θαλάσσιας ασφάλειας. Μπορεί επίσης να απειλήσει τις παγκόσμιες αγορές ενέργειας, επειδή μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πετρελαίου και LNG ρέει μέσω του Περσικού Κόλπου και των Στενών του Ορμούζ. Από στρατηγική άποψη, όταν εμπλέκονται άμεσα πολλά κράτη του Κόλπου, η δυναμική της κλιμάκωσης γίνεται πιο δύσκολο να ελεγχθεί και ο κίνδυνος παρατεταμένης σύγκρουσης αυξάνεται.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); }); Το Ιράν προειδοποιεί τις ευρωπαϊκές χώρες να μην εμπλακούν στον πόλεμο. Πόσο μακριά θα μπορούσε να φτάσει; Θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κάποιο είδος πυρηνικών όπλων;Η προειδοποίηση του Ιράν προς την Ευρώπη είναι πρωτίστως ένα αποτρεπτικό μήνυμα που στοχεύει στην αποθάρρυνση της συμμετοχής του ΝΑΤΟ ή της υλικοτεχνικής υποστήριξης για τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ. Το Ιράν διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα αποθέματα βαλλιστικών πυραύλων στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένων συστημάτων μικρής και μεσαίας εμβέλειας ικανών να φτάσουν σε αμερικανικές βάσεις και σε ορισμένα μέρη της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Ωστόσο, το ότι απειλεί την Ευρώπη δεν σημαίνει απαραίτητα ότι διαθέτει απεριόριστα αποθέματα πυραύλων, έχει να κάνει περισσότερο με την αντίληψη της εμβέλειας και της ικανότητας αντιποίνων. Οσον αφορά τα πυρηνικά όπλα, το Ιράν εκτιμάται ευρέως ότι διαθέτει δυνατότητες πυρηνικού εμπλουτισμού, αλλά όχι επιβεβαιωμένο λειτουργικό πυρηνικό οπλοστάσιο. Η χρήση πυρηνικών όπλων θα αποτελούσε μια εξαιρετική κλιμάκωση με καταστροφικές συνέπειες για το ίδιο το Ιράν, καθιστώντας το ένα εξαιρετικά απίθανο βήμα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); }); Η Βρετανία αποφάσισε να μη συμμετάσχει στις επιχειρήσεις, ισχυριζόμενη ότι μετά το Ιράκ δεν μπορεί να εμπλακεί σε παράνομους πολέμους χωρίς ένα «βιώσιμο» σχέδιο.Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν συμμετέχει σε επιθετικές επιθέσεις κατά του Ιράν αλλά εξακολουθεί να συμμετέχει στην αμυντική πλευρά της σύγκρουσης. Βρετανικά αεροσκάφη και δυνάμεις στην περιοχή βοηθούν στην αναχαίτιση ιρανικών drones και πυραύλων κρουζ που στοχεύουν βάσεις των ΗΠΑ και εταίρους στον Κόλπο και το Ηνωμένο Βασίλειο παρέχει πληροφορίες, υλικοτεχνική υποστήριξη και πρόσβαση σε βάσεις όπως η RAF Ακρωτηρίου στην Κύπρο. Με άλλα λόγια, το Λονδίνο προσπαθεί να επιτύχει μια προσεκτική ισορροπία, υποστηρίζοντας τους συμμάχους και προστατεύοντας την περιφερειακή σταθερότητα, αποφεύγοντας παράλληλα την άμεση συμμετοχή σε επιθετικές στρατιωτικές επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να κλιμακώσουν περαιτέρω τη σύγκρουση.
Θα χρειαστεί τελικά οι ΗΠΑ να στείλουν δυνάμεις στο έδαφος και θα ήταν αναπόφευκτη η εμπλοκή του ΝΑΤΟ;Οι μεγάλης κλίμακας χερσαίες επιχειρήσεις εντός του Ιράν είναι εξαιρετικά απίθανες, επειδή το στρατιωτικό και πολιτικό κόστος θα ήταν τεράστιο. Το Ιράν είναι γεωγραφικά μεγάλο, πυκνοκατοικημένο και ικανό να κινητοποιήσει σημαντική αντίσταση, καθιστώντας μια εισβολή πολύ πιο περίπλοκη από τις προηγούμενες επεμβάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή. Οι ΗΠΑ πιθανότατα θα συνεχίσουν να βασίζονται σε αεροπορική ισχύ, ναυτικές δυνάμεις, χτυπήματα ακριβείας μεγάλης εμβέλειας και περιφερειακούς εταίρους για να επιτύχουν τους στόχους τους.
Η εμπλοκή του ΝΑΤΟ θα εξαρτηθεί επίσης από τη φύση της σύγκρουσης. Εκτός εάν η Τουρκία επικαλεστεί το Αρθρο 5, αφού έχει δεχθεί επίθεση από το Ιράν, η Συμμαχία πιθανότατα θα περιορίσει τον ρόλο της στην υποστήριξη λειτουργιών όπως η ανταλλαγή πληροφοριών, η εφοδιαστική και οι αμυντικές αναπτύξεις αντί για άμεσες πολεμικές επιχειρήσεις.
Το Ιράν χτύπησε την Κύπρο με μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Απειλείται η Ευρώπη και τι μας λέει αυτό το περιστατικό για τη φύση του πολέμου στις μέρες μας;Εάν τα ιρανικά συστήματα ή οι δυνάμεις που υποστηρίζονται από το Ιράν χτυπούν στόχους τόσο μακριά όσο η Κύπρος, αυτό υπογραμμίζει πώς η σύγχρονη σύγκρουση έχει γίνει γεωγραφικά διάχυτη και τεχνολογικά ασύμμετρη. Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη μεγάλου βεληνεκούς και τα όπλα τύπου πυραύλων κρουζ επιτρέπουν στα κράτη και τους αντιπροσώπους τους να φτάνουν σε στόχους πολύ πέρα από τις παραδοσιακές γραμμές του μετώπου με σχετικά χαμηλό κόστος.
Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η Ευρώπη πρόκειται να γίνει ένα κύριο πεδίο μάχης, αλλά δείχνει πώς οι συγκρούσεις μπορούν να εξαπλωθούν σε περιοχές μέσω των δυνατοτήτων επιθέσεων μεγάλου βεληνεκούς. Το ευρύτερο μάθημα είναι ότι ο σύγχρονος πόλεμος περιλαμβάνει όλο και περισσότερο κατανεμημένες επιθέσεις σε υποδομές, βάσεις και δίκτυα logistics αντί για συμβατικές εμπλοκές χερσαίων δυνάμεων, γεγονός που περιπλέκει την άμυνα και διευρύνει τον στρατηγικό αντίκτυπο των περιφερειακών πολέμων.
Οριοθετήθηκε μετά από 5 και πλέον ώρες η μεγάλη πυρκαγιά στην περιοχή Βυτινέικα, στα όρια Ελαιώνα, Αμπελώνα, Χειμαδιό Ηλείας και οι δυνάμεις συνεχίζουν να επιχειρούν σβήνοντας κάθε μικροεστία.
Η φωτιά εκδηλώθηκε το μεσημέρι του Σαββάτου στην περιοχή του Ελαιώνα προς το Χειμαδιό. Στην περιοχή επιχειρούσανν ενισχυμένες δυνάμεις της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας από τον Πύργο και τις όμορες υπηρεσίες, με την φωτιά να εντοπίζεται σε δύο μέτωπα, κατακαίγοντας αναγεννημένο δάσος. Λόγω του δύσβατου ανάγλυφου της περιοχής το έργο των πυροσβεστικών δυνάμεων ήταν ιδιαίτερα δύσκολο με τους ισχυρούς ανέμους που πνέουν πλέον στο σημείο να το κάνουν δυσκολότερο.
Στο σημείο ήδη επιχειρούν 55 πυροσβέστες με τρεις ομάδες πεζοπόρων της 6ης και 18ης ΕΜΟΔΕ, 15 οχήματα και μέχρι τη δύση του ηλίου επιχειρούσε ένα αεροσκάφος. Παράλληλα συνδράμουν υδροφόρες ΟΤΑ και μηχανήματα έργου. Λίγο μετά τις 17:00 νέα εστία ξέσπασε, με την φωτιά να έχει κάψει μέχρι στιγμής 50 στρέμματα δασικής έκτασης.
Πώς να αισθάνεται ένας εκπαιδευτικός ενώπιον της τάξης του; Προσπαθώ να φανταστώ το συναίσθημα. Είναι, άραγε, σαν να ανεβαίνεις στη σκηνή για να ερμηνεύσεις έναν ρόλο; Σίγουρα κάποιοι θα νιώθουν έτσι. Οταν στέκεσαι μπροστά στον πίνακα είσαι πολλά πράγματα, εκτός από ο εαυτός σου.
Είσαι δάσκαλος. Κομίζεις γνώση και αντιπροσωπεύεις την αυθεντία, ακόμα και αν κατά βάθος νιώθεις αδαής, ανεπαρκής ή ακατάλληλος για τη δουλειά. Είσαι φορέας εξουσίας. Οφείλεις να εμπνέεις σεβασμό, ακόμη κι αν τρέμει το φυλλοκάρδι σου μπροστά στα πρόσωπα που σε παρακολουθούν. Διότι τα παιδιά είναι για να τα αγαπάς, αλλά και για να τα φοβάσαι.
Η φύση τους εξωραΐζεται από τη νιότη τους, όμως μπορεί να γίνει σκληρή, ακόμη και τρομακτική. Πιράνχας κανονικά, έτοιμα να σε κομματιάσουν. Για αυτό και οι εκπαιδευτικοί αξίζουν τον απεριόριστο σεβασμό μας. Οχι μόνο επειδή η δουλειά τους έχει υπαρξιακή σημασία για την κοινωνία, αλλά επειδή πολλοί από αυτούς ξεφλουδίζουν, σχεδόν γδέρνουν, την ψυχή τους κάθε πρωί και προσπαθούν να την επουλώσουν το βράδυ.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Μία καθηγήτρια πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο στη Θεσσαλονίκη. Η εκπαιδευτικός είχε καταγγείλει συστηματική κακοποίηση από ομάδα μαθητών. Η οικογένειά της εκτιμά ότι ο ψυχικός φόρτος που επωμίστηκε συνέβαλε στην κατάρρευσή της. Είναι δύσκολο έως απίθανο να αποδοθεί με βεβαιότητα αντικειμενική συνάφεια ανάμεσα στη συμπεριφορά των μαθητών και στον θάνατό της. Δεν γνωρίζουμε το ιατρικό ιστορικό της, ούτε λεπτομέρειες για τη γενική της παρουσία στο σχολείο.
Ωστόσο, όσα περιγράφει στο υπόμνημά της είναι αρκετά για να σου ανεβάσουν την πίεση σε επικίνδυνα επίπεδα. Επιθέσεις με μπουκάλια που περιείχαν υγρά, χτυπήματα με βαριά αντικείμενα, εξυβρίσεις, οχλαγωγία και όλα όσα μπορούν να συμβούν σε μια τάξη όπου τίποτα δεν πηγαίνει καλά. Δεν είναι συνηθισμένη εικόνα. Αλλά ούτε και αδιανόητη.
Ομως, ως κοινωνία, εξετάζουμε τα προβλήματα στα σχολεία σχεδόν πάντα από τη γωνία των παιδιών. Οι εκπαιδευτικοί στέκονται κάπου στην άκρη. Θα ασχοληθούμε μαζί τους κυρίως όταν κατηγορούνται για επαγγελματική καχεξία, όταν δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους ή όταν αρνούνται να αξιολογηθούν. Οι καλοί εκπαιδευτικοί, που προσπαθούν να εργαστούν αξιοπρεπώς, με αίσθημα ευθύνης και συνέπεια, παραμένουν σχεδόν αόρατοι.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Και οι κακοποιητικές συμπεριφορές που συχνά υφίστανται από μαθητές και γονείς βγαίνουν στην επιφάνεια μόνο όταν υπάρξει βία ή κάτι ακόμη χειρότερο, όπως ο θάνατος της καθηγήτριας στη Θεσσαλονίκη. Τις τελευταίες ημέρες συζήτησα, μέσω της ραδιοφωνικής μου εκπομπής, με καθηγητές μέσης εκπαίδευσης. Μου μετέφεραν μια παρόμοια εικόνα.
Συχνά δέχονται λεκτική ή ψυχολογική βία από μαθητές, χωρίς ουσιαστική δυνατότητα αντίδρασης. Δύο από αυτούς εγκατέλειψαν τη δημόσια εκπαίδευση αναζητώντας άλλο επαγγελματικό πεδίο, επειδή δεν άντεχαν την πίεση. Μία φιλόλογος που εργάζεται σε φροντιστήριο μού εξήγησε ότι δέχεται προσβλητικές επιθέσεις από γονείς «επειδή πληρώνουν».
Λέμε συχνά ότι όταν κλείνει ένα σχολείο ανοίγει μια φυλακή. Να που υπάρχουν στιγμές όπου σκέφτεσαι ότι οι δύο χώροι θα μπορούσαν σχεδόν να συστεγαστούν. Σκέφτομαι τον εαυτό μου ως καθηγητή μέσης εκπαίδευσης. Δεν θα μπορούσα να το κάνω. Ούτε να το αντέξω. Τους θαυμάζω. Και καταλαβαίνω πόσο εύκολο είναι να τους λυπηθείς. Αλλά δεν θα έπρεπε να φτάνουμε εκεί.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });Τώρα θα πει κάποιος το προφανές: όλα ξεκινούν από το σπίτι. Ναι, αλλά αυτό ήταν ασφαλές συμπέρασμα πριν από μερικές δεκαετίες. Από τότε που η κοινωνικοποίηση των παιδιών περνά όλο και περισσότερο μέσα από οθόνες, ο ρόλος της οικογένειας έχει σχετικοποιηθεί. Παραμένει σημαντικός, αλλά όχι στον ίδιο βαθμό. Και σίγουρα εμείς οι μεγαλύτεροι, ως γονείς, μοιραζόμαστε ένα μέρος της ευθύνης.
Μεγαλώνουμε παιδιά που πιστεύουν ότι έχουν δικαιώματα στη ζωή, αλλά όχι υποχρεώσεις. Παιδιά που ενθαρρύνονται να αποκτήσουν τόσο ισχυρή αυτοπεποίθηση, ώστε συχνά στρεβλώνεται η εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους. Και ενώ λέμε πως δεν θέλουμε να τους λείψει τίποτα, τους στερούμε κάτι θεμελιώδες: το μέτρο.