Δεν σηκώνει αμφιβολία ότι η παρουσίαση στον κόσμο της στρατιωτικής επιχείρησης «Απόλυτη αποφασιστικότητα», από πλευράς των Αμερικανών που τη σχεδίασαν και την εκτέλεσαν άψογα, είχε σκοπό να προκαλέσει δέος σε όσους την παρακολουθούσαν. Ακόμη και η ασυνήθιστα πρόχειρη και ανεπίσημη γλώσσα, με την οποία ο πρόεδρος Τραμπ περιέγραφε την αποστολή, ενέπνεε τον φόβο και την αβεβαιότητα. Γιατί, από τη μια, έβλεπες την επιτομή του επαγγελματισμού στο πρόσωπο του στρατηγού Νταν Κέιν και άκουγες ότι ακόμη και η Διοίκηση Διαστήματος συμμετείχε στην επιχείρηση σύλληψης του Μαδούρο και της κυρίας του, από την άλλη έβλεπες έναν πρόεδρο που μιλούσε σαν να είχε πάθει εγκεφαλικό. Και μόνο με τη σκέψη ότι όλη αυτή η ασύλληπτη δύναμη και η απαράμιλλη τεχνογνωσία υπακούνε στις διαταγές αυτού του απερίγραπτου προσώπου, φτάνει για να σε κόψει κρύος ιδρώτας.
Ηταν επίσης φανερό ότι μέρος αυτής της επίδειξης ήταν και ο αναπόφευκτος εξευτελισμός του ζεύγους των συλληφθέντων, στο όνομα της διαφάνειας, για να μην υπάρχει αμφιβολία ως προς την τύχη τους. Στο συγκεκριμένο θέαμα υπήρχε ένας απόηχος από τους ρωμαϊκούς θριάμβους των νικηφόρων στρατηγών, στους οποίους οι ηττημένοι είχαν τον αμέσως σημαντικότερο ρόλο μετά τον νικητή. Η παρουσία τους ήταν το ζωντανό τρόπαιο, που ο νικητής περιέφερε και επιδείκνυε στο πλήθος. Παρομοίως και ο Μαδούρο, όπως τον βλέπαμε με τις χειροπέδες να βαδίζει σε έναν διάδρομο και να εύχεται στους αστυνομικούς «good night» και «happy new year», για να διασκεδάσει κάπως τον τρόμο που πρέπει να ένιωθε. Το πιο σατανικό όμως σε εκείνες τις πρώτες εικόνες του αιχμάλωτου δικτάτορα ήταν το κάλυμμα με το οποίο προηγουμένως του κρατούσαν κλειστά τα μάτια, όσο διαρκούσε η πτήση. Δεν το είχαν αφαιρέσει τελείως. Μόνο το είχαν γυρίσει ανάποδα, για να ελευθερώσουν τα μάτια, και το είχαν σηκώσει στο μέτωπο. Ετσι, ο Μαδούρο έδειχνε σαν να φορούσε ένα γελοίο μαύρο καπελάκι, με δύο μεγάλα στρογγυλά αφτιά, που τον έκανε να δείχνει σαν μεγαλόσωμη παρωδία του Μίκυ Μάους…
ΖΗΤΗΜΑ ΒΑΘΜΟΥΜε τα όσα που έχουν συμβεί έκτοτε, νομίζω ότι μπορούμε να μιλάμε για το μακρινό 2024 κι ας απέχουμε μόλις δύο χρόνια. Τον Νοέμβριο εκείνου του χρόνου, τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ εκπαραθύρωνε τον Στέφανο Κασσελάκη και ήταν σε εξέλιξη μία ακόμη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ (η έκτη, νομίζω), ο ευρωβουλευτής του κόμματος Νικόλας Φαραντούρης παρενέβη στις εξελίξεις ως η φωνή της σύνεσης, μέσω της τηλεοπτικής εκπομπής «Buongiorno». Στο σχετικό δελτίο τύπου, της 11ης Νοεμβρίου 2024, διαβάζουμε ότι ο κ. Φαραντούρης «απευθυνόμενος στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που επιθυμούν να ανεξαρτητοποιηθούν είπε πως θα πρέπει να λύσουν τις διαφορές τους εντός του κόμματος, τονίζοντας ωστόσο πως εάν πάρουν την απόφαση να αποχωρήσουν “το πιο έντιμο είναι να αφήσουν τις έδρες τους”».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Δεν περιττεύει καθόλου, αντιθέτως είναι απαραίτητο να επισημάνω ότι πρόκειται για τον ίδιο Νικόλα Φαραντούρη, ο οποίος μόλις την περασμένη Τετάρτη διεγράφη από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν παραδίδει την έδρα του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπως του ζητάει το κόμμα, επειδή υποστηρίζει ότι η έδρα ανήκει στους ψηφοφόρους του. Προσοχή, όμως. Αυτό δεν σημαίνει ότι η στάση του τώρα είναι ανέντιμη, εν σχέσει με όσα πρέσβευε το 2024, όχι! Μην κάνετε αυτό το λάθος. Σημαίνει απλώς ότι είναι λιγότερο έντιμη, αφού η πιο έντιμη θα ήταν αν παρέδιδε την έδρα. Είναι, δηλαδή, ζήτημα βαθμού εντιμότητας…
ΑΚΟΥΣΙΩΣ
Στην παρέμβαση του, κατά τη συζήτηση στη Βουλή του νομοσχεδίου του Υπουργείου Εθνικής Αμυνας, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Ανδρουλάκης εξέφρασε την κατάπληξή του για την «πρωτοφανή εξέλιξη, που ανατρέπει όλη τη δομή των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως τη γνωρίζουμε εδώ και 150 χρόνια». Μα, αν είναι έτσι, τότε αυτός γιατί το λέει ως κάτι κακό; Αυτό ακριβώς είναι που χρειαζόταν! Νομίζω, λοιπόν, ότι καλύτερη διαφήμιση για το νομοσχέδιο από αυτή που έκανε ακουσίως, υποθέτω, ο κ. Ανδρουλάκης δεν μπορούσε να γίνει. Καλό θα ήταν, επομένως, να στείλει κάτι κομψό στον πρόεδρο ο κ. Δένδιας και, παρακαλώ, όχι τσιγκουνιές. Το αξίζει.
Ενα τόσο δα πραγματάκι. Οσο ένα πακέτο τσιγάρων. Τόσο ήταν το πρώτο iPhone που παρουσίασε τέτοιες μέρες, το 2007, ο Στιβ Τζομπς, ο επιχειρηματίας που είχε την παγκόσμια επιδραστικότητα ενός ροκ σταρ. Κινητά τηλέφωνα είχαμε ήδη στην Ελλάδα από το καλοκαίρι του 1993. Βγάζαμε φωτογραφίες με αυτά, στέλναμε και μηνύματα – αν και η πρώτη νουβοτέ των κινητών τηλεφώνων που με είχε εντυπωσιάσει είναι ότι είχαν αναγνώριση κλήσης, για να φανταστείτε σε τι εποχές έχω ζήσει. Τέλος πάντων, το iPhone μπορεί να μην ήταν ακριβώς το πρώτο smartphone, ήταν όμως αυτό που έδωσε άλλη διάσταση στη συγκεκριμένη συσκευή, ίσως την πιο επαναστατική των τελευταίων δεν ξέρω κι εγώ πόσων αιώνων.
Οι νεότεροι δεν ξέρουν πώς είναι η ζωή χωρίς κινητό κι εμείς οι παλαιότεροι το έχουμε ξεχάσει. Και πιάνω τον εαυτό μου, καθώς παρακολουθώ κάποια ταινία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, να αναρωτιέμαι γιατί, όταν ψάχνονται, δεν τηλεφωνιούνται στα κινητά τους. Γιατί, ας πούμε, στο «Η Αλίκη στο Ναυτικό», όταν η Διαμαντίδου ψάχνει τη Βουγιουκλάκη που έχει τρυπώσει στο αντιτορπιλικό, δεν της τηλεφωνεί να εξακριβώσει πού βρίσκεται; Σκέφτομαι δε πως αν είχαμε κινητά πριν από εκατό χρόνια, πάρα πολλά μυθιστορήματα και σενάρια θα είχαν γραφτεί αλλιώς. Πώς θα ήταν, για παράδειγμα, το «Τρίτο στεφάνι» αν οι ήρωες θα μπορούσαν να εντοπίσουν ο ένας τον άλλο τηλεφωνικά. ‘Η ακόμη και η επίκαιρη «Μεγάλη Χίμαιρα» αν η Μαρίνα μπορούσε να επικοινωνήσει με τον Γιάννη όταν εκείνος είχε μπαρκάρει;
Το θέμα μας όμως είναι το iPhone που έδωσε στη συσκευή και ένα είδος ταξικού πρόσημου. Εγινε το «κουρσάκι» της δεκαετίας του 1960, το «Ακριβό μου διθέσιο» της Πρωτοψάλτη. Οι πιτσιρικάδες φλεξάρουν με τα σούπερ ντούπερ κινητά, οι μεγαλύτεροι αλλάζουν τηλέφωνο ακόμη και αν δεν συντρέχει λόγος (προσωπικά, έχω την ίδια συσκευή εδώ και εφτά, σχεδόν, χρόνια). Ετσι, για το καινούργιο μοντέλο. Που δεν ξέρω τι περισσότερο έχει από το προηγούμενο ή το προπροηγούμενο αφού εδώ και κάμποσα χρόνια τα smartphones τα κάνουν όλα. Πολλά από τα οποία αμφιβάλλω αν τα είχε φανταστεί ο Στιβ Τζομπς, αυτός ο «ποιητής της τεχνολογίας», που πέθανε το 2011, πολύ πριν κυκλοφορήσει το iPhone 5.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ολος ο κόσμος μας είναι, εδώ και χρόνια, στο χέρι μας, στην παλάμη μας. Μέσα από μια μικρή οθόνη επικοινωνούμε, μιλάμε, φωτογραφίζουμε και φωτογραφιζόμαστε, «διορθώνουμε» τις φωτογραφίες, βλέπουμε σίριαλ, άμα λάχει και ταινίες, γράφουμε, στέλνουμε, κάνουμε τις τραπεζικές μας συναλλαγές, πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας, δίνουνε χαρτζιλίκι στα παιδιά μας, ανιχνεύουμε τις διαδρομές μας, κλείνουμε εισιτήρια, «επισκεπτόμαστε» μουσεία, μετράμε την πίεσή μας και το ζάχαρό μας, καταγράφουμε τον ύπνο μας, μετράμε τα βήματα που κάνουμε καθημερινά, τις θερμίδες που καίμε, «αναγνωρίζουμε» τις αρρώστιες των φυτών μας, των σκυλιών και των γατιών μας, τσεκάρουμε τις διαδρομές πλοίων και σκαφών λες και είμαστε Λιμεναρχείο και την εξέλιξη του καιρού καλύτερα από μετεωρολόγους, φλερτάρουμε, αγαπάμε, χωρίζουμε, εκδικούμαστε, κάνουμε τη ζωή μας πιο εύκολη.
Μέχρι που σκάει εκείνη η είδηση για τον 15χρονο που σκότωσε τον 17χρονο διότι έστειλε ένα μήνυμα στο κορίτσι του. Θα μου πείτε το ίδιο θα γινόταν κι αν έστελνε ραβασάκι. Δεν ξέρω. Και νομίζω πως ούτε ο Τζομπς θα ήξερε.
Στην ετήσια εκδήλωση του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά, η οποία πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ιωνιδείου Σχολής, παρευρέθηκε σήμερα, Σάββατο, ο δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης. Την πρωτοχρονιάτικη πίτα του Συλλόγου ευλόγησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς και Φαλήρου κ.κ. Σεραφείμ.
Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, ο κ. Μώραλης συνομίλησε με τον πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά Ηλία Κλάππα και τα μέλη του Συλλόγου, ανταλλάσσοντας ευχές για το νέο έτος αλλά και απόψεις για ζητήματα που αφορούν στη λειτουργία της Δικαιοσύνης και για θέματα που σχετίζονται με την πόλη του Πειραιά.
Στην εκδήλωση, από τον Δήμο Πειραιά παρευρέθηκαν, επίσης, ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Αλέξανδρος Τζεφεράκος, οι αντιδήμαρχοι Αθηνά Γλύκα-Χαρβαλάκου, Δημήτρης Καρύδης, Κυριακή Μπουρδάκου, οι εντεταλμένοι δημοτικοί σύμβουλοι Ελίνα Βερυκάκη και Γιώργος Βίτσας, ο επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης Πειραιά» Νίκος Αμπατιέλος κ.α.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) «Το 2026 θα παραδοθεί το νέο Δικαστικό Μέγαρο Πειραιά»«Με μεγάλη μου χαρά παρευρέθηκα στην ετήσια εκδήλωση του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά, ενός ιστορικού θεσμικού φορέα που υπηρετεί με συνέπεια τη Δικαιοσύνη και υποστηρίζει με αποφασιστικότητα τους δικηγόρους της πόλης μας», τόνισε ο Γιάννης Μώραλης.
Ο δήμαρχος Πειραιά υπογράμμισε πως «το 2026 αποτελεί χρονιά-ορόσημο για τον Δικηγορικό Σύλλογο, καθώς θα παραδοθεί το νέο Δικαστικό Μέγαρο Πειραιά, ένα εμβληματικό έργο ιδιαίτερης σημασίας για την πόλη, για όλους τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης και τους πολίτες που εξυπηρετούνται καθημερινά.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });«Το νέο Δικαστικό Μέγαρο Πειραιά θα αναβαθμίσει ουσιαστικά τις συνθήκες εργασίας των δικαστικών και δικηγορικών λειτουργών και θα ενισχύσει τη θεσμική εικόνα του Πειραιά ως σύγχρονου και δυναμικού μητροπολιτικού κέντρου», σημείωσε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «ως Δημοτική Αρχή, στηρίζουμε έμπρακτα έργα και πρωτοβουλίες που συμβάλλουν στη λειτουργική και θεσμική αναβάθμιση της πόλης μας και ενισχύουν την ποιότητα ζωής των πολιτών».
Ο Γιάννης Μώραλης συνεχάρη «τον πρόεδρο κ. Κλάππα για την πρόσφατη επανεκλογή του, όπως και τα μέλη του Δ.Σ., αλλά και το σύνολο των μελών του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά για το έργο τους» και τους ευχήθηκε «καλή δύναμη στη συνέχιση του σημαντικού τους ρόλου».
Είμαστε με τη διεθνή νομιμότητα, αλλά αν μας συμβεί το κακό (όπως στην Κύπρο) τότε η διεθνής νομιμότητα δεν μας σώζει. Συνεπώς τώρα είμαστε, ή κάνουμε πως είμαστε (για εθνικούς, υπαρξιακούς λόγους) με εκείνον που μπορεί να μας κάνει κακό, ή να το επιτρέψει να συμβεί – δηλαδή δεν βρίζουμε τον κροκόδειλο μέχρι να περάσουμε το ποτάμι. Διότι εκείνος αποφασίζει τώρα ποιο είναι το καλό και πρέπει να φυλαγόμαστε εφόσον προέχει η επιβίωση και ωραία είναι τα δίκαια λόγια αλλά πήγαινε τώρα να τα πεις στους νεκρούς Ουκρανούς και στους Παλαιστίνιους.
Ξέρουμε εξάλλου πως το σεξ του ατζαμή το φοβούνται και οι σεξεργάτριες. Η πραγματική ρήση είναι «Το γα…σι του ατζαμή το φοβούνται και οι πουτάνες». Αλλά είπα να το γράψω πιο απαλά για να μη φαινόμαστε ανάρμοστα νατουραλιστές – πάντως το νόημα είναι αυτό και το επαλήθευσε η ενέργεια του ατζαμή Τραμπ που μπουζούριασε τον Μαδούρο με τις πιτζάμες. Ποιος κανονικός θα έκανε αυτό το καλό; Ο Μπάιντεν; Δεν νομίζω – και βέβαια θεωρούμε ατζαμή τον Τραμπ διότι τσουβάλιασε άτσαλα τον δικτάτορα, οπότε και διαμαρτύρονται διάφοροι (κι εμείς) εν ονόματι της όποιας νομιμότητας. Σωστά. Αλλά αν είχε συλλάβει με τον ίδιο τρόπο ας πούμε τον Πινοτσέτ, τότε μάλλον δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Ή, αν κάποιος άγνωστος (υποτίθεται) sniper είχε εκτελέσει τον Μαδούρο με τουφέκι από τα δυο χιλιόμετρα πάλι δεν θα υπήρχε θέμα – όλο το παίγνιο είναι στο φαίνεσθαι και στη σωτηρία των προσχημάτων που είναι προϋπόθεση της πολιτικής. Ωστόσο, για εμάς τους αδύναμους, ένα μετράει πιο πολύ: η επιβίωση. Ακόμα και ο Μέγας Πέτρος το είχε πει: «μερικές φορές πρέπει να σκύψεις για να νικήσεις» – εν προκειμένω για να διαφύγουμε από τις συμπληγάδες μιας αφόρητης συγκυρίας. Τώρα βέβαια πουλάνε περηφάνια κυρίως εκείνοι που επί δεκαετίες πηγαίνανε σκυφτοί και παίρνανε γραμμή από βόρεια κέντρα, ακόμα και για το πότε θα κατουρήσουν – έτσι συμβαίνει συνήθως.
Και δεν τους πειράζει ο Τραμπ, αλλά κυρίως ο Μητσοτάκης. Και δεν τους πειράζει η μαχαιριά, αλλά η τρύπα στο πουκάμισο. Ούτε το οριακά παράνομο της ενέργειας Τραμπ τους ενοχλεί, αλλά το γεγονός ότι μπούκαρε και συνέλαβε τον συγκεκριμένο αριστερό δικτάτορα. Δηλαδή αν μπορούσαν οι αγιατολάδες να μπούνε και να μαγκώσουν τον Νετανιάχου καθ’ ύπνους και με το σλιπ, τι θα έλεγαν όλοι εκείνοι που τώρα κράζουν περί της νομιμότητας, ή μη; Μάλλον θα πανηγύριζαν διότι τη νομιμότητα την επικαλούμαστε εφόσον συμφέρει πολιτικά, αλλιώς, αν χρειαστεί, κάνουμε και τον Μουγκοπέτρο. Τσιμουδιά. Εδώ, το διεθνές δίκαιο και αρκετοί νυν διαμαρτυρόμενοι έκαναν δώδεκα χρόνια σιωπητήριο και είχαν περιπέσει σε εθελούσια τύφλωση για όσα όργια γίνονταν στη Βενεζουέλα: πέρα από την πείνα λόγω του ότι, ενώ έχουνε το πιο πολύ πετρέλαιο, οι Μαδουρικοί αποδείχτηκαν ανίκανοι να το εκμεταλλευτούν, πέρα από τους 7.000.000 ανθρώπους που έφυγαν από τη χώρα, τη δικτατορία, τις χιλιάδες φυλακίσεις και τα βασανιστήρια σε φυλακές 50 μέτρα κάτω απ’ τη γη, την καταστρατήγηση του Συντάγματος, το ένοπλο παρακράτος, τις νόθες εκλογές και το εμπόριο κοκαΐνης.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Κατσαπλιάδες-λουλούδια. Ομως, οι όποιες ειδήσεις για τη Βενεζουέλα πνίγονταν στη διαδρομή από τα γνωστά κανάλια. Αμάν έκανες να βρεις κάτι, να μάθεις για το τι συνέβαινε εκεί – σαν να μην υπήρχε η χώρα. Πέπλο σιωπής – άσε που κάποιοι δικοί μας (οι γνωστοί) θαύμαζαν αναίσχυντα το καθεστώς Μαδούρο με το 680% πληθωρισμό, τον μιζεραμπιλισμό και τον εγκλωβισμό ενός ολόκληρου λαού στην ένδεια και στην καταπίεση. (Θα μάθουμε σύντομα αν υπήρχαν και βαθύτερες σχέσεις). Για τη βαναυσότητα του Μαδούρο επί δώδεκα χρόνια δεν είπαν λέξη και τώρα βεβαίως τους ενοχλεί (κι εμάς, για άλλους λόγους) το ότι ο Τραμπ δεν ήταν επαρκώς κομψός. Και επικαλούνται ότι το ίδιο μπορεί να συμβεί και σε ελόγου μας εφόσον καταστρατηγείται η τάξη. Ναι, αλλά επαναλαμβάνω πως ζούμε το εξής παράδοξο: τώρα η διεθνής νομιμότητα είναι ο ίδιος ο Τραμπ, δυστυχώς, και πρέπει εμείς να πορευτούμε ανάλογα, όντας, ηρωικοί, μεν, αλλά μικροί και ανίσχυροι. Εκείνος ενσαρκώνει τη «διεθνή νομιμότητα» και τα μεγάλα λόγια μπορούνε να τα λένε δημόσια μόνο οι μεγάλες χώρες, όχι εμείς. (Δυστυχώς). « Ή, είσαι ισχυρός, ή είσαι με τον ισχυρό» δογμάτιζε ο Θουκυδίδης. Αρα, τι μας μπερδεύει; Αν μας ορμήξουν οι γείτονες με τη συγκατάνευση ενός δυσαρεστημένου Τραμπ, θα μας σώσει άραγε κάποιος άλλος, αφηρημένος, διεθνής νόμος; (Μακάρι).
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Αλλά σκεφτείτε και το εξής, χάριν ευτραπελίας: όλοι εκείνοι που πιο πολύ βρίζουν τον έλληνα Πρωθυπουργό για τον Μαδούρο, παρά τον αμερικανό πρόεδρο, τι θα έλεγαν αν ο Τραμπ, με κάποιο πρόσχημα άρπαζε νύχτα τον Μητσοτάκη απ’ το κρεβάτι του; Θα φώναζαν, βέβαια, για τη διεθνή νομιμότητα και θα στηθοκοπιούνταν θρηνώντας που ο βάρβαρος κάου μπόι άρπαξε αδίκως τον μισητό τους αντίπαλο; Ας κατεβούμε απ’ τ’ άλογο. Εντάξει, δεν φταίει ο Μαδούρο, αλλά πάντα κάποιοι άλλοι, οπότε γιατί δεν επιστρέφουμε τουλάχιστον στη συνταγή Μαραντόνα, που είπε το αειθαλές: «Αν χάσουμε το παιχνίδι, θα πούμε ότι το έστησαν οι ολιγάρχες».
Την τελευταία του πνοή άφησε 27χρονος κυνηγός στο Ηράκλειο Κρήτης, ο οποίος είχε ανασυρθεί χωρίς τις αισθήσεις του από χαράδρα στην οποία έπεσε.
Για την ανάσυρσή του επιχείρησε ομάδα της ΕΜΑΚ, ενώ συνέδραμαν εθελοντές από τις γύρω περιοχές και η Αστυνομία.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο 27χρονος είχε ξεκινήσει για κυνήγι στην περιοχή, παρέα με τον πατέρα του και τον αδερφό του. Ωστόσο στην προσπάθειά του ίσως να σημαδέψει έναν στόχο, αναφέρουν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, έχασε την ισορροπία του και έπεσε στο κενό.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})«Είχε πάει στο κυνήγι το παιδί, έπεσε από ύψος και χτύπησε στο κεφάλι. Είναι χάλια και ο πατέρας του και η μητέρα του, εδώ είναι στο νεκροτομείο απέξω είναι και είναι χάλια, 25 χρόνων παιδί καταλαβαίνετε. Σε ένα κατάστημα του Ηρακλείου ήταν μάγειρας. Γινότανε ο χαμός στο κέντρο υγείας. Τώρα είναι εδώ ο πατέρας του, η μητέρα του και ένας ξάδερφός του, είναι απέξω αλλά δεν μιλιούνται», λέει φίλος της οικογένειας.
«Γενικά ναι, τον ξέρανε τον δρόμο. Και το ξέρανε και το ξέραμε το μέρος πάρα πολύ καλά. Τι να σου πω; Πώς θες να είναι (ο πατέρας μου); Ήταν ο αδερφός μου, τέρμα. Ήταν αδερφός μου. Ήταν το πράγμα που μέχρι που μπήκα και τον είδα, ήταν και έλεγα ότι ήταν όλα ψέματα», λέει ο αδερφός του.
encrypted-media; gyroscope;
Λιγότεροι από τους μισούς Αμερικανούς διάβασαν ένα βιβλίο τους τελευταίους 12 μήνες. Από το 2003 ως το 2023, ο αριθμός των Αμερικανών που διάβαζαν κάτι σε καθημερινή βάση για ψυχαγωγικούς λόγους μειωνόταν κάθε χρόνο κατά 3% (συνολικά κατά 40% στην εικοσαετία). Στην Ευρώπη, το 47,2% των πολιτών δεν διάβασαν ούτε ένα βιβλίο τον τελευταίο χρόνο, με τους Ιρλανδούς να διαβάζουν περισσότερο απ’ όλους και τους Ρουμάνους να είναι τελευταίοι στη λίστα. Οσο για την Ελλάδα, ο πληθυσμός χωρίζεται περίπου στα τρία: είναι αυτοί που δεν διαβάζουν κανένα βιβλίο τον χρόνο (μη αναγνώστες, 35%), εκείνοι που διαβάζουν ένα με τέσσερα βιβλία (μη εντατικοί αναγνώστες, 34%) και όσοι διαβάζουν πάνω από πέντε (εντατικοί αναγνώστες, 31%).
Με άλλα λόγια, το πρόβλημα είναι γενικό. Αλλά η τακτική που χρησιμοποιούν οι εκδότες δεν θα φέρει αποτελέσματα. Γιατί όπως γράφει στο Atlantic ο Ανταμ Κιρς, συγγραφέας του «Η εξέγερση κατά της ανθρωπότητας: πώς θα είναι ένα μέλλον χωρίς εμάς», όσοι λαμβάνουν τέτοιου είδους μέτρα δεν έχουν καταλάβει γιατί κάποιος ξεκινάει να διαβάζει. Το να πεις σε κάποιον να αγαπήσει τη λογοτεχνία επειδή το διάβασμα είναι καλό για την κοινωνία είναι σαν να του πεις να πιστέψει στον Θεό επειδή η θρησκεία είναι καλή για την κοινωνία. Πρόκειται για ένα ωφελιμιστικό επιχείρημα για κάτι που θα έπρεπε να αποτελεί προσωπικό πάθος.
Για να πείσεις τους νέους ανθρώπους να διαβάσουν, πρέπει να τους πεις τα πράγματα με το όνομά τους. Πρώτον, ότι το διάβασμα δεν αποτελεί δημόσιο καθήκον, αλλά ιδιωτική απόλαυση, που μερικές φορές φτάνει στα όρια της διαστροφής: διαβάζεις όλη τη νύχτα ένα βιβλίο γιατί δεν μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου αν δεν το τελειώσεις.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Δεύτερον, ότι το διάβασμα δεν σε συνδέει με τον έξω κόσμο, αλλά αντιθέτως σε απομακρύνει από αυτόν. Με άλλα λόγια, είναι μια αντικοινωνική δραστηριότητα: για να επιδοθείς σε αυτήν, πρέπει να είσαι μόνος ή να κλείσεις τα αφτιά σου σε ό,τι συμβαίνει έξω από το κεφάλι σου. Στο «Από τη μεριά του Σουάν», τον πρώτο τόμο του «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» του Μαρσέλ Προυστ, ο αφηγητής περιγράφει κάτι απογευματινά καλοκαίρια που ήταν τόσο βυθισμένος στο διάβασμα, ώστε δεν άκουγε την καμπάνα της εκκλησίας. Στη συνέχεια όμως αναγνωρίζει ότι αυτή η ευαισθησία του στα βιβλία – και αργότερα στη μουσική και την τέχνη – τον κατέστησε ακατάλληλο για σχέσεις και για την ίδια τη ζωή.
Tρίτον, ότι το διάβασμα των μεγάλων συγγραφέων δεν σε κάνει αναγκαστικά καλύτερο πολίτη ούτε πιο επιτυχημένο άνθρωπο. Μερικά από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα μάλιστα, σημειώνει ο Κιρς, δείχνουν πώς το διάβασμα καταστρέφει μια ζωή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι «το πρώτο σύγχρονο μυθιστόρημα», ο «Δον Κιχώτης», όπου ο ήρωας διαβάζει με μανία βιβλία με ιππότες, μέχρις ότου «η φαντασία του γεμίσει με αυτά που διαβάζει στα βιβλία του, μάγια, καβγάδες, μάχες, προκλήσεις, τραυματισμούς, φλερτ, έρωτες, αγωνίες και κάθε είδους ανοησία». Πεισμένος ότι είναι ένας χαρακτήρας ενός μυθιστορήματος, που φυσικά είναι, ρίχνεται σε άσκοπες περιπέτειες που διασκεδάζουν τον αναγνώστη.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Το ίδιο λάθος κάνει αιώνες αργότερα η ηρωίδα του βιβλίου του Γκιστάβ Φλομπέρ «Μαντάμ Μποβαρί». Φανατική αναγνώστρια στα νιάτα της, η Εμα συνειδητοποιεί όταν παντρεύεται ότι δεν αγαπά τον άνδρα της όπως την είχαν κάνει τα μυθιστορήματα να πιστέψει. Συνάπτει τότε διάφορες εξωσυζυγικές σχέσεις για να καταλάβει τι σημαίνουν λέξεις που είχε βρει τόσο ενδιαφέρουσες στα βιβλία, όπως ευτυχία, πάθος, έκσταση. Αποτυγχάνει, χρεοκοπεί και αυτοκτονεί. Η ζωή δεν έχει καμιά σχέση με τα βιβλία.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Μια σύγχρονη συγγραφέας που επιδίδεται σε ανάλογες αναζητήσεις είναι η Ελεν Ντε Γουίτ, γνωστή στην Ελλάδα από τα μυθιστορήματά της «Ο τελευταίος σαμουράι» (εκδ. Ψυχογιός) και «Οι Αγγλοι καταλαβαίνουν το μαλλί» (εκδ. Δώμα). Το τρίτο της μυθιστόρημα, που κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες με τον τίτλο «Το όνομά σου εδώ», είναι προϊόν της συνεργασίας της με τον αυστραλό δημοσιογράφο Ιλια Γκρίντνεφ. Και όπως γράφει το Atlantic, είναι αυτή η βρώμικη λέξη που κυκλοφορεί στις μέρες μας στους λογοτεχνικούς κύκλους: μια πρόκληση.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); }); Ελεν Ντε Γουίτ (1957 – )Κι αν δεν έχω ιδέα;
Η «Washington Post» την έχει χαρακτηρίσει «μια από τις πιο πρωτότυπες συγγραφείς μας», που πετά «υπέροχα σατιρικά βέλη ενάντια στον εκδοτικό κλάδο και στην υποκρισία των εμπορευματοποιημένων αφηγήσεων περί τραύματος», ενώ η «Wall Street Journal» την αποκάλεσε «μια εκκεντρική ιδιοφυΐα της εποχής μας». Γεννημένη στη Μέριλαντ, μεγάλωσε στη Νότια Αμερική και σπούδασε ελληνική και λατινική λογοτεχνία στην Οξφόρδη. Η γραφή της θεωρείται «δύσκολη», οι εκδότες γκρινιάζουν κι εκείνη απαντά γράφοντας με ακόμη πιο αποπροσανατολιστικό τρόπο. Διαβάζοντας το τελευταίο της βιβλίο, ο Ρόμπερτ Ράμπσαμ του Atlantic δεν μπόρεσε να απαλλαγεί από μια διάχυτη αβεβαιότητα ακόμη και στην τελευταία σελίδα. «Κι αν. Κι αν. Κι αν», γράφει κάπου η Ντε Γουίτ. «Κι αν δεν έχω ιδέα τι γίνεται μετά;» Με άλλα λόγια, πρόκειται για ένα βιβλίο ιδανικό για την εποχή του Τραμπ.
Βρισκόμαστε στον 22ο αιώνα. Ενα εγχειρίδιο Πολιτικής Επιστήμης αναλύει πώς επιτυγχάνεται καλή διακυβέρνηση με συνετή τεχνητή νοημοσύνη. Διοικητικές μηχανές ρυθμίζουν τα παγκόσμια ζητήματα, με στόχο το μέγιστο καλό του ανθρώπου, στις δεδομένες κάθε φορά συνθήκες.
Ο νέος τρόπος διακυβέρνησης ξεκίνησε στα μέσα του 21ου αιώνα. Προέκυψε από πολύχρονη επιστημονική δουλειά και προχωρημένες τεχνολογικές εφαρμογές. Ηδη στο τέλος του 20ού αιώνα είχαν αναδειχθεί σαφείς τάσεις επικράτησης της νεωτερικότητας. Ο φιλόσοφος Φουκουγιάμα ονόμασε «Τέλος της Ιστορίας» τη λήξη των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων. Τη θέση «μεγάλων αφηγήσεων» περί επιθυμητής κοινωνίας πήραν οι θεσμοί της φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, στους οποίους κατέληξαν οι χώρες του πλανήτη. Οι άλλες επιλογές απέτυχαν και σταδιακά απορρίφθηκαν, αφού ουσιαστικά ήταν επιστροφές σε προ Διαφωτισμού, θρησκευτικές ή κοσμικές, θεοκρατίες. Οι μάχες ιδεολογιών απλώς μεταβλήθηκαν σε επινοήσεις καλύτερων τρόπων για την αντιμετώπιση δύσκολων οικονομικών και τεχνικών προβλημάτων. Εγινε αποδεκτό ότι παγκόσμια διακυβέρνηση δεν επιτυγχάνεται με πάλη τάξεων ή εθνών αλλά χρειάζεται πάνω από όλα σωστή διαχείριση. Οι διάφορες παραγωγικές ή καταναλωτικές ελλείψεις, η σπατάλη, η ανεργία κ.λπ. ρυθμίζονται δίκαια, με βασικές αρχές την αξιοκρατία και τη μέριμνα για τον αδύνατο. Το κίνητρο της κατοχής μέσων παραγωγής προωθεί την ανάπτυξη χωρίς να υπονομεύει το κοινό καλό. Κύριο ζητούμενο, ένας καλός διαχειριστής που θα φροντίζει για την αρμονική ισορροπία της παγκόσμιας πολυκατοικίας.
Ηδη πριν από δεκαετίες είχε διαπιστωθεί πως οι άνθρωποι αδυνατούσαν να κατανοήσουν την αυξανόμενη πολυπλοκότητα των σύγχρονων προβλημάτων. Παρασύρονταν από ανεδαφικές υποσχέσεις εύκολων λύσεων και στήριζαν ανίκανους δημαγωγούς και ιδιοτελείς οραματιστές ηγέτες. Χαρακτηριστικά αναφέρονται, ως κακές αναμνήσεις από την αρχή του 21ου αιώνα, ονόματα όπως Τραμπ, Πούτιν, Ερντογάν, Λεπέν, Μελανσόν, Μαδούρο, που έβλαψαν σοβαρά τους λαούς τους και την Ανθρωπότητα.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Επιπλέον, ήταν προβληματική η προσαρμογή στους φρενήρεις ρυθμούς ανάπτυξης της τεχνολογίας. Η βελτίωση των ικανοτήτων του ανθρώπου μέσω φυσικής επιλογής έχει από χιλιετίες σταματήσει, οι διανοητικές ανθρώπινες δυνατότητες παραμένουν στάσιμες. Από την άλλη, οι επιζήμιες ή ευεργετικές δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης πολλαπλασιάζονται συνεχώς. Δυστυχώς, μέσω αυτής παράγονται πολύπλοκες ψευδείς ειδήσεις, που τείνουν να θολώσουν την αντίληψη της αληθινής πραγματικότητας από τον άνθρωπο. Η άνιση μάχη εκμηδενίζει τη δυνατότητα του πολίτη να παίρνει συνετές αποφάσεις με βάση πραγματικά δεδομένα. Απέναντι στη δυνητική πραγματικότητα των ψευδών ειδήσεων, ο άνθρωπος βρήκε για αποτελεσματική άμυνα μια καλόβουλη τεχνητή νοημοσύνη. Ικανά ρομπότ διαχειριστές, ανιδιοτελή και διεπιστημονικά, θα ήταν ιδανικοί προστάτες, υποψήφιοι για διακυβέρνηση και ανάληψη δημόσιων αξιωμάτων, επικουρούμενοι από ειδικές συμβουλευτικές επιτροπές.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Η προκατάληψη του κοινού έναντι των ρομπότ ανέκαθεν προκαλούσε μεγάλη δυσκολία. Ωστόσο, η επιτακτική αναγκαιότητα παγκόσμιας καλής διακυβέρνησης τελικά ξεπέρασε τις παραδοσιακές τάσεις τεχνοφοβίας.
Σημείωση. Πρωτοπόρος της ιδέας διακυβέρνησης από τεχνητή νοημοσύνη ήταν ο Ασίμοφ, σπουδαίος επιστήμων και συγγραφέας, με βαθιές τεχνικές και ιστορικές γνώσεις. Τα έργα του «Χρονικό των επιστημονικών ανακαλύψεων», «Γαλαξιακή Αυτοκρατορία» και «Εγώ, το Ρομπότ» έπαιξαν σημαντικό ρόλο. Οι πολιτικές εφαρμογές βασίσθηκαν στον δικό του «Πρώτο Νόμο της Ρομποτικής» που, με βάση τις αρχές ενός ανθρωπιστικού ηθικού συστήματος αξιών, ορίζει ότι «Ενα ρομπότ δεν μπορεί να βλάψει ανθρώπινο ον είτε ενεργώντας είτε αδρανώντας».
Ο Κίμων Χατζημπίρος είναι καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο
Συγκέντρωση διαμαρτυρίας και πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία πραγματοποίησαν το Σάββατο 10 Ιανουαρίου οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, με αφορμή την αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου Νικολάς Μαδούρο.
Με κεντρικό σύνθημα «Υπερασπιστείτε τη Γη του Μπολίβαρ», οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν αρχικά στο Πάρκο Ελευθερίας, κοντά στο Μέγαρο Μουσικής. Κρατούσαν σημαίες της Βενεζουέλας και της Κούβας, καθώς και πανό με φράσεις όπως «Η Βενεζουέλα θα γίνει το Βιετνάμ των ΗΠΑ» και «Λευτεριά στον Πρόεδρο Μαδούρο».
Σύμφωνα με ανακοίνωση του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος (ΕΕΚ), ενός εκ των διοργανωτών, η κινητοποίηση είχε στόχο την καταδίκη της «βάρβαρης πολεμικής επέμβασης της 3ης Ιανουαρίου 2026». Όπως αναφέρεται, η επιχείρηση περιλάμβανε αεροπορικούς βομβαρδισμούς στο Καράκας και επίθεση κομάντος που προκάλεσε τον θάνατο τουλάχιστον 80 ανθρώπων.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Οι διαδηλωτές ζήτησαν την άμεση απελευθέρωση του Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του, Σίλια Φλόρες, χαρακτηρίζοντας τα γεγονότα ως «πραξικόπημα» και «κρατική τρομοκρατία» της κυβέρνησης Τραμπ.
Πορεία και συνθήματα έξω από την πρεσβείαΗ πορεία κατέληξε στην αμερικανική πρεσβεία, υπό την επιτήρηση ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων. Καθ’ όλη τη διάρκεια, κυριάρχησαν αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα, με ομιλητές να καταγγέλλουν την αμερικανική επέμβαση.
Από τα μεγάφωνα ακουγόταν η φράση: «Η αμερικανική πολεμική επέμβαση πραγματοποιήθηκε με αεροπορικούς βομβαρδισμούς στο Καράκας… επίθεση κομάντος που σκότωσαν τουλάχιστον 80 αξιωματικούς… και απήγαγαν βίαια τον Πρόεδρο της χώρας Νικολάς Μαδούρο».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Ταυτόχρονα, οι συγκεντρωμένοι φώναζαν συνθήματα όπως «Λευτεριά στον Πρόεδρο Μαδούρο» και «Κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα», εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους προς τον λαό της χώρας.
Στο ψήφισμά τους, οι διοργανωτές καλούν σε διεθνή κινητοποίηση απέναντι σε αυτό που περιγράφουν ως προσπάθεια επιβολής του «Δόγματος Μονρόε» και μετατροπής της Λατινικής Αμερικής σε αμερικανική αποικία.
Δεν είναι υπέροχη η ευκολία με την οποία κανείς μπορεί να στηρίζει καταστάσεις τις συνέπειες των οποίων δεν θα χρειαστεί να επωμιστεί; Να παρέχει αβασάνιστη στήριξη σε κάθε σηκωμένη γροθιά, επιδεικνύοντας μία εκ του ασφαλούς και απολύτως ανέξοδη «καλοσύνη». Εμείς οι δημοσιογράφοι ας πούμε στηρίζουμε αδιαπραγμάτευτα τις κινητοποιήσεις και τους ακτιβισμούς με τα μπλόκα των αγροτών, ξεχάσαμε όμως κάποιους άλλους, που την ίδια στιγμή – κυριολεκτικά – πλήρωναν αυτούς τους ακτιβισμούς.
Με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον αναζητήσαμε στο δελτίο του MEGA το Σάββατο 20/12 τον αντίκτυπο που είχαν στις τοπικές οικονομίες τα μπλόκα με τα «δίκαια αιτήματα των αγροτών που διεκδικούν δυναμικά». «Στα Τρίκαλα περιμένουμε λόγω του Μύλου των Ξωτικών πώς και πώς αυτές τις ημέρες. Ανοίξαμε νωρίτερα φέτος να δουλέψουμε παραπάνω και γονατίσαμε, είμαστε στο 50% κάτω απ’ ό,τι ήμασταν πριν από 1 μήνα» περιέγραφε δραματικά ο πρόεδρος Ενωσης Ξενοδόχων, Κωνσταντίνος Παπαπούλιος. Ιδια εικόνα μετέφερε και ο πρόεδρος της Ενωσης Ξενοδόχων Μαγνησίας, Γιώργος Ζαφείρης: «Δυστυχώς έχει χαθεί ένα 20ήμερο από τις ακυρώσεις σε ένα επίπεδο πάνω από 50%, δυστυχώς τα Χριστούγεννα έχει σταματήσει να χτυπάει το τηλέφωνο, δεν αρκεί να ανοίξουν λωρίδες για 3 μέρες. Ο τζίρος αυτές τις ημέρες είναι ο μισός τζίρος όλου του χειμώνα». Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Διότι μπορεί έτσι αβασάνιστα να διακηρύσσαμε πως οι αγρότες «θα διευκολύνουν τους εκδρομείς ανοίγοντας μία λωρίδα» – λες και αυτό θα άλλαζε κάτι στην ταλαιπωρία – αλλά από την άνεση ενός πλατό ή ενός πληκτρολογίου ίσως κανείς δεν αναλογίζεται ότι όταν για τη διαδρομή Αθήνα – Ζαγοροχώρια οι ταξιδιώτες έπρεπε να περάσουν από 7 μπλόκα, το αποτέλεσμα θα ήταν αυτό που περιέγραψε στο ίδιο ρεπορτάζ (δελτίο Μega Σάββατο 20/12) ο κ. Ζαρκαδάς, ξενοδόχος της περιοχής: «Υπήρχε μία πληρότητα γύρω στο 50%, αλλά αμέσως μετά την ανακοίνωση των μπλόκων υπήρξε στασιμότητα και ήπια διαδικασία ακυρώσεων».
Εξίσου ανάλαφρα περιγράψαμε και το περιβόητο «άνοιγμα των διοδίων», την παράνομη δηλαδή πρακτική να πηγαίνουν κάποιοι και να σηκώνουν τις μπάρες, προκαλώντας απώλεια εσόδων στις εταιρείες που τα εκμεταλλεύονται. Κάτι που πιθανώς, αν όχι προφανώς, θα τις οδηγήσει στη νομική οδό ώστε να διεκδικήσουν τα διαφυγόντα κέρδη από το κράτος, τα λεφτά του οποίου ως γνωστόν είναι των φορολογουμένων. Ας μαντέψουμε ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό. Τον ίδιο λογαριασμό πληρώνουν επιχειρήσεις που όλο αυτό το διάστημα καθυστερούν να λάβουν εμπορεύματα ή τα λαμβάνουν με αυξημένο μεταφορικό κόστος. Κάποιοι άλλοι όμως κινδύνευσαν να τον πληρώσουν με τη ζωή τους. Ογκολογικοί ασθενείς που είχαν προγραμματισμένη εξέταση PET- SCAN στο ΠΑΓΝΗ, δεν μπόρεσαν να την πραγματοποιήσουν, αφού λόγω την κατάληψης του αεροδρομίου, το ραδιοφάρμακο, όχι μόνο δεν μεταφέρθηκε και οι εξετάσεις ακυρώθηκαν, αλλά αχρηστεύτηκε αφού έχει ελάχιστη διάρκεια ζωής λίγων ωρών. Μεγάλη καλοσύνη δείξαμε όμως και με αγροτοσυνδικαλιστές, για τους οποίους, την ώρα που φώναζαν συνθήματα στα μπλόκα, έρχονταν αποκαλύψεις ότι είναι οι ίδιοι που έχουν λάβει παρανόμως επιδοτήσεις από τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Αθόρυβες πλειοψηφίες μένουν εκτός της εύνοιάς μας, αφού είμαστε πολύ απασχολημένοι να επιδεικνύουμε ανέξοδες καλοσύνες σε θορυβώδεις μειοψηφίες. Κι ας το πληρώσαμε ως κοινωνία στο πρόσφατο παρελθόν. Τότε που ο λαϊκισμός υπερχείλιζε στα τηλεοπτικά παράθυρα και ζητούσαμε περισσότερα προνόμια από ένα χρεοκοπημένο κράτος, το οποίο θέλαμε να δανείζεται για να τα πληρώνει. Εν τέλει υποδαυλίσαμε την καθυστέρηση εφαρμογής μέτρων απαραίτητων, τα οποία φυσικά εφαρμόστηκαν, μετά την καθυστέρηση, ακόμα πιο σκληρά. Τίποτα όπως φαίνεται δεν μάθαμε. Κυρίως πως για ανέξοδες καλοσύνες, κάποιοι άλλοι πληρώνουν το κόστος. Ακριβά.
Στις 11 Απριλίου 2002, πριν από σχεδόν 24 χρόνια, ο Ούγκο Τσάβες, τότε πρόεδρος της Βενεζουέλας και μέντορας του Νικολάς Μαδούρο, είχε βρεθεί σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Τόσο δύσκολη ώστε αρκετοί – στις τάξεις των αντιπάλων του, εντός και εκτός συνόρων – είχαν σπεύσει να πανηγυρίσουν, υποστηρίζοντας πως τελικώς θα είχε την τύχη του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Του εκλεγμένου προέδρου της Χιλής ο οποίος είχε πεθάνει με το όπλο στο χέρι υπερασπιζόμενος τη δημοκρατία και τη λαϊκή εντολή που είχε λάβει, όντας πολιορκημένος από τις δυνάμεις του μετέπειτα δικτάτορα, Αουγκούστο Πινοτσέτ.
Ο Τσάβες, όμως, αποδείχθηκε πως ήταν πολύ σκληρός για να πεθάνει – τουλάχιστον εκείνη τη στιγμή και από το όπλο των επίδοξων πραξικοπηματιών. Ετσι, παρά το γεγονός ότι μονάδες που υπάκουσαν στην ηγεσία του στρατού τον συνέλαβαν και τον μετέφεραν από το Μιραφλόρες (την έδρα της προεδρίας) σε στρατιωτική βάση, δεν έμεινε εκεί παρά για ένα μόνο 24ωρο. Το κέντρο του Καράκας πλημμύρισε από ένα ποτάμι ανθρώπων που έφτασε από κάθε γωνιά της πόλης και της χώρας, κυρίως από τις φτωχογειτονιές, οι κάτοικοι των οποίων έφαγαν ψωμί και είδαν στον ήλιο μοίρα από την κυβέρνησή του. Με τη δική τους ώθηση, η πιστή σε αυτόν προεδρική φρουρά ανακατέλαβε το κτίριο και, στη συνέχεια, τον απελευθέρωσε πανηγυρικά. Σκορπίζοντας την απογοήτευση τόσο στις τάξεις της αντιπολίτευσης και των οπαδών της, που είχαν ελπίσει ότι η «παρένθεση» θα έκλεινε κάπου εκεί όσο και των υποστηρικτών τους στην Ουάσιγκτον, όπου αξιωματούχοι έκαναν λόγο για την αποκατάσταση της δημοκρατίας και την ανατροπή του «αδίστακτου δικτάτορα».
Περίπου δέκα χρόνια αργότερα, βεβαίως, ο Τσάβες ηττήθηκε. Οχι από τους εχθρούς του αλλά από τον καρκίνο, ο οποίος επέστρεψε αμείλικτος, παρά τις προσπάθειες που κατέβαλαν οι κουβανοί γιατροί οι οποίοι είχαν αναλάβει τη φροντίδα του. Το νησί του Τσε και του Φιντέλ, άλλωστε, τους οποίους ο ίδιος θαύμαζε και επικαλούνταν συχνά μαζί με τον μεγάλο απελευθερωτή της Λατινικής Αμερικής, Σιμόν Μπολίβαρ (από αυτόν βάφτισε το κίνημά του) ήταν εξαρχής ένας από τους μεγάλους και πιο πιστούς του συμμάχους. Το σύνθημά τους – «Patria o muerte!» («Πατρίδα ή θάνατος!») – βρέθηκε και στη δική του σημαία, την οποία ανέμιζε διαρκώς απέναντι στους (Αμερικανούς πρωτίστως) ιμπεριαλιστές και τους εντός των τειχών συνεργάτες τους.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Αυτός είναι και ο λόγος που ήδη, από εκείνη την περίοδο, οι Κουβανοί κατείχαν περίοπτη θέση στην επίλεκτη δύναμη στην οποία είχε εμπιστευθεί τη φύλαξή του, μια παράδοση που τήρησε και ο διάδοχός του. Μόνο που ούτε αυτοί κατάφεραν να σώσουν τον Μαδούρο από τους αμερικανούς κομάντος, οι οποίοι τα ξημερώματα του περασμένου Σαββάτου χτύπησαν σαν αστραπή και τον απήγαγαν από τη στρατιωτική βάση-φρούριο όπου βρισκόταν, σκορπώντας τον θάνατο σε όποιους στάθηκαν μπροστά τους. Η Αβάνα παραδέχθηκε αμέσως τις απώλειές της, κάνοντας λόγο για 32 νεκρούς Κουβανούς – αφήνοντας πολλούς να αναρωτιούνται εάν θα είχε διαφορετική τύχη ο σημερινός πρόεδρος της μικρής αλλά ατίθασης χώρας της Καραϊβικής, στην περίπτωση που ο Τραμπ επιχειρήσει κάτι ανάλογο εκεί.
Θα στριφογυρίζουν, άραγε, τα κόκκαλα του Τσάβες στο μαυσωλείο του, από την οργή και την ντροπή για το γεγονός ότι ο άνθρωπος στον οποίο παρέδωσε το δαχτυλίδι, το 2012, πιάστηκε… με τις πιτζάμες; Θα αναρωτηθεί μήπως έκανε λάθος που του εμπιστεύθηκε το δημιούργημά του; Θα παλεύει το πνεύμα του να ξαναπάρει σάρκα και οστά, έστω για λίγο, προκειμένου να φωνάξει στα εκατομμύρια των Βενεζουελάνων που παραμένουν πιστοί στην «μπολιβαριανή επανάσταση», ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει; Θα «μιλήσει» και σε αυτούς – όπως είχε ισχυριστεί ο Μαδούρο ότι έκανε μαζί του, λίγο μετά τον θάνατό του… – προσπαθώντας να τους πείσει ότι δεν θα αφήσει τη χώρα να γίνει αποικία των ΗΠΑ και τα όνειρά τους να πάνε στον βρόντο; Μήπως κοιτάξει και λίγο πίσω, ρωτώντας τον εαυτό του εάν έκανε κάποιο μοιραίο λάθος που οδήγησε την κατάσταση εδώ που είναι σήμερα;
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Κάποιοι θα ισχυριστούν πως οι εποχές έχουν αλλάξει και, ειδικά με τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο, τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικά, ακόμη και αν ο «κομαντάντε» ήταν σήμερα ένας ακμαίος και γεμάτος πολιτική φλόγα 72άρης. Αλλοι θα επιμείνουν πως τα πράγματα θα μπορούσαν να πάνε αλλιώς, εάν ο ίδιος ήταν παρών ώστε να μην αφήσει το έργο του μισό. Να φτάσει το μαχαίρι ως το κόκκαλο, τσακίζοντας τον κρατικό μηχανισμό του προηγούμενου καθεστώτος και δίνοντας πραγματικά τον λόγο και την εξουσία στον λαό, ο οποίος του χάρισε αλλεπάλληλες εκλογικές νίκες, με συντριπτικά ποσοστά. Να μην επιτρέψει στους αντιπάλους του να διατηρούν ένα ασφαλές καταφύγιο εντός της PDVSA, του κρατικού πετρελαϊκού ομίλου της Βενεζουέλας που τώρα φέρεται να παζαρεύει με την Ουάσιγκτον την εκχώρηση των κοιτασμάτων της χώρας. Να μην αφήσει ανεξέλεγκτους θύλακες στις ένοπλες δυνάμεις.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Το σίγουρο, σε κάθε περίπτωση, είναι πως η ιστορία δεν γυρίζει πίσω. Ο Τσάβες δεν είναι εδώ και ο Μαδούρο αποδείχθηκε «λίγος». Εάν έχει μείνει κάτι ζωντανό από την «μπολιβαριανή» κληρονομιά του είναι κάτι που μένει να αποδειχθεί – και θα αποδειχθεί σύντομα.
Νέα τροπή στη δολοφονία των Σερρών που συγκλόνισε τη χώρα δίνουν στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ώρες.
Νέα στοιχείαΟ δικηγόρος της οικογένειας του 17χρονου Άγγελου δίνει μία νέα διάσταση για τη δολοφονία, μιλώντας για παραπάνω από έναν δράστη που ενεπλάκη στον ξυλοδαρμό.
«Οι υποψίες μας ήταν πάντοτε ότι δεν είναι ένας ο δράστης, ότι υπάρχουν ένοχοι οι οποίοι διαφεύγουν. Είναι σχεδόν αδύνατο να καταφερθούν τέτοια χτυπήματα από έναν άνθρωπο».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Μιλώντας στις «Εξελίξεις Τώρα» ο Αλέξανδρος Χαλκιόπουλος, δικηγόρος της οικογένειας του 17χρονου, σημειώνει:
«Έχουμε υπόψιν μας κάποιο βιντεοληπτικό υλικό από τις πρώτες κάμερες. (…) Έχει σημασία να μην προτρέχουμε σε βιαστικά συμπεράσματα. (…) Το παιδί δεν βρέθηκε σε ένα υπόγειο, σε μία αποθήκη. Βρέθηκε σε έναν ακάλυπτο χώρο έξω από την οικοδομή».
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });
«Ζητάει η οικογένεια να ανοίξουν τα στόματα από παιδιά που ενδεχομένως να φοβούνται. (…) Τα στοιχεία αφήνουν ερωτηματικά», λέει ο ίδιος.
Τα στοιχεία που προκύπτουν έχουν προκαλέσει παγωμάρα στη τοπική κοινωνία, καθώς φαίνεται πως η υπόθεση είναι πιο περίπλοκη από ό,τι είχε φανεί. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος για τον οποίο τα δεκάδες παιδιά που μαζεύτηκαν χθες έξω από το δικαστικό μέγαρο των Σερρών κρατούσαν και ένα πλακάτ που έλεγε συγκάλυψη ίσον συνενοχή.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); }); Σιωπηλή διαμαρτυρία έξω από τα δικαστήριαΟι εικόνες έξω από το δικαστικό μέγαρο συγκλονίζουν. Την ώρα που ο 16χρονος οδηγείται στον ανακριτή, περισσότερα από 100 άτομα στέκονται σιωπηλά, κρατώντας πλακάτ, ζητώντας δικαίωση.
Συνθήματα γραμμένα με πόνο, οργή, αγάπη, χωρίς φωνές, μόνο ένα βουβό γιατί για ένα παιδί που δεν πρόλαβε να ζήσει.
Ανάμεσά τους, η αδερφή του. Σιωπηλή, με το βλέμμα χαμηλωμένο και τα χέρια σφιγμένα γύρω από ένα πλακάτ. Ήταν εκείνη που εντόπισε τον αδερφό της νεκρό έξω από το υπόγειο του σπιτιού τους.
Στη φυλακή ο 16χρονοςΟ 16χρονος μετά την 4ωρη απολογία του σε ανακριτή και εισαγγελέα προφυλακίστηκε.
Σύμφωνα με πληροφορίες, μεταξύ άλλων υποστήριξε ότι δεν είχε πρόθεση να τραυματίσει θανάσιμα τον 17χρονο στον οποίο επιτέθηκε επειδή νευρίασε όταν έστειλε μήνυμα στη σύντροφό του και ότι δεν κατάλαβε πως τα χτυπήματα που του κατάφερε θα οδηγούσαν σε αυτό το αποτέλεσμα.
Επίσης, φέρεται να επέμεινε ότι τον χτύπησε δύο με τρεις φορές με γροθιές, παρά το γεγονός ότι η ιατροδικαστική εξέταση έδειξε πως το θύμα έφερε βαρύτατες κακώσεις.
Αμέσως μετά την απόφαση, ο ανήλικος απομακρύνθηκε από το δικαστικό μέγαρο από την πίσω πλευρά του κτιρίου, προκειμένου να αποφευχθεί τυχόν ένταση.
Παρότι η υπόθεση έχει πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης, τα ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα είναι αρκετά.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση εισέρχεται σε νέα φάση εμπλοκής στη Συρία, ανακοινώνοντας χρηματοδοτικό πακέτο ύψους 620 εκατομμυρίων ευρώ για την περίοδο 2026–2027 και επανεκκίνηση της οικονομικής συνεργασίας με τη Δαμασκό. Την ανακοίνωση έκανε η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, κατά την επίσημη επίσκεψή της στη συριακή πρωτεύουσα, παρουσία του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα και του μεταβατικού προέδρου της Συρίας Άχμεντ αλ Σάρα.
Πρόκειται για την πρώτη επίσκεψη ανώτατων αξιωματούχων της ΕΕ στη Συρία μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ το 2024. Η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί τη σταδιακή άρση των ευρωπαϊκών κυρώσεων και την επαναπροσέγγιση με τη νέα ηγεσία της χώρας.
Όπως τόνισε η φον ντερ Λάιεν, οι ανάγκες ανασυγκρότησης παραμένουν τεράστιες μετά από χρόνια πολέμου και θεσμικής κατάρρευσης, γεγονός που καθιστά αναγκαία μια σταθερή και μακροπρόθεσμη ευρωπαϊκή παρουσία.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Η χρηματοδότηση και οι στόχοι της ΕΕΗ νέα χρηματοδότηση θα κατευθυνθεί κυρίως στην αποκατάσταση βασικών υπηρεσιών για τον πληθυσμό, στην ανασυγκρότηση κρατικών θεσμών και στη συνέχιση της ανθρωπιστικής βοήθειας. Στόχος είναι να δημιουργηθούν προοπτικές επιστροφής για εκατομμύρια Σύρους πρόσφυγες και να τεθούν τα θεμέλια για μια βιώσιμη οικονομική επανεκκίνηση της χώρας.
Το ποσό αυτό προστίθεται στα περίπου 2,5 δισ. ευρώ που είχαν δεσμευθεί από τις Βρυξέλλες την προηγούμενη χρονιά για τη στήριξη της μεταβατικής περιόδου και της κοινωνικοοικονομικής ανάκαμψης.
Νέο πλαίσιο συνεργασίαςΠαράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση εγκαινιάζει νέο πλαίσιο συνεργασίας με τη Συρία, βασισμένο σε τρεις πυλώνες: πολιτική εταιρική σχέση, οικονομική συνεργασία και χρηματοδοτική στήριξη. Στο πολιτικό επίπεδο, ανακοινώθηκε η πραγματοποίηση συνάντησης υψηλού επιπέδου εντός του πρώτου εξαμήνου του έτους, με αντικείμενο τη στήριξη της χώρας στην πορεία προς την ειρήνη, τη θεσμική σταθερότητα και την κοινωνική συμφιλίωση.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Στο οικονομικό πεδίο, η ΕΕ προτίθεται να ξεκινήσει συνομιλίες για την επανενεργοποίηση της συμφωνίας οικονομικής συνεργασίας, ώστε η Συρία να αποκτήσει εκ νέου πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά.
Ανησυχίες για την ασφάλειαΟι ευρωπαϊκές ανακοινώσεις πραγματοποιούνται σε περίοδο αυξημένης έντασης στο βόρειο τμήμα της Συρίας, όπου συγκρούσεις μεταξύ κυβερνητικών δυνάμεων και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων προκαλούν νέα ανησυχία. Η φον ντερ Λάιεν υπογράμμισε ότι οι πρόσφατες βίαιες κλιμακώσεις είναι ιδιαίτερα ανησυχητικές, επισημαίνοντας την ανάγκη για άμεσο και συνεχή διάλογο μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων πλευρών, προκειμένου να αποφευχθεί νέα αποσταθεροποίηση.
Η θέση του Ευρωπαϊκού ΣυμβουλίουΑπό την πλευρά του, ο Αντόνιο Κόστα επανέλαβε τη δέσμευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπέρ μιας δημοκρατικής και χωρίς αποκλεισμούς μετάβασης στη Συρία, με σεβασμό στην ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία της χώρας. Τόνισε επίσης τη σημασία των καλών σχέσεων με τις γειτονικές χώρες, επισημαίνοντας τη συμμετοχή της ΕΕ στις διεθνείς προσπάθειες αποκλιμάκωσης, συμπεριλαμβανομένων των συνομιλιών Ισραήλ–Συρίας με αμερικανική διαμεσολάβηση.
«Μετά από χρόνια πολέμου και οδύνης, η Συρία έχει μπροστά της μια ιστορική ευκαιρία για ειρήνη και ανοικοδόμηση», ανέφερε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση σκοπεύει να παραμείνει ενεργός και αξιόπιστος εταίρος σε αυτή τη δύσκολη αλλά κρίσιμη διαδρομή.
Υπόθεση εργασίας δίχως μάλιστα να αγγίζει τα όρια της επιστημονικής φαντασίας. Αύριο – μεθαύριο, ο σερίφης και πιστολέρο Ντόναλντ Τραμπ εκνευρίζεται από την αρνητική στάση της Γροιλανδίας την οποία επιθυμεί διακαώς, στέλνει τον στρατό του και την καταλαμβάνει μέσα σε μισή ώρα. Δεν θα χρειαστεί περισσότερο. Και δεν θα χρειαστεί να σκοτώσει ογδόντα, όπως συνέβη με τους σωματοφύλακες του Μαδούρο στη διάρκεια της επιχείρησης για την απαγωγή του.
Αύριο – μεθαύριο ο Ερντογάν νιώθει ότι ήρθε η ώρα να κάνει δικό του το Καστελλόριζο, μπουκάρει, το καταλαμβάνει και απειλεί ότι θα πάρει και μερικά ακόμα ελληνικά νησιά. Μέρα ή νύχτα, όπως λέει. Αρκεί να το αποφασίσει.
Αύριο – μεθαύριο, ο πρωθυπουργός της Ινδίας Ναρέντρα Μόντι εξαπολύει σφοδρή επίθεση στο Πακιστάν και αρπάζει το Κασμίρ. Ετσι γουστάρει κι έτσι κάνει.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Αύριο – μεθαύριο ο Νιετανιάχου βαριέται τις εκεχειρίες και ξεκινάει να καταλάβει τη λωρίδα της Γάζας επειδή μπορεί.
Αύριο – μεθαύριο ο ηγέτης της Κίνας Σι Τζινπίνγκ αποφασίζει να απαγάγει τον πρόεδρο του Βιετνάμ στρατηγό Λουόνγκ Κουόνγκ επειδή δεν συνεργάζεται μαζί του. Ποιος θα τον φρενάρει και με ποιο επιχείρημα;
Ο Πούτιν νιώθει απολύτως δικαιωμένος και του μπαίνουν κι άλλες ιδέες στο μυαλό για εδάφη της Ουκρανίας. Ποιος θα τον σταματήσει; Και ποιος θα τον κατηγορήσει; Μήπως ο Τραμπ που τάζει… εκεχειρίες και ψάχνει Νομπέλ… Ειρήνης; Ποιας Ειρήνης; Της Χρυσοβαλάντου;
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Θα μπορούσαν να αναφερθούν πολλά ακόμα «αύριο – μεθαύριο» αλλά πραγματικά δεν έχει νόημα. Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι το περίφημο διεθνές δίκαιο ερμηνεύεται κατά το δοκούν και κατά περίσταση. Η κατασκευή άλλοθι είναι απλή και εύκολη περίπτωση. Ενας ηγέτης βρίσκει δέκα κατηγορίες για κάποιον κι αυτό νομιμοποιεί τις επόμενες πράξεις του.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Πάμε και στο προκείμενο. Δικτάτορας ο Μαδούρο; Αρπαγας της εξουσίας και των πόρων της Βενεζουέλας; Εμπορος όπλων και ναρκωτικών; Παλιάνθρωπος και παλιοχαρακτήρας; Ενας τύπος που χτυπάει τις γυναίκες, βρίζει άσχημα και φτύνει δημόσια; Τρώει ακριβές μπριζόλες και ο λαός του πεινάει; Κι εδώ μπορούμε να βρούμε χίλια δυο ακόμα.
Να πούμε ναι σε όλα για τον Μαδούρο; Να πούμε. Αλλά στην περίπτωση αυτή και στον τρόπο που λειτούργησε ο Τραμπ, το διεθνές δίκαιο είναι ένα τραπουλόχαρτο. Ενα πατσαβούρι. Γιατί όπως είπαμε, ο καθένας μπορεί να βρει ψήγματα νομιμότητας και να μπουκάρει όπου θέλει. Να απαγάγει προέδρους, πρωθυπουργούς, υπουργούς, επειδή ναι, είναι κακά παιδιά. Ακόμα κι αν ακούγεται υπεραπλουστευμένο, έχει βάση.
Ακόμα κι αν όλα τα μέλη της Βολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας είναι διεφθαρμένα, ας ακούσουμε τι λένε.
«Ο Νικολάς Μαδούρο, έχει απαχθεί από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, σε μια βάρβαρη, προδοτική και δειλή επίθεση», είπε ο βουλευτής Φερνάντο Σότο Ρόχας, με τις επόμενες λέξεις του να προκαλούν προβληματισμό.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });«Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, ο κύριος Τραμπ, σκοπεύει να γίνει εισαγγελέας, δικαστής και αστυνομικός του κόσμου…».
Ερώτηση κρίσεως και δεν αφορά τη Βενεζουέλα. Οποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας και άρα τον εξολοθρεύουμε με κάθε τρόπο; Αρα πάει περίπατο η διπλωματική οδός και η αναζήτηση συμβιβασμού;
Και μήπως έτσι οδηγούμαστε στην επιστροφή της αναρχίας, της βίας, του χάους και της ανομίας; Γιατί αυτό σκέφτεται κανείς μετά την τοποθέτηση του Λευκού Οίκου για το – καυτό – θέμα της Γροιλανδίας.
«Ο πρόεδρος και η ομάδα του εξετάζουν μια σειρά επιλογών για την επίτευξη αυτού του σημαντικού στόχου εξωτερικής πολιτικής και, φυσικά, η χρήση του αμερικανικού στρατού είναι πάντα μία επιλογή που βρίσκεται στη διάθεση του αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων».
Είναι και κάτι ακόμα που είπε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, γιος κουβανών μεταναστών: «Αν ζούσα στην Αβάνα και ήμουν στην κυβέρνηση, θα ανησυχούσα, έστω και λίγο. Οταν μιλά ο πρόεδρος, πρέπει να τον παίρνετε στα σοβαρά…».
Αλήθεια τώρα; Οποιος θέλει μπαίνει όπου θέλει με τα όπλα του;
Κι είναι σαφές ότι το ζήτημα δεν είναι μόνο ο Μαδούρο, που βεβαίως έχει εγκληματήσει κατά της χώρας του.
Είναι το δόγμα ότι «είμαι ισχυρός, κάνω ό,τι γουστάρω και δεν υπολογίζω τίποτα».
Ο ασκός του Αιόλου τρεμοπαίζει. Δυστυχώς…
Αν υπήρχε και η παραμικρή αμφιβολία ότι η αμερικανική ηγεσία επιθυμεί να τ’ αλλάξει όλα στις διεθνείς σχέσεις, η πρωτοχρονιάτικη επιχείρηση στη Βενεζουέλα τη διέλυσε. Το ερώτημα που πλέον θα πρέπει να μας απασχολεί είναι αν αυτό το νέο πρότυπο διεθνούς συμπεριφοράς θα γενικευθεί σε παγκόσμια κλίμακα. Για την αμερικανική ήπειρο, η αντίληψη περί δικαιώματος ελέγχου των κρατών της είναι δεδομένη όπως πιστοποιήθηκε και από την ανάρτηση του State Department, «This is Our Hemisphere».
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στη δική μας ήπειρο, θα πρέπει να απασχολήσει τις ηγεσίες της αν η αμερικανική συμπεριφορά θα είναι η ίδια. Αν δηλαδή, η ευθεία αμφισβήτηση της έννοιας της κυριαρχίας χώρας – μέλους της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, όπως η Δανία, αποκαλύπτει μια γενική τοποθέτηση ή αν είναι μεμονωμένη περίπτωση – ακόμη και να είναι, συνιστά εφιαλτικό ενδεχόμενο. Και θα πρέπει να τις απασχολήσει πριν από την εκδήλωση των αμερικανικών προθέσεων. Γιατί δεν έχουμε πλέον θέσεις αποτυπωμένες σε κείμενα στρατηγικής, έχουμε πράξεις. Να θυμίσουμε ότι στη Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ που δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο, η θέση για τη Λατινική Αμερική ήταν σαφής, επιστροφή στο δόγμα Μονρόε. Αλλά εξίσου σαφής ήταν και η θέση για την Ευρώπη:
Πρώτον, ότι βαδίζει σε εξαφάνιση αν δεν αντιμετωπίσει τη μετανάστευση και δεν επιστρέψει στις παραδοσιακές της αξίες.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Δεύτερον, ότι αυτό μπορούν να το πετύχουν μόνο οι πατριωτικές δυνάμεις και γι’ αυτό θα πρέπει να έρθουν στην εξουσία – άρα θα επιδιωχθεί η ενίσχυσή τους για να το πετύχουν.
Τρίτον, ότι η Ευρώπη μπορεί να εισέλθει σε πόλεμο με τη Ρωσία αν δεν βρεθεί ένα modus vivendi – υπέρ ποιας πλευράς ας αναρωτηθούμε.
Αν αθροίσουμε αυτές τις επίσημες θέσεις, δεν υπάρχει δικαιολογία για έκπληξη. Εχουν καταγραφεί με τον σαφέστερο τρόπο. Είναι για τον λόγο αυτό απορίας άξιο ότι μόνο πέντε χώρες της ΕΕ – και όχι το σύνολο των 27 – εξέφρασαν με κοινή δήλωση την αντίθεσή τους στις αμερικανικές αξιώσεις στη Γροιλανδία. Απούσα ήταν και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενώ συνυπέγραψαν η Βρετανία και η ίδια η Γροιλανδία.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Η περίπτωση της Γροιλανδίας πρέπει να απασχολήσει πολύ σοβαρά τους ευρωπαϊκούς θεσμούς καθώς η πραγματοποίηση της απειλής Τραμπ θα οδηγήσει στην κατάργησή τους.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Πολύ απλά: ενδεχόμενη στρατιωτική επέμβαση από μία χώρα του ΝΑΤΟ (ΗΠΑ) σε άλλη (Δανία) θα οδηγήσει σε παράλυσή του. Το κενό αυτό μπορεί να οδηγήσει σε σύγκρουση και άλλες χώρες – μέλη, βλ. Ελλάδα, Τουρκία. Μπορεί επίσης να εκληφθεί ως ευκαιρία από τη Ρωσία να πραγματοποιήσει επίθεση εναντίον χωρών του ΝΑΤΟ αφού δεν θα υπάρχει δυνατότητα αντίδρασης. Μια τέτοια κλιμάκωση θα οδηγήσει σε παγκόσμιο πόλεμο καθώς αντίστοιχης κλίμακας ενέργειες σε ευρωπαϊκό έδαφος έχουν να συμβούν από την εποχή της προέλασης της ναζιστικής Γερμανίας.
Αν η Ευρωπαϊκή Ενωση ήταν έτοιμη να υποκαταστήσει το ΝΑΤΟ αμυντικά, θα μπορούσαν τα πράγματα να μην εξελιχθούν έτσι. Αλλά δεν είναι και οι ΗΠΑ το γνωρίζουν. Οι ευρωπαϊκές χώρες δεν μπορούν να συγκρουσθούν με τις ΗΠΑ, επομένως είναι αναγκασμένες να αναζητήσουν ένα modus vivendi ακόμη και συμβιβαζόμενες με παράλογες απαιτήσεις. Αλλά αυτό θα σημαίνει διολίσθηση της ΕΕ σε κατάσταση αποδυνάμωσης και τελικά διάλυσης. Ναι, εκεί οδηγούμαστε χωρίς υπερβολή αν η Ευρώπη δεν αντιδράσει τώρα.
Η Ινώ Αφεντούλη είναι εκτελεστική διευθύντρια του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων
Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου μίλησε αποκλειστικά στην κάμερα της εκπομπής «Χαμογέλα και Πάλι», εκφράζοντας τη συγκίνησή του για τον θάνατο του δημοσιογράφου Γιώργου Παπαδάκη.
Ο γνωστός παρουσιαστής αναφέρθηκε με θερμά λόγια στον επί χρόνια συνάδελφό του, υπογραμμίζοντας πως η απουσία του θα είναι αισθητή. «Υπάρχει μία στενοχώρια, γιατί ο κόσμος κάνει σαν να έφυγε ένας φίλος του. Ο Γιώργος Παπαδάκης ήταν μία πλευρά της τηλεόρασης που αγαπάμε και θα συναντάμε ακόμα κι αν δεν τον βλέπουμε σαν αύρα», δήλωσε.
Συμπλήρωσε πως «δεν έχει βρει ακόμα τις λέξεις για το τηλεοπτικό τέλος του Γιώργου Παπαδάκη», επισημαίνοντας τη σημασία της παρουσίας του στη δημοσιογραφία και στην πρωινή ενημέρωση.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Αναφερόμενος στον Γιώργο Λιάγκα, ο Αρναούτογλου επεσήμανε ότι ο παρουσιαστής έχει αποδείξει την αξία του όλα αυτά τα χρόνια. Αν και, όπως είπε, έχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας της τηλεόρασης, υπογράμμισε πως δεν υπάρχει τίποτα που να μη συμπαθεί σε εκείνον.
Τέλος, ο παρουσιαστής εξέφρασε τη θετική του γνώμη για τον Παναγιώτη Στάθη στην εκπομπή «Καλημέρα Ελλάδα», ενώ σημείωσε ότι η Άννα Λιβαθυνού θα πρέπει να «ανοιχτεί» περισσότερο στο τηλεοπτικό κοινό.
Η αυγή του 2026 δεν σηματοδοτεί απλώς την αλλαγή ενός έτους, αλλά τη βίαιη ενηλικίωση της διεθνούς κοινότητας σε μια νέα εποχή «εθνικιστικού ρεαλισμού». Η αστραπιαία επιχείρηση των αμερικανικών αρχών στη Βενεζουέλα για τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο σε συνδυασμό με τη διαγραφόμενη de facto αποδοχή εδαφικών παραχωρήσεων στην Ουκρανία, κηρύσσουν το οριστικό τέλος της μεταψυχροπολεμικής ψευδαίσθησης.
Στο δόγμα «Τραμπ 2.0», το δίπολο «δημοκρατικού – αυταρχικού» Διεθνούς Δικαίου αποδομείται. Τη θέση του καταλαμβάνει η εργαλειακή υπαγωγή της νομιμότητας στην εθνική σκοπιμότητα. Η ενεργοποίηση του δόγματος Μονρόε αποδεικνύει ότι η κρατική κυριαρχία αίρεται μονομερώς όταν συγκρούεται με την ηγεμονική επιβίωση των ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον δεν αναζητά φίλους βάσει αξιών, αλλά εταίρους βάσει διάθεσης ανάληψης κόστους και κινδύνου στην κύρια στρατηγική της συναλλαγή: την ανάσχεση της κινεζικής επιρροής και των λοιπών ανταγωνιστών.
Υπό αυτό το πρίσμα, η έννοια της «ανταγωνιστικής συνύπαρξης» στα ελληνοτουρκικά υφίσταται ουσιώδη μετάλλαξη. Μέχρι σήμερα, η «συνύπαρξη» εξασφαλιζόταν από συστημικά αναχώματα (ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ). Στο περιβάλλον του 2026, αυτές οι δικλίδες ασφαλείας υποχωρούν επικίνδυνα. Καθώς ο σχεδιασμός επί ζωτικών συμφερόντων επιβάλλει την εξέταση κάθε ενδεχομένου ανεξαρτήτως πιθανότητας, η σχέση Αθήνας – Αγκυρας ενδέχεται να μετατραπεί σε «γυμνή» αναμέτρηση ισχύος χωρίς διαιτητή. Ο κίνδυνος για την Ελλάδα δεν είναι πλέον μόνο θερμός, αλλά και διπλωματικός.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Ο πρόεδρος Ερντογάν αποκωδικοποιεί τα μηνύματα του 2026 με μείγμα φόβου και οπορτουνισμού. Η εικόνα του Μαδούρο με χειροπέδες τού προκαλεί ανησυχία, υπενθυμίζοντας ότι η ασυλία ηγέτη συνιστά φενάκη μπροστά στην οργή και τα συμφέροντα της υπερδύναμης. Ταυτόχρονα όμως, το προηγούμενο της Ουκρανίας τού επιβεβαιώνει πως ο αναθεωρητισμός, όταν συνοδεύεται από ισχύ, νομιμοποιείται. Στόχος του θα είναι να πείσει τον αμερικανό ομόλογό του πως η Τουρκία είναι ο απαραίτητος, αν και δύστροπος, «εργολάβος ασφαλείας» έναντι στρατηγικών ανταγωνιστών των ΗΠΑ, ζητώντας αντάλλαγμα την αμερικανική ανοχή για τη «Γαλάζια Πατρίδα».
Η παρατήρηση του Ευάγγελου Βενιζέλου ότι το Διεθνές Δίκαιο είναι «ισχυρισμός και όχι στρατηγική» καθίσταται όρος εθνικής επιβίωσης. Η μονοδιάστατη επίκληση του Δικαίου της Θάλασσας σε κόσμο που ηγεμονεύεται από τη συναλλαγή, συνιστά στρατηγική αυταπάτη. Για το status quo, η ισχύς δεν υποκαθιστά, αλλά θωρακίζει τη νομιμότητα. Η προσαρμογή καθίσταται επιβεβλημένη.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Η απάντηση της Αθήνας δεν μπορεί να είναι η αδράνεια ή η φοβική αποφυγή της ατζέντας Τραμπ. Προκρίνεται επιθετική νομική τακτική δημόσιας διπλωματίας που θα εκθέτει τις τουρκικές παρανομίες στη γλώσσα που κατανοεί ο Λευκός Οίκος: της απειλής για τα αμερικανικά συμφέροντα. Δεδομένου ότι η Αγκυρα παραδοσιακά επενδύει στην καταναγκαστική διπλωματία και τις πρακτικές εκφοβισμού, η απάντηση οφείλει να είναι σαφής: Η αυθαιρεσία όχι μόνο δεν θα δημιουργήσει ευκαιρίες, αλλά θα επιφέρει συνέπειες. Οποιοδήποτε μήνυμα διστακτικότητας θα ερμηνευθεί από το δίδυμο Τραμπ – Ερντογάν ως «πρόσκληση» για τετελεσμένα. Η Ελλάδα «έχει χαρτιά» να αποδείξει ότι είναι πιο χρήσιμη, αξιόπιστη και, κυρίως, ικανή να προκαλέσει κόστος. Στο τρέχον παζάρι των εθνών, αν και το δίκαιο παραμένει το νόμισμα, η ισχύς συνιστά το κεφάλαιο.
Ο Σωτήριος Σέρμπος είναι σύμβουλος για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής του Πρωθυπουργού, καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
Για περίπου τέσσερις ώρες παρέμεινε σήμερα στα δικαστήρια της Καλαμάτας ο 22χρονος Χ.Τ., ο οποίος είχε εμφανιστεί αυτοβούλως στις Αρχές στα μέσα Οκτωβρίου, δηλώνοντας ότι είναι συνεργός στη διπλή δολοφονία της Φοινικούντας και αναλαμβάνοντας τότε την ηθική αυτουργία.
Σύμφωνα με την ΕΡΤ, η ανακρίτρια του Πρωτοδικείου Καλαμάτας που χειρίζεται την υπόθεση αποδίδει στον 22χρονο τον ρόλο του «φυσικού αυτουργού» της διπλής δολοφονίας, καθώς φέρεται να ήταν το πρόσωπο που εισήλθε το μοιραίο βράδυ στη σκηνή του εγκλήματος. Ο ίδιος, ωστόσο, το είχε αρνηθεί κατά την πρώτη του απολογία.
Ο νέος συνήγορος του 22χρονου, Νικόλαος Αλετράς, μαζί με τον δικηγόρο Αλέξανδρο Μαργέλη, ζήτησαν προθεσμία μίας εβδομάδας ώστε να ενημερωθούν πλήρως για το σύνολο της δικογραφίας. Η ανακρίτρια, ωστόσο, έδωσε προθεσμία έως την Τετάρτη 14 Ιανουαρίου και ώρα 10:00 το πρωί.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κατηγορούμενος επιθυμεί να συνεισφέρει περισσότερα στοιχεία γύρω από την υπόθεση, επιμένοντας πως δεν ήταν εκείνος που πυροβόλησε.
Τι δήλωσε ο συνήγορος του 22χρονουΣε δήλωσή του, ο κ. Αλετράς ανέφερε ότι η σημερινή διαδικασία είχε στόχο τη χορήγηση επαρκούς χρόνου για τη μελέτη του εκτεταμένου υλικού της δικογραφίας. Όπως είπε, έχουν μεσολαβήσει τρεις συλλήψεις, τρεις απολογίες και πλήθος αποδεικτικών στοιχείων, τόσο ηλεκτρονικών όσο και φυσικών.
Επεσήμανε επίσης ότι ο 22χρονος ήταν ο πρώτος που παραδόθηκε αυτοβούλως στις Αρχές, υποστηρίζοντας εξαρχής πως δεν εισήλθε στη σκηνή του εγκλήματος. Η μεταβολή της κατηγορίας από «ηθικό αυτουργό» σε «φυσικό αυτουργό» αποτελεί, όπως είπε, ουσιώδη μεταβολή.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Σύμφωνα με την ΕΡΤ, Ο συνήγορος σημείωσε ακόμη ότι ο εντολέας του παραμένει κρατούμενος στα κρατητήρια της Υποδιεύθυνσης Ασφάλειας Καλαμάτας και ότι ο χρόνος είναι καθοριστικός, δεδομένου πως μόνο τα ηλεκτρονικά αρχεία της δικογραφίας φτάνουν τα 600 gigabyte. Αυτό, όπως τόνισε, καθιστά πρακτικά αδύνατη την πλήρη μελέτη τους μέσα σε λίγες ημέρες.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Παρά τον περιορισμένο χρόνο, διαβεβαίωσε ότι θα καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε έως την Τετάρτη να υπάρξει τεκμηριωμένη και αξιοπρεπής υπερασπιστική τοποθέτηση.
Συμπληρωματική απολογία και για τον δεύτερο 22χρονοΤην ίδια ώρα, στα γραφεία της ανακρίτριας βρέθηκε και ο δεύτερος προφυλακισμένος 22χρονος, Ι.Μ., στον οποίο αρχικά είχε αποδοθεί ο ρόλος του φυσικού αυτουργού. Πλέον, ωστόσο, φέρεται να αντιμετωπίζεται ως συνεργός.
Ο Ι.Μ. καλείται να απαντήσει σε κρίσιμα ερωτήματα που παραμένουν ανοιχτά, ενώ και ο δικός του συνήγορος αναμένεται να ζητήσει προθεσμία για τη συμπληρωματική του απολογία.
Το αγροτικό, με τις διαμαρτυρίες και τα μπλόκα δεν είναι απλώς ένα επεισόδιο κοινωνικής έντασης. Είναι ένας καθρέφτης της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας. Ενας καθρέφτης θολός, γεμάτος αντιφάσεις – όπως ακριβώς και η κοινωνία και το πολιτικό σύστημα που τον κρατάνε.
Από τη μια πλευρά οι αγρότες. Μια κοινωνική τάξη με συσσωρευμένα προβλήματα: κόστος παραγωγής, δυσκολία προσαρμογής στη νέα εποχή, αβεβαιότητα. Μια τάξη που επί χρόνια στηρίχθηκε σε ενισχύσεις, επιδοτήσεις, ειδικά καθεστώτα. Που όμως δεν βοηθήθηκε ουσιαστικά να σταθεί στα πόδια της. Και που δεν είναι σαφές ούτε ποιος την εκπροσωπεί ούτε τι ακριβώς ζητά. Τα αιτήματα συχνά μοιάζουν περισσότερο με λίστα διαμαρτυρίας παρά με συνεκτική διεκδίκηση. Πιο πολύ με κραυγή παρά με πρόταση.
Δίπλα η κοινωνία. Μια κοινωνία που δείχνει να τους στηρίζει. Οχι απαραίτητα γιατί γνωρίζει ή συμμερίζεται τα αιτήματά τους αλλά γιατί μέσα από τους αγρότες εκφράζει τη δική της γενικευμένη δυσαρέσκεια. Τη δυσπιστία προς τους πολιτικούς, την κόπωση, το «κάτι δεν πάει καλά». Αν όμως η στήριξη έπρεπε να συνοδευθεί από κόστος, αν ας πούμε το δημοσκοπικό ερώτημα ήταν ευθύ: «δέχεστε αύξηση στην τιμή του δικού σας λογαριασμού ρεύματος για να μειωθεί στους αγρότες», είναι βέβαιο ότι η αλληλεγγύη θα παρέμενε το ίδιο ένθερμη; Η κοινωνική συναίνεση σε διεκδικήσεις άλλων είναι συχνά αφηρημένη – μέχρι να γίνει προσωπική…
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Και στη μέση η κυβέρνηση. Που προσπαθεί να εκπέμψει εικόνα σταθερότητας αλλά τελικά δείχνει ζαλισμένη. Οι αγρότες ήταν προνομιακό κοινό της – κι ας μη βαραίνουν πια τόσο πολύ σε αριθμούς. Προσπαθεί να ικανοποιήσει κάποια αιτήματα. Αλλά είναι φανερό ότι έχει χάσει την ψυχική επαφή μαζί τους. Δεν πείθει ότι ενδιαφέρεται πραγματικά να αλλάξει τη συγκυριακή διαχείριση ζημιών και προβλημάτων. Οταν σε κάθε ανασχηματισμό αλλάζει ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης πόσο πειστικά μπορεί να υποστηρίξει ότι εφαρμόζει μακροχρόνιο σχέδιο για τον πρωτογενή τομέα; Συνέχεια, ασυνέχεια!
Και όπως πάντα στην εποχή μας εμφανίζεται και ο αστάθμητος παράγοντας. Γιατί δεν είμαστε μόνοι μας στον κόσμο. Εκεί που πάει να φανεί ότι, έστω με μπαλώματα για τα άμεσα προβλήματα και με υποσχέσεις για το μέλλον, κυβέρνηση και αγρότες ίσως τελικά βρουν μια ισορροπία, έρχεται ο Μακρόν και δηλώνει ότι η Γαλλία θα καταψηφίσει τη Mercosur. Μια συμφωνία που δεν είναι το «τέρας» που οι αντίπαλοί της περιγράφουν: προσφέρει φθηνότερα προϊόντα απαραίτητα στους ευρωπαίους καταναλωτές, ανοίγει μια μεγάλη αγορά στα ευρωπαϊκά προϊόντα, ενισχύει το γεωπολιτικό βάρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε μια περιοχή (Νότια Αμερική) όπου αλωνίζουν Αμερικανοί και Κινέζοι. Ομως δημιουργεί και πρόβλημα ανταγωνισμού στους ευρωπαίους αγρότες. Με τα τρακτέρ να μπλοκάρουν τις εισόδους στο Παρίσι και με την πίεση της Λεπέν, ο Μακρόν κάνει πίσω. Μήπως αυτή η εξέλιξη επηρεάσει και τα δικά μας μπλοκ; Μήπως στη διαπραγμάτευση που θα γίνει την Τρίτη η συμφωνία Mercosur από υποσημείωση γίνει ένα από τα κεντρικά αιτήματα των αγροτών; Ακόμη κι αυτό δεν μπορεί να αποκλειστεί!
Τα τρακτέρ δεν κλείνουν μόνο τους δρόμους. Εχουν βρεθεί εκεί για να μας δείξουν το κενό ανάμεσα σε μια κοινωνία που νιώθει απέραντη ανασφάλεια και μια εξουσία – εξίσου ανασφαλή – που δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να δράσει.
Ο Χάρης Γούλιος είναι επικοινωνιολόγος, διευθυντής Marketing της Alter Ego MediaΗ Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων αποφάσισε σήμερα, Σάββατο, να προσέλθει σε διάλογο με τον πρωθυπουργό, κατά τη συνεδρίασή της στη Νίκαια Λάρισας, επισημαίνοντας ωστόσο ότι οι αγροτικές κινητοποιήσεις συνεχίζονται κανονικά.
Όπως ανακοινώθηκε, τα τρακτέρ θα παραμείνουν στους δρόμους ενόψει της συνάντησης με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, η οποία έχει προγραμματιστεί για την προσεχή Τρίτη στο Μέγαρο Μαξίμου.
Μετά την ολοκλήρωση της συνάντησης και ανάλογα με την πορεία των διαπραγματεύσεων, θα πραγματοποιηθούν νέες συνελεύσεις στα μπλόκα, ώστε να καθοριστεί η συνέχεια των κινητοποιήσεων.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Παράλληλα, η Επιτροπή απέρριψε την πρόταση για διοργάνωση συλλαλητηρίου στην Αθήνα, εκτιμώντας ότι στη συγκεκριμένη συγκυρία μια τέτοια ενέργεια δεν θα προσέφερε ουσιαστικό όφελος στον αγώνα των αγροτών.
Πού υπάρχουν μπλόκαΤα τρακτέρ έχουν αποσυρθεί από αρκετά σημεία του οδικού δικτύου, με τα Τέμπη, τα Μάλγαρα και την Παλαιά Εθνική Οδό Θήβας–Λιβαδειάς να έχουν ανοίξει. Παραμένουν όμως ενεργά τα μπλόκα στη Νίκαια, στον κόμβο της Θήβας και στο Κάστρο Βοιωτίας.
Στα Μάλγαρα είναι ανοιχτά δύο ρεύματα κυκλοφορίας προς Αθήνα και τρία προς Θεσσαλονίκη. Από χθες το απόγευμα έχει δοθεί στην κυκλοφορία η Εθνική Οδός στο ύψος των Μαλγάρων, ενώ άνοιξαν και τα μπλόκα στη Χαλκηδόνα και το Δερβένι. Ελεύθερη είναι και η κίνηση στην Εγνατία Οδό στο ύψος της Σιάτιστας.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });Σταδιακά άνοιξαν από το βράδυ της Κυριακής τα μπλόκα στην Εγνατία Οδό και στον Προμαχώνα, με το τελωνείο να λειτουργεί κανονικά. Ωστόσο, προβλήματα εξακολουθούν να καταγράφονται στα τελωνεία των Ευζώνων, της Νίκης και των Κήπων, όπου οι αγρότες απαγορεύουν τη διέλευση φορτηγών.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });Στη Νίκαια, τα τρακτέρ αποχώρησαν από τις σήραγγες των Τεμπών και μετακινήθηκαν στην ευρύτερη περιοχή. Παρά την αποσυμφόρηση, ο μεγάλος αριθμός τους —περίπου 1.500 έως 2.000— στην Εθνική Οδό προκαλεί κυκλοφοριακά προβλήματα στο ύψος της Λάρισας, με την κίνηση να διεξάγεται μέσω παρακαμπτηρίων οδών.
Ιδιαίτερα δύσκολη παραμένει η κατάσταση στο Κάστρο Βοιωτίας, όπου οι αγρότες τηρούν πιο σκληρή στάση. Όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στις αποφάσεις των επόμενων ημερών.
Οι αγρότες της περιοχής των Ευζώνων, στα σύνορα Ελλάδας – Βόρειας Μακεδονίας, σε γενική συνέλευση, αποφάσισαν να συνεχίσουν τον πλήρη αποκλεισμό εισόδου και εξόδου για όλα τα οχήματα –πλην εκτάκτων περιστατικών– καθημερινά έως και την Τρίτη 13 Ιανουαρίου, από τις 18:00 έως λίγο μετά τα μεσάνυχτα.
Στο τελωνείο της Νίκης, η κυκλοφορία αποκαταστάθηκε σήμερα στις 10:00 το πρωί. Το σημείο παρέμενε κλειστό από τις 8 Ιανουαρίου, όταν οι αγρότες είχαν αποκλείσει την είσοδο και την έξοδο για φορτηγά, Ι.Χ. και τουριστικά λεωφορεία από τις 11:00 το πρωί εκείνης της ημέρας.
Στο Νευροκόπι Δράμας, αγρότες και κτηνοτρόφοι είχαν προχωρήσει επίσης από τις 8 Ιανουαρίου, στις 08:00, σε αποκλεισμό της διέλευσης φορτηγών και επαγγελματικών οχημάτων. Το σημείο, σε απόσταση περίπου 500 μέτρων από το τελωνείο της Εξοχής, αναμένεται να δοθεί εκ νέου στην κυκλοφορία σήμερα στις 18:00. Καθ’ όλη τη διάρκεια της κινητοποίησης, η κυκλοφορία των Ι.Χ. και των τουριστικών λεωφορείων διεξαγόταν μέσω παρακαμπτήριων οδών.
«Πραγματοποιώ διαρκώς επαφές με τον Πούτιν, τον Ζελένσκι, τον Τραμπ και τους ηγέτες των ευρωπαϊκών χωρών. Θα έχω και άλλη μία επικοινωνία με τον κ. Τραμπ τη Δευτέρα και θα έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε αυτά τα θέματα, συμπεριλαμβανομένων της σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας και της κατάστασης στην Παλαιστίνη», είπε προ ημερών ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν, λίγο πριν από την αμερικανική επέμβαση για τη σύλληψη Μαδούρο, την οποία, παρά τη γνωστή στενή σχέση τους, δεν καταδίκασε.
Ακόμα πιο πριν, είχε μιλήσει ο Τραμπ. Και είχε εκ νέου αναφερθεί στην ενδεχόμενη επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα του αμερικανικού αεροσκάφους F-35. Αμέσως στην Αθήνα κυβερνητικές πηγές έκριναν αναγκαίο να υπενθυμίσουν στον πρόεδρο των ΗΠΑ ότι η αμερικανική νομοθεσία εξακολουθεί να απαγορεύει την πώληση στην Αγκυρα. Μάλλον δεν θα γνωρίζει ότι όσο η Τουρκία διατηρεί τους ρωσικούς S-400 δεν μπορεί να προχωρήσει στην αγορά των F-35 χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου. Ούτε και ότι οι σχετικές συνομιλίες συνεχίζονται εντατικά. Μα ίσως ούτε και κάτι ακόμα που πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητας στον τουρκικό Τύπο χωρίς να διαψευσθεί από αμερικανικής πλευράς. Κάτι που αν ισχύει δείχνει ότι το πρόβλημα είναι μακράν σοβαρότερο από ό,τι ήδη ξεκάθαρα ως τέτοιο φαίνεται. Εξελίσσεται σχεδόν δραματικά.
Η πληροφορία θέλει τους Αμερικανούς να έχουν ήδη προμηθεύσει τους Τούρκους με δέκα κινητήρες των F-35, τους οποίους εκείνοι έχουν απόλυτη ανάγκη για το δικό τους υπερφιλόδοξο KAAN – ενώ πριν από λίγα χρόνια δεν κατασκεύαζαν τίποτα. Αναφέρεται δε συμφωνία για περισσότερους. Απαιτείται εδώ έγκριση του Κογκρέσου; Κάτι αντίστοιχο ίσως κρύβεται και πίσω από τη συμφωνία τους με τους Αγγλους και τους Γερμανούς για τα Eurofighter. Γιατί μόνον αυτοί οι δύο τύποι είναι κατάλληλοι για το ΚΑΑΝ που, αν τελικά φτάσει κάποτε να παραχθεί – ποτέ μη λες ποτέ… –, θα αλλάξουν τα πάντα οριστικά στον χείριστο βαθμό στις ισορροπίες ισχύος.
googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})Δυστυχώς όμως δεν έχουμε εικόνα για όλα αυτά. Καμία. Οπως και για τίποτε άλλο. Ο έλληνας Πρωθυπουργός, σε αντίθεση με τον τούρκο πρόεδρο που διατηρεί συνεχή ανοικτή γραμμή επικοινωνίας με τον Ντόναλντ Τραμπ, ουδέποτε έχει επικοινωνήσει, τηλεφωνικά έστω, μαζί του για το οποιοδήποτε ζήτημα, ούτε βεβαίως, πάλι αντιθέτως προς τον Ερντογάν, έχει κληθεί στην Ουάσιγκτον. Ο Λευκός Οίκος είναι, εν προκειμένω, κλειστός. Αυτό τα λέει όλα. Οπως και η αποκάλυψη των «ΝΕΩΝ» την Τετάρτη για ελληνικές προσπάθειες μήπως βρεθούν στο… Νταβός ή κατά την άνοιξη…
Ακόμα χειρότερα, ο Μητσοτάκης… επαναφέρει στην τάξη τους Αμερικανούς: δεν επιτρέπει να μπαίνουν στη μέση όταν μιλάει με τους Τούρκους, τους οποίους ανυπομονεί να επισκεφθεί, παρά τις συνεχείς αμφισβητήσεις κυριαρχίας, την επιστροφή στις ένοπλες παραβιάσεις ή την παρενόχληση σε πόντιση καλωδίου στη Νάξο, καταμεσής του Αιγαίου.
Το απόλυτο κενό επαφής μεταξύ Τραμπ και Μητσοτάκη, η πλήρης αδυναμία πρόσβασης, εξελίσσεται σε μέγα πρόβλημα για την Ελλάδα. Μήπως όμως κάτι δεν έχουμε καταλάβει; Μήπως θέλει πια να μιλήσει στον Μητσοτάκη, μα αυτός του έχει θυμώσει και δεν βγαίνει στο τηλέφωνο; Δεν θα έπρεπε.