Τα ΝΕΑ - Τεχνολογία

Παρότι δεν εκτιμά ότι οι ΗΠΑ θα προβούν σε στρατιωτική εισβολή στη Γροιλανδία ο Μπεν Χότζες, πρώην ανώτατος διοικητής των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη, προτείνει μέσω της συνέντευξής του στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» στους ευρωπαίους ηγέτες να καταστήσουν σαφές στον Ντόναλντ Τραμπ ότι μια τέτοια ενέργεια θα είχε επιπτώσεις στις αμερικανικές βάσεις στην Ευρώπη.

Πιστεύετε ότι ο Τραμπ θα εισβάλει στη Γροιλανδία;

Δεν νομίζω ότι θα υπάρξει εισβολή ή χρήση στρατιωτικών μέσων. Στο Κογκρέσο συνειδητοποιούν τη ζημιά που θα προκληθεί στη συνοχή του ΝΑΤΟ, στη σχέση μας με πολλούς συμμάχους. Καταλαβαίνουν πόσο γελοίο και περιττό είναι. Δεν υπάρχει λόγος να γίνει. Οι Δανοί και οι Γροιλανδοί έχουν πει ότι η Αμερική είναι ευπρόσδεκτη να ανοίξει ξανά στρατιωτικές βάσεις, ενώ θεωρώ ότι θα ξεκινήσουμε πάλι εξόρυξη ορυκτών. Δανία, Γροιλανδία και ΗΠΑ θα καταλήξουν τελικά σε κάτι αποδεκτό. Αυτό πιθανότατα θα απαιτήσει την εμπλοκή ανθρώπων από άλλες χώρες και τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ για να βοηθήσουν στη διαμεσολάβηση, για να αποτρέψουν να χαθεί ο έλεγχος. Προφανώς ακούγοντας τον κ. Μίλερ (στενός συνεργάτης του Τραμπ) στο CNN έμεινα έκπληκτος με αυτά που έλεγε και πώς τα έλεγε. Δεν μπορώ να το αγνοήσω, αλλά η αίσθησή μου είναι ότι η ρεπουμπλικανική ηγεσία στο Κογκρέσο θα αρχίσει επιτέλους να κάνει το συνταγματικό της καθήκον και όχι απλώς να εγκρίνει τις αποφάσεις του προέδρου, αλλά να βοηθά στην αντιμετώπιση ακατάλληλων ή ζημιογόνων κινήσεών του, όπως είναι η απειλή ενός νατοϊκού συμμάχου.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Τι θα μπορούσε να κάνει το ΝΑΤΟ;

Δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του ΝΑΤΟ που χώρες εντός της συμμαχίας διαφωνούν μεταξύ τους. Η Ελλάδα και η Τουρκία είναι προφανώς το πιο πρόσφατο παράδειγμα. Οι Γάλλοι έδιωξαν το ΝΑΤΟ από τη Γαλλία την εποχή του Ντε Γκωλ και μόνο χρόνια αργότερα η Γαλλία επέστρεψε στη στρατιωτική του δομή. Η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία ήταν πολύ δυσαρεστημένες με τις ΗΠΑ όταν ο Αϊζενχάουερ παρενέβη κατά την κρίση του Σουέζ. Οι Γερμανοί ήταν εξαιρετικά δυσαρεστημένοι με τις ΗΠΑ κατά την εισβολή στο Ιράκ ή την ανάπτυξη πυραύλων Pershing κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η Τουρκία δεν μας επέτρεψε να περάσουμε από την επικράτειά της κατά την εισβολή στο Ιράκ. Αυτή είναι η ομορφιά του ΝΑΤΟ. Παρέχει έναν χώρο όπου οι χώρες μπορούν να συνεργαστούν για να λύσουν προβλήματα και να αντιμετωπίσουν μεγάλα ζητήματα. Αυτό ελπίζω να συμβεί και σε αυτήν την περίπτωση. Πρέπει να γίνει σαφές ότι μια εισβολή στη Γροιλανδία θα έβλαπτε την αξιοπιστία μας, αλλά και το πόσο εξαρτόμαστε από άλλες χώρες για πληροφορίες, καθώς και την πρόσβαση που μας δίνουν σύμμαχοι όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Τουρκία, η Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία στις βάσεις.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Η Ευρώπη πάντως ανησυχεί. Υπάρχουν συζητήσεις για το πώς πρέπει να ενεργήσουν οι Ευρωπαίοι στρατιωτικά σε περίπτωση που ο Τραμπ εισβάλει στη Γροιλανδία.googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Οι χώρες του ΝΑΤΟ θα πρέπει να καταστήσουν σαφές στις ΗΠΑ πόσο σημαντικές είναι για την αμερικανική ασφάλεια λόγω των βάσεων, των δυνατοτήτων ανταλλαγής πληροφοριών κ.λπ. Βέβαια η επιχείρηση στη Βενεζουέλα δείχνει ότι ο Τραμπ είναι πρόθυμος να χρησιμοποιήσει βία όποτε και όπου θέλει. Βλέπουμε επίσης την εφαρμογή της στρατηγικής εθνικής ασφάλειας της κυβέρνησης Τραμπ, όπου πιστεύουν ξεκάθαρα ότι οι ΗΠΑ πρέπει να κυριαρχήσουν στο δυτικό ημισφαίριο και μπορούν να εμποδίσουν την Κίνα, τη Ρωσία ή οποιονδήποτε άλλον από το να αποκτήσει πόρους είτε πρόκειται για πετρέλαιο είτε για κρίσιμα ορυκτά. Η Ρωσία δεν αναφέρεται ούτε μία φορά ως απειλή στην εθνική στρατηγική των ΗΠΑ. Βρισκόμαστε σε μια διαφορετική εποχή, δυστυχώς, για το πώς ο αμερικανός πρόεδρος βλέπει το ΝΑΤΟ. Επικροτώ πάντως αυτό που έκανε με τα δύο δεξαμενόπλοια. Περισσότερα έθνη, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, θα πρέπει να επιβάλλουν κυρώσεις κατά του ρωσικού σκιώδους στόλου.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Εάν υπάρξει αμερικανική εισβολή στη Γροιλανδία, είναι δυνατόν οι Ευρωπαίοι να αντιμετωπίσουν τις αμερικανικές δυνάμεις;

Δεν πρόκειται να υπάρξει μεγάλη ανάπτυξη ευρωπαϊκών στρατευμάτων στη Γροιλανδία για να την υπερασπιστούν. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Οι Δανοί δεν το κάνουν. Οι ευρωπαϊκές χώρες και ο Καναδάς έχουν άλλους τρόπους να πουν στις ΗΠΑ ότι είστε σύμμαχοί μας, σας χρειαζόμαστε, μας χρειάζεστε και δεν υπάρχει λόγος για κάτι τέτοιο. Οι ΗΠΑ είχαν 17 βάσεις στη Γροιλανδία στον Ψυχρό Πόλεμο, μπορείτε να τις ανοίξετε ξανά, και εμείς στη Γροιλανδία θα το καλωσορίζαμε. Αλλά αν εσείς, η Αμερική, πιστεύετε ότι μπορείτε να χρησιμοποιήσετε βία και να καταλάβετε τη Γροιλανδία, τότε θα πρέπει να επανεξετάσουμε όλες τις συμφωνίες μας, όπως την επιχείρηση του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ από την Κρήτη ή από τη Νάπολι ή την επιχείρηση της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ στο Ράμσταϊν. Δεν πρόκειται να δούμε μια στρατιωτική εισβολή, επειδή θα ήταν καταστροφή για όλους, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ.

Μετά τη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα θα δυσκολευτεί ο Τραμπ να πείσει τον Πούτιν να προχωρήσει η ειρηνευτική συμφωνία για την Ουκρανία;

Δεν γνωρίζω αν η επιχείρηση απομάκρυνσης του Μαδούρο θα «απασφαλίσει» τους Ρώσους. Δυσκολεύει όμως τους συμμάχους, οι οποίοι παραδοσιακά μαζί με τις ΗΠΑ ασκούν πίεση στη Ρωσία για να συμμορφωθεί με το διεθνές δίκαιο. Δείχνει, πάντως, ότι η Ρωσία δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να βοηθήσει έναν από τους λεγόμενους συμμάχους της. Δεν υπάρχει τίποτα που μπορούν να κάνουν οι Ρώσοι για να σταματήσουν τις ΗΠΑ, τουλάχιστον στο δυτικό ημισφαίριο.

Έντονη αντιπαράθεση σημειώθηκε στον τηλεοπτικό «αέρα» ανάμεσα στη βουλευτή του Κινήματος Δημοκρατίας, Θεοδώρα Τζάκρη, και τον βουλευτή Μακάριο Λαζαρίδη.

Αφορμή στάθηκε η συζήτηση γύρω από το κόμμα Καρυστιανού, με τη Θεοδώρα Τζάκρη να εξαπολύει σφοδρή επίθεση κατά της Νέας Δημοκρατίας,

https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/01/WhatsApp-Video-2026-01-10-at-17.13.34-1.mp4

Πιο συγκεκριμένα, όταν η συζήτηση έφτασε στο θέμα του «κόμματος Καρυστιανού», η κα Τζάκρη είπε πως «αυτά που λέει η Νέα Δημοκρατία ότι “η Μαρία Καρυστιανού εργαλειοποιεί το πένθος της”, δεν προέρχονται από το χώρο της πολιτικής με επιχειρήματα, αλλά της αλητείας».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Με τον Μακάριο Λαζαρίδη να αντιδρά αμέσως ζητώντας από την κ. Τζάκρη διευκρινίσεις.

Ακολούθησε ο εξής διάλογος Λαζαρίδη-Τζάκρη:

Μ. Λαζαρίδης: Αλητείας;

Θ. Τζάκρη: Ναι

Μ. Λαζαρίδης: Ντροπή

Άμεσα ο Μακάριος Λαζαρίδης έβγαλε το μικρόφωνο και αποχώρησε από το στούντιο.

Η αλήθεια είναι πως όσο τα χρόνια περνούν και τα format των διοργανώσεων αναβαθμίζονται, τόσο και ο συντελεστής δυσκολίας ανεβαίνει μετατρέποντας το ποδοσφαιρικό πρόγραμμα σε… πεδίο μάχης: Σε μια διαδικασία που δεν έχει μόνο σημασία η αγωνιστική φόρμα, οι λύσεις και ο ρυθμός αλλά από ένα σημείο και έπειτα η ίδια η επιβίωση. Και αν κάποτε οι ποδοσφαιριστές έλεγαν «χίλιες φορές ένα παραπάνω ματς στο καλεντάρι από μια προπόνηση» σε ένα από τα κλισέ που ρίζωσαν με τα χρόνια στα αποδυτήρια, σήμερα αν μπορούσαν – πιθανότατα – θα το διατύπωναν διαφορετικά (sic). Γιατί ο λογαριασμός (μάλλον) δεν βγαίνει.

Τρεις διοργανώσεις

Το παράδειγμα του Ολυμπιακού και η αφετηρία στην οποία στέκονται σήμερα και όλας οι ποδοσφαιριστές του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ είναι απολύτως χαρακτηριστικό. Επτά ματς σε τρεις διαφορετικές διοργανώσεις μέσα σε είκοσι βράδια. Και αν εξελιχθεί καλά; Δέκα ματς σε (μάξιμουμ) τριάντα τρεις εκ των οποίων τα πέντε με Παναθηναϊκό (3), ΑΕΚ, ΠΑΟΚ τα δύο στο Champions League (Μπάγερ Λεβερκούζεν, Αγιαξ) και δύο ακόμη εκτός έδρας στη Super League με τον Ατρόμητο στο Περιστέρι (19:30) και τον Αστέρα στην Τρίπολη! Εξοντωτικό ως και στην ανάγνωση.

Πώς προέκυψε όλο αυτό; Από το γεγονός ότι οι κάτοχοι του τρεμπλ παραμένουν σε τροχιά σε τρεις διαφορετικές διοργανώσεις. Από την εδώ και δύο χρόνια απόφαση της UEFA να περάσει τη league phase των ευρωπαϊκών διοργανώσεων στο καλεντάρι του Γενάρη. Από τον νέο τρόπο διεξαγωγής του Κυπέλλου Ελλάδας. Και από τις ημερομηνίες που είναι δυσεύρετες, ειδικά σε σεζόν που καταλήγει στη διεξαγωγή ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου – μαμούθ κι αυτό με τη νέα τάξη πραγμάτων. Στα μισά του δρόμου λοιπόν οι Ερυθρόλευκοι πρέπει να περάσουν από μια πραγματική δοκιμασία αντοχής παίζοντας καθοριστικές παρτίδες και στα τρία μέτωπα. Και μάλιστα να το κάνουν υπό το πρίσμα μιας ακόμη ειδικής συνθήκης: Της διεξαγωγής του Κόπα Αφρικα που ως την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές κρατούσε στο Μαρόκο τόσο τον αρχισκόρερ τους Αγιούμπ Ελ Κααμπί όσο και τον Μπρούνο Ονιεμαέτσι (Νιγηρία).

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Το πρόγραμμα

Είναι ο Γενάρης ένα «δίκαιο» σημείο κρίσης για την επιτυχία ή την αποτυχία μιας ομάδας; Αυτή και αν είναι μια «υπόθεση» που χωράει μεγάλη συζήτηση. Εχει μπερδευτεί όμως τόσο πολύ το πράγμα με το καλεντάρι που και το timing είναι σχετικό. Ο Ολυμπιακός στη league phase του Κυπέλλου τερμάτισε πρώτος. Αυτό όμως φέρνει μεσοβδόμαδα τον ΠΑΟΚ στο Φάληρο (14/1) για έναν νοκάουτ προημιτελικό που αν δεν υπάρξει νικητής στα ενενήντα λεπτά την πρόκριση θα κρίνει η διαδικασία των πέναλτι. Και αν οι Πειραιώτες τα καταφέρουν να υπερασπιστούν τον τίτλο τους τότε θα παίξουν δύο ημιτελικούς με τον νικητή του ζευγαριού Παναθηναϊκός – Αρης. Και αν περάσουν και οι Πράσινοι που με τη σειρά τους είναι φαβορί τότε το πρόγραμμα θα γίνει κάπως έτσι…

Ατρόμητος εκτός για το πρωτάθλημα (10/1). ΠΑΟΚ σε νοκάουτ εντός στο Κύπελλο (13-14/1). Αστέρας στην Τρίπολη για το πρωτάθλημα (17/1). Μπάγερ Λεβερκούζεν στο Φάληρο για το Τσάμπιονς Λιγκ (20/1). Βόλος για το πρωτάθλημα στο Φάληρο (24/1), Αγιαξ στο Αμστερνταμ για το Τσάμπιονς Λιγκ (28/1). ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια για το πρωτάθλημα (1/2). Και ενδεχομένως: Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός για το Κύπελλο με τους δύο ημιτελικούς σε μια εβδομάδα (2-3/2 – 10-11/2). Και ανάμεσα Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός για το πρωτάθλημα (8/2)! Παράνοια που θα κρίνει: Αν ο Ολυμπιακός συνεχίσει στο top 24 του Champions League. Αν θα φτάσει και φέτος ως τον τελικό του Κυπέλλου. Και βέβαια σε τι θέση θα βρίσκεται στη Super League με συμπληρωμένες τις 19 από τις 26 αγωνιστικές της κανονικής διάρκειας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

«Ναι, αλλά για αυτό οι ομάδες σχηματίζουν πια τόσο μεγάλα ρόστερ. Για να ανταποκριθούν σε τέτοιες δύσκολες ιστορίες» θα σκεφτεί κάποιος. Και ειδικά ο Ολυμπιακός έχει φροντίσει ώστε οι επιλογές του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ να είναι πραγματικά πολλές σε όλες τις θέσεις. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι κανονικό ό,τι έρχεται. Αν παίξεις δέκα ματς σε τριάντα ημέρες επί της ουσίας δεν έχεις χρόνο σε αυτό το διάστημα για παραπάνω από 4-5 κανονικές προπονήσεις. Οτι δεν είναι εύκολο να κρατήσεις τη ρουτίνα του ενός ρεπό την εβδομάδα που ο προπονητής εδώ και δύο χρόνια θεωρεί απαραίτητο. Και βέβαια τι άλλα δεδομένα θα έρθουν στο προσκήνιο από τραυματισμούς, τιμωρίες κ.λπ. που πάντα έχουν την τιμητική τους σε ένα τόσο έντονο πρόγραμμα. Ηδη για παράδειγμα αυτό το διάστημα ο Ολυμπιακός δεν έχει στη διάθεσή του (και) τον Λορέντσο Πιρόλα που ταλαιπωρείται από έναν τραυματισμό πριν από την εορταστική διακοπή.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Παιχνίδια χωρίς τελειωμό

Σε όλη αυτή την κατάσταση, η αλήθεια είναι πως η Super League σαν μηχανισμός έδειξε το περασμένο καλοκαίρι μια ανταπόκριση. Με γνώμονα του να προχωρήσουν οι ομάδες μας στα Κύπελλα Ευρώπης έδωσε ας πούμε σε όλες το δικαίωμα «αναβολής» μιας αγωνιστικής πρωταθλήματος για να μπορέσουν να λειτουργήσουν πιο άνετα. Δικαίωμα που ο Ολυμπιακός θα μπορούσε ας πούμε να το χρησιμοποιήσει σε μια εβδομάδα, για το ματς με τον Αστέρα Τρίπολης ώστε να έχει τον χρόνο να προετοιμαστεί καλύτερα για τον «τελικό» με την Μπάγερ Λεβερκούζεν. Για την αναμέτρηση με τους Γερμανούς που μια νίκη τον βάζει για τα καλά σε τροχιά πρόκρισης στην επόμενη φάση του Champions League. Αυτά όμως στο φινάλε είναι αποφάσεις αποκλειστικά των προπονητών. Και οι προπονητές δύσκολα πατάνε τέτοια… κουμπιά. Προ διετίας στο ταξίδι ως την κατάκτηση του Conference League οι Ερυθρόλευκοι έδωσαν 57 επίσημα ματς σε όλες τις διοργανώσεις. Πέρσι δίχως καλοκαιρινά προκριματικά και με το νέο μοντέλο πλέι οφ στο πρωτάθλημα οι αναμετρήσεις έγιναν 49. Σήμερα στο Περιστέρι δίνουν ήδη το 27ο επίσημο παιχνίδι τους και αν όντως επιβεβαιωθεί ο παραπάνω χάρτης σε έναν μήνα θα έχουν φτάσει στα 36. Περισσότερα ματς σημαίνει ότι πετυχαίνεις τους στόχους και προχωράς παραπέρα, άρα με έναν τρόπο είναι καλό. Σημαίνει όμως και την επιβεβαίωση εκείνης της αίσθησης ότι το ίδιο το παιχνίδι έχει αλλάξει πια σε πολύ μεγάλο βαθμό. Και αυτό απαιτεί νέες δεξιότητες.

Σεισμική δόνηση 6,8 βαθμών έγινε σήμερα στα ανοιχτά των ακτών του νησιωτικού συμπλέγματος Ταλάουν της Ινδονησίας, ανακοίνωσε το Γερμανικό Κέντρο Έρευνας για τις Γεωεπιστήμες (GFZ).

Ο σεισμός είχε εστιακό βάθος 77 χιλιομέτρων, σύμφωνα με το GFZ.

Το επίκεντρο εντοπίζεται σε θαλάσσια περιοχή, περίπου 244 χιλιόμετρα από την ξηρά, χωρίς μέχρι στιγμής αναφορές για θύματα ή ζημιές.

Μπουκάρουν νυχτιάτικα στην κάμαρά μου, με τραβάνε από τον ύπνο. Με στήνουν όρθιο με το πρόσωπο στον τοίχο, μου κάνουν σωματική έρευνα. Ως μες στο σώβρακό μου ψαχουλεύουν, γαργαλιέμαι, γελάνε κι εκείνοι μαζί μου. «Απλωσε τα χεράκια σου…» μου ψιθυρίζουν σε τόνο γλυκιάς γκουβερνάντας. Μου φορούν κάτι ατσάλινα βραχιόλια, που όχι, δεν με σφίγγουν στους καρπούς. «Κάθισε τώρα στο κρεβάτι, σήκωσε τα πόδια, πρώτα το αριστερό…». Τις φόρμες εγώ τις σιχαίνομαι, με φαγουρίζει το ύφασμα – «να μη βάλω ένα τζιν;» – «έχεις μακρύ ταξίδι, πρέπει να νιώθεις άνετα…».

Είναι απειλητικοί και καθησυχαστικοί ταυτόχρονα. Πόσοι είναι; Βλέπω άλλον τους κάθε στιγμή – το μουστακάκι, η λευκασμένη οδοντοστοιχία, η γυαλιστερή φαλάκρα δεν συνδυάζονται στο ίδιο πρόσωπο. Καθώς με βγάζουν από το διαμέρισμα, ένας χαζεύει τη θέα από το μπαλκόνι – «πιάτο είχες όλη την Αθήνα, ρε μπαγάσα!» – «είχες»; – ο παρελθών χρόνος με ανατριχιάζει. Στην πόρτα του ασανσέρ έχουν κρεμάσει μια ταμπελίτσα, «εκτός λειτουργίας». Κατεβαίνουμε τις σκάλες. Με σπρώχνουν να κουτρουβαλήσω και την επόμενη στιγμή με τραβούν πίσω, «μη βιάζεσαι!» με ειρωνεύονται. Εναν, στο ισόγειο, τον πιάνει τσιγαρόβηχας. Αφήνει μια στάμπα σε χρώμα βατράχου στο χαλάκι της εισόδου.

Εχουν παρκάρει στην πιλοτή της πολυκατοικίας. Δυο γάτες σκούζουν, ζευγαρώνουν. Η συρτή πόρτα του βαν ανοίγει δίχως να την αγγίξουν, με πετάνε μέσα, έχει μαύρα τζάμια, δεν βλέπω τη μύτη μου. Ακούω θορύβους της πόλης – μαρσαρίσματα, φρεναρίσματα – κι έπειτα ήχους της εξοχής, κρωξίματα γλάρων, παφλασμό νερού. Χάνω την αίσθηση του χρόνου. Αργότερα συνειδητοποιώ ότι το βαν έχει μπει σε ένα μεγαλύτερο όχημα – πλεούμενο ή ιπτάμενο; Ή μήπως το φόρτωσαν σε βαγόνι τρένου, από κείνα που διέσχιζαν την Ευρώπη και κατέληγαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης; Τα αφτιά μου βουλώνουν από την πίεση. Συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι μέσα σε υποβρύχιο. «We all live in a yellow submarine…» τραγουδάω Μπιτλς.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

«Τι μαλακία εφιάλτης!» «Αμα συνέβη στον Μαδούρο που τον φυλάγανε σαν άγιο δισκοπότηρο…» – «ποιοι τον φυλάγανε;» «οι δικοί του!» «ποιοι δικοί του;» – «τότε μπορεί να τύχει στον καθένα μας…». «Μεγαλοπιάνεσαι! Χαρά στα μούτρα που θα σου στήσουν κοτζάμ στρατιωτική επιχείρηση! Να σε απαγάγουν, να σε κάνουν τι; Αφού κελαηδάς, όπως όλοι μας, χωρίς ξύλο! Κρατάς κανένα μυστικό από τα σόσιαλ μίντια;». «Καθένας έχει την κρυφή του ζωή…». «Κούνια που σε κούναγε! Ξυπνάς και κοιμάσαι με το κινητό στο χέρι. Πες τη φράση «τουαλέτες Βορείου Αιγαίου». Την επόμενη στιγμή θα εμφανιστούν στην οθόνη σου διαφημίσεις για καταστήματα ειδών υγιεινής στη Μυτιλήνη. Το μόνο ενδιαφέρον που παρουσιάζεις είναι το ψηφιακό σου αποτύπωμα. Και η αγοραστική σου δύναμη. Από όλα τα αναλώσιμα, πιο αναλώσιμος εσύ!».

«Ο εφιάλτης μου είναι καθαρά καφκικός. Θυμάσαι στη «Δίκη» τον Γιόζεφ Κ., που τον συλλαμβάνουν κάτι κοστουμάτοι και του σμπαραλιάζουν τη ζωή δίχως να μπουν στον κόπο να του απευθύνουν κάποια συγκεκριμένη κατηγορία;». «Εσύ θυμάσαι ότι ο φουκαράς ο Γιόζεφ Κ. συνέχισε κανονικά την καθημερινότητά του; Εμενε σπίτι του, χτυπούσε κάρτα στη δουλειά του… Πότε τον είχαν συλλάβει ακριβώς; Μήπως πριν σκάσει καν από το αβγό; Ετσι άλλωστε συμβαίνει. Πρώτα μας συλλαμβάνει η μάνα μας, μετά γεννιόμαστε…».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

«Να συμβιβαστούμε άρα με την κατάσταση;». «Να συμφιλιωθούμε. Αν θες τη γνώμη μου, είναι η πιο σοφή επιλογή. Πόσος καιρός σου μένει;». «Ξέρεις κάτι για την υγεία μου που εγώ το αγνοώ;». «Ξέρω απλώς την ηλικία σου. Είκοσι χρόνια; Τριάντα; Σαράντα; Το έχεις βάλει πείσμα να καταντήσεις εσχατόγερος; Σάψαλο;». «Απολίθωμα…». «Απολίθωμα είσαι ήδη. Οπως όποιος θυμάται ασπρόμαυρη τηλεόραση. Κουρδιστά ρολόγια. Κοινωνικό κράτος δικαίου. Χοντρούς ανθρώπους στον ανεπτυγμένο κόσμο…». «Χοντροί υπάρχουν ακόμα!». «Επεσες στην παγίδα, χαχαχά! Ξεστόμισες λέξη μη πολιτικώς ορθή! Προσέβαλες προσέτι τα θαυματουργά ενέσιμα! Σε δυο σεζόν, θα έχουμε όλοι γίνει μοντελάκια». «Με σιλικόνες και με τατουάζ. Σαν καρτούν…». «Ασχημα είναι; We all live in a yellow submarine…».

Ισως δεν έχει προηγούμενο. Εως τώρα και ενώ είμαστε περίπου στου δρόμου τα μισά, ο ΠΑΟΚ έχει χρησιμοποιήσει και τους τέσσερις γκολκίπερ που βρίσκονται στο ρόστερ του. Με την εντυπωσιακή επισήμανση πως οι τρεις από αυτούς, μεγάλο ποσοστό όντως, αποδείχθηκαν καθοριστικοί με τις επεμβάσεις τους και μάλιστα σε τρεις διαφορετικές διοργανώσεις.

Ο μόνος που ακόμη δεν άφησε το στίγμα του και καταφανώς έχει χάσει έδαφος, είναι ο Γκουγκεσασβίλι, δηλαδή ο κίπερ που το καλοκαίρι αποκτήθηκε προκειμένου να πάρει τα γάντια από τον Κοτάρσκι. Αλλά δεν…

Αντίθετα, οι υπόλοιποι επιβεβαίωσαν πως είναι σε ετοιμότητα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Πρώτος αν το δούμε χρονικά, ξεχώρισε ο Παβλένκα. Θα μπορούσε να ειπωθεί πως ενθουσίασε το κοινό με τις αποκρούσεις του στα καλοκαιρινά ματς της Ευρώπης και αυτός που οδήγησε τον ΠΑΟΚ στη league phase του Europa League. Κόντρα στη Βολφσμπέργκερ, τόσο στο 0-0 της Τούμπας όσο και στο 1-0 λίγες μέρες μετά, ο έμπειρος τερματοφύλακας κράτησε το μηδέν και μολονότι ο Δικέφαλος είχε ζητήματα, πήρε το εισιτήριο και τις προκρίσεις.

Στο πρωτάθλημα, έχουμε «τον Τσιφτσή των ντέρμπι» και της ωραίας ιστορίας. Ο Παβλένκα λαβώθηκε στο κρίσιμο ματς με τον Ολυμπιακό στην Τούμπα, μπήκε ο έλληνας «άσος» και το τελικό 2-1 ήταν ένα αποτέλεσμα που το ήθελε ο ΠΑΟΚ ώστε να πάρει μπροστά. Μια εβδομάδα μετά, ο Τσιφτσής έδειξε ανίκητος στη Νέα Φιλαδέλφεια και το 2-0 με την ΑΕΚ σηματοδότησε μια νέα νίκη για τους Ασπρόμαυρους σε κομβικό ματς. Και επειδή η ιστορία κάποιες φορές επαναλαμβάνεται, ο Τσιφτσής ήρθε ξανά από τον πάγκο σε ματς ντέρμπι: στα τέλη Δεκεμβρίου αντικατέστησε τον Παβλένκα, 2-0 στο σπίτι του ο ΠΑΟΚ με τον Παναθηναϊκό και για τα καλά στα ψηλά στρώματα της βαθμολογίας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Οσο για τον πιτσιρικά τον Μοναστηρλή, έχει δρόμο μπροστά του ο τόσο ταλαντούχος γκολκίπερ. Πολλούς να ανταγωνιστεί αλλά και να μάθει από αυτούς. Με τον Ατρόμητο έπιασε το τελευταίο πέναλτι, έδειξε έτοιμος για μια καθοριστική απόκρουση και το χάρηκε μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Δικαίως. Τέτοιες στιγμές αφορούν συνήθως κάποιους που βαφτίζονται σε «ήρωες της μιας βραδιάς».

Και ο ΠΑΟΚ προχωρά (και) στο Κύπελλο. Το επόμενο τετ-α-τετ είναι με τον Ολυμπιακό. Υψηλό εμπόδιο. Ο δε Λουτσέσκου χαμογελά με αυτό το γνωστό του στυλ, γιατί βλέπει τους πάντες να θέλουν να αξιοποιήσουν την ευκαιρία που τους δίδεται.

Βρυξέλλες, Δευτέρα 19 Ιανουαρίου. Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης και ο υφυπουργός Θάνος Πετραλιάς θα βρίσκονται στην αίθουσα συνεδριάσεων των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης με διαφορετικούς ρόλους.

O Κυριάκος Πιερρακάκης θα καθίσει για πρώτη φορά στην καρέκλα του προέδρου της Εurogroup από όπου θα προεδρεύει του οικονομικού οργάνου της ευρωζώνης για τα επόμενα 2½ χρόνια ενώ ο Θάνος Πετραλιάς θα εκπροσωπεί την Ελλάδα στις συνεδριάσεις του Eurogroup και του ECOFIN.

Μάλιστα, η σύνθεση του Εurogroup θα είναι διευρυμένη με τη συμμετοχή του υπουργού Οικονομικών της Βουλγαρίας, η οποία από την Πρωτοχρονιά αποτελεί το 21ο μέλος της ευρωζώνης, σχεδόν είκοσι χρόνια μετά την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

To πρώτο Eurogroup του 2026 θα συνεδριάσει στη σκιά αυξημένων γεωπολιτικών εξελίξεων και παγκόσμιας αβεβαιότητας, νέων δεδομένων, με μία Ευρώπη που αναζητεί τον ρόλο της και το στίγμα της στη νέα κατάσταση. Ηδη οι προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την οικονομία της ευρωζώνης δείχνουν μετριοπαθή ανάπτυξη, κοντά στο 1,2% το 2026, οριακά χαμηλότερη από το 1,3% το 2025. Το γεγονός αυτό εντείνει τον προβληματισμό, καθώς διεθνείς αναλυτές συνεχίζουν να επισημαίνουν ότι οι καθοδικοί κίνδυνοι παραμένουν κυρίαρχοι.

Η ατζέντα

Αν και η ατζέντα των θεμάτων που θα τεθούν στο τραπέζι του Εurogroup της 19ης Ιανουαρίου, του πρώτου υπό την προεδρία του Κυριάκου Πιερρακάκη, θα κλειδώσει την ερχόμενη εβδομάδα μετά τις εργασίες του EuroWorking Group, πηγές από τις Βρυξέλλες αναφέρουν ότι σε πρώτο πλάνο θα βρεθούν:

l Η κάλυψη της θέσης του αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία σηματοδοτεί την έναρξη μιας διετούς αναδιάρθρωσης του Εκτελεστικού Συμβουλίου της κεντρικής τράπεζας. Ο Ισπανός Λουίς ντε Γκίντος αναμένεται να αποχωρήσει από τη Φρανκφούρτη τον Μάιο. Υποψήφιοι από την Εσθονία, τη Λετονία και την Κροατία φιλοδοξούν να κατακτήσουν για πρώτη φορά μια τόσο υψηλή θέση στο Εκτελεστικό Συμβούλιο της ΕΚΤ, διεκδικώντας ουσιαστικά αναβάθμιση του ρόλου της Ανατολικής Ευρώπης στη νομισματική αρχιτεκτονική της Ενωσης. Ο δρόμος για την αντιπροεδρία μόνο εύκολος δεν είναι καθώς η Δυτική Ευρώπη εξακολουθεί να διαθέτει το μεγαλύτερο οικονομικό εκτόπισμα, κάτι που μεταφράζεται σε πολιτική επιρροή στις διαπραγματεύσεις για τις κορυφαίες θέσεις.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

l Η ατζέντα των βασικών θεμάτων που θα απασχολήσουν τους υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης το πρώτο εξάμηνο του 2026. Θα εξεταστούν οι ευρύτερες επιπτώσεις από τις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις, συμπεριλαμβανομένου του πλαισίου λειτουργίας των διεθνών χρηματοπιστωτικών θεσμών και των εμπορικών σχέσεων. Ο νέος πρόεδρος έχει ήδη πραγματοποιήσει σειρά επαφών με κορυφαίους εκπροσώπους κρατών μελών, περιλαμβανομένων και εκπροσώπων της G7 και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ενόψει των κρίσιμων συνεδριάσεων που ακολουθούν.

Ο Κυριάκος Πιερρακάκης έχει δώσει στίγμα προθέσεων, σκιαγραφώντας τις ευρωπαϊκές  προτεραιότητες και τα επόμενα βήματα του Eurogroup. Σύμφωνα με τον ίδιο «ο ρόλος του Eurogroup είναι να λειτουργεί ως χώρος συνεννόησης, ώστε οι κανόνες να εφαρμόζονται με αξιοπιστία, σύνεση και με δεδομένη την ιδιαίτερη έμφαση που πρέπει να δίνεται στη δημοσιονομική σταθερότητα». Στις προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει η ευρωομάδα είναι οι χαμηλοί ρυθμοί ανάπτυξης, οι μεγάλες ανάγκες για επενδύσεις στην άμυνα, η ενεργειακή και  ψηφιακή μετάβαση, που απαιτούν συντονισμό και κοινή στρατηγική. Επίσης, όπως αναφέρει η ανταγωνιστικότητα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο σε εθνικό επίπεδο αλλά απαιτείται  βαθύτερη ευρωπαϊκή αγορά κεφαλαίων, καλύτερο συντονισμό των επενδυτικών εργαλείων και ένα πλαίσιο που να επιτρέπει τη δημιουργία ισχυρών ευρωπαϊκών επιχειρήσεων, ικανών να σταθούν στον διεθνή ανταγωνισμό.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Οι προτεραιότητες

Στην επιστολή του προς τους υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης, ο  Κυριάκος Πιερρακάκης είχε αποτυπώσει τέσσερις σαφείς προτεραιότητες:

Την Ενωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων. Η Ευρώπη πρέπει να απευλευθερώσει τα κεφάλαιά της εμβαθύνοντας τη χρηματοπιστωτική της ολοκλήρωση, ενισχύοντας τη διασυνοριακή ρευστότητα και υποστηρίζοντας τη φυσική ενοποίηση και συνεργασία που ήδη εξελίσσεται στα τραπεζικά και χρηματιστηριακά οικοσυστήματα, όπου τέτοιες εξελίξεις ενισχύουν την ανθεκτικότητα και το βάθος τη αγοράς. Ενα ενισχυμένο χρηματοπιστωτικό περιβάλλον θα ενίσχυε σημαντικά την ικανότητα της Ευρώπης να χρηματοδοτήσει την πράσινη μετάβαση, τον ψηφιακό μετασχηματισμό, την αμυντική ετοιμότητα και την καινοτομία, μειώνοντας παράλληλα την εξάρτηση από μη ευρωπαϊκά κεφάλαια.

Την ολοκλήρωση και στρατηγική κατεύθυνση της ενιαίας αγοράς. Η ολοκλήρωση της ενιαίας αγοράς παραμένει ο ισχυρότερος μοχλός ανάπτυξης της Ευρώπης. Ωστόσο, όπως σημειώνει ο Κυριάκος Πιερρακάκης, ο κατακερματισμός εξακολουθεί να επιφέρει σημαντικά οικονομικά κόστη σημειώνοντας ότι η απλούστευση διαδικασιών πρέπει να αποτελέσει ακόμη περισσότερο μια κοινή προτεραιότητα. Η Ευρώπη χρειάζεται πιο καθαρούς και προβλέψιμους κανόνες προκειμένου να μειώσει τα βάρη και να επιταχύνει τις επενδύσεις. Η ολοκλήρωση της Ενιαίας Αγοράς πρέπει επίσης να συνδυαστεί με στοχευμένες στρατηγικές σε τομείς όπου η κλίμακα καθορίζει την ανταγωνιστικότητα: τηλεπικοινωνίες, ψηφιακές υποδομές, πράσινες τεχνολογίες και προηγμένη μεταποίηση.

Το ψηφιακό ευρώ και την τεχνολογική κυριαρχία της Ευρώπης. Οι τεχνολογικές αλλαγές αναδιαμορφώνουν το παγκόσμιο νομισματικό και χρηματοπιστωτικό τοπίο και το  ψηφιακό ευρώ πρέπει να κατανοηθεί σε νέο στρατηγικό πλαίσιο. Η προοπτική του εκτείνεται πολύ πέρα από τις πληρωμές: μπορεί να ενισχύσει τον διεθνή ρόλο του ευρώ, να θωρακίσει τη νομισματική κυριαρχία της Ευρώπης στην ψηφιακή εποχή, να ενισχύσει την εμπιστοσύνη στο χρηματοπιστωτικό μας σύστημα και να διασφαλίσει ότι η Ευρώπη θα παραμείνει στην πρώτη γραμμή της ασφαλούς και διαλειτουργικής ψηφιακής χρηματοοικονομικής καινοτομίας.

Τη διαφύλαξη των οικονομικών θεμελίων της Ενωσης. Σύμφωνα με το νέο πρόεδρο του Εurogroup, η μακροπρόθεσμη ευημερία της Ευρώπης απαιτεί την ενίσχυση των διαρθρωτικών πυλώνων της οικονομικής μας αρχιτεκτονικής. Η μακροοικονομική σταθερότητα, τόσο η δημοσιονομική όσο και η χρηματοπιστωτική, αποτελεί τη βάση της αξιοπιστίας, των επενδύσεων και της βιώσιμης ανάπτυξης. Οι δημογραφικές αλλαγές και οι υστερήσεις στην παραγωγικότητα διαμορφώνουν περαιτέρω την αναπτυξιακή προοπτική και την ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης.

Οι χώρες της Mercosur υποδέχθηκαν με ιδιαίτερη ικανοποίηση την απόφαση του Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να προχωρήσει στη διαδικασία υπογραφής της πολυαναμενόμενης συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου μεταξύ Mercosur και Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πρόκειται για ένα ορόσημο που έρχεται να επισφραγίσει περισσότερα από 27 χρόνια δύσκολων και συχνά αδιέξοδων διαπραγματεύσεων, οι οποίες επηρεάστηκαν από πολιτικές εντάσεις, εμπορικές διαφωνίες και έντονες κοινωνικές αντιδράσεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Η υπογραφή του συμφώνου έχει προγραμματιστεί για τις 17 Ιανουαρίου στην Ασουνσιόν, στο πλαίσιο της εξαμηνιαίας προεδρίας της Παραγουάης στο Mercosur.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο πρόεδρος της Βραζιλίας, Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, χαρακτήρισε την εξέλιξη «ιστορική ημέρα για τον πολυμερισμό» και «νίκη του διαλόγου και της διαπραγμάτευσης», τονίζοντας ότι η συμφωνία στέλνει σαφές μήνυμα υπέρ του ελεύθερου εμπορίου σε μια περίοδο αυξανόμενου προστατευτισμού στη διεθνή οικονομία.

Σύμφωνα με τον Λούλα, το άνοιγμα της ευρωπαϊκής αγοράς δημιουργεί νέες δυνατότητες για τις εξαγωγές της Βραζιλίας και μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για αυξημένες ευρωπαϊκές επενδύσεις στη Νότια Αμερική.

Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον πρωθυπουργό της Ισπανίας, Πέδρο Σάντσεθ, οι δύο ηγέτες εξήραν από κοινού την πρόοδο, με τον Βραζιλιάνο πρόεδρο να ευχαριστεί τη Μαδρίτη για τον ρόλο που διαδραμάτισε στην προώθηση της συμφωνίας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Θετική ήταν και η αντίδραση του βιομηχανικού κόσμου στη Βραζιλία. Η Ομοσπονδία Βιομηχανιών του Κράτους του Σάο Πάολο (FIESP), που εκπροσωπεί περισσότερες από 150.000 επιχειρήσεις, αναγνώρισε ότι το τελικό κείμενο «δεν είναι τέλειο», το χαρακτήρισε όμως προϊόν συμβιβασμού ανάμεσα σε 31 χώρες και εκτίμησε ότι θα αλλάξει ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο οι επιχειρήσεις των δύο μπλοκ συναλλάσσονται.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Στην Αργεντινή, η κυβέρνηση έκανε λόγο για «ιστορική και τη πιο φιλόδοξη συμφωνία» που έχει συναφθεί ποτέ μεταξύ των δύο πλευρών.

Ο υπουργός Εξωτερικών Πάμπλο Κίρνο επισήμανε ότι η Mercosur αποκτά προνομιακή πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά των 450 εκατομμυρίων καταναλωτών, η οποία αντιστοιχεί σε περίπου 15% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε, η ΕΕ θα καταργήσει δασμούς για το 92% των εξαγωγών του μπλοκ, ενώ για ένα επιπλέον 7,5% θα παρέχεται προτιμησιακή πρόσβαση. Από την πλευρά του, ο υπουργός Οικονομίας Λουίς Καπούτο υπογράμμισε ότι η συμφωνία ενισχύει τη ρυθμιστική προβλεψιμότητα, διευκολύνει το εμπόριο και δημιουργεί ευκαιρίες ένταξης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων στις παγκόσμιες αλυσίδες αξίας.

Στην Ουρουγουάη, ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών Γκαμπριέλ Οντόνε χαρακτήρισε τη συμφωνία «μεγάλη ευκαιρία» για τον εκσυγχρονισμό της Mercosur και την προσέλκυση επενδύσεων. Σύμφωνα με προκαταρκτικές εκτιμήσεις του υπουργείου του, η πλήρης εφαρμογή της συμφωνίας θα μπορούσε να αυξήσει το ΑΕΠ της χώρας κατά περίπου 1,5 ποσοστιαία μονάδα, τις εξαγωγές αγαθών κατά 4%, την απασχόληση κατά 0,5% και τους πραγματικούς μισθούς σχεδόν κατά 1%.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Ο πρόεδρος της Παραγουάης, Σαντιάγο Πένια, μίλησε για την απαρχή «μιας νέας εποχής για τη Νότια Αμερική», τονίζοντας τον συμβολισμό του γεγονότος ότι η Ασουνσιόν φιλοξενεί τόσο την υπογραφή της νέας συμφωνίας όσο και, το 1991, την ιδρυτική συνθήκη της Mercosur.

Κατά τον ίδιο, το άνοιγμα της ευρωπαϊκής αγοράς, οι αυξημένες επενδύσεις, η μεταφορά τεχνογνωσίας και οι σαφείς κανόνες εμπορίου μπορούν να μεταφραστούν σε περισσότερες θέσεις εργασίας, αυξημένη ανταγωνιστικότητα και βιώσιμη ανάπτυξη για ολόκληρη την περιοχή.

Παρά το θετικό κλίμα, η συμφωνία εξακολουθεί να συναντά αντιδράσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κυρίως από χώρες με ισχυρούς αγροτικούς τομείς, όπως η Γαλλία. Αν και η πλειοψηφία των κρατών-μελών τάχθηκε υπέρ, η τελική επικύρωση θα εξαρτηθεί από την έγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όπου επίσης υπάρχουν επιφυλάξεις.

Το ζήτημα των αγροτικών εισαγωγών και των προστατευτικών ρητρών παραμένει στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής συζήτησης.

Σε κάθε περίπτωση, η δυναμική γύρω από τη συμφωνία έχει ενισχυθεί από τις διεθνείς εξελίξεις και την κλιμάκωση εμπορικών εντάσεων παγκοσμίως, γεγονός που προσδίδει στο Mercosur–ΕΕ όχι μόνο οικονομική αλλά και γεωπολιτική σημασία, ως απάντηση υπέρ της συνεργασίας και του πολυμερούς εμπορικού συστήματος.

Σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους επανέρχεται η Μαρία Καρυστιανού, κάνοντας λόγο για «Σύνταγμα σε κατάσταση πολιορκίας» και καταγγέλλοντας μια γενικευμένη θεσμική εκτροπή που, όπως υποστηρίζει, οδηγεί στην πλήρη απαξίωση του πολίτη.

Στην ανάρτησή της, συνδέει τον αφανισμό του πρωτογενούς τομέα με τη συμφωνία ΕΕ–Mercosur, την οποία χαρακτηρίζει «κατάπτυστη» και για την οποία επιρρίπτει ευθύνες απευθείας στον Πρωθυπουργό.

Όπως σημειώνει, η συμφωνία δίνει «το τελειωτικό χτύπημα» στον αγροτικό κόσμο, θέτοντας σε κίνδυνο ακόμη και τη διατροφική ασφάλεια. Ανταλλάσσεται, όπως σχολιάζει σκωπτικά, με εξαγωγές βιομηχανικών προϊόντων, «λες και η Ελλάδα είναι παγκόσμια βιομηχανική υπερδύναμη».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Παράλληλα, στρέφεται κατά του νομοσχεδίου Δένδια για τις Ένοπλες Δυνάμεις, υποστηρίζοντας ότι αλλοιώνει τον συνταγματικό πυρήνα της εθνικής άμυνας και συνιστά «επικίνδυνο σκάνδαλο» εις βάρος της κοινωνίας και της χώρας.

Ιδιαίτερη αιχμή αφήνει για τη στάση του πολιτικού συστήματος συνολικά, καταγγέλλοντας πρωτοφανή σύμπλευση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Όπως αναφέρει, η σύμπλευση αυτή δεν γίνεται για το κοινό καλό, αλλά απέναντι σε έναν πολίτη, σε μια μάνα και σε ένα κίνημα πολιτών που μάχεται κατά της διαφθοράς.

Κάνει λόγο για «καλοστημένο θέατρο» και εναλλαγή προσώπων στην εξουσία με μοναδικό στόχο τη διατήρηση της διαπλοκής.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Κάλεσμα για αναθεώρηση του Συντάγματος

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Μαρία Καρυστιανού απευθύνει ευθεία πρόκληση προς το πολιτικό σύστημα να προχωρήσει άμεσα σε αναθεώρηση του Συντάγματος. Υπενθυμίζει παλαιότερες τοποθετήσεις του Πρωθυπουργού υπέρ της κατάργησης του άρθρου 86 και θέτει το ερώτημα αν αυτές οι δηλώσεις ήταν πράγματι ειλικρινείς.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Στο τέλος της ανάρτησης, διατυπώνει τρία συγκεκριμένα αιτήματα: την κατάργηση του άρθρου 86 περί ευθύνης υπουργών, την κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας και την πλήρη ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, με τερματισμό του κυβερνητικού ελέγχου στην ηγεσία της.

Η ίδια επικαλείται τις πάνω από 1,3 εκατομμύρια υπογραφές που έχουν ήδη κατατεθεί στη Βουλή, τονίζοντας πως «η ανοχή τελείωσε» και πως «η ώρα για πράξεις έχει φτάσει».

Ολόκληρη η ανάρτησή της https://www.tanea.gr/wp-content/uploads/2026/01/WhatsApp-Video-2026-01-10-at-17.01.13.mp4

Δεν σηκώνει αμφιβολία ότι η παρουσίαση στον κόσμο της στρατιωτικής επιχείρησης «Απόλυτη αποφασιστικότητα», από πλευράς των Αμερικανών που τη σχεδίασαν και την εκτέλεσαν άψογα, είχε σκοπό να προκαλέσει δέος σε όσους την παρακολουθούσαν. Ακόμη και η ασυνήθιστα πρόχειρη και ανεπίσημη γλώσσα, με την οποία ο πρόεδρος Τραμπ περιέγραφε την αποστολή, ενέπνεε τον φόβο και την αβεβαιότητα. Γιατί, από τη μια, έβλεπες την επιτομή του επαγγελματισμού στο πρόσωπο του στρατηγού Νταν Κέιν και άκουγες ότι ακόμη και η Διοίκηση Διαστήματος συμμετείχε στην επιχείρηση σύλληψης του Μαδούρο και της κυρίας του, από την άλλη έβλεπες έναν πρόεδρο που μιλούσε σαν να είχε πάθει εγκεφαλικό. Και μόνο με τη σκέψη ότι όλη αυτή η ασύλληπτη δύναμη και η απαράμιλλη τεχνογνωσία υπακούνε στις διαταγές αυτού του απερίγραπτου προσώπου, φτάνει για να σε κόψει κρύος ιδρώτας.

Ηταν επίσης φανερό ότι μέρος αυτής της επίδειξης ήταν και ο αναπόφευκτος εξευτελισμός του ζεύγους των συλληφθέντων, στο όνομα της διαφάνειας, για να μην υπάρχει αμφιβολία ως προς την τύχη τους. Στο συγκεκριμένο θέαμα υπήρχε ένας απόηχος από τους ρωμαϊκούς θριάμβους των νικηφόρων στρατηγών, στους οποίους οι ηττημένοι είχαν τον αμέσως σημαντικότερο ρόλο μετά τον νικητή. Η παρουσία τους ήταν το ζωντανό τρόπαιο, που ο νικητής περιέφερε και επιδείκνυε στο πλήθος. Παρομοίως και ο Μαδούρο, όπως τον βλέπαμε με τις χειροπέδες να βαδίζει σε έναν διάδρομο και να εύχεται στους αστυνομικούς «good night» και «happy new year», για να διασκεδάσει κάπως τον τρόμο που πρέπει να ένιωθε. Το πιο σατανικό όμως σε εκείνες τις πρώτες εικόνες του αιχμάλωτου δικτάτορα ήταν το κάλυμμα με το οποίο προηγουμένως του κρατούσαν κλειστά τα μάτια, όσο διαρκούσε η πτήση. Δεν το είχαν αφαιρέσει τελείως. Μόνο το είχαν γυρίσει ανάποδα, για να ελευθερώσουν τα μάτια, και το είχαν σηκώσει στο μέτωπο. Ετσι, ο Μαδούρο έδειχνε σαν να φορούσε ένα γελοίο μαύρο καπελάκι, με δύο μεγάλα στρογγυλά αφτιά, που τον έκανε να δείχνει σαν μεγαλόσωμη παρωδία του Μίκυ Μάους…

ΖΗΤΗΜΑ ΒΑΘΜΟΥ

Με τα όσα που έχουν συμβεί έκτοτε, νομίζω ότι μπορούμε να μιλάμε για το μακρινό 2024 κι ας απέχουμε μόλις δύο χρόνια. Τον Νοέμβριο εκείνου του χρόνου, τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ εκπαραθύρωνε τον Στέφανο Κασσελάκη και ήταν σε εξέλιξη μία ακόμη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ (η έκτη, νομίζω), ο ευρωβουλευτής του κόμματος Νικόλας Φαραντούρης παρενέβη στις εξελίξεις ως η φωνή της σύνεσης, μέσω της τηλεοπτικής εκπομπής «Buongiorno». Στο σχετικό δελτίο τύπου, της 11ης Νοεμβρίου 2024, διαβάζουμε ότι ο κ. Φαραντούρης «απευθυνόμενος στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που επιθυμούν να ανεξαρτητοποιηθούν είπε πως θα πρέπει να λύσουν τις διαφορές τους εντός του κόμματος, τονίζοντας ωστόσο πως εάν πάρουν την απόφαση να αποχωρήσουν “το πιο έντιμο είναι να αφήσουν τις έδρες τους”».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Δεν περιττεύει καθόλου, αντιθέτως είναι απαραίτητο να επισημάνω ότι πρόκειται για τον ίδιο Νικόλα Φαραντούρη, ο οποίος μόλις την περασμένη Τετάρτη διεγράφη από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν παραδίδει την έδρα του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπως του ζητάει το κόμμα, επειδή υποστηρίζει ότι η έδρα ανήκει στους ψηφοφόρους του. Προσοχή, όμως. Αυτό δεν σημαίνει ότι η στάση του τώρα είναι ανέντιμη, εν σχέσει με όσα πρέσβευε το 2024, όχι! Μην κάνετε αυτό το λάθος. Σημαίνει απλώς ότι είναι λιγότερο έντιμη, αφού η πιο έντιμη θα ήταν αν παρέδιδε την έδρα. Είναι, δηλαδή, ζήτημα βαθμού εντιμότητας…

ΑΚΟΥΣΙΩΣ

Στην παρέμβαση του, κατά τη συζήτηση στη Βουλή του νομοσχεδίου του Υπουργείου Εθνικής Αμυνας, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Ανδρουλάκης εξέφρασε την κατάπληξή του για την «πρωτοφανή εξέλιξη, που ανατρέπει όλη τη δομή των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως τη γνωρίζουμε εδώ και 150 χρόνια». Μα, αν είναι έτσι, τότε αυτός γιατί το λέει ως κάτι κακό; Αυτό ακριβώς είναι που χρειαζόταν! Νομίζω, λοιπόν, ότι καλύτερη διαφήμιση για το νομοσχέδιο από αυτή που έκανε ακουσίως, υποθέτω, ο κ. Ανδρουλάκης δεν μπορούσε να γίνει. Καλό θα ήταν, επομένως, να στείλει κάτι κομψό στον πρόεδρο ο κ. Δένδιας και, παρακαλώ, όχι τσιγκουνιές. Το αξίζει.

Ενα τόσο δα πραγματάκι. Οσο ένα πακέτο τσιγάρων. Τόσο ήταν το πρώτο iPhone που παρουσίασε τέτοιες μέρες, το 2007, ο Στιβ Τζομπς, ο επιχειρηματίας που είχε την παγκόσμια επιδραστικότητα ενός ροκ σταρ. Κινητά τηλέφωνα είχαμε ήδη στην Ελλάδα από το καλοκαίρι του 1993. Βγάζαμε φωτογραφίες με αυτά, στέλναμε και μηνύματα – αν και η πρώτη νουβοτέ των κινητών τηλεφώνων που με είχε εντυπωσιάσει είναι ότι είχαν αναγνώριση κλήσης, για να φανταστείτε σε τι εποχές έχω ζήσει. Τέλος πάντων, το iPhone μπορεί να μην ήταν ακριβώς το πρώτο smartphone, ήταν όμως αυτό που έδωσε άλλη διάσταση στη συγκεκριμένη συσκευή, ίσως την πιο επαναστατική των τελευταίων δεν ξέρω κι εγώ πόσων αιώνων.

Οι νεότεροι δεν ξέρουν πώς είναι η ζωή χωρίς κινητό κι εμείς οι παλαιότεροι το έχουμε ξεχάσει. Και πιάνω τον εαυτό μου, καθώς παρακολουθώ κάποια ταινία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, να αναρωτιέμαι γιατί, όταν ψάχνονται, δεν τηλεφωνιούνται στα κινητά τους. Γιατί, ας πούμε, στο «Η Αλίκη στο Ναυτικό», όταν η Διαμαντίδου ψάχνει τη Βουγιουκλάκη που έχει τρυπώσει στο αντιτορπιλικό, δεν της τηλεφωνεί να εξακριβώσει πού βρίσκεται; Σκέφτομαι δε πως αν είχαμε κινητά πριν από εκατό χρόνια, πάρα πολλά μυθιστορήματα και σενάρια θα είχαν γραφτεί αλλιώς. Πώς θα ήταν, για παράδειγμα, το «Τρίτο στεφάνι» αν οι ήρωες θα μπορούσαν να εντοπίσουν ο ένας τον άλλο τηλεφωνικά. ‘Η ακόμη και η επίκαιρη «Μεγάλη Χίμαιρα» αν η Μαρίνα μπορούσε να επικοινωνήσει με τον Γιάννη όταν εκείνος είχε μπαρκάρει;

Το θέμα μας όμως είναι το iPhone που έδωσε στη συσκευή και ένα είδος ταξικού πρόσημου. Εγινε το «κουρσάκι» της δεκαετίας του 1960, το «Ακριβό μου διθέσιο» της Πρωτοψάλτη. Οι πιτσιρικάδες φλεξάρουν με τα σούπερ ντούπερ κινητά, οι μεγαλύτεροι αλλάζουν τηλέφωνο ακόμη και αν δεν συντρέχει λόγος (προσωπικά, έχω την ίδια συσκευή εδώ και εφτά, σχεδόν, χρόνια). Ετσι, για το καινούργιο μοντέλο. Που δεν ξέρω τι περισσότερο έχει από το προηγούμενο ή το προπροηγούμενο αφού εδώ και κάμποσα χρόνια τα smartphones τα κάνουν όλα. Πολλά από τα οποία αμφιβάλλω αν τα είχε φανταστεί ο Στιβ Τζομπς, αυτός ο «ποιητής της τεχνολογίας», που πέθανε το 2011, πολύ πριν κυκλοφορήσει το iPhone 5.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ολος ο κόσμος μας είναι, εδώ και χρόνια, στο χέρι μας, στην παλάμη μας. Μέσα από μια μικρή οθόνη επικοινωνούμε, μιλάμε, φωτογραφίζουμε και φωτογραφιζόμαστε, «διορθώνουμε» τις φωτογραφίες,  βλέπουμε σίριαλ, άμα λάχει και ταινίες, γράφουμε, στέλνουμε, κάνουμε τις τραπεζικές μας συναλλαγές, πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας, δίνουνε χαρτζιλίκι στα παιδιά μας, ανιχνεύουμε τις διαδρομές μας, κλείνουμε εισιτήρια, «επισκεπτόμαστε» μουσεία, μετράμε την πίεσή μας και το ζάχαρό μας, καταγράφουμε τον ύπνο μας, μετράμε τα βήματα που κάνουμε καθημερινά, τις θερμίδες που καίμε, «αναγνωρίζουμε» τις αρρώστιες των φυτών μας, των σκυλιών και των γατιών μας, τσεκάρουμε τις διαδρομές πλοίων και σκαφών λες και είμαστε Λιμεναρχείο και την εξέλιξη του καιρού καλύτερα από μετεωρολόγους, φλερτάρουμε, αγαπάμε, χωρίζουμε, εκδικούμαστε, κάνουμε τη ζωή μας πιο εύκολη.

Μέχρι που σκάει εκείνη η είδηση για τον 15χρονο που σκότωσε τον 17χρονο διότι έστειλε ένα μήνυμα στο κορίτσι του. Θα μου πείτε το ίδιο θα γινόταν κι αν έστελνε ραβασάκι. Δεν ξέρω. Και νομίζω πως ούτε ο Τζομπς θα ήξερε.

Στην ετήσια εκδήλωση του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά, η οποία πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ιωνιδείου Σχολής, παρευρέθηκε σήμερα, Σάββατο, ο δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης. Την πρωτοχρονιάτικη πίτα του Συλλόγου ευλόγησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς και Φαλήρου κ.κ. Σεραφείμ.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, ο κ. Μώραλης συνομίλησε με τον πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά Ηλία Κλάππα  και τα μέλη του Συλλόγου, ανταλλάσσοντας ευχές για το νέο έτος αλλά και απόψεις για ζητήματα που αφορούν στη λειτουργία της Δικαιοσύνης και για θέματα που σχετίζονται με την πόλη του Πειραιά.

Στην εκδήλωση, από τον Δήμο Πειραιά παρευρέθηκαν, επίσης, ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Αλέξανδρος Τζεφεράκος, οι αντιδήμαρχοι Αθηνά Γλύκα-Χαρβαλάκου, Δημήτρης Καρύδης, Κυριακή Μπουρδάκου, οι εντεταλμένοι δημοτικοί σύμβουλοι Ελίνα Βερυκάκη και Γιώργος Βίτσας, ο επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης Πειραιά» Νίκος Αμπατιέλος κ.α.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) «Το 2026 θα παραδοθεί το νέο Δικαστικό Μέγαρο Πειραιά»

«Με μεγάλη μου χαρά παρευρέθηκα στην ετήσια εκδήλωση του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά, ενός ιστορικού θεσμικού φορέα που υπηρετεί με συνέπεια τη Δικαιοσύνη και υποστηρίζει με αποφασιστικότητα τους δικηγόρους της πόλης μας», τόνισε ο Γιάννης Μώραλης.

Ο δήμαρχος Πειραιά υπογράμμισε πως «το 2026 αποτελεί χρονιά-ορόσημο για τον Δικηγορικό Σύλλογο, καθώς θα παραδοθεί το νέο Δικαστικό Μέγαρο Πειραιά, ένα εμβληματικό έργο ιδιαίτερης σημασίας για την πόλη, για όλους τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης και τους πολίτες που εξυπηρετούνται καθημερινά.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

«Το νέο Δικαστικό Μέγαρο Πειραιά θα αναβαθμίσει ουσιαστικά τις συνθήκες εργασίας των δικαστικών και δικηγορικών λειτουργών και θα ενισχύσει τη θεσμική εικόνα του Πειραιά ως σύγχρονου και δυναμικού μητροπολιτικού κέντρου», σημείωσε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «ως Δημοτική Αρχή, στηρίζουμε έμπρακτα έργα και πρωτοβουλίες που συμβάλλουν στη λειτουργική και θεσμική αναβάθμιση της πόλης μας και ενισχύουν την ποιότητα ζωής των πολιτών».

Ο Γιάννης Μώραλης συνεχάρη «τον πρόεδρο κ. Κλάππα για την πρόσφατη επανεκλογή του, όπως και τα μέλη του Δ.Σ., αλλά και το σύνολο των μελών του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά για το έργο τους» και τους ευχήθηκε «καλή δύναμη στη συνέχιση του σημαντικού τους ρόλου».

Είμαστε με τη διεθνή νομιμότητα, αλλά αν μας συμβεί το κακό (όπως στην Κύπρο) τότε η διεθνής νομιμότητα δεν μας σώζει. Συνεπώς τώρα είμαστε, ή κάνουμε πως είμαστε  (για εθνικούς, υπαρξιακούς λόγους) με εκείνον που μπορεί να μας κάνει κακό, ή να το επιτρέψει να συμβεί – δηλαδή δεν βρίζουμε τον κροκόδειλο μέχρι να περάσουμε το ποτάμι. Διότι εκείνος αποφασίζει τώρα ποιο είναι το καλό και πρέπει να φυλαγόμαστε εφόσον προέχει η επιβίωση και ωραία είναι τα δίκαια λόγια αλλά πήγαινε τώρα να τα πεις στους νεκρούς Ουκρανούς και στους Παλαιστίνιους.

Ξέρουμε εξάλλου πως το σεξ του ατζαμή το φοβούνται και οι σεξεργάτριες. Η πραγματική ρήση είναι «Το γα…σι του ατζαμή το φοβούνται και οι πουτάνες». Αλλά είπα να το γράψω πιο απαλά για να μη φαινόμαστε ανάρμοστα νατουραλιστές – πάντως το νόημα είναι αυτό και το επαλήθευσε η ενέργεια του ατζαμή Τραμπ που μπουζούριασε τον Μαδούρο με τις πιτζάμες. Ποιος κανονικός θα έκανε αυτό το καλό; Ο Μπάιντεν; Δεν νομίζω – και βέβαια θεωρούμε ατζαμή τον Τραμπ διότι τσουβάλιασε άτσαλα τον δικτάτορα, οπότε και διαμαρτύρονται διάφοροι (κι εμείς) εν ονόματι της όποιας νομιμότητας. Σωστά. Αλλά αν είχε συλλάβει με τον ίδιο τρόπο ας πούμε τον Πινοτσέτ, τότε μάλλον δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Ή, αν κάποιος άγνωστος (υποτίθεται) sniper είχε εκτελέσει τον Μαδούρο με τουφέκι από τα δυο χιλιόμετρα πάλι δεν θα υπήρχε θέμα – όλο το παίγνιο είναι στο φαίνεσθαι και στη σωτηρία των προσχημάτων που είναι προϋπόθεση της πολιτικής. Ωστόσο, για εμάς τους αδύναμους, ένα μετράει πιο πολύ: η επιβίωση. Ακόμα και ο Μέγας Πέτρος το είχε πει: «μερικές φορές πρέπει να σκύψεις για να νικήσεις» – εν προκειμένω για να διαφύγουμε από τις συμπληγάδες μιας αφόρητης συγκυρίας. Τώρα βέβαια πουλάνε περηφάνια κυρίως εκείνοι που επί δεκαετίες πηγαίνανε σκυφτοί και παίρνανε γραμμή από βόρεια κέντρα, ακόμα και για το πότε θα κατουρήσουν – έτσι συμβαίνει συνήθως.

Και δεν τους πειράζει ο Τραμπ, αλλά κυρίως ο Μητσοτάκης. Και δεν τους πειράζει η μαχαιριά, αλλά η τρύπα στο πουκάμισο. Ούτε το οριακά παράνομο της ενέργειας Τραμπ τους ενοχλεί, αλλά το γεγονός ότι μπούκαρε και συνέλαβε τον συγκεκριμένο αριστερό δικτάτορα. Δηλαδή αν μπορούσαν οι αγιατολάδες να μπούνε και να μαγκώσουν τον Νετανιάχου καθ’ ύπνους και με το σλιπ, τι θα έλεγαν όλοι εκείνοι που τώρα κράζουν περί της νομιμότητας, ή μη; Μάλλον θα πανηγύριζαν διότι τη νομιμότητα την επικαλούμαστε εφόσον συμφέρει πολιτικά, αλλιώς, αν χρειαστεί, κάνουμε και τον Μουγκοπέτρο. Τσιμουδιά. Εδώ, το διεθνές δίκαιο και αρκετοί νυν διαμαρτυρόμενοι έκαναν δώδεκα χρόνια σιωπητήριο και είχαν περιπέσει σε εθελούσια τύφλωση για όσα όργια γίνονταν στη Βενεζουέλα: πέρα από την πείνα λόγω του ότι, ενώ έχουνε το πιο πολύ πετρέλαιο, οι Μαδουρικοί αποδείχτηκαν ανίκανοι να το εκμεταλλευτούν, πέρα από τους 7.000.000 ανθρώπους που έφυγαν από τη χώρα, τη δικτατορία, τις χιλιάδες φυλακίσεις και τα βασανιστήρια σε φυλακές 50 μέτρα κάτω απ’ τη γη, την καταστρατήγηση του Συντάγματος, το ένοπλο παρακράτος, τις νόθες εκλογές και το εμπόριο κοκαΐνης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Κατσαπλιάδες-λουλούδια. Ομως, οι όποιες ειδήσεις για τη Βενεζουέλα πνίγονταν στη διαδρομή από τα γνωστά κανάλια. Αμάν έκανες να βρεις κάτι, να μάθεις για το τι συνέβαινε εκεί – σαν να μην υπήρχε η χώρα. Πέπλο σιωπής – άσε που κάποιοι δικοί μας (οι γνωστοί) θαύμαζαν αναίσχυντα το καθεστώς Μαδούρο με το 680% πληθωρισμό, τον μιζεραμπιλισμό και τον εγκλωβισμό ενός ολόκληρου λαού στην ένδεια και στην καταπίεση. (Θα μάθουμε σύντομα αν υπήρχαν και βαθύτερες σχέσεις). Για τη βαναυσότητα του Μαδούρο επί δώδεκα χρόνια δεν είπαν λέξη και τώρα βεβαίως τους ενοχλεί (κι εμάς, για άλλους λόγους) το ότι ο Τραμπ δεν ήταν επαρκώς κομψός. Και επικαλούνται ότι το ίδιο μπορεί να συμβεί και σε ελόγου μας εφόσον καταστρατηγείται η τάξη. Ναι, αλλά επαναλαμβάνω πως ζούμε το εξής παράδοξο: τώρα η διεθνής νομιμότητα είναι ο ίδιος ο Τραμπ, δυστυχώς, και πρέπει εμείς να πορευτούμε ανάλογα, όντας, ηρωικοί, μεν, αλλά μικροί και ανίσχυροι. Εκείνος ενσαρκώνει τη «διεθνή νομιμότητα» και τα μεγάλα λόγια μπορούνε να τα λένε δημόσια μόνο οι μεγάλες χώρες, όχι εμείς. (Δυστυχώς). « Ή, είσαι ισχυρός, ή είσαι με τον ισχυρό» δογμάτιζε ο Θουκυδίδης. Αρα, τι μας μπερδεύει; Αν μας ορμήξουν οι γείτονες με τη συγκατάνευση ενός δυσαρεστημένου Τραμπ, θα μας σώσει άραγε κάποιος άλλος, αφηρημένος, διεθνής νόμος; (Μακάρι).

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Αλλά σκεφτείτε και το εξής, χάριν ευτραπελίας: όλοι εκείνοι που πιο πολύ βρίζουν τον έλληνα Πρωθυπουργό για τον Μαδούρο, παρά τον αμερικανό πρόεδρο, τι θα έλεγαν αν ο Τραμπ, με κάποιο πρόσχημα άρπαζε νύχτα τον Μητσοτάκη απ’ το κρεβάτι του; Θα φώναζαν, βέβαια, για τη διεθνή νομιμότητα και θα στηθοκοπιούνταν θρηνώντας που ο βάρβαρος κάου μπόι άρπαξε αδίκως τον μισητό τους αντίπαλο; Ας κατεβούμε απ’ τ’ άλογο. Εντάξει, δεν φταίει ο Μαδούρο, αλλά πάντα κάποιοι άλλοι, οπότε γιατί δεν επιστρέφουμε τουλάχιστον στη συνταγή Μαραντόνα, που είπε το αειθαλές: «Αν χάσουμε το παιχνίδι, θα πούμε ότι το έστησαν οι ολιγάρχες».

Την τελευταία του πνοή άφησε 27χρονος κυνηγός στο Ηράκλειο Κρήτης, ο οποίος είχε ανασυρθεί χωρίς τις αισθήσεις του από χαράδρα στην οποία έπεσε.

Για την ανάσυρσή του επιχείρησε ομάδα της ΕΜΑΚ, ενώ συνέδραμαν εθελοντές από τις γύρω περιοχές και η Αστυνομία.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο 27χρονος είχε ξεκινήσει για κυνήγι στην περιοχή, παρέα με τον πατέρα του και τον αδερφό του. Ωστόσο στην προσπάθειά του ίσως να σημαδέψει έναν στόχο, αναφέρουν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, έχασε την ισορροπία του και έπεσε στο κενό.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

«Είχε πάει στο κυνήγι το παιδί, έπεσε από ύψος και χτύπησε στο κεφάλι. Είναι χάλια και ο πατέρας του και η μητέρα του, εδώ είναι στο νεκροτομείο απέξω είναι και είναι χάλια, 25 χρόνων παιδί καταλαβαίνετε. Σε ένα κατάστημα του Ηρακλείου ήταν μάγειρας. Γινότανε ο χαμός στο κέντρο υγείας. Τώρα είναι εδώ ο πατέρας του, η μητέρα του και ένας ξάδερφός του, είναι απέξω αλλά δεν μιλιούνται», λέει φίλος της οικογένειας.

«Γενικά ναι, τον ξέρανε τον δρόμο. Και το ξέρανε και το ξέραμε το μέρος πάρα πολύ καλά. Τι να σου πω; Πώς θες να είναι (ο πατέρας μου); Ήταν ο αδερφός μου, τέρμα. Ήταν αδερφός μου. Ήταν το πράγμα που μέχρι που μπήκα και τον είδα, ήταν και έλεγα ότι ήταν όλα ψέματα», λέει ο αδερφός του.

encrypted-media; gyroscope;

Λιγότεροι από τους μισούς Αμερικανούς διάβασαν ένα βιβλίο τους τελευταίους 12 μήνες. Από το 2003 ως το 2023, ο αριθμός των Αμερικανών που διάβαζαν κάτι σε καθημερινή βάση για ψυχαγωγικούς λόγους μειωνόταν κάθε χρόνο κατά 3% (συνολικά κατά 40% στην εικοσαετία). Στην Ευρώπη, το 47,2% των πολιτών δεν διάβασαν ούτε ένα βιβλίο τον τελευταίο χρόνο, με τους Ιρλανδούς να διαβάζουν περισσότερο απ’ όλους και τους Ρουμάνους να είναι τελευταίοι στη λίστα. Οσο για την Ελλάδα, ο πληθυσμός χωρίζεται περίπου στα τρία: είναι αυτοί που δεν διαβάζουν κανένα βιβλίο τον χρόνο (μη αναγνώστες, 35%), εκείνοι που διαβάζουν ένα με τέσσερα βιβλία (μη εντατικοί αναγνώστες, 34%) και όσοι διαβάζουν πάνω από πέντε (εντατικοί αναγνώστες, 31%).

Με άλλα λόγια, το πρόβλημα είναι γενικό. Αλλά η τακτική που χρησιμοποιούν οι εκδότες δεν θα φέρει αποτελέσματα. Γιατί όπως γράφει στο Atlantic ο Ανταμ Κιρς, συγγραφέας του «Η εξέγερση κατά της ανθρωπότητας: πώς θα είναι ένα μέλλον χωρίς εμάς», όσοι λαμβάνουν τέτοιου είδους μέτρα δεν έχουν καταλάβει γιατί κάποιος ξεκινάει να διαβάζει. Το να πεις σε κάποιον να αγαπήσει τη λογοτεχνία επειδή το διάβασμα είναι καλό για την κοινωνία είναι σαν να του πεις να πιστέψει στον Θεό επειδή η θρησκεία είναι καλή για την κοινωνία. Πρόκειται για ένα ωφελιμιστικό επιχείρημα για κάτι που θα έπρεπε να αποτελεί προσωπικό πάθος.

Για να πείσεις τους νέους ανθρώπους να διαβάσουν, πρέπει να τους πεις τα πράγματα με το όνομά τους. Πρώτον, ότι το διάβασμα δεν αποτελεί δημόσιο καθήκον, αλλά ιδιωτική απόλαυση, που μερικές φορές φτάνει στα όρια της διαστροφής: διαβάζεις όλη τη νύχτα ένα βιβλίο γιατί δεν μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου αν δεν το τελειώσεις.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Δεύτερον, ότι το διάβασμα δεν σε συνδέει με τον έξω κόσμο, αλλά αντιθέτως σε απομακρύνει από αυτόν. Με άλλα λόγια, είναι μια αντικοινωνική δραστηριότητα: για να επιδοθείς σε αυτήν, πρέπει να είσαι μόνος ή να κλείσεις τα αφτιά σου σε ό,τι συμβαίνει έξω από το κεφάλι σου. Στο «Από τη μεριά του Σουάν», τον πρώτο τόμο του «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» του Μαρσέλ Προυστ, ο αφηγητής περιγράφει κάτι απογευματινά καλοκαίρια που ήταν τόσο βυθισμένος στο διάβασμα, ώστε δεν άκουγε την καμπάνα της εκκλησίας. Στη συνέχεια όμως αναγνωρίζει ότι αυτή η ευαισθησία του στα βιβλία – και αργότερα στη μουσική και την τέχνη – τον κατέστησε ακατάλληλο για σχέσεις και για την ίδια τη ζωή.

Tρίτον, ότι το διάβασμα των μεγάλων συγγραφέων δεν σε κάνει αναγκαστικά καλύτερο πολίτη ούτε πιο επιτυχημένο άνθρωπο. Μερικά από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα μάλιστα, σημειώνει ο Κιρς, δείχνουν πώς το διάβασμα καταστρέφει μια ζωή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι «το πρώτο σύγχρονο μυθιστόρημα», ο «Δον Κιχώτης», όπου ο ήρωας διαβάζει με μανία βιβλία με ιππότες, μέχρις ότου «η φαντασία του γεμίσει με αυτά που διαβάζει στα βιβλία του, μάγια, καβγάδες, μάχες, προκλήσεις, τραυματισμούς, φλερτ, έρωτες, αγωνίες και κάθε είδους ανοησία». Πεισμένος ότι είναι ένας χαρακτήρας ενός μυθιστορήματος, που φυσικά είναι, ρίχνεται σε άσκοπες περιπέτειες που διασκεδάζουν τον αναγνώστη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Το ίδιο λάθος κάνει αιώνες αργότερα η ηρωίδα του βιβλίου του Γκιστάβ Φλομπέρ «Μαντάμ Μποβαρί». Φανατική αναγνώστρια στα νιάτα της, η Εμα συνειδητοποιεί όταν παντρεύεται ότι δεν αγαπά τον άνδρα της όπως την είχαν κάνει τα μυθιστορήματα να πιστέψει. Συνάπτει τότε διάφορες εξωσυζυγικές σχέσεις για να καταλάβει τι σημαίνουν λέξεις που είχε βρει τόσο ενδιαφέρουσες στα βιβλία, όπως ευτυχία, πάθος, έκσταση. Αποτυγχάνει, χρεοκοπεί και αυτοκτονεί. Η ζωή δεν έχει καμιά σχέση με τα βιβλία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Μια σύγχρονη συγγραφέας που επιδίδεται σε ανάλογες αναζητήσεις είναι η Ελεν Ντε Γουίτ, γνωστή στην Ελλάδα από τα μυθιστορήματά της «Ο τελευταίος σαμουράι» (εκδ. Ψυχογιός) και «Οι Αγγλοι καταλαβαίνουν το μαλλί» (εκδ. Δώμα). Το τρίτο της μυθιστόρημα, που κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες με τον τίτλο «Το όνομά σου εδώ», είναι προϊόν της συνεργασίας της με τον αυστραλό δημοσιογράφο Ιλια Γκρίντνεφ. Και όπως γράφει το Atlantic, είναι αυτή η βρώμικη λέξη που κυκλοφορεί στις μέρες μας στους λογοτεχνικούς κύκλους: μια πρόκληση.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Ελεν Ντε Γουίτ (1957 – )

Κι αν δεν έχω ιδέα;

Η «Washington Post» την έχει χαρακτηρίσει «μια από τις πιο πρωτότυπες συγγραφείς μας», που πετά «υπέροχα σατιρικά βέλη ενάντια στον εκδοτικό κλάδο και στην υποκρισία των εμπορευματοποιημένων αφηγήσεων περί τραύματος», ενώ η «Wall Street Journal» την αποκάλεσε «μια εκκεντρική ιδιοφυΐα της εποχής μας». Γεννημένη στη Μέριλαντ, μεγάλωσε στη Νότια Αμερική και σπούδασε ελληνική και λατινική λογοτεχνία στην Οξφόρδη. Η γραφή της θεωρείται «δύσκολη», οι εκδότες γκρινιάζουν κι εκείνη απαντά γράφοντας με ακόμη πιο αποπροσανατολιστικό τρόπο. Διαβάζοντας το τελευταίο της βιβλίο, ο Ρόμπερτ Ράμπσαμ του Atlantic δεν μπόρεσε να απαλλαγεί από μια διάχυτη αβεβαιότητα ακόμη και στην τελευταία σελίδα. «Κι αν. Κι αν. Κι αν», γράφει κάπου η Ντε Γουίτ. «Κι αν δεν έχω ιδέα τι γίνεται μετά;» Με άλλα λόγια, πρόκειται για ένα βιβλίο ιδανικό για την εποχή του Τραμπ.

Βρισκόμαστε στον 22ο αιώνα. Ενα εγχειρίδιο Πολιτικής Επιστήμης αναλύει πώς επιτυγχάνεται καλή διακυβέρνηση με συνετή τεχνητή νοημοσύνη. Διοικητικές μηχανές ρυθμίζουν τα παγκόσμια ζητήματα, με στόχο το μέγιστο καλό του ανθρώπου, στις δεδομένες κάθε φορά συνθήκες.

Ο νέος τρόπος διακυβέρνησης ξεκίνησε στα μέσα του 21ου αιώνα. Προέκυψε από πολύχρονη επιστημονική δουλειά και προχωρημένες τεχνολογικές εφαρμογές. Ηδη στο τέλος του 20ού αιώνα είχαν αναδειχθεί σαφείς τάσεις επικράτησης της νεωτερικότητας. Ο φιλόσοφος Φουκουγιάμα ονόμασε «Τέλος της Ιστορίας» τη λήξη των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων. Τη θέση «μεγάλων αφηγήσεων» περί επιθυμητής κοινωνίας πήραν οι θεσμοί της φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, στους οποίους κατέληξαν οι χώρες του πλανήτη. Οι άλλες επιλογές απέτυχαν και σταδιακά απορρίφθηκαν, αφού ουσιαστικά ήταν επιστροφές σε προ Διαφωτισμού, θρησκευτικές ή κοσμικές, θεοκρατίες. Οι μάχες ιδεολογιών απλώς μεταβλήθηκαν σε επινοήσεις καλύτερων τρόπων για την αντιμετώπιση δύσκολων οικονομικών και τεχνικών προβλημάτων. Εγινε αποδεκτό ότι παγκόσμια διακυβέρνηση δεν επιτυγχάνεται με πάλη τάξεων ή εθνών αλλά χρειάζεται πάνω από όλα σωστή διαχείριση. Οι διάφορες παραγωγικές ή καταναλωτικές ελλείψεις, η σπατάλη, η ανεργία κ.λπ. ρυθμίζονται δίκαια, με βασικές αρχές την αξιοκρατία και τη μέριμνα για τον αδύνατο. Το κίνητρο της κατοχής μέσων παραγωγής προωθεί την ανάπτυξη χωρίς να υπονομεύει το κοινό καλό. Κύριο ζητούμενο, ένας καλός διαχειριστής που θα φροντίζει για την αρμονική ισορροπία της παγκόσμιας πολυκατοικίας.

Ηδη πριν από δεκαετίες είχε διαπιστωθεί πως οι άνθρωποι αδυνατούσαν να κατανοήσουν την αυξανόμενη πολυπλοκότητα των σύγχρονων προβλημάτων. Παρασύρονταν από ανεδαφικές υποσχέσεις εύκολων λύσεων και στήριζαν ανίκανους δημαγωγούς και ιδιοτελείς οραματιστές ηγέτες. Χαρακτηριστικά αναφέρονται, ως κακές αναμνήσεις από την αρχή του 21ου αιώνα, ονόματα όπως Τραμπ, Πούτιν, Ερντογάν, Λεπέν, Μελανσόν, Μαδούρο, που έβλαψαν σοβαρά τους λαούς τους και την Ανθρωπότητα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Επιπλέον, ήταν προβληματική η προσαρμογή στους φρενήρεις ρυθμούς ανάπτυξης της τεχνολογίας. Η βελτίωση των ικανοτήτων του ανθρώπου μέσω φυσικής επιλογής έχει από χιλιετίες σταματήσει, οι διανοητικές ανθρώπινες δυνατότητες παραμένουν στάσιμες. Από την άλλη, οι επιζήμιες ή ευεργετικές δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης πολλαπλασιάζονται συνεχώς. Δυστυχώς, μέσω αυτής παράγονται πολύπλοκες ψευδείς ειδήσεις, που τείνουν να θολώσουν την αντίληψη της αληθινής πραγματικότητας από τον άνθρωπο. Η άνιση μάχη εκμηδενίζει τη δυνατότητα του πολίτη να παίρνει συνετές αποφάσεις με βάση πραγματικά δεδομένα. Απέναντι στη δυνητική πραγματικότητα των ψευδών ειδήσεων, ο άνθρωπος βρήκε για αποτελεσματική άμυνα μια καλόβουλη τεχνητή νοημοσύνη. Ικανά ρομπότ διαχειριστές, ανιδιοτελή και διεπιστημονικά, θα ήταν ιδανικοί προστάτες, υποψήφιοι για διακυβέρνηση και ανάληψη δημόσιων αξιωμάτων, επικουρούμενοι από ειδικές συμβουλευτικές επιτροπές.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Η προκατάληψη του κοινού έναντι των ρομπότ ανέκαθεν προκαλούσε μεγάλη δυσκολία. Ωστόσο, η επιτακτική αναγκαιότητα παγκόσμιας καλής διακυβέρνησης τελικά ξεπέρασε τις παραδοσιακές τάσεις τεχνοφοβίας.

Σημείωση. Πρωτοπόρος της ιδέας διακυβέρνησης από τεχνητή νοημοσύνη ήταν ο Ασίμοφ, σπουδαίος επιστήμων και συγγραφέας, με βαθιές τεχνικές και ιστορικές γνώσεις. Τα έργα του «Χρονικό των επιστημονικών ανακαλύψεων», «Γαλαξιακή Αυτοκρατορία» και «Εγώ, το Ρομπότ» έπαιξαν σημαντικό ρόλο. Οι πολιτικές εφαρμογές βασίσθηκαν στον δικό του «Πρώτο Νόμο της Ρομποτικής» που, με βάση τις αρχές ενός ανθρωπιστικού ηθικού συστήματος αξιών, ορίζει ότι  «Ενα ρομπότ δεν μπορεί να βλάψει ανθρώπινο ον είτε ενεργώντας είτε αδρανώντας».

Ο Κίμων Χατζημπίρος είναι καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας και πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία πραγματοποίησαν το Σάββατο 10 Ιανουαρίου οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, με αφορμή την αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου Νικολάς Μαδούρο.

Με κεντρικό σύνθημα «Υπερασπιστείτε τη Γη του Μπολίβαρ», οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν αρχικά στο Πάρκο Ελευθερίας, κοντά στο Μέγαρο Μουσικής. Κρατούσαν σημαίες της Βενεζουέλας και της Κούβας, καθώς και πανό με φράσεις όπως «Η Βενεζουέλα θα γίνει το Βιετνάμ των ΗΠΑ» και «Λευτεριά στον Πρόεδρο Μαδούρο».

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος (ΕΕΚ), ενός εκ των διοργανωτών, η κινητοποίηση είχε στόχο την καταδίκη της «βάρβαρης πολεμικής επέμβασης της 3ης Ιανουαρίου 2026». Όπως αναφέρεται, η επιχείρηση περιλάμβανε αεροπορικούς βομβαρδισμούς στο Καράκας και επίθεση κομάντος που προκάλεσε τον θάνατο τουλάχιστον 80 ανθρώπων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Οι διαδηλωτές ζήτησαν την άμεση απελευθέρωση του Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του, Σίλια Φλόρες, χαρακτηρίζοντας τα γεγονότα ως «πραξικόπημα» και «κρατική τρομοκρατία» της κυβέρνησης Τραμπ.

Πορεία και συνθήματα έξω από την πρεσβεία

Η πορεία κατέληξε στην αμερικανική πρεσβεία, υπό την επιτήρηση ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων. Καθ’ όλη τη διάρκεια, κυριάρχησαν αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα, με ομιλητές να καταγγέλλουν την αμερικανική επέμβαση.

Από τα μεγάφωνα ακουγόταν η φράση: «Η αμερικανική πολεμική επέμβαση πραγματοποιήθηκε με αεροπορικούς βομβαρδισμούς στο Καράκας… επίθεση κομάντος που σκότωσαν τουλάχιστον 80 αξιωματικούς… και απήγαγαν βίαια τον Πρόεδρο της χώρας Νικολάς Μαδούρο».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ταυτόχρονα, οι συγκεντρωμένοι φώναζαν συνθήματα όπως «Λευτεριά στον Πρόεδρο Μαδούρο» και «Κάτω τα χέρια από τη Βενεζουέλα», εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους προς τον λαό της χώρας.

Στο ψήφισμά τους, οι διοργανωτές καλούν σε διεθνή κινητοποίηση απέναντι σε αυτό που περιγράφουν ως προσπάθεια επιβολής του «Δόγματος Μονρόε» και μετατροπής της Λατινικής Αμερικής σε αμερικανική αποικία.

Δεν είναι υπέροχη η ευκολία με την οποία κανείς μπορεί να στηρίζει καταστάσεις τις συνέπειες των οποίων δεν θα χρειαστεί να επωμιστεί; Να παρέχει αβασάνιστη στήριξη σε κάθε σηκωμένη γροθιά, επιδεικνύοντας μία εκ του ασφαλούς και απολύτως ανέξοδη «καλοσύνη». Εμείς οι δημοσιογράφοι ας πούμε στηρίζουμε αδιαπραγμάτευτα τις κινητοποιήσεις και τους ακτιβισμούς με τα μπλόκα των αγροτών, ξεχάσαμε όμως κάποιους άλλους, που την ίδια στιγμή – κυριολεκτικά – πλήρωναν αυτούς τους ακτιβισμούς.

Με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον αναζητήσαμε στο δελτίο του MEGA το Σάββατο 20/12 τον αντίκτυπο που είχαν στις τοπικές οικονομίες τα μπλόκα με τα «δίκαια αιτήματα των αγροτών που διεκδικούν δυναμικά». «Στα Τρίκαλα περιμένουμε λόγω του Μύλου των Ξωτικών πώς και πώς αυτές τις ημέρες. Ανοίξαμε νωρίτερα φέτος να δουλέψουμε παραπάνω και γονατίσαμε, είμαστε στο 50% κάτω απ’ ό,τι ήμασταν πριν από 1 μήνα» περιέγραφε δραματικά ο πρόεδρος Ενωσης Ξενοδόχων, Κωνσταντίνος Παπαπούλιος. Ιδια εικόνα μετέφερε και ο πρόεδρος της Ενωσης Ξενοδόχων Μαγνησίας, Γιώργος Ζαφείρης: «Δυστυχώς έχει χαθεί ένα 20ήμερο από τις ακυρώσεις σε ένα επίπεδο πάνω από 50%, δυστυχώς τα Χριστούγεννα έχει σταματήσει να χτυπάει το τηλέφωνο, δεν αρκεί να ανοίξουν λωρίδες για 3 μέρες. Ο τζίρος αυτές τις ημέρες είναι ο μισός τζίρος όλου του χειμώνα». Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Διότι μπορεί έτσι αβασάνιστα να διακηρύσσαμε πως οι αγρότες «θα διευκολύνουν τους εκδρομείς ανοίγοντας μία λωρίδα» – λες και αυτό θα άλλαζε κάτι στην ταλαιπωρία – αλλά από την άνεση ενός πλατό ή ενός πληκτρολογίου ίσως κανείς δεν αναλογίζεται ότι όταν για τη διαδρομή Αθήνα – Ζαγοροχώρια οι ταξιδιώτες έπρεπε να περάσουν από 7 μπλόκα, το αποτέλεσμα θα ήταν αυτό που περιέγραψε στο ίδιο ρεπορτάζ (δελτίο Μega Σάββατο 20/12) ο κ. Ζαρκαδάς, ξενοδόχος της περιοχής: «Υπήρχε μία πληρότητα γύρω στο 50%, αλλά αμέσως μετά την ανακοίνωση των μπλόκων υπήρξε στασιμότητα και ήπια διαδικασία ακυρώσεων».

Εξίσου ανάλαφρα περιγράψαμε και το περιβόητο «άνοιγμα των διοδίων», την παράνομη δηλαδή πρακτική να πηγαίνουν κάποιοι και να σηκώνουν τις μπάρες, προκαλώντας απώλεια εσόδων στις εταιρείες που τα εκμεταλλεύονται. Κάτι που πιθανώς, αν όχι προφανώς, θα τις οδηγήσει στη νομική οδό ώστε να διεκδικήσουν τα διαφυγόντα κέρδη από το κράτος, τα λεφτά του οποίου ως γνωστόν είναι των φορολογουμένων. Ας μαντέψουμε ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό. Τον ίδιο λογαριασμό πληρώνουν επιχειρήσεις που όλο αυτό το διάστημα καθυστερούν να λάβουν εμπορεύματα ή τα λαμβάνουν με αυξημένο μεταφορικό κόστος. Κάποιοι άλλοι όμως κινδύνευσαν να τον πληρώσουν με τη ζωή τους. Ογκολογικοί ασθενείς που είχαν προγραμματισμένη εξέταση PET- SCAN στο ΠΑΓΝΗ, δεν μπόρεσαν να την πραγματοποιήσουν, αφού λόγω την κατάληψης του αεροδρομίου, το ραδιοφάρμακο, όχι μόνο δεν μεταφέρθηκε και οι εξετάσεις ακυρώθηκαν, αλλά αχρηστεύτηκε αφού έχει ελάχιστη διάρκεια ζωής λίγων ωρών. Μεγάλη καλοσύνη δείξαμε όμως και με αγροτοσυνδικαλιστές, για τους οποίους, την ώρα που φώναζαν συνθήματα στα μπλόκα, έρχονταν αποκαλύψεις ότι είναι οι ίδιοι που έχουν λάβει παρανόμως επιδοτήσεις από τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Αθόρυβες πλειοψηφίες μένουν εκτός της εύνοιάς μας, αφού είμαστε πολύ απασχολημένοι να επιδεικνύουμε ανέξοδες καλοσύνες σε θορυβώδεις μειοψηφίες. Κι ας το πληρώσαμε ως κοινωνία στο πρόσφατο παρελθόν. Τότε που ο λαϊκισμός υπερχείλιζε στα τηλεοπτικά παράθυρα και ζητούσαμε περισσότερα προνόμια από ένα χρεοκοπημένο κράτος, το οποίο θέλαμε να δανείζεται για να τα πληρώνει. Εν τέλει υποδαυλίσαμε την καθυστέρηση εφαρμογής μέτρων απαραίτητων, τα οποία φυσικά εφαρμόστηκαν, μετά την καθυστέρηση, ακόμα πιο σκληρά. Τίποτα όπως φαίνεται δεν μάθαμε. Κυρίως πως για ανέξοδες καλοσύνες, κάποιοι άλλοι πληρώνουν το κόστος. Ακριβά.

Στις 11 Απριλίου 2002, πριν από σχεδόν 24 χρόνια, ο Ούγκο Τσάβες, τότε πρόεδρος της Βενεζουέλας και μέντορας του Νικολάς Μαδούρο, είχε βρεθεί σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Τόσο δύσκολη ώστε αρκετοί – στις τάξεις των αντιπάλων του, εντός και εκτός συνόρων – είχαν σπεύσει να πανηγυρίσουν, υποστηρίζοντας πως τελικώς θα είχε την τύχη του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Του εκλεγμένου προέδρου της Χιλής ο οποίος είχε πεθάνει με το όπλο στο χέρι υπερασπιζόμενος τη δημοκρατία και τη λαϊκή εντολή που είχε λάβει, όντας πολιορκημένος από τις δυνάμεις του μετέπειτα δικτάτορα, Αουγκούστο Πινοτσέτ.

Ο Τσάβες, όμως, αποδείχθηκε πως ήταν πολύ σκληρός για να πεθάνει – τουλάχιστον εκείνη τη στιγμή και από το όπλο των επίδοξων πραξικοπηματιών. Ετσι, παρά το γεγονός ότι μονάδες που υπάκουσαν στην ηγεσία του στρατού τον συνέλαβαν και τον μετέφεραν από το Μιραφλόρες (την έδρα της προεδρίας) σε στρατιωτική βάση, δεν έμεινε εκεί παρά για ένα μόνο 24ωρο. Το κέντρο του Καράκας πλημμύρισε από ένα ποτάμι ανθρώπων που έφτασε από κάθε γωνιά της πόλης και της χώρας, κυρίως από τις φτωχογειτονιές, οι κάτοικοι των οποίων έφαγαν ψωμί και είδαν στον ήλιο μοίρα από την κυβέρνησή του. Με τη δική τους ώθηση, η πιστή σε αυτόν προεδρική φρουρά ανακατέλαβε το κτίριο και, στη συνέχεια, τον απελευθέρωσε πανηγυρικά. Σκορπίζοντας την απογοήτευση τόσο στις τάξεις της αντιπολίτευσης και των οπαδών της, που είχαν ελπίσει ότι η «παρένθεση» θα έκλεινε κάπου εκεί όσο και των υποστηρικτών τους στην Ουάσιγκτον, όπου αξιωματούχοι έκαναν λόγο για την αποκατάσταση της δημοκρατίας και την ανατροπή του «αδίστακτου δικτάτορα».

Περίπου δέκα χρόνια αργότερα, βεβαίως, ο Τσάβες ηττήθηκε. Οχι από τους εχθρούς του αλλά από τον καρκίνο, ο οποίος επέστρεψε αμείλικτος, παρά τις προσπάθειες που κατέβαλαν οι κουβανοί γιατροί οι οποίοι είχαν αναλάβει τη φροντίδα του. Το νησί του Τσε και του Φιντέλ, άλλωστε, τους οποίους ο ίδιος θαύμαζε και επικαλούνταν συχνά μαζί με τον μεγάλο απελευθερωτή της Λατινικής Αμερικής, Σιμόν Μπολίβαρ (από αυτόν βάφτισε το κίνημά του) ήταν εξαρχής ένας από τους μεγάλους και πιο πιστούς του συμμάχους. Το σύνθημά τους – «Patria o muerte!» («Πατρίδα ή θάνατος!») – βρέθηκε και στη δική του σημαία, την οποία ανέμιζε διαρκώς απέναντι στους (Αμερικανούς πρωτίστως) ιμπεριαλιστές και τους εντός των τειχών συνεργάτες τους.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Αυτός είναι και ο λόγος που ήδη, από εκείνη την περίοδο, οι Κουβανοί κατείχαν περίοπτη θέση στην επίλεκτη δύναμη στην οποία είχε εμπιστευθεί τη φύλαξή του, μια παράδοση που τήρησε και ο διάδοχός του. Μόνο που ούτε αυτοί κατάφεραν να σώσουν τον Μαδούρο από τους αμερικανούς κομάντος, οι οποίοι τα ξημερώματα του περασμένου Σαββάτου χτύπησαν σαν αστραπή και τον απήγαγαν από τη στρατιωτική βάση-φρούριο όπου βρισκόταν, σκορπώντας τον θάνατο σε όποιους στάθηκαν μπροστά τους. Η Αβάνα παραδέχθηκε αμέσως τις απώλειές της, κάνοντας λόγο για 32 νεκρούς Κουβανούς – αφήνοντας πολλούς να αναρωτιούνται εάν θα είχε διαφορετική τύχη ο σημερινός πρόεδρος της μικρής αλλά ατίθασης χώρας της Καραϊβικής, στην περίπτωση που ο Τραμπ επιχειρήσει κάτι ανάλογο εκεί.

Θα στριφογυρίζουν, άραγε, τα κόκκαλα του Τσάβες στο μαυσωλείο του, από την οργή και την ντροπή για το γεγονός ότι ο άνθρωπος στον οποίο παρέδωσε το δαχτυλίδι, το 2012, πιάστηκε… με τις πιτζάμες; Θα αναρωτηθεί μήπως έκανε λάθος που του εμπιστεύθηκε το δημιούργημά του; Θα παλεύει το πνεύμα του να ξαναπάρει σάρκα και οστά, έστω για λίγο, προκειμένου να φωνάξει στα εκατομμύρια των Βενεζουελάνων που παραμένουν πιστοί στην «μπολιβαριανή επανάσταση», ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει; Θα «μιλήσει» και σε αυτούς – όπως είχε ισχυριστεί ο Μαδούρο ότι έκανε μαζί του, λίγο μετά τον θάνατό του… – προσπαθώντας να τους πείσει ότι δεν θα αφήσει τη χώρα να γίνει αποικία των ΗΠΑ και τα όνειρά τους να πάνε στον βρόντο; Μήπως κοιτάξει και λίγο πίσω, ρωτώντας τον εαυτό του εάν έκανε κάποιο μοιραίο λάθος που οδήγησε την κατάσταση εδώ που είναι σήμερα;

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Κάποιοι θα ισχυριστούν πως οι εποχές έχουν αλλάξει και, ειδικά με τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο, τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικά, ακόμη και αν ο «κομαντάντε» ήταν σήμερα ένας ακμαίος και γεμάτος πολιτική φλόγα 72άρης. Αλλοι θα επιμείνουν πως τα πράγματα θα μπορούσαν να πάνε αλλιώς, εάν ο ίδιος ήταν παρών ώστε να μην αφήσει το έργο του μισό. Να φτάσει το μαχαίρι ως το κόκκαλο, τσακίζοντας τον κρατικό μηχανισμό του προηγούμενου καθεστώτος και δίνοντας πραγματικά τον λόγο και την εξουσία στον λαό, ο οποίος του χάρισε αλλεπάλληλες εκλογικές νίκες, με συντριπτικά ποσοστά. Να μην επιτρέψει στους αντιπάλους του να διατηρούν ένα ασφαλές καταφύγιο εντός της PDVSA, του κρατικού πετρελαϊκού ομίλου της Βενεζουέλας που τώρα φέρεται να παζαρεύει με την Ουάσιγκτον την εκχώρηση των κοιτασμάτων της χώρας. Να μην αφήσει ανεξέλεγκτους θύλακες στις ένοπλες δυνάμεις.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Το σίγουρο, σε κάθε περίπτωση, είναι πως η ιστορία δεν γυρίζει πίσω. Ο Τσάβες δεν είναι εδώ και ο Μαδούρο αποδείχθηκε «λίγος». Εάν έχει μείνει κάτι ζωντανό από την «μπολιβαριανή» κληρονομιά του είναι κάτι που μένει να αποδειχθεί – και θα αποδειχθεί σύντομα.

Νέα τροπή στη δολοφονία των Σερρών που συγκλόνισε τη χώρα δίνουν στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ώρες.

Νέα στοιχεία

Ο δικηγόρος της οικογένειας του 17χρονου Άγγελου δίνει μία νέα διάσταση για τη δολοφονία, μιλώντας για παραπάνω από έναν δράστη που ενεπλάκη στον ξυλοδαρμό.

«Οι υποψίες μας ήταν πάντοτε ότι δεν είναι ένας ο δράστης, ότι υπάρχουν ένοχοι οι οποίοι διαφεύγουν. Είναι σχεδόν αδύνατο να καταφερθούν τέτοια χτυπήματα από έναν άνθρωπο».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Μιλώντας στις «Εξελίξεις Τώρα» ο Αλέξανδρος Χαλκιόπουλος, δικηγόρος της οικογένειας του 17χρονου, σημειώνει:

«Έχουμε υπόψιν μας κάποιο βιντεοληπτικό υλικό από τις πρώτες κάμερες. (…) Έχει σημασία να μην προτρέχουμε σε βιαστικά συμπεράσματα. (…) Το παιδί δεν βρέθηκε σε ένα υπόγειο, σε μία αποθήκη. Βρέθηκε σε έναν ακάλυπτο χώρο έξω από την οικοδομή».



googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

«Ζητάει η οικογένεια να ανοίξουν τα στόματα από παιδιά που ενδεχομένως να φοβούνται. (…) Τα στοιχεία αφήνουν ερωτηματικά», λέει ο ίδιος.

Τα στοιχεία που προκύπτουν έχουν προκαλέσει παγωμάρα στη τοπική κοινωνία,  καθώς φαίνεται πως η υπόθεση είναι πιο περίπλοκη από ό,τι είχε φανεί. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος για τον οποίο τα δεκάδες παιδιά που μαζεύτηκαν χθες έξω από το δικαστικό μέγαρο των Σερρών κρατούσαν και ένα πλακάτ που έλεγε συγκάλυψη ίσον συνενοχή.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Σιωπηλή διαμαρτυρία έξω από τα δικαστήρια

Οι εικόνες έξω από το δικαστικό μέγαρο συγκλονίζουν. Την ώρα που ο 16χρονος οδηγείται στον ανακριτή, περισσότερα από 100 άτομα στέκονται σιωπηλά, κρατώντας πλακάτ, ζητώντας δικαίωση.

Συνθήματα γραμμένα με πόνο, οργή, αγάπη, χωρίς φωνές, μόνο ένα βουβό γιατί για ένα παιδί που δεν πρόλαβε να ζήσει.

Ανάμεσά τους, η αδερφή του. Σιωπηλή, με το βλέμμα χαμηλωμένο και τα χέρια σφιγμένα γύρω από ένα πλακάτ. Ήταν εκείνη που εντόπισε τον αδερφό της νεκρό έξω από το υπόγειο του σπιτιού τους.

Στη φυλακή ο 16χρονος

Ο 16χρονος μετά την 4ωρη απολογία του σε ανακριτή και εισαγγελέα προφυλακίστηκε.

Σύμφωνα με πληροφορίες, μεταξύ άλλων υποστήριξε ότι δεν είχε πρόθεση να τραυματίσει θανάσιμα τον 17χρονο στον οποίο επιτέθηκε επειδή νευρίασε όταν έστειλε μήνυμα στη σύντροφό του και ότι δεν κατάλαβε πως τα χτυπήματα που του κατάφερε θα οδηγούσαν σε αυτό το αποτέλεσμα.

Επίσης, φέρεται να επέμεινε ότι τον χτύπησε δύο με τρεις φορές με γροθιές, παρά το γεγονός ότι η ιατροδικαστική εξέταση έδειξε πως το θύμα έφερε βαρύτατες κακώσεις.

Αμέσως μετά την απόφαση, ο ανήλικος απομακρύνθηκε από το δικαστικό μέγαρο από την πίσω πλευρά του κτιρίου, προκειμένου να αποφευχθεί τυχόν ένταση.

Παρότι η υπόθεση έχει πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης, τα ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα είναι αρκετά.