Τα ΝΕΑ - Τεχνολογία

Η μνήμη έρχεται με τίμημα. Μας επιτρέπει να ξαναζήσουμε το παρελθόν και η ταυτότητά μας βασίζεται σε αυτή την ικανότητα, αλλά μπορεί επίσης να μας δεσμεύσει σε τραυματικές αναμνήσεις. Χωρίς μνήμη, επίσης, είναι αδύνατο να φανταστούμε πράγματα που δεν έχουμε βιώσει ακόμα – «η μνήμη και η φαντασία είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος». Στο εργαστήριο του βραβευμένου με Νομπέλ Σουσούμου Τονεγκάουα στο ΜΙΤ, ο νευροεπιστήμονας Στιβ Ραμίρεζ, μαζί με συναδέλφους του μπόρεσαν να αποκαταστήσουν «μνήμες που θεωρούνταν χαμένες». Προειδοποιεί για τους κινδύνους της τεχνολογίας «που είναι ικανή να τροποποιήσει την ίδια μας την ουσία». Και θυμίζει ότι η μνήμη δεν λέει πάντα το ίδιο πράγμα: «Περιλαμβάνει πολλή ανακατασκευή και αλλαγές με την πάροδο του χρόνου».

Βγαλμένο από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Η κινεζική αστυνομία ξεκίνησε επίσημες δοκιμές στους δρόμους της Σενζέν με το ανθρωποειδές ρομπότ T800 της EngineAI. Πρόκειται για μια μηχανή φυσικού μεγέθους, με ύψος 1,73μ. και βάρος 75 κιλά, με μεταλλικό σκελετό και επιβλητική όψη, που σχεδιάστηκε για να επιβάλλει την τάξη. Μπορεί να φτάσει τα 10,8 χλμ./ώρα, τρέχοντας γρηγορότερα από τον μέσο άνθρωπο. Λειτουργεί επί 5 ώρες συνεχώς πριν χρειαστεί φόρτιση.

Κινείται με νευρωνικά δίκτυα για απόλυτη φυσικότητα βάδισης και διαθέτει πλήρη εποπτεία χώρου 360°. Η εταιρεία το ονόμασε T800 – μια σαφή αναφορά στον «Εξολοθρευτή». Προς το παρόν απλά συνοδεύει τις περιπολίες αλλά η εικόνα του και μόνο αλλάζει τα δεδομένα στη δημόσια ασφάλεια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Εχει πρωταγωνιστήσει σε διεθνείς παραγωγές όπως το «Μπόργκεν» και το «Τhin ice», που περιγράφουν γεωπολιτικά παιχνίδια γύρω από την πατρίδα του, τη Γροιλανδία. Ο Ανγκουνγκουάκ Λάρσεν είναι ο πιο διάσημος ιθαγενής Ινουίτ ηθοποιός του αρκτικού νησιού των 56.000 κατοίκων, με πολλά διεθνή βραβεία. Τι σκέφτεται για τις επιθετικές δηλώσεις Τραμπ; «Οτι η πραγματικότητα ξεπέρασε τη φαντασία όλων των σεναριογράφων.

Ο Τραμπ είναι ακριβώς το αντίθετο από τον πρωθυπουργό μας, τον Μούτε Εγκεντε, ο οποίος είναι πολύ ήρεμος και σκέφτεται πριν μιλήσει. Εχουμε συνηθίσει να έρχονται άνθρωποι στη γη μας και να παίρνουν τα ορυκτά μας κερδίζοντας δισεκατομμύρια, χωρίς δικό μας όφελος. Νομίζω ότι θα υπάρχει μια εποχή πριν απ’ τον Τραμπ και μια εποχή μετά».

«Κάθε βράδυ, οι δρόμοι των ιρανικών πόλεων μετατρέπονται σε πεδία μαχών. Οι δυνάμεις ασφαλείας πυροβολούν με πραγματικά πυρά τα πλήθη. Ή με πλαστικές σφαίρες στοχεύοντας σε πρόσωπα και μάτια – εκατοντάδες άτομα χάνουν την όρασή τους. Το πρωί, τα ίχνη της πρωτοφανούς βίας είναι παντού: τρύπες από σφαίρες σε τοίχους και βιτρίνες καταστημάτων. Λεπτά ρυάκια ανθρώπινου αίματος τρέχουν στην άσφαλτο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Τα νεκροτομεία στοιβάζουν τους νεκρούς έξω, είναι χιλιάδες σε όλη τη χώρα. Τα κορίτσια αφήνουν ελεύθερα τα μακριά μαλλιά τους. Ο 25χρονος Ραμίν μέσα στο πλήθος φωνάζει: «Διαμαρτυρόμαστε για μια καλύτερη ζωή, όχι για να πεθάνουμε»! Μια ώρα αργότερα, δολοφονείται. Ηταν μια εβδομάδα σκοταδιού και αίματος». Από ανταπόκριση ιρανού δημοσιογράφου στη «Liberation».

Πέντε αλλοδαποί ηλικίας από 18 έως και 24 ετών που διακινούσαν ναρκωτικές ουσίες στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα, χρησιμοποιώντας ως σημείο απόκρυψης των ναρκωτικών ουσιών, σωλήνα υδρορροής του ιερού ναού, συνελήφθησαν από αστυνομικούς της Ομάδας ΔΙΑΣ και σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για σύσταση εγκληματικής ομάδας που διακινούσε ναρκωτικές ουσίες.

Ειδικότερα, αστυνομικοί της Ομάδας ΔΙ.ΑΣ. στο πλαίσιο της περιπολίας τους στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα, έκριναν ύποπτους τους πέντε αλλοδαπούς, καθώς παρατήρησαν ύποπτες μεταξύ τους συναλλαγές και τους κάλεσαν σε έλεγχο. Κατά τον έλεγχο των πέντε κατηγορουμένων, στην κατοχή 18χρονου και 24χρονου βρέθηκαν επιμελώς κρυμμένες σε καπέλο και στη στοματική κοιλότητα αντίστοιχα, ποσότητες κάνναβης και ναρκωτικά δισκία.

Στη συνέχεια από την ενδελεχή έρευνα των αστυνομικών της Ομάδας ΔΙΑΣ στο χώρο της πλατείας, εντόπισαν ειδικά διαμορφωμένο σωλήνα υδρορροής του Ιερού Ναού, όπου οι κατηγορούμενοι είχαν αποκρύψει 15 συσκευασίες κατεργασμένης κάνναβης έτοιμες προς διακίνηση. Οι κατηγορούμενοι είχαν τροποποιήσει τον σωλήνα υδρορροής, με σκοπό την απόκρυψη των ναρκωτικών ουσιών, χωρίς να γίνονται εμφανείς σε τυχόν έλεγχο από τις Αρχές.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Συνολικά βρέθηκαν στην κατοχή τους και κατασχέθηκαν 13,8 γραμμ. κατεργασμένης κάνναβης έτοιμα προς διακίνηση, μικροποσότητα ακατέργαστης κάνναβης, δύο ναρκωτικά δισκία και το χρηματικό ποσό των 20 ευρώ. Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στον αρμόδιο Εισαγγελέα.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν ξέρουν να οδηγούν – ή, μάλλον, για να το προσωποποιήσω, υπάρχουμε κάποιοι άνθρωποι που δεν ξέρουμε να οδηγούμε. Είμαστε, δηλαδή, οι καθημερινοί χρήστες των δημοκρατικών συγκοινωνιακών μέσων, των υποδομών που φτιάχτηκαν για τις μη εξατομικευμένες μετακινήσεις των ανθρώπων στην πόλη και στη χώρα, των υπεραστικών ΚΤΕΛ, των τρένων, του μετρό και των αστικών λεωφορείων στην πόλη.

Και βέβαια των ταξί – οι μετακινήσεις με τα οποία είναι πιο εξατομικευμένες. Επιτρέψτε μου σήμερα, με αφορμή μια ακόμα απεργία του σωματείου των αυτοκινητιστών, να μιλήσω για τα ταξί. Οχι με απαξίωση, όπως συχνά συνηθίζεται, αλλά αναγνωρίζοντας τη σημαντική συμβολή των επαγγελματιών τους στη λειτουργία των πόλεων και της χώρας – και επισημαίνοντας τα, κατά τη γνώμη μου, λάθη του σωματείου τους.

Καταρχάς, πρέπει να πούμε ότι οι ταξιτζήδες δεν είναι μια εξαθλιωμένη κοινωνική ομάδα, όπως συχνά προσπαθούν να πουν μερικοί οδηγοί που γκρινιάζουν. Δουλεύουν πολύ και σε δύσκολη συνθήκη, αλλά βγάζουν χρήματα – σπουδάζουν τα παιδιά τους, αγοράζουν ακίνητα, συμμετέχουν στην καταναλωτική κοινωνία, πάνε διακοπές.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, η δουλειά έγινε λίγο καλύτερη, χάρη στις δυνατότητες της τεχνολογίας. Οι νεότεροι στο επάγγελμα το ξέρουν καλά, άλλωστε κατά κανόνα χρησιμοποιούν GPS, εργάζονται με εφαρμογές, συνεργάζονται σε εταιρείες, έχουν καλύτερα αυτοκίνητα. Χάρη στις τεχνολογίες και στους επαγγελματίες με επίγνωση των αλλαγών στις ζωές μας έχει γίνει πολύ καλύτερο το ταξί. Και ασφαλέστερο, για οδηγούς και επιβάτες.

Ο συνδικαλισμός τους, αντίθετα, πιστεύει ότι μπορεί η εξέλιξη να σταματήσει. Οτι μπορεί να ξαναγίνει κανόνας η ταύτιση του ταξιτζή με τον πειρατή: του αυτοκράτορα πάνω σε ένα βρώμικο και παλιό όχημα, που μυρίζει τσιγαρίλα, έχει πειραγμένο ταξίμετρο, τους επιγόνους του Τράγκα δυνατά στο ραδιόφωνο, και όταν δεν ψαρεύει πελάτες στον δρόμο πλακώνεται στο ξύλο στους σταθμούς και στα λιμάνια.

Αυτό, ας το συνειδητοποιήσουν οι συνδικαλιστές των ταξί, είναι last year. Τα πράγματα άλλαξαν. Και δεν έχουν τη δύναμη να επηρεάσουν τις αλλαγές. Πώς μπορούν να έχουν απαίτηση για τα τουριστικά βαν που χρησιμοποιούν τα ξενοδοχεία για τις μετακινήσεις τουριστών, όταν αυτά είναι η παγκόσμια τάση; Στην Ελλάδα κατάφεραν να φρενάρουν τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί σε όλον τον κόσμο το Uber. Νομίζω ότι είναι η τελευταία νίκη τους – κι αν συνεχίσουν με την ίδια λογική θα είναι πύρρειος. Θα τη βρουν δηλαδή από αλλού.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Οι αυτοκινητιστές των ταξί είναι ανάγκη να γίνουν κι αυτοί άνθρωποι της εποχής τους. Να μπουν κι αυτοί στη μεγάλη εικόνα. Ορθώς διεκδικούν χαλαρότητα στην επιβεβλημένη αντικατάσταση του στόλου με ηλεκτρικά αυτοκίνητα – η χώρα είναι πίσω σε υποδομές που μπορούν να κάνουν την ηλεκτροκίνηση εύκολη. Αλλά η χρήση λεωφορειόδρομων δεν πρόκειται να τους δοθεί, επειδή δεν θα σχετικοποιηθεί με ελαστικές εξαιρέσεις η προσπάθεια να λειτουργήσει κάπως πολιτισμένα η άναρχη και δυσπρόσιτη πρωτεύουσα.

Η κοινωνία αλλάζει – και τα ταξί χρειάζεται να δουν τις αλλαγές της και να προσαρμοστούν σ’ αυτές. Σε λίγο καιρό, πολλοί οδηγοί θα αντικατασταθούν από ρομπότ. Ο συνδικαλισμός των αυτοκινητιστών με αυτά τα δεδομένα χρειάζεται να προσαρμοστεί. Τα ταξί που επηρεάζει ο Θύμιος μυρίζουν ιδρώτα και τσιγάρο αλλά είναι κάτι που πάλιωσε. Ο κόσμος άλλαξε.

Η κοινή γνώμη συγκλονίστηκε από τη φράση «το περιπολικό δεν είναι ταξί» που άκουσε η άτυχη Κυριακή Γρίβα από τον τηλεφωνητή της Άμεσης Δράσης, λίγα μόλις λεπτά πριν χάσει τη ζωή της από τα χτυπήματα με μαχαίρι του πρώην συντρόφου της, έξω από το αστυνομικό τμήμα Αγίων Αναργύρων.

Την ίδια στιγμή, μια γυναίκα αστυνομικός, με τη στάση και τις πράξεις της, φρόντισε να υπενθυμίσει ότι στην Ελληνική Αστυνομία δεν σκέφτονται και δεν ενεργούν όλοι με τον ίδιο τρόπο.

Έτσι, όταν βρέθηκε μπροστά της μια γυναίκα – θύμα ενδοοικογενειακής βίας και μητέρα τριών παιδιών, αποφάσισε να βοηθήσει όσο περισσότερο μπορούσε.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Όπως αποκάλυψε το MEGA, το βράδυ της περασμένης Τρίτης μία γυναίκα έφτασε στο αστυνομικό τμήμα Λαυρεωτικής αγκαλιά με τα τρία της παιδιά, ζητώντας τη βοήθεια της ΕΛ.ΑΣ. για να γλιτώσει από τα χέρια του συζύγου της.

Η αστυνομικός όχι μόνο την άκουσε, αλλά αποφάσισε να την πάρει στο σπίτι της για να την προστατεύσει, καθώς δεν θέλησε να πάνε τα τρία παιδιά σε δομή και να τα χωρίσει από τη μητέρα τους.

Την επόμενη μέρα μάλιστα, τα ανήλικα παιδιά της γυναίκας έφτασαν με αστυνομική συνοδεία στο σχολείο τους.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η αστυνομικός δεν σταμάτησε εκεί, αφού κίνησε τις διαδικασίες για τον εντοπισμό και τη σύλληψη του δράστη, με την ΕΛ.ΑΣ. τελικά να τον συλλαμβάνει το πρωί της Πέμπτης.

«Ήταν μία πράξη ανθρωπιάς και αλληλεγγύης. Είναι άξια συγχαρητηρίων», λέει για το θέμα ο Βαγγέλης Μπούζας, γραμματέας της ένωσης αστυνομικών υπαλλήλων νοτιοανατολικής Αττικής.

«Γίνανε όλες οι νόμιμες ενέργειες και μετά λειτούργησε σαν άνθρωπος» συμπλήρωσε.

Σε αυξημένη ετοιμότητα βρίσκεται ο Δήμος Αθηναίων, καθώς τις επόμενες ώρες αναμένεται σημαντική πτώση της θερμοκρασίας στην πόλη.

Από σήμερα, Σάββατο 17 Ιανουαρίου, στις 20:00 και μέχρι νεωτέρας, λαμβάνονται έκτακτα μέτρα με στόχο τη στήριξη και την ασφάλεια των ευάλωτων συμπολιτών μας.

Συγκεκριμένα:

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

– Τίθεται σε λειτουργία θερμαινόμενος χώρος φιλοξενίας στη Λέσχη Φιλίας Βοτανικού, (Κοζάνης 4, 210-3423716), όπου θα παρέχονται ασφαλής προσωρινή διαμονή, σίτιση και βασικές υπηρεσίες φροντίδας.

– Οι ομάδες Street Work του Δήμου Αθηναίων θα επιχειρούν όλο το 24ωρο στους δρόμους της πόλης, μοιράζοντας ζεστά ροφήματα, τρόφιμα, είδη ρουχισμού και κουβέρτες. Παράλληλα, θα παρέχεται ενημέρωση και βοήθεια σε όσους δυσκολεύονται να μεταφερθούν στο Υπνωτήριο του Πολυδύναμου Κέντρου Αστέγων που λειτουργεί αδιάλειπτα για τη διαμονή, σίτιση και εξυπηρέτηση των αναγκών τους.

– Επί 24ωρου βάσεως θα λειτουργεί το τηλεφωνικό κέντρο 210-5246515/6 (εσωτ. 0). Επιπλέον, οι πολίτες μπορούν να αναφέρουν σημεία, όπου βρίσκονται άστεγοι που χρειάζονται βοήθεια στο email kyadastreetwork@athens.gr.

Αναφορές για σημεία, όπου βρίσκονται άστεγοι, μπορούν να γίνονται επίσης στον τετραψήφιο αριθμό επικοινωνίας του Δήμου Αθηναίων 1595 (χρέωση ανάλογα με τον πάροχο).

«Μέχρι ποιου σημείου θα φτάσει η Ευρώπη για να υπερασπιστεί τη Γροιλανδία από τον Τραμπ;» αναρωτιέται η «Guardian». Πλέον το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Η επιμονή του αμερικανού προέδρου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αποκτήσουν το αυτοδιοικούμενο αρκτικό νησί – συνιστώσα του βασιλείου της Δανίας, μέλους του ΝΑΤΟ και της ΕΕ – συνιστά (ακόμη) μια ωμή πρόκληση απέναντι στο διεθνές δίκαιο, στους ευρωπαίους συμμάχους και στις ίδιες τις μεταπολεμικές σταθερές της Δύσης. Σε όλους του τόνους, ο Ντόναλντ Τραμπ διακηρύττει ότι η αμερικανική ιδιοκτησία στη Γροιλανδία θα επιτευχθεί «με τον καλό» ή «τον κακό τρόπο».

Στην πράξη, οι επιλογές που παρουσιάζει δημοσίως έως τώρα κινούνται ανάμεσα σε μια «εξαγορά» της εθνικής κυριαρχίας – χθες μάλιστα απείλησε με την «επιβολή δασμών σε χώρες, αν δεν συνταχθούν» με τα σχέδιά του για το νησί – και σε ένα ακόμη πιο εφιαλτικό σενάριο: την επιβολή της αμερικανικής ισχύος με στρατιωτικά μέσα. Ενα τέτοιο ενδεχόμενο, στο πνεύμα του νέου ηγεμονικού «δόγματος Ντονρόε» (που ήδη εφαρμόστηκε στη Βενεζουέλα, υπό τη χλιαρή και αμφιλεγόμενη αντίδραση της Ευρώπης) θα τίναζε στον αέρα τα «θεμέλια» του ΝΑΤΟ και της ήδη κλυδωνιζόμενης διεθνούς τάξης βασισμένης σε κανόνες. Και δη με το «φυτίλι» να ανάβει η υπερδύναμη της Δύσης.

Η ειρωνεία είναι ότι ο Τραμπ επικαλείται την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, τη στιγμή που η Γροιλανδία, ως κτήση του δανικού στέμματος, καλύπτεται από το Αρθρο 5 της Συμμαχίας. Οι δε ΗΠΑ διαθέτουν προ πολλού ευρεία πρόσβαση στο νησί, βάσει αμυντικής συμφωνίας με την Κοπεγχάγη από την ψυχροπολεμική δεκαετία του ’50.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σήμερα, εν μέσω εντεινόμενου γεωπολιτικού ανταγωνισμού με το Πεκίνο, ο πρόεδρος των ΗΠΑ επιχειρηματολογεί βάσει ενός υποθετικού σεναρίου κατάληψης από την Κίνα ή τη Ρωσία του στρατηγικής σημασίας και τάσεων ανεξαρτητοποίησης αρκτικού νησιού. Η Μόσχα το απέρριψε ως «μύθο», χαρακτηρίζοντας εξαιρετικά επικίνδυνη την πολιτική της ΝΑΤΟ για κλιμάκωση της αντιπαράθεσης στην Αρκτική. Μια ξεχασμένη μέχρι χθες από τη Δύση περιοχή, που λόγω της κλιματικής κρίσης μετατρέπεται σε σύγχρονο «Ελντοράντο», καθώς με το λιώσιμο των πάγων ανοίγει ο δρόμος σε πλούσια αποθέματα κρίσιμων ορυκτών και νέες θαλάσσιες εμπορικές οδούς.

Η εξάρτηση από τις ΗΠΑ

Σε αυτό το φόντο, η συνάντηση μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών της Δανίας και της Γροιλανδίας με τον αμερικανό αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς και τον επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Μάρκο Ρούμπιο (προσωρινό σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου), την Πέμπτη, στην Ουάσιγκτον, κατέληξε σε μια κομψή διατύπωση διαφωνίας. Πέρα από τη συγκρότηση μιας αμφίβολης αποτελεσματικότητας «ομάδας εργασίας υψηλού επιπέδου» που «θα εξετάσει μια μελλοντική πορεία», δεν διαφάνηκε καμία αποκλιμάκωση. Και εδώ ακριβώς αναδύεται το δίλημμα της Ευρώπης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η περιφρόνηση του Τραμπ για το διεθνές δίκαιο φέρνει ξανά στην επιφάνεια την εξάρτησή της από τις ΗΠΑ για την ασφάλειά της: σύγκρουση ή κατευνασμός απέναντι σε έναν σύμμαχο, που μετατρέπεται σε αντίπαλο και, όπως παρατηρεί εύστοχα ο «Guardian», «οι ενέργειές του θυμίζουν κράτος-παρία, αντικατοπτρίζοντας τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία;».

Η συγκυρία είναι κρίσιμη, δεδομένης της διστακτικής προσφοράς των ΗΠΑ να συμπλεύσουν με την Ευρώπη στην παροχή μεταπολεμικών εγγυήσεων ασφαλείας στην Ουκρανία, ενόσω η μεσολάβησή τους με τη Ρωσία είναι αμφιλεγόμενη και η εκεχειρία στην πιο καταστροφική ένοπλη σύγκρουση στη Γηραιά Ηπειρο από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο φαντάζει ακόμη μακρινή…

Η στρατηγική της Ευρώπης

Στην πραγματικότητα, σχολιάζει ο «Economist», «οι πολιτικοί της Ευρώπης πασχίζουν να βρουν μια στρατηγική. Οι επιλογές τους χωρίζονται σε τρία στρατόπεδα: αποφόρτιση, αποτροπή και αντιπερισπασμός».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η πρώτη είναι ήδη ορατή. Στο πλαίσιο της εσπευσμένα προγραμματισμένης άσκησης «Αρκτική Αντοχή», δανικές και ευρωπαϊκές συμμαχικές δυνάμεις αναπτύσσονται στη Γροιλανδία. Η κίνηση είναι διττής ανάγνωσης. Δηλώνουν παρουσία στο αρκτικό νησί, παρέχοντας ταυτόχρονα στις ΗΠΑ έμπρακτες υποσχέσεις ασφαλείας εντός του υφιστάμενου πλαισίου. Παράλληλα, Λονδίνο και Βερολίνο προωθούν – σύμφωνα με το Bloomberg – την ιδέα μιας νατοϊκής αποστολής ναυτικής επιτήρησης στον Απώτατο Βορρά, στο πρότυπο της προστασίας των υποθαλάσσιων υποδομών στη Βαλτική Θάλασσα. Ερώτημα παραμένει αν όλα αυτά αυτά αρκούν για να αμβλύνουν τη στάση της Ουάσιγκτον, ενόσω η εμμονή του Τραμπ για τη Γροιμανδία λέγεται ότι δεν είναι απλώς γεωστρατηγική, αλλά μέρος μιας προσωπικής ατζέντας υστεροφημίας.

Η δεύτερη επιλογή για τους Ευρωπαίους είναι πιο σκληρή. Στις Βρυξέλλες, γράφει ο «Economist», συζητούνται μέτρα που κυμαίνονται από αναστολή μέρους της πρόσφατης εμπορικής συμφωνίας ΕΕ – ΗΠΑ και αύξηση των ρυθμιστικών πιέσεων σε αμερικανικούς τεχνολογικούς κολοσσούς, έως στοχευμένες κυρώσεις σε εταιρείες που θα επιχειρούσαν να εκμεταλλευτούν τους πόρους της Γροιλανδίας χωρίς τη συγκατάθεση των κατοίκων της. Πιο ακραίες ιδέες, συμπληρώνει το δημοσίευμα, περιλαμβάνουν «κλείσιμο αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στην Ευρώπη ή την πώληση αμερικανικών κρατικών ομολόγων». Πρόκειται ωστόσο περισσότερο για αντίποινα, παρά για πραγματική αποτροπή, με περιορισμένες πιθανότητες ευρωπαϊκής συναίνεσης και επιτυχίας.

Απομένει ο αντιπερισπασμός: η ελπίδα ότι ο Τραμπ θα στραφεί αλλού. Με μόλις το 4% των Αμερικανών να στηρίζουν τη χρήση βίας για την απόκτηση της Γροιλανδίας και με ανοιχτά μέτωπα για την κυβέρνηση Τραμπ από το Ιράν και τη Βενεζουέλα, έως τις κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ, ορισμένοι κύκλοι στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες στοιχηματίζουν στην κόπωση του Λευκού Οίκου. Ισως, ελπίζουν, η ρητορική περί προσάρτησης της Γροιλανδίας να είναι απλώς μοχλός πίεσης για μια διευρυμένη συμφωνία ασφαλείας ή/και εξόρυξης κρίσιμων ορυκτών.

Αλλες προτάσεις

Παράλληλα, διατυπώνονται έτερες φιλόδοξες προτάσεις. Ο Ρόμπερτ Χάμπεκ, πρώην αντικαγκελάριος της Γερμανίας, ο οποίος τώρα εργάζεται στο Δανικό Ινστιτούτο Διεθνών Σπουδών, μιλά για μια ευρωπαϊκή machtpolitik. Μια προβολή πολιτική ισχύος, με ένα τεράστιο επενδυτικό πακέτο στη Γροιλανδία και πλήρη επανένταξή της στην ΕΕ (το αρκτικό νησί αποχώρησε το 1985 από την τότε ΕΟΚ για να ανακτήσει τον έλεγχο της αλιείας, αποτελώντας έκτοτε μέρος των υπερπόντιων χωρών και εδαφών των μελών των «27», συνδεδεμένων με την Ευρωπαϊκή Ενωση).

Μένει βέβαια να φανεί εάν οι ίδιοι οι Γροιλανδοί συμφωνούν, να ληφθούν περαιτέρω αποφάσεις και πού θα οδηγήσουν. Στο μεσοδιάστημα, όμως, ο κόσμος θα αλλάζει τάχιστα και τα περιθώρια για την Ευρώπη στενεύουν για να διεκδικήσει λόγο, ρόλο και θέση σε μια υπό διαμόρφωση νέα, απρόβλεπτη και επικίνδυνη διεθνή κατάσταση.

Το δελτίο Τύπου από το υπουργείο Πολιτισμού είχε τίτλο «Αναδεικνύονται οι αρχαιότητες της «Οικίας Κοκοβίκου» στην Πλάκα». Αναφέρεται στο κτίριο επί της οδού Τριπόδων 32 στην Πλάκα, εκεί όπου έζησαν η «Ελενίτσα» (Μάρω Κοντού) και ο «Αντωνάκης Κοκοβίκος» (Γιώργος Κωνσταντίνου) στο «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» του Τζαβέλλα. Το οίκημα έχει ανακηρυχθεί διατηρητέο αφού πρόκειται για εξαιρετικό δείγμα συγκροτήματος αθηναϊκής οικίας και ανασκευάζεται ώστε να χρησιμοποιηθεί ως πολιτιστικός χώρος προβολής ελληνικών ταινιών. Κατά τις εργασίες αποκατάστασης έρχονται στο φως αρχαιολογικά ευρήματα τα οποία θα εκτίθενται στο κοινό όταν ολοκληρωθεί το πρότζεκτ.

Μου έκανε ωστόσο πολύ καλή εντύπωση ότι το ΥΠΠΟ αναφέρει, επισήμως, το συγκεκριμένο κτίριο ως «Οικία Κοκοβίκου». Αναγνωρίζοντας έτσι τη συμβολή του παλιού ελληνικού κινηματογράφου στην πολιτιστική μας κληρονομιά. Μιλάμε για ταινίες που, σε κάποια περίοδο, υποτιμήθηκαν από τους σκηνοθέτες «που οδήγησαν μια γενιά στα πιο βαθιά χασμουρητά» όπως τραγουδάει ο Σαββόπουλος στα «Τραπεζάκια έξω». Και ύστερα ήρθε ο χρόνος που βάζει τα πάντα στη θέση τους, στο σωστό ράφι. Αυτές οι ταινίες παίζονται και ξαναπαίζονται και, ακόμη και αν δεν τις βλέπουμε, δεν αλλάζουμε κανάλι, έτσι, για να τις ακούμε σαν soundtrack που γλυκαίνει την ψυχή μας.

Ναι, ξέρω, είναι η ανάμνηση ή το κρυφοκοίταγμα μίας μακρινής – και ωραιοποιημένης λόγω νοσταλγίας – εποχής που μπορεί να τις κάνει ελκυστικές. Οχι μόνο αυτό όμως. Οι διάλογοι και οι ατάκες τους, δουλεμένες από μεγάλους «μάστορες» του λόγου, έχουν εγκατασταθεί στην καθημερινή μας γλώσσα και, λόγω του «κινηματογραφικού φορτίου» τους, σηματοδοτούν πολλά περισσότερα απ’ όσα λένε οι ίδιες λέξεις τους.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ας πούμε το «Σκασμός εσύ Αντωνάκη» που, στη συγκεκριμένη ταινία, λέει η Κοντού στον Κωνσταντίνου. Το «Να πληρώσουμε Νίκο μου, να πληρώσουμε και να φύγουμε» της Βουγιουκλάκη στον Αλεξανδράκη, στη «Σωφερίνα», στη σκηνή του δικαστηρίου. Το «Ουγκό μουστάκια» του Σταυρίδη στον Φωτόπουλο, στα «Κίτρινα γάντια». Και το «Αχού και δεν με νοιάζει» του Σταυρίδη στον Γκιωνάκη, από την ίδια ταινία. Το «Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε» του Ηλιόπουλου στον «Ατσίδα». Το «Κατίνα, σαλαμάκι» του Βουτσά στον «Γόη». Το «Αμα τρουπώσω, τρούπωσα» επίσης του Βουτσά από το «Ενα έξυπνο μούτρο». Φυσικά το «Είναι πολλά τα λεφτά Αρη» του Καλογήρου στον Κούρκουλο από τη «Λόλα». Το «Γιατί πιανόσαστε» του Παπαγιαννόπουλου στην Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, στο «Δεσποινίς Διευθυντής». Και, αν συνεχίσω με όσα θυμάμαι, δεν μου φτάνει ολόκληρη η σελίδα της εφημερίδας.

Και δεν είναι μόνο αυτά που έχουν καταγραφεί στις ταινίες, αλλά και οι ατάκες εκείνων των ανθρώπων στην καθημερινή ζωή τους. Εφτασαν ως εμάς δίνοντας στο «Ο τάδε έλεγε» μια διάσταση που στρέφει τα μάτια από την αντιπαθητική σοφία των «παλιών» και κοιτάζει στα ίσα το παρόν. Οπως αυτό που είπε ο Δημήτρης Χορν (χθες ήταν η επέτειος του θανάτου του) σε νεαρό, τότε, ηθοποιό. Καθώς ο Χορν «αγόρευε», ο ηθοποιός που είχε κάποια ένσταση, τον διέκοψε με ένα «Ναι, αλλά…». Και ο Χορν του απάντησε: «Οπα νεαρέ, κάτι δεν κατάλαβες. Δεν μιλάω για να με ακούς εσύ. Μιλάω για να με ακούω εγώ. Απλά, επιλέγω να κάθεσαι απέναντί μου».

Ενα υποθαλάσσιο «σκανάρισμα» του Αιγαίου με επίκεντρο τη Σαντορίνη. Μια διεθνής ωκεανογραφική αποστολή με ρομποτικά συστήματα και χρήση τεχνητής νοημοσύνης. Και μία από τις πιο ενδιαφέρουσες γεωλογικά περιοχές του πλανήτη με «μυστικά» που θέτουν την Ελλάδα στο «μικροσκόπιο» της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας. Η τρίτη φάση της φιλόδοξης ωκεανογραφικής αποστολής Multimarex, που χρηματοδοτείται από τη γερμανική κυβέρνηση με στόχο τη διερεύνηση του κινδύνου φυσικών καταστροφών, ολοκληρώθηκε πριν από λίγες ημέρες, με τους επιστήμονες να κάνουν Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά χαρτογραφώντας τον βυθό των ελληνικών θαλασσών.

Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα δείχνουν υψηλή δραστηριότητα του ηφαιστείου Κολούμπος με πολλαπλές έντονες εκπομπές αερίων και εκτεταμένα στρώματα υπερανθεκτικών μικροβιακών κοινοτήτων στον πυθμένα του, όμως η περαιτέρω ανάλυση του υλικού που συλλέχθηκε αναμένεται να φέρει στο φως ακόμη περισσότερα πολύτιμα στοιχεία για την αποκωδικοποίηση των μηχανισμών ανάπτυξης τόσο της δυναμικής των ηφαιστείων όσο και των σεισμικών ζωνών που υπάρχουν στην περιοχή.

«Κατά τη διάρκεια της αποστολής ανασύρθηκαν από τον βυθό βορειοανατολικά της Σαντορίνης οκτώ υποθαλάσσιοι σεισμογράφοι, οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί στις αρχές του 2025 για την παρακολούθηση της σεισμικής δραστηριότητας της περιοχής. Ιδιαίτερης σημασίας είναι οι αισθητήρες πίεσης που ήταν τοποθετημένοι σε αρκετούς από αυτούς, με τους οποίους καταγράφηκε η κατακόρυφη παραμόρφωση του θαλάσσιου πυθμένα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Οι μετρήσεις αυτές είναι εξαιρετικά σημαντικές σε σχέση με τη σεισμική κρίση της άνοιξης του 2025 και τη μετακίνηση μάγματος στα ηφαιστειακά κέντρα της περιοχής», λέει στα «ΝΕΑ» η Παρασκευή Νομικού, καθηγήτρια Γεωλογικής Ωκεανογραφίας στο ΕΚΠΑ, η οποία συμμετείχε στην αποστολή από την πλευρά της Ελλάδας μαζί με την Αννα Κατσίγερα, υποψήφια διδάκτορα στο ΕΚΠΑ, και την Ευφροσύνη Βαρώτσου, υποψήφια διδάκτορα στο GEOMAR.

Επίσης, ποντίστηκαν πέντε υποθαλάσσιοι σεισμογράφοι στην περιοχή της Σαντορίνης. «Τρεις σταθμοί εγκαταστάθηκαν εντός της Καλδέρας της Σαντορίνης και προβλέπεται να ανακτηθούν το φθινόπωρο του 2026. Εκτός από την καταγραφή της σεισμικής δραστηριότητας, παρακολουθούν επίσης τη συνεχιζόμενη ανύψωση ή καθίζηση του πυθμένα μέσα στην Καλδέρα, η οποία μπορεί να προέρχεται από κινήσεις μάγματος στο υπέδαφος. Δύο ακόμη σταθμοί εγκαταστάθηκαν στον κρατήρα του Κολούμπου καθώς και μερικά χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Κολούμπου, σε μια περιοχή όπου είχε παρατηρηθεί σεισμική διέγερση. Εκεί θα καταγράφουν σεισμικότητα, πίεση και θερμοκρασία για χρονικό διάστημα έως και δύο ετών», λέει η Π. Νομικού.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Οι ερευνητές μελέτησαν τις υποθαλάσσιες ροές λάβαςgoogletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Παράλληλα, μελετήθηκε για ακόμη μία φορά η ενεργή ζώνη ρήγματος που υπάρχει μεταξύ Σαντορίνης και Αμοργού, μια τεκτονική δομή σεισμικά ενεργής που αποτυπώνεται σε κάποια σημεία στον πυθμένα ως ρωγμή βάθους έως και 60 μέτρων και θεωρείται πολύ σημαντική για την επιστημονική έρευνα. Μεταξύ άλλων, οι ερευνητές μελέτησαν τις υποθαλάσσιες ροές λάβας, χαρτογραφώντας μια γλώσσα λάβας με ρομποτικό όχημα, που προέρχεται από την ηφαιστειακή έκρηξη του 1570 και βρίσκεται σε βάθος 380 μέτρων, ενώ επίσης πραγματοποίησαν εργασίες που θα τους επιτρέψουν να εκτιμήσουν ποιες παράκτιες περιοχές της Σαντορίνης ενδέχεται να είναι επιρρεπείς σε καταπτώσεις βράχων ή αστάθειες.

Ακόμη, εξερεύνησαν τις «Καλλίστη Λίμνες» στην Καλδέρα της Σαντορίνης, ο σχηματισμός των οποίων δεν είναι ακόμη πλήρως κατανοητός για την επιστημονική κοινότητα, και ανέπτυξαν ένα δίκτυο πέντε σταθμών υποθαλάσσιων σεισμογράφων σε βάθος 60 μέτρων ανοικτά της νότιας ακτής της Σαντορίνης, οι οποίοι θα βοηθήσουν στη μεταφορά δεδομένων από τον πυθμένα στην επιφάνεια της θάλασσας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Οι σταθμοί αυτοί είναι προγραμματισμένοι να ανταλλάσσουν δεδομένα μεταξύ τους, επιτρέποντας μια αρχική αξιολόγηση ήδη από τον πυθμένα με χρήση τεχνητής νοημοσύνης, ώστε να εκτιμάται αν ένας σεισμός φτάνει σε κρίσιμο μέγεθος ώστε να προκαλέσει τσουνάμι.

Στην αποστολή, η οποία διήρκησε από τις 17 Δεκεμβρίου 2025 ως τις 10 Ιανουαρίου 2026, συμμετείχαν 21 επιστήμονες, τεχνικοί και μηχανικοί του γερμανικού Ινστιτούτου Ωκεανογραφικών Ερευνών GEOMAR και του Πανεπιστημίου Christian Albrechts του Κιέλου, οι δύο ελληνίδες ερευνήτριες του ΕΚΠΑ και δύο μετεωρολόγοι της Γερμανικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας, ενώ αρχηγός ήταν η δρ Heidrun Kopp από το GEOMAR.

Συμπληρώνονται φέτος τριάντα χρόνια από την κρίση των Ιμίων (27-31 Ιανουαρίου 1996), τη χειρότερη κρίση στη σύγχρονη ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Υπήρξαν και άλλες ακραίες κρίσεις (1976, 1987, 2020) αλλά καμιά δεν είχε την ένταση, έκταση και δυνητικώς την «ικανότητα» να οδηγήσει σε πολεμική αναμέτρηση τις δύο χώρες. Το γεγονός ότι δεν κορυφώθηκε σε πλήρη και ανοιχτή σύγκρουση οφείλεται εν πολλοίς στη σωφροσύνη του έλληνα πρωθυπουργού, αείμνηστου Κ. Σημίτη, που μόλις είχε αναλάβει την εξουσία (χωρίς καν να έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή) αλλά και στον διαμεσολαβητικό ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών (πρόεδρος Μπιλ Κλίντον και υφυπουργός Εξωτερικών Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ κυρίως). Δυστυχώς η Ευρώπη, όπως διαπίστωσε ο υπουργός Εξωτερικών, αείμνηστος Θ. Πάγκαλος, το κρίσιμο εκείνο βράδυ (30/1) ήταν πλήρως απούσα. «Κοιμότανε» όπως είπε.

Η κρίση των Ιμίων αποτέλεσε κομβική στιγμή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Προκλήθηκε από άστοχες ενέργειες εξωθεσμικών στοιχείων της Ελλάδας και προκλητικών κινήσεων παραγόντων της Τουρκίας και από την απουσία θεσμικών διαύλων επικοινωνίας μεταξύ των δύο χωρών. Παρήγαγε αρνητικές συνέπειες αλλά προκάλεσε και θετικές πρωτοβουλίες που ακόμη μέχρι σήμερα ορίζουν το περιεχόμενο και τη δυναμική των ελληνοτουρκικών σχέσεων, αλλά και εμπνέουν την ελληνοτουρκική διαδικασία προσέγγισης και εξομάλυνσης των σχέσεων και του σχετικού διαλόγου. Γράφει ο Κ. Σημίτης σχετικά με τις συνέπειες:

«Η κρίση των Ιμίων κατέδειξε για πρώτη φορά στην ταραγμένη μεταπολιτευτική περίοδο, ότι οι τουρκικές διεκδικήσεις δεν περιορίζονται μόνο σε αμφισβητήσεις του νομικού καθεστώτος του θαλάσσιου και εναέριου χώρου του Αιγαίου, αλλά περιλαμβάνουν και εδαφικές αξιώσεις, έστω κι αν αυτές αφορούν ακατοίκητες βραχονησίδες. Η επίκληση των “γκρίζων ζωνών”, που ακολούθησε το επεισόδιο των Ιμίων, ήταν μια νέα τουρκική θέση, η οποία επιχειρούσε να εξουδετερώσει την ελληνική προσπάθεια για διεύρυνση της αιγιαλίτιδας ζώνης της. Αμφισβητούσε τη νομιμότητα της διεύρυνσης για όλες τις περιοχές που, κατά την τουρκική άποψη, δεν αποτελούσαν ελληνικό έδαφος στο Αιγαίο…»

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Ως εκ τούτου…

«Το επεισόδιο των Ιμίων τον Ιανουάριο 1996 έδωσε αφορμή για σημαντική αλλαγή στον τρόπο χειρισμού των σχέσεών μας με την Τουρκία και στη διαμόρφωση μιας νέας αποτελεσματικής στρατηγικής».

Ειδικότερα, επωφελούμενη από την κρίση των Ιμίων, η Τουρκία με ρηματική της διακοίνωση (29ης Ιανουαρίου 1996) έθεσε επίσημα θέμα αμφισβήτησης της κυριαρχίας νήσων και νησίδων στο Αιγαίο κατά παράβαση των Συνθηκών Λωζάννης (1923) και Παρισίων (1947). «Η Ελλάδα προσπαθεί να επεκτείνει την κυριαρχία της σε νήσους εκτός από εκείνες που παραχωρήθηκαν σ’ αυτήν με τη Συνθήκη της Λωζάννης και τη Συνθήκη των Παρισίων», σημείωνε, ανοίγοντας έτσι ένα νέο και ιδιαίτερα τοξικό κεφάλαιο διεκδικήσεων. Αν και τις νήσους Ιμια (Καρντάκ) δεν τις θεωρεί «γκρίζες» αλλά ότι «ανήκουν στην Τουρκία» καθώς «απέχουν 3,8 ναυτικά μίλια από την τουρκική, ηπειρωτική χώρα…». Ωστόσο αμφισβητήσεις για την ελληνική κυριαρχία νησιών, νησίδων, βράχων στο Αιγαίο είχαν εκφρασθεί από την Τουρκία λεκτικά και στο παρελθόν, από τη δεκαετία 1970.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Με την κρίση των Ιμίων επισημοποιήθηκαν και έκτοτε έχουν διευρυνθεί αξιοποιώντας κυρίως αναφορές της Συνθήκης των Παρισίων (για «παρακείμενες νήσους» κ.λπ.). Οι «γκρίζες ζώνες» αποτελούν σήμερα από τις πλέον ακραίες θέσεις/διεκδικήσεις της τουρκικής πολιτικής απέναντι στην Ελλάδα, που έχουν περιβληθεί πρόσφατα και με την κατασκευή της Γαλάζιας Πατρίδας.

Από την άλλη μεριά, το «γκριζάρισμα» και γενικότερα η τραυματική εμπειρία της κρίσης των Ιμίων (με τη θυσία μάλιστα στελεχών του Πολεμικού Ναυτικού) οδήγησαν την κυβέρνηση Κ. Σημίτη (με την ομάδα συνεργατών της – Ν. Θέμελης κ.ά.) σε βαθύ στρατηγικό αναστοχασμό για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, διαδικασία που κατέληξε σε ιστορική «αλλαγή υποδείγματος» (paradigm shift) στην προσέγγιση της Τουρκίας. Αξιοποιώντας την επιδίωξη της Τουρκίας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση (ιδιαίτερα κάτω από τη νέα ηγεσία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν), ο «αναστοχασμός Σημίτη» κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ υπό προϋποθέσεις (αιρεσιμότητες) θα εξυπηρετούσε τα πάγια ελληνικά συμφέροντα και θα απέτρεπε κρίσεις τύπου Ιμίων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η νέα αυτή προσέγγιση αποτυπώθηκε στα Συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Ελσίνκι (Δεκέμβριος 1999). Τα Συμπεράσματα με τις ρυθμίσεις τους επέτρεψαν την ένταξη της Κύπρου στην Ενωση χωρίς την προηγούμενη επίλυση του πολιτικού προβλήματος και τη δρομολόγηση της διαδικασίας για την επίλυση των ελληνοτουρκικών συνοριακών διαφορών με βάση το διεθνές δίκαιο (διερευνητικές συνομιλίες κ.λπ.).

Η εγκατάλειψη του «Ελσίνκι» από ελληνικής πλευράς (Μάρτιος 2004) αλλά και η απομάκρυνση της Τουρκίας από την Ευρώπη δεν επέτρεψαν την ολοκλήρωση της νέας αυτής στρατηγικής με την επίλυση των προβλημάτων. Χρειάστηκε να περάσουν είκοσι χρόνια (2023) για να επαναληφθεί η προσπάθεια στη «λογική εποχής Σημίτη» (Δήλωση Αθηνών) αν και χωρίς τον ιδιαίτερο ρόλο της Ευρώπης στη διαδικασία και χωρίς θεαματικά αποτελέσματα μέχρις στιγμής (πέραν των ήρεμων νερών).

Στην κρίση των Ιμίων αποφασιστικό ρόλο έπαιξαν, όπως προαναφέραμε, οι ΗΠΑ για την αποτροπή της κλιμάκωσής της σε ανεξέλεγκτη πολεμική σύγκρουση. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν οι ΗΠΑ σήμερα υπό τον πρόεδρο Ντ. Τραμπ θα ήσαν πρόθυμες να διαδραματίσουν ανάλογο συμμετρικό ρόλο σε περίπτωση ακραίας ελληνοτουρκικής κρίσης. Αβέβαιον. Και η αβεβαιότητα αυτή εισηγείται από μόνη της ορισμένες κατευθύνσεις προσανατολισμού πολιτικής.

Συμπερασματικά, τριάντα χρόνια μετά τα Ιμια και παρά την αλλαγή προσέγγισης/υποδείγματος, οι δύο χώρες δεν κατάφεραν τελικά να λύσουν κάποιο πρόβλημα. Παραμένουν εγκλωβισμένες ανάμεσα στο εθνικά δίκαιο και διαπραγματευτικά εφικτό. Και στο μεταξύ η ατζέντα της αντιπαράθεσης με νέα προβλήματα διευρύνεται σημαντικά. Η Τουρκία θέτει σταθερά νέα θέματα ως έωλες διεκδικήσεις. Ο χρόνος επομένως δεν ευνοεί την Ελλάδα ούτε οι ευρύτερες γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Το συμπέρασμα προφανές…

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), πρώην πρεσβευτής – σύμβουλος του ΥΠΕΞ και μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του ΕΛΙΑΜΕΠ. Από τις εκδόσεις Ι. Σιδέρης κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του με τίτλο «Πέρα από τα Στερεότυπα. Νέα Προοδευτική Εξωτερική και Ευρωπαϊκή Πολιτική».

Στην αποστολή του Παναθηναϊκού για το Αθηναϊκό ντέρμπι με την ΑΕΚ βρίσκεται ο Γιώργος Κάτρης. Ο νεαρός αμυντικός επανεντάχθηκε στο ρόστερ της ομάδας μετά την ολοκλήρωση του δανεισμού του στον Λεβαδειακό και είναι μεταξύ των επιλογών του Ράφα Μπενίτεθ.

Εκτός έμειναν οι τραυματίες Τζούριτσιτς και Ντέσερς, καθώς και αρκετοί παίκτες για λόγους τακτικής. Στην αποστολή του Παναθηναϊκού βρίσκονται οι: Λαφόν, Τσάβες, Κότσαρης, Καλάμπρια, Κάτρης, Τσιριβέγια, Τουμπά, Σιώπης, Τετέι, Σάντσες, Ζαρουρί, Μπακασέτας, Πάλμερ – Μπράουν, Ίνγκασον, Τσέριν, Σφιντέρσκι, Γεντβάι, Παντελίδης, Κώτσιρας, Πελίστρι, Μπόκος, Πάντοβιτς, Κυριακόπουλος.

Αν αυτή η περίφημη – και περιβόητη πια – τεχνητή νοημοσύνη είχε τη δυνατότητα να απαντήσει στην ερώτηση «τι έχει το DNA των Ελλήνων» θα έδινε μία πολύ χαρακτηριστική λέξη: ΔΙΧΑΣΜΟ! Αυτός μας κατατρέχει στην προαιώνια ιστορία μας, αυτός μας οδήγησε σε άπειρα δεινά, αυτός καθοδήγησε τις πράξεις γενεών ολόκληρων. Αγαπητή μου Artificial Intelligence, κυρία τεχνητή νοημοσύνη, δεν μας υποδεικνύεις όμως τρόπους να σταματήσει αυτή η μάστιγα, που έχει πια χιλιάδες χρόνια… καριέρας.

Σε μια σχετική ερώτηση για τον τρόπο που μπορεί να σταματήσει ένας διχασμός, απάντησες ως εξής: «Να μην ασχολούμαστε με τους άλλους αλλά μόνο με τα του οίκου μας». Χα! Πώς φαίνεται ότι δεν έχεις έρθει ποτέ στην Ελλάδα! Ισως και να μην έχεις περάσει ούτε πάνω από τον εναέριο χώρο! Ακου εκεί να μην ασχολούμαστε με τον άλλο! Μα είναι το ψωμί αυτού του λαού, το ίδιο του το οξυγόνο, η ανάσα του. Ενός λαού που σε πάμπολλες περιπτώσεις εύχεται – και προσεύχεται ενδεχομένως – να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα! Α, και να τιμωρηθεί κι ο… γείτονας!

Το τελευταίο θέμα που προκάλεσε διχασμό και μάλιστα εκτεταμένο είναι τα μπλόκα των αγροτών. Πολλοί πήγαν με το μέρος τους θεωρώντας δίκαια τα αιτήματα και τις πράξεις τους, πολλοί στάθηκαν απέναντι, με τον ισχυρισμό ότι δεν έχουν δικαίωμα να κόβουν στη μέση τη χώρα και να ταλαιπωρούν όλους τους υπόλοιπους μέχρι να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις τους. Οπως αναμενόταν, υπήρξε διάσπαση κάποια στιγμή και οι δύο πλευρές έμπλεξαν τα… τρακτέρ τους. Ηταν αυτοί που τελικά επιθυμούσαν τον διάλογο για να γίνει μια προσπάθεια εξεύρεσης λύσης, κι οι άλλοι που επέμεναν στη στάση τους αρνούμενοι κάθε συζήτηση.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Αλλά δυστυχώς οι διαφωνίες δεν έμειναν στα επιχειρήματα της κάθε πλευράς. Γιατί μετά τη συνάντηση εκπροσώπων των αγροτών με τον Πρωθυπουργό, κάποιοι, προφανώς ενοχλημένοι από τη στάση συναδέλφων τους, χτύπησαν με έναν τρόπο που αποδεικνύει περίτρανα τον διχασμό. Στο μπλόκο της Νίκαιας βανδάλισαν τα τρακτέρ τους, δηλαδή την περιουσία τους και το βιός τους, το εργαλείο της δουλειάς τους. Εσκασαν τα λάστιχα και έγραψαν με μπογιά και κεφαλαία γράμματα τη λέξη ΠΡΟΔΟΤΗ.

Πάλι καλά που δεν ζήτησαν τον απαγχονισμό τους ή έστω τη δημόσια διαπόμπευσή τους! Θα μπορούσαν και να τους κουρέψουν γουλί και τους περιφέρουν σε χωριά και πόλεις! Οι… προδότες ήταν εβδομάδες ολόκληρες εκεί στα μπλόκα με όλους τους υπόλοιπους, και τους βανδαλιστές. Αλλά όταν… τόλμησαν να σκεφτούν ότι με τον διάλογο κι όχι την αδιάλλακτη στάση μπορεί να δοθούν κάποιες λύσεις, έγιναν προδότες. Κάτι σαν τον… Εφιάλτη δηλαδή, που υπέδειξε στους Πέρσες εκείνο το στενό μονοπάτι το οποίο οδηγούσε από το όρος Καλλίδρομο στις Θερμοπύλες για να χτυπήσουν από τα νώτα τους Σπαρτιάτες του Λεωνίδα! Αλλοι πάλι μίλησαν για «τριάκοντα αργύρια», μύλος!

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Ευτυχώς υπήρξε καταδίκη αυτής της πράξης, με το μέλος της συντονιστικής επιτροπής του μπλόκου της Νίκαιας, Παναγιώτη Καλογιάννη να διαφωνεί με τις ενέργειες αυτές και να δηλώνει: «Αυτή η κατάσταση είναι απαράδεκτη. Κάποιοι συνάδελφοι προτίμησαν να πάνε στον Πρωθυπουργό και αυτό είναι καταδικαστέο όταν στον δρόμο είναι χιλιάδες τρακτέρ αλλά αυτό δεν είναι κατάσταση. Τα αγροτικά μηχανήματα είναι ιερά, τώρα είμαστε εν μέσω του αγώνα. Καταδικάζουμε αυτή την πράξη και είμαι σίγουρος ότι καταδικάζουν όλοι οι αγρότες στην Ελλάδα». Πολλοί όμως δεν απέσυραν την κατηγορία της προδοσίας. Ναι, είναι προδότες αλλά να μην τους χαλάσουμε και τα μηχανήματα…

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Αλλοι πάλι μίλησαν για προβοκάτσια και το είπε ευθέως ο πρόεδρος της Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Λάρισας, Ρίζος Μαρούδας. «Είναι μια προβοκάτσια και το καταγγέλλουμε. Επιχειρείται με αυτόν τον τρόπο να σπάσει το μπλόκο στη Νίκαια. Να υπάρξει εκφοβισμός, να δημιουργηθούν ερωτηματικά και να σπάσει το μπλόκο γιατί ενοχλεί, είναι μεγάλο μπλόκο, είναι στην καρδιά του αγροτικού κινήματος». Το ερώτημα πάντως δεν το απάντησε ούτε η… τεχνητή νοημοσύνη. Αν κάποιος έχει αντίθετη άποψη, όποια κι αν είναι αυτή, τιμωρείται;  Αγαπητή ΑΙ θέλεις δουλειά ακόμα…

Την τουρκική οπτική για τα Ιμια παραθέτει στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» ο Εμρέ Γκουνενσάι, ο οποίος διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας αμέσως μετά την κρίση. Ο τούρκος πολιτικός – ήταν μέλος του Κόμματος του Ορθού Δρόμου (DYP), του οποίου σημαντικές προσωπικότητες ήταν ο Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ και η Τανσού Τσιλέρ – μιλάει επίσης για τις «συμφιλιωτικές» συνομιλίες που ξεκίνησε μετά τα Ιμια με τον Θεόδωρο Πάγκαλο σε μια προσπάθεια επίλυσης της «εξαιρετικά πολύπλοκης γκρίζας κατάστασης», όπως χαρακτηρίζει τις χρόνιες διαφορές των δύο κρατών, με απώτερο στόχο την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Ποια είναι η τουρκική οπτική για την κρίση των Ιμίων;

Ξεκίνησε με ένα ατύχημα. Ενα τουρκικό πλοίο χτύπησε σε μία από αυτές τις βραχονησίδες και ξεκίνησε η διαμάχη για το ποιος θα το σώσει. Οι Ελληνες είπαν, αυτά είναι νερά μας, θα το σώσουμε. Οι Τούρκοι είπαν, αυτά είναι νερά μας, θα το σώσουμε. Ετσι ξέσπασε αυτό το τεράστιο πρόβλημα. Ελληνες τοποθέτησαν την ελληνική σημαία, έπειτα έλληνες στρατιώτες κατέλαβαν τη βραχονησίδα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Μετά την έπαρση της ελληνικής σημαίας, τούρκοι δημοσιογράφοι της «Χουριέτ» την αντικαθιστούν με την τουρκική σημαία και μετά ακολούθησε η επανατοποθέτηση της ελληνικής σημαίας.

Η πρωθυπουργός Τσιλέρ είπε «αυτή η σημαία θα κατέβει και αυτοί οι στρατιώτες θα φύγουν από τα νησιά». Αυτός ήταν ο τρόπος της. Ηταν μια καλή ευκαιρία να γίνει δημοφιλής στο τουρκικό έθνος. Ο πρέσβης Ινάλ Μπατού είπε, αν πάμε στη νησίδα όπου βρίσκονται οι έλληνες στρατιώτες, θα γίνει πόλεμος, οπότε ας καταλάβουμε την άδεια βραχονησίδα δίπλα. Αυτή ήταν μια καλή λύση. Οι στρατιώτες μας πήγαν στη μη κατεχόμενη νησίδα και οι δύο στρατοί δεν συγκρούστηκαν. Δεν ήμουν υπουργός εκείνη την εποχή, αλλά ασχολήθηκα καθώς συμβούλευα τον πρόεδρο Ντεμιρέλ και το υπουργείο Εξωτερικών.

Εγινα υπουργός Εξωτερικών στις 6 Μαρτίου, έπειτα από ό,τι συνέβη, αλλά η κρίση έπεσε στα χέρια μου. Την εποχή εκείνη προσπαθούσαμε να γίνουμε πλήρες μέλος της ΕΕ και η φιλοσοφία μου ήταν να καθίσουμε με τους Ελληνες και να συζητήσουμε τα πάντα, και, εάν χρειαστεί, να πάμε στο Διεθνές Δικαστήριο, κάτι που ήταν η μεγαλύτερη κόκκινη γραμμή για την Τουρκία, αλλά πίστευα ότι αυτός ήταν ο τρόπος να προχωρήσουμε. Συντάξαμε μια διακήρυξη, που παρουσιάστηκε σε συνέντευξη Τύπου με τον πρωθυπουργό Μεσούτ Γιλμάζ. Σόκαρε την Τουρκία, επειδή όλοι πίστευαν ότι το ΔΔΧ δεν θα ήταν ποτέ δίκαιο ή αμερόληπτο. Η αντιπολίτευση αντέδρασε.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Τι ακολούθησε έπειτα από αυτή τη διακήρυξη;

Βάσει έκθεσης που συντάχθηκε για να περιγράψει την κατάσταση μεταξύ των δύο χωρών, κατάλαβα ότι επρόκειτο για μια εξαιρετικά περίπλοκη γκρίζα κατάσταση. Χρησιμοποίησα τη λέξη «γκρίζα» με εννοιολογικό τρόπο, όχι με εδαφικό. Ελληνας πολιτικός είπε ότι ο κ. Γκουνενσάι μιλάει για γκρίζες ζώνες, εννοώντας ότι (οι Τούρκοι) θα καταλάβουν μέρος του ελληνικού εδάφους. Μετά τη διακήρυξη ξεκίνησα συζητήσεις με τον Πάγκαλο, που αφορούσαν τον εναέριο χώρο, τα χωρικά ύδατα, την ιδιοκτησία των νησιών, προσπαθώντας να βρούμε λύση. Αν βρίσκαμε λύση, τότε θα πηγαίναμε στο ΔΔΧ για να εγκριθεί και να γίνει νόμος. Αυτή ήταν η πρόθεσή μας. Οταν αποφάσισα να κάνω αυτή την ανοιχτή προσέγγιση χωρίς όρους για να πάω στο ΔΔΧ, το είχα συζητήσει με τον πρόεδρο Ντεμιρέλ, την Τσιλέρ, τον Γιλμάζ. Ηταν σύμφωνοι. Ηταν μια τουρκική προσπάθεια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Οπως είπατε, η κρίση ξεκίνησε από ένα τουρκικό εμπορικό πλοίο. Γιατί όμως έφτασε σε τέτοιο σημείο;

Ηγειρε ένα χρόνιο πρόβλημα που ταλαιπωρούσε και τις δύο χώρες από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Συνεχίστηκε, όντας γκρίζο, από τη Συμφωνία του Παρισιού. Κανείς μας δεν ήταν σαφής για την κατάσταση. Με τον Γιλμάζ πήραμε θέση χωρίς προϋποθέσεις. Οταν όμως άρχισα να συνομιλώ με τον Πάγκαλο, είπα ότι ήταν κόκκινη γραμμή η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Απάντησε θετικά, λέγοντας όμως αν τα αποστρατιωτικοποιήσω δεν θα έμενε κανένας Ελληνας στα νησιά. Αυτή ήταν η κόκκινη γραμμή του και επίσης η δική μου κόκκινη γραμμή. Εκεί κολλήσαμε. Θεσπίσαμε μια επιτροπή και αποφασίσαμε να κάνουμε από κοινού τις λεγόμενες διερευνητικές συνομιλίες, που συνεχίζονται ακόμα χωρίς αποτέλεσμα.

Γιατί προτείνατε αποστρατιωτικοποίηση των νησιών;

Ηταν σημαντικό για την Τουρκία επειδή ήταν το μόνο σαφές νομικά στοιχείο σε αυτή την γκρίζα κατάσταση, το οποίο τίθεται ρητά από τις Συμφωνίες της Λωζάννης και του Παρισιού, ότι αυτά τα νησιά, αν δοθούν στην Ελλάδα, πρέπει να αποστρατιωτικοποιηθούν. Θέλαμε λοιπόν να το χρησιμοποιήσουμε ως προϋπόθεση, όχι επειδή έθετε ζήτημα κινδύνου. Ηταν θέμα αρχής.

Γιατί η Τσιλέρ διέταξε την επιχείρηση στα Ιμια;

Παρουσιαζόταν ως η Σιδηρά Κυρία της Τουρκίας, οπότε έτσι έπρεπε να αντιδράσει. Εκανε τέτοια πράγματα στην Τουρκία και με τον πόλεμο με το ΡΚΚ κ.λπ. Πίστευε ότι αυτή ήταν μια πολιτικά καλή ευκαιρία για εκείνη. Ισως σκεφτόταν και τα τουρκικά συμφέροντα. Εκανε πολλές τέτοιες ομιλίες στην Τουρκία. Και ο κόσμος τη χειροκροτούσε. Φυσικά υπήρχε το ερώτημα, τι θα κάνουμε; Και η Τσιλέρ αισθανόταν καλά, λέγοντας η σημαία θα κατέβει και αυτοί οι στρατιώτες θα φύγουν. Αυτό ήταν το στυλ διακυβέρνησής της σε κρίσεις.

Γιατί η Τουρκία αποδέχθηκε τη μεσολάβηση των ΗΠΑ και την ιδέα του Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ και του Κλίντον «όχι πλοία, όχι στρατεύματα, όχι σημαίες»;

Ολοι ήξεραν ότι θα ήταν ανόητο να κάνουν πόλεμο με την Ελλάδα. Η Ελλάδα ήταν μέλος της ΕΕ. Η Αμερική σίγουρα υποστήριζε την Ελλάδα και ως εκ τούτου παρενέβη ο Κλίντον. Δεν μπορούσες να αντικρούσεις εύκολα τις ΗΠΑ. Ηταν μια καλή παρέμβαση. Θυμάμαι επίσης όταν ο Χόλμπρουκ, ο Πάγκαλος και εγώ ήμασταν σε Σύνοδο της λέσχης Μπίλντερμπεργκ στον Καναδά. Ο Πάγκαλος μου είπε, υπάρχει αερομαχία (dogfight) πάνω από το Αιγαίο πολύ επικίνδυνη, μπορεί να υπάρξει σύγκρουση. Είπα στον Χόλμπρουκ να καλέσει τον αμερικανό αρχηγό του στρατού. Τηλεφώνησα στον τούρκο αρχηγό του στρατού. Ο Πάγκαλος κάλεσε τον έλληνα αρχηγό του επιτελείου. Αρχισαν να συνομιλούν και η αερομαχία σταμάτησε.

Επηρέασαν τα Ιμια σημαντικά τις σχέσεις Τουρκίας – Ελλάδας;

Είχαμε και άλλες πιο σοβαρές κρίσεις, όπως η Κύπρος. Τα Ιμια δεν ήταν μια σημαντική κρίση. Ηταν περιθωριακή. Το καλό που έκανε ήταν ότι κάναμε αυτή τη διακήρυξη και ξεκινήσαμε μια συμφιλιωτική συζήτηση. Ετσι, περάσαμε από μια πιθανή σύγκρουση στην αναζήτηση πλήρους ειρήνης με νομιμότητα και χωρίς προϋποθέσεις. Ηταν ένα ατύχημα που δημιούργησε ένα θετικό αποτέλεσμα.

Οι Κούρδοι κατηγόρησαν σήμερα τη συριακή κυβέρνηση πως «πρόδωσε» μία συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών για την απόσυρση των κουρδικών δυνάμεων από περιοχές στο βόρειο τμήμα της Συρίας και έκαναν λόγο για βίαιες συγκρούσεις με τον συριακό στρατό.

Σε ένα δελτίο Τύπου, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, όπου επικρατούν οι Κούρδοι, υποστηρίζουν πως οι κυβερνητικές δυνάμεις «παραβίασαν τις τελευταίες συμφωνίες και πρόδωσαν τις δυνάμεις μας, καθώς εκείνες αποσύρονταν» σε δύο μέτωπα. Λένε επίσης, πως «βίαιες συγκρούσεις και βομβαρδισκοί εκτυλίσσονται» εναντίον της επαρχίας Ράκα, που τελεί υπό κουρδικό έλεγχο.

Απαγόρευση της κυκλοφορίας επέβαλαν οι κουρδικές δυνάμεις στη Ράκα

Οι κουρδικές αρχές ανακοίνωσαν νωρίτερα σήμερα, πως επέβαλαν απαγόρευση κυκλοφορίας στην επαρχία Ράκα, την οποία ελέγχουν στη βόρεια Συρία, με τις κυβερνητικές δυνάμεις που προελαύνουν, να απειλούν να βομβαρδίσουν στόχους σε αυτήν την περιοχή. Μετά την ανάκτηση του ελέγχου σήμερα κοινοτήτων στο βόρειο τμήμα της Συρίας, που είχαν εκκενώσει υπό πίεση οι κουρδικές δυνάμεις, ο συριακός στρατός ζήτησε από την πλευρά του, σε μια ανακοίνωση, από τους αμάχους να απομακρυνθούν από στρατιωτικές εγκαταστάσεις της επαρχίας Ράκα, την οποία σχεδιάζουν να πλήξουν.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο συριακός στρατός πήρε σήμερα τον έλεγχο τμημάτων της βόρειας Συρίας που είχαν εκκενώσει οι κουρδικές δυνάμεις και συγκρούσεις έχουν ξεσπάσει μεταξύ των δύο πλευρών σε μία περιοχή όπου εξακολουθούν και βρίσκονται αντιμέτωπες, σύμφωνα με ανταποκριτές του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων (AFP) στο σημείο. Σε ένα δελτίο Τύπου, η αυτόνομη κουρδική διοίκηση ανακοίνωσε πως «μία πλήρης απαγόρευση της κυκλοφορίας έχει επιβληθεί στην περιοχή της Ράκα μέχρι νεωτέρας».

Η πόλη της Ράκα, στην ομώνυμη επαρχία, ήταν η «πρωτεύουσα» της τζιχαντιστικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος, προτού καταληφθεί από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (όπου επικρατούν οι Κούρδοι), με τη στήριξη ενός συνασπισμού δυνάμεων υπό τις ΗΠΑ. Ο συριακός στρατός είπε νωρίτερα πως κατέλαβε τις περιοχές με κοιτάσματα πετρελαίου Σουφιάν και Ταουαράχ στη βόρεια Συρία, απ’ όπου Κούρδοι μαχητές αποσύρθηκαν από δεκάδες πόλεις και χωριά βάσει μιας συμφωνίας που στόχευε στο να αποφευχθεί μια αιματηρή αναμέτρηση.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Οι κουρδικές δυνάμεις εξακολουθούν να ελέγχουν κάποια από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα της Συρία στην επαρχία Ντέιρ αλ Ζορ, ανατολικότερα. Η συριακή κυβέρνηση λέει πως αυτά τα κοιτάσματα πρέπει να τα διαχειρίζεται η κεντρική διοίκηση. Πιο πριν, ο συριακός στρατός ανακοίνωσε μέσω της συριακής τηλεόρασης πως ανέκτησε σήμερα τον έλεγχο σε 34 «πόλεις και χωριά» που είχαν εκκενώσει οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Άλλωστε, ο επικεφαλής αυτών των δυνάμεων Μάζλουμ Αμπντί είχε ανακοινώσει χθες το βράδυ την απόφαση του να αποσύρει τις δυνάμεις του από σήμερα, από μια οριοθετημένη από τον στρατό περιοχή, μεταξύ του Ντέιρ Χάφερ, σε απόσταση περίπου 50 χλμ ανατολικά της πόλης του Χαλεπιού και τον Ευφράτη, μπροστά στις ενισχύσεις δυνάμεων του στρατού.

Όμως, σε ένα δελτίο Τύπου σήμερα, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις επιβεβαίωσαν πως έχουν «εμπλακεί σε βίαιες συγκρούσεις» με τις κυβερνητικές δυνάμεις, οι οποίες, σύμφωνα με τις ίδιες, «παραβίασαν τη συμφωνία» στην περιοχή Τάμπκα, «που δεν εντάσσεται στο πλαίσιο της συμφωνίας».

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δεσμεύτηκε το Σάββατο να εφαρμόσει μια σειρά δασμών σε ευρωπαίους συμμάχους έως ότου επιτραπεί στις Ηνωμένες Πολιτείες να αγοράσουν τη Γροιλανδία.

Σε μια ανάρτηση στο Truth Social, ο Τραμπ δήλωσε ότι πρόσθετοι δασμοί εισαγωγής 10% θα τεθούν σε ισχύ την 1η Φεβρουαρίου σε αγαθά από τη Δανία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία, τη Φινλανδία και τη Βρετανία (όλες υπόκεινται ήδη σε δασμούς που έχει επιβάλει ο Τραμπ).

Οι δασμοί αυτοί θα αυξηθούν στο 25% την 1η Ιουνίου και θα συνεχίσουν να ισχύουν έως ότου επιτευχθεί συμφωνία για την αγορά της Γροιλανδίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες, δήλωσε ο Τραμπ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο Ντόναλντ Τραμπ κατηγόρησε σήμερα αρκετές ευρωπαϊκές χώρες ότι παίζουν «πολύ επικίνδυνο παιχνίδι» στη Γροιλανδία -έδαφος που θέλει να αποκτήσει- λέγοντας ότι «διακυβεύεται η παγκόσμια ειρήνη».

«Η Δανία, η Νορβηγία, η Σουηδία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Βρετανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία πήγαν στη Γροιλανδία για άγνωστο σκοπό. (…) Οι χώρες αυτές, οι οποίες επιδίδονται σε αυτό το πολύ επικίνδυνο παιχνίδι, έχουν πάρει ένα απαράδεκτο ρίσκο», έγραψε ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοινώνοντας νέους δασμούς σε βάρος των χωρών αυτών ώστε «αυτή η δυνητικά επικίνδυνη κατάσταση να τελειώσει γρήγορα».

«Έπειτα από αιώνες, ήρθε η ώρα για τη Δανία να το παραδώσει – διακυβεύεται η παγκόσμια ειρήνη! Η Κίνα και η Ρωσία θέλουν τη Γροιλανδία και η Δανία δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτό», πρόσθεσε ο Αμερικανός πρόεδρος.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι άμεσα ανοιχτές σε διαπραγματεύσεις με τη Δανία και/ή οποιαδήποτε από αυτές τις χώρες που έχουν θέσει σε τόσο μεγάλο κίνδυνο, παρά όλα όσα έχουμε κάνει για αυτές, συμπεριλαμβανομένης της μέγιστης προστασίας, για τόσες δεκαετίες», είπε.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Ογκώδεις διαδηλώσεις σε Κοπεγχάγη και Νουούκ κατά των απειλών Τραμπ για προσάρτηση

Διαδηλωτές στη Δανία και τη Γροιλανδία κατέκλυσαν σήμερα τους δρόμους κατά της αξίωσης του Ντόναλντ Τραμπ η αρκτική νήσος να εκχωρηθεί στις ΗΠΑ, ενώ ζήτησαν οι πολίτες της να αφεθούν ελεύθεροι να καθορίσουν το μέλλον τους.

Ο Τραμπ υποστηρίζει πως η Γροιλανδία είναι ζωτικής σημασίας για την αμερικανική ασφάλεια λόγω της στρατηγικής θέσης της και του ορυκτού πλούτου της και δεν έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο να κάνει χρήση βίας για να την καταλάβει. Ευρωπαϊκά κράτη έστειλαν αυτήν την εβδομάδα στρατιωτικό προσωπικό στη νήσο, έπειτα από αίτημα της Δανίας.

Πορείες σε Κοπεγχάγη και Νουούκ

Στην Κοπεγχάγη, διαδηλωτές φώναζαν «η Γροιλανδία δεν είναι προς πώληση» και κρατούσαν πλακάτ με συνθήματα όπως «Όχι σημαίνει Όχι» και «Μακριά τα Χέρια από τη Γροιλανδία», όπως και σημαίες της περιοχής, καθώς πραγματοποιούσαν πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Ορισμένοι φορούσαν κόκκινα καπελάκια του μπέιζμπολ, παρόμοια με εκείνα των υποστηρικτών του Τραμπ με το σύνθημα «Κάντε την Αμερικάη σπουδαία ξανά» (Make America Great Again), όμως σε αυτήν την περίπτωση έγραφαν «Κάντε την Αμερική να Φύγει Μακριά» (Make America Go Away).

Στην πρωτεύουσα της Γροιλανδίας Νουούκ, εκατοντάδες διαδηλωτές υπό τον πρωθυπουργό Γιενς Φρέντερικ Νίλσεν κρατούσαν σημαίες και πανό με ανάλογα συνθήματα, καθώς κατευθύνονταν προς το αμερικανικό προξενείο.

Οι διοργανωτές εκτιμούν πως περισσότεροι από 20.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις στην Κοπεγχάγη, αν και η αστυνομία δεν έχει δώσει επίσημα στοιχεία. Πορείες πραγματοποιήθηκαν και σε άλλες πόλεις της Δανίας.

«Νιώθω τόσο μεγάλη ευγνωμοσύνη για την τεράστια υποστήριξη που εμείς οι Γροιλανδοί λαμβάνουμε, στέλνουμε επίσης ένα μήνυμα στον κόσμο ότι όλοι πρέπει να αφυπνιστούν», δήλωσε η Τζούλι Ραντεμάτσερ, επικεφαλής της οργάνωσης Uagut για τους Γροιλανδούς της Δανίας.

Αν και η ίδρυση κόμματος μέσω των προβλεπόμενων νόμιμων διαδικασιών είναι δικαίωμα κάθε Έλληνα πολίτη, η άσκηση του δικαιώματος δεν ωφελεί απαραιτήτως το κοινωνικό σύνολο. Ο κομματικός κατακερματισμός επιτείνει τον κοινωνικό κατακερματισμό και δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο τις συναινέσεις χωρίς τις οποίες οι κοινωνίες ακινητοποιούνται και διαλύονται.

Το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό· όμως, ως συνήθως, στη χώρα μας καταγράφονται υπερβολές: το 1926 και το 1950 είχαμε 10 κόμματα στη Βουλή, 6-8 το 2012-23. Από τη στιγμή της παρακμής του ΠΑΣΟΚ, το οποίο, ως φορέας σοσιαλιστικού οράματος, εκπροσωπούσε ολόκληρη την αριστερά εκτός του ΚΚΕ, πολλοί Έλληνες –συμπεριλαμβανομένων μερικών influencers– φιλοδοξούν να μπουν στον χώρο της εξουσίας. Θέση στο ελληνικό κοινοβούλιο, όπου εκπροσωπούνται ήδη 8 κόμματα και όπου 25 βουλευτές είναι «ανεξάρτητοι», διεκδικούν πολίτες και πολιτικοί που ισχυρίζονται ότι δεν βρίσκουν κοινά σημεία με κανένα σχηματισμό του επιλεγόμενου παλαιού συστήματος.

Παραμερίζω το παράδοξο ότι μερικά κόμματα του Κοινοβουλίου δεν πιστεύουν στον κοινοβουλευτισμό· και ότι, ομοίως, στο Ευρωκοινοβούλιο, εκπροσωπούνται δυνάμεις που αντιμάχονται την ευρωπαϊκή ενοποίηση και τις ευρωπαϊκές αξίες. Το θέμα εδώ είναι άλλο: επηρεάζει ο αριθμός των κομμάτων που συμμετέχουν στις εκλογές και στο νομοθετικό σώμα την ποιότητα της δημοκρατίας; Η επικρατούσα άποψη είναι the more the merrier –πλην όμως, ο πολυκομματισμός προκαλεί αστάθεια, επιτείνει την απροθυμία για συμβιβασμούς και, αναπόφευκτα, θυμίζει την κατάρρευση των ευρωπαϊκών δημοκρατιών του μεσοπολέμου. Ο κατακερματισμός προκαλεί κατάσταση Βαβυλωνίας και αδιέξοδο μεταξύ εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Εδώ και κάμποσες δεκαετίες εγείρεται η απαίτηση συγκυβέρνησης θεσμών και δρόμου. Παραλλήλως, η απάθεια των μαζών και η μεγάλη αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες συνοδεύονται από αμφισβήτηση του επονομαζόμενου Συστήματος, η οποία οδηγεί, μεταξύ άλλων, σε δημιουργία μικρών κομματικών σχηματισμών, μερικοί εκ των οποίων εμφορούνται από ιδεολογίες, ενώ άλλοι (π.χ. το βρετανικό Official Monster Raving Loony Party, το αυστριακό Κόμμα της Μπίρας ή το ιταλικό Κόμμα της Μπριζόλας) έχουν σατιρικό χαρακτήρα και δεν επηρεάζουν το πολιτικό σύστημα ει μη μόνον για να το απαξιώσουν περαιτέρω προσελκύοντας τμήματα του νεανικού κοινού του TikTok και των αναρχοπατέρων. Το ερώτημα που τίθεται είναι τα κόμματα θεμελιωμένα σε ιδεολογίες αρνούνται να συγχωνευθούν ως πτέρυγες σε ήδη υπάρχοντες σχηματισμούς με σκοπό την ενίσχυση των  κοινών ιδεωδών.

Για τον απλό πολίτη, οι ιδεολογικές διαφορές μεταξύ του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ, του Κινήματος Δημοκρατίας και της Πλεύσης Ελευθερίας είναι αμελητέες –επιπλέον είναι άγνωστες. Αυτό που ίσως διαφοροποιεί τα εν λόγω κόμματα ανάγεται στην προσωπικότητα, στο ύφος των κομματαρχών: ορισμένα στελέχη εκδηλώνουν ταξικό, δήθεν «επαναστατικό» μίσος, άλλα μίσος εναντίον των προσώπων του Συστήματος και της ανθρωπότητας γενικά.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Πάντως, όλα προβάλλουν σοσιαλιστικές διεκδικήσεις. Τα προγράμματα, αν κάνουμε τον κόπο να τα διαβάσουμε (ο βίος είναι βραχύς), μοιάζουν πολύ μεταξύ τους. Αυτό που κατατέμνει τον αριστερό χώρο δεν είναι οι προγραμματικές διαφορές αλλά η αμοιβαία αντιπάθεια των στελεχών της –ένα τυπικό αριστερό γνώρισμα, που, σε παλαιότερες εποχές, κατέληξε σε φυσική αλληλοεξόντωση. Όσο για την κεντροδεξιά, το λέει η λέξη, καταβάλλει προσπάθεια ενότητας, χάνοντας εσκεμμένα, τις παλιές συνιστώσες των βασιλοφρόνων, των υπερσυντηρητικών χριστιανών, των εθνικιστών και των συνωμοσιολόγων οι οποίες, αφού έχουν ανεξαρτητοποιηθεί, κατακερματίζονται σε γκρουπούσκουλα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Αυτά τα γκρουπούσκουλα  εκπροσωπούν το λιγότερο εγγράμματο κομμάτι του λαού, το πλέον επιρρεπές στη μαγεία και στις θεωρίες συνωμοσίας. Εν κατακλείδι όμως, το κίνητρο τόσο του δεξιού, όσο και του αριστερού κατακερματισμού είναι η εξουσιομανία η οποία ενισχύεται από τις ψευδαισθήσεις των social media.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Αν και δεν ισχύουν τα ίδια για όλες τις χώρες –για παράδειγμα, η ανάδυση μιας τρίτης παράταξης ίσως βελτίωνε την ποιότητα της δημοκρατίας στις ΗΠΑ– ο πολυκομματισμός οδηγεί σχεδόν πάντοτε σε σύγχυση και κίνδυνο ακυβερνησίας. Από την άλλη πλευρά, ο de facto δικομματισμός (που επικρατεί σε πολύ λίγες χώρες: ΗΠΑ, Μάλτα, Γκάνα, Τζαμάικα) περιορίζει τη δημοκρατία αν, από το εσωτερικό των δύο κομμάτων, λείπουν η πολυμορφία, η εκπροσώπηση των μειονοτήτων και ο διάλογος. Όμως, η ύπαρξη πέντε κομμάτων στον κάθε ιδεολογικό χώρο υπονομεύει το κοινοβουλευτικό σύστημα αντί να το βελτιώνει και να το αναζωογονεί.

Σε πολλές χώρες το πρόβλημα έχει αναγνωρισθεί και έχουν γίνει προσπάθειες μεγάλων συνασπισμών –με κυμαινόμενα αποτελέσματα. Τα «λαϊκά μέτωπα» είναι ένα καλό παράδειγμα από τον 20ό αιώνα, αλλά και στον 21ο, οι περισσότερες ευρωπαϊκές δημοκρατίες –το Βέλγιο, η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, ολόκληρη η Σκανδιναβία, η Ελβετία– κυβερνώνται σταθερά από συνασπισμούς.

Το στοίχημα της δημοκρατίας είναι η συμμετοχή και η εκπροσώπηση όσο το δυνατόν περισσότερων τμημάτων της κοινωνίας με παράλληλη εύρυθμη λειτουργία των θεσμών: αυτό σημαίνει ότι ο πολυκομματισμός μπορεί να είναι χρήσιμος υπό την προϋπόθεση να λειτουργούν οι θεσμοί και να υπάρχει διάθεση για συνεργασίες και συμβιβασμούς.

Φοβάμαι ότι στη δική μας χώρα, η ίδρυση νέων κομμάτων εκφράζει εχθροπάθεια, όχι διάθεση συνασπισμών. Και φυσικά, προσωπικές φιλοδοξίες· ένα μεγαλεπήβολο πέρασμα από τον παροξυσμικό ακτιβισμό στην επίσημη πολιτική με μεσσιανικό στόχο: την εκκαθάριση του βρόμικου Κατεστημένου και τη σωτηρία όλων μας.

Στην πραγματικότητα, στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες υπάρχουν δύο προτάσεις: μια φιλελεύθερη που ευνοεί τον καπιταλισμό με ποικίλους βαθμούς ρύθμισης και περιορισμού του ατομικού κέρδους, και μια σοσιαλδημοκρατική με ποικίλους βαθμούς κρατισμού και αναδιανομής. Η καθεμία από αυτές περιέχει διαφοροποιήσεις στο εποικοδόμημα: ως προς τα όρια της ελευθερίας, την αναλογία δικαιωμάτων-υποχρεώσεων, τον ρόλο της θρησκείας και των εκκλησιαστικών θεσμών κ.λπ.. Συνήθως, σ’ αυτό το πολιτικό τοπίο προστίθενται σχηματισμοί με κομμουνιστικά και αναρχικά οράματα, καθώς και άλλοι που προωθούν ειδικά αιτήματα μειονοτήτων.

Ωστόσο, δεν συνιστάται ούτε η δημιουργία κομμάτων μειονοτήτων –οι μειονότητες μπορούν και πρέπει να βρίσκουν τη θέση τους στον βασικό κομματικό κορμό– ούτε η δημιουργία κομμάτων «one (wo)man show» η ίδρυση των οποίων ικανοποιεί ατομικές ανάγκες και παρορμήσεις.

Από αστυνομικούς της Ομάδας ΔΙ.ΑΣ. συνελήφθησαν την Πέμπτη στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, τέσσερα άτομα (2 άνδρες και 2 γυναίκες), 33χρονος, 31χρονος, 38χρονη και 24χρονη που κατηγορούνται ότι  διέπρατταν απάτες. Στην κατοχή τους βρέθηκε το χρηματικό ποσό των 38.115 ευρώ και πλήθος κοσμημάτων.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ: «Σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία από το Τμήμα Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Αγίου Παντελεήμονα για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης που διέπραττε απάτες και νομιμοποίηση εσόδων εγκληματικών δραστηριοτήτων.

Ειδικότερα, αστυνομικοί της Ομάδας ΔΙ.ΑΣ. στο πλαίσιο της περιπολίας τους στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, εντόπισαν όχημα με επιβαίνοντες τους 4 συλληφθέντες, την κίνηση του οποίου έκριναν ύποπτη και τους κάλεσαν σε έλεγχο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Κατά τον ενδελεχή έλεγχο του οχήματος και των επιβαινόντων, βρέθηκε συνολικά στην κατοχή τους και κατασχέθηκε το χρηματικό ποσό των -38.115- ευρώ καθώς και πλήθος κοσμημάτων, την κατοχή των οποίων δεν μπορούσαν να δικαιολογήσουν και τους οδήγησαν στο Τμήμα Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Αγίου Παντελεήμονα για περαιτέρω προανάκριση.

Εκεί οι αστυνομικοί του Τμήματος Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Αγίου Παντελεήμονα μετά από προανάκριση, εξιχνίασαν περίπτωση απάτης η οποία διαπράχθηκε λίγο πριν την σύλληψη των 4 κατηγορουμένων, όπου η 24χρονη συλληφθείσα με το πρόσχημα της παροχής βοήθειας σε γυναίκα, εισήλθε σε οικία όπου αφαίρεσε χρηματικό ποσό και διέφυγε.

Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στον αρμόδιο Εισαγγελέα ενώ η διερεύνηση για την πλήρη εξακρίβωση της εγκληματικής τους δραστηριότητας συνεχίζεται».

Σοβαρό ατύχημα σημειώθηκε σε περιοχή του Ηρακλείου Κρήτης, όταν γυναίκα, ηλικίας 69 ετών, έπεσε από το μπαλκόνι του σπιτιού της, κάτω από συνθήκες που διερευνώνται.

Η γυναίκα μεταφέρθηκε άμεσα στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο, όπου υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και νοσηλεύεται διασωληνωμένη στη ΜΕΘ. Όπως δήλωσε σε τοπικά μέσα ενημέρωσης ο διοικητής του νοσοκομείου, Κώστας Δανδουλάκης, η γυναίκα υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για τα κατάγματα που υπέστη στο μηρό.

Παράλληλα, φέρει κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, οι οποίες, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι διαχειρίσιμες.

Κράμα χαρακτηριστικής αστικής αισθητικής και ασύντακτης, προσώρας τουλάχιστον,  αντισυστημικής ρητορικής, η δημόσια εικόνα της Μαρίας Καρυστιανού παραμένει μέχρι σήμερα ιδεολογικά αταξινόμητη και πολιτικά νεφελώδης.

Ισως μάλιστα να είναι αυτός ένας από τους λόγους της εντυπωσιακής δημοφιλίας της, παρά το γεγονός ότι πολλαπλασιάζονται οσημέραι τόσο οι αναφορές που προδίδουν τις εκλεκτικές συγγένειές της με την εκκλησιαστική Δεξιά, όσο και τα πλήγματα που υφίσταται η εικόνα της ιδιαίτερα μετά τον εξαναγκασμό της σε παραίτηση από τη θέση της προέδρου του Συλλόγου θυμάτων των Τεμπών 28/2/2023. Πράγμα που ωστόσο δεν αποκλείεται να λειτουργήσει υπέρ της στα μάτια ενός κόσμου πρόθυμου να ερμηνεύσει ως στενόκαρδη, πονηρή και κακόβουλη κάθε αμφισβήτηση των προθέσεών της.

Ωστόσο, οι πράγματι θεαματικές δημοσκοπικές επιδόσεις του υπό κατασκευή κόμματός της δεν φαίνεται προς το παρόν να επηρεάζονται αρνητικά. Αντιθέτως μοιάζουν να αποτελούν πρόδρομα σημεία μιας δυναμικής  επιστροφής του εκλογικού σώματος στη λογική της αρνητικής ψήφου που κυριάρχησε κατά το μεγαλύτερο μέρος της μεταπολίτευσης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Σε κάθε πάντως περίπτωση οι δημοσκοπικές επιδόσεις του κόμματος Καρυστιανού οφείλονται  πρωτίστως στις εισροές ψηφοφόρων προερχόμενων από τις εκλογικές βάσεις της  εκείθεν της ΝΔ Δεξιάς, χωρίς αυτό να μειώνει τη σημασία των δημοσκοπικών ευρημάτων που επιβεβαιώνουν ότι η εκλογική επιρροή του κόμματος Καρυστιανού διαχέεται οριζόντια σε όλο το φάσμα του εκλογικού σώματος.

Εξίσου σημαδιακό είναι άλλωστε και το γεγονός ότι το ενδιαφέρον που εξακολουθεί να δείχνει η κοινή γνώμη βαίνει αυξανόμενο, χωρίς όμως και πάλι αυτό να συνιστά ένα πολιτικό φαινόμενο σαν και αυτό που βιάστηκαν να περιγράψουν ως πραγματικό πολιτικοί σχολιαστές που ξεχνούν την τεράστια απόσταση που χωρίζει τα επιφαινόμενα από τα πραγματικά φαινόμενα.

Οσο πιο εύκολα διανύεται αυτή η απόσταση τόσο πιο πιθανή γίνεται η εξαγωγή, αν όχι παραπλανητικών, σίγουρα πάντως επιπόλαιων συμπερασμάτων με ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Στην πραγματικότητα, λοιπόν, ενώ το επονομαζόμενο κόμμα Καρυστιανού είναι ένα ακόμα από τα πολλά αγνώστου διάρκειας και αμφιβόλου στρατηγικού βάθους επιφαινόμενα της μακρόσυρτης πολιτικής κρίσης, το πραγματικό πολιτικό φαινόμενο είναι οι πολλαπλές μορφές που προσλαμβάνει κατά καιρούς η εξωθεσμική κοινωνική αντιπολίτευση που αναπτύσσεται ως απονενοημένη αντίδραση στους θεσμικώς δρώντες εντός ενός απονομιμοποιημένου κομματικού συστήματος μιας άλλης εποχής.

Ενός συστήματος, δηλαδή,  που δείχνει να μη δύναται ούτε να αντιληφθεί ούτε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των νέων πολιτικών αναζητήσεων μιας κοινωνίας κυριευμένης από την αγωνία και την ανασφάλεια που σκοτεινιάζει τους ορίζοντές της και εγκλωβίζει το μέλλον της στα αδιέξοδα της ταυτόχρονης διεύρυνσης των εισοδηματικών ανισοτήτων, του κατακερματισμού των πολιτικών δυνάμεων και της απουσίας αξιόπιστων εναλλακτικών λύσεων διακυβέρνησης σε μια χώρα που αναγορεύεται σε παγκόσμια πρωταθλήτρια της απαισιοδοξίας. (βλ. το άρθρο στο «ΒΗΜΑ» του Αντώνη Παπακώστα για τη φετινή έρευνα τέλους του έτους της Gallup International).

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Αν και είναι προφανές ότι υπ’ αυτές τις συνθήκες είναι εύλογοι οι φόβοι των συστημικών κομμάτων για τη δυναμική που ενδέχεται να αποκτήσει ένα αντισυστημικό κόμμα Καρυστιανού,  για λόγους που χρειάζονται περισσότερη ανάλυση είναι μάλλον απίθανο, ακόμα και αν πάψει να συνιστά ένα μονοπρόσωπο και μονοθεματικό σχήμα, να επαναλάβει ένα φαινόμενο αντίστοιχο με αυτό της μεταμόρφωσης της Ριζοσπαστικής Αριστεράς του 2015 σε κυβερνώσα παράταξη.

O Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός επιστήμονας – αναλυτής