Τα ΝΕΑ - Τεχνολογία

Δεν ξέρω τι λέει στις πολύ νέες γενιές η χούντα των συνταγματαρχών. Ειδικά σε αυτές που διαμόρφωσαν πολιτική συνείδηση στα χρόνια της κρίσης, που βγήκαν στο ιδεολογικό κουρμπέτι επί Αγανακτισμένων, τότε που φώναζαν «Η χούντα δεν τελείωσε το ’73» (θυσιάζοντας ακόμη και την Ιστορία για να τους βγει η ρίμα της οργής) και θεωρούν τη Μεταπολίτευση περίοδο διαφθοράς και παρακμής. Να με συγχωρούν, αλλά σε εμένα λέει ακόμη πολλά. Σαν σήμερα, πριν από 59 χρόνια, ήμουν μαθήτρια στη Β’ Δημοτικού. Και το 1974 τσαλαβουτούσα στην εφηβεία. Που σημαίνει ότι συνειδητοποίησα τον κόσμο στα χρόνια της δικτατορίας (το ότι είχα την αίσθηση ότι η Μεταπολίτευση έγινε, κατά έναν τρόπο, ειδικά για μένα, για να με υποδεχθεί υπέρλαμπρα στον κόσμο των μεγάλων, είναι μια άλλη ιστορία που θα την πούμε τον Ιούλιο).

Τι θυμάμαι λοιπόν από εκείνη την ημέρα; Τη δυσφορία μου διότι ήταν Παρασκευή πριν από τη Μεγάλη Εβδομάδα και είχα κανονίσει με τη μαμά μου να πάμε το απόγευμα στο ΜΙΝΙΟΝ. Δεν θυμάμαι για ποιο λόγο, αλλά θυμάμαι πως, όταν μου ανακοίνωσε ότι δεν θα πάω στο σχολείο αλλά ούτε στο ΜΙΝΙΟΝ, έπεσα να πεθάνω. Ο οικογενειακός θρύλος λέει ότι με ανέβασε στην ταράτσα για να δω τα τανκς στη Βασιλίσσης Σοφίας και επειδή θεωρούσα ότι το πρόβλημα ήταν χωροταξικό, της έδειχνα πως θα μπορούσαμε να κάναμε ελιγμούς ανάμεσα στα άρματα για να διασχίσουμε τη λεωφόρο. Θυμάμαι και τον παππού μου, Μικρασιάτης από το Αϊβαλί και βενιζελικός, που μουρμούραγε φυσώντας και ξεφυσώντας «όχι πάλι». Θυμάμαι τα εμβατήρια στο ραδιόφωνο, το όνομα του Κόλλια στα δελτία ειδήσεων· κι ότι όλα αυτά μου φαίνονταν βαρετά.

Τους επόμενους μήνες άρχισα να αντιλαμβάνομαι το βαρύ κλίμα στις μυστικές κουβέντες, στα συνοφρυωμένα βλέμματα, σε αυτά που ρωτούσα και για τα οποία απέφευγαν να μου δώσουν ξεκάθαρες απαντήσεις. Το σοκ και η πλήρης – σχετικά με την τότε ηλικία μου – συνειδητοποίηση ήρθε μερικούς μήνες αργότερα. Αύγουστος 1968 και ο Αλέκος Παναγούλης συλλαμβάνεται μετά την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Η φωτογραφία της σύλληψής του γίνεται πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες. Φοράει μαγιό· και αυτό το γυμνό σώμα, εντελώς απροστάτευτο μέσα στο περιβάλλον της ένστολης εξουσίας, ξεδίπλωσε μπροστά στα μάτια μου, με τον πιο παραστατικό τρόπο, την αδυναμία του απλού ανθρώπου, την ταπείνωση που μπορεί να του επιβάλει μια ανεξέλεγκτη δύναμη. Τότε είναι που άρχισα να ζητώ ξεκάθαρες απαντήσεις στις ερωτήσεις μου. Μια φωτογραφία μπορεί να θεμελιώσει μια ιδεολογία. Και τη συγκεκριμένη φωτογραφία, όταν τη βλέπω ακόμη και μέχρι σήμερα, σοκάρομαι, λυγάω.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Λίγους μήνες αργότερα, ανάμεσα από τα κάγκελα του μπαλκονιού (ήμουν και κοντοπίθαρη ακόμη) έβλεπα τον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί έξω από τον Ευαγγελισμό, καθώς έβγαζαν το φέρετρο του Γεώργιου Παπανδρέου. Ηταν προάγγελος του τι θα συνέβαινε στην κηδεία του.

Αισθητική και ηθική

Τα επόμενα χρόνια δεν ρωτούσα πλέον. Εψαχνα μόνη μου να βρω τις απαντήσεις. Γι’ αυτό και θεωρώ ότι η γενιά μου πολιτικοποιήθηκε με έναν αυτοματικό τρόπο. Βέβαια, θεωρούσα κι εγώ ότι έκανα αντίσταση. Κλειδαμπαρωνόμουν στο δωμάτιό μου και τραγουδούσα δυνατά Θεοδωράκη. Μέχρι που άρχισα να μαθαίνω για τα βασανιστήρια στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και συνειδητοποίησα ότι ο πραγματικός αγώνας συμπεριλαμβάνει και τη θυσία – γι’ αυτό και ψιλογελάω σήμερα με τους περισσότερους σύγχρονους ακτιβιστές και «αγωνιστές». Ε, μετά ήρθαν και τα γεγονότα της Νομικής και του Πολυτεχνείου και οι απαντήσεις ήταν πλέον μπροστά στα μάτια μου, ακόμη και για ερωτήσεις που δεν είχαν καν τεθεί.

Ωστόσο, τη φράση σχετικά με τη χούντα που θεωρώ ιδιαίτερα χαρακτηριστική την άκουσα στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης (και δεν θυμάμαι από ποιον): «Η αισθητική της χούντας ήταν οι ψηλοί μπροστά, οι κοντοί πίσω». Αυτό με βοήθησε να συνειδητοποιήσω πόση αισθητική εμπεριέχει η ηθική.

Ο Ολυμπιακός πέρασε νικηφόρα από το Καματερό, επικρατώντας με 34-23 του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας και εξασφαλίζοντας την παρουσία του στους τελικούς της Handball Premier.

Οι «ερυθρόλευκοι» παρουσιάστηκαν σοβαροί και απόλυτα προσηλωμένοι στο πλάνο τους, επιβάλλοντας από νωρίς τον ρυθμό τους και δείχνοντας την ανωτερότητά τους απέναντι στους γηπεδούχους.

Ο Ιωνικός προσπάθησε να αντιδράσει και να επιστρέψει στη διεκδίκηση του αγώνα, ωστόσο ο Ολυμπιακός είχε τις λύσεις στα κρίσιμα σημεία, τόσο στην επίθεση όσο και στην άμυνα, κρατώντας σταθερά τον έλεγχο μέχρι το φινάλε και «σφραγίζοντας» δίκαια την πρόκριση.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Η εξέλιξη της αναμέτρησης

Ο Ιωνικός μπήκε δυναμικά στο παιχνίδι, κερδίζοντας πέναλτι στα πρώτα λεπτά, με τον Μιχάλη Ρούσσο να ευστοχεί και να ανοίγει το σκορ. Μάλιστα, λίγο αργότερα βρήκε ξανά δίχτυα, δίνοντας προβάδισμα δύο τερμάτων στην ομάδα του.

Ο Ολυμπιακός χρειάστηκε χρόνο για να αντιδράσει, ωστόσο κατάφερε να μειώσει γρήγορα και στη συνέχεια να φέρει το ματς στα ίσα με τον Κανετέ. Οι γηπεδούχοι πήραν εκ νέου το προβάδισμα, όμως ο Ίβιτς ισοφάρισε και λίγο μετά έβαλε μπροστά τους «ερυθρόλευκους», αλλάζοντας τη ροή της αναμέτρησης.

Από εκείνο το σημείο και έπειτα, ο Ολυμπιακός ανέβασε ρυθμό και άρχισε να «χτίζει» διαφορά. Ο Κανετέ πέτυχε ακόμη ένα γκολ για το +3, ενώ οι φιλοξενούμενοι εκμεταλλεύτηκαν την επιθετική τους αποτελεσματικότητα και την αδυναμία του Ιωνικού να αντιδράσει, ανοίγοντας ακόμη περισσότερο την ψαλίδα. Παρά τη μείωση σε 8-11 με νέο πέναλτι, η ομάδα του Πειραιά απάντησε άμεσα και διατήρησε τον έλεγχο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Παρά τα δύο χαμένα πέναλτι, οι «ερυθρόλευκοι» συνέχισαν να βρίσκουν λύσεις στην επίθεση και πήγαν στα αποδυτήρια με προβάδισμα 18-14.

Στο δεύτερο ημίχρονο, η εικόνα δεν άλλαξε. Ο Ιωνικός δεν μπόρεσε να πλησιάσει ουσιαστικά στο σκορ, με τον Ολυμπιακό να διατηρεί τον ρυθμό του και να αυξάνει σταδιακά τη διαφορά. Χωρίς να απειληθεί ιδιαίτερα, η ομάδα του Πειραιά έφτασε στην επικράτηση με 23-34, εξασφαλίζοντας την πρόκριση στους τελικούς της Handball Premier.

Τα πεντάλεπτα: 2-1, 4-6, 5-9, 8-13, 11-15, 14-18, 16-19, 17-22, 19-26, 20-29, 22-31, 23-34

Ισραηλινοί στρατιώτες και έποικοι φέρονται να χρησιμοποιούν πρακτικές σεξουαλικής βίας και παρενόχλησης με στόχο τον εξαναγκασμό Παλαιστινίων να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους στη Δυτική Όχθη, οδηγώντας σε βίαιο εκτοπισμό, σύμφωνα με νέα έκθεση ανθρωπιστικών οργανώσεων.

Η έκθεση καταγράφει μαρτυρίες γυναικών, ανδρών και παιδιών που περιγράφουν σοκαριστικές επιθέσεις, όπως εξαναγκασμό σε εκγύμνωση, επώδυνες σωματικές έρευνες και δημόσια έκθεση γεννητικών οργάνων, ακόμη και σε ανηλίκους. Οι πράξεις αυτές, σύμφωνα με τους ερευνητές, στοχεύουν στην ταπείνωση και την ψυχολογική κατάρρευση των θυμάτων.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Άλλες μορφές βίας περιλαμβάνουν ούρηση πάνω σε Παλαιστίνιους, λήψη και διανομή εξευτελιστικών φωτογραφιών, παρακολούθηση γυναικών σε προσωπικές στιγμές, απόπειρες βιασμού με αντικείμενα και απειλές σεξουαλικής κακοποίησης. Οι μαρτυρίες συγκεντρώθηκαν στο πλαίσιο της έρευνας της Συμμαχίας για την Προστασία της Δυτικής Όχθης (West Bank Protection Consortium).

Όπως αναφέρεται, τα τελευταία τρία χρόνια έχουν καταγραφεί τουλάχιστον 16 περιστατικά σεξουαλικής βίας που συνδέονται με τη σύγκρουση μετά την 7η Οκτωβρίου 2023. Ωστόσο, ο πραγματικός αριθμός εκτιμάται πολύ υψηλότερος, καθώς πολλά θύματα αποφεύγουν να μιλήσουν λόγω φόβου και κοινωνικού στιγματισμού.

Σεξουαλική βία ως μέσο εκτοπισμού

Η έκθεση με τίτλο «Σεξουαλική βία και αναγκαστικός εκτοπισμός στη Δυτική Όχθη» επισημαίνει ότι οι επιθέσεις αυτές έχουν επιταχύνει τον εκτοπισμό των Παλαιστινίων. Πάνω από τα δύο τρίτα των νοικοκυριών που συμμετείχαν στην έρευνα ανέφεραν ότι η αύξηση της βίας, ιδίως κατά γυναικών και παιδιών, αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα για την αποχώρησή τους.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

«Οι συμμετέχοντες περιέγραψαν τη σεξουαλική παρενόχληση ως τη στιγμή που ο φόβος μετατράπηκε από χρόνιο σε αφόρητο», σημειώνεται χαρακτηριστικά. Παράλληλα, καταγράφονται περιπτώσεις όπου Ισραηλινοί στρατιώτες φέρονται να απέτυχαν να αποτρέψουν ή να τιμωρήσουν τους δράστες τέτοιων επιθέσεων.

Μαρτυρίες περιλαμβάνουν περιστατικά κατά τα οποία γυναίκες υποβλήθηκαν σε εξευτελιστικές έρευνες από στρατιώτες και εποίκους, ενώ άνδρες και αγόρια έγιναν επίσης στόχοι σεξουαλικής κακοποίησης. Ενδεικτικά, στην κοινότητα Κίρμπετ Χούμσα, ένας 29χρονος άνδρας καταγγέλλει ότι ξυλοκοπήθηκε και ταπεινώθηκε δημόσια από εποίκους.

Κλιμάκωση της βίας και κοινωνικές συνέπειες

Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, τον Οκτώβριο του 2023 καταγράφηκαν περιστατικά όπου έποικοι και στρατιώτες έγδυσαν και κακοποίησαν Παλαιστινίους, ενώ προσπάθησαν να βιάσουν έναν από αυτούς με κοντάρι σκούπας. Οι εικόνες των θυμάτων διακινήθηκαν στη συνέχεια διαδικτυακά, εντείνοντας τον εξευτελισμό τους.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Η σεξουαλική βία είχε σοβαρές επιπτώσεις ακόμη και σε κοινότητες που δεν εκτοπίστηκαν. Πολλές γυναίκες σταμάτησαν να εργάζονται και κορίτσια εγκατέλειψαν το σχολείο για να αποφύγουν πιθανές επιθέσεις, οδηγώντας σε αύξηση των πρόωρων γάμων. Γονείς, σύμφωνα με την έκθεση, προχώρησαν σε γάμους ανηλίκων για λόγους «προστασίας».

Καταγγελίες από οργανώσεις και κουλτούρα ατιμωρησίας

Το Κέντρο Νομικής Βοήθειας και Συμβουλευτικής για τις Γυναίκες (WCLAC) στη Ραμάλα τεκμηριώνει επίσης περιπτώσεις σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης από Ισραηλινούς στρατιώτες, περιλαμβανομένων περιστατικών στα σημεία ελέγχου. Η υπεύθυνη του WCLAC, Κιφάγια Χράιμ, δήλωσε ότι η οργάνωση γνωρίζει «ίσως το 1% των πραγματικών περιστατικών», λόγω του φόβου των θυμάτων να μιλήσουν.

Η Μιλένα Ανσάρι, επικεφαλής του τμήματος των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών στην οργάνωση Γιατροί για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – Ισραήλ, τόνισε ότι η αύξηση των περιστατικών συνδέεται με μια «ευρύτερη κουλτούρα ατιμωρησίας». Όπως είπε, η πρόσφατη απόφαση μη δίωξης στρατιωτών που κατηγορήθηκαν για βιασμό κρατούμενης «έστειλε ένα σαφές μήνυμα αποδοχής της σεξουαλικής βίας».

Η ίδια υποστήριξε πως «υπάρχει μια κουλτούρα αποδοχής των σεξουαλικών επιθέσεων εναντίον Παλαιστινίων» και ότι ακόμη και σε πολιτικό επίπεδο δεν έχει υπάρξει σαφής καταδίκη τέτοιων πράξεων.

Τα ευρήματα της έρευνας

Η έκθεση βασίστηκε σε 83 συνεντεύξεις με μέλη παλαιστινιακών κοινοτήτων στη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένων εκτοπισμένων οικογενειών, ακτιβιστών και τοπικών ηγετών. Αν και δεν αποτελεί στατιστικά αντιπροσωπευτικό δείγμα, τα ευρήματα αποτυπώνουν μια συστηματική πρακτική πίεσης μέσω σεξουαλικής βίας.

Ο ισραηλινός στρατός δεν απάντησε σε ερωτήσεις της εφημερίδας Guardian σχετικά με τις καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση από στρατιώτες.

Διασχίζοντας τον περίβολο που φιλοξενεί τους Τάφους του Κασούμπι, ο κεντρικός δρόμος οδηγεί σε μια είσοδο που δεν διακρίνεται αμέσως. Το μονοπάτι καταλήγει σε στρώμα από ψάθα, μέρος της εντυπωσιακής κατασκευής ύψους 7,5 μέτρων, γνωστής ως Muzibu Azala Mpanga. Από μακριά θυμίζει ένα τεράστιο ανεστραμμένο καλάθι· μόνο οι σειρές από παπούτσια έξω υποδηλώνουν ότι μέσα υπάρχει ζωή.

Ανασηκώνοντας τα ξεραμένα φύλλα των αγρωστωδών, ο επισκέπτης εισέρχεται σε έναν διαφορετικό κόσμο. Η τροπική ζέστη της Ουγκάντας μένει έξω, καθώς η διπλή οροφή από πλεγμένα καλάμια και χόρτο κρατά το εσωτερικό δροσερό και ήσυχο. Γυναίκες, γνωστές ως «χήρες» των βασιλιάδων, κάθονται σε ψάθινα χαλιά για να υποδέχονται τους προσκυνητές και να φροντίζουν τα πνεύματα των ηγεμόνων που αναπαύονται πίσω από την κουρτίνα.

Οι πιστοί γονατίζουν μπροστά σε τέσσερις φωτογραφίες, μία για κάθε βασιλιά που έχει ταφεί εκεί. Πίσω τους κρέμεται κουρτίνα από καφεκόκκινο ύφασμα, φτιαγμένο από φλοιό συκής – το χαρακτηριστικό υλικό της Ουγκάντας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Για τους ανθρώπους του βασιλείου Μπουγκάντα, η κουρτίνα αυτή δεν είναι απλώς ένα χώρισμα αλλά μια πύλη προς ένα ιερό, αόρατο δάσος. Πιστεύουν ότι οι βασιλιάδες δεν πεθαίνουν ποτέ· απλώς περνούν στο δάσος και συνεχίζουν να επικοινωνούν με τους ζωντανούς μέσω των μέντιουμ.

Οι Τάφοι του Κασούμπι, αναγνωρισμένοι ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, αποτελούν την πνευματική καρδιά του βασιλείου Μπουγκάντα. Για 16 χρόνια, όμως, αυτό το ιερό πέρασμα παρέμενε κλειστό.

Η πυρκαγιά και η αναγέννηση

Το 2010, μια πυρκαγιά κατέστρεψε το κεντρικό κτίσμα. Η κατασκευή, που είχε ανεγερθεί το 1882 και είχε μήκος άνω των 30 μέτρων, ήταν φτιαγμένη σχεδόν αποκλειστικά από φυτικά υλικά. Οι ξύλινες κολόνες και η οροφή από ψάθα τυλιγμένη με ύφασμα φλοιού έγιναν στάχτη, αφήνοντας πίσω μόνο ερείπια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Αν και τα αίτια της πυρκαγιάς δεν δημοσιοποιήθηκαν ποτέ, η καταστροφή προκάλεσε κύμα θλίψης και οργής, που εξελίχθηκε σε βίαιες ταραχές. Η απώλεια δεν ήταν μόνο αρχιτεκτονική αλλά και βαθιά πνευματική.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Σήμερα, οι τάφοι άνοιξαν ξανά για το κοινό, ύστερα από μια επίπονη διαδικασία αποκατάστασης που ξεπέρασε τα όρια της απλής ανοικοδόμησης. Ο αρχιτέκτονας Τζόναθαν Νσουμπούγκα διαπίστωσε ότι πολλές από τις παραδοσιακές τεχνικές είχαν σχεδόν εξαφανιστεί. Έπρεπε να εκπαιδευτούν νέοι τεχνίτες και να αποκατασταθούν προσεκτικά τα πνευματικά στοιχεία του χώρου.

«Στην έρευνά μου, και βάσει των πολιτιστικών κανόνων, διαμορφώσαμε μια νέα φράση: όχι ανακατασκευή, αλλά ανάκτηση της κληρονομιάς», λέει ο Νσουμπούγκα. «Αυτό κάνω τα τελευταία 15 χρόνια — ανακτώ ό,τι χάθηκε».

Ένα ιερό μέσα στην πόλη

Ελάχιστες αφρικανικές πρωτεύουσες διατηρούν στο κέντρο τους τόσο παραδοσιακή αρχιτεκτονική και ιερό χώρο. Ήδη από τον 19ο αιώνα, πριν από την άφιξη των Βρετανών ιεραποστόλων και αποικιοκρατών, οι λόφοι της σημερινής Καμπάλα αποτελούσαν το διοικητικό και πνευματικό κέντρο του βασιλείου Μπουγκάντα.

Σύμφωνα με την παράδοση, κάθε φορά που πέθαινε ένας βασιλιάς, το παλάτι του μετατρεπόταν σε τόπο ταφής. Η φυσική τοποθεσία των λειψάνων του παρέμενε κρυφή πίσω από την κουρτίνα από ύφασμα φλοιού, προσβάσιμη μόνο στους στενούς συγγενείς. Κάθε νέος μονάρχης έχτιζε το δικό του παλάτι κοντά, μετακινώντας έτσι σταδιακά το κέντρο εξουσίας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Ο πρώτος που έχτισε το συγκρότημα στο Κασούμπι ήταν ο Καμπάκα Μουτέσα Α΄ το 1882. Δύο χρόνια αργότερα πέθανε, αφήνοντας το βασίλειο να περάσει μέσα από δεκαετίες αποικιοκρατίας και αγώνων ανεξαρτησίας. Εκεί αναπαύονται συνολικά τέσσερις βασιλιάδες.

Παράδοση και πνευματικότητα

Στο εσωτερικό, η στέγη στηρίζεται σε τεράστιους ξύλινους στύλους και 52 ομόκεντρους δακτυλίους από πλεγμένο χόρτο – καθένας αντιπροσωπεύει μια φυλή του βασιλείου. Κάθε φυλή έχει τον δικό της ρόλο: φύλακες, διακοσμητές, τεχνίτες. Η φρουρά του χώρου διατηρείται αδιάλειπτα επί οκτώ αιώνες, με τον σημερινό αρχηγό να θεωρείται 101 ετών.

Η αποκατάσταση της πνευματικής υπόστασης του τόπου ανάγκασε τον Νσουμπούγκα να εμβαθύνει σε παραδόσεις που ο ίδιος δεν είχε γνωρίσει. Εκπαιδευμένος στη Βρετανία, έπρεπε να προσαρμοστεί σε αυστηρούς κανόνες: δεν μπορούσε να εκτελέσει εργασία έξω από τις αρμοδιότητες της δικής του φυλής. Οι τεχνίτες της στέγης προέρχονται αποκλειστικά από τη φυλή του Κολόμπου πιθήκου, ενώ οι διακοσμητές από τη φυλή της λεοπάρδαλης. Αν ένας πρεσβύτερος πεθάνει χωρίς να μεταδώσει τη γνώση του, το αντίστοιχο τμήμα δεν μπορεί να ολοκληρωθεί.

«Η δουλειά μου ήταν να δημιουργήσω έναν χώρο όπου τα πνεύματα μπορούν να αναδυθούν και να συντονιστούν με τη σκέψη μας», εξηγεί. «Το Muzibu Azala Mpanga δεν είναι απλώς ένα σπίτι· είναι ένα σκάφος, ένα μέσο που συλλαμβάνει την πνευματική ουσία των βασιλιάδων».

Ο δρόμος προς την επαναλειτουργία

Για να σεβαστεί την ιερότητα του χώρου, ο Νσουμπούγκα συνεργάστηκε με το σημερινό μέντιουμ που επικοινωνεί με τον πρώτο βασιλιά, Καμπάκα Κίντου. Η εμπιστοσύνη χτίστηκε σταδιακά, ώσπου εκείνη του έδωσε λεπτομερείς οδηγίες για τις σωστές τελετουργικές πρακτικές.

Παράλληλα, ο αρχιτέκτονας λειτούργησε ως γέφυρα ανάμεσα στις παραδόσεις της Ουγκάντας και στη σύγχρονη γραφειοκρατία των χρηματοδοτών και της UNESCO, η οποία έχει εντάξει τόσο τους τάφους όσο και το ύφασμα φλοιού στον κατάλογο της παγκόσμιας κληρονομιάς. Η διατήρηση αυτού του καθεστώτος απαίτησε συντονισμό και σεβασμό στις τοπικές πρακτικές.

Αν και οι Τάφοι του Κασούμπι είναι ξανά προσβάσιμοι σε προσκυνητές και τουρίστες, η επίσημη τελετή επαναλειτουργίας εκκρεμεί. Τότε, σε μια παραδοσιακή τελετή, θα κοπεί το στρώμα ψάθας που καλύπτει την είσοδο, σηματοδοτώντας το πλήρες άνοιγμα του ιερού.

Μέχρι τότε, πλήθος επισκεπτών φτάνει καθημερινά για να προσευχηθεί, να ζητήσει την παρέμβαση των βασιλιάδων ή απλώς να αποτίσει φόρο τιμής. Στην αυλή, άλλοι χορεύουν, βιντεοσκοπούν ή γιορτάζουν την αποκατάσταση. «Ένας Βρετανός συνάδελφος μού είπε: ‘Πόσοι αρχιτέκτονες μπορούν να πουν ότι εργάστηκαν σε ένα έργο που ορίζει ένα έθνος;’ Του απάντησα: ‘Ελάχιστοι’. Είμαι, λοιπόν, πολύ τυχερός», λέει ο Νσουμπούγκα.

Πηγή: CNN.com

Συναγερμός έχει σημάνει στις Αρχές για έναν άνδρα που εντοπίστηκε νεκρός στη Θεσσαλονίκη.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, η σορός του άνδρα εντοπίστηκε σε εγκαταλελειμμένο σπίτι  στην οδό Τσαμαδού στην Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης σήμερα το απόγευμα γύρω στις 16:00. Στο σημείο έχει σπεύσει η Ελληνική Αστυνομία και απέκλεισε τον χώρο.

Προς το παρόν οι Αρχές εξετάζουν όλα τα ενδεχόμενα για τις συνθήκες του θανάτου του άνδρα ενώ στο σημείο αναμένεται να σπεύσει ιατροδικαστής. Τους αστυνομικούς ειδοποίησε περαστικός από το σημείο. Στο σπίτι ιατροδικαστής, ο οποίος αναμένεται να ρίξει φως στα ακριβή αίτια θανάτου.

Η έρευνα της αστυνομίας είναι σε εξέλιξη.

Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις στο θρίλερ με την εξαφάνιση της 43χρονης Ελευθερίας Γιακουμάκη, στο Ηράκλειο Κρήτης.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο πρώην σύντροφος της γυναίκας αυτοκτόνησε. Στελέχη της ασφάλειας μετέβησαν στο σπίτι του, που βρίσκεται στον Προφήτη Ηλία.

Διευκρινίζεται ότι δεν είναι ο πατέρας των παιδιών αλλά η τελευταία σχέση της, με τον οποίο είχαν χωρίσει περίπου ένα μήνα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι αργά χθες βράδυ, κατέθετε στις αρχές. Μάλιστα, κατά τις ίδιες πληροφορίες, έφερε αμυχές στο σώμα και είχε υποστηρίξει ότι είχε τροχαίο με το μηχανάκι.

Εξαφάνιση 43χρονης στην Κρήτη: Τι λέει ο γιος της για το σημείωμα που άφησε – Οι τελευταίες της κινήσεις

Αναστάτωση προκαλεί η εξαφάνιση της 43χρονης Ελευθερίας Γιακουμάκη, από την περιοχή Δαφνές Ηρακλείου στην Κρήτη. Δύο 24ωρα από την στιγμή που χάθηκαν τα ίχνη της, οι έρευνες στις Αρχάνες όπου εντοπίστηκε το τελευταίο στίγμα από το κινητό της, είναι συνεχείς.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Με drone και περιπολίες, προσπαθούν να εντοπίσουν ένα σημάδι ζωής της αγνοούμενης, ένα ίχνος που θα οδηγήσει τα επόμενα βήματά τους.

Το κουβάρι της υπόθεσης περιπλέκει το γεγονός πως χθες, λίγες ώρες μετά την εξαφάνιση, η 43χρονη είχε προγραμματισμένη δίκη με τον πρώην σύζυγό της, μετά από καταγγελία για εξύβριση. Μπορεί η εξαφάνιση να σχετίζεται με αυτήν την πτυχή; Οι Αρχές δεν αποκλείουν για την ώρα τίποτα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Στο «Live News» του Mega με τον Νίκο Ευαγγελάτο, μιλούν τα δύο από τα τρία παιδιά της αγνοούμενης που αγωνιούν.

«Κάθε βοήθεια είναι σημαντική και όσο πιο γρήγορα, τόσο το καλύτερο. Γιατί έχουν περάσει και πολλές ώρες και δυσκολεύει. Ψάχνουν τα στίγματα, ψάχνουν τα σημεία από το τηλέφωνό της», ανέφερε ο γιος της 43χρονης.

Η 43χρονη φέρεται να ξεκίνησε από το σπίτι που έμενε, με το αυτοκίνητό της, το πρωί της περασμένης Κυριακής. Από τις Δάφνες Ηρακλείου κατευθύνθηκε, όπως όλα δείχνουν, προς τις Αρχάνες. Για ώρες δεν απαντούσε στις κλήσεις των παιδιών της.

«Δεν έχουμε ξανακαλέσει για μην κρατάμε απασχολημένο το τηλέφωνο και να μην έχει μπαταρία. Σταματήσαμε από χθες να καλούμε. Δεν έχουμε ξαναασχοληθεί. Ό,τι κάνει η αστυνομία», λέει ο γιος της. «Από ό,τι φαίνεται από τις κάμερες που έχουμε ψάξει από το χωριό, φεύγει περίπου στις 11.02 από το σπίτι με πορεία προς το Ηράκλειο. Όσες κάμερες ψάξαμε είδαμε μέχρι ένα σημείο που περνάει και πάει προς Ηράκλειο. Το υπόλοιπο το έχουν αναλάβει οι Αρχές για να δουν τα παρακάτω».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Το κινητό της γυναίκας απενεργοποιήθηκε και λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Κυριακής, ο μεγαλύτερος γιος της δήλωσε την εξαφάνιση σε αστυνομικό τμήμα.

Και συνέχισε ο γιος της 43χρονης: «Το σημείωμα. Με ενημέρωσε εμένα η αδερφή μου ότι είναι στο σπίτι, αλλά είναι πολύ σύνηθες από την μητέρα μου να την ενημερώνει για το τι θα κάνει. Είναι φυσιολογικό το σημείωμα».

Τι συνέβη στην 43χρονη Ελευθερία Γιακουμάκη; Πώς χάθηκαν τα ίχνη της και τι μπορεί να κρύβει η μυστηριώδης εξαφάνισή της; Οι δικοί της άνθρωποι επαναλαμβάνουν πως η ίδια δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο. Δεν θα έφερνε ποτέ τα παιδιά της σε μία τόσο ψυχοφθόρα κατάσταση:

«Εγώ είμαι μόνος μου. Ψάχνω σε αγροτικούς δρόμους, οπότε δεν έχω εικόνα. Το τι κάνουν οι υπόλοιποι στο χωριό ή ο θείος μου ή όλοι οι συγγενείς μου. Έχουμε μιλήσει στο τηλέφωνο δεν έχουμε κάτι νεότερο», λέει ο γιος της.

Οι Αρχές προσπαθούν να εντοπίσουν το αυτοκίνητο της 43χρονης, ώστε να έχουν ένα επιπρόσθετο σημείο αναφοράς για τις έρευνες.

Για την εξαφάνισή της εκδόθηκε και Missing Alert, όμως για την ώρα οι έρευνες παραμένουν άκαρπες.

Τι αναφέρει ο πρώην σύζυγός της

Η γυναίκα μετά το διαζύγιο είχε προσπαθήσει να ξαναφτιάξει τη ζωή της, πρόσφατα όμως χώρισε και από την τωρινή σχέση της σύμφωνα με τα όσα λένε οι κάτοικοι της περιοχής.

Το δικαστήριο, με τον πατέρα, δεν ήταν κάτι σημαντικό, θα πει ο γιος της.

«Με τον πατέρα μου τα ζητήματα και όλα τα δικαστήρια έχουν απλά αναβληθεί. Δεν έχουν κάτι καινούριο να τρέχει εδώ και χρόνια. Δηλαδή απλά είναι υποθέσεις που δεν έχουν κλείσει, παλιές. Δεν τρέχει κάτι καινούριο».

Από την πλευρά του, ο πρώην σύζυγός της, αναφέρει:

«Είμαστε τώρα 8 χρόνια εκτός. Τι να πει ο πρώην; Είχαμε δικαστήριο που ήταν εξ αναβολής για εξύβριση. Δεν ήταν ούτε τίποτα δύσκολο ούτε τίποτα το… αυτό που γράφουνε. (…) Εγώ ενημερώθηκα το πρωί εκείνο. Δεν ήξερα κάτι. Απλώς τώρα εγώ είπα, παιδιά έχω προχωρήσει τη ζωή μου, έχω τη δουλειά μου, έχω τη γυναίκα μου. Δεν έχω καμία σχέση με αυτά. Μακάρι να είναι όλα καλά. Δεν ξέρω τι έχει γίνει εκεί. Δεν πιστεύω να έχει πρόβλημα και με κανέναν. Κοινωνικός άνθρωπος ήτανε. Τι προστριβές να έχει αυτή; Εδώ από χωριό είμαστε. Δεν έχουμε εμείς τέτοια πράγματα εδώ. Τώρα τι έγινε; Δεν ξέρω».

Το βράδυ της 14ης Απριλίου 2023, χτύπησε το τηλέφωνό μου ενώ βρισκόμουν στην Ντζαμένα του Τσαντ. Ηταν ο διευθυντής του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος (WFP). Η φωνή του ήταν ήρεμη και σταθερή: «Ξεκίνησε η σύγκρουση στο Χαρτούμ. Εχω κλείσει το αεροπλάνο του WFP. Πάμε στα σύνορα».

Δύο μέρες αργότερα, στις 16 Απριλίου, προσγειωθήκαμε κοντά στα σύνορα μεταξύ του Τσαντ και της περιφέρειας του Νταρφούρ του Σουδάν. Ο δρόμος, γεμάτος σκόνη, απλωνόταν μέσα σε ένα γυμνό, άγονο τοπίο. Τα ίδια τα σύνορα ήταν σχεδόν αόρατα: ήταν απλά ένα «ουάντι» (wadi), η ξερή κοίτη ενός ποταμού πλάτους μόλις λίγων μέτρων. Και όμως, αυτό το «ουάντι» σηματοδοτούσε το πέρασμα σε μια εύθραυστη υπόσχεση ασφάλειας.

Εκεί συναντήσαμε τις πρώτες οικογένειες που έφευγαν από το Σουδάν. Κυρίως γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους. Κουβαλούσαν μαζί τους στρώματα, λίγα τρόφιμα σε μικρές σακούλες, τα ελάχιστα που είχαν καταφέρει να περισώσουν. Η βία, μας έλεγαν, δεν είχε φτάσει ακόμα στα χωριά τους. Αλλά γνώριζαν τι πλησίαζε. Το είχαν ζήσει ξανά. Αρκετοί μας το έλεγαν χαμηλόφωνα, με μια αφοπλιστική βεβαιότητα, πως θα περνούσε πολύς καιρός μέχρι να επιστρέψουν. Για πολλούς, αυτός ήταν ένας ακόμα ξεριζωμός από το Νταρφούρ – ένας από τους πολλούς που είχαν ζήσει μέσα στα χρόνια.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Στη σκιά ενός κοντινού δέντρου, συναντήσαμε τον Πρεφέ (Préfet), τον τοπικό αξιωματούχο που είχε την ευθύνη της περιοχής. Ηταν ένας μορφωμένος, σκεπτόμενος άνθρωπος, ο οποίος ήταν σαφής: «Οποια και αν είναι η έκβαση αυτού του πολέμου, το Τσαντ θα υποδεχτεί πολλούς, πάρα πολλούς σουδανούς πρόσφυγες, με πραγματικό κίνδυνο αποσταθεροποίησης». Δεν άφηνε περιθώρια για αυταπάτες. Ηταν ωστόσο αποφασισμένος: το Τσαντ θα κρατούσε τα σύνορά του ανοιχτά και θα προστάτευε όσους αναζητούσαν ασφάλεια.

Η Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και ο WFP αντέδρασαν άμεσα, υποστηρίζοντας τις Αρχές και τις κοινότητες υποδοχής καθώς αυξανόταν ο αριθμός όσων έφταναν. Μερικές εβδομάδες αργότερα, οι ροές εντάθηκαν κι άλλο προς τα νότια, στην ίδια επαρχία. Αυτή τη φορά, οι άνθρωποι έφταναν χωρίς τίποτα πια. Τα σπίτια τους είχαν καεί. Οι αγαπημένοι τους είχαν σκοτωθεί. Η φρίκη που είχαν ζήσει ήταν ακόμη νωπή και ζωντανή.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Τον Ιούνιο του 2023 όλα άλλαξαν. Η δολοφονία του κυβερνήτη της Ελ Τζενέινα στο Δυτικό Νταρφούρ άνοιξε τον δρόμο για μια συστηματική εκστρατεία βίας κατά της κοινότητας των Μασαλίτ, που ήταν η πλειονότητα των κατοίκων της περιοχής. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διέσχιζαν τα σύνορα κάθε μέρα. Οι εικόνες γυναικών, παιδιών και ανδρών να συρρέουν κατά μήκος της ξηρής κοίτης του ποταμού έχουν χαραχτεί βαθιά στη μνήμη μου – και θα τις κρατώ μέσα μου για πάντα. Κι όμως, μέσα στην καταστροφή, μία μόνο λέξη ακουγόταν ξανά και ξανά: ειρήνη. Να σταματήσουν οι μάχες. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Σήμερα, τρία χρόνια αργότερα, το αίτημα αυτό παραμένει ανεκπλήρωτο. Από τον Απρίλιο του 2023, σχεδόν 14 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί βίαια λόγω του πολέμου στο Σουδάν. Σχεδόν 4,5 εκατομμύρια φιλοξενούνται σε γειτονικές χώρες, δοκιμάζοντας τα όρια ήδη εύθραυστων κοινοτήτων. Τα κενά στην ανθρωπιστική χρηματοδότηση σπρώχνουν οικογένειες σε αδιέξοδα διλήμματα: να επιχειρήσουν να μετακινηθούν κι άλλο ρισκάροντας τη ζωή τους σε επικίνδυνα ταξίδια ή να επιστρέψουν πρόωρα σε μια χώρα ρημαγμένη ακόμα από τον πόλεμο; Στο εσωτερικό του Σουδάν, οι υποδομές έχουν καταρρεύσει. Οι κίνδυνοι, ειδικά για τις γυναίκες και τα παιδιά, παραμένουν αμείλικτοι.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Δουλεύοντας πια στην Αθήνα, ως επικεφαλής του γραφείου της Υπατης Αρμοστείας στην Ελλάδα, διαπιστώνω ότι ο αντίκτυπος του πολέμου ξεπερνά κατά πολύ τα σύνορα του Σουδάν. Ομως, οι αφίξεις στις ακτές της Ευρώπης δεν είναι παρά η κορυφή μιας τεράστιας περιφερειακής καταστροφής.

Η πιο έντονη αίσθηση που μου έμεινε από εκείνη την ημέρα του Απριλίου του 2023 δεν ήταν τόσο η απόγνωση, αλλά η διαύγεια. Το έβλεπα καθαρά, οι άνθρωποι αυτοί δεν έφευγαν αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Εφευγαν γιατί ήθελαν να ζήσουν, και αυτό δεν τους άφηνε άλλη επιλογή. Τρία χρόνια μετά, ο λαός του Σουδάν εξακολουθεί να χρειάζεται αυτό που ζήτησε τότε: ειρήνη. Εχουν υποφέρει αρκετά. Δεν μπορούμε να αφήσουμε αυτόν τον πόλεμο να χαθεί στη σιωπή.

Η Laura Lo Castro είναι αντιπρόσωπος για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα στην Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ

Το μακρινό 1978, η Future Farmers of America, μία αμερικανική οργάνωση για μαθητές που ενδιαφέρονται για τη γεωργία και τις αγροτικές επιστήμες, κάλεσε ως ομιλητή στο συνέδριό της τον Πολ Χάρβεϊ, έναν πολύ δημοφιλή τότε ραδιοφωνικό σχολιαστή. Ο Χάρβεϊ, που ήταν γνωστός για το ιδιαίτερο, δραματικό και αφηγηματικό ύφος του, έγραψε και απηύθυνε μια ομιλία με τίτλο «Και ο Θεός έπλασε τον αγρότη», που εξυμνούσε τον αγρότη με έναν σχεδόν ποιητικό, θρησκευτικό τρόπο.

Μετά την εκδήλωση, ο Χάρβεϊ έκανε το κείμενο αυτό μέρος του ραδιοφωνικού του ρεπερτορίου. Για δεκαετίες όμως, η συγκεκριμένη ομιλία ήταν γνωστή μόνο σε ραδιοφωνικούς κύκλους. Η μεγάλη αναβίωση ήρθε το 2013, όταν η Ram Trucks, μία αμερικανική εταιρεία που κατασκευάζει κυρίως pickup φορτηγάκια και επαγγελματικά οχήματα, την αξιοποίησε για μια διαφήμιση στο Super Bowl, χρησιμοποιώντας την αυθεντική ηχογράφηση του Χάρβεϊ μαζί με εικόνες αμερικανών αγροτών και τοπίων, και προκαλώντας γενική συγκίνηση.

Εντεκα χρόνια αργότερα, τον Ιανουάριο του 2024, υποστηρικτές του Ντόναλντ Τραμπ δημιούργησαν, στο ύφος της διάσημης πια ομιλίας του Πολ Χάρβεϊ, ένα βίντεο με τίτλο «Και ο Θεός έπλασε τον Τραμπ». Το βίντεο, που περιλάμβανε μια προσομοίωση της φωνής του θρυλικού ραδιοφωνικού αφηγητή, ξεκινούσε ως εξής: «Και στις 14 Ιουνίου 1946, ο Θεός κοίταξε τον παράδεισο που είχε σχεδιάσει και είπε: “Χρειάζομαι κάποιον να τον φροντίζει”. Και ο Θεός μάς έδωσε τον Τραμπ». Για περισσότερα από δύο λεπτά, το βίντεο εξυμνούσε με ποιητικό τρόπο τις υποτιθέμενες αρετές αυτού του τελευταίου θεϊκού δημιουργήματος. Στη συνέχεια, τον αποκαλούσε «ποιμένα της ανθρωπότητας, που δεν θα τους εγκαταλείψει ούτε θα τους προδώσει ποτέ». Ο Τραμπ προφανώς εκτίμησε το βίντεο: το αναδημοσίευσε στον λογαριασμό του στο Truth Social.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ακόμα δύο χρόνια και μία εκλογική νίκη αργότερα, την 1η Απριλίου του τρέχοντος έτους, μόλις λίγες ημέρες πριν από το Πάσχα των Καθολικών, η «πνευματική σύμβουλός» του, η τηλε-ευαγγελίστρια Πόλα Γουάιτ-Κέιν, έφτασε σε απόσταση αναπνοής από το να τον αποκαλέσει ανοιχτά Ιησού κατά τη διάρκεια μιας πασχαλινής εκδήλωσης στον Λευκό Οίκο. «Προδόθηκες και συνελήφθης και κατηγορήθηκες ψευδώς. Είναι ένα γνώριμο μοτίβο που μας έδειξε ο Κύριος και Σωτήρας μας», διακήρυξε, ενώ ο Τραμπ προσπαθούσε πίσω της να κρατήσει μια έκφραση ταπεινού-δούλου-του-Κυρίου.

«Την τρίτη ημέρα αναστήθηκε… και επειδή αναστήθηκε, όλοι ξέρουμε ότι μπορούμε κι εμείς να “αναστηθούμε”. Και εξαιτίας της Ανάστασής του, σερ, σηκωθήκατε κι εσείς ξανά», συνέχισε η Γουάιτ-Κέιν τις συγκρίσεις. «Με τέτοια επίπεδα δουλοπρεπούς θαυμασμού γύρω του», σχολίασε στην Guardian η Τζεμάιμα Κέλι, «δεν είναι να απορεί κανείς πώς έφτασε ο Τραμπ ως εδώ. Οχι πως χρειάστηκε, άλλωστε, να διανύσει και μεγάλη απόσταση. Ουδέποτε έχει δείξει ότι λατρεύει κάποιον άλλον εκτός από τον άνθρωπο που τον κοιτάζει στον καθρέφτη».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Το «ως εδώ» στο οποίο αναφερόταν η Κέλι είναι, φυσικά, το ψηφιακά επεξεργασμένο πορτρέτο που ανέβασε ο πρόεδρος των ΗΠΑ παρουσιάζοντας εαυτόν ως Ιησού που ευλογεί και θεραπεύει. Μετά τον σάλο που ξέσπασε, βέβαια, εν μέσω και των συνεχιζόμενων πυρών του προς τον Πάπα, ο Τραμπ κατέβασε το ποστ, υποστηρίζοντας ότι τον εμφάνιζε ως γιατρό, άλλωστε «κάνει τον κόσμο να νιώθει πολύ καλύτερα», και «μόνο τα fake news θα μπορούσαν να σκεφτούν» κάτι άλλο. Πριν όμως λαλήσει ο πετεινός, αυτοδιαψεύστηκε αναδημοσιεύοντας εικόνα που τον δείχνει αγκαζέ με τον Χριστό. Ο ηγέτης που αποκαλεί, λοιπόν, συχνά τη Βίβλο το αγαπημένο του βιβλίο, κι ας δυσκολεύεται να αναφέρει ένα αγαπημένο του χωρίο, αναμένεται να συμμετάσχει σήμερα το απόγευμα, ώρα Ουάσιγκτον, σε έναν μαραθώνιο ανάγνωσης της Βίβλου που ξεκίνησε την Κυριακή και θα ολοκληρωθεί το Σάββατο, έπειτα από επτά ημέρες δωδεκάωρης ανάγνωσης.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Οι περισσότεροι από τους 500 συμμετέχοντες, ανάμεσά τους τουλάχιστον δέκα μέλη της αμερικανικής κυβέρνησης, διαβάζουν αποσπάσματα live, από τη σκηνή του Μουσείου της Βίβλου. Ο Τραμπ όμως είναι πολυάσχολος, βιντεοσκόπησε λοιπόν ήδη τη δική του συμμετοχή από το Οβάλ Γραφείο. Διαβάζει ένα απόσπασμα από το βιβλίο Β’ Χρονικών 7:11-22 ιδιαίτερα δημοφιλές στους ευαγγελικούς χριστιανούς των ΗΠΑ. Το συγκεκριμένο χωρίο στέλνει το μήνυμα ότι τα προβλήματα μιας χώρας έχουν ηθική / πνευματική αιτία και λύση. Περιέχει όμως εκτός από ελπίδα και σαφή προειδοποίηση για «συμφορά» αν ο λαός στραφεί αλλού, σε άλλους «θεούς» ή αξίες.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Αν δεν πιάσει ούτε αυτό, ο Τραμπ μπορεί να καταφύγει στον επόμενο αντιπερισπασμό. Και τι καλύτερο από αυτό που ο Ρεπουμπλικανός βουλευτής Τόμας Μάσι είχε αποκαλέσει τον Φεβρουάριο «το απόλυτο όπλο μαζικής απόσπασης της προσοχής»; Ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ διαβεβαίωσε την Παρασκευή ότι στα κυβερνητικά αρχεία για τα UFO βρέθηκαν «πολλά πολύ ενδιαφέροντα» στοιχεία, τα οποία «πολύ πολύ σύντομα» θα αρχίσουν να δίνονται στη δημοσιότητα. Να το θυμηθείτε, (πολύ πολύ) σύντομα ο πόλεμος στο Ιράν θα επισκιαστεί στη διεθνή επικαιρότητα από τις «αποκαλύψεις για τα UFO».

Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει σωσμός. Εκτός αν ο Τραμπ συνεχίσει να ανεβάζει πορτρέτα του ως Ιησού. Και οι μεγαλύτερες αυτοκρατορίες εκ της αλαζονείας εξέπεσον.

Ο Σέρχιο Κόκε, πρώην επιθετικός του Άρη, μίλησε για τη ζωή του μετά την αποφυλάκισή του, αναφερόμενος τόσο στο παρελθόν του όσο και σε πιθανή μεταφορά της ιστορίας του στη μεγάλη οθόνη.

Ο 42χρονος Ισπανός, σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Deportes COPE Málaga», εμφανίστηκε ειλικρινής και μετανιωμένος για τις επιλογές που τον οδήγησαν στη φυλακή, τονίζοντας πως πλέον βλέπει διαφορετικά τα λάθη του παρελθόντος.

Για την εμπλοκή του και τη δημόσια εικόνα που έχει δημιουργηθεί γύρω από το όνομά του, δήλωσε χαρακτηριστικά:

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

«Έχω καταδικαστεί, το πληρώνω, αλλά δεν είμαι ο Πάμπλο Εσκομπάρ».

Παράλληλα, ξεκαθάρισε πως δεν θεωρεί τον εαυτό του επικίνδυνο άνθρωπο, λέγοντας:

«Δεν είμαι επικίνδυνο άτομο, δεν είμαι επιθετικός, δεν είχα ποτέ όπλο στη ζωή μου. Απλώς έκανα πράγματα που δεν ήταν σωστά».googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η αποκάλυψή του ότι υπάρχει ήδη κινητικότητα για την ιστορία του, καθώς όπως είπε:

«Το Netflix, πιστέψτε το ή όχι, είναι κάτι που μου έχει προταθεί από τη Γαλλία, από άλλα μέρη, και έχει μελετηθεί».

Τέλος, μιλώντας για την ποδοσφαιρική του διαδρομή, δεν έκρυψε τη συναισθηματική του σύνδεση με τον Άρη, τον οποίο χαρακτήρισε «δεύτερο σπίτι» του, αναγνωρίζοντας τη σημασία που είχε η ομάδα στην καριέρα και τη ζωή του.

• Το Πακιστάν αναμένει την επίσημη απάντηση του Ιράν για συμμετοχή στις συνομιλίες με τις ΗΠΑ
• Ντόναλντ Τραμπ: Θα καταλήξουμε σε σπουδαία συμφωνία με το Ιράν – Έτοιμοι για στρατιωτική δράση αν χρειαστεί
• Αιχμές Τραμπ προς Σι: «Νόμιζα ότι είχαμε συμφωνία» – Πλοίο μετέφερε στο Ιράν κάτι κακό ίσως ένα «δώρο» από την Κίνα
• Το Πακιστάν καλεί ΗΠΑ και Ιράν να παρατείνουν την κατάπαυση του πυρός
• Το Ισραήλ εκδίδει ένα ακόμη «επείγον μήνυμα» προς τους Λιβανέζους
• Ο Τραμπ καλεί το Ιράν να μην εκτελέσει 8 γυναίκες: «Θα βοηθήσει τις μελλοντικές διαπραγματεύσεις μας»

Live blog όλες οι εξελίξεις για τη Μέση Ανατολή

Αφησε την πατρίδα του όταν η βία στο Νταρφούρ κλιμακώθηκε επικίνδυνα. Με την οικογένειά του κατέφυγαν για ασφάλεια σε άλλες χώρες μέχρι που το νέο ξέσπασμα του πολέμου στο Σουδάν το 2023 έκανε απαγορευτική την επιστροφή του στη χώρα.

Το 2018 ο Μουνίρ Μπάσι, ο οποίος γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό κοντά στην πόλη Κουτούμ στην περιοχή του Βόρειου Νταρφούρ του Σουδάν, αναγκάστηκε να καταφύγει με μέλη της οικογένειάς του στην Αίγυπτο. Πέντε χρόνια αργότερα έφτασε μόνος στην Ελλάδα, στο νησί της Σάμου. Κάποια μέλη της οικογένειάς του έμειναν στην Αίγυπτο, ενώ κάποια από τα αδέρφια του δεν έφυγαν ποτέ από το Σουδάν. Κατά την ολιγόμηνη παραμονή του στο κέντρο υποδοχής του νησιού, όπου παρέμεινε μέχρι να εξεταστεί το αίτημα ασύλου του, εργάστηκε εθελοντικά ως διερμηνέας, διδάσκοντας παράλληλα αγγλικά και υποστηρίζοντας τις ανάγκες της κοινότητας. «Ηταν μια πολύ δύσκολη απόφαση να αφήσεις τα πάντα πίσω, την οικογένεια, τους φίλους, τη δουλειά. Αλλά εκείνες τις στιγμές αυτό που μετράει περισσότερο είναι η ίδια η ζωή, η ασφάλεια», εξηγεί στα «ΝΕΑ».

Στις αρχές του 2024, ο Μουνίρ αναγνωρίστηκε ως πρόσφυγας και ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα – από την Αρτα και τη Φιλιππιάδα στην Καβάλα, τη Θεσσαλονίκη και αργότερα στη Λέσβο – μέσα από τον συντονισμό προγραμμάτων στην οργάνωση Movement on the Ground, υποστηρίζοντας εθελοντές στην κοινότητα και ταυτόχρονα διευκολύνοντας την πρόσβαση των προσφύγων στην εκπαίδευση στο νησί του Βορειοανατολικού Αιγαίου. Πολύ γρήγορα, έχοντας τα τελευταία δύο χρόνια ως μόνιμη βάση του τη Λέσβο, ο Μουνίρ ενσωματώθηκε στην τοπική κοινωνία. Μάλιστα, όπως θυμάται, όταν τον περασμένο Νοέμβρη η Σκάλα Καλλονής αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα από τις εκτεταμένες πλημμύρες, βρέθηκε δίπλα στους ντόπιους που δοκιμάστηκαν, βοηθώντας τους να βγάλουν έξω από τα σπίτια τα έπιπλα και να καθαρίσουν τα σπίτια τους. «Εχω λάβει τέτοια υποστήριξη από την τοπική κοινωνία και τους ανθρώπους στο νησί, που όποτε μπορώ την ανταποδίδω», λέει ο σουδανός πρόσφυγας.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Το «Let’s Have Hope»

Ολα αυτά τα χρόνια, η σκέψη του βρισκόταν πάντα στην πατρίδα και σε εκείνους που βιώνουν τον εκτοπισμό – όπως, άλλωστε, και ο ίδιος. Η ιδέα να βοηθήσει όσους λόγω του πολέμου έχουν φύγει από τα χωριά τους και βρίσκονται κάπου μέσα στο Σουδάν άρχισε σιγά σιγά να παίρνει σάρκα και οστά. «Σε αυτούς τους καταυλισμούς βρίσκονται αγρότες, έμποροι, πωλητές, άνθρωποι με τις οικογένειές τους, η ζωή των οποίων σταμάτησε ξαφνικά λόγω του πολέμου. Τα χωριά τους καταστράφηκαν ή πλέον δεν είναι ασφαλή για να επιστρέψουν. Κάπως έτσι “γεννήθηκε” στις αρχές του 2025 το “Let’s Have Hope” (“Ας κρατήσουμε την ελπίδα”)».

Πρόκειται για μια οργάνωση που δημιουργήθηκε από πρόσφυγες για πρόσφυγες, με επιτόπια δράση στις περιοχές του Σουδάν που έχουν πληγεί περισσότερο. Συνολικά, η οργάνωση έχει βοηθήσει μέχρι στιγμής περίπου 60.000 άτομα και λειτουργεί κοινοτική κουζίνα, διανέμει τρόφιμα και είδη ατομικής υγιεινής, και παρέχει υπηρεσίες προστασίας, ιδίως για γυναίκες και κορίτσια. «Στόχος μας είναι να βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους να ξαναχτίσουν τα χωριά τους και να υποστηρίξουμε τις γυναίκες ειδικά στο Νταρφούρ. Ξέρετε, οι γυναίκες στο Σουδάν έχουν όνειρα, φιλοδοξίες, είναι έξυπνες, χρειάζονται όμως υποστήριξη και καθοδήγηση για να κάνουν σπουδαία πράγματα», λέει ο Μουνίρ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Μάλιστα, ο στρατηγικός σχεδιασμός και η διαχείριση γίνονται από την Ελλάδα, και πιο συγκεκριμένα τη Λέσβο, όπου ο Σουδανός συνεργάζεται με μια μικρή ομάδα συναδέλφων, ετοιμάζοντας τις δράσεις που θα γίνουν στην αφρικανική χώρα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Η παρεχόμενη βοήθεια από την οργάνωση του Μουνίρ αλλά και από άλλους ανθρωπιστικούς οργανισμούς είναι πλέον πιο σημαντική από ποτέ. Τρία χρόνια από τότε που ξέσπασε ο πόλεμος, εκατομμύρια Σουδανοί έχουν καταφύγει σε γειτονικές χώρες – Τσαντ, Νότιο Σουδάν, Αίγυπτος -, πολλές από τις οποίες αντιμετώπιζαν ήδη μεγάλα προβλήματα λόγω της ευάλωτης οικονομίας τους και των επιβαρυμένων δημόσιων υποδομών τους στις παραμεθόριες περιοχές. Περίπου 7 στους 10 Σουδανούς έχουν πλέον βυθιστεί στη φτώχεια εξαιτίας του πολέμου. Είναι ενδεικτικό πως τουλάχιστον το ένα τέταρτο του πληθυσμού του Σουδάν υπολογίζεται πως ζει με εισοδήματα χαμηλότερα από 1,70 ευρώ την ημέρα.

«Η ευχή μου είναι μία: σύντομα οι άνθρωποι, τα μικρά παιδιά να βιώσουν την ειρήνη και να μπορέσουν να επιστρέψουν με ασφάλεια πίσω στα σπίτια τους», λέει ο Μουνίρ.

Οι άνεργοι που λαμβάνουν επίδομα μέσω της ΔΥΠΑ θα καλούνται να αποδεχθούν προτάσεις απασχόλησης που αντιστοιχούν στο προφίλ τους. Σε περίπτωση που αρνηθούν τρεις συνεχόμενες θέσεις εργασίας, οι οποίες σχετίζονται με το αντικείμενό τους, τα ενδιαφέροντά τους και βρίσκονται σε λογική απόσταση από τον τόπο κατοικίας τους, θα χάνουν το δικαίωμα στο επίδομα.

Το μέτρο αυτό περιλαμβάνεται στο νέο πλαίσιο που προωθεί το υπουργείο Εργασίας για το επίδομα ανεργίας. Το νέο σύστημα υιοθετεί το λεγόμενο «εμπροσθοβαρές» μοντέλο, όπου οι άνεργοι λαμβάνουν υψηλότερα ποσά τους πρώτους μήνες και σταδιακά μειούμενες παροχές όσο παρατείνεται η ανεργία. Στόχος είναι να παρέχεται ισχυρότερη στήριξη στην αρχή, αλλά και να ενισχύονται τα κίνητρα για ταχύτερη επιστροφή στην αγορά εργασίας.

Τρεις πυλώνες

Η νέα επιδότηση διαρθρώνεται σε τρεις βασικούς πυλώνες:

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

• Ο πρώτος αφορά το σταθερό μέρος, το οποίο καταβάλλεται σε όλους και ξεκινά περίπου από το 70% του κατώτατου ημερομισθίου το πρώτο τρίμηνο, μειούμενο σταδιακά έως και το 20% στο δεύτερο έτος.
• Ο δεύτερος πυλώνας είναι το μεταβλητό μέρος, που συνδέεται με τα χρόνια ασφάλισης και ενισχύει όσους έχουν μεγαλύτερη εργασιακή διαδρομή, υπό την προϋπόθεση ότι διαθέτουν τουλάχιστον 900 ημέρες ασφάλισης την τελευταία τετραετία.
• Ο τρίτος πυλώνας περιλαμβάνει προσαυξήσεις, όπως δώρα εορτών και επιπλέον ενισχύσεις για οικογένειες με παιδιά ή μονογονεϊκά νοικοκυριά.

Η διάρκεια επιδότησης μπορεί να φτάσει έως και τους 24 μήνες, ωστόσο το ύψος του επιδόματος θα εξαρτάται πλέον πολύ περισσότερο από τον μισθό και την προϋπηρεσία του δικαιούχου. Αυτό σημαίνει ότι για εργαζόμενους με χαμηλές αποδοχές ή περιορισμένα ένσημα, το ποσό μπορεί να υποχωρεί ακόμη και κάτω από τα σημερινά επίπεδα των 565 ευρώ.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Επισημαίνεται ότι παρά τις σημαντικές αλλαγές, η πλήρης εφαρμογή του νέου συστήματος φαίνεται να καθυστερεί. Αν και αρχικά υπήρχε σχεδιασμός για άμεση καθολική εφαρμογή εντός του 2026, το νέο επίδομα παραμένει σε πιλοτική φάση, η οποία έχει παραταθεί έως τις 30 Ιουνίου 2026.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Η κάλυψη

Την ίδια ώρα, τα στοιχεία δείχνουν ότι η κάλυψη των ανέργων παραμένει περιορισμένη. Από περίπου 903.928 εγγεγραμμένους ανέργους στη ΔΥΠΑ, μόλις 258.684 λαμβάνουν επίδομα, δηλαδή λιγότεροι από τρεις στους δέκα.

Το γεγονός αυτό ενισχύει την ανάγκη για ένα πιο αποτελεσματικό και στοχευμένο σύστημα στήριξης.

Στο νέο πλαίσιο εντάσσονται και αλλαγές στον τρόπο καταβολής του επιδόματος, καθώς προβλέπεται χρήση προπληρωμένης κάρτας. Μέσω αυτής, οι δικαιούχοι θα μπορούν να κάνουν ανάληψη έως το 50% του ποσού, ενώ το υπόλοιπο θα χρησιμοποιείται υποχρεωτικά για ηλεκτρονικές συναλλαγές.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Θα πρέπει να τονιστεί ότι χιλιάδες άνεργοι έχουν δει από την 1η Απριλίου 2026 το επίδομα ανεργίας τους να αυξάνεται στα 563 ευρώ μηνιαίως, έναντι των 540 ευρώ που λάμβαναν μέχρι πρότινος, μια αύξηση που συνδέεται άμεσα με την αναπροσαρμογή του κατώτατου μισθού στα 920 ευρώ μεικτά. Υπενθυμίζεται ότι η αλλαγή επηρεάζει, όχι μόνο το επίδομα ανεργίας, αλλά και μια σειρά από άλλες παροχές που καταβάλλει η ΔΕΠΑ στους δικαιούχους. Το ποσό των 563 ευρώ αποτελεί την αναπροσαρμοσμένη αξία του επιδόματος ανεργίας, που λαμβάνουν οι επιδοτούμενοι άνεργοι της ΔΥΠΑ, του πρώην ΟΑΕΔ. Η αύξηση κατά 23 ευρώ μηνιαίως προκύπτει αυτόματα από τη νέα βάση υπολογισμού που καθορίζεται από τον κατώτατο μισθό. Το επίδομα ανεργίας υπολογίζεται ως ποσοστό του κατώτατου μισθού, γι’ αυτό και κάθε αύξηση στον μισθό επιφέρει ανάλογη αύξηση στο επίδομα. Οι δικαιούχοι του επιδόματος ανεργίας είδαν τη διαφορά αυτόματα, χωρίς να χρειαστεί να υποβάλουν κάποια αίτηση ή να προβούν σε ενέργειες.

«Από τη στιγμή που βρέθηκα σε αυτόν τον κυκεώνα, θα υποστώ ό,τι είναι να υποστώ», δήλωσε μιλώντας αποκλειστικά στο MEGA και το Live News ο 66χρονος άνδρας που εξετάζεται από τις Αρχές, σχετικά με την εμπλοκή του στην υπόθεση θανάτου της 19χρονης από την Κεφαλονιά.

Πρόκειται για τον άνθρωπο που είχε πραγματοποιήσει βιντεοκλήση με τη νεαρή, λίγο πριν εκείνη καταρρεύσει. Σύμφωνα με τα όσα περιγράφει, αντάλλασσαν μηνύματα μέσα στη νύχτα και προσφέρθηκε να της στείλει μέσω IRIS το ποσό των 220 ευρώ. «Μου είπε ότι έφυγε από το σπίτι, τσακώθηκε και έφυγε από το σπίτι και ότι θα μείνει στα παγκάκια. Της λέω “δεν έχεις κάπου να πας σε μία φίλη σου, σε κάποιον δικό σου άνθρωπο να μείνεις;”. Λέει “όχι, δεν έχω κανέναν”. Και της έστειλα μέσω IRIS 220 ευρώ».

Ο 66χρονος υποστηρίζει, ότι έστειλε τα χρήματα, επειδή πίστεψε ότι η κοπέλα βρισκόταν σε ανάγκη. Όπως λέει, στη συνέχεια κατάλαβε, ότι τον χρησιμοποίησαν για οικονομικό όφελος. «Μετά το κατάλαβα. Πρέπει να είχαν ξεμείνει από λεφτά στην Κεφαλονιά, είχε περάσει και το Πάσχα. Και από κει και πέρα σκέφτηκαν εμένα. Ήξερε (ο 23χρονος) ότι για 100 ευρώ και για 200 ευρώ δεν θα αρνιόμουν. Καταλάβατε; Και έπαιξαν το “θέατρο” αυτό της δήθεν κοπέλας που έχει πρόβλημα».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')}) Οι σχέσεις με τον 23χρονο

Ο 66χρονος αποκάλυψε, πως είχε βοηθήσει οικονομικά και τον 23χρονο στο παρελθόν, παρότι –όπως λέει– τον έχει συναντήσει μόλις δύο φορές. «Είχε ανάγκη από χρήματα και εγώ τον βοήθησα», ανέφερε στο Live News.

«Μου είπε ότι έχει πρόβλημα με τους δικούς της στην Κεφαλονιά, ότι δεν τον αποδέχονται και τα υπόλοιπα. Μιλάγαμε καμιά φορά όταν ερχόταν στην Αθήνα. Μου ζήτησε μία φορά λεφτά. Πριν καιρό. Πρέπει να του έστειλα δύο κατοστάρικα, τρία κατοστάρικα. Κάτι τέτοιο. Γιατί είχε κάτι προβλήματα και δεν μπορούσε να πληρώσει το σπίτι. Δεν ξέρω αν ήταν το ενοίκιο, δεν με αφορούσε. Δεν ρωτάω εγώ» είπε στην εκπομπή τουη MEGA.

Ο 23χρονος, σύμφωνα με τον ίδιο, τον εμπιστευόταν σε τέτοιο βαθμό, ώστε ήταν ο πρώτος που κάλεσε, όταν κατέρρευσε η 19χρονη, ζητώντας του συμβουλή για το κινητό της.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); }); Η μοιραία νύχτα

«Στις 05:04 χτύπησε το τηλέφωνό μου. Σκοτάδια. Ξύπνησα και με είχε πάρει ο 23χρονος και μου είπε, ότι έχει το τηλέφωνό της που είναι κλειστό και τι να το κάνει. Επί λέξει. Μου είπε ότι τη Μυρτώ την στείλανε με ΕΚΑΒ στο νοσοκομείο και τότε τον ρώτησα “γιατί, τι κάνατε” και μου λέει “κάναμε κόκα”. Κάτι τέτοιο και έπαθε σπασμούς, έβγαλε αφρούς. Μου λέει “όχι εντάξει την πήγαμε στο νοσοκομείο και έχω το τηλέφωνο”. Και του είπα τότε να πας να το παραδώσεις στο νοσοκομείο» λέει ο 66χρονος.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Η κλήση τους ολοκληρώθηκε στις 05:12, ενώ δύο λεπτά αργότερα ο 23χρονος τον κάλεσε ξανά και μίλησαν για 23 λεπτά. «Εν τω μεταξύ δεν μου το είχε κλείσει το τηλέφωνο. Δεν μου το έκλεισε, δηλαδή μιλάγαμε και μου λέει “φτάνω στο νοσοκομείο, αλλά είναι η Αστυνομία απ’ έξω” και τον ρώτησα κι εγώ “γιατί είναι η Αστυνομία απ’ έξω, τι έχει γίνει;” μου λέει “φοβάμαι να πάω”».

Λίγο αργότερα, στις 06:09, τον ενημέρωσε ότι άφησε το κινητό σε καφετέρια. «Αυτή ήταν η τελευταία φορά που μίλησα μαζί του. Δεν μου είπε τι έγινε, τι συνέβη. Τίποτα. Ότι την βγάλανε έξω. Αυτά τα διάβασα από τις εφημερίδες μετά. Έπεσα για ύπνο, με είχαν ξενυχτήσει όλη τη νύχτα και ξύπνησα την άλλη μέρα και στέλνω ένα μήνυμα κατά τις 13:00 “τι έγινε με την κοπέλα”. Και μου στέλνει ένα μήνυμα με μία λέξη μόνο “πέθανε”. Έπαθα σοκ. Δεν πήρα κανέναν τηλέφωνο. Δεν ξαναεπικοινώνησα μαζί του, με το που είπε “πέθανε” κατευθείαν άνοιξα τηλεόραση και κατάλαβα μετά τι έγινε».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

Ο 66χρονος παρουσιάστηκε αυτοβούλως στις Αρχές για να καταθέσει την προηγούμενη Τετάρτη (15/4) και την επομένη κλήθηκε εκ νέου για συμπληρωματική κατάθεση, παραδίδοντας και το κινητό του τηλέφωνο.

«Δεν είμαι πλούσιος – Είμαι και εγώ θύμα»

«Δεν έχω χρήματα. Συγγνώμη, δεν είμαι πλούσιος. Δε θα άφηνα ένα κορίτσι στο δρόμο τη νύχτα να μείνει μόνη της. Δεν… Συγγνώμη, είμαι από τους παλιούς τους Έλληνες. Όταν κάποιος βρίσκεται σε ανάγκη, βοηθάς. Δεν είναι θέμα αν έχω πολλά χρήματα ή όχι. Απλώς πρέπει να είναι (ο 23χρονος) πολύ “της πιάτσας” και με είχε “κόψει” ότι είμαι αυτό που λέμε φιλότιμος. Απλά πράγματα. Τα λεφτά μου θέλανε. Περάσανε καλά το Πάσχα και τη Δευτέρα που ξεμείνανε, ψάξανε “χορηγό”. Εγώ είμαι το θύμα της υπόθεσης, δηλαδή. Έφτασα σε σημείο να με κυνηγάνε όλοι και να με λένε “εγκέφαλο”, αν είναι δυνατόν. Τέλος πάντων. Έτυχε να είμαι σε λάθος μέρος τη λάθος ώρα. Και κάποιος με χρησιμοποίησε. Τώρα, εντάξει, δεν είναι πρώτη φορά», ανέφερε ο 66χρονος στο Live News.

Για πρώτη φορά μετά από μισό αιώνα, δεκάδες αυθαίρετα που αποτελούσαν εμπόδιο στην ομαλή λειτουργία του ρέματος της Πικροδάφνης κατεδαφίστηκαν.

Σήμερα, λοιπόν, η Υπηρεσία Δόμησης του δήμου Ελληνικού – Αργυρούπολης, σε συνεργασία με τον δήμο Παλαιού Φαλήρου και την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής προχώρησε στην κατεδάφιση 21 αυθαίρετων κτισμάτων εντός του ρέματος.

Αξίζει να σημειωθεί πως τα αυθαίρετα κτίσματα που κατεδαφίστηκαν συνέβαλαν επί χρόνια στην εκδήλωση πλημμυρικών φαινομένων και δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα ασφάλειας εν γένει για την περιοχή.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Η Υπηρεσία Δόμησης του δήμου Ελληνικού – Αργυρούπολης συντόνισε τη διαδικασία και προχώρησε σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες ενώ η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής προχώρησε στην εκτέλεση του έργου κατεδάφισης με δική της εργολαβία, όπως ορίζει ο νόμος, ενώ καθοριστική υπήρξε η συνεργασία με τον Δήμο Παλαιού Φαλήρου, καθώς και η συμβολή του Δήμου Αγίου Δημητρίου.

«Αυτή είναι μόνο η αρχή. Είμαστε υπερήφανοι γιατί η συντονισμένη και οργανωμένη προσπάθεια από κοινού έφερε αποτελέσματα.

Συγχαρητήρια στην Υπηρεσία Δόμησης του Δήμου Ελληνικού – Αργυρούπολης που συντόνισε όλη αυτή τη διαδικασία, μελέτησε τα έγγραφα και μπόρεσε να επιμεληθεί, ως επιβλέπουσα αρχή στο ρέμα Πικροδάφνης, ακόμη και σε έναν όμορο Δήμο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Είχαμε άψογη συνεργασία με τον Δήμαρχο Παλαιού Φαλήρου, Γιάννη Φωστηρόπουλο, και την Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου τους, καθώς χάρη και στη δική τους αποφασιστικότητα και επιμονή προχώρησε το έργο αυτό. Ασφαλώς, ευχαριστίες και στον Δήμο Αγίου Δημητρίου, αλλά και στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής για την αμεσότητά της, η οποία εκτελεί το έργο κατεδάφισης με δική της εργολαβία, όπως ορίζει ο νόμος», επεσήμανε ο δήμαρχος Ελληνικού – Αργυρούπολης, Γιάννης Κωνσταντάτος.

Αναστάτωση προκαλεί η εξαφάνιση της 43χρονης Ελευθερίας Γιακουμάκη, από την περιοχή Δαφνές Ηρακλείου στην Κρήτη. Δύο 24ωρα από την στιγμή που χάθηκαν τα ίχνη της, οι έρευνες στις Αρχάνες όπου εντοπίστηκε το τελευταίο στίγμα από το κινητό της, είναι συνεχείς.

Με drone και περιπολίες, προσπαθούν να εντοπίσουν ένα σημάδι ζωής της αγνοούμενης, ένα ίχνος που θα οδηγήσει τα επόμενα βήματά τους.

Το κουβάρι της υπόθεσης περιπλέκει το γεγονός πως χθες, λίγες ώρες μετά την εξαφάνιση, η 43χρονη είχε προγραμματισμένη δίκη με τον πρώην σύζυγό της, μετά από καταγγελία για εξύβριση. Μπορεί η εξαφάνιση να σχετίζεται με αυτήν την πτυχή; Οι Αρχές δεν αποκλείουν για την ώρα τίποτα.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Στο «Live News» του Mega με τον Νίκο Ευαγγελάτο, μιλούν τα δύο από τα τρία παιδιά της αγνοούμενης που αγωνιούν.

«Κάθε βοήθεια είναι σημαντική και όσο πιο γρήγορα, τόσο το καλύτερο. Γιατί έχουν περάσει και πολλές ώρες και δυσκολεύει. Ψάχνουν τα στίγματα, ψάχνουν τα σημεία από το τηλέφωνό της», ανέφερε ο γιος της 43χρονης.

Η 43χρονη φέρεται να ξεκίνησε από το σπίτι που έμενε, με το αυτοκίνητό της, το πρωί της περασμένης Κυριακής. Από τις Δάφνες Ηρακλείου κατευθύνθηκε, όπως όλα δείχνουν, προς τις Αρχάνες. Για ώρες δεν απαντούσε στις κλήσεις των παιδιών της.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

«Δεν έχουμε ξανακαλέσει για μην κρατάμε απασχολημένο το τηλέφωνο και να μην έχει μπαταρία. Σταματήσαμε από χθες να καλούμε. Δεν έχουμε ξαναασχοληθεί. Ό,τι κάνει η αστυνομία», λέει ο γιος της. «Από ό,τι φαίνεται από τις κάμερες που έχουμε ψάξει από το χωριό, φεύγει περίπου στις 11.02 από το σπίτι με πορεία προς το Ηράκλειο. Όσες κάμερες ψάξαμε είδαμε μέχρι ένα σημείο που περνάει και πάει προς Ηράκλειο. Το υπόλοιπο το έχουν αναλάβει οι Αρχές για να δουν τα παρακάτω».

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Το κινητό της γυναίκας απενεργοποιήθηκε και λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Κυριακής, ο μεγαλύτερος γιος της δήλωσε την εξαφάνιση σε αστυνομικό τμήμα.

Και συνέχισε ο γιος της 43χρονης: «Το σημείωμα. Με ενημέρωσε εμένα η αδερφή μου ότι είναι στο σπίτι, αλλά είναι πολύ σύνηθες από την μητέρα μου να την ενημερώνει για το τι θα κάνει. Είναι φυσιολογικό το σημείωμα».

Τι συνέβη στην 43χρονη Ελευθερία Γιακουμάκη; Πώς χάθηκαν τα ίχνη της και τι μπορεί να κρύβει η μυστηριώδης εξαφάνισή της; Οι δικοί της άνθρωποι επαναλαμβάνουν πως η ίδια δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο. Δεν θα έφερνε ποτέ τα παιδιά της σε μία τόσο ψυχοφθόρα κατάσταση:

«Εγώ είμαι μόνος μου. Ψάχνω σε αγροτικούς δρόμους, οπότε δεν έχω εικόνα. Το τι κάνουν οι υπόλοιποι στο χωριό ή ο θείος μου ή όλοι οι συγγενείς μου. Έχουμε μιλήσει στο τηλέφωνο δεν έχουμε κάτι νεότερο», λέει ο γιος της.

Οι Αρχές προσπαθούν να εντοπίσουν το αυτοκίνητο της 43χρονης, ώστε να έχουν ένα επιπρόσθετο σημείο αναφοράς για τις έρευνες.

Για την εξαφάνισή της εκδόθηκε και Missing Alert, όμως για την ώρα οι έρευνες παραμένουν άκαρπες.

Ο Τομ Ντάντον μπορεί να συγκαταλέγεται στους δισεκατομμυριούχους ιδιοκτήτες του NBA, με περιουσία που ξεπερνά τα 2,5 δισ. δολάρια, όμως στην πρώτη του «θητεία» στους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς φαίνεται πως έχει επιλέξει μια πολιτική που περισσότερο παραπέμπει σε… χρεοκοπία παρά σε οικονομική άνεση.

Ο νέος ιδιοκτήτης του franchise από το Όρεγκον έχει ήδη αρχίσει να εφαρμόζει μια σειρά από περικοπές που έχουν προκαλέσει αίσθηση γύρω από την ομάδα, με στόχο τη σημαντική μείωση των λειτουργικών εξόδων.

Μεταξύ άλλων, έχει αποφασίσει να μην προσφέρονται πλέον συμβόλαια προπονητών άνω του 1,5 εκατομμυρίου δολαρίων ετησίως, κίνηση που δημιουργεί ερωτήματα για το μέλλον του τεχνικού τιμ και τη σταθερότητα στον πάγκο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Παράλληλα, έχουν τεθεί αυστηροί κανόνες ακόμα και στην καθημερινότητα του οργανισμού: το προσωπικό καλείται να κάνει check-out από τα ξενοδοχεία μέχρι μια συγκεκριμένη ώρα ώστε να αποφεύγονται επιπλέον χρεώσεις, ενώ ακόμα και οι χώροι αποκατάστασης έχουν περιοριστεί, με αποτέλεσμα φυσιοθεραπείες και μασάζ να γίνονται πλέον… όπου υπάρχει διαθέσιμος χώρος στα αποδυτήρια.

Οι αλλαγές δεν σταματούν εκεί. Οι παίκτες με two-way συμβόλαια δεν θα ταξιδεύουν πλέον με την υπόλοιπη ομάδα στα εκτός έδρας παιχνίδια, ενώ ακόμα και τα δωρεάν μπλουζάκια για τους φιλάθλους σε πιθανή postseason καμπάνια, μπαίνουν πλέον σε καθεστώς… κόστους.

New Trail Blazers owner Tom Dundon is reportedly enforcing strict cost-cutting measures, per @jwquick:

Staff required to check out of hotels by 12:30 PM to avoid late fees

Team masseuse denied a room for pregame treatment

Two-way players not allowed to travel for playoff games… pic.twitter.com/tvk5E2JsOl

— NBACentral (@TheDunkCentral) April 21, 2026

Οχι μόνο μια κινηματογραφική ιδέα αλλά και μια βαθιά προσωπική και καλλιτεχνική αναζήτηση βρίσκεται πίσω από τη νέα ταινία του Μάρκου Παπαδόπουλου με προσωρινό τίτλο «Lights & Shadows» (Φως και σκιές). Πέντε χρόνια μετά την πρώτη του δουλειά μεγάλου μήκους με τίτλο «Σαρμάκο – Μια ιστορία του Βορρά» που γυρίστηκε στη Θεσσαλονίκη και προβλήθηκε στο 61ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της πόλης, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος στήνει ένα οικογενειακό δράμα, το οποίο κινείται ανάμεσα σε δύο χώρες και δύο πραγματικότητες. Με έμπνευση από την εμπειρία του ως Ελληνας της διασποράς στη Γερμανία, επιχειρεί να αποτυπώσει τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα της μετανάστευσης και της νοσταλγίας για τις ρίζες.

«Ξεκίνησα αυτήν την ταινία πριν από ενάμιση χρόνο, όταν έλαβα υποστήριξη και χρηματοδότηση από το υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας – Βεστφαλίας. Γράφοντας το σενάριο με ενδιέφερε η περιοχή μας εδώ σε συνδυασμό με τον Ελληνισμό, την μετανάστευση και το brain drain – που φεύγουν τα έξυπνα παιδιά από τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα κι έρχονται εδώ. Αλλά τελικά απογοητεύονται επειδή δεν έχουν τόσες προσδοκίες κι ευκαιρίες απ’ ό,τι φαντάστηκαν», αναφέρει ο Μάρκος Παπαδόπουλος μιλώντας στο «Νσυν».

Μάνα και κόρη

Αυτή η θεματική αποκτά ανθρώπινο πρόσωπο μέσα από τη σχέση μιας μάνας με την κόρη της που μπαίνει στο κέντρο της αφήγησης. Η κόρη, βρίσκεται έξι χρόνια στη Γερμανία και δουλεύει ως βοηθός οδοντιάτρου αλλά χάνεται στην τέκνο σκηνή της περιοχής του Ρουρ, του βιομηχανικού κέντρου της χώρας. Η επίσκεψη της μητέρας και του αδερφού της γίνεται η αφορμή για να ξεδιπλωθεί σε flashback στη δεκαετία του 1980 η ιστορία της γνωριμίας της με τον σύζυγό της και της εγκατάλειψη της από εκείνον.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Μετά το θάνατο της όμως, το κορίτσι επιστρέφει στην Ελλάδα αναζητώντας τον πατέρα της για να συνδεθεί μαζί του. «Με ενδιέφεραν οι σχέσεις μεταξύ μητέρας και κόρης αλλά γενικότερη κι όλη η οικογενειακή συνθήκη. Δηλαδή τι γίνεται αν έχεις μια επίσκεψη από τη μητέρα σου από την Ελλάδα για πρώτη φορά μετά από χρόνια που έχεις να την δεις, τι βλέπει εδώ στη δική μας περιοχή που είναι μια πόλη βιομηχανική και μια σκοτεινή περιοχή.

Αλλά και το πώς εξελίσσονται οι οικογένειες, πώς χωρίζουν, τι αναμνήσεις έχουν, τι προβλήματα υπάρχουν, τι καβγάδες γίνονται και τι σχέση έχουν γενικά τα παιδιά με τους γονείς όταν εκείνα έχουν φύγει από το σπίτι κι έχουν χωρίσει ο πατέρας με τη μητέρα», δηλώνει ο σκηνοθέτης, ο οποίος κάνει επίσης και την παραγωγή. Στον πυρήνα της αφήγησης αναπτύσσεται μια έντονη δυαδικότητα που διαπερνά κάθε επίπεδο της ταινίας: από τη μία η σχέση μητέρας – κόρης, γεμάτη εγγύτητα αλλά κι αποστάσεις κι από την άλλη δύο τόποι που λειτουργούν σχεδόν σαν αντίθετοι πόλοι, η Ελλάδα και η Γερμανία.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_2'); });

Ανάμεσα σε αυτούς τους άξονες, οι χαρακτήρες κινούνται διαρκώς, ισορροπώντας ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, το ανήκειν και την αποξένωση, το φως και τη σκιά. «Η ιστορία ξεκινάει στο Ρουρ αλλά κορυφώνεται στη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα, σημαντικό ρόλο παίζει και η μουσική. Αναφέρεται η τέκνο σκηνή ενώ στο flashback της δεκαετίας του 1980 με τη μητέρα, εμφανίζεται η ντίσκο με όλα τα τραγούδια της εποχής. Υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ μητέρας και κόρης αλλά και πολλές αντιπαραθέσεις. Μαθαίνουμε για τις δύο χώρες, τους δύο χαρακτήρες πώς μιλάνε, πώς φαίνονται, τι συγκρούσεις έχουν. Η κοπέλα μοιράζεται ανάμεσα σε δύο χώρες και αναζητάει απαντήσεις για την οικογένειά της, ψάχνει την ταυτότητά της», επισημαίνει ο δημιουργός της ταινίας που την περίοδο αυτή βρίσκεται στη φάση του post-production.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m2'); });

Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Μπόχουμ, με καταγωγή από το χωριό Φανάρι του Κιλκίς αλλά και στενή σχέση με τη Θεσσαλονίκη όπου σπούδασε, ο Μάρκος Παπαδόπουλος στο έργο του δείχνει να επιστρέφει σταθερά σ’ έναν ενδιάμεσο χώρο, εκεί όπου η Ελλάδα και η Γερμανία δεν λειτουργούν απλώς ως σκηνικά αλλά ως δύο συμπληρωματικές πραγματικότητες.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_middle_3'); });

«Είναι σημαντικό για μένα να υπάρχει ελληνικό κομμάτι στις ταινίες μου. Δεν το σπρώχνω επίτηδες, ούτε το κάνω αναγκαστικά, κάπως βγαίνει. Οταν έγραφα αυτήν την ιστορία, δεν είχα στο μυαλό μου ότι πρέπει οπωσδήποτε να καταλήξει πάλι στη Θεσσαλονίκη. Απλώς έγινε. Κατέληξα εκεί που έχει να κάνει πάντα και με την δική μου βιογραφία, ιστορία και ταυτότητα», υπογραμμίζει ο ίδιος, βάζοντας στην κουβέντα τις δημιουργικές ευκαιρίες που προσφέρει η πόλη.

«Η επιλογή μου σχετίζεται επίσης με την πεποίθηση ότι η Θεσσαλονίκη είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και κινηματογραφικά υποτιμημένες πόλεις της Ευρώπης, με πολλά ιδιαίτερα και γραφικά σημεία που αξίζει να αναδειχθούν. Τα τελευταία χρόνια η πόλη χρησιμοποιείται περισσότερο ως φόντο για διεθνείς παραγωγές, όχι όμως για τα αυθεντικά της χαρακτηριστικά. Παράλληλα, εκτιμώ ιδιαίτερα τους ανθρώπους εκεί και θεωρώ ότι υπάρχουν εξαιρετικοί επαγγελματίες στον χώρο μας για πολύ καλές, φιλικές και δημιουργικές συνεργασίες», συμπλήρωσε.

Στη Θεσσαλονίκη ολοκληρώθηκε λίγες ημέρες πριν από το Πάσχα το δεύτερο σκέλος των γυρισμάτων ενώ το πρώτο είχε πραγματοποιηθεί στη Γερμανία με τη διεύθυνση φωτογραφίας να έχει ο Μινκ Γιόστερ. Το καστ αποτελούταν από ένα μείγμα επιτυχημένων ηθοποιών των δύο χωρών όπως οι Λυδία Μαρία Μακρίδη, Στεφανία Γουλιώτη, Γιώργος Γάλλος, Αλέξανδρος Νικολαΐδης, Λαβίνια Γουίλσον, Μόριτς Ζέισκε κι άλλων ανερχόμενων όπως οι Γαλάτεια Αγγέλη και Χρήστος Γαβριηλίδης. Η ταινία αναμένεται να ολοκληρωθεί μέσα στο Σεπτέμβριο προκειμένου να ξεκινήσει το ταξίδι της προς τις αίθουσες και τα διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ.

Η Μπαρτσελόνα υποδέχεται τη Θέλτα στο «Καμπ Νόου», το βράδυ της Τετάρτης (22/4), ψάχνοντας μια νίκη που θα την φέρει ακόμα πιο κοντά στην κατάκτηση της La Liga.

Με επτά αγωνιστικές να απομένουν για το φινάλε της σεζόν, οι Καταλανοί βρίσκονται στο +9 από τη Ρεάλ Μαδρίτης και ουσιαστικά θέλουν τρεις με τέσσερις νίκες για να «κλειδώσουν» τον τίτλο στην Ισπανία.

Η αποτυχία του Champions League είναι πρόσφατη, με τους «μπλαουγκράνα» να αποκλείονται από την Ατλέτικο Μαδρίτης στα προημιτελικά της διοργάνωσης, μένοντας για μια ακόμα χρονιά, χωρίς το βαρύτιμο τρόπαιο.

googletag.cmd.push(function() { googletag.display('300x250_m1'); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display('300x250_middle_1')})

Ο Χάνσι Φλικ ρωτήθηκε για τον αποκλεισμό της Μπαρτσελόνα από την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση και για το τι λείπει από την ομάδα, προκειμένου να φτάσει ως το τέλος του δρόμου, με την απάντηση του να είναι ξεκάθαρη.

«Έχει να κάνει με την ορμή και τις λεπτομέρειες, και αυτή τη στιγμή είναι σημαντικό να έχουμε διαθέσιμους τους παίκτες. Δεν είχαμε τον Ντε Γιονγκ, τον Ραφίνια… Χρειαζόμαστε έναν παίκτη που να είναι ηγέτης. Πέρυσι είχαμε τον Ινίγο, ο οποίος ήταν ένας σπουδαίος ηγέτης. Χρειαζόμαστε ανθρώπους και παίκτες που να είναι ικανοί κατά τη διάρκεια του αγώνα και που να μπορούν να μας πουν πού πρέπει να πάμε. Θα μάθουμε από αυτές τις καταστάσεις», επισήμανε ο Φλικ.

Flick: “When we arrived here, no one expected us to have four titles at this point. It’s not just the titles, but also how we play. The president told me in a letter that it wasn’t just about winning, but also how we play.”

— barcacentre (@barcacentre) April 21, 2026