Τα ΝΕΑ - Τεχνολογία

Μια μεγάλη πληγή, εκείνη του δυτικού αετώματος του Παρθενώνα, «θεραπεύτηκε». Ενα έργο – σπαζοκεφαλιά, όπως το χαρακτηρίζουν οι ειδικοί επιστήμονες, έφτασε στο τέλος του. Και μια μελέτη που βρισκόταν στο συρτάρι από το 1983 ολοκληρώθηκε επιτρέποντας στους επισκέπτες του κορυφαίου μνημείου να έχουν σαφέστερη εικόνα της γεωμετρίας του, αλλά και να αντιληφθούν το αρχικό του ύψος που έφτανε τα 19,2 μ. χωρίς το κεντρικό ανθέμιο στην κορυφή. Παρελθόν αποτελούν οι σκαλωσιές για τη δυτική του όψη (κάποιες παλιότερες είχαν αφαιρεθεί το φθινόπωρο). Στην κορυφή του δεσπόζουν δύο μεγάλα κομμάτια μαρμάρου (ορθοστάτες), τα οποία συμπληρώνουν το τύμπανο (την πλάτη) του αετώματος και κλείνουν το κενό που έχασκε τα τελευταία 200 και πλέον χρόνια.

«Πρόκειται για ένα έργο εξαιρετικής δυσκολίας, το οποίο υλοποιήθηκε από τους επιστήμονες, τους μηχανικούς, τους τεχνίτες και το προσωπικό της Υπηρεσίας Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως με υποδειγματική ακρίβεια και αφοσίωση», δήλωσε η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, ενώ ο ακαδημαϊκός και πρόεδρος της Επιτροπής Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως Μανόλης Κορρές έλεγε στα «ΝΕΑ» πως «για πρώτη φορά οι επισκέπτες θα έχουν την ωραιότερη πρώτη εντύπωση για τον Παρθενώνα».

Κατάλευκοι οι δύο ορθοστάτες προέρχονται από λατομείο του πεντελικού όρους, όπως και ολόκληρο το μνημείο, και κλείνουν ένα σπουδαίο κεφάλαιο στο μακροβιότερο παγκοσμίως αναστηλωτικό πρόγραμμα – εκείνο των μνημείων της Ακρόπολης, που υλοποιείται εδώ και μισό αιώνα. Η περιπέτειά τους, ωστόσο, μέχρι να πάρουν την οριστική τους θέση είναι μεγάλη και ενδιαφέρουσα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

«Πρόκειται για τα πιο μεγάλα σε ύψος μέλη που τοποθετήθηκαν στον Παρθενώνα, με ύψος 3,43 μ. Τον βαθμό δυσκολίας ανέβασε κατακόρυφα το γεγονός ότι έχουν πολύ στενή βάση, μόλις 43 εκ.», εξηγεί στα «ΝΕΑ» η προϊσταμένη του έργου αποκατάστασης του Παρθενώνα της Υπηρεσίας Αναστήλωσης και μελετήτρια της αποκατάστασης του δυτικού αετώματος Βασιλεία Μανιδάκη. Και εξηγεί ότι το μέγεθος των μαρμάρων ήταν τέτοιο ώστε χρειάστηκε προσαρμογή του αναβατορίου, κατασκευή ειδικού βαγονέτου για τη μεταφορά τους κι επιπλέον λάξευση για να αποκτήσουν βάρος ικανό να σηκωθεί από τον εργοταξιακό γερανό, καθώς μετά την απολάξευση το ένα τμήμα ζυγίζει 7,5 και το δεύτερο 5,5 τόνους. Ο μεγάλος ορθοστάτης αποκαταστάθηκε στην αρχική γεωμετρία του μέσω συγκόλλησης των σωζόμενων αρχαίων θραυσμάτων και συμπλήρωσης με νέο μάρμαρο, ενώ ο δεύτερος κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από νέο μάρμαρο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

«Είναι πολύ σημαντική η συγκεκριμένη αποκατάσταση διότι είναι το μοναδικό μνημείο στο οποίο είχε επιλεγεί μάρμαρο για το τύμπανο του αετώματος, ώστε να δημιουργηθεί ένα καθαρό βάθος για τα γλυπτά που απεικονίζουν τη διαμάχη Αθηνάς και Ποσειδώνα για την προστασία της Αθήνας. Σε άλλους ναούς, όπως του Διός στην Ολυμπία, χρησιμοποιείται απλή τοιχοποιία», λέει η Β. Μανιδάκη.

Η αθέατη πλευρά

Κι αν αυτή είναι η ορατή πλευρά του έργου, υπάρχει και μία εξίσου σημαντική, αλλά αθέατη ήδη από την αρχαιότητα. Ενας τοίχος πίσω από το αέτωμα για να το συγκρατεί, με έντονη αντισεισμική συμπεριφορά, που άντεξε ακόμη και την έκρηξη του 1687 μετά την επίθεση του Μοροζίνι. Σπαζοκεφαλιά σε αυτό το σημείο αποδείχθηκε η τοποθέτηση των ιδιαιτέρως ενισχυμένων και περίπλοκων συνδέσμων από τιτάνιο, στις ίδιες θέσεις με τους αρχαίους, ανάμεσα στον τοίχο και τους ορθοστάτες, έργο που χρειάστηκε πολύ καλό συντονισμό και απαιτητικές λύσεις, στις οποίες κατέληξε το ιδιαιτέρως έμπειρο προσωπικό της ΥΣΜΑ.

Μόλις επτά ημέρες κράτησε η ελευθερία για έναν 56χρονο από την Πλατανόβρυση του Δήμου Ερυμάνθου στην Αχαΐα, καθώς συνελήφθη εκ νέου και οδηγήθηκε πίσω στη φυλακή για παραβίαση περιοριστικών όρων που του είχαν επιβληθεί μετά την αποφυλάκισή του.

Ο άνδρας είχε εκτίσει περίπου δυόμισι χρόνια στη φυλακή, κατηγορούμενος για υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας κακουργηματικού χαρακτήρα και άλλα αδικήματα κατά συρροή. Στις 12 Ιουνίου 2026 αποφυλακίστηκε με περιοριστικούς όρους, όμως λίγες ημέρες αργότερα βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο νέων καταγγελιών.

Σύμφωνα με πληροφορίες του tempo24.news, μέσα σε μόλις τρεις ημέρες από την αποφυλάκισή του φέρεται να απείλησε τη σύζυγό του και τα τρία παιδιά τους, λέγοντας ότι «θα τους σκοτώσει». Οι καταγγελίες κινητοποίησαν άμεσα τις Αρχές, με αστυνομικούς του Αστυνομικού Τμήματος Ερυμάνθου να προχωρούν στη σύλληψή του.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σε βάρος του σχηματίστηκε νέα δικογραφία για παραβίαση των περιοριστικών όρων, καθώς και για τα αδικήματα που φέρεται να διέπραξε το τελευταίο διάστημα. Ο 56χρονος οδηγήθηκε στον αρμόδιο εισαγγελέα, ο οποίος αποφάσισε την επιστροφή του στη φυλακή.

Παράλληλα, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, κατά το σύντομο διάστημα που βρισκόταν εκτός φυλακής είχε εντοπιστεί να οδηγεί όχημα υπό την επήρεια αλκοόλ, γεγονός που επιβάρυνε περαιτέρω τη θέση του.

Σε θρίλερ έχει εξελιχθεί η υπόθεση εξαφάνισης της Σταυρούλας Λεβεντάκη από τα Χανιά, η οποία αγνοείται εδώ και 20 μέρες στην Κρήτη.  Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, βασικός ύποπτος είναι ο ενοικιαστής της 45χρονης, με καταγωγή από τη Βόρεια Μακεδονία, του οποίου τα ίχνη έχουν επίσης χαθεί.

Σημειώνεται πως σύμφωνα με τον Βασίλη Λαμπρόπουλο, πλέον οι Αρχές θεωρούν πως η Σταυρούλα Λεβεντάκη δεν βρίσκεται στη ζωή από τις πρώτες κιόλας ώρες της εξαφάνισής της. Όπως ανέφερε ο αστυνομικός συντάκτης, προηγουμένως δεν είχαν βρεθεί ενοχοποιητικά στοιχεία εναντίον του, ωστόσο η εξαφάνισή του τον καθιστά πλέον βασικό ύποπτο.

Μετά την τελευταία κατάθεσή του στην αστυνομία ο ενοικιαστής μπήκε στο αυτοκίνητό του, το πάρκαρε στην περιοχή της Αγιάς Χανίων, περίπου 5 με 6 χιλιόμετρα από το σπίτι του και άφησε το κινητό του τηλέφωνο ανοιχτό. Τα ίχνη του έχουν χαθεί από το απόγευμα της Πέμπτης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Τι είχε πει ο 45χρονος ενοικιαστής για την Σταυρούλα

Ο ίδιος ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που είδε την 45χρονη πριν την εξαφάνισή της, με την οποία μάλιστα μίλησε. «Εύχομαι να μην έχει γίνει κάτι για να ηρεμήσουμε όλοι γιατί μας έχει κάνει άνω κάτω», είχε πει στο Live News.

«Παλαιότερα είχαμε αρπαχτεί γιατί ήθελε να μας διώξει από το σπίτι. Δεν ήξερες ποτέ, πότε λέει ψέματα, πότε λέει αλήθεια. Όλοι γνωρίζουν ότι είναι η γυναίκα τρελή».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ο 45χρονος έχει κληθεί στην ασφάλεια για κατάθεση ήδη 3 φορές. Οι αστυνομικοί έχουν ελέγξει εξονυχιστικά τους χώρους του σπιτιού που νοίκιαζε από την 45χρονη και στο οποίο άλλωστε έγινε και η επίμαχη ολιγόλεπτη συνάντηση τους.

«Μπήκε στο σπίτι μου, τράβηξε μερικές φωτογραφίες και μου είπε ότι την βασανίζουν η μητέρα της και ο πατέρας της, ότι δεν συνεργάζονται καθόλου».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Ο μάρτυρας ισχυρίζεται πως αυτή η συνάντηση έγινε μία ημέρα πριν και όχι την ημέρα της εξαφάνισης. Οι αστυνομικοί του ζήτησαν το υλικό από τις κάμερες ωστόσο τους είπα πως το υλικό έχει σβηστεί.

«Η Σταυρούλα με πήρε 29 Μαΐου, έτσι το δηλώνω εγώ. Κατά την 1:30 με πήρε τηλέφωνο και συνεννοηθήκαμε να έρθει στο σπίτι, στο σπίτι ήρθε 4 και 45. Μου είπε ότι βιάζεται και θέλει να προλάβει το λεωφορείο στις 17:00».

«Με τον αδερφό της ξέρω ότι δεν τα πηγαίνανε καλά»

Επιπλέον, ο ενοικιαστής ισχυρίζεται ότι συνάντησε τη Σταυρούλα για 2-3 λεπτά προκειμένου να της δώσει τα χρήματα του ενοικίου. Ανέφερε πως η ίδια «ήταν ήσυχη» και στη συνέχεια χάθηκε από το οπτικό του πεδίο.

«Μπαίνει στο σπίτι, βαστούσε δύο τσάντες. Η μία σακούλα ήταν διάφανη και είχε αυγά. Τα άφησε στο καναπέ, μπήκε στο σπίτι και όπως έβγαινε ξαναπήρε τις τσάντες».

Ο ίδιος αρνείται κατηγορηματικά ότι υπήρχαν οποιεσδήποτε προσωπικές τριβές μεταξύ τους και μάλιστα στην συνέντευξη που έδωσε στο Live News και την Ελευθερία Σπυράκη ισχυρίστηκε πως είχαν και καλές σχέσεις.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

«Ερχόταν, καθόμασταν έξω, πίναμε την μπύρα μας, την πείραζα, με πείραζε, καθόταν κανένα μισάωρο, ξαναπήγαινε στην δουλειά της. Άπειρες φορές, την είχα καλέσει και με φίλους μου που ήμουν».

Στη συνέχεια της συνέντευξης ο Σκοπιανός ενοικιαστής λέει πως με εκείνον που δεν τα πήγαινε καλά η Σταυρούλα ήταν ο αδελφός της.

«Με τον αδερφό της ξέρω ότι δεν τα πηγαίνανε καλά. Τώρα τελευταία ξέρω ότι ο αδερφός της την έδιωξε από το σπίτι, με αφορμή ότι δεν ταΐζει τους γέρους, δεν προσφέρει λεφτά στο σπίτι», είπε συγκεκριμένα.

«Η Σταυρούλα με είχε πάρει τηλέφωνο για να με ρωτήσει αν καταγράφουν οι κάμερες»

Ο ενοικιαστής του σπιτιού αναφέρεται επίσης και σε ένα τηλεφώνημα που του είχε κάνει η Σταυρούλα πριν τη συνάντησή τους, κατά το οποίο τον ρώτησε εάν καταγράφουν οι κάμερες.

«Με είχε πάρει η Σταυρούλα, περίπου 10-15 του μήνα, να με ρωτήσει αν καταγράφουν οι κάμερες. Ήθελε να δει κάτι με τους εργάτες, είχαν μάλλον κάποια διαφωνία εκεί πέρα. Είχα πει στον αδερφό της ότι μου ζητάει υλικό και τον ρώτησα για να της το δώσω και μου είπε να μην της το δώσω, γιατί θα μπλέξω, πες της ότι το διέγραψες».

Πριν χαθούν τα ίχνη της, στις 30 Μαΐου 2026, η Σταυρούλα Λεβεντάκη πέρασε από το πατρικό της στο Βαρύπετρο Χανίων. Στη συνέχεια έφυγε από το πατρικό της και πλήρωσε έναν εργάτη, για δουλειές που έκανε σε χωράφι της.

Πέρασε από το σπίτι του ενοικιαστή και κατευθύνθηκε προς την στάση του αστικού λεωφορείου με σκοπό να επιστρέψει στην πόλη των Χανίων. Οι ενοικιαστές ανέφεραν πως την είδαν να κρατάει μία σακούλα.

Αμέσως μετά κατευθύνθηκε προς την στάση του αστικού λεωφορείου, με σκοπό να επιστρέψει στην πόλη των Χανίων όπου διαμένει μόνιμα και εργάζεται σε ταβέρνα.

Το τηλέφωνό της έπαψε να εκπέμπει σήμα και απενεργοποιήθηκε στην ευρύτερη περιοχή της Αγιάς. Έκτοτε, η γυναίκα δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό της και δεν επικοινώνησε με κανέναν. Οι Αρχές ελέγχουν αν η 45χρονη επιβιβάστηκε τελικά στο λεωφορείο για τα Χανιά ή αν χάθηκε πριν φτάσει στην στάση.

Οι Αρχές πάντως είναι πεπεισμένες πως αυτή η συνάντησή τους έγινε Σάββατο 30 Μαΐου και όχι Παρασκευή 29 Μαΐου, ενώ μεγάλο αγκάθι για τις έρευνες παραμένει το γεγονός πως λίγο μετά της 5 απενεργοποιήθηκε το κινητό τηλέφωνο της γυναίκας.

Το Μουντιάλ συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό, με κάθε παιχνίδι να έχει τη δική του ιστορία, αλλά και εκτός αγωνιστικού χώρου βλέπουμε συνεχώς νέα όμορφα σκηνικά.

Αυτή την φορά πρωταγωνιστής ήταν ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, ο οποίος μετά το επεισόδειο με τον Speed αποφάσισε να τραγουδήσει διασκευή του… Πασχάλη Τερζή.

Ο Ζλάταν  εμφανίστηκε σε ιδιαίτερα χαλαρή διάθεση σε εκπομπή του FOX για το Μουντιάλ 2026, απολαμβάνοντας μια απρόσμενη μουσική στιγμή.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο Σουηδός σταρ άκουσε διασκευή του «Άστατος» του Πασχάλη Τερζή από τη Βόσνια σταρ Lepa Brena, χτυπώντας παλαμάκια και τραγουδώντας απ’έξω το κομμάτι.

Ο Ιμπραΐμοβιτς «έκλεψε» για ακόμη μία φορά την παράσταση και έδειξε τις μουσικές του διαθέσεις.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ΟΜΑΔΑ (@omadatanea)

«Τον λένε Πόλο», θα μου πει ο Ρεντά Κατέμπ αφού το πρώτο πράγμα που τον ρώτησα όταν τον συνάντησα γι’ αυτή τη συνέντευξη σε ένα δωμάτιο του ξενοδοχείου Le Sofitel Paris Arc de Triomphe, στο 14 της Rue Beaujon στο Παρίσι, ήταν το όνομα του ζωηρού τετράποδου που είχε μαζί του. Το μικροσκοπικό σκυλί, καλά εκπαιδευμένο και υπάκουο, κάθισε κάποια στιγμή ήσυχο στα πόδια του ηθοποιού και μετά στην αγκαλιά του.

Δεν θυμάμαι ποτέ να ήρθε συνεντευξιαζόμενος με ζώο στη συνέντευξη. Ανταλλάξαμε φιλοφρονήσεις υπερηφάνειας για τα ζώα στα οποία ανήκουμε – συμφωνήσαμε στο ότι ανήκουμε σε αυτά και όχι το αντίθετο – και του είπα για τους δύο γάτους που εξουσιάζουν το σπίτι μου στην Αθήνα. «Εγώ έχω τρεις γάτες!», μου απάντησε ο Κατέμπ. «Λατρεύω όλα τα ζώα και δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερη παρέα από τη γάτα και τον σκύλο στο σπίτι σου κατά τη διάρκεια του χειμώνα».

Ο λόγος για αυτή την συνάντηση, στο πλαίσιο της εβδομάδας γαλλικού κινηματογράφου της Unifrance, είναι ο τελευταίος πρωταγωνιστικός ρόλος τού Ρεντά Κατέμπ στην ταινία «Ο παραχαράκτης» (L’ Affaire Bojarski) του Ζαν Πολ Σαλομέ, που πήρε διαστάσεις φαινομένου στη Γαλλία ξεπερνώντας το 1 εκατομμύριο εισιτήρια. Ο Γιαν Μπογιάρσκι (1912-2003), πολωνός μηχανικός και αρχιτέκτονας, εγκαταστάθηκε στη Γαλλία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και υπήρξε ο εγκέφαλος μιας από τις πιο εντυπωσιακές υποθέσεις παραχάραξης του 20ού αιώνα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 με αρχές του 1960, δούλευε απομονωμένος στο υπόγειο του σπιτιού του, όπου κατασκεύαζε ο ίδιος τα πάντα: από το χαρτί και τις πλάκες εκτύπωσης μέχρι τα μηχανήματα και το μελάνι.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Το αποτέλεσμα ήταν πλαστά γαλλικά φράγκα εξαιρετικής ποιότητας, τόσο πειστικά που μπορούσαν να ξεγελάσουν ακόμη και τους ειδικούς της Τράπεζας της Γαλλίας, επίδοση που του χάρισε το προσωνύμιο «ο Σεζάν του πλαστού χρήματος». «Δεν με ενδιέφερε καθόλου που ο Ρεντά δεν είχε καμία σχέση με την Πολωνία· ήξερα ότι ήταν ο άνθρωπός μου», θα μου έλεγε λίγο αργότερα ο σκηνοθέτης Ζαν Πολ Σαλομέ, ο οποίος ανακάλυψε τον Κατέμπ σε μια παράσταση με την Ιζαμπέλ Ιπέρ. «Παρατηρώντας τον, κατάλαβα ότι είχα βρει τον “δικό μου” Μπογιάρσκι» (να σημειωθεί ότι ο Σαλομέ έγραψε το σενάριο με τον Κατέμπ στο μυαλό του).

Γιος του αλγερινού ηθοποιού Μαλέκ Κατέμπ και μιας γαλλίδας νοσοκόμας και ανιψιός του συγγραφέα Γιασίν Κατέμπ, ο Ρεντά Κατέμπ γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1977 στο Ivry-sur-Seine της Γαλλίας, όπου και μεγάλωσε. Λόγω του πατέρα του, για τον οποίο είπε «χρωστώ πολλά», ο Κατέμπ ασχολείται με το θέατρο από την παιδική του ηλικία. Στα 12 αποφάσισε να γίνει κι αυτός ηθοποιός. Το έκανε απαγγέλλοντας κείμενα του θείου του.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Η πρώτη επαφή του με τον κόσμο του θεάματος – αφού πέρασε από το θέατρο, το οποίο δεν έχει αφήσει – ήταν στην πολύ επιτυχημένη σειρά της τηλεόρασης «Engrenages» (2005-2020), ενώ η πρώτη του κινηματογραφική ταινία είναι ο «Προφήτης» του Ζακ Οντιάρ το 2009. Ο Κατέμπ έχει συμμετάσχει και σε αμερικανικές παραγωγές, ανάμεσα στις οποίες η ταινία της Κάθριν Μπίγκελοου «Zero Dark Thirty», όπου τον βρίσκουμε στον ρόλο ενός Αραβα, ύποπτου για τρομοκρατική δραστηριότητα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ρώτησα τον Κατέμπ τι έμαθε από την εμπειρία του στον ρόλο του Γιαν Μπογιάρσκι. «Εμαθα πώς να φτιάχνω πλαστά χρήματα», απάντησε με cool ύφος – κάτι που προκάλεσε και στους δυο μας γέλια. Δεν συνέχισε, οπότε συνέχισα εγώ λέγοντάς του ότι κατά κάποιο τρόπο «Ο παραχαράκτης» «παίζει» με την ιδέα ενός από τα πιο πολυσυζητημένα φαινόμενα των καιρών μας, της ΑΙ. Τι είναι πραγματικό και τι όχι ή τι είναι ψεύτικο που μπορεί να παρεξηγηθεί ως αληθινό; «Οταν σκέφτομαι αυτό το ζήτημα, της πλαστογραφίας, ή αν θέλετε της αλήθειας και του ψέματος, το μυαλό μου δεν πηγαίνει τόσο στην ΑΙ όσο σε αυτό που κάνω στην ίδια μου τη δουλειά ως ηθοποιός. Ηθοποιός σημαίνει να πεις την αλήθεια με ψέματα, να φτιάξεις κάτι αληθινό με πλαστά υλικά, με κοστούμια και σε ψεύτικα σκηνικά. Κατά κάποιο τρόπο χρειαζόμαστε το ψέμα για να δώσουμε κάτι αληθινό. Αυτό που κατάλαβα παίζοντας τον Μπογιάρσκι είναι ότι τα πλαστά χρήματα που κατασκεύαζε ήταν πιο όμορφα από τα αληθινά. Και, για μένα, ένας ηθοποιός έχει κάνει καλά τη δουλειά του όταν έχει δώσει με την τέχνη του μια ομορφότερη εικόνα της ζωής».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Χωρίς μέθοδο

Είπα στον Κατέμπ ότι για κάποιον λόγο, που ίσως μόνο ο ίδιος ξέρει, του ταιριάζουν οι ήρωες αλλοτινών εποχών. Ηταν θαυμάσιος στον ρόλο του κιθαρίστα της τζαζ Τζάνγκο Ράινχαρντ στο «Τζάνγκο: ο βασιλιάς του σουίνγκ» και «έδεσε» υπέροχα με τον Βίγκο Μόρτενσεν στην αριστουργηματική ταινία του Νταβίντ Ελσόφ «Μακριά από τους ανθρώπους» που είναι βασισμένη σε ένα διήγημα του Αλμπέρ Καμί. «Να σας πω την αλήθεια, δεν ξέρω», απάντησε ο ηθοποιός. «Μπορεί να οφείλεται στο πώς φορώ το καπέλο ή στο πώς ντύνομαι. Δεν τα σκέφτομαι αυτά τα πράγματα – μου αρέσει να ακούω όμορφα σχόλια, χαίρομαι να συμμετέχω σε Q&A με το κοινό, όμως αντιμετωπίζω τη δουλειά μου συνειδητά χωρίς συνείδηση. Το βρίσκω ασφαλέστερο. Δεν χρειάζεται να ξέρεις τα πάντα γύρω από κάτι στο οποίο καλείσαι να δώσεις ζωή. Δεν ακολουθώ κάποια μέθοδο που να προσαρμόζεται στη σύνδεση μεταξύ εμού και των ηρώων που καλούμαι να υποδυθώ».

Κλείνοντας αυτή την κουβέντα, επέστρεψα στο θέμα της ΑΙ και ρώτησα τον Κατέμπ αν η ιδέα γύρω από αυτή τη συνθήκη τού προκαλεί ανησυχία. «Δεν με απασχολεί», απάντησε, «δεν της δίνω και τόση σημασία. Μου αρέσει να σκέφτομαι ότι κάνω σινεμά σαν κάτι το χειροποίητο, το ανθρώπινο. Χρησιμοποιώ εργαλεία και μηχανήματα όπως όλοι μας, αλλά κατά βάθος δεν τα εμπιστεύομαι, δεν εμπιστεύομαι τα μηχανήματα, είμαι περισσότερο προς την ανθρώπινη πλευρά ή, όπως προτιμώ να την αποκαλώ, την πλευρά του ζώου».

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.), η σημερινή διαδικασία ακρόασης των υποψηφίων για την ηγεσία του Αρείου Πάγου εξελίχθηκε σε «πρωτοφανές θεσμικό φιάσκο», με αποκλειστική ευθύνη, όπως υποστηρίζει, της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Η ΕΛ.Α.Σ. επισημαίνει ότι όταν σχεδόν οι μισοί από τους υποψηφίους ανώτατους δικαστικούς λειτουργούς επιλέγουν να μην προσέλθουν στη Βουλή, αυτό αποδεικνύει πως έχει χαθεί κάθε εμπιστοσύνη στην αξιοπιστία και το κύρος της διαδικασίας.

Στην ίδια ανακοίνωση σημειώνεται ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει μετατρέψει μια κορυφαία θεσμική διαδικασία σε «προσχηματική τελετουργία». Οι συνεχείς διαρροές περί «φαβορί», όπως αναφέρει, έχουν ενισχύσει την πεποίθηση πως οι αποφάσεις είναι προειλημμένες.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η μαζική αποχή των υποψηφίων, σύμφωνα με την ΕΛ.Α.Σ., αποτελεί «ηχηρή αποδοκιμασία» των κυβερνητικών χειρισμών και πλήγμα στο αφήγημα περί σεβασμού των θεσμών.

«Η σημερινή εικόνα δεν εκθέτει τη Δικαιοσύνη, αλλά την κυβέρνηση», αναφέρεται χαρακτηριστικά. Η παράταξη κατηγορεί τη Νέα Δημοκρατία ότι, με τις παρεμβάσεις και τις μεθοδεύσεις της, έχει οδηγήσει ακόμη και ανώτατους δικαστές να αμφισβητούν το κύρος της διαδικασίας επιλογής της ηγεσίας τους, υπογραμμίζοντας ότι «η υπονόμευση των θεσμών φέρει την υπογραφή της Νέας Δημοκρατίας».

Μια νέα ισορροπία ανάμεσα στην προστασία των καταναλωτών και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας επιχειρεί να βρει η Ευρωπαϊκή Ένωση, μετά την προσωρινή συμφωνία που κατέληξαν το Συμβούλιο της ΕΕ και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την απλοποίηση των κανόνων που αφορούν τα χημικά προϊόντα, τα καλλυντικά και τα λιπάσματα.

Πρόκειται για μια ακόμη πρωτοβουλία στο πλαίσιο της ευρύτερης στρατηγικής των Βρυξελλών να μειώσουν τη γραφειοκρατία και το διοικητικό κόστος για τις επιχειρήσεις, χωρίς –όπως υποστηρίζουν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί– να υποβαθμιστεί το επίπεδο προστασίας της δημόσιας υγείας και του περιβάλλοντος.

Η συμφωνία, ωστόσο, έχει ήδη προκαλέσει έντονες συζητήσεις. Ενώ οι επιχειρηματικοί φορείς χαιρετίζουν την κίνηση ως ένα βήμα προς ένα πιο λειτουργικό και προβλέψιμο κανονιστικό περιβάλλον, οι ενώσεις καταναλωτών εκφράζουν σοβαρές επιφυλάξεις, υποστηρίζοντας ότι οι νέες ρυθμίσεις θα επιτρέψουν σε ορισμένα προϊόντα που περιέχουν δυνητικά επικίνδυνες ουσίες να παραμείνουν στην αγορά για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Στο επίκεντρο της συμφωνίας βρίσκεται η απόφαση να μετατεθεί έως την 1η Ιανουαρίου 2030 η πλήρης εφαρμογή των νέων κανόνων. Η αναβολή αυτή κρίθηκε απαραίτητη προκειμένου να εναρμονιστούν τα χρονοδιαγράμματα εφαρμογής των διαφορετικών κανονισμών που επηρεάζονται από τη μεταρρύθμιση.

Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί υποστηρίζουν ότι η παράταση θα δώσει στις επιχειρήσεις τον απαραίτητο χρόνο προσαρμογής, θα περιορίσει το διοικητικό βάρος και θα προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια δικαίου στους παραγωγούς και στους προμηθευτές.

Στον τομέα των χημικών προϊόντων, οι αλλαγές αφορούν κυρίως την ταξινόμηση, τη σήμανση και τη συσκευασία. Οι νέοι κανόνες απλοποιούν τις απαιτήσεις για τις ετικέτες, τις διαδικτυακές πωλήσεις και τη διαφήμιση προϊόντων που περιέχουν επικίνδυνες ουσίες.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Παράλληλα, καθορίζονται ελάχιστα μεγέθη γραμματοσειρών ώστε οι πληροφορίες να είναι ευανάγνωστες για τους καταναλωτές, ενώ προβλέπονται εξαιρέσεις για μικρές συσκευασίες, όπως τα δοχεία μελανιού εκτυπωτών, υπό την προϋπόθεση ότι οι πλήρεις πληροφορίες θα αναγράφονται στη δευτερογενή συσκευασία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι αλλαγές στον κλάδο των καλλυντικών. Η συμφωνία εισάγει ένα νέο σύστημα τριών επιπέδων για τη σταδιακή απόσυρση ουσιών που θεωρούνται καρκινογόνες, μεταλλαξιογόνες ή τοξικές για την αναπαραγωγή, γνωστών ως ουσίες CMR.

Ανάλογα με την περίπτωση, οι χρόνοι απόσυρσης θα διαφέρουν. Θα λαμβάνεται υπόψη αν έχει ζητηθεί εξαίρεση για τη χρήση μιας ουσίας, αν αυτή η εξαίρεση απορρίφθηκε για λόγους ασφαλείας ή αν υπάρχουν διαθέσιμες εναλλακτικές λύσεις που μπορούν να αντικαταστήσουν την επίμαχη ουσία.

Παράλληλα, διατηρείται η υποχρέωση προειδοποίησης και γνωστοποίησης των νανοϋλικών που χρησιμοποιούνται σε καλλυντικά προϊόντα πριν αυτά κυκλοφορήσουν στην αγορά. Η πρόβλεψη αυτή θεωρείται κρίσιμη, καθώς τα νανοϋλικά αποτελούν μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες τεχνολογίες στη βιομηχανία προσωπικής φροντίδας και εξακολουθούν να εγείρουν ερωτήματα σχετικά με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις τους στην υγεία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Στον τομέα των λιπασμάτων, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναλαμβάνει να εξετάσει τη δημιουργία μιας νέας ανοικτής κατηγορίας συστατικών και υλικών, με στόχο να διευκολυνθεί η καινοτομία στη γεωργία, να ενισχυθεί η κυκλική οικονομία και να μειωθούν τα διοικητικά εμπόδια για νέες τεχνολογίες και προϊόντα.

Παρά τις διαβεβαιώσεις των ευρωπαϊκών θεσμών, οι οργανώσεις καταναλωτών εμφανίζονται ανήσυχες. Η ευρωπαϊκή ένωση καταναλωτών BEUC υποστηρίζει ότι η συμφωνία επιβραδύνει τη διαδικασία απομάκρυνσης επικίνδυνων χημικών ουσιών από την αγορά και αυξάνει τον χρόνο κατά τον οποίο οι πολίτες ενδέχεται να εκτίθενται σε αυτές.

Όπως επισημαίνει, καθημερινά προϊόντα όπως οδοντόκρεμες, αποσμητικά, κρέμες και κραγιόν που περιέχουν προβληματικά συστατικά θα μπορούσαν να συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται για μεγαλύτερο διάστημα πριν αποσυρθούν οριστικά.

Ωστόσο, ακόμη και οι επικριτές αναγνωρίζουν ότι το τελικό κείμενο είναι ηπιότερο από τις αρχικές προτάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Οι πιο αμφιλεγόμενες προβλέψεις, που θα επέτρεπαν ακόμη μεγαλύτερες καθυστερήσεις ή ειδικές εξαιρέσεις για ορισμένες επικίνδυνες ουσίες, τελικά δεν συμπεριλήφθηκαν στη συμφωνία.

Η συζήτηση αποκαλύπτει ένα ευρύτερο δίλημμα που απασχολεί σήμερα την Ευρωπαϊκή Ένωση. Από τη μία πλευρά, υπάρχει η ανάγκη να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα, μειώνοντας το κανονιστικό κόστος. Από την άλλη, η Ευρώπη έχει οικοδομήσει την ταυτότητά της πάνω σε αυστηρά πρότυπα προστασίας της υγείας, των καταναλωτών και του περιβάλλοντος.

Το αν η νέα συμφωνία θα καταφέρει να εξυπηρετήσει και τους δύο αυτούς στόχους θα φανεί τα επόμενα χρόνια, καθώς οι νέοι κανόνες θα αρχίσουν να εφαρμόζονται και οι επιπτώσεις τους θα γίνουν ορατές στην αγορά.

Προς το παρόν, η Ευρώπη δείχνει αποφασισμένη να δώσει μεγαλύτερη ευελιξία στις επιχειρήσεις, χωρίς όμως να εγκαταλείπει –τουλάχιστον σε επίπεδο διακηρύξεων– τις υψηλές προδιαγραφές ασφάλειας που αποτελούν ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του ευρωπαϊκού μοντέλου.

Ολο και περισσότεροι καλλιτέχνες και μουσικά συγκροτήματα ηχογραφούν δίσκους ή σόλο τραγούδια από την αρχή της καριέρας τους με σκοπό να διατηρήσουν ενεργό το ρεπερτόριό τους, να βελτιώσουν τις αρχικές παραγωγές, αλλά και να ανακτήσουν την κυριότητα και τα εμπορικά δικαιώματα των έργων τους. Τελευταίο παράδειγμα το συγκρότημα Placebo που γιορτάζουν την 30ή επέτειο του πρώτου τους, ομώνυμου άλμπουμ, κάνοντας νέα ηχογράφηση με τίτλο «Placebo RE:CREATED», η οποία κυκλοφορεί σήμερα.

Η τάση της επανηχογράφησης, αναφέρει η «Le Monde», ξεκίνησε με την Τέιλορ Σουίφτ όταν έπειτα από διαμάχη με την πρώτη της δισκογραφική εταιρεία, την Big Machine Records, αποφάσισε να ηχογραφήσει εκ νέου τα πρώτα έξι άλμπουμ της. Η Big Machine μέχρι τότε ήταν ιδιοκτήτρια των master – των πρωτότυπων ηχογραφήσεων – της σταρ και ως η μόνη εταιρεία που είχε το νόμιμο δικαίωμα να τα εμπορευτεί, προτίμησε να ανεβάσει τις τιμές παρά να τα πουλήσει στην τραγουδίστρια.

Η αμερικανίδα καλλιτέχνις ξεκίνησε τον αγώνα της για την καλλιτεχνική της ελευθερία και επέλεξε να ηχογραφήσει νέες εκδόσεις αυτών των δίσκων – τα «Fearless» και «Red» επανεκδόθηκαν το 2021, τα «Speak Now» και «1989» το 2023 – οι οποίοι, με τον συμπληρωματικό τίτλο «Taylor’s Version», είχαν μεγάλη εμπορική επιτυχία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η ιδέα της Σουίφτ βρήκε μιμητές και ακολούθησαν και άλλοι μουσικοί όπως ο Μπράιαν Ανταμς, η Jojo και η Ashanti. Αυτές οι νέες εκδόσεις συχνά οφείλονται στην επιθυμία των συγκροτημάτων (ιδίως των πανκ και των μέταλ) να κυκλοφορήσουν μια έκδοση σε βινύλιο από τις πρώτες τους παραγωγές. Αντιμέτωποι με την άρνηση της αρχικής τους δισκογραφικής εταιρείας να επενδύσει στο νέο εγχείρημα, πολλοί από τους καλλιτέχνες (Abigor, Testament, Blind Guardian…) αποφασίζουν να επιστρέψουν στο στούντιο και να εκδώσουν οι ίδιοι δίσκους αυξάνοντας τα εισοδήματά τους, τα οποία μειώνονται λόγω των χαμηλών αποδοχών από το streaming.

Αλλοι ανανεώνουν ένα παλιό έργο τους για να του προσδώσουν μια σύγχρονη προοπτική. Αυτό έκανε ο αρχηγός των Pink Floyd, Ρότζερ Γουότερς, το 2023 με μία σόλο εκδοχή τού «The Dark Side of the Moon», του best seller του συγκροτήματος που είχε κυκλοφορήσει το 1973. Η υποδοχή του από κοινό και κριτική ήταν ανάμεικτη, καθώς οι οπαδοί συχνά διστάζουν με αυτές τις επανερμηνείες των δίσκων που τους μεγάλωσαν. Εκτός αν κάποια συγκροτήματα παρουσιάζουν ακουστικές εκδοχές των κλασικών τους κομματιών, θέλοντας να αναδείξουν την ευαισθησία τους. Οπως τα άλμπουμ «Acoustic» (2016) των Simple Minds και «Songs of Surrender» (2023) των U2.

Δόθηκαν προχθές το βράδυ τα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Τα περισσότερα κέρδισε η ταινία του Γιώργου Γεωργόπουλου «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ». Ωστόσο, περισσότερα είδα να γράφονται στο Διαδίκτυο για μία ταινία που δεν βραβεύτηκε, παρά για τη βραβευμένη.

Μιλάω για τη «Σπασμένη φλέβα» του Γιάννη Οικονομίδη που έχει ξεπεράσει τις 160.000 εισιτήρια και η οποία παρόλο που ήταν προτεινόμενη για δώδεκα βραβεία, τελικά κέρδισε μισό, το βραβείο ερμηνείας Β’ Γυναικείου Ρόλου που η Μπέτυ Αρβανίτη μοιράστηκε με τη Γιούλα Μπούνταλη («Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ»). Σηκώθηκε λοιπόν ο κουρνιαχτός περί αδικίας, περί κυκλωμάτων, περί σκοπιμοτήτων, περί συναφιών που βραβεύουν τους δικούς τους και άλλα τέτοια που ακούω εδώ και πολλά χρόνια, μην πω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Και τα ακούω από ταξιτζήδες που θεωρούν τους εαυτούς τους παραγνωρισμένα ταλέντα που δεν αναγνωρίστηκαν, επειδή δεν έχουν κονέ, μέχρι ταλαντούχους και καταξιωμένους καλλιτέχνες.

Ο Γιάννης Οικονομίδης είναι ένας εξαιρετικός κινηματογραφιστής, από τους πιο αναγνωρισμένους και πετυχημένους των τελευταίων ετών που έχει κερδίσει και τα «αστεράκια» δύσκολων κριτικών, αλλά και την προτίμηση του μεγάλου κοινού (δεν ξεχνώ βέβαια και τη συγκλονιστική θεατρική του παράσταση, «Στέλλα κοιμήσου»). Η εντελώς προσωπική μου άποψη είναι ότι στις ταινίες του επαναλαμβάνεται· σαν να βλέπω το ίδιο πράγμα με άλλους ρόλους που ερμηνεύουν όμως οι ίδιοι ηθοποιοί. Επίσης, είναι πολύ «φωναχτές». Ολοι και όλα φωνάζουν κι αυτό εμένα με κουράζει.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Επίσης, ενώ «ζουμάρει» στο περιθώριο, προφανές ή καλυμμένο, νιώθω ότι δεν το αγαπάει, μάλλον το εκμεταλλεύεται. Αλλά αυτές οι εκτιμήσεις είναι εντελώς προσωπικές, όπως προσωπικός είναι ο τρόπος που «εισπράττει» ο καθένας την Τέχνη. Και τέλος πάντων, αφού αυτό που κάνει το κάνει καλά, δεν θα πάρει και την άδειά μου. Πολλοί δημιουργοί κινούνται αποκλειστικά σε ένα καλλιτεχνικό σύμπαν που έχουν δημιουργήσει οι ίδιοι. Μήπως αυτό δεν έκανε και ο Αγγελόπουλος;

Αυτό όμως, που μου κάνει εντύπωση είναι ότι, παρά την επιτυχία και την καταξίωσή του, ο Οικονομίδης φαίνεται ότι έχει το σύνδρομο του καταδιωκόμενου από το σινάφι καλλιτέχνη. Οπως και οι θαυμαστές του που σήκωσαν τον κουρνιαχτό για τη μη βράβευσή του. Ο ίδιος, δύο ημέρες πριν από την απονομή των βραβείων, σε συνέντευξή του στη Χρυσούλα Παπαϊωάννου και το περιοδικό «Κλικ», είπε ότι ένα μεγάλο μέρος του σιναφιού της ελληνικής κινηματογραφίας είναι επιεικώς άσχετοι, γι’ αυτό και δεν αναγνωρίζουν την αξία του. Προβλέπει δε σωστά, όπως αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος, ότι η ταινία του δεν θα ψηφιστεί, διότι αυτοί που κρίνουν δεν καταλαβαίνουν, και ότι αυτό είναι «ντροπή, ξεφτίλα, αίσχος», ότι η ύπαρξή του τους θυμίζει αυτό που οι ίδιοι δεν κατάφεραν και «… Ποιος αμερικανός ηθοποιός είναι καλύτερος από τον Μπισμπίκη και τον Μουρίκη ή την Κεχαγιόγλου;». Και είπε κι άλλα. Για το κενό που υπήρχε και το κάλυψε ο ίδιος, για τις ταινίες του που είναι «δώρα» στο ελληνικό σινεμά, αλλά καλύτερα να μην επεκταθώ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Αντισυστημικοί και συστημικές «υιοθεσίες»

Μου κάνει εντύπωση η οργή και η αίσθηση αδικίας που κατατρύχει τον Οικονομίδη. Για «ανυποχώρητος» δημιουργός, όπως αυτοσυστήνεται, πολύ καλά τα πάει. Οι ταινίες του κόβουν εισιτήρια στις αίθουσες, ενώ στην ίδια συνέντευξη μιλάει για τη συμπαράσταση και τις προσωπικές σχέσεις που έχει με μεγάλα πολιτιστικά ιδρύματα, μεγάλες εταιρείες παραγωγής και μιντιάρχες. Ε τώρα, επειδή η «Σπασμένη φλέβα» δεν άρεσε στα μέλη μιας επιτροπής, δεν χάθηκε κι ο κόσμος. Ούτε βέβαια και το ελληνικό σινεμά.

Η Αν Χάθαγουεϊ μοιράστηκε με τους θαυμαστές της ένα χαρμόσυνο νέο, καθώς ανακοίνωσε ότι περιμένει το τρίτο της παιδί.

Η 43χρονη σταρ του Χόλιγουντ δημοσίευσε ένα τρυφερό βίντεο στον λογαριασμό της στο Instagram, αποκαλύπτοντας τη νέα της εγκυμοσύνη με έναν ιδιαίτερα συγκινητικό τρόπο.

Φορώντας ένα λευκό, αέρινο φόρεμα, η Χάθαγουεϊ εμφανίζεται μπροστά στην κάμερα με τα χέρια της τοποθετημένα στην κοιλιά της, αφήνοντας να εννοηθεί το χαρμόσυνο γεγονός.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Κατά τη διάρκεια του βίντεο, ενώ ακούγεται το τραγούδι «Baby I’m Yours» της Barbara Lewis, η ηθοποιός κατεβάζει τα χέρια της και αποκαλύπτει τη φουσκωμένη κοιλιά της. Στη συνέχεια χαμογελά, αγκαλιάζει τρυφερά την κοιλιά της και απομακρύνεται από το πλάνο.

View this post on Instagram

A post shared by Anne Hathaway (@annehathaway)

Στη λεζάντα της ανάρτησης έγραψε χαρακτηριστικά: «Μωρό μου, είμαι δική σου», επιβεβαιώνοντας με αυτόν τον τρόπο το ευχάριστο νέο.

Η Αν Χάθαγουεϊ και ο σύζυγός της, Άνταμ Σούλμαν, έχουν ήδη δύο γιους, τον Τζόναθαν και τον Τζακ, και σύντομα η οικογένειά τους θα μεγαλώσει ακόμη περισσότερο.

Ένα συγκλονιστικό και σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο που καταγράφηκε λίγους μήνες πριν τον θάνατο της Αλίκης Βουγιουκλάκη παρουσιάστηκε στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα».

Στο ηχητικό αρχείο, η εθνική σταρ του ελληνικού κινηματογράφου μιλά με ειλικρίνεια για τη ζωή, τη φήμη και το αναπόφευκτο τέλος, αποκαλύπτοντας μια πιο ανθρώπινη και φιλοσοφημένη πλευρά της.

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη έφυγε από τη ζωή στις 23 Ιουλίου 1996, νικημένη από καρκίνο στο ήπαρ και στο πάγκρεας. Λίγους μήνες πριν, είχε μοιραστεί σκέψεις που σήμερα ηχούν προφητικά και βαθιά συγκινητικές.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Στο ηχητικό που παρουσιάστηκε, η ηθοποιός συνομιλεί με τον δημοσιογράφο Παναγιώτη Φύτρα, περίπου πέντε μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Με ρεαλισμό και ευαισθησία, μιλά για το «τέλος» και τη διαδρομή της, αντιμετωπίζοντας το ζήτημα με φιλοσοφική διάθεση.

«Έχουν να ειπωθούν, να γραφτούν πολλά κι όταν εγώ δεν θα υπάρχω πια. Κι ίσως τότε να γραφτούν τα σημαντικότερα και να ειπωθούν τα πιο ουσιαστικά. Να είμαστε ρεαλιστές και να βλέπουμε τη ζωή όπως είναι και όπως συνεχίζεται όταν εμείς φεύγουμε απ’ τη ζωή», ακούγεται να λέει η ηθοποιός.

Η ίδια συνέκρινε τη μεταθανάτια φήμη της με εκείνη της Μέριλιν Μονρόε, λέγοντας: «Και δείτε τι γίνεται με τη Μέριλιν (σ.σ. Μονρόε). Πόσες εκδόσεις βιβλίων έχουν γίνει, πώς έχουν γραφτεί, πόσα έχουν ειπωθεί. Πιστεύω ότι θα γίνει το ίδιο με την Αλίκη Βουγιουκλάκη… Δεν έχει πίκρα αυτό που λέω. Όχι ίσα ίσα, με ικανοποιεί».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Σε άλλο σημείο του ηχητικού, η Αλίκη Βουγιουκλάκη μιλά για τον μύθο γύρω από το όνομά της: «Ποτέ δεν πήγα να στήσω έναν μύθο. Ο μύθος άμα είναι στημένος καταρρέει. Αυτός δημιουργείται μέσα από την αλήθεια. Το ψέμα πρέπει να ‘ναι αληθινό, αγάπη μου. Το ψέμα για το ψέμα είναι άδικο».

Η προσωπική εξομολόγηση

Η ηθοποιός δεν δίστασε να παραδεχθεί πως ίσως μέσα στην πορεία της «ξέχασε να ζήσει». «Σε όλη αυτή την πορεία μπορεί να έχω ξεχάσει να ζήσω. Να ζήσω με την έννοια την ουσιαστική. Να ζήσω απλά, μικρές χαρές και ανθρώπινες λύπες. Όλα σε μένα είναι συγκλονιστικά, συνταρακτικά, μεγάλα, εκκωφαντικά. Τόσο που δεν μπορώ πολλές φορές να τα αντέξω».

Με συγκίνηση πρόσθεσε: «Αν αυτό το χρέος το είχαν όλοι οι άνθρωποι απέναντι σε ένα ολόκληρο λαό, όπως είναι ο υπέροχος ελληνικός λαός, θα ‘μαστε σίγουρα η πιο ευτυχισμένη χώρα… Γιατί έχουμε τους θεούς με το μέρος μας, έχουμε την ευλογία του μεγάλου Θεού, του Θεού της Ελλάδας».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η σχέση με το κοινό

Στο ίδιο ντοκουμέντο, η Αλίκη Βουγιουκλάκη αποκαλύπτει την εσωτερική της πάλη και τη σχέση της με το κοινό: «Οι επιλογές μου, είναι λίγο δεσμευτικές, αλλά είναι και από μένα. Πολλές φορές το κουβεντιάζω με τον διχασμένο μου εαυτό. Γιατί ο μισός μου εαυτός είναι η Αλίκη Βουγιουκλάκη κι ο άλλος μισός είναι η Αλίκη».

«Η Αλίκη που ξέρει τι της γίνεται ακριβώς, που ξέρει τι συμβαίνει, που δεν θέλει να στερήσει από τα μάτια των παιδιών αυτή την ευτυχία, αυτό το γέλιο, όταν μ’ ανταμώνουνε πάνω στη σκηνή και πίσω στα παρασκήνια», συμπληρώνει.

Κλείνοντας, η ίδια αναρωτιέται: «Και αφού ακόμα αυτή η δύναμη υπάρχει και μέσα μου και στη σχέση μου με το κοινό, δεν ξέρω αν είναι δικαίωμά μου να την κόψω. Δηλαδή να κάνω αυτό που λέμε, μια στροφή ουσιαστική. Τι ωραία λέξη το “σ’ αγαπώ”, ε;».

Τι να μην αγαπήσει κανείς σε ένα κρατικό επενδυτικό ταμείο (SWF); Τα SWF των κρατών του Κόλπου, τα οποία ελέγχουν περίπου 6 τρισεκατομμύρια δολάρια σε περιουσιακά στοιχεία, δεν είναι πλέον απλά επενδυτικά μέσα. Εχουν γίνει εργαλεία πολιτικής, μετατρέποντας βασίλεια και εμιράτα σε μεσίτες ισχύος. Παράλληλα με τις υπερβολικές δαπάνες για τον αθλητισμό και το λιανικό εμπόριο ειδών πολυτελείας – το Δημόσιο Ταμείο Επενδύσεων (PIF) της Σαουδικής Αραβίας αγόρασε την αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα Newcastle United και η Αρχή Επενδύσεων του Κατάρ (QIA) κατέχει το πολυκατάστημα Harrods –, αυτά τα κεφάλαια έχουν διοχετεύσει χρήματα σε στρατηγικούς τομείς όπως η τεχνητή νοημοσύνη, η εφοδιαστική και οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Παρέχουν επίσης οικονομική υποστήριξη σε συμμάχους, λειτουργώντας ως μοχλός εξωτερικής πολιτικής.

Το μοντέλο του Κόλπου είναι τόσο ελκυστικό που ο καναδός πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ ξεκίνησε πρόσφατα τέτοιο ταμείο και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα για την ίδρυση αναλόγου. Αλλά ούτε ο Καναδάς ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να ανταγωνιστούν τις δεκαετίες πλεονασμάτων υδρογονανθράκων που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του μοντέλου του Κόλπου. Ενα πιο σχετικό παράδειγμα θα ήταν η Λατινική Αμερική, η οποία έχει πραγματοποιήσει αυτό το πείραμα πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια και υπό συνθήκες πολύ πιο κοντά σε αυτές που επικρατούν στον Καναδά και στις ΗΠΑ.

Σε αντίθεση με τα κράτη του Κόλπου, με τα συνεχώς αυξανόμενα έσοδα από το πετρέλαιο και τις συντηρητικές μοναρχίες, οι χώρες της Λατινικής Αμερικής έχουν αντιμετωπίσει άνθηση των τιμών των εμπορευμάτων, ακολουθούμενη από δημοσιονομικά ελλείμματα, καθώς και πολιτικές διακυμάνσεις μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς, αποκλείοντας τη μακροπρόθεσμη συνέχεια της πολιτικής. Ενώ μερικές κατάφεραν να δημιουργήσουν SWF, πολλές απέτυχαν. Η εμπειρία τους προσφέρει χρήσιμα μαθήματα για τις άλλες χώρες που ξεκινούν σε αυτό το μονοπάτι.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η εμπειρογνωμοσύνη της Λατινικής Αμερικής στα SWF έχει αναγνωριστεί στην παγκόσμια σκηνή. Τα παγκόσμια πρότυπα για τη διακυβέρνηση του κυρίαρχου πλούτου, οι Αρχές του Σαντιάγο, υπογράφηκαν στην πρωτεύουσα της Χιλής το 2008. Ο Παναμάς, έχοντας περάσει δεκαετίες απομονώνοντας αυτόνομους κυβερνητικούς θεσμούς, όπως η Αρχή της Διώρυγας, από πολιτικές παρεμβάσεις, έχει ενσωματώσει παρόμοιες προστασίες στα SWF του, τα οποία ο Πίνακας Βαθμολογίας του Ταμείου Κυρίαρχου Πλούτου 2021 του Ινστιτούτου Peterson για τη Διεθνή Οικονομία βαθμολόγησε με 82 στα 100.

Βεβαίως, ορισμένοι θα υποστηρίξουν ότι ορισμένες δημόσιες επενδύσεις, όπως αυτές που συμβάλλουν στην αύξηση της απασχόλησης, την περιφερειακή ανάπτυξη και την εθνική ασφάλεια, παράγουν κοινωνικά οφέλη που δικαιολογούν την αποδοχή χαμηλότερων οικονομικών αποδόσεων. Αλλά το όχημα για αυτές τις επενδύσεις είναι μια τράπεζα ανάπτυξης, μια σύμπραξη δημόσιου – ιδιωτικού τομέα ή μια βιομηχανική πολιτική – όχι ένα κρατικό ταμείο πλούτου.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Ο Κόλπος έχει κάνει τα SWF να φαίνονται σαν μια στρατηγική επιλογή. Αλλά η επιτυχία τους εξαρτάται από δισεκατομμύρια δολάρια σε έσοδα από ορυκτά καύσιμα και πολιτική συνέχεια, κανένα από τα οποία δεν είναι άμεσα διαθέσιμο στον Κάρνεϊ ή τον Τραμπ. Ευτυχώς, δεν χρειάζεται να ψάξουν πολύ για εναλλακτικά μοντέλα: οι χώρες της Λατινικής Αμερικής έχουν εντοπίσει όχι μόνο τις παγίδες αλλά και τον τρόπο δημιουργίας ενός μοντέλου που μπορεί να προσφέρει ρεαλιστικά, αν και λιγότερο λαμπερά, αποτελέσματα.

Η Ερικα Μουίνες είναι πρώην υπουργός Εξωτερικών του Παναμά. Είναι συνεργάτιδα στο Ινστιτούτο Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και σύμβουλος γεωπολιτικής και επενδυτικής

Το φράγμα των 20.000 εισιτηρίων διαρκείας για τη σεζόν 2026-27 ξεπέρασε ο Ολυμπιακός, επιβεβαιώνοντας τη διαχρονικά ισχυρή σχέση του με τη φίλαθλη βάση του.

Η ανταπόκριση των «ερυθρόλευκων» φιλάθλων στη διάθεση των διαρκείας κινείται σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, με τη ζήτηση να παραμένει έντονη και να απομένουν πλέον λιγότερα από 2.350 εισιτήρια προς διάθεση.

Το συγκεκριμένο ορόσημο αποτυπώνει την εμπιστοσύνη και τη στήριξη του κόσμου προς την ομάδα ενόψει της νέας αγωνιστικής περιόδου, ενώ παράλληλα καταδεικνύει τη δυναμική που εξακολουθεί να διατηρεί ο σύλλογος τόσο εντός όσο και εκτός αγωνιστικών χώρων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Με περισσότερα από 20.000 διαρκείας ήδη στα χέρια των φιλάθλων του, ο Ολυμπιακός καταγράφει και φέτος μία ακόμη εντυπωσιακή επίδοση, με το ενδιαφέρον να παραμένει αμείωτο και το ενδεχόμενο εξάντλησης των διαθέσιμων θέσεων να βρίσκεται προ των πυλών.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται μπροστά σε μια από τις σημαντικότερες αλλαγές της μεταναστευτικής της πολιτικής από την περίοδο της κρίσης του 2015, καθώς δεκαεννέα αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων ζητούν πλέον ανοιχτά και συντονισμένα την επιτάχυνση της δημιουργίας κέντρων μεταναστών σε τρίτες χώρες εκτός των ευρωπαϊκών συνόρων.

Η πρωτοβουλία, που φέρει τη σφραγίδα της Δανής πρωθυπουργού Μέτε Φρεντέρικσεν και υπογράφεται από χώρες που εκτείνονται από τη Σκανδιναβία έως τη Μεσόγειο και την Ανατολική Ευρώπη, αποτυπώνει μια νέα πολιτική πραγματικότητα: η Ευρώπη εγκαταλείπει σταδιακά τη λογική της διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών εντός των συνόρων της και αναζητά λύσεις εκτός αυτών.

Η κοινή επιστολή προς την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Οι ηγέτες υποστηρίζουν ότι η απόφαση για το ποιος εισέρχεται και παραμένει στην Ευρώπη πρέπει να παραμένει υπό δημοκρατικό έλεγχο των κρατών και όχι να καθορίζεται από τα δίκτυα διακινητών ανθρώπων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σύμφωνα με τη λογική τους, τα κέντρα μεταναστών σε τρίτες χώρες αποτελούν το αποτελεσματικότερο εργαλείο για να αποδυναμωθεί το επιχειρηματικό μοντέλο των κυκλωμάτων διακίνησης και να μειωθούν τα κίνητρα της παράτυπης μετανάστευσης.

Η χρονική συγκυρία δεν είναι τυχαία. Μόλις πριν από λίγες ημέρες το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε το νέο Κανονισμό Επιστροφών, ανοίγοντας θεσμικά τον δρόμο για τη δημιουργία τέτοιων δομών εκτός ΕΕ.

Πρόκειται για μια εξέλιξη που μέχρι πριν από λίγα χρόνια θα θεωρούνταν πολιτικά αδιανόητη. Σήμερα όμως, έπειτα από μια δεκαετία μεταναστευτικών πιέσεων, διαδοχικών κρίσεων στα εξωτερικά σύνορα και ανόδου πολιτικών δυνάμεων που ζητούν αυστηρότερο έλεγχο της μετανάστευσης, η ιδέα έχει μετακινηθεί από το περιθώριο στο κέντρο της ευρωπαϊκής συζήτησης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Αξιοσημείωτο είναι ότι η συμμαχία των δεκαεννέα χωρών υπερβαίνει παραδοσιακές πολιτικές διαχωριστικές γραμμές. Στο ίδιο μέτωπο συναντώνται συντηρητικές κυβερνήσεις, όπως της Ιταλίας και της Ουγγαρίας, με σοσιαλδημοκρατικές ή κεντρώες κυβερνήσεις, όπως της Δανίας και της Μάλτας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Το γεγονός αυτό δείχνει ότι το μεταναστευτικό έχει εξελιχθεί σε ζήτημα που επηρεάζει το σύνολο του ευρωπαϊκού πολιτικού φάσματος και όχι μόνο τις δυνάμεις της δεξιάς.

Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στους πρωταγωνιστές αυτής της νέας στρατηγικής. Μαζί με τη Δανία, την Αυστρία και την Ολλανδία συμμετέχει ήδη σε διερευνητικές επαφές με τρίτες χώρες για τη δημιουργία τέτοιων κέντρων. Για την Αθήνα, που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των μεταναστευτικών διαδρομών της Ανατολικής Μεσογείου, η αναζήτηση νέων εργαλείων διαχείρισης των ροών αποτελεί πάγιο αίτημα εδώ και χρόνια.

Ωστόσο, η νέα προσέγγιση προκαλεί έντονες αντιδράσεις. Χώρες όπως η Ισπανία έχουν εκφράσει εξαρχής την αντίθεσή τους, υποστηρίζοντας ότι η εξωτερικοποίηση της μεταναστευτικής πολιτικής ενδέχεται να δημιουργήσει σοβαρά ζητήματα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εφαρμογής του διεθνούς δικαίου. Οργανώσεις υπεράσπισης προσφύγων και μεταναστών προειδοποιούν ότι η μεταφορά ανθρώπων σε δομές εκτός Ευρώπης μπορεί να οδηγήσει σε αδιαφάνεια και δυσκολία ελέγχου των συνθηκών διαβίωσης και των διαδικασιών ασύλου.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Οι υποστηρικτές του σχεδίου απαντούν ότι τα κέντρα αυτά θα λειτουργούν σε πλήρη συμμόρφωση με το ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο, σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις των χωρών υποδοχής και υπό την εποπτεία διεθνών οργανισμών όπως η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ζητούν από τους δύο οργανισμούς να συμμετάσχουν ενεργά στον σχεδιασμό και την υλοποίηση του εγχειρήματος.

Πέρα όμως από τη νομική και ανθρωπιστική διάσταση, η συζήτηση αφορά και το μέλλον της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η μεταναστευτική πολιτική έχει εξελιχθεί σε βασικό παράγοντα που επηρεάζει εκλογικά αποτελέσματα, κυβερνητικές ισορροπίες και κοινωνική συνοχή σε ολόκληρη την ήπειρο. Οι δεκαεννέα ηγέτες θεωρούν ότι η Ευρώπη οφείλει πλέον να περάσει από τις διακηρύξεις στην πράξη και να παρουσιάσει απτά αποτελέσματα στους πολίτες της.

Η επιστολή τους αποτελεί ουσιαστικά μια πολιτική διακήρυξη για τη νέα εποχή του ευρωπαϊκού μεταναστευτικού δόγματος.

Εάν οι προτάσεις τους υλοποιηθούν, η ΕΕ θα εισέλθει σε μια περίοδο όπου η διαχείριση της μετανάστευσης δεν θα σταματά στα εξωτερικά της σύνορα αλλά θα μεταφέρεται εκατοντάδες ή και χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από αυτά. Και αυτό ενδέχεται να αλλάξει ριζικά όχι μόνο τον τρόπο με τον οποίο η Ευρώπη αντιμετωπίζει τη μετανάστευση, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ίδιο της τον ρόλο στον κόσμο.

Τι συμβαίνει όταν ένα θεατρικό έργο που γράφτηκε πριν από σχεδόν ενάμιση αιώνα μοιάζει να περιγράφει με ακρίβεια τον κόσμο του σήμερα; Ο «Εχθρός του λαού» του Ιψεν παρουσιάζεται στο πλαίσιο του φεστιβάλ SNF Nostos του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, όχι ως μία ακόμα θεατρική αναβίωση αλλά ως αφορμή για δημόσιο διάλογο: για τη δημόσια υγεία, την ελευθερία του Τύπου, την περιβαλλοντική δικαιοσύνη και τη σχέση της αλήθειας με την εξουσία. Με την υπογραφή του Μπράιν Ντέρις, καλλιτεχνικού διευθυντή του Theater of War Productions, κορυφαίοι ηθοποιοί όπως οι Γουίλεμ Νταφόε, Τζέισον Αϊζακς, Μπράιαν Ο’Μπάιρν και Φράνκι Φεζόν, θα δώσουν φωνή στους χαρακτήρες του Ιψεν σε μια ξεχωριστή σκηνική ανάγνωση που επιδιώκει να μετατρέψει το θέατρο σε ζωντανό πεδίο ανταλλαγής ιδεών κι εμπειριών.

«Ενα από τα αντικείμενα της δουλειάς όλων των παραγωγών του Theater of War είναι να “σπάσουμε” το έργο. Δεν είναι καν πραγματικά μια παράσταση αυτή που θα γίνει. Είναι μια ανταλλαγή, μια συνάντηση. Και σε αντίθεση με άλλες θεατρικές παρουσιάσεις του έργου, ο στόχος είναι ο διάλογος και η πραγματική παράσταση είναι η συζήτηση. Αρα οι άνθρωποι δεν έρχονται για να δουν ένα έργο αλλά για να συμμετάσχουν σε μια συζήτηση που δεν θα ήταν δυνατή αν δεν είχαμε παρουσιάσει το έργο ή σκηνές από το έργο», αναφέρει ο Μπράιαν Ντέρις στο «Νσυν».

Ολα αυτά σε μια εποχή που η δημόσια συζήτηση συχνά εγκλωβίζεται στην πόλωση. «Δεν επιδιώκουμε κάτι που μπορεί να καταναλωθεί. Δεν προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα ακόμη πολιτιστικό κουτάκι για να τσεκάρει ο κόσμος στη λίστα του. Αλλά να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για δημοκρατικό, πλουραλιστικό διάλογο γύρω από θέματα που συχνά μας διχάζουν και μερικές φορές μας ενώνουν. Ο τρόπος για να φτάσουμε εκεί είναι να αναγνωρίσουμε πόσο χαοτικό μπορεί να είναι αυτό. Ο άλλος τρόπος είναι να μείνουμε στον χώρο, όσο άβολο κι αν γίνει. Ο πιο χρήσιμος τρόπος να σκεφτούμε τι κάνουμε είναι η κοινή δυσφορία. Οταν τα ακροατήρια είναι πολωμένα ή δεν συμφωνούν, αν τους κάνουμε να νιώσουν εξαιρετικά άβολα, τότε ό,τι κι αν τους χωρίζει, μοιράζονται τη δυσφορία κι αυτό γίνεται η αρχή μιας συζήτησης», επισημαίνει ο σκηνοθέτης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Αφετηρία της σκηνικής τελετουργίας είναι η ανάγνωση όλων των επιλεγμένων αποσπασμάτων του έργου. Μόλις ακουστούν οι τελευταίες λέξεις του Ιψεν, οι ηθοποιοί εγκαταλείπουν τους ρόλους τους και κάθονται δίπλα στο κοινό, παραχωρώντας τους το μικρόφωνο. Στόχος δεν είναι να δοθούν έτοιμες απαντήσεις αλλά ν’ ανοίξει ένας χώρος ελεύθερης έκφρασης. «Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να φτάσω στο σημείο όπου όλοι θα ανοιχτούν και θα μοιραστούν πράγματα. Η επιλογή δεν έχει να κάνει με τη διασημότητά τους αλλά με την ικανότητα και το ταλέντο τους. Μπορεί να είναι βαθιά επιβεβαιωτικό για μια κοινότητα να βλέπει τον Γουίλεμ Νταφόε να έρχεται και να λέει ότι αυτά που έχει να πει, είναι αρκετά σημαντικά ώστε να συμμετέχει στη συζήτηση», τονίζει.

Αμφιθέατρο και δημοκρατία

«Κάποτε ήμουν ευαγγελιστής της ελληνικής τραγωδίας. Ετσι ξεκίνησαν όλα για μένα. Τώρα είμαι ευαγγελιστής του ελληνικού αμφιθεάτρου, του χώρου όπου βλέπουμε προς δύο κατευθύνσεις. Ζούμε σ’ έναν κόσμο μονόδρομων ροών. Ολη η κουλτούρα είναι μια μονόδρομη ροή χωρίς δυνατότητα επιστροφής. Τα παραδοσιακά μέσα πεθαίνουν. Η δυνατότητα να υπάρξει μια συζήτηση που να κινείται σε περισσότερες από μία κατευθύνσεις, χωρίς να καταλήγει σε chat ή σε κείμενο, στενεύει κάθε δευτερόλεπτο. Το αμφιθέατρο δεν είναι τυχαίο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Το Θέατρο του Διονύσου, η Επίδαυρος κι όλα αυτά τα θέατρα εμφανίστηκαν ταυτόχρονα με την άνοδο του δημοκρατικού πειράματος στην Ελλάδα. Είναι μια τεχνολογία που αποτελεί προέκταση της δημοκρατίας. Τα αποτελέσματα αυτού που κάνουμε κι ένας από τους λόγους που έχουμε μέλη της κοινότητας να ερμηνεύουν μαζί με επαγγελματίες ηθοποιούς είναι για να αναγνωρίσουμε ότι όλοι παίζουμε ρόλους συνεχώς. Νομίζω ότι αυτό ήταν μία από τις λειτουργίες της ελληνικής τραγωδίας. Για μια φευγαλέα στιγμή μπορούμε να βγάλουμε τη μάσκα και να αναρωτηθούμε: Είμαι όντως ο ρόλος που παίζω; Ξέρουμε ότι λειτουργεί όταν η συζήτηση γίνεται πολύπλοκη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Οταν οι άνθρωποι αρχίζουν να αναγνωρίζουν πράγματα για τον εαυτό τους και για τους ρόλους που παίζουν, ακόμα κι αν είναι κάπως αποκρουστικοί. Αν έχουμε κάνει σωστά τη δουλειά μας, όλο αυτό γίνεται χαοτικό, περίπλοκο, αντιφατικό, ίσως και συγκρουσιακό και άβολο. Αλλά μόνο έτσι μπορείς να κάνεις χίλια άτομα να ανοιχτούν. Το θέατρο έχει αυτή τη δυνατότητα. Την είχε πάντα. Ηταν κρυμμένη μπροστά στα μάτια μας από τον 5ο αιώνα π.Χ.», λέει ο ίδιος.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η ιψενική ιστορία του γιατρού που αποκαλύπτει ότι τα «ιαματικά» λουτρά  της πόλης του στην πραγματικότητα είναι μολυσμένα και βρίσκεται αντιμέτωπος μ’ ένα ολόκληρο σύστημα το οποίο προτιμά να συγκαλύψει την αλήθεια, δίνει αρκετή τροφή για σκέψη στους θεατές. Ετσι, πυροδοτείται μια συζήτηση που γεφυρώνει αντίθετες οπτικές και φέρνει σε διάλογο διαφορετικούς ανθρώπους.

«Μερικές φορές ξέρω ότι έχουμε πετύχει όταν άνθρωποι που βρίσκονται σε δύο αντίθετες πλευρές ενός ζητήματος, βαθιά διχασμένοι, κρατούν ο ένας την τραγωδία του άλλου στην ίδια πρόταση. Οταν άρχισαν να ανοίγονται χώροι όπου μπορούσαν να αναγνωρίσουν τον δικό τους πόνο αλλά και του άλλου. Το να μην αναγνωρίζεις τον πόνο του άλλου, νομίζω, είναι μια πληγή προς τον εαυτό σου, μια αρρώστια. Το ονομάζουμε ηθικό τραύμα. Μερικές φορές ο πόνος και το τραύμα είναι τόσο συντριπτικά που δεν μπορούμε να δούμε πέρα από τα δικά μας. Η παράσταση, με τους ηθοποιούς να φτάνουν σε πραγματικά άκρα,  μπορεί να δημιουργήσει έναν χώρο όπου οι άνθρωποι ακούνε και βλέπουν τον πόνο του άλλου. Το αμφιθέατρο δεν είναι μόνο το να βλέπουμε το έργο και τον εαυτό μας αλλά κι ο ένας τον άλλον με διαφορετικό τρόπο. Αυτές οι στιγμές είναι φευγαλέες αλλά έτσι προχωράμε μπροστά σε έναν κόσμο που δεν είναι απλώς διχασμένος, αλλά ούτε έχουμε χώρους αρκετά μεγάλους για να κρατήσουν τα συναισθήματα και την πολυπλοκότητα των συζητήσεων που πρέπει να κάνουμε», βεβαιώνει ο σκηνοθέτης.

Η φιλοσοφία του Theater of War Productions είναι να δίνει στο κοινό παραστάσεις σημαντικών θεατρικών έργων με έμφαση στο συναίσθημα και τη συμμετοχή διακεκριμένων ηθοποιών. Απέναντί τους επιδιώκουν να φέρουν κοινά που σχετίζονται άμεσα με τις θεματολογίες που θίγει κάθε φορά το κείμενο ώστε να καλλιεργηθεί ένας υγιής διάλογος γύρω από τα πιο κρίσιμα κι επίκαιρα ζητήματα δημόσιας υγείας και κοινωνικής δικαιοσύνης της εποχής μας.

«Υπάρχει ένας μύθος που αναπαράγεται σχεδόν σε όλους τους θεσμούς, ότι δεν μπορείς να έχεις μια αυστηρή, ηθική συζήτηση αν είσαι συναισθηματικός. Η δική μας θέση είναι ότι πρέπει να είσαι σε επαφή με τα συναισθήματά σου για να έχεις μια ηθική συζήτηση και να συνειδητοποιείς τι διακυβεύεται. Αν μιλάμε για ρατσιστική αστυνομική βία, μετανάστες, κλιματική κρίση, δεν είναι μια θεωρητική συζήτηση. Είμαστε σε επαφή με το συναίσθημα. Αλλά οι επιστήμονες διδάσκονται να μην είναι σε επαφή με τα συναισθήματά τους. Ούτε οι ακαδημαϊκοί ή οι δημοσιογράφοι. Μπορούμε λοιπόν να δημιουργήσουμε έναν χώρο όπου, για δύο ώρες, μέσα σε αυτόν τον κύκλο υπέρβασης, αυτόν τον θεατρικό χώρο, είναι εντάξει να είσαι συναισθηματικά ανοιχτός. Νομίζω ότι έτσι ακούγεται μια υγιής δημοκρατία» καταλήγει ο Μπράιαν Ντέρις.

Info: «Ο εχθρός του λαού» θα παρουσιαστεί στις 24 Ιουνίου στις 19.00 στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, Λεωφόρος Συγγρού 364, Καλλιθέα). Είσοδος ελεύθερη. Αν και οι ηλεκτρονικές εγγραφές έχουν ολοκληρωθεί, θα διατεθούν επιπλέον θέσεις στον χώρο της εκδήλωσης με σειρά προτεραιότητας

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στη συνέντευξη Tύπου που παραχώρησε μετά το τέλος της συνόδου κορυφής ρωτήθηκε αρχικά για τη διαπραγμάτευση για το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο της ΕΕ.

«Θα είναι μια εξαιρετικά δύσκολη διαπραγμάτευση. Υπάρχουν πολύ σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ αυτών που τονίζουν ότι χρειαζόμαστε ένα πιο φιλόδοξο προϋπολογισμό από τη στιγμή που έχουμε και φιλόδοξους στόχους και αυτών που βλέπουν τον προϋπολογισμό μέσα από το δικό τους – κατανοητό σε ένα βαθμό – πλαίσιο των δικών τους σημαντικών εθνικών συνεισφορών. Ο σκοπός είναι να ολοκληρώσουμε τη διαπραγμάτευση στο τέλος αυτού του έτους. Αν με ρωτάτε αν το θεωρώ πιθανό, το θεωρώ δύσκολο αυτή τη στιγμή. Υπάρχουν πολύ μεγάλες αποστάσεις μεταξύ της πλειοψηφίας των χωρών που θέλουμε ένα πιο φιλόδοξο προϋπολογισμό και μας μειοψηφίας που επιμένουν στη δική τους σκληρή θέση. Για την Ελλάδα, η διαφύλαξη των πόρων της συνοχής και της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, που τώρα πια εντάσσονται σε ένα νέο εθνικό πλαίσιο καθώς έχει αλλάξει η δομή του προϋπολογισμού, αποτελεί αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα. Είμαστε ικανοποιημένοι για το γεγονός ότι υπάρχουν περισσότεροι πόροι για τη μετανάστευση. Επίσης και για το γεγονός ότι αναγνωρίζεται η ανάγκη να υποστηριχθεί η αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης με παραπάνω ευρωπαϊκούς πόρους», απάντησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Η επόμενη ερώτηση αφορούσε τον δίαυλο επικοινωνίας της Ευρώπης με τη Ρωσία και ποιος θα πρέπει να έχει αυτή την πρωτοβουλία. Ο πρωθυπουργός ανέφερε τα εξής:

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

«Καταρχάς, θέλω να είμαι ξεκάθαρος ότι τον πρώτο λόγο σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με τη Ρωσία μπορεί να τον έχει μόνο η Ουκρανία. Η Ευρώπη δεν διεκδικεί ρόλο διαμεσολαβητή καθώς έχει πάρει θέση υπέρ της Ουκρανίας σε αυτή τη σύγκρουση. Σε περίπτωση, όμως, που απαιτηθεί και το θεωρώ απαραίτητο να υπάρχει δίαυλος επικοινωνίας που να εκπροσωπεί το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο καθώς έχουμε πάρει αποφάσεις οι οποίες αφορούν αυτή τη σύγκρουση, το πάγωμα των ρωσικών πόρων, 20 πακέτα κυρώσεων, αυτές οι αποφάσεις πάρθηκαν από τους 27. Δεν μπορώ να δω καμία άλλη λύση και το είπα και ξεκάθαρα, χθες, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ότι στην περίπτωση αυτή, τον διπλωματικό δίαυλο πρέπει να τον ανοίξει ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ο κ. Αντόνιο Κόστα, ο οποίος μπορεί να μιλήσει για λογαριασμό όλων μας».

Σχετικά με την αποκατάσταση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, ο κ. Μητσοτάκης σημείωσε:

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

«Η διαφύλαξη, η εξασφάλιση μάλλον της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ αποτελεί το βασικό ζητούμενο και θα έλεγα το σημαντικό κέρδος από αυτήν την καταρχάς συμφωνία που έχει επιτευχθεί μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ. Ελπίζω και εύχομαι να μην υπάρξουν αναταράξεις που να θέσουν σε κίνδυνο το σκέλος αυτό της συμφωνίας. Έχουμε ήδη δει μια σημαντική αποκλιμάκωση στις τιμές του πετρελαίου που οφείλεται σε αυτήν την εξέλιξη και προφανώς αυτό αποτελεί προτεραιότητα για όλα τα μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Από εκεί και πέρα, η Ελλάδα, όπως το έχω πει, θα ήταν πρόθυμη να συμμετέχει σε κάποιου είδους αποστολή, η οποία θα πρέπει να έχει όμως διεθνή νομιμοποίηση σε επίπεδο Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, εφόσον αυτό απαιτηθεί. Αυτό δεν είναι κάτι το οποίο αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο τραπέζι. Ο σκοπός θα ήταν να επιστρέψουμε στο προηγούμενο status quo. Θέλω να θυμίσω ότι, πριν ξεκινήσει ο πόλεμος, η διέλευση από τα Στενά ήταν παντελώς ελεύθερη και κανείς δεν συζητούσε ούτε για την επιβολή τελών ούτε για την ανάγκη να υπάρχει κάποια άλλου είδους συνδυαστική αποστολή. Η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι μπορεί να είναι παρούσα στο πεδίο όταν αυτό απαιτείται. Είμαστε παρόντες στην επιχείρηση “ΑΣΠΙΔΕΣ”. Είμαστε μια χώρα που έχει προτάξει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας ως κεντρική προτεραιότητα της εξωτερικής μας πολιτικής. Είμαστε χώρα που έβαλε το ζήτημα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και εφόσον απαιτηθεί στο πλαίσιο που σας περιέγραψα, οποιαδήποτε πρόσθετη συνεισφορά μας, δεν θα διστάσουμε να το κάνουμε».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Σε ό,τι αφορά το μεταναστευτικό και τη δημιουργία κέντρων ή κόμβων, ο κ. Μητσοτάκης δήλωσε τα εξής:

«Θα έλεγα ότι είναι ένα ακόμα όπλο το οποίο έχουμε στη φαρέτρα μας. Είναι πολύ σημαντικό ότι συμφωνήθηκε ο κανονισμός των επιστροφών. Η Ελλάδα ήδη είναι πολύ δραστήρια στον τομέα αυτό. Θέλω να θυμίσω ότι από τη στιγμή που αρχίσαμε να κάνουμε επιστροφές στην Αίγυπτο, μειώθηκε σημαντικά ο αριθμός των Αιγύπτιων που έφταναν παράνομα στην Κρήτη. Οι Αιγύπτιοι δεν δικαιούνται επί της αρχής άσυλο και γι’ αυτό και επιστρέφονται. Και φυσικά η δημιουργία κέντρων επεξεργασίας αιτήσεων εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελούσε κάτι το οποίο είχε συζητηθεί εδώ και πολύ καιρό. Τώρα έχουμε τη δυνατότητα να εξετάσουμε και αυτή την επιλογή. Βρισκόμαστε στην αρχή ακόμα αυτών των συζητήσεων, αλλά για εμάς, αυτή τη στιγμή, η πρώτη προτεραιότητα είναι να περιορίσουμε στο ελάχιστο τις ροές οι οποίες έρχονται από την Ανατολική Λιβύη. Έχουμε ήδη σημαντικότατη μείωση στα χερσαία σύνορά μας και στα ανατολικά μας σύνορα. Είχαμε κάποιες πολύ, πιστεύω, ουσιαστικές επαφές με την πολιτική και στρατιωτική διοίκηση της Ανατολικής Λιβύης. Όπως ξέρετε, τους παρέχουμε υλικοτεχνική υποστήριξη και παροχή εκπαίδευσης στα στελέχη του λιμενικού τους. Και νομίζω ότι έχουμε αναπτύξει έναν καλό δίαυλο επικοινωνίας, έτσι ώστε να εξασφαλίσουμε στην πρώτη φάση ότι οι ροές από την περιοχή του Τομπρούπ προς την Κρήτη, τους επόμενους μήνες, θα περιοριστούν σημαντικά».

Ο πρωθυπουργός ρωτήθηκε και για την αντιμετώπιση της ακρίβειας, για τη μείωση των τιμών στα καύσιμα μετά τη συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν και για το αν συζητήθηκε κάποιος μηχανισμός σε περίπτωση νέας ενεργειακής κρίσης. Ο κ. Μητσοτάκης σημείωσε τα εξής:

«Για το μεν δεύτερο το απευχόμαστε. Για το δε πρώτο, ήδη έχουμε δει μια όχι ευκαταφρόνητη μείωση στις τιμές της βενζίνης και του ντίζελ, η οποία ξεπερνάει τα 15 λεπτά. Υπάρχει κατά κανόνα μια χρονοαπόσταση της περίπου μιας εβδομάδας από τη στιγμή που μειώνονται οι τιμές της πρώτης ύλης έως ότου αυτή η μείωση να φτάσει στην αντλία. Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι όλοι οι εποπτικοί μηχανισμοί βρίσκονται επί ποδός ώστε να εξασφαλίσουν ότι αυτή η μείωση πράγματι θα περάσει τελικά στην αντλία και θα ωφελήσει τον καταναλωτή, είτε μιλάμε για τη βενζίνη είτε μιλάμε για το πετρέλαιο κίνησης, το οποίο θέλω να θυμίσω ότι για το μήνα αυτό έχει και την πρόσθετη επιδότηση των 15 λεπτών. Και από εκεί και πέρα, βέβαια, θεωρώ ότι όσο μειώνεται η παγκόσμια πληθωριστική πίεση στις τιμές της ενέργειας, τόσο θεωρώ ότι θα δούμε και μία αποκλιμάκωση στον πληθωρισμό, η αύξηση του οποίου τους τελευταίους μήνες οφείλεται αποκλειστικά στις παγκόσμιες εξελίξεις και στον πόλεμο στο Ιράν».

Ο κ. Μητσοτάκης απάντησε και σε ερώτηση για τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας Ζελένσκι και για τη συμφωνία συμπαραγωγής οπλικών οχημάτων με την Ουκρανία. Ο πρωθυπουργός ανέφερε τα εξής:

«Είμαστε σε προχωρημένες συζητήσεις με την Ουκρανία για τη δυνατότητα μιας συμφωνίας, η οποία θα επιτρέπει στη χώρα μας να αξιοποιήσει τη σημαντικότατη τεχνογνωσία που οι Ουκρανοί έχουν αναπτύξει σε μη επανδρωμένα οχήματα, είτε αυτά είναι ιπτάμενα, είτε είναι χερσαία, είτε είναι θαλάσσια, είτε είναι υποβρύχια. Δεν μπορώ να σας πω κάτι περισσότερο αυτή τη στιγμή, αλλά είμαι αισιόδοξος ότι αυτή η συζήτηση μπορεί να ωριμάσει πολύ γρήγορα».

Του απεσταλμένου μας Νίκου Αρμένη

Ο «άρχοντας των κρίκων» Λευτέρης Πετρούνιας μίλησε για την ανάθεση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Γυμναστικής 2028 στην Αθήνα, έναν στόχο που περίμενε για πολλά χρόνια.

Όπως ανέφερε, από την αρχή της αθλητικής του διαδρομής ονειρευόταν να αγωνιστεί σε μια μεγάλη διοργάνωση μπροστά στους Έλληνες φιλάθλους, μέσα στην Ελλάδα.

Μετά την παρουσίαση στην οργανωτική επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, η Αθήνα πήρε τη διοργάνωση ενάμιση μήνα πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, με τον Πετρούνια να δηλώνει συγκινημένος και χαρούμενος: «Θα είμαστε εκεί όλοι μαζί, όλοι δυνατά.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ΟΜΑΔΑ (@omadatanea)

Ισραήλ και Χεζμπολάχ συμφώνησαν την Παρασκευή σε κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο, έπειτα από μια επικίνδυνη κλιμάκωση των συγκρούσεων που απειλούσε να υπονομεύσει τις πιθανότητες επίτευξης μιας προσωρινής συμφωνίας για τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράν και τη διαμόρφωση μιας ευρύτερης ειρηνευτικής συμφωνίας στη Μέση Ανατολή.

Οι προγραμματισμένες συνομιλίες ΗΠΑ – Ιράν στην Ελβετία αναβλήθηκαν, καθώς αναζωπυρώθηκαν οι μάχες στον Λίβανο, προκαλώντας αβεβαιότητα σχετικά με το χρονοδιάγραμμα των διαπραγματεύσεων που θεωρούνται κρίσιμες για το άνοιγμα των θαλάσσιων οδών του Ορμούζ στη διεθνή ναυτιλία.

Ανώτερος αξιωματούχος των Ηνωμένων Πολιτειών δήλωσε λίγο πριν από τις 4 μ.μ. (ώρα Λιβάνου και Ελλάδα<ς) ότι η κατάπαυση του πυρός τέθηκε σε ισχύ εκείνη τη στιγμή. «Κατανοούμε ότι μετά την ανταλλαγή πυρών νωρίτερα σήμερα, Ισραήλ και Χεζμπολάχ βρίσκονται πλέον σε εκεχειρία», ανέφερε ο αξιωματούχος, σημειώνοντας ότι η συμφωνία επιτεύχθηκε με τη μεσολάβηση ΗΠΑ, Κατάρ και τη συμβολή του Ιράν.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Προϋπόθεση για ευρύτερη συμφωνία

Πηγές από τη Χεζμπολάχ, που υποστηρίζεται από το Ιράν, ανέφεραν ότι «εφαρμόσαμε την εκεχειρία από τη δική μας πλευρά». Ανώτερος Ισραηλινός αξιωματούχος επιβεβαίωσε επίσης την εκεχειρία, προσθέτοντας: «Αν η Χεζμπολάχ δεν μας επιτεθεί, για εμάς δεν είναι περίοδος πολέμου».

Ο ίδιος τόνισε ότι οι ισραηλινές δυνάμεις θα παραμείνουν στο νότιο Λίβανο, όπου έχουν καταλάβει μια ζώνη κατά μήκος των συνόρων. Η σύγκρουση στον Λίβανο, με 18 νεκρούς από αεροπορικές επιδρομές και τέσσερις Ισραηλινούς στρατιώτες που σκοτώθηκαν από μαχητές της Χεζμπολάχ, ενδέχεται να επηρεάσει τις διαπραγματεύσεις, καθώς ο τερματισμός των συγκρούσεων αποτελεί προϋπόθεση για την ευρύτερη συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν.

Δύσκολα ζητήματα σε εκκρεμότητα

Το μνημόνιο κατανόησης που υπέγραψαν αυτή την εβδομάδα οι πρόεδροι των ΗΠΑ και του Ιράν αφήνει για αργότερα τη συζήτηση για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης και άλλα κρίσιμα ζητήματα, δίνοντας στις δύο πλευρές περιθώριο 60 ημερών για μόνιμη συμφωνία ή παράταση της προσωρινής.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Οι προετοιμασίες για τεχνικές συνομιλίες στο ελβετικό θέρετρο Μπίργκενστοκ είχαν προχωρήσει, αλλά ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς ανακοίνωσε ότι δεν θα παρευρεθεί. Από ιρανικής πλευράς, ο επικεφαλής διαπραγματευτής Μοχαμάντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ επίσης δεν σχεδίαζε να συμμετάσχει. Το ελβετικό υπουργείο Εξωτερικών επιβεβαίωσε την αναβολή των συνομιλιών, δηλώνοντας ότι η χώρα παραμένει έτοιμη να τις φιλοξενήσει.

Ο βουλευτής της Χεζμπολάχ Χασάν Φαντλάλα ανέφερε ότι το Ιράν θεωρεί πως η περαιτέρω διεξαγωγή συνομιλιών εξαρτάται από την πλήρη εφαρμογή της εκεχειρίας και ότι η κυβέρνηση του Λιβάνου δεν θα πρέπει να δεχθεί απευθείας διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ όσο συνεχίζονται οι επιθέσεις.

Βαριές αεροπορικές επιδρομές

Ο Λίβανος παρασύρθηκε στη σύγκρουση όταν η Χεζμπολάχ άνοιξε πυρ κατά του Ισραήλ στις 2 Μαρτίου, οδηγώντας σε ισραηλινή αντεπίθεση και εισβολή στο νότιο τμήμα της χώρας. Το υπουργείο Υγείας του Λιβάνου ανακοίνωσε την Παρασκευή τον θάνατο 18 ανθρώπων και τον τραυματισμό 33ών από σφοδρές επιδρομές σε 11 πόλεις του νότου, ενώ ο αριθμός αναμένεται να αυξηθεί.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

• Διαβάστε επίσης: Χεζμπολάχ: «Θα υπερασπιστούμε τη γη και τον λαό μας εναντίον του Ισραήλ»

Ο ισραηλινός στρατός επιβεβαίωσε τον θάνατο τεσσάρων στρατιωτών, δηλώνοντας ότι οι επιθέσεις στόχευαν σε υποδομές και μέλη της Χεζμπολάχ ως απάντηση σε παραβιάσεις της εκεχειρίας. Ο πρόεδρος του Λιβάνου Ζοζέφ Αούν καταδίκασε τις ισραηλινές επιθέσεις, υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι η κλιμάκωση δεν θα εμποδίσει τις προσπάθειες για συνολική κατάπαυση του πυρός.

Η στάση του Τραμπ

Ο πόλεμος στο Ιράν, που ξέσπασε στις 28 Φεβρουαρίου με αεροπορικές επιθέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ, έχει προκαλέσει περισσότερους από 7.000 θανάτους, κυρίως σε Ιράν και Λίβανο, ενώ οδήγησε σε αύξηση των τιμών ενέργειας και πληθωρισμό παγκοσμίως.

Οι τιμές του πετρελαίου υποχώρησαν μετά την υπογραφή της προσωρινής συμφωνίας, καθώς τα δεξαμενόπλοια διέρχονται ξανά από τα Στενά του Ορμούζ, μέσω των οποίων μεταφέρεται σχεδόν το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου και φυσικού αερίου. Το Ιράν ανακοίνωσε ότι θα παραιτηθεί από τα τέλη διέλευσης κατά τη διάρκεια της 60ήμερης περιόδου των διαπραγματεύσεων, ενώ το υπουργείο Εξωτερικών διαβεβαίωσε πως η ναυσιπλοΐα διεξάγεται με ασφάλεια.

• Διαβάστε επίσης: Πονοκέφαλος οι νάρκες στο Ορμούζ

Το μνημόνιο προβλέπει άρση κυρώσεων, αποδέσμευση περιουσιακών στοιχείων δισεκατομμυρίων δολαρίων και άμεσες αμερικανικές άδειες για εξαγωγές πετρελαίου από το Ιράν. Οι διαπραγματευτές έχουν 60 ημέρες για να συμφωνήσουν στο καθεστώς του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος και να συστήσουν ταμείο ανασυγκρότησης ύψους 300 δισ. δολαρίων.

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ υπερασπίστηκε εκ νέου τη συμφωνία, παρά τις επικρίσεις στο Κογκρέσο, επιμένοντας ότι δεν υποχώρησε έναντι του Ιράν. Σε ανάρτησή του ανέφερε: «Ο πόλεμος εξάντλησε το Ιράν! Δεν συναντηθήκαμε από απελπισία – αυτοί το έκαναν. Είναι τελειωμένοι!»

Μιλώντας στην εκπομπή “The Axios Show”, ο Τραμπ υποστήριξε ότι το αποτέλεσμα θα ισοδυναμεί με «άνευ όρων παράδοση» του Ιράν και «αλλαγή καθεστώτος».