Τεχνολογία

Με αφαιρετικές ενορχηστρώσεις και τους συνοδοιπόρους της Ηλία Καλούδη, Αλέκο Βουλγαράκη,  η Lou Is κατά κόσμον Λουίζα Σοφιανοπούλου, ανεβαίνει στη σκηνή της Αγγλικανικής Εκκλησίας του Αγίου Παύλου την Πέμπτη 30 Απριλίου επιχειρώντας να  δημιουργήσει μια ρωγμή σύνδεσης μέσα στον καθημερινό θόρυβο.

Με αφορμή το νέο της single “Hell into Heaven” αλλά και το πρώτο της ελληνόφωνο άλμπουμ «Χρώματα», μίλησε για τη δημιουργία ως αντίδοτο στη βία της εποχής και για το πώς η προσωπική απώλεια γίνεται μουσική.

Εξηγεί ότι πρόκειται για έναν καθρέφτη της καθημερινότητας της: «Τον διάλεξα μέσα από το ομότιτλο τραγούδι του άλμπουμ. Ο στίχος λέει “είναι η ώρα που μετράω τα χρώματα” και αναφέρεται στα χρώματα της ζωής μου γενικώς. Από το δωμάτιό μου και τη διάθεσή μου, ως το χρώμα που κουβαλάει κάθε τραγούδι. Είναι ταυτόχρονα και μεταφορική η έννοια, καθώς στο άλμπουμ αυτό παίζουμε με τα στυλ και τις διαθέσεις».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Εξηγεί ότι η διαδικασία της σύνθεσης προέκυψε από μια αναγκαστική παύση «Πηγή έμπνευσης για μένα είναι κυρίως η ζωή μου. Ξεκίνησα να γράφω από την καραντίνα. Στη συνέχεια πέρασαν δυο χρόνια μέχρι που ξαναβρέθηκα στο στούντιο του Θοδωρή Κοντάκου (Κύριος Κ.), όπου και αρχίσαμε να γράφουμε παρέα το νέο υλικό. Πήγαινα με τις ιδέες μου και το πλαίσιο και μαζί φτιάχναμε την ιστορία».

 Στα τραγούδια της Lou Is υπάρχει μια έντονη αίσθηση προσωπικής αναζήτησης, κάτι που η ίδια δεν κρύβει. «Πρόκειται για ένα σύνολο τραγουδιών που προέκυψαν μέσα από μια δική μου προσωπική διαδικασία. Μια απώλεια, νέες ευκαιρίες, ανοίγματα και ένας εσωτερικός απολογισμός για το πώς εξελίσσομαι ως άνθρωπος. Πιστεύω πως η τέχνη είναι σημαντική για να μπορούμε να λυτρωνόμαστε από όσα μας βαραίνουν.

Δημιουργώντας μπορώ να βγαίνω από το μικρόκοσμό μου και να πηγαίνω λίγο πιο μπροστά».Όταν τη ρωτάω ποια κομμάτια ξεχωρίζει, στέκεται σε δύο συγκεκριμένες στιγμές: «Σίγουρα το ομότιτλο, καθώς είναι το πρώτο που έγραψα ενώ δεν μπορούσα καθόλου να γράψω ελληνικό στίχο. Έπειτα, το “Συνεχίζεται”. Ένιωσα πως φτιάξαμε κάτι πολύ ξεχωριστό και συγκινήθηκα».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

 Παρόλο που η καρδιά της χτυπά στην ποπ-ροκ αισθητική, η Lou Is αφήνει τα ίδια τα τραγούδια να «διαλέξουν» την ενορχήστρωσή τους. Η διαδικασία της παραγωγής, ωστόσο, παραμένει η μεγαλύτερη πρόκληση. «Μου αρέσει πάρα πολύ να περνάω χρόνο στο στούντιο. Η πιο μεγάλη πρόκληση για μένα είναι πάντα οι δικές μου ηχογραφήσεις. Πρέπει να βρω τις αποχρώσεις της φωνής για το κάθε τραγούδι, να αποδώσω με βάθος το νόημα και βέβαια να τραγουδήσω σωστά!». Μάλιστα, μια από τις πιο αυθεντικές στιγμές του δίσκου προέκυψε εντελώς τυχαία: «Ένα πρωί που ξέχασε ο Θοδωρής την κιθάρα του και πήγε να τη φέρει, έμεινα μόνη ένα τέταρτο στο πιάνο κι έγραψα το “Δεν είναι αργά”. Ένα βαρύ και μουντό πρωινό πήρε έτσι άλλο χρώμα».

INFO Αγγλικανική Εκκλησία Αγ Παύλου Πέμπτη 30 Απριλίου , στις 20.30, εισιτήρια  more.com

Καμία προοπτική τερματισμού δεν διαφαίνεται. Στο μεταξύ, οι ειδήσεις – και μαζί τους η ανησυχία – για τις καταστροφικές οικονομικές επιπτώσεις του πολιτικού αδιεξόδου στα Στενά του Ορμούζ κυριαρχούν στα πρωτοσέλιδα. Οι συνέπειες του πολέμου έχουν πλέον διογκωθεί σε έναν παγκόσμιο κίνδυνο – για τις αγορές ενέργειας, τις αλυσίδες εφοδιασμού και τις οικονομίες μας συνολικά.

Ο Ντόναλντ Τραμπ – υπό την ώθηση του ισραηλινού του συμμάχου – ενεπλάκη σε αυτόν τον πόλεμο χωρίς σαφή στρατηγική πυξίδα. Η αλληλουχία τελεσιγράφων, απειλών και βραχυπρόθεσμα παρατεινόμενων εκεχειριών παραπέμπει λιγότερο σε ένα συνεκτικό σχέδιο και περισσότερο σε αυτοσχεδιαστική διαχείριση κρίσεων. Αυτό που προοριζόταν ως επίδειξη ισχύος αποδεικνύεται μια διαδοχή τακτικών διορθώσεων. Κάθε νέα αναβολή, κάθε ρητορική κλιμάκωση χωρίς συνέπειες υπονομεύει την αξιοπιστία του προέδρου. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια υπερδύναμη που αντιδρά περισσότερο απ’ ό,τι ενεργεί – και που χάνει με ταχύτατο ρυθμό την αξιοπιστία της σε παγκόσμιο επίπεδο.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται ένα καθεστώς υπό ασφυκτική πίεση. Και ακριβώς γι’ αυτό ποντάρει στον χρόνο. Το ποιος έχει τον τελευταίο λόγο στην Τεχεράνη παραμένει άγνωστο. Ωστόσο, φαίνεται ότι εκεί έχει γίνει αντιληπτό πως η ίδια η αντοχή του καθεστώτος έχει μετατραπεί στο καθοριστικό του όπλο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Στρατιωτικά, τα μέσα των μουλάδων είναι περιορισμένα. Πολιτικά, όμως, διατηρούν περιθώριο ελιγμών, όσο ο αντίπαλος αποφεύγει την κλιμάκωση: η αποχή από την ανάπτυξη αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων δεν αποτελεί μια τακτική λεπτομέρεια, αλλά έναν κεντρικό παράγοντα αυτής της σύγκρουσης. Οι αεροπορικές επιδρομές μπορούν να πλήξουν υποδομές και να καταστρέψουν στρατιωτικές δυνατότητες. Μια αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη δεν μπορεί να επιβληθεί με αυτόν τον τρόπο.

Επιπλέον, υπάρχει ένα ασύμμετρο πλεονέκτημα: η στρατηγική θέση σε μία από τις σημαντικότερες εμπορικές αρτηρίες του κόσμου προσφέρει στην Τεχεράνη ένα μέσο πίεσης που υπερβαίνει κατά πολύ τη στρατιωτική της ισχύ. Αρκεί και μόνο η απειλή παρεμπόδισης της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ για να κλονίσει τις παγκόσμιες αγορές και να εκτοξεύσει τις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ καλείται να σταθμίσει τους οικονομικούς κινδύνους και το συνακόλουθο εσωτερικό πολιτικό κόστος, η ιρανική ηγεσία δρα ανεξάρτητα από δημόσια λογοδοσία. Μπορεί να παρατείνει τη σύγκρουση χωρίς να φοβάται άμεσες εσωτερικές πολιτικές συνέπειες.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Ετσι διαμορφώνεται μια παράδοξη συγκυρία: η στρατιωτικά υπέρτερη δύναμη είναι πολιτικά περιορισμένη, ενώ η δομικά ασθενέστερη πλευρά επιδεικνύει στρατηγική υπομονή. Η Ουάσιγκτον αναζητεί μια διέξοδο που δεν θα εκληφθεί ως υποχώρηση. Οι εσωτερικοί πολιτικοί περιορισμοί του Ντόναλντ Τραμπ εντείνονται όσο παρατείνεται η σύγκρουση. Στην Τεχεράνη, αντιθέτως, ο υπολογισμός είναι διαφορετικός. Εκεί δεν προέχει η ταχεία επιτυχία, αλλά η ίδια η επιβίωση. Το τίμημα γι’ αυτό το επωμίζεται ο ίδιος ο πληθυσμός, ο οποίος έχει προ πολλού αποκλειστεί από κάθε μορφή πολιτικής συμμετοχής.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Στο τέλος, ενδέχεται να αναδειχθεί νικητής ακριβώς εκείνο το καθεστώς που ο Ντόναλντ Τραμπ επιδίωκε αρχικά να εξαλείψει. Οχι επειδή θα έχει επικρατήσει στρατιωτικά, αλλά επειδή αντέχει – και έτσι καθορίζει τους όρους του παιχνιδιού. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν θα ήταν ο Ντόναλντ Τραμπ αν δεν έβρισκε τρόπους να αυτοπαρουσιάζεται ως ο μεγάλος θριαμβευτής. Ωστόσο, και η Τεχεράνη κατέχει την τέχνη του πολιτικού θεάτρου: οι μουλάδες έχουν ήδη αρχίσει να αυτοανακηρύσσονται νικητές. Για αυτούς αρκεί η διατήρηση της εξουσίας. Ο καταπονημένος ιρανικός πληθυσμός πληρώνει στο μεταξύ το τίμημα μιας σύγκρουσης, της οποίας την έκβαση ούτε μπορεί να επηρεάσει ούτε να αποφύγει.

Ο δρ Ρόναλντ Μαϊνάρντους είναι κύριος ερευνητής στο Ελληνικό Ιδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ)

Τραγωδία σημειώθηκε στην Ιστιαία στην Εύβοια, όπου ένας άνδρας έχασε τη ζωή του, όταν το τρακτέρ που οδηγούσε, ανετράπη μέσα σε δασική περιοχή, ανάμεσα στις Μηλιές και τις Αγδινές.

Σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται το evima.gr, ο γεωργικός ελκυστήρας κινείτο σε δύσβατο έδαφος, όταν κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες έχασε την ισορροπία του και ανατράπηκε, καταπλακώνοντας τον οδηγό. Το δυστύχημα συνέβη σε απομονωμένο σημείο, γεγονός που καθυστέρησε την παροχή βοήθειας.

Στο σημείο έσπευσαν δυνάμεις της Πυροσβεστικής, ωστόσο για τον άτυχο άνδρα ήταν ήδη αργά, καθώς ανασύρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του. Η είδηση έχει προκαλέσει βαθιά θλίψη στην τοπική κοινωνία, που παραμένει συγκλονισμένη από τον αιφνίδιο χαμό.

Τα αίτια του δυστυχήματος εξετάζονται από τις αρμόδιες αρχές.

Πώς θα είναι η Ευρώπη χωρίς αμερικανική στρατιωτική και πολιτική παρουσία; Οι Ευρωπαίοι καλό θα ήταν να αρχίσουν να προετοιμάζονται για αυτό το ενδεχόμενο, επειδή δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ θέλει να τερματίσει τη Βορειοατλαντική Συμμαχία και βρίσκεται σε καλό δρόμο για να το κάνει. Το μόνο ερώτημα που απομένει είναι αν θα αποσύρει επίσημα τις Ηνωμένες Πολιτείες από το ΝΑΤΟ ή απλώς θα «αδειάσει» τη Συμμαχία με το να την αγνοεί και να την περιφρονεί.

Σε κάθε περίπτωση, η διάλυση της Συμμαχίας έχει ήδη ξεκινήσει. Οργανισμοί που έχουν αντέξει τόσο πολύ στον χρόνο κι έχουν δοκιμαστεί όπως το ΝΑΤΟ συνήθως δεν καταρρέουν σε μια μέρα ή μέσω μιας μόνο πράξης. Αντίθετα, διαβρώνονται καθώς περιορίζεται η εμπιστοσύνη στις βασικές τους δεσμεύσεις – δηλαδή, την αμοιβαία άμυνα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σε όλη τη διάρκεια της δεύτερης προεδρίας του Τραμπ, ειδικά τώρα που οι Ευρωπαίοι απέφυγαν να συμμετάσχουν στον καταστροφικό πόλεμο της επιλογής του στη Μέση Ανατολή. Εν τω μεταξύ, παρά την υποτιθέμενη αφοσίωση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στη διατήρηση μιας ισχυρής αμερικανικής άμυνας, καμία σημαντική προσωπικότητα στο κόμμα δεν έχει επικρίνει τον Τραμπ για τη μη αναστρέψιμη ζημιά που έχει προκαλέσει.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και της περιόδου που ακολούθησε, η παρουσία της Αμερικής στην Ευρώπη ήταν ο αποφασιστικός παράγοντας για την ευρωπαϊκή ασφάλεια και την εσωτερική σταθερότητα. Οι ΗΠΑ εγγυήθηκαν την ειρήνη και την ευημερία που επέτρεψαν την οικονομική ολοκλήρωση και, τελικά, τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αλλά ο Τραμπ και το κίνημά του MAGA δεν ενδιαφέρονται καθόλου για αυτή την ιστορία. Για λόγους που δεν έχουν καμία λογική συνοχή, τρέφουν βαθιά εχθρότητα προς την ΕΕ και είναι αποφασισμένοι να σύρουν την Ευρώπη πίσω στην εποχή του αυτοκαταστροφικού εθνικισμού.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Πρόκειται για έναν επικίνδυνα λανθασμένο στόχο, δεδομένου ότι η επίτευξή του θα άφηνε τελικά την ίδια την Αμερική πολύ πιο αδύναμη και πιο απομονωμένη. Αλλά τέτοια επιχειρήματα δεν έχουν καμία απήχηση στον Τραμπ. Μετά την εκλογική ήττα του αντιφιλελεύθερου συμμάχου του στην Ουγγαρία, Βίκτορ Ορμπαν, θα είναι ακόμη περισσότερο διατεθειμένος να αφήσει τους Ευρωπαίους να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Για πρώτη φορά σε οκτώ δεκαετίες, η Ευρώπη θα βρεθεί μόνη της. Οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να αποφασίσουν για τη δική τους μοίρα και να αναλάβουν την ευθύνη για την ασφάλειά τους. Αυτό μπορεί να ακουγόταν σαν μια κοινότοπη παρατήρηση, αν δεν υπήρχε η μοναδικά αιματηρή ιστορία της Ευρώπης. Η αποχώρηση των ΗΠΑ από την ευρωπαϊκή σκηνή μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο άνοιξε τον δρόμο για την άνοδο του Χίτλερ και, τελικά, τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν η κορυφαία στρατιωτική και οικονομική δύναμη στον κόσμο είχε παραμείνει κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, ο γερμανικός ρεβανσισμός δεν θα είχε καμία ελπίδα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Αυτό ήταν το μάθημα που άντλησε η γενιά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τον πόλεμο και εφάρμοσε μετά τον πόλεμο. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν διατήρησε ισχυρή αμερικανική παρουσία στην Ευρώπη, όχι μόνο για να αντιμετωπίσει την απειλή που αποτελούσε ο Κόκκινος Στρατός του Στάλιν – ο οποίος βρισκόταν στο Βερολίνο, στο κέντρο της Ευρώπης – αλλά και για να μετριάσει τους φόβους των Ευρωπαίων για τον γερμανικό ρεβανσισμό. Αυτή η απόφαση των ΗΠΑ δημιούργησε τις συνθήκες για την πορεία προς μια «ολοένα και στενότερη ένωση» στην Ευρώπη. Ηταν η παρουσία της Αμερικής στην ήπειρο που επέτρεψε την τελική επανένωση της Γερμανίας και την προς ανατολάς διεύρυνση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Η Ευρώπη όπως την ξέρουμε δεν θα είχε αναδυθεί ποτέ σε διαφορετική περίπτωση.

Τι επιφυλάσσει λοιπόν το «μετα-αμερικανικό» μέλλον της Ευρώπης; Μπορεί να διαχειριστεί την ασφάλειά της και να διατηρήσει την ενότητά της χωρίς τις ΗΠΑ; Για τη Γερμανία, με τη δική της ιστορία ηγεμονικών φιλοδοξιών στην ήπειρο, η αποχώρηση της Αμερικής εγείρει δύσκολα ερωτήματα. Διαθέτει η σημερινή γενιά της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας την ιστορική ευαισθησία που απαιτείται για να αναλάβει έναν νέο ρόλο, σε συνεργασία με τη Γαλλία και άλλους; Η άνοδος του ακροδεξιού κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία» δείχνει ότι τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Στο ερώτημα ποιος θα ηγηθεί της Ευρώπης, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση πέρα από τη Γερμανία και τη Γαλλία. Οι δύο ισχυρότερες ευρωπαϊκές δυνάμεις πρέπει να αναλάβουν δράση για να καλύψουν το κενό. Δεν μπορούν πλέον οι Ευρωπαίοι να περιμένουν απλώς από τις ΗΠΑ να παρέχουν την απαραίτητη ηγεσία.

Ο Γιόσκα Φίσερ ήταν υπουργός Εξωτερικών και αντικαγκελάριος της Γερμανίας από το 1998 έως το 2005 και ηγέτης του κόμματος των Πρασίνων για σχεδόν 20 χρόνια

Στην καρδιά των μεγάλων σύγχρονων οικονομικών προκλήσεων, ο Ρολάν Λεσκίρ (Roland Lescure) αναδεικνύεται ως κεντρική μορφή της γαλλικής πολιτικής. Ως υπουργός Οικονομικών σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από γεωπολιτικές εντάσεις, ενεργειακές μεταβάσεις και την ανάγκη ελέγχου των δημόσιων οικονομικών, ενσαρκώνει μια μεταρρυθμιστική κατεύθυνση προσανατολισμένη στην ανταγωνιστικότητα και την οικονομική κυριαρχία.

Κληρονόμος μιας οικογενειακής παράδοσης με έντονη παρουσία στη δημοσιογραφία και τη δημόσια ζωή (είναι εγγονός του συγγραφέα και εκδότη Πιερ ντε Λεσκίρ και γιος του δημοσιογράφου Φρανσουά Λεσκίρ), συνδυάζει μια ισχυρή διεθνή εμπειρία με βαθιά γνώση των οικονομικών μηχανισμών. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του προέδρου Μακρόν στην Αθήνα, είχε και το δικό του πρόγραμμα, μαζί με τον συνάδελφο και φίλο του Κυριάκο Πιερρακάκη. Ο Ρολάν Λεσκίρ είναι από εκείνους που στήριξαν αμέσως την υποψηφιότητα του Πιερρακάκη για την προεδρία του Eurogroup.

Φτάνοντας στην Αθήνα, λοιπόν, ο γάλλος υπουργός Οικονομικών εγκαινίασε την ένταξη του Χρηματιστηρίου Αθηνών στον όμιλο Euronext, πριν συμμετάσχει, μαζί με περίπου 20 CEO γαλλικών επιχειρήσεων, στο επιχειρηματικό φόρουμ του ΣΕΒ και του Γαλλοελληνικού Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου. Για την Ιστορία, ήταν ο ίδιος ο Ρολάν Λεσκίρ που κινητοποίησε προσωπικά όλες τις γαλλικές εταιρείες ώστε να βρουν ενδιαφέρον για να επενδύσουν στην Ελλάδα. Μιλάει λοιπόν στα «ΝΕΑ» για τον απολογισμό αυτής της επίσκεψης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ποιον απολογισμό κάνετε από την επίσκεψή σας στην Αθήνα;

Υπάρχουν ισχυροί δεσμοί μεταξύ των δύο χωρών και αυτό το συναίσθημα διαπέρασε ολόκληρη την επίσκεψη, διότι μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες της ευρωπαϊκής ταυτότητας. Αυτό ήταν το μήνυμα του προέδρου της Δημοκρατίας Εμανουέλ Μακρόν. Η στρατηγική συμφωνία που υπογράφηκε μεταξύ της Ελλάδας και της Γαλλίας καταδεικνύει τη σταθερότητα και την αμοιβαία εμπιστοσύνη της σχέσης μας.

Εχουμε την ευθύνη να συνεχίσουμε την οικοδόμηση μιας ισχυρότερης Ευρώπης, και αυτό περνά μέσα από βαθύτερη ανάδειξη των πλεονεκτημάτων μας, των ταλέντων και των δυνατοτήτων μας για να συγχρηματοδοτήσουμε μακροπρόθεσμα τις επιχειρήσεις μας, ιδίως στους τομείς της ενέργειας, της άμυνας, της ψηφιακής τεχνολογίας και των υποδομών.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Μιλήστε μας για τη σχέση σας με τον Κυριάκο Πιερρακάκη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Μα αυτός είναι ο στόχος των εργασιών για την Ενωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων, πάνω στις οποίες εργαζόμαστε χέρι χέρι με τον Κυριάκο, ο οποίος δεν είναι μόνο υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας, αλλά και πρόεδρος του Eurogroup. Ενσαρκώνει μια νέα δυναμική και την οικονομική επιστροφή της Ελλάδας ύστερα από δύσκολα χρόνια. Διατηρούμε μια εξαιρετική σχέση και χάρηκα ιδιαίτερα για τη φιλοξενία στην Αθήνα. Μαζί εγκαινιάσαμε το κέντρο τεχνικής υποστήριξης στο πλαίσιο της εξαγοράς του Χρηματιστηρίου Αθηνών από τη Euronext, μια πολύ σημαντική πρόοδο για την ενοποίηση των αγορών!

Υπέγραψα επίσης μια επιστολή προθέσεων για την πολιτική πυρηνικής ενέργειας με την ελληνική κυβέρνηση, καθώς και μια συνεργασία για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Αυτό είναι κρίσιμο, διότι η ενέργεια είναι το «νεύρο του πολέμου» και οι δύο χώρες μας το γνωρίζουν καλά. Η απεξάρτηση από ενεργειακές εξαρτήσεις και η μείωση των τιμών ενέργειας στην Ευρώπη σημαίνουν διασφάλιση της κυριαρχίας και της ανθεκτικότητάς της.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Ολες αυτές οι συμφωνίες ενισχύουν τους δεσμούς μας και έχουν απτό αντίκτυπο, με επενδύσεις και εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας που δημιουργούνται στην Ελλάδα.

Σε ποιο βαθμό σάς ανησυχεί ο ευρωπαϊκός πληθωρισμός;

Βρισκόμασταν με τον Κυριάκο Πιερρακάκη στην Ουάσιγκτον πριν από δέκα ημέρες για τις εαρινές συνεδριάσεις του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Η διαπίστωση είναι ομόφωνη σε παγκόσμιο επίπεδο: η κρίση στη Μέση Ανατολή θα έχει αντίκτυπο. Σε αυτό το στάδιο παραμένει περιορισμένος, αλλά οι οικονομικές προβλέψεις προεξοφλούν μια ελαφρά μείωση της ανάπτυξης – στην Ευρώπη 1,1% αντί για 1,3% που αναμενόταν πριν από την κρίση – με τάση αύξησης του πληθωρισμού. Πρόκειται για ένα σοκ προσφοράς και για εισαγόμενο πληθωρισμό. Παρακολουθώ πολύ στενά την εξέλιξη της κατάστασης και τις μακροοικονομικές της συνέπειες. Βρισκόμαστε δύο μήνες μετά την έναρξη της σύγκρουσης και οι επιπτώσεις θα εξαρτηθούν από τη διάρκειά της. Προς το παρόν, η βασική μου κατεύθυνση είναι η επαγρύπνηση.

Οπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, το γαλλικό χρέος επηρεάζεται από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Σας ανησυχεί η προοπτική του σήμερα;

Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές: μια ενεργειακή κρίση δεν είναι ποτέ καλή για τα δημόσια οικονομικά. Στη Γαλλία, ο συνολικός αντίκτυπος της κρίσης και του πολέμου θα μπορούσε να φτάσει τουλάχιστον τα 6 δισ. ευρώ το 2026, εκ των οποίων τα 3,6 δισ. ευρώ αφορούν το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους.

Κατά συνέπεια, είναι αναγκαία τα προληπτικά μέτρα για τη μείωση των δημόσιων δαπανών, ώστε να καλυφθούν τα πρόσθετα κόστη της κρίσης στη Μέση Ανατολή.

Ο στόχος μας παραμένει αμετάβλητος και τον θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό: η Γαλλία πρέπει να πέσει κάτω από το όριο του 3% ελλείμματος έως το 2029. Οποιαδήποτε δημοσιονομική απόκλιση που δεν θα διορθωθεί το 2026 θα επιβαρύνει αυτή την προσπάθεια. Γι’ αυτό τα μέτρα συγκράτησης που λαμβάνονται σήμερα αποτελούν επίσης επένδυση για το μέλλον των δημόσιων οικονομικών.

Η ΑΕΚ επιβεβαίωσε την ανωτερότητά της στον καθοριστικό τρίτο ημιτελικό απέναντι στον ΠΑΟΚ, στο κεκλεισμένων των θυρών «Γ. Κασιμάτης» του ΟΑΚΑ, παίρνοντας τη νίκη με 27-25 και μαζί το εισιτήριο για τους τελικούς της Handball Premier όπου θα αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό.

H εξέλιξη του αγώνα

Καθοριστική ήταν για ακόμη μία φορά η παρουσία του Ματέους κάτω από τα δοκάρια, με τον γκολκίπερ της Ένωσης να πραγματοποιεί κρίσιμες επεμβάσεις, ακόμη και σε εκτελέσεις πέναλτι, κρατώντας την ομάδα του σε θέση ισχύος στα δύσκολα σημεία του αγώνα.

Το ξεκίνημα ανήκε στον ΠΑΟΚ, που πήρε προβάδισμα από νωρίς, όμως η αντίδραση της ΑΕΚ ήταν άμεση και εκκωφαντική. Μετά την ισοφάριση στο τρίτο λεπτό, οι γηπεδούχοι ανέβασαν ρυθμό και «έτρεξαν» ένα εντυπωσιακό σερί 5-0, αποκτώντας γρήγορα τον έλεγχο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η διαφορά εκτοξεύτηκε σταδιακά, φτάνοντας σε διψήφια επίπεδα πριν την ανάπαυλα, με το πρώτο ημίχρονο να ολοκληρώνεται στο 18-10 υπέρ της Ένωσης, παρά τη μείωση στο φινάλε από τους φιλοξενούμενους.

Στο δεύτερο μέρος, ο ΠΑΟΚ έβγαλε αντίδραση και κατάφερε να ροκανίσει τη διαφορά, εκμεταλλευόμενος ένα διάστημα επιθετικής δυστοκίας των γηπεδούχων.

Ωστόσο, η ΑΕΚ βρήκε ξανά λύσεις στα κρίσιμα λεπτά και διατήρησε το προβάδισμα μέχρι το τέλος, «κλειδώνοντας» τη νίκη με 27-25.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Το φινάλε συνοδεύτηκε από ένταση ανάμεσα στους δύο πάγκους, με τους διαιτητές να παρεμβαίνουν για να αποκαταστήσουν την τάξη.

Πλέον, η ΑΕΚ στρέφει την προσοχή της στους τελικούς της Handball Premier, όπου θα διεκδικήσει τον τίτλο απέναντι στον Ολυμπιακό.

Τα πεντάλεπτα: 2-2, 5-2, 9-3, 12-3, 14-5, 18-10, 20-12, 22-15, 23-17, 23-20, 25-22, 27-25.

Ένταση και χημικά σημειώθηκαν στο Χαϊδάρι, έξω από το Περιφερειακό Συμβούλιο, που είχαν συγκεντρωθεί δεκάδες διαδηλωτές για το ζήτημα των Προσφυγικών στη λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Αφορμή στάθηκε η απόφαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής να μη συζητηθεί το ζήτημα των Προσφυγικών, παρά το γεγονός ότι ο Αριστοτέλης Χαντζής διανύει σήμερα την 82η ημέρα απεργίας πείνας μέχρι θανάτου.

Η Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.) απαιτεί την άμεση ανάκληση της προγραμματικής σύμβασης μεταξύ Περιφέρειας, Δ.ΥΠ.Α. και Υπουργείου Πολιτισμού. Καταγγέλλουν ότι η «αποκατάσταση» των πολυκατοικιών αποτελεί πρόσχημα για την εκκένωση της κοινότητας και τον βίαιο εκτοπισμό 400 κατοίκων, ανάμεσά τους 50 παιδιά, μετανάστες και συγγενείς καρκινοπαθών.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Οι συγκεντρωμένοι πρότειναν την αποκατάσταση των κτιρίων μέσω δικής τους Α.Μ.Κ.Ε., με ιδιωτική χρηματοδότηση και χωρίς δημόσιο χρήμα, ώστε να διασφαλιστεί η παραμονή τους στον τόπο τους. Παρά τις προσφυγές στον ΟΗΕ και τις διεθνείς πιέσεις, οι διαδηλωτές εγκαλούν τον Περιφερειάρχη Νίκο Χαρδαλιά για πλήρη αδιαφορία και εμπαιγμό, τονίζοντας πως η ζωή του απεργού κρέμεται από μια κλωστή. Η αστυνομική παρουσία στο Δημαρχείο παραμένει ισχυρή, με τους συγκεντρωμένους να διαμηνύουν πως δεν θα υποχωρήσουν αν δεν δικαιωθούν.

Οπτικά ντοκουμέντα κακοποίησης του Παναγιωτάκη στην Αμαλιάδα από την μητέρα και την γιαγιά του παιδιού κατέθεσε σήμερα Δευτέρα (27/4) στην Ανακρίτρια Αμαλιάδας η Ειρήνη Μουρτζούκου, η οποία κατηγορείται για τον θάνατο του 15 μηνών αγοριού τον Αύγουστο του 2024 στην Αμαλιάδα.

Σε βάρος της έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για ανθρωποκτονία από πρόθεση σχετικά με τον συγκεκριμένο θάνατο, ενώ παραμένει προφυλακισμένη για άλλες τρεις παιδοκτονίες. Η ίδια επιμένει στην αθωότητά της, δηλώνοντας πως το παιδί αποτελούσε προτεραιότητά της. Η Ειρήνη Μουρτζούκου, η οποία κρατείται στις φυλακές Κορυδαλλού, εμφανίστηκε συγκινημένη ενώπιον της Ανακρίτριας, επαναλαμβάνοντας ότι δεν έχει καμία ευθύνη για τον θάνατο του Παναγιωτάκη.

Όπως είπε χαρακτηριστικά: «Το μόνο που έχω να πω είναι, θα πω όλη την αλήθεια. Δεν αντέχω άλλο. Ό,τι έχει γίνει από την αρχή μέχρι τώρα. Το μόνο που έχω να πω ότι είμαι αθώα για εκείνη την ημέρα. Και ξέρω ακριβώς τι έχει γίνει». Στην ερώτηση της Ανακρίτριας αν ευθύνεται κάποιος άλλος, η Μουρτζούκου απάντησε: «Ναι».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Το βίντεο που παρέδωσε στις Αρχές

Η κατηγορούμενη προσκόμισε στις ανακριτικές Αρχές ένα βίντεο, υποστηρίζοντας ότι αποδεικνύει την ενοχή της μητέρας και της γιαγιάς του παιδιού. Σύμφωνα με όσα φέρεται να περιλαμβάνει το υλικό, η μητέρα του Παναγιωτάκη φαίνεται να τοποθετεί το μωρό μέσα σε πλυντήριο, ενώ η ίδια και η γιαγιά γελούν, την ώρα που το παιδί κλαίει. Η Μουρτζούκου ισχυρίζεται, ότι το βίντεο αυτό της το είχε στείλει η μητέρα του παιδιού.

Η θέση της υπεράσπισης

Ο δικηγόρος της, Νίκος Αλεξανδρής, μιλώντας στην εκπομπή Live News, ανέφερε ότι η απολογία της πελάτισσάς του διήρκεσε 3,5 ώρες και διακόπηκε δύο φορές λόγω της έντονης συναισθηματικής της φόρτισης. Όπως είπε, η Ειρήνη Μουρτζούκου παρέδωσε πλήθος αποδεικτικών στοιχείων, μεταξύ των οποίων συνομιλίες, βίντεο, ηχητικά αποσπάσματα και οικονομικές συναλλαγές.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ο κ. Αλεξανδρής υπογράμμισε, ότι η εντολέας του ζητά να εξεταστεί κατά αντιπαράσταση με την Πόπη, ώστε –όπως είπε– να αποδειχθεί ποια από τις δύο λέει την αλήθεια. Παράλληλα, αποκάλυψε πως δύο ημέρες πριν την απολογία της, κάποιος προσπάθησε να την επισκεφθεί στο Μεταγωγών, για να την εκβιάσει, γεγονός που η ίδια έχει ήδη καταγγείλει.

«Να είστε σίγουροι, ότι αυτά τα οποία παρέδωσε η Ειρήνη αποδεικνύουν όλα αυτά που λέει από την πρώτη στιγμή. Μπορεί να κατηγορηθεί για τα πάντα, αλλά από την πρώτη στιγμή λέει ότι δεν έχω ακουμπήσει τον Παναγιωτάκη», σημείωσε ο συνήγορός της.

Ο ελληνικής καταγωγής αμερικανός σκηνογράφος και σχεδιαστής παραγωγής Ντιν Ταβουλάρις, που σε ηλικία 93 ετών άφησε την τελευταία πνοή του την περασμένη εβδομάδα στο Παρίσι (22/4), υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του τομέα του, με μια καριέρα άρρηκτα συνδεδεμένη με του σκηνοθέτη Φράνσις Κόπολα για ταινία του οποίου, τον «Νονό 2», ο Ταβουλάρις κέρδισε το Οσκαρ το 1975.

Αρκεί να πούμε ότι το όνομα Ντιν Ταβουλάρις ανήκει στα δέκα που αναφέρονται στην εισαγωγή του εξαιρετικού βιβλίου «Setting the Scene – The great Hollywood Art Directors» (Φτιάχνοντας τη Σκηνή – Οι μεγάλοι Σκηνογράφοι του Χόλιγουντ, εκδόσεις Abraams). Το βιβλίο πραγματεύεται την ιστορία της σκηνογραφίας και του σχεδιασμού κινηματογραφικής παραγωγής από την εποχή των «Δέκα Εντολών» του Σεσίλ ντε Μιλ μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990.

Γεννημένος στο Λόουελ της Μασαχουσέτης στις 18 Μαΐου του 1932, ο Κόνσταντιν Ταβουλάρις, αφού εργάστηκε ως βοηθός σκηνογράφου (π.χ. στο «Αμέρικα Αμέρικα» του Ελία Καζάν), υπέγραψε την πρώτη σκηνογραφία του για τον κινηματογράφο στα μέσα της δεκαετίας του 1960 για την κλασική ταινία του Αρθουρ Πεν «Μπόνι και Κλάιντ» (1967). Με τον ίδιο σκηνοθέτη ο Ταβουλάρις θα συνεργαζόταν και στο επίσης κλασικό γουέστερν «Το μεγάλο ανθρωπάκι» (1970), ενώ στη φιλμογραφία του θα βρούμε και το γυρισμένο την ίδια περίοδο «Ζαμπρίσκι Πόιντ» (1970), τη μοναδική ταινία που σκηνοθέτησε ο Μικελάντζελο Αντονιόνι στην Αμερική. Θα βρούμε επίσης την αστυνομική κωμωδία «Οι αετονύχηδες του Μπρινκς» (1979) που σκηνοθέτησε ο Γουίλιαμ Φρίντκιν. Για αυτή την ταινία ο Ταβουλάρις οδηγήθηκε για μια ακόμη φορά στις υποψηφιότητες των Οσκαρ σκηνογραφίας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η υποψηφιότητα για Οσκαρ που ο Ταβουλάρις κέρδισε για τον «Νονό 2» δεν ήταν η μόνη που μετρούσε για ταινίες του Κόπολα. Θα ακολουθούσαν υποψηφιότητες για τις ταινίες «Αποκάλυψη τώρα!» (1979), «Τάκερ: ένας άνθρωπος και το όνειρό του» (1988) και «Ο νονός 3» (1990). Η σχέση του Ταβουλάρις με τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη αρχίζει με τον «Νονό» (1972) και τελειώνει με την αποτυχημένη ταινία φαντασίας «Τζακ» (1996). Ανάμεσά τους θα μεσολαβούσαν έντεκα ακόμα ταινίες, στις οποίες θα βρούμε σπουδαίες (αν και κάποιες στην εποχή τους παρεξηγημένες) στιγμές του Κόπολα· όπως η «Μια νύχτα ένας έρωτας» (1981), «Η Πέγκι Σου παντρεύτηκε» (1986) και «Ο αταίριαστος» (1983).

Η έκθεση στη Θεσσαλονίκη

Πριν από 21 χρόνια, ο Ντιν Ταβουλάρις τιμήθηκε από το 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης μέσω μιας καταπληκτικής έκθεσης που παρουσιάστηκε στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (διοργάνωση της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας και του ΦΚΘ). Η έκθεση περιελάμβανε σχέδια, σκίτσα, μακέτες, storyboards και άλλα έργα του Ταβουλάρις για τον κινηματογράφο, ενώ ανάμεσα στους επισκέπτες της ήταν ο ίδιος ο Φράνσις Κόπολα που ήθελε με αυτόν τον τρόπο να τιμήσει τον φίλο του.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Στο πλευρό του Ντιν Ταβουλάρις ως το τέλος της ζωής του βρισκόταν η γαλλίδα ηθοποιός Ορόρ Κλεμάν, την οποία παντρεύτηκε το 1986. Γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της «Αποκάλυψης τώρα!» όπου η Κλεμάν συμμετείχε ως ηθοποιός και η ειρωνεία είναι ότι ο Κόπολα έκοψε τις σκηνές της από την αρχική κόπια της ταινίας, του 1979. Αργότερα, το 2011, όταν ο σκηνοθέτης παρουσίασε την κόπια «Apocalypse Now Redux», συμπεριέλαβε τις σκηνές της στην ταινία. Η Κλεμάν ήταν η δεύτερη σύζυγός του μετά την Μπάρμπαρα Τζόαν Γουάις, με την οποία ο Ταβουλάρις απέκτησε δύο παιδιά.

Η αυλαία των ημιτελικών του Champions League ανοίγει το βράδυ της Τρίτης (28/4, 22:00), με την Παρί Σεν Ζερμέν να υποδέχεται την Μπάγερν σε μία αναμέτρηση υψηλού επιπέδου.

Ο Λουίς Ενρίκε υπογράμμισε πως οι δύο ομάδες που τίθενται αντιμέτωπες είναι, κατά την άποψή του, οι κορυφαίες της φετινής διοργάνωσης, ξεκαθαρίζοντας παράλληλα ότι δεν θεωρεί πως υπάρχει σύνολο ανώτερο από την Παρί Σεν Ζερμέν.

Οι Παριζιάνοι, μετά την ιστορική περσινή κατάκτηση του τροπαίου, δείχνουν πως δεν επαναπαύονται. Αντιθέτως, συνεχίζουν με την ίδια ένταση και φιλοδοξία, επιβεβαιώνοντας μέσα στο γήπεδο ότι παραμένουν διψασμένοι για διακρίσεις.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η πορεία τους μέχρι τα ημιτελικά αποτυπώνει τη δυναμική τους, ωστόσο μπροστά τους βρίσκεται ένα από τα δυσκολότερα εμπόδια. Η Μπάγερν αποτελεί μια πρόκληση υψηλών απαιτήσεων, με τον νικητή του ζευγαριού να παίρνει το εισιτήριο για τον τελικό.

«Δεν υπάρχει ομάδα που να είναι καλύτερη από εμάς. Το είχα πει και όταν μείναμε εκτός της πρώτης οκτάδας (σ.σ. στη βαθμολογία της League Phase). Αύριο θα παίξουν οι δύο καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη, παρόλο που η Άρσεναλ είχε μία σπουδαία σεζόν.

Από άποψη σταθερότητας, η Μπάγερν είναι λίγο πιο μπροστά από εμάς επειδή έχασαν μόνο δύο παιχνίδια», τόνισε χαρακτηριστικά ο Ενρίκε.

«Γράψαμε ιστορία έναν χρόνο πριν και ήταν ωραία αλλά θέλουμε περισσότερα. Είμαστε πεινασμένοι, δεν είναι αρκετά αυτά που έχουμε πετύχει».

Επιτέλους η ρήτρα 42,7 ΕΕ εφαρμόζεται. Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά, μια ελληνική πρωτοβουλία (της κυβέρνησης Κ. Σημίτη, 2002) οδηγεί την Ευρωπαϊκή Ενωση σε ένα νέο επίπεδο αμυντικής ολοκλήρωσης, της κοινής ευρωπαϊκής άμυνας και γεωπολιτικής ενηλικίωσης.

Το 2002, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Συνέλευσης για τη θέσπιση του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, εισηγήθηκα την υιοθέτηση ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής παρόμοιας με αυτή του άρθρου 5 της Συνθήκης του ΝΑΤΟ. Μέχρι τότε οι Συνθήκες της ΕΕ δεν περιελάμβαναν καμία σχετική αναφορά καθώς η Ενωση δεν είχε ξεκάθαρη αρμοδιότητα σε θέματα άμυνας. Παρά ταύτα, καμία χώρα – μέλος δεν είχε τότε ευνοϊκή θέση υπέρ της θέσπισης μιας τέτοιας ρήτρας, με το επιχείρημα ότι θα υπονόμευε τη συνοχή του ΝΑΤΟ.

Οι οδηγίες Σημίτη όμως ήταν σταθερά υπέρ της συμπερίληψης της ρήτρας στο υπό κατασκευή Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Και τελικώς, ύστερα από επεξεργασμένη ελληνική πρόταση και επίμονη διαπραγμάτευση, η ρήτρα συμπεριλήφθηκε στο Σύνταγμα και ενσωματώθηκε τελικά αυτολεξεί στη Συνθήκη της Λισαβόνας (ως 42,7 ΣΕΕ). Και αποτέλεσε την έμπνευση για τη διμερή ρήτρα Ελλάδας – Γαλλίας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ωστόσο ουδέποτε η Ενωση προχώρησε στην έκδοση των πρακτικών ρυθμίσεων (modalities) ή του εγχειριδίου (handbook) για την υλοποίηση της ρήτρας, με αποτέλεσμα να παραμείνει ανενεργή. Ενεργοποιήθηκε μία φορά μόνο, το 2015, από τη Γαλλία μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι. Ο πόλεμος στο Ιράν, οι επιθέσεις που δέχθηκε η Κύπρος και κυρίως η αποστασιοποίηση των ΗΠΑ από την ασφάλεια και άμυνα της Ευρώπης κατέστησαν αναγκαία την αναβίωση της ρήτρας με επιχειρησιακή εμπλαισίωσή της, προκειμένου η ΕΕ να είναι θεσμικά σε θέση να προστατεύσει τα κράτη – μέλη της. Ετσι η Κύπρος ως προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ (και η Ελλάδα) ανέλαβε σχετική πρωτοβουλία προς την κατεύθυνση αυτή. Με αποτέλεσμα το άτυπο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο που πραγματοποιήθηκε στη Μεγαλόνησο να καταλήξει σε πολιτικές οδηγίες για την πλήρη ενεργοποίηση του άρθρου (που θα συνταχθούν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την ύπατη εκπρόσωπο για την Εξωτερική Πολιτική).

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Ετσι η Ευρωπαϊκή Ενωση – χωρίς να διαρρηγνύει τους δεσμούς της με το ΝΑΤΟ (άλλωστε 23 από τα 27 μέλη της είναι και μέλη του) – μετεξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα οιονεί σύστημα συλλογικής ασφάλειας (collective defence system) και κοινής άμυνας. Η ρήτρα, η οποία είναι νομικά δεσμευτική για όλα τα κράτη – μέλη της ΕΕ, συνεπάγεται την παροχή «βοήθειας και συνδρομής» με όλα τα μέσα, περιλαμβανομένων και των στρατιωτικών (σύμφωνα με τις διεθνείς υποχρεώσεις). Στην περίπτωση της Κύπρου και μολονότι δεν έγινε τυπική επίκληση της ρήτρας, μια ομάδα χωρών (Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Ολλανδία) προσέφεραν στρατιωτική βοήθεια. Αλλά, ενώ το 2002, όταν προτάθηκε η ρήτρα, αφορούσε εμφανώς μόνο την Ελλάδα, σήμερα πλέον, μετά τις κοσμογονικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις, αφορά συνολικά την Ευρώπη και την άμυνά της.

Ο πρόεδρος Μακρόν διακήρυξε στην Αθήνα ότι με βάση τη διμερή ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής «η Γαλλία θα είναι εδώ» εάν απειληθεί η ελληνική κυριαρχία. Αυτό που προέχει ωστόσο είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση και τα κράτη – μέλη της συνολικά «να είναι εδώ» σε εφαρμογή της ρήτρας του άρθρου 42,7. Οπως και τελικά θα είναι…

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

(Είναι πάντως αξιοσημείωτο ότι στη σχετική συζήτηση για το 42,7 δεν αναφέρεται ότι πρόκειται για ελληνική πρωτοβουλία)

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), πρώην πρεσβευτής – σύμβουλος του ΥΠΕΞ και μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του ΕΛΙΑΜΕΠ

Η κράτηση του Νικολάς Μαδούρο σε μια αυστηρά φυλασσόμενη πτέρυγα για πρόσωπα υψηλού προφίλ ομοσπονδιακής φυλακής του Μπρούκλιν έχει έτσι κι αλλιώς μια διάσταση παραδοξότητας που ενισχύεται από περιγραφές συγκρατουμένων του. Αμερικανομεξικανός ράπερ που αποφυλακίστηκε πρόσφατα διατείνεται ότι πήρε αυτόγραφο από τον πρώην πρόεδρο της Βενεζουέλας πάνω σε αυτοσχέδια φιγούρα του Μπομπ Σφουγγαράκη που έφτιαξε άλλος κρατούμενος, διπλώνοντας και ράβοντας μαζί πάνω από εξακόσια μικρά κομμάτια χαρτί. «Ο Μαδούρο το υπέγραψε», είπε περήφανα δείχνοντάς το στους φίλους που περίμεναν να τον παραλάβουν έξω από τη φυλακή. «Βενεζουέλα για πάντα!».

Ο Μαδούρο μεταφέρθηκε στις ΗΠΑ μετά τη σύλληψή του μέσω αμερικανικής επιχείρησης στο Καράκας κι από τις αρχές Ιανουαρίου παραμένει στη μοναδική λειτουργική ομοσπονδιακή εγκατάσταση κράτησης της Νέας Υόρκης, σε συνθήκες περιορισμένης ιδιωτικότητας αλλά αυξημένης ασφάλειας. Οι μαρτυρίες συγκρατουμένων, οι ιδιαιτερότητες της κράτησής του και οι πολιτικές εξελίξεις στη Βενεζουέλα συνθέτουν μια εικόνα όπου η απομόνωση, οι διεθνείς αντιδράσεις και μια διάχυτη αβεβαιότητα συνυπάρχουν, ενώ η δίκη του αναμένεται να καθορίσει την τύχη του και ίσως να επηρεάσει την επόμενη ημέρα στη χώρα του.

Και μόνο η κράτησή του αποτελεί μια ασυνήθιστη και πολιτικά φορτισμένη εξέλιξη. Σύμφωνα με περιγραφές που αποτυπώνονται σε δημοσίευμα του «New Yorker», η μονάδα όπου κρατείται ο Μαδούρο είναι μικρή και αυστηρά ελεγχόμενη. Τα κρεβάτια είναι τοποθετημένα σε διάταξη κοιτώνα, χωρίς ιδιαίτερη άνεση ή ιδιωτικότητα, ενώ οι κρατούμενοι υποβάλλονται σε συχνές καταμετρήσεις μέσα στην ημέρα. Τα γεύματα μεταφέρονται με καρότσι και οι κρατούμενοι έχουν πρόσβαση σε έναν μικρό χώρο όπου μπορούν να μελετούν τις υποθέσεις τους και να επικοινωνούν με τους δικηγόρους τους. Οι τουαλέτες και τα ντους προσφέρουν ελάχιστη ιδιωτικότητα, ενώ τα στενά παράθυρα και οι περιορισμένες μετακινήσεις ενισχύουν το αίσθημα απομόνωσης. Παρά τις δυσκολίες, η συγκεκριμένη πτέρυγα θεωρείται ασφαλέστερη από το υπόλοιπο της φυλακής, καθώς προορίζεται για κρατουμένους που θα μπορούσαν να αποτελέσουν στόχο εκβιασμών ή επιθέσεων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Πρόσωπα από διαφορετικούς χώρους, από τη μουσική βιομηχανία έως τον επιχειρηματικό κόσμο, συνυπάρχουν σε ένα περιβάλλον όπου, όπως επισημαίνεται, η ιδιότητα και η δημόσια εικόνα παύουν να έχουν σημασία. Στο εσωτερικό της φυλακής όλοι αντιμετωπίζονται ως αριθμοί, με τους ίδιους κανονισμούς, την ίδια ένδυση και το ίδιο πρόγραμμα. Αυτή η εξίσωση, που αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του σωφρονιστικού συστήματος, αποκτά ιδιαίτερο βάρος όταν αφορά έναν πρώην αρχηγό κράτους.

Από τη μεταφορά του στις Ηνωμένες Πολιτείες ο Μαδούρο έχει εμφανιστεί στο δικαστήριο μόνο δύο φορές, ενώ παραμένει υπό κράτηση εν αναμονή της δίκης του. Την ίδια στιγμή, στη Βενεζουέλα η πολιτική κατάσταση εξελίσσεται με προσωρινή ηγεσία και αβεβαιότητα ως προς το ενδεχόμενο εκλογών. Η απουσία του από τη χώρα του έχει δημιουργήσει ένα ιδιόμορφο κενό εξουσίας, ενώ οι αντιδράσεις γύρω από την κράτησή του διαφέρουν, τόσο εντός όσο και εκτός Βενεζουέλας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Η καθημερινότητά του στη φυλακή, σύμφωνα με μαρτυρίες, χαρακτηρίζεται από περιορισμένες δραστηριότητες και πολύ χρόνο ανάγνωσης. Η εικόνα ενός πρώην προέδρου που περνά τις ώρες του με βιβλία και θρησκευτικά κείμενα, σε έναν χώρο αυστηρά ελεγχόμενο, έρχεται σε αντίθεση με την πολιτική ένταση που συνοδεύει την υπόθεσή του. Αναφορές κάνουν λόγο για έντονη ψυχολογική πίεση και στοιχεία που ενισχύουν την εικόνα ενός «αιχμαλώτου πολέμου», όπως ο ίδιος δήλωσε στο δικαστήριο, αποκομμένου από το πολιτικό του περιβάλλον.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Το συγκεκριμένο σωφρονιστικό ίδρυμα φιλοξενεί περισσότερους από 1.300 κρατουμένους, οι περισσότεροι από τους οποίους περιμένουν να δικαστούν σε κάποια από τις νότιες και ανατολικές περιφέρειες της Νέας Υόρκης. Κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για επικίνδυνες συνθήκες. Πηγές που γνωρίζουν πώς λειτουργεί το σύστημα, ωστόσο, διαβεβαιώνουν ότι στις εγκαταστάσεις αυτές μεταφέρονται κυρίως υπόδικοι ή καταδικασμένοι για απάτες και άλλα εγκλήματα, άτομα που παραβίασαν τους όρους της αναστολής τους, αλλά σε καμία περίπτωση «επικίνδυνοι κρατούμενοι, που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν πρόβλημα». Ο Λουίτζι Μαντζόνε, κατηγορούμενος για τη δολοφονία του CEO της UnitedHealthcare, αλλά και η Γκιλέιν Μάξγουελ προφυλακίστηκαν εκεί.

Εν τω μεταξύ, η αμερικανική κυβέρνηση έδωσε το πράσινο φως προκειμένου η κυβέρνηση της Βενεζουέλας να χρηματοδοτήσει τη νομική υπεράσπιση του ζεύγους Μαδούρο, ύστερα από προσφυγή των συνηγόρων του, βάζοντας τέλος στη διαμάχη σχετικά με τις ισχύουσες αμερικανικές κυρώσεις.

Σοκαρισμένη δηλώνει η πρώην κοπέλα του 20χρονου καθ’ ομολογίαν δολοφόνου του 27χρονου στον Άγιο Δημήτριο, μετά τις αποκαλύψεις που είδαν το φως της δημοσιότητας για εκείνον.

Όπως ανέφερε μιλώντας στην εκπομπή Live News, τα όσα μαθαίνει, την έχουν κυριολεκτικά συνταράξει. «Δεν μου είχε δείξει κάποιο σημάδι, πέρα από το ότι ήταν μερικές φορές ζηλιάρης. Ζήλευε, εντάξει. Το φυσιολογικό δηλαδή. Δεν μου είχε δείξει ποτέ, ότι κινδυνεύει κάποιος δίπλα του. Έχω πέσει απ’ τα σύννεφα. Απλά δεν είναι τέτοιο παιδί».

Η ίδια τονίζει, ότι δεν μπορούσε να φανταστεί, πως ο 20χρονος θα μπορούσε να φτάσει σε ένα τόσο ακραίο σημείο. Όταν πληροφορήθηκε το περιστατικό, προσπάθησε αναστατωμένη να διασταυρώσει στοιχεία και πληροφορίες. «Ήταν ζηλιάρης, ναι. Ζήλευε, αλλά ζήλευε το φυσιολογικό, τουλάχιστον σε μένα. Έκανε απλά τις γκρίνιες του. Μου έλεγε, ότι “εγώ θέλω να είσαι μαζί μου, να μην με αφήσεις για κάποιον άλλον” και έμενε εκεί. Δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω ότι το έχει κάνει».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

«Εγώ γνώρισα ένα παιδί γλυκό, ένα παιδί με το χαμόγελο. Αγαπούσε πάρα πολύ το Ναυτικό. Εγώ θέλω να διευκρινίσω, ότι επειδή μου είχε τύχει μια παρόμοια, να του μιλήσω για κάποιον πρώην που με ενοχλεί. Γι’ αυτό σοκάρομαι, γιατί η αντίδρασή του ήταν πάρα πολύ ήρεμη. Μου απάντησε “θέλεις να του μιλήσω εγώ;”. Και του είχα πει “όχι, δεν υπάρχει λόγος”. Δεν έκανε κάτι».

Η ίδια αποκάλυψε, ότι γνώριζε πως ο δράστης του φρικτού εγκλήματος είχε στην κατοχή του το φονικό μαχαίρι. Όπως είπε χαρακτηριστικά, «τον ένα μήνα που εγώ το γνώριζα, δεν το είχε πάρει κάποτε ούτε μαζί του κάπου (το μαχαίρι). Το είχε μέσα στην ντουλάπα του και μου είχε πει ότι το μαχαίρι αυτό είναι κρυμμένο στην ντουλάπα».

Διεκόπη απότομα η ζωντανή μετάδοση της συνέντευξης του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ανδρουλάκη, για τις υποκλοπές.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, μία κοπέλα στο κοινό λιποθύμησε αλλά ευτυχώς συνήλθε γρήγορα και είναι καλά.

Η συνέντευξη συνεχίζεται κανονικά.

Δείτε τη συνέντευξη Τύπου του Νίκου Ανδρουλάκη 

Ο κόσμος είναι… τρελαμένος, ο ΟΦΗ πήρε το Κύπελλο και μετά από δύο ημέρες, ο λαός του Ηρακλείου είναι έτοιμος να υποδεχτεί τους ήρωές του.

Η παρέλαση των νικητών, η πορεία των Κυπελλούχων Ελλάδος 2026. Ο ΟΦΗ μας “βάζει” πάνω στο πούλμαν των νικητών και μας μεταφέρει λεπτό προς λεπτό την αποθεώση που θα δεχθούν ο Χρήστος Κόντης και οι παίκτες του.

Απολαύστε την πορεία του ΟΦΗ.

Ο Επίτιμος Πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων ΝΑ Αττικής Γιώργος Καλιακμάνης μίλησε στην εκπομπή του Mega «Live News» για τη δολοφονία στον Άγιο Δημήτριο και αναφέρθηκε στο περιστατικό.

Αρχικά ο κ. Καλιακμάνης ανέφερε ότι: «Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι αυτός ο άνθρωπος ήθελε να σκοτώσει, ήθελε να εκτονώσει την επιθετικότητά του, για να το πω καλύτερα, και γι’ αυτό πήρε μαζί του μαχαίρι. Νοίκιασε ένα Smart, δεν ξέρω αν συνήθιζε να νοικιάζει αυτοκίνητα, αυτό θα το δουν οι Αρχές. Πήγε με τον φίλο του εκεί, χτύπησε το παιδί στη μέση, στον θώρακα. Δηλαδή, όταν χτυπήσεις έναν άνθρωπο στη μέση και στον θώρακα, το πιθανότερο είναι να του έχεις αφαιρέσει τη ζωή.»

«Και κατόπιν, σε ερώτηση της φίλης του τι έγινε στη συνάντηση, αυτός είπε τον γ… Δεν είπε “μήπως τον χτύπησα” ή “τσακωθήκαμε”, δεν είπε “δεν ξέρω αν είναι καλά”, “πιστεύω να μην του έκανα κακό”. Που σημαίνει ότι δεν έδειξε καμία μεταμέλεια. Μεταμέλεια έδειξε όταν τον έπιασε η Αστυνομία, έκανε ότι έδειξε μεταμέλεια. Τι είπε εκεί;»

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

«Είπε ότι δεν ήθελα να συμβεί αυτό, μακάρι να γύριζα τον χρόνο πίσω». «Δεν το είπε όμως αυτό όταν τον ρώτησε η φίλη του, δεν το είπε όταν έπλυνε το μαχαίρι και το έκρυψε πάνω στον ηλιακό.»

«Γιατί δεν το πέταξε στα σκουπίδια ή στον υπόνομο; Γιατί το μαχαίρι αυτό ήταν η δύναμή του. Αυτό θεωρεί αυτό το παιδί. Ότι, σαν κάποιος που επιδεικνύει όπλα, πιστόλια, που θεωρούν ότι τα πιστόλια είναι η δύναμή τους, έτσι και αυτοί που θεωρούν ότι αυτά τα όπλα είναι η δύναμή τους είναι επικίνδυνοι, γιατί ανά πάσα στιγμή μπορούν να εκδηλώσουν την επιθετικότητά τους, γιατί νιώθουν μειονεκτικά και θέλουν να δείξουν ότι με αυτά τα αντικείμενα υπερισχύουν.» κατέληξε ο κ. Καλιακμάνης.

Στο «μικροσκόπιο» των Αρχών βρίσκεται η δολοφονία στον Άγιο Δημήτριο, καθώς νέα στοιχεία αποκαλύπτουν όσα συνέβησαν τη νύχτα της περασμένης Τετάρτης στο πάρκο Ασυρμάτου. Ο 27χρονος έπεσε νεκρός έπειτα από επίθεση, με τον καθ’ ομολογίαν δράστη να διαφεύγει και να εκμυστηρεύεται σε τρεις φίλους του όσα είχαν προηγηθεί. Οι τρεις αυτοί φίλοι κατηγορούνται πλέον για υπόθαλψη εγκληματία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Στο περιθώριο των εξελίξεων, οι κατηγορούμενοι οδηγήθηκαν στα δικαστήρια της πρώην σχολής Ευελπίδων για να απολογηθούν, λαμβάνοντας νέα προθεσμία. H εκπομπή του Mega «Live News» πραγματοποίησε αυτοψία στα σημεία όπου εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα, από τον Άγιο Δημήτριο έως τη Γλυφάδα, τον Πειραιά και την Αργυρούπολη, όπου ο καθ’ ομολογίαν δράστης φέρεται να βρέθηκε μετά το έγκλημα, προσπαθώντας να αποφασίσει τις επόμενες κινήσεις του.

«Η φίλη μου έκλαιγε και τον ρωτούσε πώς είναι δυνατόν να έχει κάνει κάτι τέτοιο. Εκείνος της απάντησε ότι το έκανε για τη σχέση τους και για να σταματήσει να τους ενοχλεί το θύμα. Μας έδειξε και φωτογραφία από το κινητό του με το μαχαίρι που είχε χρησιμοποιήσει. Ήταν γεμάτο αίματα», ανέφερε στην απολογία της η φίλη της 20χρονης συντρόφου του δράστη.

Το χρονικό του φονικού

Ήταν βράδυ Τετάρτης όταν, σύμφωνα με τις καταθέσεις, ξεκίνησε η αλληλουχία των γεγονότων που οδήγησαν στη δολοφονία. Ο φίλος του δράστη περιέγραψε ότι είχαν κανονίσει να συναντηθούν στο πάρκο Ασυρμάτου γύρω στις 20:00. «Όταν έφτασα κάτω από το σπίτι του, ο 20χρονος με περίμενε μέσα σε ένα μαύρο SMART, το οποίο, όπως είπε, ήταν νοικιασμένο», σημείωσε.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Οι δύο νέοι έφτασαν στο πάρκο περίπου στις 20:40. «Πάρκαρε λίγα στενά πιο πέρα. Παρατήρησα ότι ήταν ανήσυχος, κοιτούσε συνεχώς γύρω του, σαν να έψαχνε κάποιον. Δεν φανταζόμουν τι θα επακολουθούσε», πρόσθεσε ο φίλος του.

Λίγο αργότερα, σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση, ο 20χρονος κάρφωσε μαχαίρι μήκους 20 εκατοστών στην καρδιά του 27χρονου. «Άκουσα τον δράστη να φωνάζει ‘ποιον θα γ@μ… ρε;’. Έτρεξα προς το μέρος τους, αλλά δεν πρόλαβα. Τον είδα να βγάζει από την τσέπη του ένα μεγάλο μαχαίρι με άσπρη λαβή και να το καρφώνει στο στήθος του θύματος», κατέθεσε ο 21χρονος φίλος του.

Οι κινήσεις μετά το έγκλημα

Μετά τη δολοφονία, οι δύο νέοι κατευθύνθηκαν σε άλλο πάρκο στον Άγιο Δημήτριο, όπου συνάντησαν τις δύο φίλες τους. Η 20χρονη σύντροφος του δράστη δήλωσε ότι ανησύχησε όταν το θύμα δεν απαντούσε στα τηλέφωνά της. «Επέμενα να μάθω τι συνέβη, και τότε μου είπε πως τον μαχαίρωσε, όχι όμως ότι τον σκότωσε», ανέφερε.

Οι δύο 20χρονες υποστηρίζουν ότι δεν παρέμειναν μαζί τους όλη τη νύχτα. «Μιλήσαμε με τους γονείς μου, ήμουν σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση και η μητέρα μου μού έδωσε ένα ηρεμιστικό. Αργότερα, πήγαμε όλοι μαζί σε ξενοδοχείο στην Αργυρούπολη, το οποίο είχε κανονίσει ο δράστης. Δεν μπορούσα να πιστέψω τι είχε συμβεί», είπε η μία από τις δύο.

Σύμφωνα με την αστυνομική έρευνα, οι φίλοι του δράστη εμφανίζονταν νευρικοί και ανήσυχοι μετά το περιστατικό, αναζητώντας τι έπρεπε να κάνουν. Μία από τις νεαρές ανέφερε ότι η φίλη της είχε σχέση με το θύμα επί τέσσερα χρόνια, με συχνούς καβγάδες και χωρισμούς, ενώ χαρακτήρισε το θύμα «πιεστικό και ζηλιάρη».

Οι απολογίες και οι κατηγορίες

Ο 21χρονος φίλος και οι δύο 20χρονες, που αντιμετωπίζουν κατηγορία για υπόθαλψη εγκληματία, αρνούνται ότι προσπάθησαν να βοηθήσουν τον δράστη. «Το θύμα είχε μάθει για τη σχέση της φίλης μου με τον δράστη και υπήρχε ένταση, αλλά δεν είχαν συναντηθεί ποτέ από κοντά», υποστήριξε ο 21χρονος.

Τέλος, ο 20χρονος, που έχει ομολογήσει τη δολοφονία, αναμένεται να απολογηθεί αύριο, μετά την προθεσμία που ζήτησε και έλαβε. Ισχυρίζεται ότι κρατούσε το μαχαίρι επειδή φοβόταν και πως το χρησιμοποίησε «χωρίς να το καταλάβει».

Από τη δολοφονία του προέδρου Αβραάμ Λίνκολν το 1865 από τον συνομοσπονδιακό Τζον Γουίλκς Μπουθ σε θέατρο της Ουάσιγκτον μέχρι τη δολοφονία του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι το 1963 στο Ντάλας, για την οποία καταδικάστηκε ο Λι Χάρβεϊ Οσβαλντ, η ιστορία της αμερικανικής δημοκρατίας περνά μέσα από ένοπλες επιθέσεις που συγκλόνισαν τα θεμέλιά της. Εκτός από τον Λίνκολν και τον Κένεντι, άλλοι δύο ένοικοι του Λευκού Οίκου πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν: ο Τζέιμς Γκάρφιλντ το 1881 και ο Γουίλιαμ ΜακΚίνλεϊ 20 χρόνια αργότερα.

Η λίστα των προέδρων ή πρώην προέδρων που επέζησαν από απόπειρες δολοφονίας περιλαμβάνει τον Θίοντορ Ρούζβελτ και τον Ρόναλντ Ρίγκαν. Ενας άνδρας ονόματι Τζον Σρανκ, ο οποίος είπε ότι ενήργησε με το πνεύμα του ΜακΚίνλεϊ, πυροβόλησε τον Ρούζβελτ στις 14 Οκτωβρίου 1912, καθώς έφτανε σε προεκλογική εκδήλωση στο Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν.

Ο Ρίγκαν, από την πλευρά του, επέζησε από μια απόπειρα δολοφονίας από έναν διαταραγμένο άνδρα ονόματι Τζον Χίνκλεϊ τζούνιορ. Συνέβη στην Ουάσιγκτον, στην είσοδο του Χίλτον, του ίδιου ξενοδοχείου όπου σημειώθηκε η επίθεση το Σάββατο. Ο Χίνκλεϊ προσπαθούσε, όπως είπε, να εντυπωσιάσει την ηθοποιό Τζόντι Φόστερ και γι’ αυτό πυροβόλησε τον Ρίγκαν με περίστροφο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η ταχεία αντίδραση των μελών των μυστικών υπηρεσιών, που τον μετέφεραν άμεσα στο νοσοκομείο «Τζορτζ Ουάσινγκτον», έσωσε τη ζωή του τότε προέδρου. Εκείνη την ημέρα, οι σφαίρες είχαν χτυπήσει δύο αστυνομικούς πιο ελαφριά, αλλά και τον γραμματέα Τύπου του Λευκού Οίκου Τζέιμς Μπρέιντι, ο οποίος έμεινε ανάπηρος για το υπόλοιπο της ζωής του και ο θάνατός του το 2014 χαρακτηρίστηκε ως ανθρωποκτονία από τον ιατροδικαστή, αν και οι ομοσπονδιακές Αρχές αποφάσισαν να μην απαγγείλουν κατηγορίες εναντίον του Χίνκλεϊ.

Η απόπειρα δολοφονίας του Ρίγκαν σηματοδοτεί το τέλος, για τους ιστορικούς, μιας από τις πιο πολιτικά ταραγμένες περιόδους στις Ηνωμένες Πολιτείες, με δολοφονίες που είχαν τεράστιο αντίκτυπο, όπως αυτές του Ρόμπερτ Κένεντι και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ τζούνιορ το 1968. Τέσσερα χρόνια αργότερα ήρθε η επίθεση στον υποψήφιο Τζορτζ Γουάλας σε δημόσια εκδήλωση κοντά στην Ουάσιγκτον. Και μόλις τρεις μήνες πριν από τον Ρίγκαν, o Μαρκ Τσάπμαν σκότωσε τον Τζον Λένον ενώ λίγο μετά έγινε απόπειρα εις βάρος του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β’.

Το πιο πρόσφατο περιστατικό πολιτικής βίας που συγκλόνισε τις ΗΠΑ συνέβη τον περασμένο Σεπτέμβριο. Ο 22χρονος Τάιλερ Ρόμπινσον δολοφόνησε ένα στέλεχος του κινήματος MAGA, τον Τσάρλι Κερκ, καθώς μιλούσε σε 3.000 άτομα σε πανεπιστήμιο στη Γιούτα. Η χήρα του Κερκ, που βρισκόταν το Σάββατο στην αίθουσα του Χίλτον, καταγράφηκε να βγαίνει από εκεί κλαίγοντας.

Ένας 98χρονος άνδρας με άνοια ζητά βοήθεια μέσα στη νύχτα και προσπαθεί να σηκωθεί από το κρεβάτι του. Στο δωμάτιο μπαίνει η οικιακή βοηθός που είχε προσληφθεί για να τον φροντίζει. Τη στιγμή που εκείνος προσπαθεί να επικοινωνήσει, εκείνη τον χτυπά με δύναμη στο κεφάλι.

Καρέ καρέ η κακοποίηση – Aποκλειστικό του Mega 

Ο ηλικιωμένος σφαδάζει από τον πόνο, όμως εκείνη συνεχίζει ασταμάτητα. Τον ταρακουνά, τον χτυπά ξανά και τον τραβά από το αυτί. Στη συνέχεια του δένει τα χέρια και τον χτυπά εκ νέου. Σταματά μόνο όταν ακούγεται χτύπος στην πόρτα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Όταν η κόρη του 98χρονου μπαίνει σοκαρισμένη στο δωμάτιο, η οικιακή βοηθός αρνείται τα πάντα με επιμονή:

– «Μ., τον χτύπησες.»

– «Όχι καλέ, Παναγίτσα μου.»

– «Μ., τον χτύπησες.»

– «Όχι καλέ.»

– «Το είδα από την κάμερα, Μ.»

– «Όχι καλέ… σε παρακαλώ.»

Οργή για την κακοποίηση – «Κάνω πολύ καλά τη δουλειά μου»

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Οι κάμερες κατέγραψαν όσα συνέβαιναν για έναν ολόκληρο μήνα πίσω από την πλάτη της οικογένειας. Σύμφωνα με την κόρη των ηλικιωμένων, οι δύο γονείς της υπέστησαν επανειλημμένη κακοποίηση από την οικιακή βοηθό, υπηκοότητας Ρουμανίας.

«Η γυναίκα έμενε μόνη με τη μητέρα μου. Ένα πρωί παρατήρησα έναν μώλωπα στο πρόσωπό της και άρχισα να υποψιάζομαι τι συνέβαινε. Η μητέρα μου μας είχε πει κάποιες φορές ‘είναι κακός άνθρωπος αυτή που είναι εδώ’. Τότε αποφασίσαμε να τοποθετήσουμε κάμερα. Εκείνη μας είπε ‘δεν με πειράζει που βάλατε κάμερα, εγώ κάνω πολύ καλά τη δουλειά μου’», αναφέρει η κόρη.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Οι εικόνες που καταγράφηκαν προκαλούν σοκ. Η οικιακή βοηθός τραβά τον ηλικιωμένο από το αυτί και τα μαλλιά, προκαλώντας του έντονο πόνο. Ο ίδιος προσπαθεί να αντιδράσει, αλλά αδυνατεί να προστατευθεί. Σε ορισμένα πλάνα φαίνεται να του κλείνει το στόμα με τη βία.

«Τον βρήκα σε εμβρυακή στάση, να λέει ‘εγώ δεν έχω τέτοιους φίλους να μου δένουν τα χέρια και να μου δίνουν χαστούκια’ και να τρέμει. Εκείνη τη στιγμή σοκαρίστηκα τόσο πολύ, που απλώς τον αγκάλιασα, τον φιλούσα και έκλαιγα», περιγράφει η κόρη του.